A! μπε μπα Blog! το Μπινελικοδρόμιο..

Σου το είπα, με πονάει

2013-05-07T18:53:00.003-04:00

Ακούω ένα τραγούδι του Βασίλη Καρρά, και με μελαγχολεί ακόμα πιο πολύ, όταν ακούω το ρεφρέν "σου το είπα με πονάει, όταν κάποιος δεν με εκτιμάει".

Πάσχα 2013. Έστειλα μηνύματα σε πολύ κόσμο, ευχόμενος Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά. Οι περισσότεροι μου απάντησαν. Ακόμη και άνθρωποι που δεν με συνάντησαν ποτέ, η μόνο για λίγο, μου έστειλαν τις ευχές τους, ακόμη κι από τη Γερμανία ο Στέλιος.

Περίμενα από κάποιους ακόμη, πολύ "κοντινούς" μου.. αλλά μάταια. Με πήρε το παράπονο.
Στείλανε ευχές, όπως έμαθα, σε άλλους, ακόμα και σε άτομα που γνώρισαν απο μένα, μα όχι και σε μένα. Σε μένα ήρθαν μόνο οι δικαιολογίες τους. "Άδειασε η μπαταρία του κινητού και.."

Πολύ παιδική δικαιολογία, και δεν είμαι παιδί πλέον. Λυπάμαι, μα δεν μπορώ να τη δεχτώ, υποτιμά την νοημοσύνη μου, με κάνει και αισθάνομαι γελοίος. Σε ένα σπίτι με 4 κινητά, ποτέ δεν αδειάζουν όλες μαζί οι μπαταρίες ταυτόχρονα. Και μπαταρία για άλλους είχες, σε μένα ..άδειασε ; Μήπως με "έγραψες" κανονικά ;
Ας είναι, πάντα καλά να σαι μόνο..

Από ότι κατάλαβα, η εκτίμηση δεν ήταν αμοιβαία τελικά. Και από την όλη στάση, που μάλλον δεν την καταλαβαίνουν οι ίδιοι, βγαίνει το συμπέρασμα ότι, τελικά εκτιμούν περισσότερο άτομα που γνώρισαν πρόσφατα, κι όχι άτομα που πραγματικά τους νοιάζονται, χωρίς υστεροβουλίες.
Ναι, είναι καλά παιδιά, το ξέρω. Απλά, έμαθαν κάποια πράγματα αλλιώς, και εκτιμούν με δικά τους κριτήρια. Δεκτόν.

No hard feelings λένε οι Καναδοί. Κι έχουν δίκιο.
Τον δρόμο μου λοιπόν.. Δεν μπορώ να αισθάνομαι βάρος για κανέναν, και δυστυχώς αυτό το συναίσθημα μου βγάζουν, ότι τους βαραίνω, και είναι κάτι που μισούσα πάντα απο παιδί ακόμη. Τους ανθρώπους που αγαπάω, δεν τους γίνομαι βάρος, αποχωρώ διακριτικά.

Γιατί μου έμαθε καλά η ζωή,πως,
"με το ζόρι αγάπες δεν γίνονται, απλά φεύγεις!".

ΑΑΤΟΝ

Αρκετά , ως εδώ!

2013-03-31T04:57:00.000-04:00

Μου τηλεφώνησαν απόψε ενώ οδηγούσα, από το εστιατόριο Megas, ο φίλος μου Γιώργος που δουλεύει εκεί, και αμέσως μετά μου μίλησε κι ο ιδιοκτήτης του, ο Νικόλας, με αφορμή κάποιες φήμες, πως εγώ έχω κι ένα άλλο Blog και πως δήθεν κατηγόρησα τον Νικόλα και το μαγαζί του.
Με το πες - πες, μου είπε στο τέλος πως του το είπε ο πασίγνωστος πλέον σε όλον τον Ελληνισμό της παροικίας, ο .."Θ". Στην αρχή μου έλεγε ..η "παρέα..".
Και ευτυχώς στο αυτοκίνητο δεν ήμουν μόνος μα μαζί με φίλους, που άκουγαν την συνομιλία από την ανοιχτή ακρόαση, μιας και είπα πιο πάνω πως οδηγούσα.

Θα ήθελα με την ευκαιρία λοιπόν, να πω δυό λόγια στον κύριο αυτό.
Πρώτον, έχω δικό μου Blog πολλά χρόνια τώρα, και δεν χρειάζομαι δεύτερο η τρίτο, μα κι αν είχα, δεν θα του έδινα λογαριασμό. Οι σοβαρές ασχολίες όμως, όπως η οικογένειά μου και η δουλειά μου, δεν μου αφήνουν χρόνο να ασχολούμαι όπως παλιότερα με το Blogging, και αυτό φαίνεται.

Το αν κάποια άλλα Blog δανείζονται και αναδημοσιεύουν κείμενά μου, η με θεωρούν συνάδελφο Blogger, εκτός του ότι το θεωρώ τιμή και αναγνώριση εκ μέρους τους, είναι και αναφαίρετο δικαίωμά τους, και δεν σου πέφτει λόγος, ούτε θα σου ζητήσουμε την άδεια, γιατί δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη σου. Το ίδιο ισχύει και για το αν θελήσω να συνεργαστώ με κάποιους από αυτούς κάποια στιγμή, η αν ήδη συνεργάζομαι.

Το μήνα που μας πέρασε, δέχθηκα μία άνευ προηγουμένου επίθεση και μια ανήκουστη συκοφαντική δυσφήμιση από σένα και την κλίκα σου, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Γιατί απλά, δεν σε γνώριζα και δεν με γνώριζες, όπως δεν με γνωρίζουν και οι συνεργάτες σου, κι ας πιστεύουν αλλιώς.
Πάψε να ασχολείσαι μαζί μου, γιατί είπες πολλά μέχρι τώρα, και είδες τα αρχικά αποτελέσματα, για να μη δεις κι άλλα στη συνέχεια. Υπάρχει κράτος και έχει νόμους, όπως θα άρχισες να καταλαβαίνεις ήδη με τις μηνύσεις που σου έρχονται πλέον απανωτά σαν καρπαζιές η μιά μετά την άλλη, όπως ακούγεται στα πέριξ.

Σου απαγορεύω να αναφέρεις το όνομά μου, είτε το "κατά κόσμον", είτε το καλλιτεχνικό. Είτε σε συζητήσεις σου με κόσμο, είτε γραμμένο οπουδήποτε.
Κάθε φορά που αναφέρεσαι σε μένα, το μαθαίνω, γιατί έχω περισσότερους φίλους από όσους πιστεύεις, και θα είναι εις βάρος σου. Αν δεν το ξέρεις, μάθε το.

Είδα πως συμμορφώθηκες με κάποιο γράμμα που έλαβες, αν και σε βλέπω, ακόμη να έχεις "φαγούρα" και θα το κάνεις ξανά το επόμενο λάθος. Το περιμένω με αγωνία, να σου δείξω μετά εγώ, πώς είναι το πραγματικό "γέλιο της αρκούδας", όταν σου κλείσουν την εφημερίδα οι δικαστές και ξανά θυμηθείς της φυλακής τα σίδερα λεβέντη και στα γεράματα, όπως τότε στο Μαϊάμι.

Με τον Νικόλα γνωριζόμαστε κοντά 6 χρόνια. Πήγαινα, πηγαίνω και θα συνεχίσω να πηγαίνω στο μαγαζί του, εκτός αν αυτός δεν με θέλει για πελάτη. Δικαίωμά του. Δεν θα μου χαλάσεις εσύ όμως υπάνθρωπε, την σχέση που έχω με τον άνθρωπο. Και ήδη έστειλα επιστολή στον κάτοχο του ιστολογίου, ζητώντας του να αφαιρέσει το επίμαχο κείμενο, και που θέλω να ελπίζω ότι δεν θα μου το αρνηθεί.

