Annelie

Ontdekking van die lewe

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 06 Jan 2014 06:45:00 +0000

Dis nie net ’n nuwe week nie, maar ook die begin van ’n nuwe werksjaar. Dit voel so anders as verlede jaar hierdie tyd – toe was dit voorbereidings tref vir Willem se koms; angs, onsekerheid en opgewondenheid.

Hier staan ek nou ’n jaar later en ek is opgewonde om elke ding opnuut deur ’n kind van byna ’n jaar oud se oë te beleef, opgewonde om te sien hoe hy net wil begin loop en paniekerig elke keer as dit lyk of hy dalk sy balans verloor. Dis oulik om te sien hoe hy op die vensterbank klim en aan die diefwering vashou, maar so angswekkend dat hy dalk agteroor kan val. Wat ’n vreugde om hom te hoor lag van lekkerkry as ons in die swembad speel, maar dan kom die hartstilstandoomblikke as hy uit jou arms bars en self wil swem.

Daar so fyn balans tussen om hom toe te laat om op sy eie te ontdek, en hom veilig te hou. Ek vra vir wysheid om nie my kind in te perk nie, om hom te los om die lewe stukkie vir stukkie self te ontdek, om uit te vind wat hy kan doen, hoe en waar. Ek vra egter ook vir wysheid om te weet wanneer om in te gryp, te keer en dinge van hom weg te hou.

Verlede jaar hierdie tyd het ek geweet my lewe gaan onherroeplik verander, maar nooit sou ek kon raai dat ’n mens jou hart buite jou sal kan sien nie. Soos die lewe maar werk, gun jy jou hart al die vreugdes, maar sal jy ook alles in jou vermoë doen om dit te beskerm.

Ek is baie opgewonde oor die jaar wat voorlê, oor al die nuwe ervarings wat ons as gesin saam gaan beleef.

Baie opgewonde, en bietjie bevrees

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 18 Feb 2013 13:21:00 +0000

Vir ŉ paar maande wag jy vir die tweede strepie. Skielik op ŉ dag is dit daar en jy kan die opgewondenheid nie keer nie. Daarna gaan jy dokter toe en die rede vir jou opgewondenheid word bevestig.

Elke dag groei die opwinding. Die oulike speelgoed en klere en die navorsing oor stootwaentjies en karstoeltjies dra alles tot jou opgewondenheid by. Die dag wat die dokter vir jou sê dis ŉ seuntjie is daar weer nuwe opwinding wanneer jy oor name begin wonder en praat – en daar roer opnuut iets in jou. Niemand kan jou egter voorberei op die dag wat daar letterlik iets in jou roer nie. Dan is daar ook ŉ nuutgevonde en ongekende opgewondenheid wanneer jy na die skerm van die 4D-skandering kyk en ŉ idee begin vorm van jou kind gaan lyk.

Soos die tyd aanstap en jou voorbereiding vorder, neem die opgewondenheid toe. Stadig bekruip iets anders jou egter ook. Vrees. Jy is bang dat jy nie al die nodige verbruikersgoedere en katoeters het wat jy nodig het om ŉ kind groot te kry nie. Jy vrees die bevalling self en die borsvoeding. Jy wonder of jy gaan regkom om daardie klein lyfie te hanteer, te voed, te bad, aan te trek, en die lysie hou net aan.

Die grootste vrees van alles is egter of jy hom sal kan grootmaak om sy plek in die samelewing met die regte waardes en integriteit vol te staan. Jy wonder of jy ŉ goeie ma sal wees en hom alles sal kan leer wat hy moet weet.

Maar dan skop die opgewondenheid weer in, en jy weet, soos ŉ vriendin sê, dat die Vader reeds jou “sagteware” bygewerk het nog voor jy swanger geraak het. Jy weet dat jy reeds al die instinkte en ondersteuningsnetwerke het, en jy weet dat jy ook hierdie uitdaging sal baasraak, want jy is nie alleen nie.

Elke dag is daar steeds ŉ bietjie vrees, maar niks wat jou opwinding kan oorskadu nie. Nou moet jy net geduldig wag vir die laaste vier weke om verby te gaan terwyl jou opwinding die hele tyd toeneem.

Vanselfsprekend? Of nie?

noreply@blogger.com (Annelie) — Fri, 07 Dec 2012 08:54:00 +0000

Ek besef oor en oor hoeveel dinge ek as vanselfsprekend aanvaar. As ek na myself en die mense om my kyk, sien ek soveel dinge wat ek bloot as ’n gegewe aanvaar. Ek deel graag ’n paar sulke dinge en wat ek nou daaruit leer. My wens is om met nuwe oë na hierdie, en soveel ander, dinge te kyk en te besef dat dit nie vanselfsprekend is nie.

* * *

Al was my ouma oud en het ek geweet dat sy nie vir ewig op aarde sal wees nie, het ek altyd gedink ons sal haar nog ’n rukkie langer by ons hê. Ek is spyt dat ek nie alles wat ek so graag met haar wou deel, vir haar vertel het nie. Daar is dinge in my lewe waaroor sy so verheug sou wees, maar ek het dit nooit vir haar gesê nie. Ek het geleer om nie die dag van more as vanselfsprekend te aanvaar nie. Elke dag is ’n genadegeskenk wat ek moet gebruik om my geliefdes te koester en my hart met hulle te deel.

* * *

’n Baie goeie vriend het vroeër vanjaar lewe – sy lewe! – gevier. Tien jaar nadat hy met kanker gediagnoseer is het hy op ’n reis gegaan om sy lewe en gesondheid te vier. Ek was saam met hom so dankbaar vir die gesonde jare agter die rug en die wonderlike toekoms wat wink. Hierdie week het ek egter verneem dat hy na al die jare weer kanker het en waarskynlik voor Kersfees die eerste chemoterapie sal kry. Ek het geleer om nie my gesondheid vanselfsprekend te aanvaar nie, omdat dit in ’n oogwink weggeneem kan word.

* * *

’n Vriendin en haar man gaan deur ’n baie moeilike tyd in hul huwelik en ek begin al meer wonder of die oorsaak nie juis is dat hulle mekaar na meer as 10 jaar as vanselfsprekend aanvaar nie. Ek wonder of hulle nie net begin aanvaar het dat dit altyd sal wees soos dit 10 jaar gelede was nie. Ek het geleer dat ek elke dag my geliefde moet waardeer en elke dag dankbaar moet wees vir wat hy vir my doen. Ek het geleer dat ’n verhouding iets is wat nie net vanself gebeur nie, maar waaraan ek elke dag doelgerig moet werk.

"Die persoon wat soms sleg lyk in die mall, het dalk ’n goeie rede"

noreply@blogger.com (Annelie) — Thu, 20 Sep 2012 10:30:00 +0000

’n Goeie vriend het ’n tyd gelede ’n pragtige skrywe gedeel oor hoe dankbaar hy is as hy oor die afgelope tien jaar van sy lewe terugkyk en die dinge wat kanker hom geleer het. Een van die dinge wat hy geskryf het, en wat my van gister af by my bly spook, is "dat die persoon wat soms sleg lyk in die mall, dalk 'n goeie rede het".

Gistermiddag is ek onmiddellik vies vir die onvriendelike kassier in Clicks en ek wil haar summier vra waarom sy so onvriendelik is. Iets keer my en ek vra eerder of sy ’n moeilike dag gehad het (die opvolgvraag in my kop was wel of dit dan die rede vir haar onvriendelikheid is). Haar antwoord het my ontkant betrap, en ’n wonderlike gesprek het gevolg.

