Warning Order

Szkolenia wojsk przed wyjazdem na misję

2014-02-25T18:49:00.000+01:00

Szkolenie według słownika języka polskiego PWN, to cykl wykładów z jakiegoś przedmiotu, zorganizowanych w celu uzupełnienia czyjegoś wykształcenia lub czyichś wiadomości z jakiejś dziedziny. Oczywiście w tym konkretnym przypadku odnosi się do szkoleń związanych z misjami zagranicznymi w jakich udział bierze Wojsko Polskie. Prócz przygotowania fizycznego i taktycznego, ogromne znaczenie ma również czynnik psychologiczny. Żołnierze, nawet podczas misji pokojowych, narażeni są na stres związany sytuacjami podwyższonego ryzyka, takich jak agresja ze strony grup partyzanckich obecnych na terenie danego państwa.

Charakter polskich szkoleń, ich jakość, znacząco zmieniła się po wejściu Polski do NATO w 1999r. Aby polski kontyngent był gotowy do wyjazdu za granicę, musi spełnić szereg kryteriów usankcjonowanych przez Pakt Północnoatlantycki. W związku z tym, żołnierze, którzy są szykowani na udział w misji zagraniczne przechodzą ukierunkowane szkolenia. Niestety, warto nadmienić, iż żadne przygotowania nie są w stanie odzwierciedlić prawdziwych realiów wojny.
Od momentu wstąpienia do NATO, Polacy brali udział w 38 operacjach wojskowych. Były to operacje pokojowe, obserwacyjne, humanitarne, rozjemcze i policyjne. Na dzień dzisiejszy Polska bierze udział w 13 misjach.

Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych im. gen. broni Władysława Sikorskiego to główny ośrodek odpowiedzialny za szkolenia Polskich Sił Zbrojnych. Swój początek miało jako Wojskowe Centrum Szkolenia dla potrzeb Sił Pokojowych ONZ. Powstało 10 lipca 1989 roku w Kielcach. Było centralnym ośrodkiem przygotowującym polskich żołnierzy do misji pokojowych w Syrii, Libanie, Kambodży oraz byłej Jugosławii. Następnie działalność szkoleniową rozszerzono o przygotowanie do uczestnictwa w programie „Partnerstwo dla pokoju”. W zależności od charakteru kontyngentu szkolenia mogą trwać od 15 do 56 dni. Obecna nazwa ośrodka weszła w życie od 1 stycznia 2012r., po wcześniejszej decyzji ministra Obrony Narodowej.

W sierpniu 2011 roku miała miejsce wizytacja ośrodku w Kielcach przez Ambasadora USA Lee A. Feinstein’a i dowódcy Amerykańskich Wojsk Lądowych w Europie gen. Marka Hertlinga, tuż po zakończonych ćwiczeniach Bagram X przed wyjazdem kolejnej zmiany żołnierzy do Afganistanu. W Kielcach przez tydzień żołnierze Polskich Sił Zadaniowych X zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego ISAF w Afganistanie odbywali ćwiczenia dowódczo-sztabowe pod kryptonimem Bagram X, które były ostatnim sprawdzianem przygotowania do misji.
Trzon X zmiany PKW ISAF stanowili żołnierze 15. Giżyckiej Brygady Zmechanizowanej, dowodzonej przez generała brygady Piotra Błazeusza. Podczas ćwiczeń przygotowanych przez oficerów 2. Korpusu Zmechanizowanego z Krakowa wykorzystywano interaktywny system symulacji pola walki JCATS oraz system JEMM, umożliwiający przygotowanie planu podawania wiadomości oraz budowanie bazy danych o własnym wojsku i przeciwniku, dodatkowo obrazujący pole walki. W przeprowadzeniu ćwiczeń pomagali żołnierze armii amerykańskiej, a obserwowali je przedstawiciele wojsk ukraińskich. Ambasador Feinstein, który drugi raz odwiedzał ćwiczenia Bagram, był - jak mówił - pod wrażeniem profesjonalizmu i współpracy Polaków i Amerykanów. Według zapowiedzi NATO misja ISAF w Afganistanie ma się zakończyć w 2014 roku.
Prócz powyższego ośrodka, mają miejsce również szkolenia terenowe. 1 batalion z 12 Brygady zmechanizowanej przygotowującej się do udziału w XII zmianie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie, przebywał na ćwiczeniach w górach. W rejonie Kotliny Kłodzkiej miało miejsce szkolenie górskie żołnierzy 1 batalionu piechoty zmotoryzowanej Błękitnej Brygady. Szkolenie realizowane było w czterech turnusach, po 7 dni każdy. Ćwiczenia były bardzo konkretnie zaplanowane, W każdym turnusie ćwiczenia poligonowego uczestniczyło po kilka grup szkoleniowych, w składzie plutonu. Do głównych zagadnień realizowanych przez żołnierzy 1 batalionu należało prowadzenie działań taktycznych w terenie górzystym. Było to odwzorowaniem górzystych terenów Afganistanu. Szkolenia obejmowały takie zagadnienia jak: działanie podczas patrolu, zasadzka, ewakuacja rannych i marsze kondycyjne z pełnym wyposażeniem na dystansie 20 kilometrów. Ważnym elementem mającym na celu sprawdzić odporność psychiczną podczas działania w trudnych warunkach klimatycznych i atmosferycznych była umiejętności bytowania w terenie górzystym. Ważna rolę odgrywały polskie Rosomaki. Dla kierowców kołowych transporterów, szkolenie poligonowe było okazją do szlifowania swoich umiejętności jazdy transporterem w terenie górzystym i do tego w warunkach zimowych. Szkolenie poligonowe w rejonie Kotliny Kłodzkiej zapoczątkowało cały cykl przygotowań i szkolenia żołnierzy 12 Brygady Zmechanizowanej ze Szczecina.

W 2013 roku w bydgoskim Centrum Szkolenia Sił Połączonych miało miejsce dwutygodniowe szkolenie dla wojskowych zespołów doradczych powyżej poziomu batalionu oraz zespołów doradczych ośrodków koordynacji operacyjnej. Zespoły doradcze z Chorwacji, Finlandii, Niemiec, Polski, Wielkiej Brytanii oraz z Włochy brały udział w ostatniej fazie przygotowania do ich misji w Afganistanie, która będzie polegała na szkoleniu i doradzaniu partnerom z Afgańskich Narodowych Sił Bezpieczeństwa (ANSF). Program ćwiczenia został przygotowany w taki sposób, aby uczestnicy otrzymali najbardziej aktualne informacje i ekspertyzy dotyczące sytuacji w Afganistanie. Eksperci, którzy znają specyfikę misji od wewnątrz. Uczestnicy byli wspierani przez kierownictwo szkolenia, w skład którego wchodzą między innymi wspomniani wcześniej eksperci, tłumacze oraz ponad 60 przedstawicieli ANSF.
Oczywiście prócz żołnierzy, obowiązkowe szkolenia odbywają też medycy. Teoretyczne i praktyczne przygotowanie personelu medycznego do realizacji zadań w Polskim Kontyngencie Wojskowym sprawdzała w Bydgoszczy, na terenie 1 Wojskowego Szpitala Polowego, specjalna komisja certyfikująca. Przewodniczył jej komendant szpitala płk dr Wojciech Wójcicki. Stopień przygotowania wojskowego personelu do działania w rejonie operacji oceniali również przedstawiciele Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia oraz Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych. Przed uzyskaniem certyfikatu zespół składający się z lekarzy, ratowników, pielęgniarek oraz logistyków odbył specjalistyczne dwumiesięczne szkolenie. Trenowali m.in. zasady udzielania taktycznej pomocy medycznej w rejonie zagrożenia. Poznali zasady pracy i służby w PKW, procedury udzielania pomocy medycznej żołnierzom, koalicjantom i ludności miejscowej.
W czasie przygotowania Grupy Zabezpieczenia Medycznego duży nacisk położono na wykorzystanie doświadczenia lekarzy, ratowników medycznych, pielęgniarek i medycznego personelu pomocniczego, czyli tych, którzy uczestniczyli już nie raz w działaniach poza granicami kraju.

Jak wskazują powyższe akapity, wszystkie z wyjazdów zagranicznych polskich kontyngentów są poprzedzone stosownymi ćwiczeniami. Polskie Siły Zbrojne posiadają doskonałe ośrodki przygotowujące nie tylko fizycznie żołnierzy na misje pokojowe czy obserwacyjnie, ale też organizują całe zaplecze taktyczne i psychologiczne. Jednak według badań „Rzeczpospolitej” co trzeci polski żołnierz ma problemy emocjonalne po misji w Afganistanie. Trudne przeżycia na misji w Afganistanie powodują zaburzenia emocjonalne u co trzeciego żołnierza i odbijają się na jego sytuacji rodzinnej. Szkolenia, nawet najbardziej pieczołowite i przemyślanie, nie są w stanie zastąpić realnych zdarzeń na terenie misji zagranicznych. A jak wynika z badań Wojskowego Biura Badań Społecznych (WBBS), aż 90 proc. ankietowanych przyznaje, że w Afganistanie byli narażeni na ostrzał artyleryjski, 83 proc. doświadczyło bezpośredniego zagrożenia życia. Zaś 64 proc. musiało użyć broni, a 54 proc. strzelało do ludzi. O ile szkolenia można uznać za skuteczne, o tyle wykorzystanie żołnierzy, którzy powrócili już z misji, niekoniecznie. W porównaniu z badaniami sprzed dwóch lat zwiększyło się przeświadczenie żołnierzy, że zdobyte podczas misji umiejętności i doświadczenia nie są po ich powrocie wykorzystywane. Uważa tak aż 73 proc., czyli o 13 pkt proc. więcej niż dwa lata wcześniej.

W.H

Średniowieczne praktyki w okopach I Wojny Światowej

2014-02-05T12:12:00.001+01:00

Średniowieczne praktyki w okopach I Wojny Światowej.

W tym roku obchodzimy setną rocznicę I Wojny Światowej więc warto poświęcić trochę czasu w głębsze poznanie tego konfliktu. Tym razem skupimy się na ciekawym zjawisku, którego na próżno szukać w książkach historycznych. Jak mówi tytuł, zapoznamy się z kilkoma przykładami pomysłów epoki średniowiecza używanymi podczas walk w latach 1914-1918.
Wiemy już, że I Wojna Światowa była wojną pozycyjną a to znaczy, że żołnierze wrogich stron walczyli w okopach i spędzali w nich praktycznie cały czas. Mundur żołnierza pruskiego już opisałem ( http://warning-order.blogspot.com/2013/05/back-in-time-czyli-zbior-umundurowania_8.html ) a biorąc pod uwagę, że ekwipunek żołnierzy innych państw był dość podobny możemy dojść do wniosku, że tak długie karabiny i bagnety nie były najlepszą bronią do posługiwania się w ciasnych okopach a pierwsze hełmy nie chroniły żołnierzy przed pociskami i bagnetami przeciwnika. W związku z tym, że żołnierze praktycznie nie wychodzili z okopów a często doskwierała im nuda, sami starali się zadbać o swoje bezpieczeństwo oraz zrobić broń, którą mogliby się bronić w razie gdyby doszło do walki wręcz. Często też wojsko wyposażało żołnierzy w różnego typu wynalazki. Podczas I Wojny Światowej po raz pierwszy użyto samolotów, czołgów, gazów bojowych...
Używano też:

-pałki okopowe- robione najczęściej przez żołnierzy z przedmiotów, które akurat były pod ręką. Były tak wykonane, żeby można było mieć je zawsze przy sobie i skutecznie bronić się w ciasnych okopach. Najczęściej były wykonywane z kawałka drewna i gwoździ lub ćwieków, służących do podkuwania butów. (Na zdjęciu widoczny także nóż okopowy służący zarówno do walki jak i krojenia chleba, na przykład).

Czasem jednak w wyniku nadmiaru wolnego czasu lub większego zacięcia i zdolności manualnych, powstawały naprawdę zdumiewające narzędzia kojarzone bardziej ze średniowieczną bronią niż tą używaną na początku XX wieku.

-stalowe potrzaski- rozkładane na „ziemi niczyjej” (obszar między wrogimi okopami) po nadepnięciu na nie, zamykały się wyłączając żołnierza z pola walki. Można by powiedzieć, że działaniem przypominały późniejsze miny. Niestety podobnie jak w przypadku min, również tutaj zdarzały się wypadki, że żołnierz wpadł w sidła zastawione przez swoich towarzyszy broni.

- stalowe gwiazdki- wykonane z metalu o kształcie gwarantującym, że przynajmniej jeden kolec zawsze będzie skierowany ku górze. Podobnie jak stalowe potrzaski były one umieszczane na „ziemi niczyjej”, najczęściej zrzucane z samolotów. Prawdziwym ich przekleństwem było to, że po zrzuceniu były praktycznie wszędzie i cały czas było można się na nie natknąć. Podczas ataku raniły stopy lub (w razie upadku) całe ciało.

- pancerze i kolczugi- rzecz kojarzona już wyłącznie ze średniowieczem, jednak miała również miejsce w okopach w latach 1914-1918. Przykład?
Jak wspominałem opisując mundur żołnierza pruskiego z pierwszych lat Wielkiej Wojny, wspomniałem o noszonym wtedy hełmie wykonanym ze skóry, tak zwanej „pickelhaubie” (hełmy stalowe m.16 wprowadzono dopiero w 1916 roku). Oto co wymyślono w celu chronienia głowy żołnierza- kolczuga na pickelhaubę.

Również do ochrony tułowia żołnierza wymyślono „zbroję”. Niestety nie chroniła ona przed pociskami, ale dawała szanse na przeżycie w przypadku walki na bagnety. Ze zdjęć wynika, że tego rodzaju pancerze nosili przede wszystkim strzelcy karabinów maszynowych, zwiadowcy i snajperzy, ale były one noszone przez różne jednostki. Na zdjęciach pancerze produkcji niemieckiej, jednak chętnie używane w różnych armiach.

Żołnierz amerykański ze zdobycznymi pancerzami.

Gdy wprowadzono hełmy stalowe, również chciano maksymalnie chronić głowę żołnierza. W tym celu wymyślono dodatkowe płyty pancerne mocowane na hełmie za pomocą paska i wywietrzników hełmu (tzw. „różkach”). Może te płyty zapobiegały przestrzeleniu hełmu, ale na wskutek siły, z jaką pocisk uderzał w hełm, bardzo często dochodziło do uszkodzeń kręgosłupa i czaszki. Na drugim zdjęciu widoczny jest żołnierz pruski jednocześnie z pancerzem i płytą pancerną na hełmie.

-Przyłbice, prowizoryczne nakrycia głowy. Przyłbice- przeróbki istniejących hełmów w celu zasłonięcia i ochrony jak największej powierzchni twarzy. Na zdjęciach są widoczne różne wzory przeróbek hełmów francuskich.

Nakrycie wykonane w celu zabezpieczenia głowy i twarzy żołnierza. Jest to najprawdopodobniej „ersatz”, czyli wersja oszczędnościowa produkowana pod koniec wojny w celu wykorzystania jak najmniejszej ilości kosztów i materiałów na wyposażenie żołnierza.

Mimo iż było to stosunkowo niedawno, temat I Wojny Światowej skrywa jeszcze wiele tajemnic. Był to czas wielkiego postępu przemysłowego i zbrojeniowego jednak widzimy, że wciąż wracano do wcześniejszych czasów w niektórych praktykach wojennych, co dawało niecodzienne i dość dziwne zestawienie nowinek technicznych początku XX wieku i dorobku średniowiecza. Wszystko to czyni „Wielką Wojnę” jedną z dziwniejszych w historii świata.

Jeżyk

Dzień Pamięci o Holocauście

2014-01-27T00:30:00.000+01:00

„Będąc człowiekiem zgładźmy człowieka,
Po trupach przejdźmy równym krokiem...”

Prześladowania, getta, obozy koncentracyjne i zabicie prawie 6 milionów osób pochodzenia żydowskiego- wszystko to mieści się w słowie Holokaust i jego smutnym znaczeniu. Nie chodzi tu o słowo holocaust, oznaczające całopalenie w religii żydowskiej, ale zjawisko o nazwie Holokaust.