Αν νομίζεις πάντως πως έτσι θα με κάνεις να τρομάξω, στήνοντας δολοπλοκίες, σπέρνοντας μίση και έριδες, η χαλώντας φιλίες, σε γέλασαν οικτρά.
Κάνε τη δουλειά σου όπως εσύ νομίζεις καλύτερα, μα μείνε μακρυά μου, μακρυά από ανθρώπους που σέβομαι κι αγαπώ, μακρυά από φίλους μου, και μακρυά από το όνομά μου, γιατί δεν σου επιτρέπω να μου βρομίζεις τη ζωή. Ειδικά εσύ όχι, γιατί δεν είσαι ικανός. Δεν με γνωρίζεις, δεν σε γνωρίζω κι ούτε με ενδιαφέρεις για να θέλω να σε γνωρίσω, και συ εντελώς αναίτια μου κήρυξες βρώμικο πόλεμο, δείχνοντας καθαρή αλητεία και τίποτε άλλο.
Έναν πόλεμο βρώμικο και ύπουλο. Μόνο που ξέρουν όλοι να πολεμάνε έτσι, όταν χρειαστεί, άσε που δεν σε κόβω και τόσο για κανέναν πολεμιστή άλλωστε.

Ποτέ δεν ασχολήθηκα μαζί σου. Μη με κάνεις και ασχοληθώ, γιατί έχεις τρομερά λερωμένη τη φωλιά σου, και θα έπρεπε να ξέρεις, όσο ηλίθιος κι αν είσαι, ότι δεν σε συμφέρει.
Ήδη απέκτησες ένα σωρό εχθρούς, και ήδη χάνεις υποστηρικτές, διαφημίσεις, αναγνώστες και πελάτες, τον έναν μετά τον άλλο. Στο τέλος και πολύ σύντομα, θα καταλάβεις πόσο μόνος ήσουν.

Μακρυά από μένα λοιπόν. Είναι η τελευταία μου λέξη. Γιατί την επόμενη θα την ακούσεις σε κάποιο δικαστήριο, και που θα αφορά, και σένα και την παρέα σου.
Και αυτά να τα πεις και στην δίδα που δουλεύει για σένα από τον Μάρτιο του 2012, δίχως άδεια εργασίας, -και που αν πήρε, την πήρε πρόσφατα, κάτι που το γνωρίζει όλη η Danforth που την έβλεπε με την κάμερα να παίρνει συνεντεύξεις στα μαγαζιά η να εμφανίζεται στην τηλεόραση- για να τα έχει στο νου της την επόμενη φορά που θα θέλει να σου παραστήσει τον πληροφοριοδότη, ή τον υβριστή μου στο δρόμο, βρίζοντάς με χυδαία και θρασύτατα μπροστά στους φίλους μου.
"Ξηγηθήκαμε νομίζω αντράκι!"
(δανείζομαι τα λόγια σου που είπες πρόσφατα εσύ σε κάποιον άλλο).

Ως εδώ, γιατί είπατε και κάνατε πολλά ως τώρα, σε έναν άνισο, πισώπλατο, βρώμικο και άνανδρο πόλεμο. Αλλά, κάπου θα στραβώσει η μαγκιά και η τύχη σας. Πάντα έτσι γίνεται όπως μάθαμε από την ιστορία και την πείρα.
Και η ιστορία απλά, για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται.
Μόνο που ευτυχώς αυτή τη φορά, ο κόσμος ΔΕΝ σε ξέχασε.
Σε θυμάται.. Και σε θυμάται πολύ καλά, και ούτε σε φοβάται, ούτε σε υπολογίζει, ούτε και σε σέβεται!

Νίκος Ράμμος, ΑΑΤΟΝ

Η πτώση

2013-03-21T01:26:00.000-04:00

Μετά από σχεδόν 7 χρόνια Blogging, έχασα πλέον τον αρχικό μου ενθουσιασμό σε πολύ μεγάλο βαθμό. Και σίγουρα, όχι μόνον εγώ.
Το ίδιο παρατηρώ στην πλειοψηφία των Blogger που θυμάμαι από παλιά.

Σήμερα ο χώρος κατακλύστηκε από ιστολόγια και ιστολόγους κάθε λογής. Οι μισοί ασχολούνται με πράγματα που δεν κατέχουν, όπως το να κάνουν τους δημοσιογράφους, αντιγράφοντας ειδήσεις από δω κι από κεί. Άλλοι ασχολούνται με στοιχήματα. Άλλοι με κουτσομπολιά και ανούσιες ειδήσεις. Άλλοι, με ότι βάλει ο νους του ανθρώπου, προσπαθώντας να μιμηθεί ο ένας τον άλλον.

Δεν είναι αυτό που εγώ ήθελα, δεν είναι αυτό που οραματιζόμουν, δεν είναι αυτό που με τραβούσε και με τραβάει.
Υπάρχει κάτι σάπιο στο όλο θέμα, κάτι που με απωθεί.
Αυτός και ο λόγος που βλέπετε να έχω αραιώσει δραματικά τις αναρτήσεις μου εδώ, και να δείχνω σημεία εγκατάλειψης.

Δεν βρίσκω πλέον θέμα που να με ενδιαφέρει για να κάτσω να γράψω.
Τα δρώμενα στην Ελλάδα, με έκαναν να σιχαθώ πολλές φορές που είμαι Έλληνας. Η ζωή μου ως τώρα, και εδώ που βρίσκομαι, μα και όπου κι αν έζησα, με έκανε να σιχαθώ πολλές φορές που είμαι άνθρωπος.

Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω ειδήσεις. Ξέρω από πριν τι θα ακούσω, και με ψυχοπλακώνει. Βαρέθηκα μα το Θεό, να διαβάζω και να μαθαίνω, για κλέφτες πολιτικούς, ανίκανο λαό και επαναστατικές ιαχές.
Κουράστηκα να ακούω για δραματικές καταστάσεις ζωής από ανθρώπους που τα έχουν γραμμένα όλα στα παπάρια τους, μα τα κλαμπάκια, οι ταβέρνες και τα μπουζουξίδικα είναι γεμάτα συνεχώς, ενώ οι διακοπές σε νησιά κάθε καλοκαίρι, είναι ανελλιπώς στο πρόγραμμα.

Βαρέθηκα να βλέπω Έλληνες που πουλάνε μούρη ερχόμενοι εδώ που ζω, προσπαθώντας να κρύψουν την μιζέρια και την απελπισία τους από τη μια, πουλώντας ύφος και φτηνές μαγκιές από την άλλη, και που σε θυμούνται μονάχα όταν σε χρειάζονται, για να σε ξανά ξεχάσουν αμέσως μετά.
Κουράστηκα να δουλεύω 6 νύχτες τη βδομάδα σαν είλωτας, και ποτέ τα χρήματα να μην φτάνουν.
Κουράστηκα να είμαι καλός σε ανθρώπους που δεν δίνουν δεκάρα για μένα γενικά..

Και ρωτάω. Είναι να απορεί κανείς, που δεν έχω πλέον διάθεση και κουράγιο για οτιδήποτε;
Ρωτήστε εμένα.. να σας πω..

Όταν φωνάζει ο κλέφτης..!!

2013-03-15T14:42:00.000-04:00

Αγαπητοί μου, σλούρπ.. αναγνώστες, γεια σας και χαρά σας..
Διάβασα τις μεγάλες φαφλατωσύνες κάποιου, που πιστεύει πως είναι πολύ σπουδαίος ο δύστυχος, που όμοιές τους δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κι ο μέγας των Φαρισσαίων.

Μας έγραψε κάτι για Κωσταλέξι, κάτι για σιωπές και ανοχές ενάντια στην λαμογιά και την αλητεία, κάτι ότι τον κάρφωσαν στο Immigration, κάτι για κάτι για σκύλους που δαγκώνουν, κάτι για ποντικούς και αρουραίους μας έγραψε, μα στο τέλος κατέληγε πάντα, στα ίδια πράγματα.

Στις “διαφημίσεις” που χάνει και στην ”σωτηρία του απόδημου Ελληνισμού, από τον αυτοδιορισμένο σωτήρα του, που μόνο αυτός λέει την αλήθεια, τον άμεμπτο, τον αδέκαστο, τον αμερόληπτο, τον τιμωρό κάθε αδικίας και ατιμίας”, και που όλοι οι άλλοι τον καρφώνουν στις αρχές, οι ανθέλληνες, τα παλιόκαρφα, ενώ αυτός είναι ένα άκακο αρνί.

Σκίζει τα ιμάτιά του για την σωτηρία τους, από όλα εμάς τα κοπρόσκυλα, τους απατεώνες, τους λεχρίτες, τους υβριστές της θρησκείας, τους διώκτες του χριστιανισμού, των θεσμών, της πατρίδος και ζούμ τριαλαλόμ.