Sy het geantwoord dat sy goor voel en baie moeg is – sy is drie maande swanger met haar eersteling. My hart het vir haar oopgegaan en ek kon vir haar sê dat ek presies weet hoe sy voel, omdat ek byna vier maande swanger is met my eersteling. Ons het ’n kort gesprek oor swangerskap gevoer en sy het my vertel dat sy ’n baie lang tyd vir hierdie baba gewag het. Toe ek haar groet en die winkel verlaat het sy geglimlag, en ek hoop met my hele hart ons gesprek haar moed gegee het vir die res van haar dag.

Dit het my laat besef dat sy nie noodwendig onvriendelik was nie, maar dat sy ’n doodse moegheid ervaar het waarmee ek kan vereenselwig. Ek het besef dat ons dikwels meer in gemeen het met die persoon van wie ons dit die minste verwag, as wat ons ooit sou kon dink. Ek het besef wat ’n vriendelike woord aan vreemdeling vir hulle kan beteken. Ek het besef dat ons nooit sal weet wat werklik in ander se lewens aangaan as ons nie na hulle uitreik nie. En meer nog, ek het besef dat die persoon wat soms slegs lyk in die mall, dalk ’n goeie rede het.

Dankie aan die Clicks-kassier en ’n baie goeie vriend wat my aan ou waarhede herinner het.

Sneeu in 'n sonskynland

noreply@blogger.com (Annelie) — Wed, 08 Aug 2012 04:53:00 +0000

Om te begin weet ek nie of ’n mens dit regtig sneeu kan noem nie. Dit was maar enkele vlokkies wat die oomblik wat dit die grond tref, reeds gesmelt het.

Suid-Afrikaners is gewoond aan sonskyn wat met see en sand en braai gepaard gaan. Baie mense het nog nooit sneeu of kapok gesien nie, en ek dink dit is wat gister se ervaring so magies gemaak het. Mense het uit hul werkplekke en huise gestroom om iets van hierdie wit vlokkies te ervaar en foto's te neem – die bittere koue (en hopelik ’n paar ander bekommernisse) vir ’n oomblik vergete.

My sneeu-oomblik van gister was toe ek by ’n rooi verkeerslig stop en die vlokkies weer begin neersif – byna soos wanneer jou bure polistireen sny en die fyn wit balletjies waai by jou venster verby. Die glimlag en gesigsuitdrukking van die seuntjie in die kar langs myne, som vir my die sneeu-ervaring op: verwondering en in vervoering. Die beeld van die kind se gesig is in my geheue geprent en waarskynlik die eerste ding waaraan ek nog vir ’n lang tyd sal dink, wanneer ek aan 7 Augustus se enkele sneeuvlokkies dink.

Ek hoop dat elkeen wat dit gister beleef het vir ’n oomblik van werk en spanning en geld kon vergeet en soos ’n kind in verwondering en vervoering oor die sneeu kon staan.

Mandela-dag

noreply@blogger.com (Annelie) — Wed, 18 Jul 2012 09:27:00 +0000

Mandela-dag word blykbaar wêreldwyd gevier en mense word aangespoor om 67 minute van hul tyd aan liefdadigheid te spandeer. Dis seker 'n goeie inisiatief en dis wonderlik as mense hul tyd vir ander gee.

Ek het egter 'n probleem met hierdie spesifieke inisiatief – maar ek wil dit duidelik stel dat ek nie 'n probleem met Mnr Mandela het nie. In teendeel, ek dink hy het wonderlike werk gedoen en ek twyfel of iemand anders in sy situasie dieselfde vir nasiebou in 'n tyd van politieke onsekerheid in Suid-Afrika sou kon doen.

Dit voel vir my of mense aan hierdie inisiatief deelneem as 'n heldeverering vir 'n mens, en dit kan tog nie die rede vir goeie dade wees nie. Ek glo sulke dade moet uit die hart moet kom, uit liefde vir die medemens. Ek gee van my tyd en is betrokke by liefdadigheidswerk, en ek doen dit omdat ek graag wil. Ek weet baie mense sal argumenteer dat niemand sal betrokke raak as hulle nie in elk geval wou nie, my teenvraag is dan: as jy dan so graag iets vir ander wil doen, waarom net een maal per jaar vir 67 minute?

Betrokkenheid by die wêreld se nood kan wel 'n verskil in mense se lewens maak, maar kom ons doen dit dan meer gereeld. Kom ons doen dit weekliks of maandeliks vir 'n uur of twee en bou verhoudings met die mense en wag nie vir 'n spesiale geleentheid of iemand se verjaardag om dit te doen nie.

* * *

Ek wil Mnr Mandela ook geluk wens met sy 94ste verjaardag. Dit is voorwaar 'n mylpaal en hy kan met trots terugkyk na 'n vol lewe waarin hy baie bereik het.

Liewe Ouma

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 09 Jul 2012 07:43:00 +0000

Na 86 jaar en 51 weke moes ons jou groet. Alhoewel my hart seer is om jou te laat gaan, weet ek dat jy nou veilig en sonder pyn is – en my herinneringkissie is vol kosbaarhede wat altyd tot troos sal wees.

Ek onthou hoe jy en oupa my keer op keer saam op vakansie geneem het en bederf het soos net ŉ ouma en oupa kan. Ek onthou hoe jy saam met my op die strand en in rotspoele gespeel het. Ek onthou die kuiers op die plaas – byna elke naweek en vakansie – warm melk en Bybelverhale voor slaaptyd. Ek onthou hoe jy Zoo-koekies gebruik het om my van diere te leer. Ek onthou hoe ouma speletjies met ons gespeel het en geraas het as dit nodig was. Ek glo dat ek my liefde vir kook – veral vir eksperimentering in die kombuis – by ouma geërf het.

Maar die belangrikste wat ouma my geleer het, is liefde. Ouma se verhouding met die Vader was altyd ŉ voorbeeld van iemand wat na aan Hom wandel. Ouma se verhouding met ander was altyd 'n voorbeeld van hoe om in liefde met ander om te gaan. En ouma se verhouding met oupa bly vir my ŉ voorbeeld van ŉ huwelik wat in God gevestig was. Ouma het geglo het ŉ mens nooit kwaad vir iemand mag gaan slaap nie – en dit is ŉ les wat ek altyd met my sal saamneem.

Dankie vir al ouma se liefde en omgee. Oral waar ouma gegaan het, het jy mense se lewens aangeraak: kinders, kleinkinders en agterkleinkinders, familie, vriende, bure, en selfs deur briewe aan sendelinge in verre lande.

Ek sal die kosbare herinneringe altyd in my hart dra.

Liefde

Annelie

Praag

noreply@blogger.com (Annelie) — Thu, 29 Mar 2012 14:26:00 +0000

Tydens 'n lang treinrit vanaf Boedapest, deur Slowakye tot in die Tsjeggiese Republiek was dit opvallend hoe die landskap verander het – en beslis ten goede. Dit is lente in Europa en Praag is vir my baie groener as die ander stede waar ons was. Dis pragtig!

Praag is 'n historiese stad met 'n magiese bekoring. Ons het baie tyd in die ou stadsplein deurgebring en dis hier waar die astronomiese klok uur na uur honderde mense lok om te kyk wanneer hy die uur slaan. Dis ook hier waar ons die Praagse paasmark met sy wonderlike geure en smake aangetref het. Ons het die ou stadsplein as middelpunt gebruik, maar ook die ou deel van die stad wyd om die plein verken, want om elke draaitjie is daar net nog iets om oor in verwondering te staan.

