annelie...

Naweekwoorde

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Fri, 03 Jul 2009 07:56:00 +0000

Die naweek skuif al nader en ek hardloop dit met ope arms tegemoed. Wel, so vinnig as wat dit moontlik is om in die koue te hardloop met 'n dik rooi baadjie en stewels aan. Maar my hart is warm op hierdie koue winters-Vrydagoggend; warm oor die vooruitsigte van 'n luilekker naweek saam met my geliefde. En wanneer Jan Blohm se woorde van die groen trui ook nog in my gedagtes kom dwaal, sit ek my lyf daarin en basuin dit uit:

En die son brand purper my gedagtes
As die son of die reën vir my kom haal
Jy sê iewers is daar liefde
iewers waar tyd vir jou kom haal

Bly vanaand by my, ek weet jy't seer gekry
sit jou lyfie in my groen trui
Bly vanaand by my, bly vanaand by my, bly vanaand by my

Wie's die girl onder jou oë
wat in Krismis kan glo
happy hours by die kroeë
Vra my lighty het jy 'n light?
Vou droom soos 'n kite
En scheme tonight tonight!

Bly vanaand by my, ek weet jy't seer gekry
sit jou lyfie in my groen trui
Bly vanaand by my, bly vanaand by my, bly vanaand by my

Maak my siek en maak my blind
ek is jammer ek't jou ingesluk
is daar iemand wat vir my bid?
Maak my hartjie weer rein
Gee my Rembrandt van Rijn
Maak my blind vir hulle seine

Bly vanaand by my, ek weet jy't seer gekry
sit jou lyfie in my groen trui
O bly vanaand by my, bly vanaand by my, bly vanaand by my

Bly vanaand by my, ek weet jy't seer gekry
sit jou lyfie in my groen trui
O bly vanaand by my, bly vanaand by my, bly vanaand by my

Woolies-koekies

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 24 Jun 2009 10:36:00 +0000

Ek het vanoggend die onderstaande epos gekry. Ek het geen idee of dit waar is of nie (ek twyfel eintlik sterk), maar ek het gedink dis 'n goeie storie en die resep lyk yummie! Dus deel ek dit ook hier.

Woolworths, if you don't know already, is a very expensive clothing and supermarket outlet (they sell a typical R50 T-shirt for R150). My daughter and I had just finished lunch at a Woolies Cafe in Hyde Park, Johannesburg. Because both of us are such biscuit lovers, we decided to try the 'Woolies Cookie'. It was so excellent that I asked if they would give me the recipe. The waitress said with a small frown, 'I'm afraid not, but you can buy the recipe.'

I asked how much, and she responded; 'Only two fifty - it's a great deal'

I agreed to that, and told her to add it to my bill.

Thirty days later, I got my Visa statement, and the Woolworths charge was R485. I looked at it again, and I remembered I had only spent R49.95 for two sandwiches and about R120 for a scarf. At the bottom of the statement, it said, 'Cookie Recipe - R250.00'. That was outrageous!

I called Woolworths Accounting Department and told them the waitress had said it was 'two fifty', which clearly does not mean 'two hundred and fifty rands' by any reasonable interpretation of the phrase. Woolworths refused to budge. They would not refund my money because according to them 'What the waitress told you, is not our problem. You have already seen the recipe. We absolutely will not refund your money.'

I explained to the Accounting Department lady the criminal statutes which govern fraud in the state of Gauteng. I threatened to report them to the Better Business Bureau and The Attorney-General's office. I was basically told 'Do what you want. Don't bother thinking of how you can get even, and don't bother trying to get any of your money back.'

I said, OK, you've got my R250, and now I'm going to have R250 worth of fun. I told her that I was going to see to it that every cookie lover in the world with an e-mail account gets a R250 cookie recipe from Neiman-Marcus for free. She replied, 'I wish you wouldn't do that.' I said, 'Well, perhaps you should have thought of that before you RIPPED ME OFF!' and slammed down the phone.

So here it is! Please pass it on to everyone you can possibly think of. I paid R250 for this, and I don't want Woolworths to EVER make another cent from this recipe!

WOOLIES COOKIES

(Recipe may be halved as this makes heaps)

2 (500 ml) cups butter
680 g chocolate chips
4 (1000 ml) cups flour
2 (500 ml) cups brown sugar
2 tsp. (10 ml) Bicarbonate of soda
1 tsp. (5 ml) salt
2 (500 ml) cups sugar
500 g Grated Cadbury chocolate
5 (1250 ml) cups blended oatmeal
4 eggs
2 tsp. (10 ml) baking powder
2 tsp. (10 ml) vanilla
3 cups (375 ml) chopped nuts (optional)

Measure oatmeal, and blend in a blender to a fine powder. Cream the butter and both sugars. Add eggs and vanilla, mix together with flour, oatmeal, salt, baking powder, and bicarbonate of soda. Add chocolate chips, grated Chocolate and nuts. Roll into balls, and place two inches apart on a cookie sheet. Bake for 10 minutes at 180 C.

The above quantities make 112 cookies.

Klein vreugdes

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Tue, 23 Jun 2009 05:50:00 +0000

Uit die aard van my werk lees ek oor 'n groot aantal onderwerpe en vakgebiede – vandag werk ek aan 'n dokument oor literatuurteorie. En wat 'n vreugde is dit nie!

Vandag is 'n grou en hartseer begrafnisdag, maar vanuit die teks waaraan ek werk, kom spring 'n gunsteling Ingrid Jonker-gedig op my skerm en maak my dag so 'n stukkie beter. En ek besef daar is soveel klein vreugdes in die lewe wat ons nie durf miskyk nie.