Σκούζει και φωνάζει γιατί του παίρνουν, λέει, τις διαφημίσεις οι ανταγωνιστές του, λες και οι διαφημίσεις είναι κτήμα του, κι έχει πάθει παράκρουση μη αναστρέψιμη.
Λες κι ο κάθε επιχειρηματίας, δεν δικαιούται να διαφημίζεται ταυτόχρονα, σε όσα έντυπα εκείνος θέλει, και θα πρέπει να ρωτάει και να παίρνει άδεια πρώτα από αυτόν.
Μάλλον τα οικονομικά άρχισαν να σφίγγουν, από λάθος υπολογισμούς και πάλι.

Ο Batman του Τορόντο, παρέα με τον Jocker και την Penguin. Η τιμωρός τριάς που θα σώσει ημάς. Ήταν από παλιά φευγάτο άτομο, μα τώρα έχει παντελώς ξεφύγει. Φοβάμαι καμιά μέρα μην ανέβη σε καμιά σκεπή, φορώντας αντί για μπέρτα καμιά ..κουβέρτα, και σαλτάρει κάτω, γιατί αυτός είναι ικανός να πιστεύει πως μπορεί και πετάει.

Το αν έχω εγώ χαρτιά ρε καρφί και κακοήθη ανθέλληνα που μισείς ως και τα συκώτια σου, άσε να το ξέρω καλύτερα από σένα. Και να θυμάσαι, πως, 6 χρόνια στον Καναδά, δεν έμεινα ούτε μια μέρα δίχως νόμιμα χαρτιά, και δεν δούλεψα ούτε μια ημέρα παράνομα δίχως άδεια εργασίας, κάνοντας την δήλωσή μου στην εφορία ανελλιπώς από την πρώτη χρονιά που ήρθα εδώ σ' αυτήν την χώρα.
Ρώτα τώρα και τους "συνεργάτες" του γραφείου σου, που συνεχώς επικαλείσαι και διακαώς καλύπτεις, να σου πουν πόσο καιρό εργάστηκαν αυτοί παράνομα, ενώ είχαν χαρτιά μόνο ως τουρίστες, να μάθεις και ποια η διαφορά μεταξύ του "έχω χαρτιά" και "δεν έχω".
Πάντως, δεν θυμάμαι να τηλεφώνησε κανένας μας από όσους το γνωρίζανε να τους καρφώσει. Εσύ το έκανες πανεύκολα, ελαφρά τη καρδία, και ουρλιάζοντας σαν σχιζοφρενής έμαθα.
Ποντάρεις σε κουτσά άλογα. Επιμένω σ' αυτό.

Χρησιμοποιείς κύριε 60φεύγα, εκφράσεις μπούμερανγκ, όπως: Γλείφτης, καρφί, ανθέλληνας, Λαμόγιο, Απατεώνας, Αρπακτικό, Υβριστής των θείων, Αχάριστος, Εκμεταλλευτής, και πολλές άλλες,
μόνο που πολλές από αυτές είναι δικές σου ειδικότητες (για να μην πω όλες.. Ειδικά αυτό το "ΚΑΡΦΙ" σαν να μου λέει κάτι. Σαν το διαβάζω κουδουνίζει μέσα στο κεφάλι μου ένα καμπανάκι που θέλει να με προειδοποιήσει.. Ας βγώ ψεύτης.

Για να μην αρχίσουμε λοιπόν και αναλύουμε λεπτομερώς τον κατάλογο των αν-ικανοτήτων σου και ξημερωθούμε, θα σου προτείναμε να βγάλεις τον σκασμό, γιατί, όποιος έχει χεσμένη φωλιά, πρώτα αυτήν καθαρίζει, και έπειτα ασχολείται με τις φωλιές των άλλων.

Αλήθεια, άσχετο!.. Έχεις ακούσει ποτέ για πυρηνική ενέργεια; Σίγουρα άκουσες. Λοιπόν, και που αυτό σίγουρα το ξέρεις, (σου ξεφεύγουν εσένα κάτι τέτοια) η ενέργεια αυτή είναι τρομερά προσοδοφόρα και αποφέρει πολύ καλό εισόδημα. Αρκεί να βρεις το κατάλληλο κοίτασμα.
Και, (αυτό όμως δεν το ήξερες, στην έφερα), υπάρχουν κάτι ειδικοί καρχαρίες, που μπορούν και ζουν στη χλιδή, με προϊόντα πυρηνικής ενέργειας, χωρίς απολύτως καμία παρενέργεια.
Δεν σε κάνω πλάκα, αλήθεια λέω.

Όχι τίποτε, αλλά, απορούμε διότι κάτι για σκύλο που δαγκώνει μας έγραφες.. και, τελικά, αργήσαμε μα καταλάβαμε πως πάλι περιαυτολογούσες. Ο ΠΡΟΣΟΧΗ σκύλος δαγκώνει ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ!
Άσε να σε παινέψουν όμως λίγο και οι άλλοι.

Κάτι μας έγραφες και για απατεώνες. Άκου, δε λέει να φωνάζει ο κλέφτης για να τρομάξει ο νοικοκύρης.. Σταμάτα τον Φαρισαϊσμό, δεν οδηγεί μακρυά.
”Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματείς και Φαρισσαῖοι, ὑποκριταί” λέει το ευαγγέλιο.
Βέβαια, πρέπει να πηγαίνεις και στην εκκλησία για να τα ξέρεις αυτά. Όχι βέβαια πως όσοι πάνε, ακολουθούν και τα λόγια του ευαγγελίου. Εδώ παπάδες, και δεν τα ακολουθούν.
Μην τρελαθούμε κιόλας.

Για να σταματήσω εδώ, και να μην το συνεχίσω κι άλλο, γιατί έχει πολύ πράμα η υπόθεσή σου, θα σου πω μερικά, να με θυμάσαι.

Πρώτα πρώτα, ασχολήθηκες με το λάθος άτομο. Με μένα. Και με μένα δεν είχες ΕΣΥ προσωπικά, ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο να δοκιμάσεις την τύχη σου, μα ούτε και ελπίδα. Γιατί μ' αγαπάνε περισσότεροι απ' όσους με μισούν, πάρτε το απόφαση και οι τρεις σας.

Εμείς ξέρουμε τι έγινε. Χατίρι στην οξυζενέ που με έχει άχτι πήγες να κάνεις. Για άλλη μια φορά όμως, πόνταρες σε κουτσό άλογο. Σταμάτα κάποτε να την ακούς, γιατί προβλέπω να ξαναφεύγεις πολύ σύντομα από Καναδά, και δεν σου έμειναν πλέον πολλά μέρη που μπορείς να πας.
Αμερική, δεν μπορείς. Ελλάδα, δεν μπορείς. Αν ξαναφύγεις κι από δω, σε βλέπω Ζιμπάμπουε σκαρφαλωμένο πάνω σε καμιά μπανανιά να αγναντεύεις τις ζέβρες από ψηλά.

Τα έβαλες και με τα (κοντά) 500 μου κιλά; Ομορφάντρα μου εσύ, με το φιδίσιο κορμί, που μου ‘γινες εκτός των άλλων και ζυγαριά. Όπου σε δω την επόμενη φορά, θα σου ζητήσω να ζυγίσεις και τα @@ρια μου γιατί τελευταία με βαραίνουν. Πες και του μπούμπη που 'χεις και ονειρεύεται συνεταιρισμούς και επιχειρήσεις μαζί σου, να έρθει να του δώσω κι αυτουνού μια χούφτα, γιατί, αυτός κι αν τα χρειάζεται. Όχι ότι δεν έχει, μα τα έχει σε λάθος μέρος. Έχω δει χαζούς, αλλά αυτός είναι ανέκδοτο από μόνος του.
Σας ονειρεύτηκα μια μέρα να παίζετε οι δυο σας λέει, Polo, σε μια πισίνα. Ο μπούμπης ήταν με τα πράσινα, και ο κροκόδειλος.. συγνώμη, ..εσύ, έπαιζες με τα κόκκινα!!

Και, δεν είμαι ανταγωνιστής σου. Έχω ένα φτωχό Blogάκι και γράφω ότι μου κατέβη, γενικευμένα και ανώνυμα. Όπως κι εσύ άλλωστε.
Δεν είμαι σπουδαγμένος όπως εσύ και οι συνεργάτες σου, με πληθώρα πτυχίων και επιφανείς γονείς με διευθυντικές θέσεις.
Απόφοιτος 3ης γυμνασίου είμαι, δίχως πτυχία, από γονείς απλούς, και αφανείς.
Επίσης δεν πουλάω διαφημίσεις. Γιατί προτιμώ να είμαι αδέσμευτος, ανεξάρτητος και αμερόληπτος. Δεν περιμένω να ζήσω από διαφημίσεις, δηλαδή "αέρα πατέρα". Έμαθα να δουλεύω.