Jest to prowadzona przez Niemców i ich sprzymierzeńców w czasie II wojny światowej, polityka masowej zagłady Żydów. Celem Niemców było totalne wyniszczenie całego narodu przy użyciu przemysłowych metod, takich jak gazowanie w komorach gazowych i palenie w krematoriach. Przed tak tragiczną śmiercią, ludzie zdolni do pracy byli jeszcze maksymalnie wykorzystywani przy kamieniołomach i innej ciężkiej pracy fizycznej. W wyniku Holokaustu życie straciło prawie 6 milionów ludzi, w tym 2 miliony dzieci i od 2 do 3 milionów polskich Żydów mieszkających przed wojną w Polsce. Niemcy definiowali swój cel jako „Endlösung der Judenfrage” czyli ostateczne rozwiązanie kwestii Żydowskiej, rozumiane jako całkowite wyniszczenie narodu. Obozy zagłady znajdowały się głównie na terenie Polski i Niemiec. Pamiętajmy jednak, że Niemcy zbudowali te obozy na przejętych ziemiach polskich. Często się słyszy, np. o obozach Auschwitz Birkenau czy Gross - Rosen jako o polskich obozach koncentracyjnych, co jest totalnym błędem i sugeruje, że obozy te powstały przez Polaków.

27 stycznia obchodzimy rocznicę Holokaustu. Dlaczego właśnie wtedy? Ponieważ jest to rocznica wyzwolenia obozu Auschwitz Birkenau - symbolu Holokaustu, jednego z największych i najbardziej znanych obozów zagłady. Wyzwolenia dokonała w 1945 roku 100 Lwowska Dywizja Piechoty pod dowództwem generała-majora Fiodora Krasawina a Organizacja Narodów Zjednoczonych (1 listopada 2005) uchwaliła ten dzień Międzynarodowym Dniem Pamięci o Ofiarach Holokaustu. W Polsce obchodzi się ten dzień na terenie pozostałości obozu Auschwitz Birkenau na terenie Oświęcimia i w Warszawie pod Pomnikiem Bohaterów Getta. Uczcijmy tego dnia wszystkie ofiary.

Jeżyk

Najważniejsze wydarzenia i zmiany w silach zbrojnych w 2013 roku

2014-01-12T20:52:00.004+01:00

Najważniejsze wydarzenia i zmiany w silach zbrojnych w 2013 roku

Nadszedł czas na podsumowane najważniejszych wydarzeń i zmian, które miały miejsce w 2013 roku dla jednostek sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej są podstawowym elementem systemu obronnego Państwa. Zapewniają bezpieczeństwo i nienaruszalność jego granic. Mają za zadanie zabezpieczać i chronić interesy naszego Państwa, a także uczestniczą w działaniach w zwalczaniu klęsk żywiołowych, działaniach antyterrorystycznych, akcjach poszukiwawczych, a także ratowaniu życia ludzkiego. Jako podstawowy element systemu obronnego państwa uczestniczą w realizacji polityk: bezpieczeństwa i obronnej.
Zmiany w systemie dowodzenia.
Największym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych jest Prezydent RP, który sprawuje zwierzchnictwo w czasie pokoju za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej.
W ubiegłym roku została przygotowana nowa reforma dotycząca struktury dowódczej SZ RP. W której uwzględniono nowy organ kierowania siłami zbrojnymi w Polsce – Dowództwo Generalne Rodzajów Sił Zbrojnych oraz Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych.
Zmianie uległa rola SG WP , będzie to rola planowania strategicznego i doradcza dla m.in. Ministra ON.

W 2013 roku zrealizowano jeden z etapów Planu Modernizacji Technicznej naszych sił zbrojnych, kolejne etapy będą realizowane przez kolejne 9 lat. Polska Armia stopniowo zostaje wzmacniana poprzez wymianę starego sprzętu na nowy- dużo lepszy. Co usprawni w dużej mierze większość działań bojowo-obronnych. W I kwartale 2013 roku podpisano umowy odnośnie wyposażenia i uzbrojenia żołnierzy- Tytan. Spodziewamy się, że w trzy letnim okresie do armii dotrą pierwsze zestawy . W 2013 roku była również realizowana umowa z roku 2004, zgodnie z którą wojsko miało dostać 359 Rosomaków w wersji bojowej – takowe otrzymaliśmy.

Ministerstwo Obrony Narodowej stawia również nacisk na rozwój Marynarki Wojennej. Podpisaliśmy umowy na dostarczenie 3 okrętów podwodnych które zgodnie z planem powinny być dostarczone do 2022 roku. Wśród programów strategicznych jest również plan o wyposażeniu armii w bezzałogowe systemy rozpoznawcze i rozpoznawczo-uderzeniowe. W sumie takich zestawów ma być 97. Realizowane przez najbliższe 10 lat plany mają – według szacunków - kosztować ponad 130 mld zł. To 34 proc. wszystkich środków finansowych, które przez dekadę będą do dyspozycji MON.

Wśród najważniejszych celów znalazło się wzmocnienie systemu obrony powietrznej i obrony przeciwlotniczej. Dla sił powietrznych celem było pozyskanie samolotów transportowo- pasażerskich M-28 B/PT z awioniką Glass Cockpit do realizacji zadań na potrzeby dysponentów nalotu usługowego. Dokupiono 2 takie samoloty wraz z kompleksowym symulatorem lotu. Zakupiono również dwie sztuki samolotów typu C-295M wraz z dokumentacją techniczną, wyposażeniem 1:1 oraz pakietem logistycznym. Podjęto realizacje modernizacji 11 samolotów szkolno-treningowych, które zostaną dokończone w roku 2014. Zwiększono również obronę przeciwpancerną poprzez zakup przeciwpancernych pocisków SPIKE. Istnieje również plan dalszych modernizacji i zakupów, aby na bieżąco poprawiać sprawność i moc sił zbrojnych.
W ubiegłym roku braliśmy udział w różnych szkoleniach, ćwiczeniach w celu wzmocnienia sił obronnych, podczas których żołnierze mogli wykonywać przeróżne ćwiczenia praktyczne, przygotowane przez odpowiednie jednostki. Do tej pory odbyło się 17 ćwiczeń, a ich elementy realizowane były na terenie 14 różnych krajów.

W początkowym okresie listopada odbyły się ćwiczenia „Steadfast Jazz ‘13”. "Celem ćwiczenia było szkolenie i przetestowanie Sił Odpowiedzi NATO, zaawansowanych technologicznie, wielonarodowych sił o wysokiej gotowości, składających się z komponentów lądowego, powietrznego, morskiego i wojsk specjalnych.” Ćwiczenia miały na celu utrzymanie połączonych interoperacyjnych sił NATO na odpowiednio wysokim poziomie gotowości. Jedne z ćwiczeń odbyły się na poligonie w Drawsku Pomorskim ( województwo zachodniopomorskie). Uczestniczyły w nich siły wielonarodowe. Podczas szkoleń ocenie podlegała zdolność sztabu dowództwa JFC Brunssum do dowodzenia operacjami połączonymi NATO w 2014r. W wypowiedzi gen. Hans-Lothar Domröse zaznaczył, że "Część ćwiczenia „Steadfast Jazz” prowadzona z udziałem wojsk "na żywo" była testem interoperacyjności żołnierzy, marynarzy, lotników i piechoty morskiej biorących udział w ćwiczeniu. Jednocześnie realizacja scenariusza fikcyjnego była tak samo wymagająca dla osób uczestniczących w aspektach dowódczo-sztabowych ćwiczenia."
Jedne z ćwiczeń odbyły się pod kryptonimem „Cobra ‘13” których głównym celem było sprawdzenie przygotowania Dowództwa do działań operacyjnych. Zaś tematem ćwiczeń było planowanie i prowadzenie operacji specjalnych przez Sojusze Dowództwa Operacji Specjalnych. Ćwiczenia odbyły się na lądzie, morzu oraz w powietrzu dla około 2500 żołnierzy sił specjalnych. Operatorzy wykonywali bojowe zadania wygenerowane przez Dowództwo Komponentu Sił Specjalnych w ramach wielonarodowych Zadaniowych Zespołów Bojowych. Działania praktyczne wykonywane przez komandosów wspierała Marynarka Wojenna, a także Siły Powietrzne.

WYCOFANIE POLSKICH WOJSK Z AFGANISTANU

Wojsko Polskie w 2013 roku zostało zmuszone do oszczędności . Prezydent Bronisław Komorowski mówi o próbach zagwarantowania środków na „priorytetowe zadania sił zbrojnych” jednak cięcia kosztów stały się nieuniknione.
Jednym ze sposobów na oszczędności w resorcie obrony jest ograniczenie obecności polskiej armii w Afganistanie.
We wcześniejszych latach polską chlubą rzekomo były zagraniczne misje podejmowane w ramach sojuszniczych zobowiązań. Jednak czy faktycznie to było dla nas Polaków dobre? Zaplanowano pierwszą turę powrotów w 2013, drugą w 2014 r.
Prezydent Bronisław Komorowski po długich przemyśleniach stwierdził, że zbyt łatwo wysyłamy naszych żołnierzy na zagraniczne misje. Teraz rząd zapowiada „powrót do domu”. Z jednej strony było to dla nas nauką. Żołnierze mogli zdobyć ogromne doświadczenie, a także nabyć pewnych doświadczeń co miało wzmocnić naszą obronę. Jak to jednak przełożyło się na praktykę? Odpowiedź jest taka, że to nie wyszło dla nas najlepiej. Polski rząd nie czekał do przyszłego roku, aby podjąć ku wycofaniu odpowiednie kroki. Niemal od razu zostały podjęte działania, między innymi selekcja materiałów, oraz środków. Nasz kontyngent miał w Afganistanie około 350 jednostek sprzętu oraz inne mienie dostarczone z Polski. Niebawem zaczęto przewozić to co zbędne i sukcesywnie ewakuowano z Afganistanu Herkulesami i Casami. Na wszystkie decyzje podejmowane odnośnie kolejności wycofania sprzętu mają wpływ politycy, to oni decydują o harmonogramie podjętych działań. Według Narodowego Elementu Wsparcia, ważny jest wydany rozkaz, o terminie rozpoczęcia przygotowań do wycofania mienia. Najprościej jest zacząć od zapasów będących w magazynach, które nie będą miały zapotrzebowania do czasu zakończenia misji. Władze dążą do wywiezienia w pierwszej kolejności nadwyżki sprzętu, zaś do sprzętu etatowego
( tabelarycznego), procedura jest bardziej wydłużona. W tej sprawie trzeba wystąpić z odpowiednim wnioskiem do Dowództwa Operacyjnego SZ o korektę etatu. Prowadzone są również selekcje jeżeli chodzi o sprzęt, gdyż nie wszystko jest opłacalne ze względu na koszty transportu. Dlatego też sprzęt wspomagający, bądź wyposażenie kontenerów mieszkalnych zostawimy dla armii afgańskiej. Wracanie
z Afganistanu będzie dla Polaków największą z operacji logistycznych w historii Wojska Polskiego
w sprawach zagranicznych.
Według Ministra Obrony Narodowej – Tomasza Siemoniaka dzięki misji w Afganistanie zmieniło się uzbrojenie i wzrosło doświadczenie naszych żołnierzy. Mamy teraz nowocześniejszy sprzęt oraz doświadczonych żołnierzy, którzy przeszli doskonałe szkolenie.

W.H

Powstanie Wielkopolskie lokalnie - obchody rocznicy Powstania Wielkopolskiego w Pniewach

2014-01-07T14:41:00.003+01:00

Powstanie Wielkopolskie lokalnie- obchody rocznicy Powstania Wielkopolskiego w Pniewach.

Pniewy, 6 stycznia. Święto Trzech Króli, ale nie tylko... na ulicach pokazali się ludzie w mundurach z Postania Wielkopolskiego. Po rynku i okolicach chodziły powstańcze patrole. Tak właśnie obchodzono tam rocznicę wyjścia pniewskiego oddziału powstańczego na bój o niepodległość. To właśnie 6 stycznia 1919 roku oddział z Pniew wyruszył na bitwę pod Kamionną. Z tej okazji Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman wcieliła się po raz kolejny w sylwetki powstańców i od godziny 10:30 patrolowała miasto. O 11:30 odbyła się uroczysta msza święta, podczas której można było odczuć powiew historii i prawdziwie patriotycznego ducha. Na mszy nie zabrakło również rekonstruktorów wraz ze sztandarem 3 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Po uroczystościach w kościele obchody przeniosły się na rynek, gdzie ku zdziwieniu wszystkich obecnych stał maszt z pruską flagą (czarno- biało- czerwona). Wielce oburzeni powstańcy natychmiast dobiegli do masztu, zdjęli i wyrzucili niechciane barwy, zastępując nową flagą w barwach biało-czerwonych. Zmiana flag miała symbolizować to, że w Pniewach nie ma już miejsca dla zaborcy i trzeba dalej wyswabadzać ojczyznę.

Zaczęto szykować oddział do wymarszu. Oficer głośno wydawał komendy a zgromadzeni widzowie z zaciekawieniem przyglądali się całemu zajściu. W międzyczasie do oddziału dołączył jeden ochotnik, który wyszedł z tłumu krzycząc „poczekajcie panowie... ja z wami, ja też chcę bić Niemca”. Przybiegły też kobiety i dzieci aby pożegnać swoich mężów i ojców wyruszających na front. Nagle padła komenda „w prawo zwrot, za mną marsz”. W ten sposób „pniewska grupa powstańców” równym krokiem opuściła rynek i zniknęła w uliczce. Tak oto oddano cześć ludziom, którzy 95 lat temu opuścili swoje domy aby zdobyć tak bardzo upragnioną niepodległość. Miejmy nadzieję, że nieoczekiwane patrole oraz inscenizacja po mszy świętej zmusiły mieszkańców Pniew do chwili zastanowienia się i zadumy oraz do poznania dokładnej historii Powstania Wielkopolskiego.

Fot. Piotr Broda

Jeżyk

Nie tylko orężem. Bohaterowie wielkopolskiej drogi do niepodległości.

2014-01-04T15:16:00.001+01:00

Nie tylko orężem. Bohaterowie wielkopolskiej drogi do niepodległości.

Trzeciego grudnia w Poznaniu odbyła się premiera książki dr Marka Rezlera pod tytułem „Nie tylko orężem. Bohaterowie wielkopolskiej drogi do niepodległości.” (wydawnictwa REBIS). Jest to już trzecia pozycja serii książek dr Rezlera, dotyczących udziału Wielkopolan w walce o niepodległość w czasach zaborów. Dwie wcześniejsze to „Powstanie wielkopolskie 1918-1919” oraz „Wielkopolanie pod bronią 1768- 1921”.

Autor podczas premiery wspomniał o fakcie, że jego nowa książka jest kontynuacją, rozwinięciem i zakończeniem tematyki zaangażowania Wielkopolan w walkę o wolność. Ta ostatnia książka ma dopełnić opis starań naszych przodków w dążeniu do niepodległości i pokazać wszystkie aspekty tej walki. I faktycznie, tak jak poprzednie dwa dzieła skupiały się na nieco wąskim temacie samej walki zbrojnej, tak to ostatnie opisuje również wszystkie inne metody, których Wielkopolanie stosowali w celu uprzykrzenia życia zaborcy. Dr Marek Rezler próbuje uświadomić, jak bardzo specyficzne i inne od wszystkich były dążenia do niepodległości. Skupia się, poza aspektami czysto wojskowymi, na pracy organicznej i jej działaczach. Praca organiczna a więc rezygnacja z niepotrzebnej lub z góry przegranej walki a wysunięcie na pierwszy plan praktycznych działań na rzecz umocnienia wewnętrznego kraju w granicach narzuconych przez prawo zaborcy (Prus). Książka, zamiast bitew i przywódców, skupia się na ludziach starających się zakładać polskie banki, stowarzyszenia, kluby sportowe i strzeleckie. Pan dr Rezler słusznie zauważył, że dzięki takim działaniom, Prusacy sami wyszkolili i wychowali i wyposażyli swoich wrogów a przy tym jeszcze ich narodowe instytucje zaczęły słabnąć na rzecz nowo powstałych polskich instytucji. Nie unika wątpliwości, że te działania bardzo mocno przyczyniły się do odzyskania niepodległości a nawet ciężkiej pracy ku odrodzeniu Polski z jej kulturą, dorobkiem, nauką...

Książka zapowiada się naprawdę ciekawie i myślę, że każdy, kto czuje się Wielkopolaninem, powinien do niej zajrzeć. Jako jedną z motywacji do podjęcia się napisania wszystkich trzech pozycji, dr Rezler podaje swoje osobiste stwierdzenie, że Wielkopolanie nie potrafią się chwalić. Twierdzi on, że nie dbamy zbytnio o wielką chwałę za to, czego dokonaliśmy, my lub nasi przodkowie... było i koniec. Poza fascynacją opisywaną tematyką, autor chce wyręczyć Wielkopolan i opisać ich wielki czyn by każdy o nim wiedział. Premierę książki wzbogaciło w dodatkowe wrażenia nadanie dr Markowi Rezlerowi statuetki Hipolita Cegielskiego- ojca pracy organicznej, nadanej przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. Serdecznie zachęcamy do nabycia i zapoznania się lekturą.