Bitterbessie dagbreek
Bitterbessie dagbreek
bitterbessie son
'n spieël het gebreek
tussen my en hom

Soek ek na die grootpad
om daarlangs te draf
oral draai die paadjies
van sy woorde af

Dennebos herinnering
dennebos vergeet
het ek ook verdwaal
trap ek in my leed

Pappegaai-bont eggo
kierang kierang my
totdat ek bedroë
weer die koggel kry

Eggo is geen antwoord
antwoord hy alom
bitterbessie dagbreek
bitterbessie son

Kookles

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 15 Jun 2009 08:57:00 +0000

Ek is nie seker of ek dit sou glo as iemand my vertel het hoeveel pret 'n kookles kan wees nie. Vrydagaand het ons 'n kookles bygewoon as deel van 'n groep van 10 mense vir 'n vriend se verjaardag.

Ons het hope pret gehad! Ek het lanklaas so lekker saam vriende gelag en gekuier. Dit was so anders as die gewone verjaardagpartytjie waar jy gewoonlik aan tafel sit en kuier terwyl jy bedien word.

Vrydag het ons die Italiaanse kookklas by Antoinette's Cookery School in Centurion bygewoon. Ons is met 'n glasie sjerrie deur Antoinette verwelkom – sy is 'n vriendelike innemende mens wat ons dadelik tuis laat voel het. Ek het later gedink dat haar persoonlikheid 'gemors' sou wees as sy bloot net 'n sjef was wat êrens in 'n kombuis agter potte gestaan het. Sy is perfek om 'n kookskool te bestuur en klasse aan te bied.

Sy het ons eers bietjie agtergrond gegee oor Italiaanse kos en olyfolie en ons selfs aan verskillende tipes olyfolie laat proe. En toe begin die pret.

Die eerste dis was nagereg (omdat dit die langste neem om te stol). Eiers is geskei waarna ons verwoedelik met draadklitsers begin klits het om die eierwit styf te kry en daarna by die res van die bestanddele in te vou. Ons het vingerkoekies in koffielikeur laat week en in die proses het elkeen sy en haar eie klein tiramisu gebou.

Om eg Italiaans te bly, het ons focaccias gemaak. Ons het eers die deeg geknie op die maat van Abba. Ek moet sê ek is innig dankbaar vir kitsgis en dat dit nie nodig was om brood te bak soos my ouma dit gedoen het nie. Die dames s'n was plat met olywe, roosmaryn en growwe sout op terwyl die manne stromboli gemaak het gevul met songedroogde tamaties, pepers en fetakaas. En almal was vol meel.

Daarna het ons begin met die pasta. Weereens was daar oral meel. Die deeg is gemaak en uitgerol. En weer uitgerol. En nog 'n keer of twee uitgerol. En toe gesny. Toe verdeel ons is groepies van twee en elke groepie was verantwoordelik vir 'n pastasous. Ek en liefie het 'n sampioen-en-knoffelsous gemaak. Daar was ook 'n driekase-sous, hoender-en-sampioensous, frikkadelle en tamatie en 'n pastagereg met botterskorsie.

Toe al die disse eindelik gereed was, het ons om 'n lang tafel aangesit, begin smul en heerlik gekuier. Dit was die meeste pret wat ek in 'n baie lang tyd gehad het en sien uit om ook van Franse, Griekse, Marokkaanse kos en sushi by Antoinette te gaan leer.

Ek kan dit beslis aanbeveel vir enige iemand wat belangstel in 'n aandjie saam met vriende wat anders as dit is waaraan ons gewoond is.

Wat sê 'n mens?

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Sun, 14 Jun 2009 06:00:00 +0000

Vroeg gisteraand kry ek 'n sms wat my tot in my diepste wese tot stilstand ruk. Dit lees: Ons Liewe Vader het besluit my liefling moet Huis toe kom. Marius is vanmiddag oorlede na hy met motorfiets geval het by Kayalami.

Wat sê 'n mens? Wat sê 'n mens vir jou vriendin van die afgelope vyf jaar wat 'n paar dae gelede nog vertel het hoe goed dit in haar gesin gaan en hoe lekker dit is om 'n 'stay at home mommy' te wees? En skielik is haar man nie meer daar nie. Skielik is haar wêreld in skerwe geruk. En steeds moet sy aangaan.

Hoe verduidelik jy vir 'n sewejarige seuntjie en sy sussie wat binnekort drie word dat Pappa nie weer huis toe kom nie? Hoe maak jy jou babadogtertjie van drie maande groot met die die wete dat sy nooit haar Pappa geken het nie.

Suretha, ek weet nie wat om vir jou te sê nie en ek weet jy weet ook nie hoe om aan te gaan nie.
Maar wat ek weet is dat jy baie sterker is as wat jy dalk nou besef.
Ek weet dat jy 'n wonderlike familie het wat jou elke dag in liefde bystaan.
Ek weet dat jy opregte vriendinne het wat in 'n oogwink daar sal wees as jy hulle nodig het.
Ek weet dat jy 'n fantastiese ma is wat jou kinders volgens Sy wil grootmaak.
Ek weet dat die Gees van God in jou is en dat jy Sy krag ken.
En ek weet dat jy weet hoe afhanklik jy daarvan is.

My liewe vriendin, ek weet steeds nie wat om vir jou te sê nie. Maar ek dra jou in my gebede. God het sy Trooster vir ons uitgestort sodat ons nooit alleen sal wees nie en ek bid dat Hy jou ook nou sal vertroos en vashou.

My son

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Fri, 12 Jun 2009 12:03:00 +0000

Op hierdie grou en somber Vrydag wil ek die wolke soos 'n gordyn wegtrek en die son na binne nooi. Ek wil hom nooi om met sy helder en lewegewende strale in die hoekies van my hart te kom skyn. Ek wil sy lig dáár hê waar 'n muwwe wintersgevoel dreig om nes te skop. Ek wil die son se hitte as skans gebruik teen die wêreld se koue aanslae.

Maar dan kom 'n warmte êrens vanuit my binneste en herinner my: al is die son nou agter wolke verskuil, sal sy strale nie altyd wegbly nie.

Jý is my son!

Mý son wat my met lig en lewe en warmte vul.
My son wat my vul met kosbaarhede wat ek in my hart koester; kosbaarhede wat elke dag opnuut in my lewe uitgestort word deur jou sonskyn-teenwoordigheid.