Δεύτερον, και παρά το καλλιτεχνικό μου ψευδώνυμο, δεν έχω απολύτως τίποτε να κρύψω, οπότε, ότι θέλεις να μάθεις, ρώτα με να σου το πω.
Πίστεψέ με, δεν με γνωρίζει κανένας καλύτερα από εμένα τον ίδιο. Αυτοί πάλι που με γνωρίζουν κάπως καλά, οι πιο πολλοί θα με παινέψουν, παρά θα με κατηγορήσουν, οπότε.. αν θέλεις να μου βρεις -ντέ και καλά- κουσούρια, ρώτα την τέτοια, που ‘χεις για συμβουλάτορα. Θα εφεύρει στο πίτς φιτίλι όσα ποθούν να ακούσουν τ’ αφτιά σου.
Σαν το πτυχίο της, στη δημοσιογραφία, η που πήγα να της φάω και τις τελευταίες της οικονομίες για παράδειγμα. ξέρει αυτή.

Τρίτον, με κατηγορείς για πράγματα που δεν έκανα ποτέ.
Ότι δήθεν ξημεροβραδιάζομαι στις καφετερίες, παραμονεύοντας να αρπάξω από τις τσέπες, και τις τελευταίες οικονομίες, από τα ανύποπτα θύματα μετανάστες από Ελλάδα, και λοιπά παντελώς γελοία, ή ότι το παίζω αστυνομικός.. αυτό κι αν δεν ήταν παπαριά βγαλμένη από το αρρωστημένο μυαλό σου
Κανείς δεν μπορεί να μου απαγορεύσει να πάω ένστολος να πιω έναν καφέ λίγο πριν πιάσω δουλειά. Η στολή που φοράω, είναι Highly Identifiable as Security Officer's Uniform, και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκληφθεί ως στολή αστυνομικού. Τόσα ξέρεις, τόσα λες φυσικά. Μάλλον, "εφευρίσκεις".

Δεν φημίζομαι και τόσο για δαγκανιάρης. Τα χρέη μου τα πληρώνω, έστω κι αν αργήσω καμιά φορά, και με τόκο. Αυτά όμως για σένα είναι καθημερινό παντεσπάνι. Ούτε ξέρεις ο ίδιος σε πόσους χρωστάς. Ναι, ξέρω, ξέρω, πιστεύεις πως είσαι untouchable. Όλοι ξέρουν όμως τι είσαι. Θα δεις ποιοι και πόσοι, μην τους περνάς για χαζούς. Απλά παρακολουθούν τα δρώμενα και σε περιμένουν πανέτοιμοι, με τα φτυάρια στα χέρια να αρχίσουν το "θάψιμο".

Δεν με ενδιαφέρουν οι Έλληνες σαν εσένα η την παρέα σου πλέον αγαπητέ, ούτε τα προβλήματά σας, η αχαριστία σας, η λαμογιά σας, η βρωμιά σας, η λάσπη σας, το ρίξιμο σε άλλους η αναμεταξύ σας στην πορεία, και όλα τα κουσούρια της φυλής σας.
Όποιος θέλει να έρθει, καλώς να 'ρθει. Όποιος θέλει να κάνει τα χαρτιά του, να βρει να πληρώσει όποιον θέλει και να τα κάνει, όπως πλήρωσα κι εγώ. Όποιος θέλει να βρει σπίτι η δουλειά, να ψάξει όπου θέλει μόνος του και να βρει. Γολγοθάδες ανέβηκα, ας ανέβη κι αυτός το δικό του.
Μονάχα μακρυά από μένα κι αγαπημένοι που λένε. Οπότε, "κόψτε" λίγο εκεί μέσα, πήρατε μεγάλη κατη-φόρα.

Μου έγραψες επίσης ότι συνεργάζομαι με κάποιον “μπλοκερά” του Τορόντο.
Bloggers να μας αποκαλείς. Πτυχιούχος δημοσιογράφος και άσχετος, δε λέει.. Κι αν εσύ είσαι τόσο άσχετος (που τελικά είσαι), έχεις ολόκληρη πτυχιούχα δημοσιογραφίας δίπλα σου. Πες να σε διορθώνει, ας κάνει και κάτι σωστό..

Σε πληροφορώ λοιπόν, πως τον συνάδελφο Blogger, τον γνώρισα μόλις σήμερα, ορμώμενος, από καθαρή περιέργεια, πρώτα πρώτα να δω επί τέλους κι εγώ με ποιόν συνεργάζομαι και δεν είχα ιδέα.

Αυτός λοιπόν μου ανέφερε πως πήρε 2-3 αναρτήσεις μου που του άρεσαν και τις αναδημοσίευσε. Δικαίωμά του, ουδέν μεμπτόν. Δεν μπορεί να του το απαγορέψει κανένας. Και τον ευχαριστώ μάλιστα και για την αναφορά που έκανε για την πηγή των κειμένων μου που δανείστηκε, διαφημίζοντας έτσι το Blog μου, κάτι που η πτυχιούχος σου δεν έκανε ποτέ, κι ας ξεκοκαλίζει ένα σωρό ξένα Blogs και websites από Ελλάδα ασταμάτητα, χωρίς ποτέ να αναφέρει πηγή, οικειοποιούμενη ξένη δουλειά και ξένα άρθρα. Τους ειδοποιήσαμε όλους και το ψάχνουν, όπως ψάχνει κι εκείνη το δικό μου χάνοντας τον ύπνο της, για να μου βρει "ψεγάδια" να στα δώσει. Βλέπω αδιάκοπα την IP της μέσα να "ψάχνει" σαν κλέφτης, λες και δεν την πήρα χαμπάρι, η είμαι κανένας χθεσινός.

Αφού λοιπόν τα είπαμε, κι αφού τα βρήκαμε, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε από κοινού. Όπως βλέπεις, ο σκύλος που δαγκώνει, δεν έχει μονάχα εχθρούς, έχει κι αμέτρητους φίλους, και βρίσκει συνεχώς καινούργιους. Εσένα είναι που παρατάνε άπαντες, ο ένας μετά τον άλλο και.. την άλλη.
Τυχαίο; Δε νομίζω!

Πάντως, παρατηρήσαμε ένα πράγμα, και συμφωνούμε όλοι. "Πως, πριν εμφανιστεί η διπλωματούχος σου, είχες μια κάπως ικανή εφημερίδα στο Τορόντο, και άρχιζες να γίνεσαι ένα κάπως-συζητημένο όνομα. Από τότε που εμφανίστηκε, πήραν, και η εφημερίδα και το όνομά σου την κάτω βόλτα". Μήπως να το ξανασκεφτείς λιγάκι; Δεν ξέρουμε για παράδειγμα, αν πιστεύεις σε μαύρες γάτες. Και μη σε γελάνε τα φανταχτερά κι αστραφτερά χρώματα. Στο σκοτάδι όλες μαύρες είναι.
Ιδέες δίνουμε εμείς τώρα.

Επειδή έχω όμως κατά βάθος καλή, ευγενική και χριστιανική ψυχή, θα σου ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη μετά από όλα τα πικρά λόγια που ανταλλάχθηκαν, γιατί δεν μου πάει να χτυπάω ηλικιωμένους (όχι όπως εσύ, που σήκωσες στο Cafe Frappe πέρυσι το χέρι σε 83χρονο υπερήλικα), φτωχούς και άρρωστους.Τους αφήνω να με βαράνε αυτοί. Έτσι κι αλλιώς, με τα (κοντά) 500 κιλά μου, το δικό τους χέρι πονάει.
Θυμάμαι και που μου έλεγε η γιαγιά μου, παιδάκι μου, “ούς ο Θεός εβάρεσεν, άνθρωπος μη βαρεσάτω”.
Γριά γυναίκα ήταν, τόσο ήξερε, τόσο έλεγε.. ντάξ, δε βαριέσαι.
Έπειτα, μου έδειξαν και μια φωτογραφία σου, με το ένα πόδι σηκωμένο, σε νάρθηκα, σπασμένο, μου εξιστόρησαν και κάτι ιστορίες πόνου, που μού 'ρθαν δάκρυα στα μάτια. Μου διηγήθηκαν για παράδειγμα, πως όπου πας τρως ξύλο, και σε πόνεσε η ψυχή μου ρε γαμώτο.
Είπα, έλα μωρέ, κρίμα είναι. Επειδή δηλαδή χάνει; Κι αν πάλι χάνει από το πολύ ξύλο; Αυτός φταίει μετά; Μα καλά, γιατί όπου πας σε δέρνουν;
Μήπως τελικά το ζητάει ο οργανισμός σου; Μήπως σου αρέσει το ξύλο; Σαν να διακρίνω δείγματα μαζοχισμού.