In die kasteeldistrik was duisende toeriste en ek verstaan waarom almal daarheen wil gaan; rondom die kasteel is 'n reusagtige gotiese kerk en baie ander ou geboue en van daar af is 'n ongelooflike uitsig oor die stad. Ons het ook in die Lesser Town rondgeloop; dit is baie minder gewild as van die ander dele (en genadiglik is daar gevolglik baie minder toeriste as in die ander dele), maar ewe indrukwekkend. Vir lang rukke het ons sommer op die bankies langs die rivier gesit en vir die bote en mense en die Charlesbrug gekyk.

Foto vanaf die kasteelarea met Praag in die agtergrond.

Die ou Joodse deel van die stad het ook baie besienswaardighede, waarvan die wat my die meeste getref het seker die uitstalling van kinderkuns was. Dit is prente wat Joodse kinders tydens die Holocaust in konsentrasiekampe gemaak het. In een van die sinagoges is die name van 77 000 Tsjeggiese Jode wat tydens die Holocaust vermoor is, teen die mure van die sinagoge geverf. Dis so 'n groot onreg wat hulle aangedoen is en 'n baie hartseer, maar konkrete, manier om ons daaraan te herinner. Dit laat my ook dink aan al die ander onregte teen Jode deur die eeue heen. In Praag was daar byvoorbeeld ook 'n spesifieke ommuurde deel waar die Jode moes bly en hulle mag nie buite hierdie area begrawe geword het nie. Gevolglik is daar 'n ou Joodse begraafplaas met 12 000 grafstene en baie meer liggame wat 12 tot 15 bo-op mekaar begrawe is.

Die Tsjeggiese Republiek is baie bekend as 'n bierdrinkende nasie – veral Pilsner Urquel. Ek is glad nie 'n bierdrinker nie, maar as jy in Rome is... of te wel dan in Praag is, dan drink jy bier. Ek was egter ook baie verbaas oor die feit dat hot wine (of gluhwein soos ons dit eerder ken) oral bedien word, en dit was dan meesal my keuse vir 'n drankie.

***

Nou is die vakansie egter verby en my voete voel of dit nooit weer sal kan loop nie, maar dit was beslis die baie kilometers wat ons agter baie mooi goed aangeloop het, werd. Elke tree!

Ons het baie wonderlike dinge gesien en ervaar en baie foto's geneem. Praag was my gunstelingstad van die vakansie, en om The Kiss te sien was my gunstelingervaring van die vakansie. Ek is baie dankbaar vir die groot voorreg om so 'n vakansie te kon hê en meer nog, dat ek dit saam met die liefde van my lewe kon doen.

Boedapest

noreply@blogger.com (Annelie) — Thu, 29 Mar 2012 13:53:00 +0000

Sowat drie ure met die trein vanaf Wene lê Boedapest. Hierdie stad en Hongarye as geheel het 'n ryk geskiedenis wat meer as 'n millennium strek. Hoe nader ons egter aan Boedapest gekom het, hoe vuiler het dit geword en toe ons by die stasie uitkom, het ek my hart vasgehou. Kan dit wees? Die plek lyk dan vir my soos die gopse! En om alles te kroon het ons erg verdwaal na ons die busstop waar ons moes afklim, gemis het. Oral is ou geboue soos in Wene, maar alles is verwaarloos en vuil en skielik kan ek nie onthou waarom ons besluit het om Boedapest te besoek nie.

In die toeriste-areas lyk dit darem stukke beter en ons kom op 'n plein met 'n feestelike atmosfeer af. Dis Vörösmarty tere waar 'n lentefees aan die gang is, ons loop deur al die stalletjies en eet elkeen 'n bord warm bredie. Die Hongaarse kos is tradisioneel heerlike homey, hearty bredies met baie paprika en skielik voel ons ook sommer beter oor die stad waarin ons, ons bevind.

Die kasteelarea van die stad is vol pragtige ou geboue, alhoewel die geboue almal honderde jare ouer lyk as wat dit eintlik is – dit is die gevolg van oorloë wat die stad erg beskadig is en baie geboue is dan net weer in hul oorspronklike styl oorgebou. Hier is dus baie geboue wat lyk asof dit uit die 15de eeu dateer, maar inderwaarheid in die 20ste eeu gebou.

Ek en Rudolph voor die kasteel in Boedapest.

Ek hou vreeslik baie van die Fishermen's Bastion. Dit het egter nooit as 'n skansmuur gedien nie, maar eerder as 'n uitkykpunt. Die muur is in 1895 gebou en sy torings is so ontwerp om aan die Magyars (die eerste inwoners van Hongarye) se tente te herinner. Van hier af is 'n pragtige uitsig oor die stad en die parlementsgeboue wat seker Boedapest se bekendste landmerk is.

Fishermen's Bastion

Die millenniummonument is 'n baie indrukwekkende monument wat in 1896 gebou is om die eerste duisend jaar van die land se geskiedenis te herdenk – dis nou sedert Prins Arpad hom in 896 daar gevestig het. Daar is beelde wat die verskeie heersers van die land uitbeeld.

As deel van die millenniumvieringe in 1896, is die Vajdahyad-kasteel 'n tydelike struktuur opgerig, maar dit was so gewild dat dit later met 'n permanente struktuur vervang is. Dit is 'n aantal kerke en geboue wat verskillende eras uit die land se argitektoniese geskiedenis voorstel. Ek was mal oor die hele kompleks en die sprokiesagtigheid daarvan.

Alhoewel ek wonderlike dinge in Boedapest gesien en ervaar het en dit baie geniet het, dink ek nie ek sal sommer weer teruggaan soontoe nie.

Wene

noreply@blogger.com (Annelie) — Wed, 28 Mar 2012 13:43:00 +0000

Ons het via Schipollughawe in Amsterdam na Wene gevlieg en dit baie maklik reggekry om met 'n bus tot by Westbahnhofstasie te kom en vandaar met trem 52 tot basies reg voor die hotel. Na ons die kaarte en gidse oor die stad bestudeer het, het ons besluit om die aand in Stephansplatz te spandeer. Dis hier waar my eerste indruk van Wene gekry het.

Die eerste gesig wat jou begroet as jy uit die stasie op die plein kom, is 'n majestueuse gotiese katedraal – Stephansdom. Hierdie gebou dateer uit die jaar 1147, maar is deur verskeie oorloë deur die eeue beskadig en telkens weer herstel.

Hierdie plein en katedraal het dan ook ons verwysingspunt in Wene geword, alhoewel ons eers twee dae later die binnekant van die katedraal besigtig het. Stephansdom sal waarskynlik altyd die eerste ding wees waaraan ek dink as ek aan Wene dink.

Die ander bekoring wat die stad vir my ingehou het, het ek ook die eerste aand beleef. Die romantiese gevoel van die stad wat jou aan 'n ou film herinner wanneer jy in die straatjies en deurgange loop. Ons het tradisionele Weense schnitzel in 'n restourant se kelder geëet wat diep onder die grond is – asof dit die kelder se kelder was.

Figlmuller – die restourant met heerlike Weense schnitzel.

Rudolph in die kelder waar ons tafel in Figlmuller was.

Ons het die hele Schonbrunn-paleiskompleks plat gestap, deur sy reusetuine met beelde en fonteine om elke hoek en draai, tot by die Neptunefontein en die Gloriette heel bo op die koppie vanwaar jy 'n pragtige uitsig oor die stad het. Tydens 'n toer van die paleis het ons baie oor die geskiedenis van die stad en die Hapsburgs, wat 'n belangrike koninklike familie in die Europese geskiedenis was, geleer.

'n Gedeelte van Schloss Schonbrunn gesien tussen die winterbome deur.