Dankie dat jy my son is!

KOSMOS

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 10 Jun 2009 04:44:00 +0000

Reeds vir 'n paar maande lank soek ons selgroep na 'n geskikte gemeenskapsprojek om by betrokke te raak. Eindelik vind ons toe 'n huis wat deel van 'n plaaslike kinderhuis vorm. Die spesifieke huis se naam is KOSMOS, en ons vind dit so gepas, want liefde KOSMOS niks.

Dit is vir my onbeskryflik hoe aansteeklik die energie en entoesiasme vir die projek is. Dit versprei soos 'n veldbrand wat almal wat daarvan hoor se harte aan die brand steek.

Daar woon 12 seuns tussen die ouderdomme van 7 en 15 jaar in hierdie huis wat almal groot behoeftes het. Aan die een kant wil ons die letterlike koue huis vir hulle warm en huislik maak. Aan die ander kant wil ons die warm liefde in ons harte met hulle deel in 'n poging om in hul emosionele en geestelike behoeftes te voorsien.

Geldelike bydraes stroom in oorvloed in en ons kon reeds vir elke seun lekker warm winterpajamas koop. Ons groot projek is egter om die papierdun matrasse met ordentlike matrasse te vervang sodat die jong lyfies elke aand 'n goeie nagrus kan hê om te verseker dat hulle deur die dag, seuns in elke sin van die word kan wees.

Dit maak my opnuut dankbaar vir wat ek het. Dankbaar dat die Vader in elkeen van my behoeftes voorsien en dat ek uit hierdie voorsiening met ander kan deel wat nie so bevoorreg is nie. Dankbaar dat ek Matteus 10:8(b) se opdrag kan uitvoer soos dit in die New Living Translation staan: "Give as freely as you have received."

Vir my is die grootste seën egter om meer as net materiële dinge vir hierdie seuns te kan gee. Ons kan Jesus se hande en voete vir hulle wees. Hierdie kinders honger na die liefde wat ons so dikwels (net soos materiële dinge) as vanselfsprekend aanvaar.

Mag elkeen van ons die liefde in ons deel waar ons ook al gaan en waar ons ook al betrokke is – en selfs op straat, want liefde KOSMOS niks.

Persvryheid?

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 27 May 2009 13:18:00 +0000

Net gister skryf die SABC op hul webblad dat Special Assignment ‘n program oor politieke satires gisteraand op SABC3 sou uitsaai.

Ek wonder hoe slim dit van die SABC was om die program te onttrek? Ek dink deur dit reeds ‘n tweede keer te doen, is baie meer aandag daarop gefokus as wat hulle dit bloot net sou uitsaai. (En wie kyk in elk geval Special Assignment as daar nie ‘n bohaai oor gemaak word nie; as dit nie daarvoor was nie, sou ek nie (verniet) gisteraand moeite gedoen het om seker te maak ek sien dit nie.)

‘n Week voor die algemene verkiesing op 22 April sou die spesifieke program ook uitgesaai word, maar die SABC is deur hul regsadviseurs aanbeveel om dit nie te doen nie. Veranderinge is toe aangebring wat dit geskik sou maak om uitgesaai te word. Maar skaars ‘n uur voor die geskeduleerde tyd, is dit gisteraand weer onttrek.

Die eerste keer wat die program uitgesaai sou word, was dit blykbaar lasterlik. Maar nou wonder ek, is dit nie maar hoe satires soms is nie? Politici is nie mini gode nie en hul name nie heilig nie – alhoewel sommiges dalk so dink.

Dalk is dit tyd dat die saak van Zuma vs Zaphiro in die hof voorkom, sodat ons reëls kan hê oor wat wettig of onwettig is. En wanneer Pieter Dirk Uys, Zaphiro of selfs Nando’s weer met politici wil spot, sal hulle weet waar om die streep te trek.

Ek dink die SABC, Zuma en selfs die regering se beelde het skade gelei by die onttrekking van die program. Om nie eers te praat van die illusie van persvryheid in Suid-Afrika nie.

Geskenke

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 25 May 2009 18:20:00 +0000

My verjaardag het sommer van Donderdag tot Sondag geduur – en dit was van begin tot einde baie spesiaal. Ek is vreeslik bederf deur my Liefie en al die ander kosbare mense in my lewe.

Vir my is geskenke eintlik ‘n bysaak. Maar hierdie jaar se geskenke is vir my besonders omdat dit wys hoe goed my vriende my ken. Tussen die geskenke is ‘n lieflike rooi baadjie, kombuisgoed, boeke, skryfgoed, kunsgoed... alles goed wat iets van my, my belangstellings en die dinge wat my inspireer sê.

Gisteroggend sit ek (half broos na Saterdagaand...) in my pajamas op die bank en kyk weer na al my geskenke. Ek wil nie spesifieke geskenke uitsonder nie, maar een van die wat na aan my hart lê (reg langs die rooi baadjie), is die 2008-uitgawe van André P Brink se Groot Verseboek waarvan die drie bundels in ‘n oulike grysgroen blik verpak is.

Ek haal Deel 1 uit en maak dit lukraak so in die middel van die bundel oop. Tot my groot verbasing maak ek dit oop by een van my gunsteling Afrikaanse gedigte:

Et Praeterea Nihil – ID du Plessis

Met skeem’ring toe die vinke by die vlei
Die lug deurweef het met hul helder geel,
Het ek net vir ‘n oomblik my verbeel
Jy loop weer deur die riete saam met my;
Want alles was soos toe ons, sy aan sy,
Gehoor het hoe die windjie deur hul speel.
Ek wou die uur se vreugde met jou deel,
Ek wou by jou wat voorgegaan het bly.

Maar toe ek opkyk het die donkerblou
Van Nag se vleuels al om die vlei gevou.
Asof hy heel sy lewe wou verdroom,
Was daar een reier wat nog roerloos staan;
En in die ragwerk van ‘n wilkerboom
Die koue sekel van die wintermaan.