Jeżyk

Polski patriotyzm - w zarysie historycznym

2013-12-10T20:35:00.002+01:00

(łac. patria,-ae = ojczyzna, gr. patriates) – Według słownikowej definicji jest to pogląd mówiący o poszanowaniu, umiłowaniu i oddaniu własnej ojczyźnie. Patriotyzm często wymaga postawienia interesu narodowego ponad interes osobisty. Patriotyzm wynika z przywiązania do tradycji, języka i historii. W bardziej mistycznym pojęciu, patriotyzm to uczucie, podobnie jak miłość do innej osoby. W tym jednak konkretnym przypadku koncentruje się na kraju. Człowiek miłujący ojczyznę jest gotów poświęcić jej nawet swoje istnienie. Przykładami na powyższe traktowanie patriotyzmu, są chociażby powstania, w których mimo znikomych szans na zwycięstwo, brała udział większość ludności.
Pojęcie polskiego patriotyzmu to bardzo szeroki i nieskonkretyzowany temat. W zależności od czasów o jakich jest mowa, pojęcia patriotyzmu bardzo się zmieniało, a momentami nawet wygasało. W dzisiejszym mainstream’ie bardzo modne jest równanie patriotyzmu z kibicowaniem polskim sportowcom, nieograniczoną tolerancją oraz przyklaskiwaniem światowemu kosmopolityzmowi. Jest to kompletna aberracja. Tak pojmowany patriotyzm nie miałby szans skutkować zerwaniem więzów po trwających 123 latach zaborach. Nie zapewniłby przetrwania tkanki narodu podczas wojen światowych. Warto jednak sięgnąć aż do początków istnienia państwa polskiego, by zrozumieć, jakie cechy ukształtowały myślenie narodu nadwiślańskiego, na temat miłości do ojczyzny.
          Wczasach starosłowiańskich pojęcie polskiego patriotyzmu w ogóle nie istniało, każdy czuł więź przede wszystkim ze swoim osiedlem (polem), w dalszym rzędzie z szerszym związkiem plemiennym (Polanie, Wiślanie). Czasy wczesnopiastowskie przynoszą radykalną zmianę koncepcji państwa, teraz to czasy monarchii patrymonialnej (państwo jako własność władcy). Drużyna książęca opiera swą wierność księciu na zasadzie przywiązania jako chlebodawcy i honoru. W dalszym ciągu ciężko obok patriotyzmu dodawać przymiotnik polski. Oddanie nie wynikało z przywiązania do kraju. Kluczową rolę pełniły interesy poszczególnych grup.
     Rozbicie dzielnicowe to kolejne zmiany. Państwo zostaje podzielone na kilka organizmów politycznych, każdego łączy stosunek feudalny, na czele którego stoi jego własny suweren (książkę Wielkopolski, Mazowiecki itp). Poniżej stoją rycerze, później chłopi. Obok tego jest stan mieszczański i duchowieństwo. Chaos rozbicia dzielnicowego tworzy pragnienie zjednoczenia ziem Polskich (np. mieszczaństwo chce braku wewnętrznych barier celnych i bezpiecznego handlu, chłopi zaś braku wewnętrznych wojen), ważnym punktem odniesienia jest arcybiskupstwo gnieźnieńskie, które obejmuje swym zasięgiem całość ziem polskich. Można tu zauważyć zalążek patriotyzmu jako przywiązania do całego państwa. Wynika on z pragnień poszczególnych grup, które jednak w zamyśle mają wpłynąć korzystnie na całe społeczeństwo. Warto zwrócić uwagę na rolę kościoła, który już od samego początku jednoczy Polaków i spaja początkowo różne części składowe w jedno ogniwo.
     Po zjednoczeniu, w czasach Kazimierza Wielkiego, Polska przeistacza się w pełni w monarchię stanową. Król nie jest właścicielem państwa, podmiotem jest Korona Królestwa Polskiego, król stoi na jego czele i ma obowiązki wobec kraju i nie może nim dowolnie dysponować (np. niepodzielność). Zgromadzenia stanowe (mieszczaństwo, duchowieństwo, rycerstwo) oznaczają wpływ mieszkańców na kraj, w związku z tym zaczyna rodzić się poczucie dobra wspólnego (ale przede wszystkim interesy własnego stanu).
     Podmiotowość stanów (przede wszystkim rycerstwa) widać np. w decyzji o ożenieniu Jagiełły z Jadwigą i co za tym idzie, o obsadzeniu tronu polskiego. Później tron polski był również teoretycznie elekcyjny (lecz do 1572r. na tronie zasiadali sami Jagiellonowie); stopniowo szlachta dominuje stanowość i spycha pozostałe stany na dalszy plan.
Mimo to, monarchię stanową należy uznać za początek, o myśleniu o kraju jako dobru wspólnym. Jako, że władza pochodzi od Boga, lud wiernie służy władcy, a jego decyzje są traktowane jako jedyne słuszne i wolne od błędów. Pojawiające się rozwarstwienie, wpływa negatywnie na demokratyzację kraju, a co za tym idzie, w przyszłości przynosi szalenie negatywne skutki.
     Sanację przynosi okres ostatnich Jagiellonów – wprowadzony zostaje ruch egzekucyjny, rośnie poziom odczuć obywatelskich - średnia szlachta wraz z królem walczy o egzekwowanie praw przeciw magnaterii.
Era ostatnich Jagiellonów i początek Rzeczpospolitej Obojga Narodów opiera się na szlacheckim patriotyzmie - pozostałe stany zostają zmarginalizowane. Rozkwit poczucia obywatelstwa i odpowiedzialności za dobro wspólne jest rozumiane jako dobro dominującego stanu - szlachty. Patriotyzm nie jest pojmowany jako więź rasowa czy religijna. Szczególnie uwidacznia to się w Konfederacji Warszawskiej.
     Schyłek RON po 1648 roku wynikający wojen z lat 1648 - 1673 łączy polski patriotyzm i odmienność wobec innych ze względu na to, iż agresorzy są innowiercami (Szwedzi - luteranie, Rosjanie - prawosławni, Turcy - islam). Niemały wpływ na to ma fakt, iż wrogowie są często wspierani przez innowierców wewnątrz Polski (arianie - układ w Radnot, Kalwinista Radziwiłł - zdrajca). Rozpoczyna się tworzenie koncepcji Polaka – katolika. Determinujący na patriotyzm miał wpływ kultu maryjnego – obrona Częstochowy i częste odwoływania do mesjanizmu.
     Czasy Saskie powodują odpływ odruchów patriotycznych poprzez zrywanie większości sejmów oraz liberum veto. Doskonale uwidacznia to utwór "Nierządem Polska stoi” Wacława Potockiego. Renesans przynosi uchwalona w 1768r. Konfederacja Barska. Ma miejsce pierwsze powstanie - walka szlachty przeciwko obecności Rosjan w Polsce. Mimo to nadal funkcjonuje stanowe pojęcie narodu i patriotyzmu. jednak Konfederacja Barska była przejawem powrotu do odpowiedzialności za dobro wspólne i chęci walki za to. Po raz kolejny uwidacznia się bardzo silny związek owych zasad z religią, przede wszystkim kultem maryjnym
     Upadek Polski to moment gdzie pojęcie patriotyzmu przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Ostatnim zrywem jest Konstytucja III Maja. Elity nawołują powrotu do odpowiedzialności za kraj. Polskość jest łączona nieprzerwanie z katolicyzmem jako religią panującą. Z drugiej strony mamy Konfederację Targowicką czyli pojmowanie patriotyzmu jako przywiązania do wolności szlacheckiej w skrajnych przejawach, skrajne ujęcie dobra wspólnego, nadrzędne są przywileje szlacheckie.
     Powstanie Kościuszkowskie rozbudza przejawy patriotyzmu, również wśród ludu to jest, bitwa pod Racławicami czy udział Jana Kilińskiego na czele powstania w Warszawie. Po upadku polski, nową erę rozpoczynają Legiony Polskie. Wreszcie zachodzi pogląd, iż Polska powinna być wskrzeszona jako państwo przez jej obywateli, nie oglądając się na fakt sprzedania przez króla korony Rosjanom. To właściwie początek nowoczesnego pojmowania patriotyzmu.

Pierwszą próbą zrywu – w tym przypadku zbrojnego, było Powstanie Listopadowe. Górę w tym przypadku wzięło romantyczne pojmowane patriotyzmu. Bez odpowiedniego przygotowania, zaplecza zbrojnego, Polacy stanęli do walki z Rosją. Bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania było niewywiązywanie się Caratu z postanowień konstytucji Królestwa Kongresowego. Ograniczanie tak umiłowanej przez Polaków wolności, spowodowało opór zbrojny. Zamiast pracy organicznej, wybrano walkę z okupantem. Przyczyną upadku powstania, były zależności o których była już mowa w poprzednich akapitach. Szlachta za nic w świecie nie chciała zgodzić na umniejszenie swoich przywilejów, dalej z pogardą traktowano chłopów. Brak deklaracji w sprawie reformy rolnej i zniesienia pańszczyzny, skutkował obojętnością wobec powstania wśród niższych warstw. Jak mantra powraca podział stanowy, w którym to są równi i równiejsi obywatele. Ciężko wobec tego mówić o świadomym patriotyzmie, skoro na piedestale stawia się interes własnej klasy, miast dobra ogólnego. Dodatkowo w całe zawirowanie wmieszało się klakierstwo polskiej elity, która bez żadnego ale przyjęła zwierzchnictwo władz carskich w zamiast za spokojne jutro. Doskonale ukazuje to wierszyk z owych czasów „Chłop nas zdradził, skrzynka przyskrzyniła, kruk oko wydziobał, ryba zatopiła”. Brak wiary w zwycięstwo powstania i jego klęska spowodowana wzrost represji, szczególnie w szkolnictwie. Nauczanie po Polsku odbywało się jedynie w przykościelnych salkach. Słowa otuchy Polacy mogli usłyszeć jedynie z kościelnej ambony. Po raz kolejny ogromny wpływ wywarł kościół na utrzymywaniu narodowej tożsamości i wiary. Przez państwa europejskie, powstanie było uznane za nic nieznaczące zamieszki, leżące w auspicjach Imperium Rosyjskiego.
Doświadczenia z poprzednich lat, niczego nie nauczyły Polaków. Już 30 lat później wybuchło kolejne powstanie – styczniowe. Mimo przychylnej opinii międzynarodowej i wsparcia z Francji oraz Anglii, powstanie upadło po roku walki. Wartością dodatnią było uwłaszczenie chłopów, którzy tym razem zdecydowanie aktywniej brali udział w walkach. Romantyczne postrzeganie patriotyzmu przyniosło dramatyczne skutki jak nigdy wcześniej. Zamykano kościoły, zlikwidowano Bank Polski. Wszelkie elementy suwerenności zostały zrównane z ziemią. Z drugiej strony zaczęto przyjmować postawy pozytywistyczne, co pozytywnie wpłynęło na rozwój tożsamości narodowej. Okres po-powstaniowy był zalążkiem kreowania wśród Polakówś wiadomego patriotyzmu.

     Prawdziwym punktem zwrotnym było powstanie Ligi Narodowej w 1893 roku.
Kierowana przez Romana Dmowskiego organizacja stawiała na piedestale interes narodu ponad inne interesy. Piętnowała ucisk carski, krytykowała obóz ugodowców za ich lojalizm wobec Rosji. Jej działacze odzyskanie niepodległości pojmowali jako cel dalekosiężny. Pierwszym zderzeniem wizji nowoczesnego patriotyzmu z patriotyzmem romantycznym był wybuch wojny pomiędzy Rosją, a Japonią. Obóz związany z Polską Partią Socjalistyczną z Józefem Piłsudskim na czele, optował za wybuchem powstania u boku Japonii. Kategoryczne veto wobec takiego planu postawiła narodowa demokracja związana z Romanem Dmowskim. Wobec planów Piłsudskiego, Dmowski postanowił wcześniej wyruszyć do Japonii i storpedować plany na temat powstania. Z całą pewnością był to ogromny sukces Dmowskiego. W 1905r., w Tokio, doszło do spotkania Piłsudskiego z Dmowskim. Panowie mimo fundamentalnych różnic, postanowili nie wchodzić sobie w drogę. Dmowski argumentował sztabowi Japońskiemu, iż kolejne powstanie osłabi potencjał Polaków na następne 30 lat, dodatkowo umacniając pozycję Rosji na zachodzie. Przedtem Dmowski, w 1903r. roku wydał „Myśli nowoczesnego Polaka”. Była to i nadal jest swoista biblia mówiąca o pojmowaniu nowoczesnego patriotyzmu. Warto przytoczyć cytat, który dobitnie rozwija pojęcie miłości do ojczyzny: „Jestem Polakiem – więc mam obowiązki polskie: są one tym większe i tym silniej się do nich poczuwam, im wyższy przedstawiam typ człowieka”. Rozpoczyna się europejskie tournee Dmowskiego po Europie. Stara się on przedstawić słuszność sprawy polskiej na arenie międzynarodowej. W międzyczasie narodowcy w kraju, działają prężnie by uświadomić i ujednolicić naród. Ogrom pracy u podstaw, skutkował obudzeniem wśród najniższych warstw poczucia polskości. Bez tego zjednoczenie trzech różnych ziem z zaborów, nie byłoby możliwe. Patriotyzm Dmowskiego, którego uzupełnieniem był nacjonalizm, zdecydowanie różnił się od podobnych ruchów z zachodniej Europy. Związany z religią katolicką nie miał w sobie znamion rasizmu, ksenofobii czy szowinizmu. Doskonale oddaje to cytat: „Wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę. Wolno mi być dumnym z tego, co w Polsce jest wielkie, ale muszę przyjąć i upokorzenie, które spada na naród za to co jest w nim marne”. Już wtedy Dmowski zauważa dziwną przypadłość Polaków, do świętowania klęsk, w momencie gdy inni świętują zwycięstwa: „Myśmy tak odbiegli od innych narodów, że święcimy klęski, gdy tamte święcą zwycięstwa”. Mimo upływu lat ciężko nie odnieść wrażenia, iż podobny schemat jest widoczny aż po dziś dzień.
     Wreszcie, 7 października 1918 roku, nadchodzi upragniona chwila. Dzięki zabiegom Dmowskiego, Polska znajduje się w obozie zwycięzców – Ententy. Rada Regencyjna ogłasza niepodległość Królestwa Polskiego. 11 listopada Józef Piłsudski przejmuję władzę zwierzchnią, co w tradycji zostało zapisane jako dzień odzyskania niepodległości. Ma ona jednak wymiar symboliczny, gdyż niepodległość została odzyskana nieco wcześniej. W 1919 roku ma miejsce wydarzenie, które jest ściśle związane z miejscem, w którym mieszkamy. Powstanie Wielkopolskie to jedno z niewielu wygranych powstań. Doskonale zorganizowani Poznaniacy, zahartowani w walce z bardzo agresywnym Kulturkampfem, odzyskali tereny, których przynależność państwowa, do ostatniej chwili była niewiadomą. Elementem zapalnym był przyjazd do Poznania Ignacego Paderewskiego. W przeciwieństwie do poprzednich powstań, rauta Wielkopolan była doskonale przygotowana i odniosła bezapelacyjny sukces. Pomimo braku wsparcia ze strony Józefa Piłsudskiego, który koncentrował się głównie na walkach na wschodzie.
     28 czerwca 1919 roku został podpisany Traktat Wersalski, który wszedł w życie rok później. Polska według ustaleń Wersalskich, wróciła na mapy Europy po 123 latach. Nieocenioną rolę odegrał Roman Dmowski, który w ramach swoich przemówień, przekonywał dyplomatów zachodniej Europy o konieczności powstania niepodległego państwa polskiego. O ile plebiscyt na Warmii i Mazurach należy uznać za klęskę, o tyle Ślązacy wyrazili swój gorący patriotyzm podczas trzech Powstań Śląskich. Mimo niekorzystnych wyniku plebiscytu, Ślązacy postanowili wystąpić zbrojnie, czego efektem był powrót części Górnego Śląska do Polski.
     II Rzeczpospolita to niewątpliwie okres najbardziej świadomego wśród Polaków patriotyzmu. Mimo ogromnego rozwarstwienia i trudów, 90% społeczeństwa działało aktywnie w różnych stowarzyszeniach i towarzystwach. Wśród Polaków rodziło się pojęcie miłości do ojczyzny i obywatelskiej trosce o dobro wspólne. Warto nadmienić, iż w ciągu 20 lat istnienia, udało się zbudować miasto portowe – Gdynię oraz Centralny Okręg Przemysłowy. Miało to niebagatelny wpływ na rozwój kraju i umacnianie więzi wśród Polaków. Młoda, polska demokracja jednak nie obroniła się. W 1926 roku doszło do bezprawnego zamachu stanu, w którym zginęło 300 osób. Tylko racjonalna ocena sytuacji w kraju przez przeciwników zamachu, nie doprowadziła do rozprzestrzenienia się walk na teren całego kraju. Endecja w dalszym ciągu prowadziła organiczną pracę. Kolebką narodowej demokracji była Wielkopolska, gdzie w podpoznańskim Chludowie osiadł Roman Dmowski. W latach 30-tych nasiliła się represja wobec przeciwników władzy piłsudczyków. Członkowie centrolewu oraz narodowcy trafiali do obozu w Berezie Kartuskiej. Państwo obywatelskie zostało zastąpione przez państwo autorytarne. Polacy dali świadectwo swojego patriotyzmu w dramatycznym okresie po 1939 roku.