Ek weet nou dis waar wat Mark Twain gesê het: The best coffee in Europe is Vienna coffee – compared to which all other coffee is fluid poverty, want by die Naschmark het ek die lekkerste koffie nog ooit gedrink.

My hoogtepunt van Wene (en moontlik die hele vakansie) was die oomblik toe ek my oë op 'n oorspronklike werk van Gustav Klimt in Oberes Belvedere ('n paleis wat nou 'n kunsgalery is) gelê het. Sy werk, The Kiss, is een van my gunsteling skilderye ooit, en om dit in lewende lywe te sien, was 'n voorreg wat my hart sommer warm laat klop het.

'n Poskaart van my gunsteling skildery - Gustav Klimt se The Kiss.

Ons het baie tyd in die stad spandeer om sommer net rond te loop en op trappe of bankies te sit en alles rondom ons in te neem. Wene het my aangenaam verras en ek sal enige dag weer die stad besoek.

Reisjoernaal

noreply@blogger.com (Annelie) — Wed, 28 Mar 2012 12:47:00 +0000

Ek en my Liefie het die groot voorreg gehad om die afgelope elf dae in drie Europese stede te spandeer. Vandat ons getroud is praat ons al van so 'n vakansie en eindelik het ons nou die geleentheid gehad om dit te doen.

Beide ek en my Liefie was al voorheen in verskeie Europese stede, alhoewel geen daarvan ooreenstem nie, dus het ons besluit om plekke te besoek waar nie een van ons al was nie. Na 'n bietjie navorsing en opleeswerk op die internet het ons op Wene, Boedapest en Praag besluit. Die geskiedenis van hierdie stede wat oor honderde jare strek en die argitektuur wat deel van daardie geskiedenis is, het alles bygedra tot die keuse van ons vakansiebestemming.

Natuurlik kan ek nie hier elke detail van elke, gebou en landskap, smaak en reuk, en gevoel en ervaring weergee nie, maar ek kan wel van die hoogtepunte en algemene indrukke vertel.

Iets wat op al drie die stede van toepassing is, is die vervoerstelsels. Alhoewel dit nie oral ewe modern is nie, is dit wel oral baie doeltreffend. Dit baie maklik om met openbare vervoer oor die weg te kom – van die baie moderne moltreine en trems in Wene tot die in Boedapest wat al baie oud is. Boedapest was die tweede stad in die wêreld wat ondergrondse treine gehad het (naas die in Londen) en dit sal my nie verbaas as die treine hier nog uit die kommunistiese bewind kom nie - dit lyk nie mooi nie, maar dit werk goed.

'n Stokou ondergrondse trein in Boedapest.

Haal jou masker af!

noreply@blogger.com (Annelie) — Tue, 04 Oct 2011 06:45:00 +0000

Die naweek hoor ek van 'n kennis se selfmoordpoging en my eerste gedagte is: "Hoe kon sy? Sy lyk dan altyd so in beheer van haarself en haar lewe". Ek dink aan 'n gesinsmoord wat 'n paar weke gelede in die landgoed waar ons woon plaasgevind het, en ek lees in die koerant hoe die man se familie sê dat hulle 'n gelukkige gesin was.

Ek besef hoe maklik dit is om 'n masker op te sit, om mense te laat sien wat jy hulle wil laat sien. As jy hulle wil laat dink dat jy in beheer van jou lewe of 'n gelukkige gesin is, dan is dit wat die wêreld sal sien. Want ons almal dra die maskers wat ons die beste pas.

Ons sit die maskers op wat mense tevrede sal stel, maskers wat blyk dat ons, ons beste by die werk en by die huis gee, en maskers wat ons op ons beste laat lyk en vriendelik met die mense om ons laat wees.

Maskers is beelde wat ons skep en waaragter ons skuil; emosionele beskermingsmeganismes om voor te gee alles gaan goed in hierdie stukkende wêreld waarin ons leef. Ons dra maskers om voor te gee ons is wie en wat die wêreld van ons verwag om te wees, omdat ons te bang is vir verwerping wanneer ons nie aan daardie verwagtinge voldoen nie. As ons maskers dra verloor ons ook wie en wat God ons gemaak het om te wees, insluitende ons talente. In die proses om te wees wat die wêreld van ons verwag, onderdruk ons dalk ons gawes en passies – en waarskynlik ons eie geluk.

My wens is dat ons almal sonder maskers sal leef en die wêreld sal toelaat om te sien wie en wat ons is – of dit nou aan die wêreld se standaarde voldoen of nie. Ons moet ook nie skroom om ons pyn en hartseer te openbaar nie. As ons sonder maskers leef en mekaar sonder ons maskers aanvaar, sal dit nie nodig wees om voor te gee jy is in beheer van jou lewe en die dag as die masker te swaar word om te dra, 'n selfmoordpoging kos om hulp te kry nie. As dit vir die wêreld aanvaarbaar was om te weet dat hulle nie 'n gelukkige gesin was nie, was hulle dalk nou nog 'n lewende gesin.

Deur die venster van myself

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 11 Jul 2011 05:38:00 +0000

Ek is 'n gereelde besoeker van deavondurenvanjoost en ek geniet sy foto's baie. Daar is egter een foto wat hy in Junie gepubliseer het waarna ek keer op keer terugkeer omdat dit my aan die dink gesit het. Met Joost se toestemming plaas ek dit hier en deel 'n stukkie van hoe ek dit sien.

Hierdie foto het my baie laat dink aan hoe ons na die wêreld, na mense en na aangeleenthede kyk. So dikwels is ons vasgevang in ons eie lewe, ons eie dinge en ons eie denke dat ons nie dinge buite onsself sien soos dit werklik is nie.

Ek weet my bogenoemde stelling is baie beredeneerbaar en dat 'n mens dit doodeenvoudig persepsie kan noem. (Ek weet ook dat dit sekerlik baie teenstrydig is om my siening oor persepsies te deel, want dit is immers net my persepsie.)

Hierdie foto het my egter daaraan laat dink dat ons soms ons eie persepsies moet ondersoek om seker te maak ons denke is nog in ooreenstemming met die werklikheid.

Kom ons was gereeld ons vensters, sodat ons dinge kan sien soos dit werklik is. Ons moet dit doen sodat ons nie 'n vuil kol op ons eie vensters sien dink dit is eintlik op die venster aan die oorkant is nie. (Dit laat my ook 'n bietjie aan die Bybelse analogie dink van dat ons eers die balk uit ons eie oë moet verwyder.)

Net so voel ek dat wanneer ons deur die hortjies van ons eie vensters kyk, ons mense en dinge in boksies plaas waar hulle nie hoort nie. Kom ons skuif die venster sommer heeltemal oop sodat ons die groter prentjie kan sien.

Aprilgek

noreply@blogger.com (Annelie) — Fri, 01 Apr 2011 06:47:00 +0000

Vanoggend maak ek Nuus24 oop en lees die berigte se opskrifte om te kyk watter een hul Aprilgek-grappie vir 2011 is. Ek kom toe op die berig af oor die boetes wat vir vuil motors gehef gaan word (sien Boetes kom vir vuil motors).

Wat my meer amuseer as die flou grappie, is hoe ernstig mense dit opneem. Die kommentaar op die berig gaan alles oor hoe belaglik dit is en dat die regering eerder op dienslewering moet fokus en dat dit net 'n geldmaakstorie is. Dalk is dit 'n bewys van hoe mense vaskyk in dat wat verkeerd is in die land, dat hulle nie grappie kan raaksien as hulle dit lees nie.