Dankie

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Fri, 22 May 2009 05:40:00 +0000

Dankie aan elkeen wat my verjaardag spesiaal gemaak het.

Dankie vir elke boodskap en oproep en al die mooi seënwense.
Elkeen van julle is vir my baie kosbaar en ek waardeer jul liefde en vriendskap baie.

Die groot DRIE NUL

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 18 May 2009 11:07:00 +0000

Die eerste 30 jaar van my lewe loop nou vinnig ten einde. Maar dit pla my glad nie! Ek weet daar is baie mense vir wie sekere verjaardae nogal traumaties is. Vyf-en-twintig was so een vir my. Maar beslis nie 30 nie.

Ek dink dit gaan oor waar jy in jou lewe is en hoe tevrede jy daarmee is. Ek dink baie mense het ‘n ‘tick list’ en teen ‘n sekere ouderdom wil hulle ‘n merkie langs ‘n spesifieke motor, woonbuurt, huwelikstatus of kwalifikasie kan maak. Dit is wanneer jy dan daardie bepaalde ouderdom bereik en jy nie alles afgemerk het wat jy graag wou nie, dat ouderdom vir jou ‘n ‘issue’ raak.

Ek kan met groot vrede en vreugde in my hart sê ek is tevrede met wat ek het en waar ek in die lewe is: ek is gelukkiger as wat ek gedink het moontlik is, in die verhouding waarin ek is; ek het familie en vriende wat vir my kosbaar is; ek is tevrede met die pophuis waarin ek bly en die kar waarmee ek ry; en ek is gelukkig in my werk.

Kortom: Ek is tevrede en ek weet ek is baie geseënd – en dit is meer genoeg vir my!

Hierdie ‘teorie’ van my is beslis nie net van toepassing op 30 of enige van die ander ‘groot’ verjaardae nie, maar elke verjaardag. En selfs elke ander dag. Ek bid dat ek elke dag met tevredenheid sal leef en aanhou om my seëninge te tel, of dit nou op my 30ste verjaardag is, op 37 of 52 of selfs sommer ‘n gewone wintersdag 10 jaar van nou af.

Moedersdag

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 11 May 2009 13:22:00 +0000

Moedersdag

Moeders

My moeder

Mammie

Dankie vir al Ma se liefde en bystand.
Dankie dat Ma altyd daar is om in my vreugde en my hartseer te deel; altyd gereed met raad.
Vir ‘n beter moeder kon ek nie vra nie.

Ek dank die Vader dat Hy Ma vir my gegee het.

Drome

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Sat, 09 May 2009 11:14:00 +0000

Ek het gisteraand se Jan Blohm-vertoning baie geniet – dit was 'n heerlike aand met goeie musiek en goeie geselskap. Die vertoning was die 'pre-launch' van sy nuwe album, 7 Jaar.

Hy het tussen sy liedjies deur verskeie bedankings gedoen, hy sê dat daar geen bedankings in die CD-omslag is nie, omdat hy verkies om dit self te doen. Dis die laaste bedanking wat my die meeste opgeval het. Dit was aan twee vriende wat 'na hom gekyk het toe sy drome hom verlaat het'.

Dit is wonderlik om vriende te hê wat jou bystaan sulke tye, maar dit is baie hartseer as jou drome jou verlaat.

Ek dink drome is tweeledig van aard. Aan die een kant is dit die doelwitte wat jy nastreef en aan die ander kant is dit self ook die motivering daarvoor. Drome is dit wat jou elke dag laat opstaan en aangaan.

Vir sommige mense kan dit ongelukkig 'n obsessie word – iets wat jou harder en verder dryf om 'n sekere status te bereik of materiële dinge te besit. Ander mense se drome het meer te doen met sielsdinge en dit wat regtig saak maak in die lewe – die strewe na liefde, geluk, vrede...

Ek wens vir niemand dat jou drome jou ooit sal verlaat nie, en indien dit wel sou gebeur, wens ek dat jy desperaat sal poog om dit weer te vind, want geen mens kan sonder drome bestaan nie.

(Kliek hier vir foto's van die vertoning.)

Van Vrydag tot Vrydag

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Fri, 08 May 2009 13:50:00 +0000

Die maand het afgeskop met ‘n week vol hoogtepunte waarvan ‘n besoek aan Calitzdorp se Portfees die eerste was. En wat ‘n belewenis was dit nie! Calitzdorp se drie groot portvervaardigers (Boplaas, De Krans en Calitzdorp Co-op) en ‘n aantal kleiner portmakers was daar. Ons het die dag vreeslik baie geniet, lekker geproe en selfs na ‘n praatjie van Boets Nel (wynmaker op De Krans) geluister oor die verskillende tipes port. Een van die groot lekkertes was om van Boplaas se eerste Pink Port te proe – en dit kom in ‘n baie oulike botteltjie met ‘n pienk volstruisveer. (Ek wou baie graag ‘n foto daarvan hier plaas, maar kon nerens een vind nie.)

Skaars drie dae later het ek met my nuwe werk begin. Sommige dinge vat tyd – soos telefoonlyne en rekenaars – maar gelukkig was ek ‘n staatdiensamptenaar en is geduld een ding wat ek geleer het. Afgesien daarvan, is ek reeds hard aan die werk met wat ek op harde kopie of ‘n geleende rekenaar kan doen. Ek het reeds die ouderdomsverskil aangeraak wat my kollegas betref, maar dit pla nie in die minste nie. Almal is baie vriendelik en hulpvaardig – en baie ervare. Ek glo dat ek baie gelukkig gaan wees en nog lank in my lieflike son-kantoor gaan werk.

Die week word vanaand afgesluit met ‘n Jan Blohm-vertoning. Dit sal my eerste kennismaking wees met hierdie sanger se musiek. Ek gaan saam met familie wat almal groot aanhangers is, dus glo ek dat ek dit ook sal geniet.

Hierdie was maar die eerste week van Mei 2009, en as ek deur my dagboek blaai weet ek daar is nog verskeie hoogtepunte om na uit te sien voor die einde van die maand.