     II wojna światowa zniweczyła całą pracę wykonaną przez Polaków. Rozbiła mentalnie naród i zaprzepaściła nadzieje na pokój i rozwój. Romantyzm, jakim kierowali się rządzący w Polsce u schyłku lat 30-tych, doprowadził do walki z dwoma agresorami na raz, co z góry było skazane na porażkę. Mesjanistyczne zapewnienia o rozbiciu Niemców w ciągu tygodnia, owszem uzbroiły naród mentalnie, jednak w ogólnym rozrachunku przyczyniły się do ogromnego rozczarowania. W czasach wojny znów powróciło rozwarstwienie poglądów wśród elit. Stronnictwo ludowe związane z Armią Krajową optowało za porozumieniem z Sowietami, zaś narodowcy skupieni wokół Narodowych Sił Zbrojnych wespół z piłsudczykami optowali za walką z obydwoma okupantami: „Nim Hitler runie, śmierć komunie!”. Lobby prosowieckie z Generałem Sikorskim na czele doprowadziło do podpisania układu Sikorski-Majski, który owszem, uratował życie wielu osobom zesłanym do niewoli, jednak z drugiej strony wciągnął Polskę w „objęcia” Związku Radzieckiego. Ciężko legitymizować taki patriotyzm. Wynikał on z kompletniej niewiedzy i romantycznych odczuć. Na nic przestrogi z historii i pamięć o stosunku Rosji do polskiej państwowości. Kres tym mrzonkom przyniósł mord w Katyniu. Mimo to polskojęzyczne elity, dalej popierały sojusz z ZSRR, tym razem określając go jako sojusznika naszych sojuszników. Tak pojmowany patriotyzm doprowadził do konferencji w Teheranie, w której Polska ponownie utraciła niepodległość wraz z 1/3 terytorium. Ostatnim zrywem było Powstanie Warszawskie. Hekatomba jakiej dopuścili się przedstawiciele Polskiego Państwa Podziemnego zasługuje na jak najmocniejsze potępienie. Jednak Warszawiacy, stawiając opór w tej nierównej walce, dali okaz swojego patriotyzmu i oddania. Żaden inny naród w historii świata nie porwałby się na takie działanie. Stąd polski patriotyzm zawsze był i będzie wyjątkowy.
     Komunizm to kolejny czarny okres w polskiej historii. Doskonale zainstalowana siatka represji i agentury, wprowadziła do Polski najbardziej zbrodniczy system świata. Mimo dramatu wojny, Polacy nie poddali się. Działający w konspiracji partyzanci stawiali czynny opór komunistom. Warto nadmienić, iż ostatni z nich ujawnił się dopiero w 1963 roku. W 1956 roku doszło do wydarzeń związanych z poznańskich czerwcem. Poznaniacy nie mogli pogodzić się represjami i zdecydowanym obniżeniem poziomu życia. Zarzewiem konfliktu były zakłady Hipolita Cegielskiego. Demonstracje zostały krwawo stłumione przez Ludowe Wojsko Polskie i KBW. Polacy ukazali, iż w dalszym ciągu umiłowanie ojczyzny oraz wolności stanowi u nich najwyższą wartość.
     Komunizm zniszczył Polaków mentalnie. Sowieci starali się wynarodowić Polaków. Skutek tych działań widzimy do dzisiaj. Znów fundamentalną rolę odegrał kościół katolicki. W czasach opresyjnego stalinizmu podtrzymywał wiarę w Polakach. Organizował lekcje religii w przykościelnych salkach i kolportował książki, które zostały zapomniane przez cenzurę. Strajki rozpoczęte w latach 70-tych, skutkowały „karnawałem Solidarności” na początku lat 80-tych. W Polakach obudził się zew wolności. Morderstwa i represje nie złamały Polaków. Z wiarą w zwycięstwo, Polacy zaufali przedstawicielom Solidarności. Dziesiątki tysięcy Polaków zapisywało się do niezależnych związków zawodowych. Powróciło pojęcie wspólnoty.
     Cały wysiłek zniweczył stan wojenny. Zbrodniczy zamach na naród Polski spowodował zagaszenie wśród Polaków odczuć patriotycznych. Zamarła działalność opozycyjna. Odwrócenie sytuacji przyniósł pogłębiający się kryzys polskiej gospodarki. Komuniści widząc, iż znajdują się w punkcie bez wyjścia, postanowili rozpocząć negocjacje z opozycją. Mimo szlachetnych celów, po raz kolejny uwidocznił się klakieryzm polskiej klasy politycznej. Koncesjonowany patriotyzm skutkował porozumieniem się z komunistami podczas rozmów w Magdalence i przy okrągłym stole. Wynikiem ustaleń były pierwsze wolne wybory w czerwcu 1989 roku i deklaracja, iż byłym funkcjonariuszom komunistycznym nie spadnie włos z głowy.
     Polacy rozczarowani wynikiem transformacji znowu oddalili się od patriotycznego myślenia. Naród kompletnie się zdezorganizował, zwyciężyło indywidualistyczne myślenie i kłótnie pomiędzy grupami o różnym statusie majątkowym. Nie ma nic w tym dziwnego, skoro trzon najbogatszej warstwy stanowiła uwłaszczona nomenklatura. Na początku lat 90-tych pojawiły się partie odwołujące się do przedwojennej spuścizny ideowej. Konfederacja Polski Niepodległej odwoływała się do myśli piłsudczykowskiej, jednak żadnej roli w życiu politycznym, nie odegrała. Podobny rodowód prezentowało Porozumienie Centrum, jednak próba przeprowadzenia dekomunizacji przez Jana Olszewskiego zakończyła się fiaskiem. Podobnie jak w czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów, zwyciężyły interesy klasy uprzywilejowanej. Odwołanie rządu Olszewskiego oznaczało powrót do dawnego okrągłostołowego układu. Patriotyzm świadomy przegrał z interesem danej grupy. W owym czasie pojawiały się też ugrupowania odwołujące się do spuścizny narodowej demokracji. Przykład Polskiej Wspólnoty Narodowej Bolesława Tejkowskiego, okazał się jednak żałosną karykaturą myśli narodowej. Endecja zniszczona podczas wojny, wewnętrzne represje i ogromną emigrację, nie potrafiła odżyć w czasach III RP. Ten najdoskonalszy ruch, reprezentujący nowoczesny patriotyzm, pozostał na marginesie życia publicznego.
     Pewną zmianę rozpoczęło powstanie Ligi Polskich Rodzin, partii zjednaczającej różne ugrupowania nawiązujące do narodowej demokracji. Po wyborach w 2005 roku doszło do koalicji LPRu oraz Prawa i Sprawiedliwości. Rządząca koalicja stawiała na piedestale ponowne zorganizowanie polskiego narodu, rozliczenie afer korupcyjnych i znormalizowanie życia społecznego. Znów jednak górę wzięły indywidualne interesy, i koalicja łącząca również Samoobronę RP, upadła.
     Kolejne lata to rozkład polskiego życia społecznego i patriotyzmu. Zachodnie prądy niosące kosmopolityzm, zamroziły w Polakach pojęcia patriotyczne. Mass-media mające ogromny wpływ na ludzką świadomość, wszystko co związane z patriotyzmem i religijnością równają z faszyzmem, nazizmem i innymi okropnymi systemami. Frekwencja w wyborach regularnie spada poniżej 50%, a zaangażowanie Polaków w działalność społeczną jest bardzo znikoma. Patriotyzm odżywa jedynie w momencie sukcesów sportowych, jednak mało ma on wspólnego z szeroko pojęta definicją patriotyzmu.

Od 2010 roku organizowany jest Marsz Niepodległości. Głównymi organizatorami są Młodzież Wszechpolska oraz Obóz Narodowo-Radykalny. Oba te stowarzyszenia odwołują się do przedwojennej myśli narodowej. Marsz Niepodległości w Warszawie, początkowo skupiał zaledwie kilkaset osób. Teraz liczba uczestników jest już liczona w setkach tysięcy. Organizacje wchodzące w skład MN mają charakter społeczno-wychowawczy. Celem nadrzędnym jest obudzenie w Polakach tożsamości narodowej i poczucia wspólnoty. Organizacje te stoją w opozycji do ugrupowań, uważających patriotyzm za rzecz niepotrzebną. Wybijają się ponad obecną modę, stąd są skazane na niebyt w topowych mediach i politycznym mainstream’ie. Co raz większa rzesza uczestników podczas Marszu Niepodległości, świadczy o powolnym rozbudzaniu się narodu. Ciężka praca skutkuje tym, iż Polacy zaczynają wierzyć, iż mają wpływ na to, co ich otacza. Co raz częściej wychodzą naprzeciw rządowi, którego absolutnie nie interesuje kwestia narodu, a jedynie zaspokajanie własnych potrzeb. Kompletnym nieporozumieniem jest przyklejanie Marszowi Niepodległości łatki chuligańskiego spędu. W mediach pokazywane są zajścia nie mające miejsca na trasie marszu, a gdzieś poza jego planem. Dumny stutysięczny tłum, skandujący patriotyczne hasła, nie znajduje zainteresowania, zaś grupa prowokatorów, stanowiąca jeden promil zebranych – ogromną uwagę. Taka postawa skutkuje tym, iż polski patriotyzm dalej znajduję się na marginesie, bądź jest zaliczany nawet do rzeczy wstydliwych.
Podsumowując, polski patriotyzm to bardzo trudny temat. Przez większość dziejów był podzielony na świadomy patriotyzm opierający się na odpowiedzialności za dobro ogółu oraz klakieryzm, którego fundamentalnym celem było zaspakajanie własnych celów. Odejście od patriotyzmu skutkowało wieloma latami niewoli i kompletnym rozbiciem polskiego społeczeństwa. W obowiązku każdego Polaka jest pamiętanie i przestrzeganie nauk historii oraz codzienna, mrówcza praca, aby interes narodu zawsze wystawiany był na piedestał i służył każdemu obywatelowi.
„Jesteśmy różni, pochodzimy z różnych stron Polski, mamy różne zainteresowania, ale łączy nas jeden cel. Cel ten to Ojczyzna, dla której chcemy żyć i pracować”. – Roman Dmowski

W.H

„PRZYPNIJ KOKARDĘ”- Obchody 95. rocznicy wybuchu Powstania Wielkopolskiego

2013-12-09T21:19:00.002+01:00

Wielkimi krokami zbliża się do nas rocznica wybuchu Powstania Wielkopolskiego. To wystąpienie polskich mieszkańców Wielkopolski przeciwko państwu niemieckiemu było naprawdę wielkim wyczynem. Należy wiedzieć, że było to jedyne udane powstanie. Niestety coraz częściej można powiedzieć o nim jako o zapomnianym zwycięstwie. Stąd właśnie pięć wielkopolskich firm (MPK w Poznaniu Sp. z o.o., Enea SA, Enea Operator Sp. z o.o., Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. Oddział w Poznaniu oraz Aquanet SA) podjęło inicjatywę w celu przywołania pamięci Powstania Wielkopolskiego i Powstańców. Skąd nazwa akcji? W kilku punktach Poznania i okolic będzie można otrzymać kokardę narodową- znak i charakterystyczny element Powstańców a także symbol obchodów Powstania Wielkopolskiego.

Zachęca się do noszenia tej kokardy w grudniu oraz styczniu aby w ten sposób uczcić i upamiętnić działanie powstańcze na terenie Wielkopolski. Cała akcja trwa od 9 grudnia tego roku do 6 stycznia 2014 roku. Szczerze zachęcamy do zdobycia kokardy wszystkich, którzy czują się w obowiązku aby podziękować naszym przodkom.. Osobiście uważam, że jest to ciekawa akcja i każdego powinno być stać na przyczepienie sobie biało - czerwonej kokardy. Sam też już mam :)

Miejsca w Poznaniu, gdzie można otrzymać kokardy:

ul. Polna 60
ul. Panny Marii 2
ul. Dolna Wilda 126
ul. Piątkowska 117/119
ul. Grobla 15
Tramwaj Powstańczy MPK, kursujący ulicami Poznania od 10 grudnia do 6 stycznia.

Jeżyk

„WOJSKO POLSKIE – TWOJA ARMI@” - akcja medialna promująca Wojsko Polskie.

2013-12-02T16:21:00.000+01:00

„WOJSKO POLSKIE – TWOJA ARMI@” w internecie, w telewizji, w kinach- wielka akcja medialna promująca Wojsko Polskie.

„WOJSKO POLSKIE – TWOJA ARMI@” to największa akcja promująca Wojsko Polskie, która została zorganizowana i sfinansowana przez Ministerstwo Obrony Narodowej. Rozpoczęła się 29 listopada 2013 roku. Przygotowano ją z okazji przypadającej w przyszłym roku 15. rocznicy przystąpienia Polski do NATO oraz 10. rocznicy wstąpienia do Unii Europejskiej.

Głównym celem kampanii jest pokazanie społeczeństwu w jak wielu aspektach, nawet życia codziennego, ma udział Wojsko Polskie i jak wielkie ma to znaczenie dla bezpieczeństwa państwa i obywateli. Dzięki tej kampanii promocyjnej widzimy, że wojsko nie zajmuje się jedynie zbrojną walką na polu bitwy, ale między innymi likwidowaniem skutków katastrof naturalnych, takich jak powodzie albo trzęsienia ziemi, zabezpieczaniem ważnych i strategicznych miejsc czy akcjami saperskimi. Ponadto wszystkie materiały wytworzone przez w ramach akcji mają za zadanie rozbicie stereotypów o przestarzałej i niedostatecznie wyposażonej armii. Widzimy nowy, profesjonalny sprzęt różnego rodzaju oraz doskonale wyszkolonych żołnierzy z należytym ekwipunkiem.

Warto skupić się i przemyśleć znaczenie hasła akcji- „Ludzie mogą dokonywać wielkich rzeczy. Dbamy, żeby zawsze tak było. Wojsko Polskie. Czasem niewidoczni. Zawsze obecni”.

Norbert Rudaś, reżyser i scenarzysta filmów promocyjnych mówi, że chodzi głównie o pokazanie, jak trudno dostrzec otaczające nas jednostki Wojska Polskiego i dlatego jeden z głównych filmów kampanii promocyjnej został tak nakręcony, że trzeba się skupić i przyjrzeć, żeby zauważyć niektóre istotne elementy, np. śmigłowiec nad falami powodzi.

Tak, ale „Czasem niewidoczni. Zawsze obecni” jest tylko częścią hasła. Ja ze swojej strony skupiłbym się również na samym początku- „Ludzie mogą dokonywać wielkich rzeczy. Dbamy, żeby zawsze tak było. Wojsko Polskie.” Moje osobiste odczucia po tym jak pierwszy raz usłyszałem te słowa były następujące: „Chwilka, przecież ludzie to też i ja też mogę dokonywać wielkich rzeczy, może byłoby warto się zastanowić nad służbą...”.

Wszystkie materiały nie tylko pokazują jak wygląda współczesne Wojsko Polskie, ale i zachęcają do przystąpienia w szeregi. Ponadto MON deklaruje się, że dopilnuje aby sytuacja się nie zmieniła a przynajmniej nie pogorszyła. Brzmi obiecująco?

Osobiście uważam, że materiały utworzone w ramach akcji promującej Wojsko Polskie są bardzo dobrze przygotowane i oprócz pokazania stanu faktycznego armii, zachęcają obywateli do służby wojskowej a to wszystko w miłym klimacie i z nutką patriotyzmu. Szczerze zachęcam do zapoznania się ze wszystkimi materiałami.