Επίσης, έγινες αιτία κι αφορμή, να γνωρίσω έναν αξιόλογο άτομο που αγνοούσα την ύπαρξή του. Αν δεν έγραφες εκείνες τις παπαριές σου, ιδέα δεν θα είχαμε πως ζούμε στην ίδια πόλη εγώ κι αυτός. Το φαντάζεσαι;

Πάντως, αν ποτέ χρειαστείς κι άλλον συνεργάτη για την εφημερίδα σου, φώναξέ με. Κι εγώ πτυχίο δημοσιογράφου έχω.. όπως άλλωστε κι εσείς εκεί πέρα.
Εσύ τώρα βέβαια θα νομίζεις ότι σε δουλεύω. Χωρίς πλάκα όμως. Άμα με χρειαστείς, πάρε με τηλέφωνο. Αν θέλεις, και μέσω Email. Απλά στείλε μου πρόσκληση στο skylos-dagkoni@gav.gr
Θα έρθω μετά χαράς. Είμαι σίγουρος πως θα είναι μια συνεργασία που θα αφήσει εποχή.

Φιλιά αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ. Η ευλογία του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, και η αγάπη της αγίας αυτού μητρός μετά σου, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Κάνε το σταυρό σου όταν το διαβάζεις. Στείλε το και σε δέκα χιλιάδες αναγνώστες σου, να σου φέρει νέες διαφημίσεις και μεγάλα κέρδη. Αν δεν το στείλεις σε 2 μέρες, θα σε βρει μεγάλο κακό.
Υ.Γ. Να μην ξεχνάς τα χάπια σου. Υποτροπιάζεις ανησυχητικά, εγώ για το καλό σου το λέω.

με αδελφική αγάπη
ο Σκύλος που Δαγκώνει, Νίκος "Ράμμος"

Αυτός θα μας σώσει..

2013-03-15T14:41:00.001-04:00

Με απέραντη ανακούφιση και χαρά που δεν εκφράζεται με λόγια, έμαθα το νέο. Ο ΧΑΡΡΥ ΠΟΤΤΕΡ ήρθε καβάλα με σκουπόξυλο στην Ελλάδα, στο πλευρό των αγανακτισμένων Ελλήνων.
Θα στηθεί, λένε οι πηγές, απέναντι από τη Βουλή, και θα περιμένει να μαζευτούν οι 300 του Εφιάλτη.

Μόλις μαζευτεί το ασκέρι, θα τους κάνει την κατάρα “Afoplisius”, καταργώντας τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, και αμέσως μετά την εξουσιαστική ευχή, “Gamisius”.
Κατόπιν, με την βοήθεια του σκουπόξυλου, θα καθαριστεί η Βουλή από τα σκουπίδια με το "Xepastrepsius".
Αν δεν πιάσει κι αυτό φίλτατοι, μας βλέπω στο Aζκαμπάν όλους, φυλακή, γιατί όντως μπλέξαμε με “Παράφρονες”.

Η λατρεία του χαβαλέ

2013-03-15T14:38:00.006-04:00

Λυπάμαι που το λέω, μα όπου κι αν κοιτάξω, χαβαλέ βλέπω.
Οι Έλληνες το έριξαν στον χαβαλέ.

Ίσως είναι μια ασυνείδητη προσπάθεια του μυαλού να ξεπεράσει τα όποια άλυτα προβλήματα και τις όποιες δυσάρεστες, καθημερινές καταστάσεις.

Είχαμε τα παρατράγουδα, με τρομερή ακροαματικότητα. Μετά μας ήρθε η Τζούλια, μετά ο ΓΑΠ, τώρα μέχρι πριν μια βδομάδα “ΤΟ ΠΟΥΛΑΚΙ ΤΣΙΟΥ” και τελευταία, τα ανέκδοτα με τον “γαμιά της μισής Αθήνας”.
Τύφλα να ‘χει ο Τσάκ Νόρρις.
Σε μια χώρα που καταρρέει εκ των έσσω, οι μόνοι που δεν μπορούν ποτέ να δούν το ακριβές μέγεθος της καταστροφής που ήδη έγινε, και συνεχίζει να συντελείται, είναι όσοι ζουν σ’ αυτή.
Μερικά πράγματα τα βλέπεις “μόνο” εξ αποστάσεως. Λυπηρό έως και εκφοβιστικό, μα αυτή είναι η αλήθεια.

Αναγκαστική εκμάθηση της Τουρκικής γλώσσας στα παιδιά, και βομβαρδισμός του κοινού, από τα πουλημένα - προδοτικά κανάλια, με τουρκικές σειρές, με τελευταία, του σφαγέα δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων, του Σουλεϊμάν. Ναι, εκεί φτάσαμε. Απορώ γιατί δεν κάνουμε παρελάσεις προς τιμήν του, την επομένη της 25ης Μαρτίου. Πολύ φοβάμαι, πως, θα το δουν κι αυτό τα μάτια μου μια μέρα, έτσι όπως πάμε. Ο ραγιαδισμός ξαναζεί. Τον ανασταίνουν με το στανιό.

“Ραγιάς, σκυφτός θα είσαι, όχι ελεύθερος. Πάντοτε δεύτερος.
Και δεν σου πρέπει λευτεριά, βρωμο-ραγιά, βρωμο-ραγιά”.
Αυτό είναι το μήνυμα, κοιτάξτε καλύτερα γύρω σας, αφουγκραστείτε, θα το ακούσετε, και θα το δείτε.. Είμαι τόσο σίγουρος, όσο και ότι υπάρχετε.

Σε μια χώρα που έβριζαν τον βασιλιά, επειδή ήταν ξένος λέει, καθιέρωσαν ένα πολίτευμα, που όμοιό του δεν υπάρχει. Τώρα κυβερνάνε Έλληνες, εντόπιοι βασιλίσκοι, οι οποίοι κατάκλεψαν και κατακρεούργησαν το λαό και την πατρίδα. Ο βασιλιάς όταν του είπαν φύγε, έφυγε. Αυτοί δεν φεύγουν με καμία δύναμη. Έχουν γαντζωθεί στους θρόνους τους, που τους άλλαξαν με δερμάτινες πολυθρόνες, τόσο γερά, που μέχρι και νόμους ειδικούς εφηύραν για να μένουν στο απυρόβλητο.

Άπειρα τα παραδείγματα βασιλιάδων που πολέμησαν για την πατρίδα, αν και ξένοι. Ποιος από τους σημερινούς “Έλληνες” θυσίασε το παραμικρό για αυτήν την πατρίδα; Πιστέψτε με, οι ξένοι την αγάπησαν πιο πολύ από όσο εμείς οι ίδιοι.
Και σάμπως σήμερα ποιος κυβερνάει πάλι; Τα φερέφωνα της βουλής; Η οι ξένοι της τρόικας; Ανοίξτε επί τέλους τα μάτια σας.

Και ο λαός.. ο δόλιος λαός, προσπαθεί να ξεχάσει την πίκρα του, την φτώχεια του, την απελπισία του, την προδοσία και την ταπείνωση που του υπέβαλαν προδότες και πουλημένοι “Έλληνες”, άτομα δικά του, που τα εμπιστεύτηκε και τον εξαπάτησαν κατ’ εξακολούθηση, ..με ..χαβαλέ!
Τι άλλο άραγε του απέμεινε; Επαναστάτης, στο φινάλε, ποτέ δεν θα ξαναγίνει.
Τον ευνούχισαν.. ΤΕΛΟΣ!!

Los Minotaurus..

2013-03-15T14:37:00.003-04:00

Γύρισε και με προκάλεσε, για πολλοστή φορά.
Ποιός; Ο Ρούντολφ, το ελαφάκι.

Προσπάθησε και να με χτυπήσει κάτω από τη ζώνη, ρωτώντας αν μου κάθισε κάποια φίλη η όχι. Όταν κάποιος δεν φτάνει πάνω από τα @@ρια σου, μην περιμένεις να σε χτυπήσει ψηλότερα. Μέχρι εκεί φτάνει.