Vakansie voor 'n nuwe begin

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 04 May 2009 17:11:00 +0000

Verlede week was ongelooflik! Ek was vir meer as ‘n week lank op vakansie aan die Kaapse suidkus wat een van my gunsteling dele van ons ongelooflike mooi land is. Dit was ‘n week vol rus (lees: BAIE slaap), lees, langs die see stap, rondry na pragtige strande en ure lank kuier saam met die liefde van my lewe. Daar was baie meer hoogtepunte as wat ek hier kan beskryf, maar my ‘favourite favourites’ van die afgelope week was Meiringspoort, ‘n skool dolfyne en Calitzdorp se portfees.

Na hierdie heerlike uitrus, het ek vandag met ‘n nuwe hoofstuk in my lewe begin.

Ek het by Unisa begin werk en daar is ‘n hele paar dinge om aan gewoond te raak; dit is alles (sover) net goeie dinge. Vir die eerste keer ooit het ek my eie kantoor; ek hou van die manier waarop hulle fleksietyd bestuur; die mense is baie gaaf en hulpvaardig (alhoewel die jongste seker ten minste 10-15 jaar ouer as ek is); en ek is seker daar gaan nog vele ander ook wees.

Ek is opgewonde oor hierdie nuwe begin! Ek het ‘n baie goeie gevoel en dink ek gaan lank daar werk. Ek sien dit as ‘n groot uitdaging wat wonderlike geleenthede gaan bring. En ek is baie dankbaar vir die groot seën wat dit vir my meebring.

Ek groet weer

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Thu, 23 Apr 2009 07:46:00 +0000

Die einde van ‘n seisoen
Vandag is my laaste dag by die Departement van Buitelandse Sake en dit is met gemengde gevoelens wat ek hier skryf. Op 'n manier voel dit nog nie of ek weggaan nie, want more gaan ek eers op vakansie voor ek by my nuwe werk begin. Op hierdie stadium fokus ek net op 'n welverdiende ruskans saam met die liefde van my lewe; 'n vakansie wat al beplan is lank voor ek uit my huidige pos bedank het.

Aan die een kant voel ek sleg omdat ek na so 'n kort tydjie hier reeds weer op pad is terwyl die mense regtig goed was vir my. Aan die ander kant is ek baie positief. My tyd hier was goed en geseënd. Ek glo dit was net 'n 'interim arrangement' wat oor my pad gekom het toe ek werkloos was. Ek het baie hier geleer omdat die tipe werksomgewing en mense anders was as dit waaraan ek gewoond was. Ek is glad nie spyt oor my tyd hier nie, eintlik baie dankbaar.

Soms kom daar dinge oor jou pad wat jy nie noodwendig vir baie lank nodig gaan hê nie – dit is daar terwyl jy dit nodig het, maar sodra die doel gedien is, gaan dit weg. Vir dieselfde rede kom daar soms mense in jou lewe wat net 'n kort tydjie daar is en ander wat 'n leeftyd daar moet wees. Ek glo elke ding gebeur met 'n doel.

As ek terugkyk na die vorige maatskappy waarvoor ek gewerk het, kan ek baie maklik opstandig raak en begin wonder waarom ek juis soontoe moes gaan, net om tien maande later te hoor ek kan nie meer daar werk nie. Maar daar was ook baie goeie redes hoekom ek daar moes wees: ek het nuwe vaardighede geleer en belangriker nog, die mense. Ek het iets van menseverhoudings geleer en 'n baie goeie vriendin gemaak vir wie ek in 'n moeilike tyd kon bystaan en wat later weer vir my ongelooflik baie beteken het.

Daar is 'n seisoen vir elke ding en elke seisoen se tydperk is presies lank genoeg. En dit is goed so, 'n mens wil mos nie tyd mors met dinge wat eintlik al verby is nie.

Ek wil weer my dank uitspreek vir die afgelope klompie maande, die geleenthede wat my gebied is en die dinge wat ek kon leer.

Verkiesing
Ek wil ook iets oor die verkiesing sê. Ek het gister vir twee ure en twintig minute my beurt afgewag om my kruisie te trek. Ek is nie spyt dat ek so lank in die koue moes wag nie.

Ek is dankbaar dat so baie mense die moeite gedoen het om te gaan stem – dit maak nie saak vir wie jy gestem het nie, maar dat jy dit wel gedoen het, is fantasties. Ek is dankbaar dat mense opstaan vir demokrasie. Ek is dankbaar vir die goeie gees wat onder mense geheers het en dat dinge so goed verloop het.

Opgewondenheid
Ek sien met groot opgewondenheid daarna uit om more op vakansie te gaan en dit is met dieselfde opgewondenheid wat ek vandag die verkiesingsuitslae saam met die res van Suid-Afrika en die wêreld dophou.

Ek is ook baie opgewonde oor my nuwe werk; die nuwe geleenthede en nuwe uitdagings wat dit gaan bied.

Die geheim is uit!

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Fri, 17 Apr 2009 07:22:00 +0000

Verlede week het ek hier oor die National Skirt Extension Project geskryf.

Die veldtog, wat as advertensie in ‘n Sondag-koerant begin het, gaan daaroor dat die prentjies van vroue se rokke op die deure van openbare toilette langer moet wees.

Die brein agter die veldtog is gister bekend gemaak: Mrs Ball’s!

Die vervaardigers van Mrs Ball’s sê dat ‘n mens nie aan iets verander wat werk nie, en daarom sal hulle nooit aan hul chutney verander nie.

Die TV-advertensie sê:
Mrs. Ball's wanted to show just how silly it is to change something for no good reason, so we invented the National Skirt Extension Project, demanding that all ladies' toilet signs be replaced with a version bearing a longer skirt. To those who stood up and said "This is ridiculous", clearly we agree. If something doesn't need changing, don't change it. That's why at Mrs. Ball's, nobody changes our chutney ... Thank you for being such good sports ... No cyclists were harmed in the making of this video.
(Kyk hier na die YouTube video van die advertensie.)