Wojsko Polskie - Twoja Armia

Jeżyk

Kapitan Phillips - Recenzja filmu

2013-11-27T15:12:00.000+01:00

            „Kapitan Phillips” jeden z najświeższych dramatów światowego kina, którego premiera odbyła się 8 listopada 2013 roku. Jest dziełem Paula Greengrassa , jednego z najlepszych brytyjskich scenarzystów, który w roku 2007 został nominowany do Oscara za film pt. „ Lot 93 ”, który jest nam doskonale znany. Opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami z 2009 roku kiedy Richard Phillips ( Tom Hanks ) będący głównym bohaterem obejmuje dowództwo na amerykańskim kontenerowcu zmierzającemu ku Kenii. Przepływając w niedalekiej odległości od wybrzeży Somalii, statek zostaje zaatakowany przez somalijskich piratów, którzy pomimo walk załogi wdzierają się na pokład przejmując nad nim całkowitą kontrolę. Kapitan Philips wraz z kilkoma oficerami oddają się w ręce piratów jako zakładnicy, podczas gdy reszcie załogi udaje się ukryć na statku. Kapitan zostaje porwany przez piratów, którzy muszą dostarczyć go swojemu przywódcy. Jest przetrzymywany przez 4 dni w małej szalupie ratunkowej gdzie zostaje poniżany, bity i głodzony przez Somalijczyków. A wszystko dzieję się jedynie dla zdobycia tak gubiących społeczeństwo pieniędzy. Przed atakiem Somalijczyków Kapitan wezwał na pomoc amerykańską marynarkę, która musi dotrzeć do nich przed dotarciem szalupy na Somalijskie wybrzeże. Po czterech dniach trudnych zmagań o przetrwanie z ratunkiem nadchodzi wezwana jednostka, która z sukcesem ratuje załogę poprzez wcześniejsze zablokowanie szalupy okrętami wojennymi, co spowodowało trzy dniowy impas. Snajperzy którzy wcześniej ukryli się na okręcie, poczekali na odpowiedni moment i wycelowali w piratów uwalniając tym Kapitana.

              Piraci somalijscy są grupą przestępczą jedną z najniebezpieczniejszych, działającą w „Rogu Afryki”. Działają w niej zazwyczaj młodzi, byli rybacy charakteryzujący się sprytem i sprawnym działaniem. Transportują się po wodach szybkimi łodziami motorowymi, są uzbrojeni najczęściej w broń typu: karabinek AK, granatnik RPG-7, granat RGD-5.
Czynniki powodujące ataki na wodzie to ubogie życie, oraz głód panujący w Somalii.
Do których przyczyniło się wyławianie ryb z ich obrzeży przez zagranicznych handlowców, co pozbawiło Somalijczyków głównego źródła utrzymania. Ataki zaś pozwalają im na otrzymanie wysokiego okupu od właścicieli statków co znacząco reperuje ich gospodarkę.
Narastające nagrożenia zmusiły społeczeństwo międzynarodowe do podjęcia działań zapobiegawczych atakom. Stany Zjednoczone, Francja oraz Indie w tym celu wysłały swoje okręty wojenne, aby ująć pirackie łodzie. Jednak nie do końca to rozwiązuje problem, gdyż nie wiadomo w jakim Państwie piraci powinni być sądzeni o dopuszczeniu się przestępstwa, ze względu na przynależność wód terytorialnych. W październiku 2008 roku rozpoczęła się misja NATO, a w grudniu Unijna operacja Atalanta. Znaleźli się również Darczyńcy którzy przekazali około 250 mln dolarów dla rządu somalijskiego w celu wzmocnienia misji pokojowej Unii Afrykańskiej i sił rządowych. Część tych pieniędzy została przeznaczona na rozwój gospodarki oraz środki humanitarne.
Z biegiem czasu notuje się coraz mniej pirackich ataków. Jednak nadal stanowią zagrożenie. Piractwo jest okrutne pełne nienawiści i upokorzeń miejmy nadzieję, że z biegiem czasu piraci pozostaną jedynie historią.

               Wracając do filmu, Tom Hanks jako główny bohater jest niesamowity w swojej roli. Jako pierwszoplanowy bohater całym sobą wciela się w graną postać, co robi wyśmienicie. Jestem pod wrażeniem obejrzanego filmu, dawno już nie oglądałam nic tak dobrego! Film trzyma w napięciu, wręcz je buduje wraz z rozwijającą się fabułą, a zwroty akcji mrożą krew w żyłach. Podczas oglądania wszystko jest dla widza realistyczne, co sprawia, że czujemy się obecni na pokładzie. Przeprowadzając sondę wśród osób, które obejrzały film, nie usłyszałam ani jednej krytycznej opinii. Wszyscy zgodnie ocenili film jako interesujący, budzący zachwyt i godny polecenia. Więc nie ma na co czekać, tylko zaplanować sobie kilka godzin wolnego czasu i samemu się przekonać jak świetna jest ta produkcja.

W.H

Mamy nowego partnera! INSTYTUT BEZPIECZEŃSTWA

2013-11-21T11:42:00.001+01:00

Dnia 16.11.2013 roku podpisaliśmy umowę o partnerstwie z Instytutem Bezpieczeństwa.

Instytut Bezpieczeństwa Sp. z o.o. funkcjonuje od 2012 roku świadcząc wyspecjalizowane usługi w zakresie szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Instytut jest podmiotem naukowo-badawczym oraz szkoleniowym, skupiającym podmioty i specjalistów związanych zawodowo z bezpieczeństwem.

Instytut Bezpieczeństwa Sp. z o.o. jest także partnerem przy wdrażaniu i rozwoju, pomaga przy wdrażaniu innowacji, nowych rozwiązań organizacyjnych, przebranżowieniach, działaniach marketingowych i innych, proponuje współpracę, pomoc w zarządzaniu i organizacji, zapewniamy doradców i ekspertów, kontrolujemy zgodność założeń przyjętych do wdrożenia i jakość ich wykonania.

Bada, doradza i przeprowadza audyty. Wydaje certyfikaty dla każdej jednostki która przejdzie pozytywnie audyt.

Zapewnia wszechstronność świadczonych usług i ich komplementarność, przyjazny stosunek do Zleceniodawców.

Instytut prowadzi różnorodne szkolenia związane z tematyką bezpieczeństwa. Są to m. innymi :

-szkolenie na członka służby informacyjnej i porządkowej

-przesłuchanie podejrzanego - wykrywanie kłamstwa

-profilowanie psychologiczne sprawców przestępstw

-mediacje dla służb mundurowych

-kurs przygotowujący do rekrutacji w policji

-manipulacja i perswazja

-zarzadzanie kryzysowe

-taktyka i technika prowadzenia czynności procesowych: zatrzymanie, przeszukanie i oględziny

-wywiad i kontrwywiad

Uczestnicy szkoleń otrzymują po ukończeniu CERTYFIKAT potwierdzający nabycie wiedzy specjalistycznej.

Opisy konkretnych szkoleń oraz informacje organizacyjne dostępne są na stronie instytutu

INSTYTUT BEZPIECZEŃSTWA

Dzieci, dziś spotkamy się z żołnierzami z II Wojny Światowej - Rekonstrukcja Historyczna a edukacja i wychowanie.

2013-08-02T11:35:00.000+02:00

Coraz bardziej zauważalny i niepokojący jest fakt, że kolejne roczniki młodych ludzi, wchodzących w dorosłość pozostawiają wiele do życzenia, jeśli chodzi o podstawowe wartości. Mam tu na myśli honor, dobre wychowanie, patriotyzm, wiedzę... Szkoła nie jest w stanie podołać takiemu problemowi. Nauczyciele są często, moim zdaniem, za mało kompetentni aby wykonywać swój zawód. Może są też ograniczeni, opętani przez prawo, zasady i wytyczne różnego rodzaju.

Kolejny aspekt- Historia. „Naród, który nie pamięta swojej historii jest skazany na ponowne jej przeżycie.” Nie jest to nauka o bezsensownych datach i wydarzeniach, które miały miejsce kiedyś tam, dawno. Człowiek często uczy się często na błędach. Jak dziecko poparzy się dotykając żelazko to wie, że nie powinno tego powtarzać. Historia to zbiór niezliczonych błędów, które zostały popełnione na przestrzeni wieków. Często te błędy się powtarzały. Nie chodzi mi w tym momencie o jakiekolwiek daty. Cóż za różnica, coś się stało wczoraj czy 300 lat temu, rozwiązano problem mieczem czy bombą atomową. Chodzi o historię jako o błędy, które powinniśmy znać aby ich nie powtarzać. W szkołach niestety zmniejsza się liczbę godzin przeznaczonych na lekcję historii a okrajanie materiału do przerobienia... pozostawię to bez komentarza. To jest po prostu słabe, prostackie, niepoważne. „Olać historię, dzisiaj będziemy się uczyć jak narysować jeżyka przy użyciu jednego ołówka...”- młodzian wyrośnie, zostanie politykiem albo powierzona mu będzie jakaś inna odpowiedzialna funkcja i co zrobi w przypadku wojny albo jakiejkolwiek katastrofy? Bierze kartkę, ołówek i rysuje jeża, wcina jabłuszko? … Powodzenia. Znając historię może poradziłby sobie z problemem, bo wie, że miało to już miejsce.

Na razie niewielką, ale myślę, że w przyszłości dużą rolę w edukacji mogą odgrywać Grupy Rekonstrukcji Historycznej. Jest to o tyle dobre wyjście z sytuacji niemal patowej, że jest to interesujące dla młodego człowieka. Jak nie interesują go nudne wykłady nauczyciela, tak widząc ludzi przebranych w stroje z referowanej epoki, musi się zainteresować. Znudzony uczeń zobaczy ludzi w dziwnych ubraniach/ mundurach, którzy mówią o czymś, co było 100, 200, 1000 lat temu i okazuje się, że to jest całkiem ciekawe. Zdziwi się, zainteresuje i zacznie może szukać czegoś więcej o tym, o czym usłyszał w szkole gdy do jego klasy przyszło 5 żołnierzy z okresu Powstania Wielkopolskiego 1918 roku, którzy opowiadali jak wtedy się żyło, co się działo i na jaką skalę. Jeszcze jedna rzecz- kto nie lubi oglądać dobrych filmów? Również dzięki miłośnikom i zapaleńcom z Grup Rekonstrukcji Historycznej można nakręcić profesjonalny pod względem scenerii, rekwizytów, faktów historycznych film. Mogę tu przywołać chociażby „Bitwę Warszawską 1920” Jerzego Hoffmana. Większość kolegów z grona rekonstrukcyjnego mówiła po zobaczeniu „Ten tą kochał, po co ten wątek miłosny!!??”. Moje zdanie?- To bardzo dobrze, ponieważ myślę, że spowodowało to, że film historyczny (jakby nie patrzeć) obejrzało kilka tysięcy osób więcej. Jeśli szkoła zawodzi, trzeba szukać ciekawszych, może bardziej zaplątanych i okrężnych, ale skuteczniejszych sposobów na przekazanie młodym ludziom chociaż części historii.

Obok filmów bardzo ciekawym sposobem przekazywania historii jest sama Rekonstrukcja Historyczna w znaczeniu widowisko/ inscenizacja. Takie widowiska są ogłaszane w okolicy, planowane, często jest o nich głośno już pół roku przed planowaną datą zrealizowania przedsięwzięcia. Jednak nie do wszystkich dociera wiadomość i nabiera to formę happeningu- to też jest dobre, bo można dzięki temu pozyskać większe zaciekawienie i zainteresowanie wydarzeniem. Jak wiemy Rekonstruktorzy robią co mogą aby pokazać dane zajście z historii dokładnie tak, jak to wyglądało. Szuka się dobrego miejsca, dobiera się mundury, ekwipunek, sprzęt, uczy się języków i musztry. Widz ma niepowtarzalną okazję zobaczyć coś, co działo się kiedyś. Widzi wybuchy i ogień- czuje spaleniznę i proch, widzi przedmioty z dawnej epoki- może je dotknąć, użyć, obejrzeć. Zapewniam, że najlepszy film w 3D nie pokaże (np. bitwy) tak, jak przedstawi to Rekonstrukcja Historyczna. Członkowie różnych GRH to nierzadko prawdziwi fanatycy (w pozytywnym tego słowa znaczeniu), którzy podchodzą do tematu bardzo poważnie. Nagle okazuje się, że Rekonstrukcja Historyczna to nie tylko bieganie przed widownią i strzelanie do siebie hukową amunicją- to styl życia. Nie będę szukać daleko i użyję argumentu, jakim jest przykład mojej osoby. Interesuję się głównie okresem obu wojen światowych. Na początku myślałem, że skończy się na zbieraniu mundurów, ale nie... to nie jest takie proste. Człowiek przenosi się z czasem do epoki, która go interesuje. Zaczyna (stara się w miarę możliwości i zdrowego rozsądku) ubierać tak, jak wtedy, słuchać tej muzyki i wreszcie przyjmuje myślenie i wartości, które w moim przypadku mogę skromnie uznać za spory skarb. W dzisiejszym świecie tego brakuje- pięknych, klasycznych mieszkań, eleganckiego i przyzwoitego ubioru, sensownej muzyki, dobrego wychowania. Coraz częstszym widokiem jest kobieta, która wygląda jak zwykła prostytutka albo facet w obcisłych rajstopkach i z wrzosowym szalikiem z okularami na pół twarzy i czapką rodem z amerykańskich filmów. Proszę sobie wyobrazić: mężczyzna ubrany w garnitur, na głowie kapelusz, w ręku bukiet kwiatów. Idzie do swojej kobiety, zdejmuje kapelusz, całuje w rękę, wręcza kwiaty i idzie z nią za rękę, zabawiając w międzyczasie kulturalną rozmową na poziomie. To nie jest fikcja ani scena z tandetnej powieści nie wiadomo czym, to się dzieje, tak można, to jest piękne. Teraz idziemy dalej. Tego nie trzeba sobie wyobrażać, proszę się rozejrzeć: Idzie facecik w dresie, z ręką w kieszeni, słuchawki w uszach. Podchodzi do laski w kiecce, z której i tak wystaje pół tyłka, krzyczy „Cześć mięsko”, chwyta ją za rękę i zaczyna nawijać o tym, jak wczoraj pobił policjanta, co drugie słowo to ku**a. Jest różnica, prawda? Tego wszystkiego nauczyła mnie nie szkoła, ale pasja, jaką jest odtwarzanie historii. Nie myślę, wiem, że Rekonstrukcja Historyczna jest potrzebna i jeśli rozwinie się na jeszcze większą skalę to będzie naprawdę dobrą i pożyteczną formą hobby, spędzania wolnego czasu, życia.

Jeżyk

Dziennik kadeta - Jak przygotować się do służby?

2013-07-18T19:16:00.000+02:00

Jak przygotować się do służby?

Może zróbmy to chronologicznie.

Najlepiej byłoby już jakiś czas wcześniej zacząć rozwijać się fizycznie.

Nie mowie tutaj o tenisie stołowym. Postawmy raczej na wytrzymałościówkę.

Podstawa to bieganie, zacznijmy od kilometra co 2 dni, później zwiększamy dystans. W takiej samej formie będziecie biegać na zaprawie. Dodatkowo można poćwiczyć siłę rąk, robiąc pompki czy podciągnięcia. Te ćwiczenia będą wykonywane regularnie podczas służby na zajęciach z wychowania fizycznego. To zdecydowanie wystarczy na początek. W trakcie szkolenia osoby które wcześniej przygotowały się fizycznie będę miały po prostu ułatwioną sprawę, ale inni nie są straceni, czekają ich po prostu cięższe początki.

Pewnie nie wiecie też co ze sobą zabrać, tak żeby czegoś nie zabrakło i żeby nie brać za dużo rzeczy. Okej, zacznijmy od tego "co da wam ojczyzna". Każdy dostaje na wcieleniu podstawowe niezbędne rzeczy: 2 pary skarpet sportowych, 2 pary skarpet na co dzień, parę adidasów lub trampek, parę opinaczy, 2 komplety sportowego na cieple dni (2koszulki i 2 pary spodenek) i 1 komplet odzieży sportowej na chłodne dni (bluza i spodnie dresowe), 2 koszulki bawełniane pod mundur, 1 mundur polowy, 1 mundur wyjściowy, komplet szczotek i pastę do czyszczenia butów, kosmetyczkę a w niej mydło z mydelniczka oraz kubek ze szczoteczka do zębów, piżamę, 2 ręczniki, klapki, niezbędnik, długopis i zeszyt.

No wiec co najlepiej wziąć ze sobą? Oczywiście bieliznę oraz skarpetki, bez znaczenia czy służbę macie zimą czy latem, najlepsze są grube, długie skarpety frotte, inaczej pozdzieracie sobie skore ze stop.

Własne kosmetyki, podstawowe oczywiście, szampon, mydło, maszynkę do golenia, dezodorant.

Leki, przeciwbólowe, maści na bóle mięśni, maść antybakteryjna oraz plastry. Najlepsze plastry to te odcinane z rolki z opatrunkiem, nie bierzcie specjalnych na odciski bo i tak nic wam to nie pomoże. Dobrze mieć też ze sobą pęsetę na wypadek kleszczy. Najlepiej wziąć ze sobą też własne ręczniki, takie które szybko wyschną oraz trochę proszku do prania.

Możecie zabrać ze sobą telefon komórkowy, ale i tak nie będziecie z niego często korzystać :) O laptopach nie ma nawet ma mowy.