Nuus24 behou die reg voor om elke persoon se kommentaar te modereer en ek reken dit is die rede waarom my kommentaar (April fool!) nie opgelaai is nie – hulle wil waarskynlik eers nog 'n paar humeure en reaksies ontlok.

Ek kyk op na die berge

noreply@blogger.com (Annelie) — Fri, 25 Mar 2011 09:29:00 +0000

Ek is al twee (baie besige) weke agter die tyd met wat ek al wou en moes skryf. Dis juis my besige, gejaagde lewe, wat my weer laat terugdink aan die heerlike, rustige en ontspanne naweek van twee weke gelede waaroor ek wil skryf.

Dit was naweek wat ek iets van die Psalmdigter se ervaring beleef het. Ek het opgekyk na die berge en geweet waarvandaan my hulp kom. My hulp kom van die Here wat hemel en aarde gemaak het. Ek het die grootheid van die berge aanskou en die pragtige natuur ingedrink – en ek weet dat die Almagtige God, wie se grootheid maar net deels in die pragtige berge manifesteer, my hulp is. (Daar is ook soveel ander wonderlike werke waarin ek Hom daagliks sien en mee geseën word.)

Dit was 'n naweek waar ek midde-in hierdie pragtige grootheid sommer net kon lees en ontspan, na die mooi natuur en veral die amfiteater kyk, en lekker saam met my Liefie en goeie vriende kuier. Ons het die heerlike voorreg gehad om in die Mahai Kamp van die Royal Natal National Park te gaan kamp.

Ons het ver gery, ons op slegte paaie met baie padwerke bevind; Sondagoggend het ons in reënweer kamp opgeslaan voor ons weer die terugtog aangepak het, maar die kort rukkie het my batterye herlaai en herinner waar my hulp vandaan kom.

Foto: http://www.nature-reserve.co.za/

Angela's Ashes

noreply@blogger.com (Annelie) — Thu, 27 Jan 2011 11:00:00 +0000

Vanaf dag een wat ek my skoonma ontmoet het, weet ek dat haar gunstelingboek van alle tye Angela's ashes is. Ek weet dat sy haar nie die lewe sonder die boek kan indink nie. En ek weet dat sy wil hê almal wat sy ken moet die boek lees. Dit is waarom sy nog 'n kopie van die boek gekoop het en vir my gegee het om te lees.

Ek het die boek met 'n verwagting begin lees – 'n verwagting aan 'n wonderlike storie wat briljant geskryf is. Wat ek gevind het, is een van die neerdrukkendste boeke wat ek nog gelees het. Daarmee saam is dit egter ook fassinerend, hartverskeurend en brutaal eerlik teen 'n agtergrond van armoede en swaarkry. Angela's ashes is Frank McCourt se memories van sy grootwordjare tydens die depressie en oorlog in 'n land (Ierland) wat in die wurggreep van tradisie, toenemende armoede, werkloosheid en die Katolieke kerk staan.

Die armoede, die swaarkry, die honger, die vuil klere en die stukkende skoene ruk aan my hart. Die feit dat 'n seuntjie van kleins af moes pa staan vir 'n gesin en moes steel om kos op die tafel te kry, is net so verkeerd. Daar is 'n toneel waar die gesin van vyf persone 'n eier ('n eier!) deel en ek kan my dit nie indink nie. Tog besef ek dat dit in daardie tyd die realiteit in Ierland was. Dit laat my met dankbaarheid kyk na wat ek het en hoe maklik ek dit eintlik in die lewe het.

Die rol wat die Katolieke kerk in die boek (en in werklikheid) speel, maak my met tye briesend! Na sy eerste nagmaal, sê Frank dat hy nou amptelik deel van die ware geloof en amptelik 'n sondaar is, die gedagte aan sy sonde laat hom altyd voel dat hy verdoem is. Op 'n keer het hy vir meer as 'n jaar nie sy sonde aan die priesters bely nie, omdat hy te skaam was daaroor en die kerk het hom so geïndoktrineer dat hy dikwels vas geglo het hy is reguit op pad hel toe daaroor. Vir meer as 'n jaar lank loop hy met 'n berg op sy skouers rond by die gedagte aan sy verdoeminis. Wanneer hy wel op 'n keer sy sonde wou bely, word 'n deur in sy gesig toegemaak. Ek wil nie ander denominasies of gelowe afpraat nie, maar die boek het my weer laat besef hoe geseënd ek is om enige tyd, enige plek direk met my God te kan praat.

Na Frank se 19de verjaardag het hy genoeg geld bymekaar gemaak en gaan Amerika toe. Dis ook waar die verhaal eindig – by sy eerste aand in Amerika. Die verhaal het my tog met 'n verwagting en 'n hoop gelaat dat daar vir hom 'n beter lewe gewag het. En dit klink vir my of dit wel die geval was. Ek lees op Wikipedia dat hy later aan die New York University gegradueer het, hy het op 66-jarige ouderdom begin skryf en verskeie pryse vir sy werk ontvang voor hy in 2009 oorlede is.

Angela's ashes is nie 'n mooi storie nie, maar dis 'n wonderlike verhaal en ek kan verstaan waarom my skoonma so gek oor die boek is.

Life of Pi

noreply@blogger.com (Annelie) — Fri, 07 Jan 2011 10:13:00 +0000

Dit het my byna 'n maand geneem om die eerste 50 of so bladsye van Yann Martel se Life of Pi te lees, maar toe ek eers by die deel kom waar die hoofkarakter, Pi, saam met 'n Bengaalse tier op 'n reddingsboot beland en vir 227 dae om oorlewing veg, kon ek nie die boek neersit nie.

Pi is die enigste oorlewende van 'n skip wat gesink het, en Japannese amptenare luister na sy storie om die rede waarom die skip gesink het, te bepaal. Eers vertel hy van al die diere wat saam met hom op die reddingsboot was en hoe hy en Richard Parker (die Bengaalse tier) oorleef het en hoe die ander diere mekaar uitgemoor het. As hulle hom nie glo nie, vertel hy nog storie. Die keer was hy saam met drie ander mense op die reddingsboot, en is dit net hy wat oorleef, omdat die mense mekaar ter wille van oorlewing uitgemoor het.

Life of Pi is 'n verhaal wat my beide vermaak en verstom het; dit is 'n fantasie-avontuurverhaal waarin Pi, 'n Indiese seun, kwessies soos spiritualiteit en realisme van 'n jong ouderdom af ondersoek. Ek dink die boodskap van die verhaal het iets te doen met die manier waarop stories vertel word en die manier waarop jy na jou wêreld kyk en dit ervaar teenoor die werklikheid. Pi se eerste storie was baie minder geloofwaardig as sy tweede storie, maar tog was dit die verkose een omdat dit meer verbeeldingryk was.

Vir my sê dit iets van hoe 'n mens se verbeelding ware ontvlugting van die werklikheid kan wees, maar dat as jy op God gefokus bly, nie nodig het om van die werklikheid te ontvlug nie, omdat Hy jou keer op keer sal laat oorleef in moeilike omstandighede. Dit is 'n triomfantlike storie wat jou, soos Pi dit op een plek stel, in God sal laat glo.