Well done, Mrs Ball’s! Dit is ‘n uitstekende veldtog wat die ‘hype’ en ‘buzz’ veroorsaak het wat kenmerkend is van ‘n goeie advertensie-veldtog!

Paasnaweek

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 13 Apr 2009 12:38:00 +0000

Goeie Vrydag

Wat 'n wonderlike Vrydag! Vroegoggend is ons kerk toe waar die kruisigingsverhaal my weer kom herinner aan die wonder van die gebeurtenis. Die kern van die boodskap kom uit die Romeinse soldate se spotwoorde – ander kon hy red, maar homself kan hy nie red nie. Die wonder lê daarin dat Hy Homself kon red as Hy wou – Hy kon maar net die woord spreek en God se engele sou Hom in ‘n oogwink van die kruis kom afhaal het. Maar Hy het gekies om Homself nie te red nie en daardeur ander te red. Ons te red. My te red.

Na kerk vat ek en my geliefde die pad Potchefstroom toe – dis familienaweek. Dit is altyd ‘n groot vreugde en seën om tyd saam met familie te spandeer. Vrydag het ek my ouers gesien, albei my ouma's, een van my susters, 'n tannie, 'n nefie en sy verloofde. Die tyd wat ons saam met hulle spandeer, die grappies, die samesyn, die liefde wat tussen ons heers, is vir my baie kosbaar.

Saterdagoggend eet ons ontbyt in Die Akker. Heerlik! Ek was jare laas daar. Ek het byna vergeet hoe die rustigheid van Tomstraat se akkerbome in hul herfsuitrusting bydra tot die besondere gevoel in die restaurant.

My medemens
Daarna is ons weer in die pad. Die keer Vrystaat toe. Mieliehoofstad toe. Die familienaweek gaan voort in ‘n stilte wat ek my skaars kan voorstel as ek dink hoe my lewe in die stad verloop. Alhoewel Bothaville in rep en roer is om alles vir die Nampo-fees in gereedheid te bring, is dit steeds baie rustiger as my gejaagde Gautengse lewe.

Hier is mense op mekaar ingestel.Op Opstandingsondag word dit baie duidelik in die kerk. Die predikant sien ons nuwe en onbekende gesigte tussen sy gemeentelede en kom groet. Na die tyd kom nog mense groet, want sê een, "ek het gehoor julle kom kuier". In die winkels groet almal mekaar, selfs in die verbyry word 'n hand gelig om te groet.

Ek wonder hoe dit gebeur dat ons so min op mekaar ingestel is in hierdie lewe wat ons lei. Ek bly byna vyf jaar in my woonstel en ek ken presies drie ander inwoners in my kompleks se name en nie veel meer gesigte nie. Tot my skaamte moet ek sê dat ek so in my eie lewe en my eie dinge vasgevang is, dat ek nie regtig in hulle belangstel nie. Ek besef dit is baie makliker in ‘n klein dorpie met ‘n hegte gemeenskap om te weet wie jou medemens is en hoe om hulle by te staan, maar ek kan tog sekerlik poog om die wat rondom my bly se te gesigte te leer ken en te groet as hulle tussen ‘n see ander sien.

Rus
Vandag is Paasmaandag en ek rus. Ek kyk terug oor die naweek wat verby is, kyk hoe Suid-Afrika teen Australië krieket speel, ek lees en ek spandeer tyd saam my geliefde. En ek rus.

Advertising joke?

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Thu, 09 Apr 2009 08:13:00 +0000

Admiring advertising for its creativity is a bit like admiring Nazism for its cool uniforms. It's all too easy – and strangely comforting – to believe that it's truly as attractive as it initially seems. But then reality kicks in, and guiltily, you realise you've just been tempted by the sugar-coated gateway to Hell.

So skryf Chris McEvoy op Channel24 na aanleiding van die National Skirt Extension Project wat hierdie week die media se aandag getrek het. Die advertensieveldtog het verlede naweek in Sunday Times begin en Beeld het ook daaroor berig. Dit gaan daaroor dat iemand of 'n groep (niemand is seker wie nie) hulle daarvoor beywer dat die prente van dames wat op openbare toiletdeure verskyn verander moet word sodat hul rokke langer is.

Ek vind dit baie snaaks en kan nie glo dat daar enige waarheid in steek nie; die feit dat dit ‘n grap is, is waarskynlik ook die rede waarom niemand kan agterkom wie agter dit sit nie. Maar wat dit vir my belaglik maak, is dat soveel geld spandeer word aan die hele advertensieveldtog, die webblad, telefoonlyne, ens.

Ek het geen idee wat die motivering agter die hele veldtog is nie, dalk dink die wat daarvoor verantwoordelik is dat hulle genoeg geld met die verkope van plakkers en ander produkte (soos op die webblad geadverteer word) gaan maak om vir die veldtog te betaal én ‘n wins te maak. Ek twyfel sterk, maar ten minste het dit humor in my week gebring.

Paasfees

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 08 Apr 2009 13:37:00 +0000

Ek het wyd gelees om te probeer agterkom waar die woord ‘Paasfees’ of dan die Engelse ‘Easter’ vandaan kom. Daar bestaan eenheid in verskeie bronne dat ‘Easter’ afgelei is van Ostera of Eostre, die Anglo-Saxon godin van lente vir wie daar jaarliks ‘n lentefees gehou is volgens heidense tradisies. Dit is ook hier waar sekere van ons Paastradisies hul oorsprong het.

‘n Haas is ‘n bekende seksuele simbool van vrugbaarheid; die jaarlikse lentefeeste het vrugbaarheidsrituele ingesluit en word geassosieer met Ostera. Volgens die stories van die lentefeeste, het ‘n reuse eier uit die hemel geval en Ostera daaruit ‘gebroei’; en dit is hoe eiers die simbool van die godin Ostera geword het. Eiers was verder ook ‘n simbool van vrugbaarheid en dit is waar paaseiers vandaan kom – as simbool van die vrugbaarheid wat lente bring.