No dobrze, wiec załóżmy że wiecie już jak ważna jest kondycja fizyczna i pamiętacie o tym co macie zabrać, dobrze byłoby jeszcze nie wyjść na miejscu na idiotę.

Dlatego obowiązkowo trzeba znać na pamięć wszystkie stopnie wojskowe, nie tylko według kolejności ale tez rozpoznać odpowiednie oznaczenie na pagonie. Dobrze jest ze swoboda kontaktować się ze swoimi przełożonymi.

Dziennik Kadeta - jak to się wszystko zaczęło

2013-06-28T15:30:00.001+02:00

Jak to się wszystko zaczęło.

Jak wiecie, od dłuższego czasu interesuje się militariami, jestem uczestniczką strzelanek airsoftowych. Wybór studiów, więc nie był dla mnie żadnym problemem. Bezpieczeństwo narodowe - mogę robić to co lubię, uczyć się tego co mnie interesuje i czerpać same korzyści z bycia studentką. Oczywiście wypadało by też zarobić dodatkowe pieniądze na własne wydatki. Dlatego też postanowiłam zrobić kilka kursów, które pomogły by mi znaleźć pracę, zaczęłam trenować krav magę. I opłacało się.

Ochrona imprez masowych-może nie szczyt marzeń ale dla studenta w sam raz.

Co dalej? No właśnie. Kończył się powoli pierwszy rok studiów, wypadało by rozglądnąć się za pracą na sezon, zarobić trochę więcej, może udałoby się wymienić stary samochód na coś lepszego, a przynajmniej coś z klimatyzacją, tak, zima dała mi w tym roku nieźle popalić, a raczej odpalić- odpalić auta nie dała prawie wcale.

O możliwości odbycia służby przygotowawczej dla studentów dowiedziałam się od znajomej z grupy, później pracownik uczelni wkroczył na zajęciach z tą wiadomością. I już wtedy nie miałam wątpliwości. Osoby zainteresowane służbą zostały skierowane na spotkanie z majorem w WKU w Poznaniu. Wszystko się wtedy wyjaśniło. Trzeba złożyć dokumenty.

I zaczęło się latanie. To skanować, to kserować, do zanieść, to odebrać. Ze względu na miejsce meldunku, dokumenty złożyłam w WKU w Kołobrzegu. I tam odbyła się kolejna rozmowa.

"Proszę się zastanowić czy na pewno", "Czy przemyślała to Pani", "Czy nie zrezygnuje Pani w trakcie szkolenia". Uwierzcie mi, aż zaczęłam się zastanawiać. Ale nie miałam już wyjścia, przecież to już postanowione. Nic mnie teraz nie może zdemotywować.

Tak więc, dostałam skierowanie na badania lekarskie oraz na testy psychologiczne.

I zaczęło się jeżdżenie. Z jednej strony sesja z innej zlot airsoftowy a tu jeszcze badania do Szczecina. Tak więc kilka tygodni żyłam na walizce. Badań oczywiście nie udało mi się zrobić w jednym dniu-ginekolog, okulista, laryngolog, kardiolog, psychiatra, internista. Stanie w czterech kolejkach jednocześnie nie wiele mi dało. Nie wiem czy to dlatego, że jeden lekarz spóźnił się 2 godziny i wyszedł godzinę wcześniej, czy przez innego, który robił sobie przerwę na kawę co godzinę czy przez to, że w kolejkach naprawdę stały tłumy żołnierzy. Trzeba było przyjechać kolejny raz. W drodze powrotnej w głośnym pociągu zadzwoniła do mnie jeszcze Pani z gazety i chciała abym udzieliła krótkiego wywiadu na temat całej służby, dzwoniła z polecenia z uczelni. Jakoś się udało, następnego dnia wyszedł artykuł. Chodź to zwykle ja jestem od zadawania pytań. I tak z Białogardu do Warszawy na zlot, do Poznania na egzamin, do Szczecina na badania, znów na egzamin i do domu. Na szczęście badania przeszłam, otrzymałam kategorię A.

Przez tydzień tyle się wysiedziałam w pociągach, że kolejne dwa dni słyszałam jeszcze to łubudubu w uszach.

Później już z testami psychologicznymi nie było problemu. Powiem Wam szczerze, jeżeli odpowiadacie na te wszystkie pytania tak jak naprawdę jest i nie próbujecie kręcić, to na pewno wyjdzie Wam na dobre. Łatwo jest się pogubić, jeśli chcemy trochę na ściemniać jacy to my jesteśmy wytrzymali i rozsądni. Taką ściemę widać od razu, nie trzeba mieć wysokich kwalifikacji psychologa czy psychiatry.

Dziennik Kadeta - o projekcie

2013-06-26T13:26:00.001+02:00

Witajcie,
Chciałabym Was poinformować, że z dniem 10 czerwca tego roku, odebrałam swoją kartę powołania do służby przygotowawczej na potrzeby korpusu podoficerów. Szkolenie rozpoczynam 1 lipca i tego dnia otrzymam tytuł kadeta w Centrum Łączności i Informatyki w Zegrzu.
Szkolenie odbywa się w dwóch okresach, jest specjalnie dostosowane do możliwości czasowych studentów. I okres od 1 lipca do końca września tego roku i II okres - lipiec i sierpień w następne lato.

Chcę wykorzystać ten czas maksymalnie nie tylko dla siebie ale i dla Was. Dlatego pomyślałam, że warto stworzyć "Dziennik Kadeta". Dziennik ten będzie szeregiem artykułów, opisem doświadczeń, uwag na temat całego szkolenia, żołnierzy i tego wszystkiego co wpadnie mi do głowy podczas pobytu w Centrum.
Podzielony zostanie na dwie części - pierwsza obejmować będzie tegoroczny okres szkolenia, czyli szkolenie podstawowe a druga część szkolenie specjalistyczne, które odbędzie się w następnym roku.
Dodam też kilka notek o tym jak wszystko się zaczęło, jak wygląda cały proces rekrutacji i jak najlepiej przygotować się do takiego wyjazdu. Może nie takie wojsko straszne jak się wydaje?

Mam nadzieję, że pomysł Wam się podoba. Już niedługo ruszamy z " Dziennikiem Kadeta" !

Sowa

Pokażę Ci moje zdjęcia z reko. Niektóre tylko trochę nie wyszły.

2013-06-14T18:36:00.002+02:00

Nieodłączną częścią zbiorów zarówno rekonstruktora jak i innych ludzi zajmujących się podobnymi rzeczami, jak na przykład ASG, są zdjęcia z imprez lub sesji zdjęciowych. Każdy chce mieć zdjęcie, które wygląda jakby zostało zrobione w epoce, którą odtwarza. Jest to coraz trudniejsze ze względu na to, że powstają nowoczesne budynki, nowe samochody, telefony komórkowe, i chociażby napoje w plastikowych butelkach. Takie rzeczy były niespotykane na przykład w 1944 roku a teraz ciężko się bez tego obyć. Coraz trudniej znaleźć dobre miejsce na inscenizację i zrobić zdjęcie tak, żeby nie było żadnych współczesnych przedmiotów, budynków, samochodów. Jak więc zrobić tak, żeby było dobrze?

Wybierając miejsce do inscenizacji musimy szukać takiej lokalizacji, żeby były tylko stare, epokowe budynki. Jeśli akcja rozgrywa się na polu czy łączce to nie ma takiego problemu, zwłaszcza gdy tłem jest po prostu las. Widownię dobrze jest ustawić tylko z jednej strony pola bitwy. Jak ustawimy z obu stron to jest duże prawdopodobieństwo, że na każdym zdjęciu będzie widać widzów, słupki, barierki, ochronę, itp. Wręcz niedopuszczalne jest pozwolenie na to, żeby każdy mógł sobie spokojnie wejść na miejsce, gdzie odgrywany jest dany epizod, bez znaczenia czy jest użyta broń i pirotechnika, czy nie. Warto też dopilnować aby za miejscem akcji nie było widać nic, co może podważyć to, że zdjęcie zrobiono w epoce. Czasem występ rekonstruktora wiąże się z dużym poświęceniem a coś „niekoszernego” w tle może zepsuć naprawdę dobre zdjęcie.

Kolejna ważna rzecz to nie robienie głupich min, znaków, gestów w trakcji robienia zdjęcia. Możemy mieć naprawdę idealne umundurowanie i oporządzenie, ale jak zrobimy zdjęcie ze śmiesznym wyrazem twarzy, może to wyglądać niepoważnie. Jak w mundurze niemieckim zrobimy wszystkim znany gest, może a nawet powinno to się spotkać z pogardą i niechęcią do naszej osoby. Przypominam, że prawdziwy rekonstruktor pokazuje jak żołnierz wyglądał, jak walczył, czym się zajmował. Nie dopuszczamy tego, co niektórzy żołnierze mieli w głowie a więc żadnych treści nazistowskich, faszystowskich i komunistycznych (ogółem mówiąc, niech się polityka i religia w to nie miesza). Warto się postarać o to aby w trakcie robienia zdjęć nie mieć przy sobie nic, co może świadczyć o innej epoce. Nie robimy też zdjęć kolegom, którzy udzielają wywiadu do telewizji :)

Jak więc robić dobre zdjęcia, którymi nie będziemy się wstydzić? To proste- unikając rzeczy, które wypisałem. Czy da się to zrobić bez większych problemów? Proszę zobaczyć:

Jeżyk

Drzwi otwarte Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa

2013-06-02T12:00:00.000+02:00

To nie tylko drzwi otwarte.
Głównym punktem imprezy była akcja " Bądź człowiekiem sypnij karmą", podczas której uczestnicy licytowali najróżniejsze przedmioty, zaczynając od książek i akcesoriów plażowych po wejściówki do salonów urody czy restauracji. Co najważniejsze, w aukcji nie licytowało się pieniędzmi, ale karmą dla zwierząt. Ta edycja przyniosła nam ponad 1120 kg karmy dla zwierzaków! Całość zostanie przekazana dla schroniska w Gaju koło Śremu.
Ale aukcja nie była jedyną atrakcją tego dnia. Odbyły się także wykłady otwarte, konkurs na play station 3 move, pokazy sumo oraz walk zapaśniczych, uczestnicy mięli też okazje spróbować swoich sił na strzelnicy. My także coś zorganizowaliśmy ;)
Jeżyk pokazał część swojej kolekcji, która cieszyła się szczególnym zainteresowaniem starszych uczestników, nie obyło się bez kilku fascynujących opowieści o epoce. Każdy miał także możliwość postrzelania z replik, najlepsi otrzymali od nas wejściówki na siłownie. Co najważniejsze, zainteresowanie airsoftem było spore, uczestnicy zadawali pytania nie tylko o cenę sprzętu, choć tych było najwięcej, ale także o niezbędne wyposażenie, zasady gry, czy zloty i scenariusze, także porozmawialiśmy sobie o naszym blogu. Atmosfera, mimo brzydkiej pogody, była naprawdę sympatyczna i mamy nadzieję, że psiaki i inne zwierzaki ze schroniska w Gaju będą miały choć troszkę lepszy los, bo przecież o to chodziło :)

Operacja Borneo 2013

2013-05-17T18:25:00.001+02:00

Ponad 400 maniaków majówkę 2013 spędziło strzelająco. Gdzie? Jak co roku w Bornem Sulinowie, miasteczku zlotów graczy ASG oraz miłośników pojazdów wojskowych.
W dniach od 1 do 5 maja mieliśmy okazję rozrzucić trochę kompozytu w Borneńskich lasach. Uczestnicy mieli mogli wcielić się w siłę jednej z kilku frakcji : Nerun, Kebur, Saria, Tibera czy Black Mirrors i pod nadzorem swoich dowódców wykonywać misje w dzień oraz w nocy.

Oto opinia jednego ze stałych uczestników "Operacji Borneo" Na majówkę z ASG w Bornym Sulinowie przyjeżdżam każdego roku. Każdego roku powracam z niej z bagażem wspaniałych wrażeń, jak i ze sporą dawką krytyki. Nie inaczej było i przy okazji edycji 2013. Majówka ta, jak żadna do tej pory, udowodniła dwie rzeczy. Po pierwsze, Majówkę w Bornym tworzą w ogromnej mierze sami uczestnicy. Ci dopisali w tym roku, ponieważ przybyli licznie, grali uczciwie i nie bali się integracji. Zarówno "weterani" jak i osoby początkujące mogły znaleźć wspólny język, wymieniać się opowieściami i toczyć pojedynki zarówno w dzień, jak i w nocy. O ile same pojedynki, wypady i bardziej skoordynowane akcje powodowały uśmiech na twarzy nawet najstarszych wyjadaczy, tak liczne problemy organizacyjne psuły odbiór imprezy. Począwszy od wysokiej ceny wpisowego, poprzez brak drewna na opał, problemy z gadżetami od sponsorów, kolejne udziwnienia scenariusza i niejednokrotnie całkowity chaos, aż po konieczne ingerencje policji, trudno było nie pozbyć się wrażenia, że organizatorzy nie mają kontroli nad przebiegiem zabawy. Wydawać by się mogło, że po tylu latach i powtarzających się błędach w końcu większą swobodę powierzy się samym uczestnikom, pozwoli im kształtować przebieg gry instynktownie. Myślę, że impreza, choć obowiązkowa w moim kalendarzu spotkań ASG, byłaby o wiele lepsza, gdyby organizatorzy skupili się na organizowaniu środowiska gry i zaplecza technicznego, a tworzenie scenariusza i jego przebieg powierzyli uczestnikom.
Tomasz "Blady" Kosiec

No właśnie, co do ingerencji policji na tegorocznym zlocie. Pomijając fakt dzieciaków które pod wpływem alkoholu wszczynały bójki oraz wchodziły na teren rozgrywek, doszło także do kradzieży. I to nie byle jakich fantów ani nawet kilku rzeczy. Dosłownie wyczyszczono namioty kilku uczestników. Zginęły repliki, kamizelki z zawartością, torby z oporządzeniem. W noc zaginięcia powiadomiona została policja, teren został przeszukany a drogi zablokowane. Niestety niczego nie znaleziono. Jedno jest pewne, złodziejem musiał być jeden z uczestników zlotu. Do tej pory znaleziono nieznaczną część skradzionych przedmiotów na czeskiej stronie internetowej aukcyjnej. Dokładne listy oraz zdjęcia skradzionych przedmiotów dostępne są na grupie na facebooku https://www.facebook.com/groups/455016277913287
Apelujemy o zapoznanie się z tymi materiałami, być może to Wy kupicie nieświadomie skradzione repliki czy oporządzenie.

Relacja z inscenizacji „Wyzwolenie Pniew” 2013

2013-05-15T16:43:00.000+02:00

Pniewy zostały wyzwolone po raz kolejny. Armia Czerwona znów wygoniła Niemców z miasta. Relacja z inscenizacji „Wyzwolenie Pniew”. 12 maja 2013 roku odbyła się w Pniewach impreza „Wyzwolenie Pniew”. Rekonstruktorzy z wielu GRH podjęli się pokazania swojej wizji tego zdarzenia. Pniewski pałac przerobiono na punkt medyczny, tak jak to było w czasie II wojny światowej. Organizatorami byli: Burmistrz Gminy Pniewy, Grupa Radnych, Stowarzyszenie Kupców Pniewskich, Biblioteka Publiczna MiG Centrum Kultury Pniewy oraz Stowarzyszenie Grupa Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman. Inscenizacja przedstawiała starcie pomiędzy Armią Czerwoną a broniącymi się w pałacu jednostkami Wehrmachtu. Według mojego scenariusza, przedstawiono naprawdę zaciekłą walkę i desperacką obronę Pniew. Niemcy dzielnie się bronili do czasu kiedy ich stanowisko MG34 wyleciało w powietrze a oficer został zastrzelony. Wówczas Rosjanie uderzyli z ogromną siłą gromiąc resztki niemieckiej obrony. Jak to często bywało, wszyscy obrońcy Pniew- niemieccy żołnierze jak i personel medyczny, zostali zlikwidowani. Po zakończeniu teatru historii, rekonstruktorzy przeszli krokiem defiladowym przed liczną widownią i pomaszerowali na swoje stanowiska, gdzie można było zrobić z nimi zdjęcia, dotknąć wyposażenia i broni oraz dowiedzieć się czegoś ciekawego o życiu na froncie, walkach i historii. Oprócz zapierającego dech w piersiach przedstawienia, wszyscy goście mogli zobaczyć rekonstrukcję rosyjskiego obozowiska, gdzie rozstawiono namioty z pałatek i rozpalono ognisko oraz niemiecki punkt medyczny przed pałacem, gdzie cały czas prano bandaże i opatrywano rannych żołnierzy. Odbył się również wykład dr. Hab. Wiesława Ratajczaka, który umiejętnie i wyczerpująco omówił cały kontekst historyczny wyzwolenia Pniew, życia w Pniewach w czasie wojny i po. Oprócz rzeczy związanych z rekonstrukcją były takie atrakcje jak stragan z militariami oraz książkami z serii Festung Posen 1945 oraz bardzo oblegane przez publiczność budki z grochówką, goframi, lodami. Wszyscy widzowie byli bardzo zadowoleni z przedsięwzięcia a władze Pniew, wręcz wniebowzięte. Rekonstruktorzy wzbogacili się o kolejne doświadczenia, wspomnienia i fascynujące zdjęcia. Nie zostaje nam nic innego, jak tylko czekać na kolejną odsłonę tej imprezy, która odbędzie się za rok. Miejmy nadzieję, że wszystkie okoliczności pozwolą na realizację widowiska z większym rozmachem i na dużo większą skalę. Czas pokaże. Zapraszamy do odwiedzenia galerii. Do zobaczenia w Pniewach... już za rok.