Όχι Ρούντολφ, δεν μου κάθισε, είναι κυρία και περπατάει με κλειστά τα πόδια.
Η δικιά σου.. ξεκάθισε; Εννοώ, ..ξεκαβαλίκεψε; Γιατί σαν καουμπόης περπατάει. Πρόσεχε μη σε πληγώσει με κανένα σπιρούνι 60φεύγα.

Το πρόβλημά του βασικά, δεν είναι το ποια μου κάθεται εμένα, αλλά το ότι η δικιά του δεν λέει να σηκωθεί από το πολύ “καθισιό”.
Είναι πικρό ακόμη και για έναν Ρούντολφ, να ξέρει ότι του τα φοράει ένας 70ρης κοντά, αγοράζοντας την σιωπή και την ανοχή του, πετώντας του απλώς μερικές πενταροδεκάρες. Πολύ φτηνή εξαγορά θα έλεγα. Μα κάποιοι άνθρωποι, είναι φτηνοί γενικώς.
Ρούντολφ, την επόμενη φορά, δοκίμασε με τα κέρατα, ίσως με πονέσεις λιγάκι..!!

Μη φοβάστε για μένα..

2013-03-15T14:24:00.002-04:00

“Τι θα κάνεις;”
“Θέλεις να έρθεις πίσω στην Ελλάδα;”
“Μιλάς σοβαρά; Και τι θα κάνεις εδώ, ξέρεις πόσο δύσκολα είναι;”
“Κάτσε εκεί που είσαι και μην το κουνάς..”

Κάθε φορά που θα συζητήσω με κάποιον/α που ζει, η ήρθε από Ελλάδα, τα ίδια και απαράλλαχτα ακούω. Άρχισα να κουράζομαι.

Αγαπητοί μου φίλοι,
Έζησα Ελλάδα τη μισή μου ζωή. Η μιζέρια και η κλάψα του στυλ “μη μου ζητάτε, δεν έχω, κι εγώ να πάρω θέλω” μου ήταν γνωστές από πάντα. Τις συναντούσα σε κάθε βήμα μου. Βασικά δεν είδα να άλλαξε απολύτως τίποτε. Κλαιγόντουσαν, όσοι δεν είχανε, μια φορά, κι αυτοί που είχανε, πέντε.

Ξέρω τι σημαίνει φτώχεια. Φτωχά έζησα, φτωχική η οικογένεια που με ανάθρεψε, έμαθα τι σημαίνει στέρηση, μα δεν πέθανα. Με αυγά αγοράζαμε φαγώσιμα, χρήματα δεν είχαμε, μα ήμασταν ευτυχισμένοι και δεμένοι σαν οικογένεια, δεν λυγίσαμε ποτέ.

Ξέρω τι θα πει πείνα, ξύπνησα άπειρα βράδια από πείνα και κρύο, μα δεν πέθανα ούτε από αυτά, ζω ακόμα. Ποτέ όμως δεν πουλήθηκα.
Δάνεισα και δανείστηκα. Έδωσα και πήρα.
Δεν καταδέχτηκα όμως ποτέ να απλώσω χέρι σε τραπέζι, που εγώ δεν πρόσφερα τίποτε απολύτως. Τζάμπα δεν με τάισε κανένας. Το ψωμί που έφαγα, το κέρδισα τίμια. Κι όταν δεν υπήρχε, προτιμούσα να κοιμάμαι νηστικός, παρά να αφήσω να με λυπηθούν άλλοι.

Πιστέψτε με λοιπόν, ακόμα και τώρα αν επιστρέψω, δεν θα χαθώ.
Ξέρω να πολεμάω.
Μη φοβάστε για μένα λοιπόν..

Ε, μα επιτέλους..

2013-03-15T14:23:00.002-04:00

_Με συγχωρείς ρε μάστορα, αλλά.. μου λές σε παρακαλώ τι είναι αυτό που μου σέρβιρες;
_Σαλάτα κύριε, με τι μοιάζει;
_Με το δάσος του Σέιχ Σού
_Γιατί το λέτε αυτό;
_Γιατί; Αυτό εδώ, τι δέντρο είναι; Κι έπρεπε να μου βάλεις μέσα ολόκληρο το δενδρύλλιο;
_Σέλινο είναι κύριε..
_Ποιό ρε είναι σέλινο; Αυτό είναι κοτζάμ κυπαρίσσι. Λες και βρίσκομαι στα μνήματα. Αυτά πάλι τι είναι;
_Κομμένα φύλα λάχανο
_Κομμένα τα ονομάζετε εις τους Καναδάδας; Με δυό τρία από αυτά σκεπάζω το αμάξι μου να μη βρέχεται. Υπόστεγο φτιάχνω, τύφλα να ‘χουν οι λαμαρίνες.
_Αν δεν σας αρέσει να σας φέρουμε άλλη.
_Να σε πω..
_Ορίστε
_Δε με λές, έχω τίποτε κέρατα στο κεφάλι;
_Όχι, αν και δεν σας καταλαβαίνω
_Δεν πειράζει.. Και δε με λές;
_Ορίστε..
_Κρέμεται από το λαιμό μου καμία κουδούνα;
_Ε.. όχι.
_Μουγκράω; Μουγκράω; Κάνω “μουυυυυυυ” ;
_Μα.. όχι βέβαια..
_Οποία ανακούφισις. Άρα δεν είμαι μοσχάρι.
_Μα δεν σας είπαμε μοσχάρι κύριε..
_Τότε, σερβίρετέ με ως άνθρωπο παρακαλώ.

Έχει ο καιρός γυρίσματα..

2013-03-15T14:23:00.001-04:00

Κάποτε το επάγγελμα που έκανα ως τραγουδιστής και μουσικός, ήταν στις δόξες του. Σήμερα πνέει τα λοίσθια.

Βλέπω ονόματα, να παρακαλάνε για δουλειά, κατεβάζοντας τα μεροκάματά τους σε εξευτελιστικό επίπεδο, αν συγκρίνω τι ζητούσαν μόλις μερικά χρόνια πριν.
Βλέπω “μη” ονόματα, να δέχονται αμοιβές εξευτελιστικές, παρακαλώντας για ψίχουλα.
Βλέπω μαγαζιά, να ανοίγουν και να ξανακλείνουν, με μαθηματική ακρίβεια.
Και δεν το βλέπω μόνο στην Ελλάδα, το είδα και στη Γερμανία που ήμουν, το βλέπω τώρα κι εδώ στον Καναδά.

Εδώ θα έλεγα, είναι ακόμη χειρότερο το θέαμα. Σε μια πόλη όπως το Τορόντο, με πάνω από 140.000 Έλληνες, δεν κατάφερε να σταθεί ούτε ένα μαγαζί της προκοπής. Ούτε ένα..

Προσωπικά, έφυγα από τη νύχτα. Δεν παρακαλάω κανέναν να μου πετάξει ψίχουλα, ούτε γλύφω κώλους. Δεν μου πάει, και δεν το γουστάρω, είναι αντίθετο με την περηφάνια μου.
Να με σέβονται ήθελα πάνω απ’ όλα, να με εκτιμάνε, πρώτα σαν προσωπικότητα, και μετά σαν καλλιτέχνη.

Δεν το είδα ποτέ. Δεν έμαθαν να σέβονται κανέναν. Ας κρατήσουν λοιπόν και τα χρήματά τους. Δεν τους έχω ανάγκη.
Μην απορούν όμως, που τα μαγαζιά τους δεν κρατάνε ποτέ πάνω από ένα χρόνο.
Έχει ο καιρός γυρίσματα κύριοι, βλέπεις, όλα πληρώνονται εδώ..!

Διάβασε να μαθαίνεις κόπανε..

2013-03-15T14:17:00.001-04:00

“Με τα λεφτά μου, **** και την κυρά μου”..

Βλέπω πολλούς μαγαζάτορες τα τελευταία χρόνια, να το έχουν διαγράψει το ρητό αυτό από τη μνήμη τους, και να το θυμούνται πάντα, αλλά στο τέλος, όταν πλέον μυρίσουν το κλάσιμο που έφαγαν και που τους άξιζε, απ’ τους πελάτες.