Dit is vir my vreemd dat baie van ons Paastradisies en -simbole, net soos ons Kerstradisies en -simbole, hul oorsprong in heidense gelowe het en daar is verskeie menings oor hoe dit in die Christelike geloof beland het. Dit pla my egter nie te veel nie, aangesien paaseiers en kersbome nooit deel was van ons viering van hierdie feeste nie. Ek is gek oor paasbolletjies en eet dit baie graag hierdie tyd van die jaar, maar ek verbind dit nie noodwendig met Paasfees nie. My ouers het altyd seker gemaak ons verstaan die belangrikheid en betekenis van die fees wat gevier word.

Die Nuwe Testament verbind die Laaste Avondsmaal en Jesus se kruisiging met die Pasga en die Israeliete se trek uit Egipte. Jesus het as deel van sy eie (en Sy dissipels se) voorbereiding op Sy dood die Nagmaal ingestel en daardeur die Pasga ‘n nuwe betekenis gegee.

Vir my is die twee belangrikste dae op die Christelike kalender Goeie Vrydag en Opstandingsondag. Vrydag word ons herinner aan Jesus se lyding en dood en die verlossing van ons sonde, wat die kern vorm van dit waarin ek glo. Sondag word ons herinner aan Sy heerlikheid - sy opstanding uit die dood. Dit herinner my dat ek nie net verlos is van sonde nie, maar ook dat Hy die dood oorwin het – die dood wat die straf is vir sonde.

Mag elkeen wat hier lees hierdie Paasfees waarlik geseën word deur die wonderlike betekenis van dit wat gebeur het.
Mag ons in dankbaarheid kniel voor die groot God wat ons vrygekoop het met Sy eie Seun as prys.
En mag ons voor Hom dans in lofprysing oor Sy heerlikheid en opstanding.

Geniet die Paastyd saam met jou geliefdes, vergeet van paaseiers en -hase en fokus op Jesus se lyding en oorwinning.

Bronne:
www.christiananswers.net
www.wikipedia.org

The Reader

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 06 Apr 2009 10:33:00 +0000

My luilekker naweek is halfpad deur geruk deur ‘n komplekse fliek wat ongewoon gestruktureer is en oor drie tydperke strek. The Reader is ‘n interessante reis – ‘n liefdesverhaal sonder liefde; ‘n oorlogsverhaal sonder oorlog; en ‘n blik op ons onvermoë om te begryp hoe die lewe in Nazi-Duitsland moes wees.

Die liefdesverhaal speel in die laat 1950’s in Duitsland af met Hanna en Michael se stomende verhouding as vertrekpunt. Michael is 15 en Hanna in haar dertigs. Tydens hierdie verhouding lees Michael by elke besoek aan Hanna vir haar voor. Later word die betekenis van hierdie voorlesings baie duidelik.

Hanna verdwyn uit Michael se lewe en jare later woon hy, as regsstudent, ‘n hofsaak by van ‘n groep vroue wat vir oorlogsmisdade aangekla is. Hier sien hy Hanna vir die eerste keer weer - as een van die aangeklaagdes en dit is hier waar die oorlogsverhaal afspeel. Tydens hierdie verhoor word Micheal gedwing om toe te kyk hoe sy tot lewenslange tronkstraf gevonnis word vir die oorlogsmisdade wat sy as wag by ‘n Nazi-kamp gepleeg het.

Anders as flieks wat ons gewoonlik sien oor die tydperk, die oorlog en die kampe, fokus The Reader nie op die lewe in die kampe self nie, maar probeer dit die besluite wat Hanna moes maak uitbeeld. Op ‘n stadium tydens haar verhoor draai sy paniekerig na die regter en vra “What would you have done?”. Haar vraag bly onbeantwoord.

Ek was geraak deur die fliek, die manier waarop dit die emosionele aanraak, die krag van literatuur bewys en 'n nasie se betrokkenheid in die bose verlede uitbeeld.

Ek het die fliek baie geniet, en vermoed ek gaan nog ‘n rukkie daaroor dink. Die toneelspel was uitstekend en ek dink Kate Winslet verdien beslis die Oscar-toekenning wat sy vir die rol van Hanna ontvang het.

1 April

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 01 Apr 2009 12:44:00 +0000

Vanoggend hoor ek 'n berig op radio dat Charlize Theron terugkeer Suid-Afrika toe om in ‘n plaaslike sepie te speel; en ek dink by myself dit kan nie wees nie. Hoekom sal ‘n Oscar-bekroonde aktrise die 'glitz and glamour' van Hollywood opgee vir 'n plaaslike sepie?

By die kantoor aangekom, sê ek vir ‘n kollega: "ek hoor vanoggend oor die radio…" maar voor ek my sin kon klaarmaak, sê hy: "onthou dit is vandag 1 April". Net daar stop ek toe my storie en ek besef dat die Charlize-storie beslis een van daai moet wees.

Later kyk ek vlugtig na die nuus op Beeld se website en kom op dié storie af oor braai-regulasies. Hierdie storie het my egter nie gevang nie, want met 'n joernalis soos Una April; 'n direktoraat van brandstigting en lugbesoedeling met 'n woordvoerder genaamd Ignatius Brand; en Tjoppie Lategan as Kaapse Braaigilde voorsitter, was daar geen twyfel nie. Nou praat ek nie eers oor die feite wat effens bizarre is nie. Ons bly immers in Suid-Afrika en wie hier sal by die regulasies hou:

Suid-Afrikaners wie se huise ongelyke nommers het, sal net op Saterdae tussen 18:00 en 21:00 mag braai. Vir huise met gelyke nommers val dié toegewing op Sondae tussen 12:00 en 15:00.

Ek reken as jy 'n April Fool’s Day grap wil maak, moet dit darem tot 'n groot mate vir die leser realisties klink. Die idee is tog dat iemand daarvoor val, nie waar nie?