Jeżyk.

Back in time czyli zbiór umundurowania z lat 1914-1945. Kolekcja rekonstruktora cz.5

2013-05-09T11:28:00.001+02:00

Zima 1944/45. Żołnierz w dwustronnym, dwuczęściowym kombinezonie. Z jednej strony jest biały materiał a z drugiej kamuflaż (błotny). Do zestawu są również dwustronne rękawiczki i pokrowiec na hełm. Na zdjęciach widać maskę przeciwgazową oraz skóro-filce- buty zrobione specjalnie dla żołnierzy, którzy walczyli w czasie srogiej, wschodniej zimy. Obok żołnierza stoi oryginalny, dwudziesto- litrowy kanister na benzynę z 1943 roku. Jest pomalowany na późno- wojenny, brudno-żółty kolor. Na wysokości piersi jest przymocowany nóż, który zamiast bagnetu, służył do krojenia chleba i walki wręcz.

Zdjęcia przedstawiają tego samego żołnierza z przełożonym kamuflażem na drugą stronę. Gdy wszędzie było dużo śniegu, ciężko było dostrzec tak ubranych żołnierzy. Często tez dochodziło do pomyłek, ponieważ Rosjanie również nosili białe stroje maskujące i trudno było rozpoznać wroga. Niemcy wymyślili system opasek, które przypinało się na rękawie z lewej lub prawej strony. Żołnierze umawiali się w jakie dni będą nosić jaki kolor opaski i po której stronie. Na zdjęciu znów pokazały się gogle strzelców górskich. Noszono wszystko, co zakryje i ogrzeje twarz. Ciekawą rzeczą jest czapka, która została przerobiona przez żołnierza z czapki m43, pokazywanej wcześniej. Na wzór rosyjskich uszatek, doszyto taki sam element, w tym wypadku z furta z kota.

W 1945 roku III Rzesza desperacko broniła się przed wrogimi wojskami nadchodzącymi ze wszystkich stron. Gdy nie było już czasu i wyposażenia aby utworzyć nowe oddziały Wehrmachtu, powstał Volkssturm. Byli to często ludzie, którzy tak, jak stali, poszli do punktu werbunkowego, dostali broń i mieli walczyć za upadający Vaterland. Na zdjęciach widzimy jedną z takich osób. Garnitur, kapelusz, wojskowe trzewiki, chlebak z dwoma granatami trzonkowymi i panzerfaust 60 (niemiecki bezodrzutowy granatnik przeciwpancerny jednorazowego użytku). Dodatkowo ochotnik trzyma butelkę ze schnapsem. Kolejne zdjęcia przedstawiają sylwetkę ochotnika z Volkssturmu z hełmem model 1918 ( I wś) oraz cywilną niemiecką maską przeciwgazową. Widać dokładnie sposób strzelania z Panzerfausta. Na ostatnim zdjęciu wyraźnie widać jasnobrązowy pas z klamrą SA ( utworzonej w 1920 roku bojówki do ochrony zgromadzeń partyjnych, a następnie oddziałów masowej organizacji wojskowej Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników, które straciły na znaczeniu i zostały zlikwidowane w 1934 roku). Jednym słowem wydawano to, co było ogólnie dostępne.

Ostatni mundur, jaki zaprezentuję to mundur polskiego partyzanta z lat 1941- 1945. Jest to totalny mix wszystkiego, co było dostępne. Partyzant na zdjęciu prawdopodobnie służył w Wojsku Polskim w 1939 roku, ponieważ ma on rogatywkę, menażkę i pas z tego okresu. Cywilna koszula i spodnie, zdobyczna niemiecka bluza kamuflażowa Wehrmachtu. Uzbrojony jest w starego, pierwszo- wojennego Mausera Gew.98, pistolet Mauser C96, niemiecki granat trzonkowy oraz talerzową minę przeciwpancerną. Za zasobnik amunicji do Mausera służy mu taśma nabojowa do karabinu maszynowego MG42 (kaliber amunicji był taki sam). Dodatkowo przy pasie ma zdobyczny kordzik Hitlerjugend, niemieckiej formacji podobnej do współczesnego harcerstwa. Przedstawiłem większą część moich zbiorów. Chętnie wyjaśnię, wytłumaczę, pokażę wszelkie ciekawostki, i niejasności. Można zadawać pytania w miejscu na komentarze. Początek znajdziecie na blogu w zakładce I wojna. Zapraszam. Jeżyk

Back in time czyli zbiór umundurowania z lat 1914-1945. Kolekcja rekonstruktora cz.4

2013-05-09T11:24:00.001+02:00

Kolejne zdjęcia przedstawiają tego samego żołnierza w wersji zimowej. Ma on założony płaszcz m40. Zmieniła się klamra. Teraz jest już zrobiona ze stali i pomalowana farbą w kolorze feldgrau. Żołnierz ma na głowie czapkę m43, która zastąpiła mało- funkcjonalne furażerki. Tak, jak na zdjęciach wersji letniej, żołnierz ma założone szelki bojowe, które podtrzymują całe oporządzenie. Na płaszczu widać V-kę gefreitera oraz cyfry półkowe na naramiennikach. Można też zobaczyć jak mocowany był trommel (magazynek bębenkowy) do MG42.

Teraz przedstawię wersję letnią umundurowania niemieckiego. Gefreiter (kapral) oddziału rowerowego Wehrmachtu, lato 1944. Żołnierz ma na sobie spodnie, czapkę i bluzę mundurową z drelichu. Zamiast dwóch ładownic do karabinu Mauser, kabura z pistoletem Walther p38 po lewej stronie. Warto zwrócić uwagę na oporządzenie- pas i żabka do bagnetu wykonane z party, pokrowiec na saperkę zrobiony z brązowej skóry bardzo kiepskiej jakości. Do szelek bojowych jest podczepiona A-rama- plecak szturmowy, do którego przypinało się menażkę, pałatkę namiotową oraz zestaw kijków i śledzi. Na jednym ze zdjęć widać okulary przeciwsłoneczne, które często dostawali żołnierze WH. Również gogle, które żołnierz ma do jazdy rowerem są ciekawe, są to okulary jednostek górskich, które były często używane przez inne formacje. Rower jest cały czarny, ma charakterystyczną kierownicę ze stelażem do przytroczenie pałatki namiotowej, puszki na maskę przeciwgazową lub innego przedmiotu.

Czytaj część 5

Back in time czyli zbiór umundurowania z lat 1914-1945. Kolekcja rekonstruktora cz.3

2013-05-09T11:23:00.003+02:00

Następna sylwetka to słuchasz szkoły oficerskiej (fahnenjunker) z okresu od 1940 roku do końca wojny. Żołnierz jest przedstawiony w wersji garnizonowej (tak wyglądali żołnierze na przepustce i w jednostce wojskowej). Spodnie wypuszczone z wysokich butów, pas z klamrą Gott Mit Uns ( w II wojnie światowej zamiast korony na środku klamry pokazał się orzeł Wehrmachtu; ta klamra jest wcześniejszego typu- aluminiowa z groszkiem), bagnet i kabura z pistoletem Parabellum p08. Na głowie czapka garnizonowa, bardzo często i chętnie noszona przez słuchaczy szkół oficerskich oraz podoficerów, chcieli się jak najbardziej upodobnić do oficerów. Żołnierz ma na sobie płaszcz zimowy, model z 1940 roku. Na płaszczu naramienniki starszego sierżanta (oberfeldwebel) i charakterystyczne dla fahnenjunkrów wsuwki na ciemno- zielonym suknie.

Wojna trwa dalej i znów armia niemiecka ma problemy z zaopatrzeniem swoich żołnierzy. Niemcy po raz kolejny tną koszty i upraszczają produkcję wszystkich elementów umundurowania i wyposażenia. Wysokie saperki zostały zastąpione przez trzewiki z opinaczami, cały ekwipunek nie jest już robiony z tak dobrej skóry. Hełm nie ma już zaginanych rantów i nitowanych wywietrzników- cały jest bity z jednej blachy i malowany na Feldgrau (widoczny na zdjęciu). Przy manierce jest kubek z ebonitu, aluminium jest zbyt cenne. Płachta przeciw iperytowa jest wykonana ze zwykłego materiału, nie gumowanego i została przytroczona do puszki z maską przeciwgazową. Żołnierz ma stopień kaprala. Jest to strzelec karabinu maszynowego MG42, jednego z lepszych karabinów maszynowych II wojny światowej. Szybkostrzelność wynosiła 1500 strzałów na minutę, kaliber 7,92. Ta broń została trochę zmodyfikowana i używana jest do dziś w armii niemieckiej i polskiej. Dodatkowo żołnierz jest wyposażony w pistolet Walther p38 ( kal. 9mm.) z twardą, skórzaną kaburą. Po drugiej stronie pasa jest przybornik z akcesoriami do czyszczenia broni, do którego przyczepiona jest rękawica do chwytania za rozgrzaną lufę. Lufę trzeba było wymienić po oddaniu 250 strzałów (zawartości skrzynki amunicyjnej) ogniem ciągłym. Do przenoszenia wymiennych luf służył pokrowiec, który widać na plecach żołnierza (lauftschutzer). Na mundurze żołnierza widać trzy odznaki- wstążkę z odznaki za walkę na froncie wschodnim, order za rany (mniejsza, czarna) oraz odznakę szturmową, która przysługiwała żołnierzowi za uczestniczenie w min. 25 szturmach (większa, na środku kieszeni).

Czytaj część 4

Back in time czyli zbiór umundurowania z lat 1914-1945. Kolekcja rekonstruktora cz.2

2013-05-08T20:54:00.000+02:00

1939 rok- zaczęła się II wojna światowa. Prezentuję zatem moje mundury z tego okresu. Pierwszy mundur pochodzi z samego początku II wojny światowej. Podobnie jak na początku I wojny, te mundury były ładne a ich produkcja długotrwała i kosztowna. Całe oporządzenie zrobiono z dobrej jakości, czernione skóry. Najbardziej charakterystyczną rzeczą dla wczesno-wojennych mundurów armii Wehrmachtu jest ciemno-zielony kołnierzyk przy bluzie mundurowej oraz kalkomanie na hełmie (z jednej strony barwy narodowe, z drugiej orzeł Wehrmachtu). Żołnierz przedstawiony na zdjęciach ma stopień kaprala (gefreiter) o czym świadczy V-ka na rękawie. Dodatkowymi elementami oporządzenia jest pokrowiec z płachtą przeciw iperytową oraz latarka. Również dorobiono dodatkową szlufkę przy chlebaku. Można tam teraz przyczepić menażkę. Na kolejnych zdjęciach żołnierz WH z 1939 roku w różnych pozach. Widać również nowy wzór karabinu Mauser 98k. Jest on krótszy od poprzednika i nieco uproszczony. Widoczna na piersi odznaka/ wpinka to romb Hitlerjugend. Można po tym wnioskować, że żołnierz był w tej organizacji (zbliżonej do harcerstwa) zanim dostał się do Wehrmachtu.

Kolejne cztery zdjęcia również przedstawiają żołnierza niemieckiego z początku wojny. Tym razem jednak ma on na sobie pałatkę namiotową. Była ona wykonana z nieprzemakalnego materiału. Jeden żołnierz miał jedną pałatkę, trzy śledzie namiotowe oraz jeden kawałek masztu. Na jeden namiotu składało się minimum czterech żołnierzy. Oporządzenie podtrzymywane jest przez pasek od chlebaka. Widać bagnet założony na karabin. Jest on o wiele krótszy on pierwszo- wojennych poprzedników.

Czytaj część 3

Back in time czyli zbiór umundurowania z lat 1914-1945. Kolekcja rekonstruktora cz.1

2013-05-08T20:53:00.000+02:00

Witajcie. Interesuję się Rekonstrukcją Historyczną i należę do Stowarzyszenia Grupy Rekonstrukcji Historycznej 3 Bastion Grolman. Zajmuję się okresem 1914- 1945, głównie mundurami i ekwipunkiem niemieckim. Przedstawię różne sorty mundurowe należące do moich zbiorów. Część rzeczy jest oryginalna, część to repliki. Zapraszam do zapoznania się z całą publikacją.

Pierwszym chronologicznie mundurem jest mundur Armii Cesarskiej z I Wojny Światowej. Wtedy nie zakładano jeszcze, że tak bardzo zmieni się styl prowadzenia wojny. W poprzednich wojnach wyglądało to tak, że żołnierze wrogich sił szli na siebie i po prostu strzelali. Nie trzeba było się kamuflować więc mundury były bardzo ładne, rzekłbym ozdobne. Tak też było w 1914 roku. Bluza mundurowa wz.10 ze złotymi (mosiężnymi) guzikami i czerwonymi wypustkami, z tyłu „jaskółczy ogon”; na głowie tzw. Pickelhaube- również bardzo ładna rzecz, choć całkowicie nieprzydatna na polu walki, ponieważ jedyną rzeczą, przed którą chroniła był deszcz. Całe oporządzenie (ładownice do karabinu Mauser, pokrowiec na łopatkę, żabkę do bagnetu, pas z mosiężną klamrą z koroną i napisem Gott Mit Uns) wykonano z jasnobrązowej skóry. Chlebak był koloru rudego, tak jak i pasek do niego, którego żołnierze często używali do podtrzymania wyposażenia (jak na zdjęciu). Warto też zwrócić uwagę na bagnet wz.98 Ość oraz na karabin Mauser Gew.98. Trzeba przyznać, że ów bagnet, założony na karabin, robi wrażenie. W tym momencie warto wspomnieć o tym, że I Wojna Światowa była wojną „pozycyjną”. Zapewniam, że poruszanie się z tak długim i ostrym sprzętem po ciasnym okopie nie należało do rzeczy łatwych i bezpiecznych. Jestem pewien, że nie raz zdarzały się wypadki pokaleczeń przez kolegów w czasie chodzenia po okopie lub w czasie walki wręcz.

Następne zdjęcia przedstawiają drobne zmiany, jakie zostały wprowadzone w trakcie działań wojennych. Stwierdzono, że Pickelhaube za bardzo się świeci, co naraża żołnierza na niebezpieczeństwo. Do ekwipunku doszła również puszka z maską przeciwgazową. Użycie gazów bojowych sprawiło, że była to naprawdę straszna wojna.

W 1915 roku zaprojektowano nowe mundury dla wojska a w 1916 hełmy. To był duży krok w stronę unowocześnienia armii. Jednocześnie ekwipunek był pastowany na czarno a chlebak miał kolor szary. Klamra już nie była kolory złotego, najczęściej wykonywano ją ze stali i malowano. Dla usprawnienia poruszania się w ciasnych okopach, wymyślono noże okopowe i różnego rodzaju pałki do walki wręcz. Puszka z maską przeciwgazową znajduje się w specjalnej torbie z przodu. Bluza jest z podobnego sukna, co poprzednio, jednak guziki do zapięcia są schowane a te widoczne, pomalowane na czarno. Nie ma też już „jaskółczego ogona i ozdobnych rękawów”, spodnie są wykonane z tego sukna, co bluza. Jest to bardzo duże uproszczenie. Nie potrzeba tylu produktów, materiałów i czasu a dzięki temu znacznie usprawniona jest produkcja i można w krótszym czasie i mniejszym kosztem ubrać więcej żołnierzy. Wysokie skórzane buty zastąpiono sznurowanymi trzewikami i owijaczami (ok 2 metrowe szmaty z sukna owijane wokół nogi). Zdjęcia przedstawiają strzelca karabinu maszynowego, o czym świadczy naszywka na rękawie. Tego typu żołnierze funkcyjni nosili tylko broń krótką w kaburze. W tym przypadku jest to pistolet Parabellum P08. Żołnierz na zdjęcia ma stopień kaprala (gefreiter), o czym świadczą boczne guziki na kołnierzu.