Αγαπητέ, όταν ανοίγεις μαγαζί, έχεις ανάγκη πολύ κόσμο. Και δεν χρειάζεσαι μονάχα λεφτά για να το ανοίξεις, μα και μαγκιά και σωστή διαχείριση, για να το έχεις και στο μέλλον με επιτυχία. Θα σου πω λοιπόν τις δικές μου “Δέκα Εντολές”, και εντελώς δωρεάν.. No Charge μαλάκα, promise!

1. Κατ’ αρχάς, έχεις ανάγκη τον κάθε πελάτη, γιατί αλλιώς θα το κλείσεις πολύ σύντομα.

2. Έχεις ανάγκη από πεπειραμένο, τίμιο και ευγενικό προσωπικό, γιατί αλλιώς την έκατσες, θα σου διώξουν τους πελάτες, και πάλι θα το κλείσεις.

3. Είσαι χουβαρντάς, δεν βάζεις καβούρια στις τσέπες, και γι’ αυτό δεν χρειάζεται να σου πω το γιατί. Εκτός κι αν θέλεις να σε φωνάζουν κι εσένα “Εβραίο”.. ξέρεις ποιόν εννοώ!

4. Κρατάς ευχαριστημένο το προσωπικό σου, για να σου δώσει την ψυχή του, και δεν τους φέρεσαι σαν σε σκλάβους σε γαλέρα. Ειδεμή κάντα όλα μόνος σου αν μπορείς. Με ανθρώπους έχεις να κάνεις, όχι με ζώα, αν και με τα ζώα είσαι πιο ανθρώπινος.

5. Είσαι κοινωνικός και κάνεις φίλους τους πελάτες σου. Τις κακοκεφιές σου τις αφήνεις σπίτι σου.

6. Δεν αφήνεις τη γυναίκα σου να κάνει κουμάντο στην δουλειά σου, ούτε είναι ωραίο να σας βλέπει ο κόσμος να τσακώνεστε. Αυτά κρατήστε τα για το σπίτι σας.

7. Αν κάποιος από το προσωπικό δεν κάνει για την επιχείρησή σου, τον απολύεις, δεν τον κρατάς επιδεικτικά, γιατί μια μέρα θα μείνετε οι δυό σας στο μαγαζί.

8. Κράτα χαμηλά την μουσική που βάζεις, δεν είναι όλοι κουφοί, ούτε διψασμένοι για μουσική. Ο κόσμος έρχεται να ηρεμίσει και να ξεκουραστεί, όχι να βραχνιάσει επειδή δεν τον ακούει η παρέα του, και την επομένη, όποιος τον ακούσει να μιλάει, να νομίζει ότι ήταν σε κανένα γήπεδο.

9. Δείχνε στον πελάτη ότι τον σέβεσαι, και ότι νοιάζεσαι για αυτόν. Όχι να του δείχνεις επιδεικτικά πως τον έχεις χεσμένο, γιατί το δικό του –σίγουρο- χέσιμο, μια ημέρα των ημερών θα σου κοστίσει πολύ ακριβά.

10. Αν κάτι χάλασε, το αντικαθιστάς με καινούργιο, δεν το γεμίζεις τσιρότα, ούτε το προσφέρεις ατελές η φθαρμένο.

Αυτές ήταν οι δέκα “εντολές”, που εγώ θα τις έλεγα “συμβουλές” για πολλούς που θέλουν σώνει και καλά να λέγονται μαγαζάτορες.
Και επειδή συχνάζω σε ορισμένα μαγαζιά, που κάποια δεν τηρούν ΟΥΤΕ ΜΙΑ από αυτές τις ..συμβουλές, αποφάσισα να τα γράψω, μήπως αν τα δουν γραμμένα, κάποιου να ιδρώσει λιγάκι τ’ αφτί.
Για να δούμε..!!

(Υ.Γ. Νικήτα, οι μέρες των ισχνών αγελάδων σου, κοντεύουν :)

Τα Robocops..

2013-03-15T14:16:00.002-04:00

Τα παλιά χρόνια, όποιον περπάταγε μονάχος και παραμίλαγε χωρίς να ‘ναι κάποιος δίπλα του, του φόραγαν ένα άσπρο πουκάμισο από καραβόπανο, με κάτι μανίκια δυό μέτρα μάκρος, με τα οποία και τον τύλιγαν σα λαχανοντολμά, και σύντομα τον ξέχναγαν όλοι κάποια μέρα, ή τους ξέχναγε αυτός.

Σήμερα.. όλοι παραμιλάνε. Όλοι σαν τα Robocop ένα πράγμα, με ένα τσιβί στ’ αφτί, που ‘χει κι ένα μπλε λαμπάκι που αναβοσβήνει, η με δυό καλώδια να κρέμονται απ’ τα αφτιά τους σαν καπίστρι για μουλάρια, να περπατάνε και να μιλάνε μονάχοι τους, κουνώντας τα χέρια τους σαν κλόουν, κοιτάζοντας το κινητό τους με ευλάβεια, σα να διαβάζουν τη βίβλο, στουκάροντας στο τέλος πάνω σε κολώνες, πάνω σε άλλα Robocop η πάνω σε δέντρα.

Έρχονται χρόνια, που άμα δεν ανήκεις κι εσύ στα Robocop που παραμιλάνε και στουκάρουν πέρα δώθε, θα σου φοράνε εσένα ένα άσπρο πουκάμισο από καραβόπανο, με κάτι μανίκια δυό μέτρα μάκρος, με τα οποία και θα σε τυλίξουν σα λαχανοντολμά, και σύντομα θα σε ξεχάσουν όλοι κάποια μέρα, η θα τους ξεχάσεις εσύ.
Θυμήσου τα λόγια μου.

Πλάκα με κάνεις..

2013-03-15T14:16:00.001-04:00

Στα 50 μου, είδα, έζησα, έκανα ή άκουσα, χιλιάδες μπορώ να ώ ευτράπελες καταστάσεις, που άλλες είναι να γελάς, κι άλλες να κλαίς.
Θα σας γράψω μερικά κουφά..
(Αφιερωμένο στη μάγισσα Κίρκη)

Σε μια καφετέρια του Τορόντο, λέει το αφεντικό στην υπάλληλο: “μετά που πιάνετε κοτόπουλο, πλένετε καλά τα χέρια σας, μην πιάσουμε καμία ..σαλαμάνδρα”.
(εννοούσε ..σαλμονέλα)

Ελληνο-καναδέζικα: Να σφουγγαρίσουμε το πάτωμα= να μαπίσουμε το φλόρι

Πήγε ένας θυμωμένος μια μέρα, και λέει ενός Καναδού που κόλλαγε τη γυναίκα του κι ότι και καλά θα έτρωγε ξύλο ο Καναδός: “Ντόντ στίκ μάι γουάιφ, γου γουίλ ίτ γούντ”..

Κάποτε είπε ένας πελάτης στον Παντελή τον αρμονίστα,
_"θέλω να ακούσω ένα του Τερζή”
_Ποιό;
_” τον 'αστακό'.."
_Πες ρε φίλε μερικά λόγια, μπας και το θυμηθώ, του λέει απορημένος ο Παντέλος. Και ο παπάρας, μες την τρελή χαρά του τραγουδάει στο αφτί,
_"είμαι αστακός πολύ κι όπου θέλω θα πηγαίνω.."

Στη Γερμανία, όταν πρωτοπήγαν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες στην πόλη Geretsried, έμεναν σε πρόχειρες καλύβες μέσα στο δάσος.
Ένας από Γιάννενα ποτέ δεν μπορούσε να βρει το σπίτι του. Έβαλε σημάδι λοιπόν μια μπουλντόζα. Μέχρι που την πήραν μια μέρα. Οπότε, τον βλέπει ένας, σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα δέντρο να ψάχνει το σπίτι του κατά που πέφτει, και τον φωνάζανε από τότε “Κόνδορα”.

Ρωτάει ένας Γερμανός τον Τάκη, was hasst Du in Griechenland gemacht? (τι δουλειά έκανες στην Ελλάδα; )
Κι εκείνος, μην ξέροντας πώς λέγεται στα γερμανικά ο ιδιώτης, του απαντάει: Ich in Griechenland?.. idiot! (εγώ στην Ελλάδα; ..ηλίθιος)

Όταν πρωτοήρθα Καναδά, τον πρώτο μήνα, γνώρισα εκεί που τραγουδούσα μια κοπέλα, που μου έφαγε τα αφτιά να βγούμε μια μέρα παρέα για καφέ. Πήγα να μην με ζαλίζει, και γυρνάει κάποια στιγμή και μου λέει..:
_Πότε θα έρθεις να γνωρίσεις τους γονείς μου;
_Γιατί; με πεθύμησαν;
_Τι γιατί.. με εξέθεσες, μας είδαν μαζί για καφέ.. δεν θα πρέπει να με ζητήσεις;
Ακόμη τρέχω εννοείται..