My gunsteling vakansiestorie

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 27 Dec 2010 06:43:00 +0000

16 Desember: Geloftedag; Versoeningsdag; vakansiedag; en bowenal, my gaan-op-vakansie-dag!

Vroegoggend spring ons in die pad, maar dit gaan stadig – soos wat ons deur Johannesburg ry, stortreën dit so erg dat ons skaars in die pad kan sien en dit die rit gevaarlik maak. Teen die tyd dat ons 'n koffiestop in Kroonstad maak, bedaar die reën uiteindelik. Kort na ons weer begin ry stop die verkeer skielik. Na ongeveer 'n halfuur se stilstaan (in so 'n mate dat ons die motor kon afsluit), begin die verkeer weer vloei en ry ons verby 'n bus wat op sy sy lê. Later sou ons oor die radio hoor dat die bus vir 'n vragmotor uitgeswaai en omgeslaan het. Een persoon is oorlede en vyf-en-veertig beseer. My hart breek, maar ek is baie dankbaar dat ons sover veilig gehou is.

Later, anderkant Bloemfontein, staan die verkeer weer. Die keer het een vragmotor in 'n ander een vasgery. Weer sluit ons die motor vir ongeveer 'n halfuur af terwyl ons wag dat die ongelukstoneel opgeruim word. Ons lei af dat daar ernstige beserings was, want 'n helikopter neem mense weg. Weereens is ek hartseer oor wat gebeur het, maar die dankbaarheid oor ons eie veiligheid wel weer in my op. Op daardie oomblik bid ek ook in my hart vir almal op die paaie en dat ons nie nog ongelukke sal teëkom nie.

'n Entjie voor Drie Susters begin die aankomende verkeer hul ligte flits en die vragmotor voor ons slaan remme aan. My hart sak sommer en ek begin hoop en bid dat hierdie ongeluk nie 'n ernstige een is nie.

Maar dan, tot my groot verbasing, sien ek waarom die verkeer opgehou word – en my hart word lig en warm oor mense wat die natuur voorkeur op die pad gee. 'n Reuseskilpad is besig om oor die pad te stap en dit is waarvoor die verkeer op die N1 opgehou word.

Dit was 'n aanskoulike gesig en ten spyte van 'n wonderlike vakansie saam met familie, 'n heerlike troue, rondry in die pragtige natuur en tussen die wynlande, bly die skilpadstorie een van my gunstelinge vir hierdie vakansie.

Boeke

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 13 Dec 2010 06:47:00 +0000

My leeservaring het onlangs handomkeer verander. Ek het hierdie jaar my Kersgeskenk vroeg gekry en dis een van die beste geskenke ooit! My Liefie het vir my 'n Elenox eReader gekoop en ek geniet my nuwe speelding baie.

Ek het pas my eerste boek daarop klaar gelees (Long time coming van Robert Goddard). Ek is mal oor hoe gerieflik die eReader in my handsak pas en dat ek soveel boeke as wat ek wil kan saamneem op vakansie sonder dat ek oor spasie aangespreek word. Alhoewel dit aanvanklik vreemd voel om nie hoef om te blaai nie, maar bloot 'n knoppie te druk, kom 'n mens gou in die ding en ek kan nie wag om elke keer my volgende boek op die internet uit te soek nie.

In 2010 het ek ongelukkig harder gewerk en minder gelees as in die verlede, maar ek deel graag my leeslys vir die afgelope jaar.

1. The Zahir – Paulo Coelhoe

2. Wie met vuur speel – Deon Meyer

3. A beggar at the gate – Thalassi Ali

4. A quilt of dreams – Patricia Schostein

5. The girl with the dragon tattoo – Stieg Larsson

6. The girl who played with fire – Stieg Larsson

7. The girl who kicked the hornet's nest – Stieg Larsson

8. The help – Kathryn Stocket

9. Seisoen van sonde – Chris Karsten

10. Abel se ontwaking – Chris Karsten

11. Valeria's last stand – Marc Fitten

12. Plaasmoord – Karin Brynard

13. Committed – Elizabeth Gilbert

14. The book thief – Markus Zusak

15. Long time coming – Robert Goddard

Dit is baie moeilik om gunstelinge uit so 'n groot verskeidenheid boeke en outeurs te kies: Die Stieg Larsson-triologie staan as gevolg van die boeiende storielyne en skryfstyl uit; The book thief staan uit as een van die mooiste boeke wat ek nog ooit gelees het en 'n boek wat ek graag vir almal wat ek ken wil aanbeveel; Karin Brynard se boek is so aktueel en relevant tot ons samelewing dat 'n mens kan identifiseer met dinge wat op die oomblik in Suid-Afrika aan die gang is; Chris Karsten se boeke is op plekke nogal grusaam, maar ek kon dit net nie neersit nie; dan was daar ook die feel good boeke soos A quilt of dreams en Valeria's last stand; en Elizabeth Gilbert se wyshede oor die huwelik.

Boaan my lys van vakansieboeke (en reeds op my eReader gelaai) is Yann Martel se Life of Pi, wat ek nie kan wag om te begin lees nie.

Ek hoop elkeen wat hier lees het die afgelope jaar soveel vreugde uit boeke geput as wat ek daaruit gekry het en mag 2011 se leerervaring vir elkeen met die mooiste boeke wat ooit geskryf is, gevul word.

The Book Thief

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 29 Nov 2010 12:52:00 +0000

"Markus Zusak has not really written "Harry Potter and the Holocaust." It just feels that way. "The Book Thief" is perched on the cusp between grown-up and young-adult fiction, and it is loaded with librarian appeal. It deplores human misery. It celebrates the power of language. It may encourage adolescents to read. It has an element of the fanciful. And it's a book that bestows a self-congratulatory glow upon anyone willing to grapple with it."

So beskryf New York Times een van die wonderlikste boeke wat ek nog gelees het. Markus Zusak se The Book Thief speel voor en gedurende die Tweede Wêreldoorlog in Duitsland af en vertel die storie van Liesel Meminger, 'n kind in pleegsorg wat buite Munich woon. Liesel verbeter haar karige bestaan deur by elke moontlike geleentheid iets te steel wat sy nie kan weerstaan nie – boeke. Haar pleegpa help haar om te leer lees en sy deel haar stories met die bure tydens lugaanvalle en met die Joodse man wat in hul kelder wegkruip.

Die verhaal word uit Dood se oogpunt vertel en gebruik die wonderlikste metafore. Oor die verhaal self wil ek egter nie juis veel meer sê nie, maar wel oor wat dit van die waarde literatuur en menslikheid sê.

Vir Liesel was boeke haar ontsnapping uit haar omstandighede; dit was wat haar en haar pleegpa aan mekaar gebind het toe hy haar geleer lees het; haar verhouding met die burgemeester se vrou het hieruit ontstaan omdat sy Liesel in haar biblioteek toegelaat het; en die boeke wat Max (die Jood wat hulle tydens die oorlog versteek het) vir haar geskryf het, was 'n groot kosbaarheid in Liesel se lewe. Verder het sy ook besef dat dit woorde was wat die land onder Hitler en die Nazi-party se heerskappy gehou het.

Ek dink die feit dat woorde (letterlik aan die einde) Liesel se oorlewing was, is wat die verhaal vir my so kosbaar maak. Ek het self so 'n groot liefde vir woorde – ek verslind een boek na die ander; my werk behels woorde en sinne; en dan probeer ek self ook af en toe 'n paar woorde saamvoeg tot iets sinvols. Woorde is so dikwels ook my ontsnapping van die werklikheid of selfs uiting van my kreatiwiteit.

Die verhaal vertel verder oor die tweestrydigheid in ons as mense. Dit beskryf menslikheid as beide brutaal en pragtig. Brutaliteit word duidelik gestel in aaklige oorlogsdade en veral die behandeling van die Jode. Hierdie voorbeelde word egter dikwels teëgestaan in die vriendelike en simpatieke optrede en gebare van die hoofkarakters.