Na zdjęciach widzimy sylwetkę żołnierza z zimy, późnych lat I Wojny Światowej. Na hełm jest założony pokrowiec maskujący. Żołnierz ma na sobie płaszcz wz.15 a pod płaszczem bluzę i spodnie tego samego wzoru. Również trzewiki i owijacze. Poczernione oporządzenie i ładownice trzykomorowe do karabinu Mauser. Widać też dobrze innym model bagnetu. Już trochę krótszy niż poprzednio.

I Wojna Światowa się skończyła. Następny mundur, jaki mam w swojej kolekcji to mundur Wojsk Wielkopolskich z początku lat 20. W takich mundurach walczyli żołnierze z terenów Wielkopolski w Bitwie Warszawskiej 1920 roku. Ten mundur jest praktycznie zrobiony na bazie munduru pruskiego, który pokazałem wcześniej. Oporządzenie jest identyczne, zmienił się tylko pas. Przerobiono trochę bluzę- wyższy kołnierz, lamówka na rękawach. Najbardziej charakterystyczną rzeczą Wojsk Wielkopolskich była wysoka rogatywka z treflem- oznaczeniem stopnia. Dwa paski na treflu i rękawach oznaczają stopień kaprala. Ciąg dalszy moich zbiorów można zobaczyć w zakładce II wojna. Jeżyk Czytaj część 2

Spotkanie z Brandonem Webb'em, Drago i Adrzejem K Kisielem

2013-04-29T16:43:00.000+02:00

26 kwietnia, dzięki działalności firmy Defendu, która specjalizuje się w szkoleniu służb mundurowych oraz Wyższej Szkole Bezpieczeństwa z Poznania mieliśmy okazję uczestniczyć w spotkaniu z Brandonem Webbem-trenerem snajperów i autorem książki "Czerwony Krąg", Drago-polakiem służącym w Navy Seals oraz Andrzejem K Kisielem-żołnierzem jednostki specjalnej Grom i autorem książki "13 moich lat w JW Grom".
Nie będę tu dużo opowiadać, tego po prostu trzeba było doświadczyć osobiście.
Specjalnie dla Was od najlepszych żołnierzy US Navy Seals.

1. Co Was skłoniło do przyjazdu do Polski?

Drago - Opcje są trzy i wszystkie trzy są poprawne. Przyjechaliśmy po to, żeby odwiedzić przyjaciół, żołnierzy, z którymi walczyliśmy w Iraku. Brandon Napisał książkę więc to się tak tak się złożyło, że przyjechaliśmy w tym czasie, gdy ta książka została wydana no i również kręcimy film o GROMie. Tak więc wszystkie trzy wersje są prawdziwe.

Czy z Waszej inicjatywy zostanie podjęta jakaś współpraca szkoleniowa nie tylko w GROMie, ale również w innych jednostkach polskich?

Drago – My współpracowaliśmy z GROMem i ufamy tym żołnierzom, bo wiemy, że są wyszkoleni na świetnym poziomie. To nie zależy od nas, to zależy od naszego dowództwa, czy oni będą współpracowali więc ja osobiście o takich planach nie wiem. Tak jak już wcześniej powiedziałem mamy zaufanie do GROMu i to dla nas jest najłatwiejszy sposób - współpracy takimi jednostkami, które są na tym samym poziomie, co my.

Co skłoniło Pana (Brandona) do napisania książki?

Webb - Bezpośrednim powodem był wykład, którego słuchałem na uniwersytecie. Wykładowca miał umrzeć za kilka miesięcy i chciał pozostawić coś po sobie i to mnie zainspirowało do tego aby też coś po sobie zostawić dla wszystkich ludzi a przede wszystkim dla moich dzieci. Był to czas kiedy podczas mojego pobytu w Afganistanie urodził mi się syn i to było moją bezpośrednią inspiracją. Zaskoczeniem dla mnie było również to, że pisanie sprawia mi jakąś przyjemność i być może jest to pomysł na karierę.

Czy możesz nam coś powiedzieć więcej o tym projekcie filmowym?

Webb – Jest to projekt realizowany przez bank wojskowy. Chodzi o to, żeby zrobić serię filmów na temat jednostek specjalnych na całym świecie. Ze względu na kontakty towarzyskie i przyjaciół, wybór padł na początku na GROM. Był to wybór naturalny i oczywisty i dla nikogo nie był zaskoczeniem. Celem tej serii o jednostkach specjalnych jest pokazanie różnic między tymi jednostkami, ale także opowiedzenie trochę o historii. Tak jak dla Navy SEALs to były jednostki specjalne z II wojny światowej tak dla GROMu, cichociemni. Taki jest cel nakręcenia tej serii.

Jak oceniacie system szkoleń polskich jednostek specjalnych?

Drago – O innych jednostkach specjalnych za dużo nie wiemy, bo z nimi nie współpracowaliśmy a o mogę powiedzieć tak jak Brandon ostatnio powiedział, że w skali od 1 do 10 będzie to 10. Świetnie wyszkolona jednostka, świetni żołnierze i doskonała selekcja więc tylko najlepsi się dostają. Naprawdę możemy powiedzieć o GROMie, że wyszkolenie jest naprawdę świetne. Problem jest w tym, że żołnierzy sił specjalnych nie da się masowo produkować; Żołnierza po żołnierzu i bardzo dużo czasu się szkoli jednego żołnierza więc każde odejście żołnierza z jednostki to jest duża strata. Ta wymiana w Iraku, która była obustronna. To nie tylko to, że my pomagaliśmy GROMowi, również bardzo dużo się nauczyliśmy od GROMu, wiele rzeczy, które musieliśmy zmienić w naszych (amerykańskich Navy SEALs) ćwiczeniach właśnie po współpracy.

Drago. Przeżyłeś areszt w komunistycznej Polsce, Wyjechałeś do Ameryki. Jak Twoje podejście do tej sytuacji się zmieniło? Kiedy Byłeś nastolatkiem i po tym jak dołączyłeś do SEALs'ów.

Drago – Urodziłem się w Łodzi, gdzie mieszkałem i tam się wychowałem. To było jeszcze w czasach, gdy komuniści grasowali po Polsce. Poszedłem do więzienia na dwa lata. Wyjechałem do Stanów Zjednoczonych w '84 roku i dostałem obywatelstwo amerykańskie w '91, wstąpiłem do Marynarki Wojennej i zostałem przyjęty do komandosów SEALs. Tak już zostałem przez 20 lat.

Pamiętasz tą Polskę komunistyczną i Polskę teraz. Czy nie Miałeś nigdy myśli, żeby tutaj zostać?

Drago – Nie sądzę, żeby mi się powiodło życie tutaj w Polsce, komunistycznej Polsce. Różnica jest teraz bardzo duża. Największa różnica, jaką ja widzę jest w ludziach. Pamiętam Polskę szarą , zatroskanych ludzi i smutne twarze... to było bardzo nagminne, to się cały czas widziało. Ja mam to cały czas w oczach. Teraz jak przyjechałem to Polska inna jest, jest kolorowa. Zupełnie inni ludzie- uśmiechnięci, czasami wydaje się nawet, beztroscy. To dobrze.

Dużo się słyszy o treningu hell-week. Jest to faktycznie najważniejszy, najcięższy trening, czy po prostu tak media przekoloryzowały?

Drago - Ja znam to z obu stron. Sam przeszedłem przez ten trening i znam, bo byłem instruktorem pod koniec mojej kariery. Każdy się koncentruje na hell-weeku, bo to jest... to się wydaje, że jest najbardziej brutalna część naszego treningu, chociaż tak wcale nie jest. To prawda, nie śpi się przez 5 dni, w dzień i w nocy się wykonuje ćwiczenia, przebywa się w bardzo zimnej wodzie i bardzo ludzi odpada, bardzo dużo ludzi rezygnuje w tym czasie. Ale to nie jest najtrudniejsza część treningu... ja zaczął się hell-week to i tak większość z nasz nie wiedziała co się dzieje, trzeba było po prostu wykonywać rozkazy. Dużo trudniejszym okresem jest trzecia faza. Trening SEALs'ów dzieli się na trzy fazy: fizyczne ćwiczenie, nurkowanie, taktyka oraz ładunki wybuchowe i strzelanie. Dla wielu z nas (SEALs'ów) była trzecia faza czyli taki hell-week na sterydach , gdzie wciąż jest silniejsze zmęczenie, a śpi się bardzo mało. Cały czas jest zimno, ale w tym samym czasie pracuje się z ładunkami wybuchowymi, strzela się ostrą amunicją koło swoich kolegów, więc jest to o wiele bardziej niebezpieczne i chyba trudniejsze. Hell-week nie jest najtrudniejszy, choć jest to najbardziej znana część naszego treningu... Nie jest to nawet do końca trening, ja uważam, że to taka bardziej selekcja, gdzie się wybiera tych ludzi, którzy są najlepsi i najbardziej się nadają do tej pracy. Brandon mówi o tym doskonale w swojej książce „Czerwony Krąg”. Ta część, kiedy on przechodził przez hell-week. To jest bardzo dobrze opisane i to jest tak, jak było.

Książka Brandona Webb'a „Czerwony Krąg” jest jedną z wielu publikacji pisanych przez żołnierzy. Czym ona się różni od innych?

Webb- Jeżeli chodzi o różnice to interesuje mnie takie tło, skąd pochodzą ludzie, którzy są w jakiś sposób pociągani przez jednostki specjalne i to starałem się opisać. Rzeczywiście jest tu dużo książek o jednostkach specjalnych, ale one opisują jakiś cel, jakąś misję, jakiś moment, natomiast dla mnie było interesujące co w moim życiu wydarzyło się takiego, a miałem sporo przeciwności, że wstąpiłem do SEALs'ów. Prawdopodobnie jest sporo podobnych ludzi, którzy właśnie są pociągani przez jednostki specjalne i w nich się potem znajdują. W mojej książce znajdują się również opisy postaci, które miałem okazję trenować, ponieważ zdarzyło się tak, że miałem szczęście prowadzić najlepszą szkołę snajperów.

Drago- Ja jeszcze dodam, że ta książka jest dużo lepiej napisana niż wiele innych książek. Ja ją sam czytałem i jest bardzo prawdziwa. Opis hell-week czy przejście przez trening tak, jak ja pamiętam jako student a później instruktor SEALs'ów jest bardzo prawdziwy, jest bardzo dokładny.

Opisywałeś w książce, że byłeś nieuporządkowany, wręcz niegrzeczny. Jak podporządkowałeś się tym wojskowym zasadom?

Webb – Tak naprawdę jest to szkolenie, które w jakimś sensie łamie człowieka, ale też pokazuje, że bardzo ważna jest praca zespołowa i są zasady, których nie można łamać a niektóre zasady zostają złamane tak, aby wymyślić jakieś nowe.

Co skłoniło Was do odejścia z armii?

Webb - Prawdopodobnie podstawowym argumentem był fakt, że mój syn osiągnął wiek pięciu lat. Chciałem więcej czasu z nim przebywać i brać udział w wychowaniu a nie byłoby to możliwe gdybym nie odszedł z jednostki.

Drago – To jest bardzo niebezpieczna praca i uważam, że trzeba wiedzieć kiedy z niej odejść. To tak samo jak z bokserem- jak nie przestanie walczyć w odpowiednim czasie to się najczęściej kończy kontuzjami lub śmiercią. Robimy się starsi, nasz refleks trochę spada, robimy się wolniejsi a życie naszych towarzyszy broni zależy często od naszych reakcji więc jeżeli jestem trochę wolniejszy i trochę słabszy to ryzykuję nie tylko swoim życiem, ale też i życiem kolegi koło siebie. Po 20 latach nadszedł czas, żeby się pożegnać z tym stylem życia i zacząć robić coś innego.

Co Wam pomagało w sytuacjach skrajnego wykończenia i wyczerpania?

Webb – Tak naprawdę w osiągnięciu stanu psychicznego, który wyklucza zmęczenie, pozwala trening. Ten trening jest częścią wspólną wszystkich jednostek specjalnych i przejścia kolejnych poziomów podczas selekcji zarówno na początku jak i w całym okresie służby i to pozwala osiągnąć taki stan umysłu, powstaje taka krawędź, ostry stan umysłu, kiedy trzeba skupić się na celu. Podobnie jest w tenisie stołowym- nawet jeżeli mam tylko jedną sprawną rękę to i tak jestem w stanie skopać ci dupę.

Czy zdarzyły wam się jakieś śmieszne sytuacje w czasie służby?

Drago – Tego mamy bardzo wiele i najczęściej opowiadamy między sobą. Mi się najczęściej przypomina jedna z naszych misji w Iraku, gdzie dostaliśmy wywiad, że na podwórku domu, na który będziemy uderzali są dwa wielkie psy więc musimy się przygotować psychicznie do tego, że trzeba będzie te psy zabić. Czasami jak się źle trafi to jest dużo hałasu i jesteśmy wydani. Jest ciężko i o wiele bardziej niebezpiecznie. Jeden z kolegów się wspiął na dach budynku z noktowizorami i mówi „ Tak, widzę dwa wielkie psy, ogromne psy”. Wszystko zaplanowaliśmy, ładunki poszły drzwi się wysadziły i podczas natarcia patrzę i mówię „Chwila to nie jest pies, to jest krowa...”. Przez długi czas się patrzyliśmy i śmialiśmy z tego.

Webb – Ja też miałem śmieszną sytuację i tez związaną z psem. To był specjalnie wyszkolony pies, pracujący w wolsku. Kiedyś ten pies wszedł do pomieszczenia i myśleliśmy, że jest tam jakaś prawdziwa rzeźnia, coś poważnego. Są to psy specjalnie szkolone do walki więc również bardzo niebezpieczne. Wyglądało na to że ten pies zaciekle z kimś walczy. Pomyślałem sobie „ O cholera, co się tam dzieje” i w końcu jak zdecydowałem się wejść, zobaczyłem psa bawiącego się wielką pluszową zabawką.

Jak wygląda sprawa z doborem ekwipunku przez SEALs'ów. Jest to pełna dowolność, czy macie jakieś pewne wytyczne?

Drago – W SEALs mamy pełną dowolność w dobieraniu sprzętu, ale oczywiście nikt nie chodzi tak, jak niektóre legendy mówią czyli samurajski miecz, tomahawki i jakieś inne narzędzia... rzucanie nożami, tego się nie robi. Jesteśmy na tyle wyszkoleni, że rozumiemy, że różne misje wymagają różnego sprzętu. Trzeba pamiętać, że jest nas cała grupa i gdyby komuś z nas coś się stało to następny żołnierz musi podjąć tą broń i ją umieć operować. Jak każdy ma zupełnie inną broń to może to tworzyć problemy. To tego stopnia mamy wolność w dobieraniu sobie sprzętu, że nikt nam nie mówi gdzie sobie ten sprzęt ustawiamy, że tu musimy mieć magazynki a tu musimy mieć pistolet. Ja nawet nosiłem pistolet w kieszeni przez jakiś czas. Sam sprzęt wybieramy odpowiedni na misję, ale najczęściej decyduje dowódca jednostki, plutonu.

Webb – Jako snajper nie lubię mieć dużo oporządzenia, mam naprawdę mało sprzętu. Tylko to, co potrzebne. Pistolet niszę nie na pasie, nie na nodze, ale przy piersi.

Czy byłeś kiedyś postrzelony?

Webb – Nie. Miałem dużo szczęścia. Brałem udział w różnych akcjach i sytuacjach z minami itp. a nigdy nie miałem żadnych uszkodzeń, nie zostałem postrzelony. Miałem nawet taką sytuację, że helikopter, którym leciałem miał poważną awarię chwilę po tym, jak z niego wyskoczyłem.

Jak oceniacie wyposażenie polskich jednostek GROM?

Webb – Nie mogliśmy sobie pozwolić na działanie z jednostkami nieprawidłowo wyposażonymi a Grom do takiej nie należy. Wymiana między nami jest obustronna i jesteśmy wszyscy naprawdę dobrze oporządzeni.

Brandon, Wiesz co stało się z twoim przyjacielem Chrisem Kylem. Nie boisz się, że po napisaniu książki może Cię spotkać podobny los?

Webb – Interesuję się tym. Do niektórych rzeczy trzeba mieć dystans, ale i trzeba sobie z nimi radzić. Chrisowi bardzo zależało na żołnierzach, którzy wracali z misji i chciał zapobiec ich problemom w aklimatyzacji. Zginął pomagając właśnie jednemu z takich żołnierzy. Chris Kyle nie wiedział do końca jakie problemy psychiczne miał ten człowiek. Pomagał mu, bo był to syn nauczycielki ze szkoły, w której były dzieci Chrisa. Publikacja takiej książki jest w pełni świadomą decyzją. Jestem świadom konsekwencji i zagrożeń.

Z podziękowaniami dla Pani mgr. Anny Szymaniak.