Oor die oorsprong van die dag lees ek op Wikipedia dat twee moontlikhede te doen het met kalenders wat verander het en dat mense wat verkeerdelik gedink het dat dit 1 April was, April Fools genoem is. Op 13 April 1789 is daar blykbaar in 'n Engelse koerant 'n berig gepubliseer wat wil hê dit die dag sy oorsprong by Noag het. Noag het 'n voël te gou uitgestuur voordat die water gesak het en het dit na bewering op die eerste dag van die Hebreeuse maand wat met April ooreenkom, gedoen.

Daar is so baie stories van grappe en poetse wat mense aan hul families, vriende en kollegas op hierdie dag doen – maak dus seker dat jy ten minste een keer per jaar die feite goed beskou en nie liggelowig vir iemand se April Fool’s grap val nie.

Gedeelde vreugde

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Mon, 30 Mar 2009 07:51:00 +0000

‘n Paar maande gelede skryf ‘n vriendin oor Into the Wild en dit is asof artikels oor die fliek my van toe af van skielik van alle kante af bombadeer. Ek het gister uiteindelik die geleentheid gehad om dit te kyk.

Die fliek is gebasseer op Jon Krakauer se topverkoper boek oor die avonture van Christopher McCandless wat op die ouderdom van 24 in die wildernis van Alaska oorlede is. Dit vertel die ware verhaal van McCandless wat vir byna twee jaar lank 'vermis' was terwyl hy deur Amerika gereis het met net ‘n rugsak op pad na sy groot avontuur in Alaska. Op ‘n stadium verbrand hy selfs die geld wat hy het as bewys dat ‘n mens dit nie nodig het om gelukkig te wees nie, en ook as teken dat hy 'afstand doen' van die samelewing. Hy verander ook sy naam na Alexander Supertramp omdat hy regtig nie meer verbind wil word met die lewe wat hy tot dusver gelei het nie.

Die fliek word vir my opgesom in die gedeelte wat hy op ‘n plank uitgekerf het:
Two years he walks the earth. No phone, no pool, no pets, no cigarettes. Ultimate freedom. An extremist. An aesthetic voyager whose home is the road. Escaped from Atlanta. Thou shalt not return, 'cause "the West is the best." And now after two rambling years comes the final and greatest adventure. The climactic battle to kill the false being within and victoriously conclude the spiritual pilgrimage. Ten days and nights of freight trains and hitchhiking bring him to the Great White North. No longer to be poisoned by civilization he flees, and walks alone upon the land to become lost in the wild. — Alexander Supertramp May 1992

Wat my egter die meeste bybly van die fliek is dat alhoewel hy op sy reise vriende maak met hippies, ‘n boer, ‘n 16-jarige meisie en ‘n 80-jarige leermaker, is Chris se lewe ‘n alleen een. Deur die hele fliek doen en sien hy wonderlike dinge en geniet hy die natuur – maar telkens as hy iets beleef wat ek dink mooi of goed of opwindend is, het ek ook gedink hoe hartseer dit is dat hy dit alleen beleef.

In die laaste dae voordat Chris alleen in die wildernis sterf, skryf hy die volgende woorde – die bewys dat hy self besef het hoe leeg sy vreugde is en dat hy wel mense rondom hom nodig het: Happiness is only real when shared!

Hierdie aanhaling bind die hele fliek vir my saam en sê dat dit nie saakmaak of jy nie met die mensdom saamstem nie, ons moet almal hierdie lewe leef en kan dit nie op ons eie doen nie.

Hier is 'n foto van Chris bo-op die 'Magic Bus' waarin hy gebly het in Alaska:

Bron:
www.movies.digitch.com

Earth Hour

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Thu, 26 Mar 2009 08:42:00 +0000

Earth Hour het sy oorsprong in 2007 in Sydney, Australie gehad toe twee miljoen mense hul ligte vir een uur afgeskakel het in die stryd om ons aarde se oorlewing. In 2008 het ongeveer 50 miljoen mense dit gedoen en selfs internasionale landmerke soos die Golden Gate brug in San Francisco, die kolosseum in Rome en die Coca-Cola advertensiebord in Times Square, New York was gedurende daardie uur donker.

Duisternis was die simbool van hoop vir ‘n saak wat by die uur dringender raak.

Hierdie jaar gaan nog meer landmerke regoor die wêreld in duister gehul wees: Tafelberg, die Christus beeld in Rio de Janeiro, Merlion in Singapoer, die Sydney Operahuis, die ikoniese 6-star hotel, die Burj al Arab, in Dubai, die Millennium Stadium in Cardiff en die wêreld se hoogste gebou, die Taipei 101.

Earth Hour 2009 het ten doel om die wêreld te verenig in die stryd teen klimaatverandering; wêreldleiers en -regerings moet besef dat ons planeet in die moeilikheid is!

Kliek hier en maak jou belofte om op 28 Maart jou ligte vir een uur af te skakel van 20:30 tot 21:30. Hierdie uur hoef beslis nie ‘n vervelige een te wees nie: hou ‘n kersligete, kyk na die sterre of ontspan in ‘n skuimbad. (Hier is nog ‘n paar oulike idees van hoe om jou daardie uur besig te hou.)

Onthou: ons het nie die aarde by ons ouers geërf nie, ons leen dit by ons kinders.

Bronne:
www.wikipedia.org
www.earthhour.org

Ek is amper daar...

annelie.kirstein@gmail.com (annelie) — Wed, 25 Mar 2009 07:54:00 +0000

Ek dink al heeldag aan jou,
ek mis jou en wens ons was nou saam.
Maar hierdie werksdag is amper op sy rug,
dan gaan ek my vir ‘n rukkie met girl-talk bemoei,
voor ek my na jou teenwoordigheid haas.
Na die veiligheid en bekendheid van jou;
jou liefde en omgee vir my;
na jou arms waar ek tuis is;
soos in jou geselskap waar geen voorgee of aansit is.

Ek gaan my haas na waar ons –
ons vrese en vreugdes deel;
saam kook;
saam tv kyk en lag;
saam die dag in Sy naam afsluit;
en bymekaar rus tot die nuwe dag breek.