Dit laat my so baie aan ons eie samelewing dink. Aan die een kant probeer ons altyd goed doen deur mense fisiese en emosioneel ondersteun, maar aan die ander kant is geweld en misdaad baie werklik en deel van ons daaglikse lewe. Dalk het dit tyd geword dat ons met ons woorde begin om die mooi deel van menslikheid uit te leef.

Hier is een van my gunsteling voorbeelde van die wonderlike manier waarop Zusak die verhaal vertel (bladsy 389): Before they proceeded to their respective homes, Rudy's voice reached over and handed Liesel the truth. For a while, it sat on her shoulder, but a few thoughts later, it made it way to her ear.

Dankbaarheid

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 08 Nov 2010 08:07:00 +0000

Die meeste mense sal saamstem dat dankbaarheid belangrik is om positief te wees. Dankbaarheid laat ons die sonskynkant van die lewe sien, wat ons positiewer mense maak. Ongelukkig kyk ons so dikwels vas in dit wat ons nie het nie, in plaas van wat ons het en kla ons in stede daarvan om dankbaar te wees. Ek het reeds 'n paar maande gelede oor dankbaarheid en hoe ons dit aan God kan bewys, geskryf. Vandag se skrywe maak egter nie die vorige tot niet nie, ek kyk bloot met 'n ander oog na die onderwerp.

Ek het vanoggend 'n artikel gelees wat handel oor 'n studie oor die inkomste van Suid-Afrikaners. Volgens die studie verdien ongeveer 24 miljoen volwassenes (uit 'n volwasse bevolking van ongeveer 32 miljoen) 'n inkomste van R50 000 en minder per jaar. Dit is skaars meer as R4 000 per maand en kan nie help om te wonder hoe mense daarmee oorleef nie.

Die nommer 1 vyand van dankbaarheid is waarskynlik om dinge as vanselfsprekend te aanvaar; deur dit te doen, vergeet ons hoe ons lewens sou wees as die dinge nie gehad het nie. Die artikel het my opnuut laat besef hoeveel ek het om voor dankbaar te wees. Ek verdien nie derduisende nie, maar genoeg om 'n veilige en warm huis te hê, genoeg om 'n betroubare motor te besit en nooit te wonder of daar kos op die tafel gaan wees nie, en ook genoeg om af en toe mooi skoene of handsakke of 'n ander luuksheid aan te skaf.

Vir al die materiële dinge wat ek het en kan bekostig is ek regtig baie dankbaar, maar daar is ook baie ander nie-materiële dinge waarvoor ek baie dankbaar is. Soms kyk ons so vas in die materiële dinge wanneer ons dink aan die dinge waarvoor ons dankbaar is, maar ek hoop nie ons kyk ooit die nie-materiële dinge mis nie. Dit is tog immers die nie-materiële dinge in ons lewens wat ons werklik vervul.

Hier is die top 10 nie-materiële dinge waarvoor ek baie dankbaar is en wat my lewe verryk:

God in my lewe – ek is so dankbaar dat my ouers my kleins af van Hom geleer het en dat ek daagliks Sy seën en liefde kan beleef.

My man – hy het integriteit, is liefdevol, geduldig en 'n wonderlike mens. Ek is baie dankbaar en bevoorreg om my lewe met hom te deel.

Ek is dankbaar dat ek my geloof sonder enige vervolging kan beoefen.

My vriende en familie is altyd net 'n oproep ver en altyd daar vir ondersteuning en met raad.

Geletterdheid – ek is baie dankbaar dat ek kan lees en skryf. Die idee dat daar mense is wat uitmis op al die wonderlike boeke wat geskryf is, maak my baie hartseer.

Al die werke wat ek nog ooit gehad het – al was ek nie altyd ewe gelukkig nie, het ek by elke plek waar ek nog gewerk het, baie geleer en het dit my professioneel en emosioneel geskaaf om vandag in 'n pos te wees wat ek baie geniet.

My pa wat my die waarde daarvan geleer het om mense in die oë te kyk en altyd so op te tree dat ek dit met vrymoedigheid kan doen.

Mooi sonsondergange en reën aan die einde van 'n warm dag.

Goeie gesondheid en dat ek volle gebruik van elkeen van my liggaamsdele het.

Die vooruitsig van vakansie – ek is dankbaar vir die tyd wat ek saam met my man gaan spandeer en dat ek Kersfees saam geliefdes gaan vier.

Dalk het dit tyd geword om elke keer as jy vir iets in jou lewe wens, eerder daardie gedagte met 'n gedagte aan iets waarvoor jy dankbaar kan wees, te vervang.

What's in a name?

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 20 Sep 2010 09:13:00 +0000

What's in a name? That which we call a rose

By any other name would smell as sweet

Met hierdie bekende woorde het William Shakespeare in die laat 1500's bedoel dat dit nie gaan oor wat iets (of iemand) genoem word nie, maar oor wat dit (die persoon) is. Dit het my laat wonder hoe belangrik die name is wat ons gekry het en wat ons vir kinders gee. Baie mense gee hul kinders sekere name omdat dit 'n bepaalde betekenis het en hulle voel daardie betekenis gaan vir die res van die kind se lewe oor hom of haar uitgespreek word.

In die Ou Testament vind ons baie name met betekenis (gewoonlik word die betekenis in 'n voetnota aangedui). In 1 Samuel lees ons dat Hanna die Here vir 'n kind gesmeek het; na haar gebed verhoor is en sy die kind in die lewe gebring het, het sy gesê: "Sy naam is Samuel, want van die Here het ek hom afgesmeek". Die naam Samuel, in Hebreeus Shemu El, beteken "God hoor". Die kind se naam was dus ’n getuienis van hoe die Here haar gebed verhoor het. Ons kry ook vandag baie name wat vir kinders gegee word as getuienis van wat die kind vir die ouers beteken – byvoorbeeld Joyce of Grace.

In die Nuwe Testament is betekenis van name nie so algemeen nie, maar die bekendste is seker waar Gabriël die nuus van haar swangerskap aan Maria bekend maak en sê dat sy Hom Jesus moet noem, omdat dit "Verlosser" beteken. Ook vandag gee ouers hul kinders name waarmee hulle 'n sekere eienskap aan die kinders wil toedig – soos Happiness of Peace.

Ek dink nie dit maak regtig saak wat ons name beteken nie (daar is ook geen verpligting in die Bybel dat name betekenis moet hê nie), maar ek dink dis lekker om te weet wat jou naam beteken. My naam beteken (soos alle afleidings van Hanna en Anna) begenadigde of begunstigde. Ek dink wanneer ek die dag 'n naam vir 'n kind moet uitdink, sal ek nie noodwendig die naam na aanleiding van die betekenis kies nie, maar wel uitvind wat die naam beteken voor ek dit aan 'n kind gee.

Bronne:

www.christians.co.za

www.behindthename.com

Waar begin verantwoordelikheid?

noreply@blogger.com (Annelie) — Tue, 07 Sep 2010 10:18:00 +0000

Vir so lank as wat ek kan onthou, het my ma my verbied om soggens die huis te verlaat as my bed nie opgemaak was nie. Ek het altyd gedink dis bloot 'n poging tot netjiese kinderkamers, maar die ware rede het ek nou eers ontdek.

My ma is vir die afgelope 38 jaar 'n onderwyseres en verlede week vra sy 'n onmoontlike stout kind se ma of die kind self sy bed opmaak. Die ma antwoord half verbaas, nee, die kind maak nie self sy bed op nie.

Dit is net daar waar my ma toe haar punt maak: As die kind nie eers verantwoordelikheid kan neem om self sy bed op te maak nie, hoe sal hy ooit verantwoordelikheid vir belangriker dinge in die lewe leer? As hy verantwoordelikheid neem om sy bed op te maak (en ander huisreëls na te kom), sal hy waarskynlik later self verantwoordelikheid begin neem om skoolreëls na te kom en huiswerk te doen.

Dit gaan nie oor bedopmaak per se nie, maar daaroor om vir iets (hoe klein ook al) verantwoordelik gehou te word. Leer jou kinders verantwoordelikheid vir die klein dingetjies en maak ook seker hulle weet wat die gevolge is as hulle dit nakom of nie nakom nie. Soos ons ouer word, raak ons verantwoordelikhede groter en die gevolge het groter implikasies.

As jy nie huiswerk doen nie, moet jy detensie sit.

As jy laat tuiskom, word jy gehok.

As jy te vinnig ry, word jy beboet.

As jy nie jou elektrisiteitsrekening betaal nie, word dit afgesny.

As jy nie jou werk doen nie, kan jy afgedank word.

As jy verkeersreëls oortree, kan dit iemand se lewe kos.

Kom ons gaan kyk weer hoe ons die klein dingetjies in die lewe hanteer – as ons dalk daar 'n verandering kan maak, sal dit definitief ook 'n invloed op die groot dinge in ons lewens hê.

Suurstof vir my siel

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 06 Sep 2010 10:04:00 +0000

Einde Oktober verlede jaar het ons met groot opgewondenheid na ons huis getrek en daar is 'n lieflike groot grasperk. Maar dis al wat daar is. 'n Grasperk en geen tuin nie. Vir die eerste paar maande na ons ingetrek het, was daar niks anders as ons troue in my gedagtes nie en tuinmaak die laaste ding waaraan ek gedink het. Na die troue was dit winter en nou kan ons uiteindelik begin tuinmaak.

Ek geniet die tuinmaak en dit verskaf my soveel vreugde om elke dag na al my plante te kyk, elke nuwe blaartjie of knoppie te bestudeer, om te sien hoe vinnig die Azalea al oortrek was van groot helder pienk blomme en hoe klein pers knoppies aan die Yesterday, Today and Tomorrow kop uitsteek.

Natuurlik het ons ook 'n boom geplant. 'n Koorsboom (Acacia xanthophloea). (Ek sou eers later uitvind dat dit ook die boom van die jaar is).

'n Koorsboom omdat dit 'n pragtige boom is.

'n Koorsboom omdat dit inheems is.

'n Koorsboom omdat daar baie van in die landgoed is en dit lyk of hulle gelukkig in die klimaat is.

'n Koorsboom omdat die helder groen stam vir my 'n bekoring inhou.

'n Koorsboom omdat ek hulle skielik oral raak sien en bewonder.

'n Koorsboom omdat ek sien hoe graag die vinke in hulle nesmaak en ek graag iets wil gee in ruil vir die kleur en klank wat hulle na my tuin bring.

So gaan soek ek en skoonma 'n boom uit, dis nog 'n baie jong boompie, maar ons reken hy het potensiaal. Die gat word dus gegrawe, die grond bewerk met kompos en beenmeel en die boom eindelik geplant.

Na 'n paar weke moes ek met groot teleurstelling erken dat die boompie dit nie gemaak het nie. Ek was so hartseer dat my eerste boom gevrek het. Hoe is dit moontlik? Al die ander plante groei en lyk pragtig. My suurlemoenboom wat al jare in 'n pot staan is vir die eerste keer oortrek met bloeisels en klein suurlemoentjies. Wat het ek verkeerd gedoen met die koorsboom? Te min water? Te veel water? Het ek nie genoeg met hom gesels nie? En so hou die vrae aan.

Saterdag besluit my Liefie dat ek die boom moet laat gaan, maar darem nie sommer net so nie. Ons ry in verskillende windrigtings agter kwekerye aan tot ons die perfekte plaasvervanger kry.

Die boom is egter heelwat groter en lyk ook sommer sterker as sy voorganger en helder groen blare loop oral uit. Wat 'n vreugde! Ek is seker hierdie boom gaan my sommer baie plesier verskaf. 'n Spinnekop het reeds begin drade span tussen die dorings en die voëls sit reeds op sy takke en sing, en ek weet, hierdie is die regte boom op die regte plek.

As jy enigsins kan, plant 'n boom! Daar is baie redenasies oor hoekom ons bome moet plant – byvoorbeeld, die suurstof wat dit vrystel en hoe goed vir die omgewing is. Maar vir my is dit 'n nice to do, heilsame aktiwiteit, en die suurstof wat hierdie boom vrystel, is suurstof vir my siel.

The Help

noreply@blogger.com (Annelie) — Mon, 26 Jul 2010 09:37:00 +0000

Ek het pas Kathryn Stockett se The Help klaar gelees. Persoonlik dink ek nie dis 'n briljante boek en 'n wonderlike storie nie, maar dit het my oor 'n klomp goed laat nadink.

Dit gaan oor drie gewone vroue in die Missippi in die 1960's. Twee swart huiswerkers en 'n jong blanke meisie wat pas teruggekeer het huis toe na sy klaargemaak het met kollege. Tuis ontdek sy dat die huishulp wat haar help grootmaak het, verdwyn het. Uit haar soeke om uit te vind wat met Constantine gebeur het, spruit haar vriendskap met Minny en Aibileen en 'n boek oor die lewe van swart huiswerkers in Missippi.

Dis hierdie swart huiswerkers se stories wat my hart aangeraak het, omdat dit in 'n baie groot mate vergelyk kan word met stories in Suid-Afrika gedurende die apartheidsera. Dis die stories van vroue wat nie vertrou word om die silwerware skoon te maak nie, maar om kinders groot te maak. Vroue wat nie hul eie kos in dieselfde yskas as die huismense mag hou nie, maar wel elke dag vir hulle moet kook. Vroue wat nie dieselfde toilet as die huismense mag gebruik nie (omdat hulle kwansuis "diseases" het), maar die kinders se doeke moet ruil.

Dit maak mos dood eenvoudig net nie sin nie! Dis vir my so hartseer. Hartseer omdat dit die waarheid is – en dat dit nie net 'n storie is wat in die sestigs in Amerika afgespeel het nie, maar iets wat tot baie meer onlangs ook in 'n groot persentasie van Suid-Afrikaanse huishoudings die geval was. En moontlik steeds in sommiges die geval is.

Maar dan kom daar ook die storie uit waar een wit vrou so dankbaar is vir haar huishulp en sê dat die vrou haar rede is om elke dag op te staan; haar help om nie dieper in haar depressie te verval nie. Daar is ook die storie van die swart vrou wat haar "baas" bystaan tydens 'n miskraam. En dis hierdie stories wat die volgende reël tot gevolg gehad het:

Wasn't that the point of the book? For women to realize, we are just two people. Not that much separates us. Not nearly as much as I'd thought.

Dit het my laat dink aan my eie huishulp en hoe ek haar behandel. Al werk Joyce net een keer per week in my huis, speel sy 'n groot rol in my huishouding. Ek is innig dankbaar vir die werk wat sy doen en kan met alle eerlikheid sê dat ek haar menswaardigheid altyd in gedagte hou wanneer ek met haar praat of haar vra om vir my iets te doen. Ek is dankbaar dat ek haar nie net kan vertel oor my familie en dinge wat met my gebeur nie, maar dat ek ook kan luister wanneer sy van haar man en kinders vertel.

Ek is dankbaar dat ons albei besef, ons is bloot twee vroue en daar is nie veel wat ons skei nie.