Τα λαμόγια

2013-03-15T14:15:00.002-04:00

Η λαμογιά αγαπητέ αναγνώστη, δεν είναι φαινόμενο που συναντάται μόνο στην Ελλάδα.
Ναι! είναι ελληνικότατο προϊόν, και με πατέντα. Μα έχει παγκόσμιο αντίκτυπο, μιας και Έλληνες, ζουν σε όλο τον κόσμο.

Θα τους συναντήσεις σε κάθε κοινωνικό στρώμα και υπόστρωμα.
Θα τους συναντήσεις όπου υπάρχει ατομικό συμφέρον και κέρδος.
Απο εκκλησίες, καφετερίες, εφημερίδες.. μέχρι πορνεία.

Το λαμόγιο σε κλέβει, σου κάνει μήνυση στο καπάκι ότι τον έκλεψες, και βρίσκει και δίκιο.
Σου λέει ψέματα, σε κατηγορεί μετά για ψεύτη, κι όλοι αυτόν πιστεύουν.
Σε χτυπάει, και πάνε εσένα μέσα για βιαιοπραγία.
Σου πηδάει τη γυναίκα, και βγαίνεις εσύ ο φταίχτης, μέχρι που του λές ευχαριστώ.. πέρνα κι αύριο να την ξαναπηδήξεις.

Παλιά ο λαός μας έλεγε, έξω απ’ άδικο, κι απο κακιά γυναίκα.
Άλλαξε η παροιμία αγαπητοί μου.
Έξω απο άδικο, κι απο κακό λαμόγιο..
Βλέπεις, έχει και λαμόγια γυναίκες.. Αμέ, αμέ..

Αι κατολισθήσεις

2013-03-15T14:15:00.000-04:00

Όλοι έχουμε ακούσει, μερικοί έχουμε δει κατολισθήσεις στη ζωή μας.

Δεν μιλάω σήμερα για τις φυσικές. Μιλάω για τις ανθρώπινες.
Βασικά, λέγονται “ολισθήσεις”, μα όταν παίρνουν κι άλλους στο διάβα και τον κατήφορό τους, τότε πλέον μιλάμε για κατολίσθηση κανονική.

Μια τέτοια βλέπω να συμβαίνει αυτές τις μέρες στο Τορόντο.
Ο “λάσπης” παρασύρει όποιον του απλώσει το χέρι, και στο τέλος τον θάβει. Δεν υπάρχει πιθανότητα να βρεθεί κάποιος στο δρόμο του και να βγεί καθαρός. Ή λασπωμένος χάλια θα βγεί, ή θα τον καταπλακώσουν εντελώς οι λάσπες και θα αφανιστεί.
Ο λάσπης όμως, πάντα λάσπη παραμένει. Δεν παθαίνει τίποτε.

Ηθικόν δίδαγμα:
”Πές μου τους φίλους σου, να σου πω.. τι θα πάθεις”

Γιατί όχι μωρέ;

2013-03-14T20:18:00.002-04:00

_Πάτερ, γιατί βασανίζετε εσείς οι παπάδες τον κοσμάκη;
_και γιατί τον βασανίζουμε;
_Ιδέα δεν έχω..
_το γιατί ρωτάω, γιατί το λες
_Άααααα...ναι, λοιπόν να σου πω, καθόμουν και αναρωτιόμουν που λες πάτερ το εξής
_για λέγε να ακούσω!
_θα ακούσεις...λοιπόν που λες πάτερ μου, κάθομαι και λέω...η εκκλησία μου επιτρέπει να παντρευτώ 3 φορές, σωστά;
_Σωστά, συνέχισε..
_άλλες τρεις μου επιτρέπει και το δημαρχείο, σωστά;
_Σωστά
_Πάτερ δεν θέλω να σε τρομάξω, αλλά στο σύνολο όλες μαζί είναι έξι γυναίκες...
_Το ξέρω αυτό, πήγα σχολείο, που το πας δεν ξέρω διάολε...
_Πουθενά δεν το πάω εγώ, μόνο πάει...
_που πάει;
_Γα βοσκή, ξέρω γώ; ..στο τσίρκο..
_για το τσίρκο θα μου μίλαγες;
_όχι, για τις έξι γυναίκες
_ωραία, συνέχισε, που θέλεις να καταλήξεις
_να, βλέπω πάτερ όλα αυτά τα διαζύγια κι αναρωτιέμαι, κρίμα δεν είναι να χωρίζει ο κόσμος;
_Τον κόσμο σκεύτηκες πονόψυχε;
_Μωρέ, ποιος τον γαμ..
_Σκασμός!
_δεν είπα τίποτα! λέω, γιατί τα κάνατε έτσι οι παπάδες, το να παίρνει ένας άντρας μονάχα μία γυναίκα τη φορά, να χωρίζει συνεχώς, που συνεπάγεται έξοδα, παιδιά ορφανεμένα, κλάματα, στεναχώριες, δικηγόροι, φασαρίες.. και φτου κι απ' την αρχή, και δεν του επιτρέπετε να τις έχει και τις έξι...
_Τι λες βρε Θεότρελε..
_Καλά, άντε έστω...τις τρεις...
_τι μου λες βρε παλαβέ;
_...μαζί...
_σταμάτα βρε τρελέ
_...ταυτόχρονα ..λέω...
_αμ δεν φταίς εσύ, εγώ που κάθομαι και σ' ακούω φταίω..
_πάτερ; άκου να καταλάβεις..
_τι να καταλάβω που...
_Άκου άκου, ...άμα είναι τρεις οι γυναίκες στο σπίτι, ο άντρας είναι πάντοτε ήρεμος, γιατί θα μαλώνουν μεταξύ τους, πάντα η μία θα έχει όρεξη όταν οι άλλες δυό θα έχουν....πονοκέφαλο εναλλάξ, η μία τα παιδιά, η άλλη το σπίτι, η άλλη τον άντρα, όλα στην τρίχα. Με τόση αλλαγή, πάντα θα τις είναι πιστός..και τις τρεις.. Δεν υπάρχει χώρος για πεθερές, το σπίτι μικρό βλέπεις.. Πάτερ, είναι σίγουρα κι άλλα καλά που δεν μου 'ρχονται, κάτσε και σκέψου το.
_Τι να σκεφτώ βρε σατανά..
_Φαντάζεσαι εσένα με τρείς παπαδιές; πι χί;

Μια πονεμένη ιστορία

2013-03-10T04:27:00.001-04:00

Ήρθαν από Ελλάδα. και με βρήκαν εδώ στο Τορόντο.
Αυτή ξανθιά, αυτός φλούφλης. Μεγάλος επιχειρηματίας, μα ..έπεσε έξω. Άτιμη κενωνία..
Η ξανθιά ήταν, λέει, η ιδιαιτέρα της εταιρείας του, και ..καταλαμβάνουταν.. Ο αφεντικός, η ιδιαιτέρα.. Τα γνωστά.. ξέρετε τώρα. Έχετε δει πολλές ταινίες με το αντικείμενο ήδη.

Έψαχναν λοιπόν απεγνωσμένα τρόπους για να μείνουν.
Τους είπα, πηγαίνετε στον τάδε, να σας πει κάποια πράγματα βασικά, γιατί όπως και να το κάνουμε, γνωρίζει πιο πολλά απο μένα.
ΜΗΝ κάνετε όμως μαζί του δουλειές. Βάλτε δικηγόρο. Από αυτόν πάρτε ΜΟΝΟ ιδέες και πληροφορίες, ΤΙΠΟΤΕ άλλο.
Αυτά ήταν τα λόγια μου τότε. Κατηγορήθηκα αργότερα, ότι τους έστειλα σε απατεώνα.

Επίσης τους είπα, αν ασχοληθώ εγώ με όλα αυτά, δηλαδή, να σας βρω δικηγόρο, να σας πηγαίνω-φέρνω στο δικηγόρο, να σας πηγαίνω για τα όποια χαρτιά σας εδώ κι εκεί, σε μεταφράσεις κ.λ.π. να ξέρετε ότι θα βγάλω κι εγώ $500, τα οποία όμως, θα μου τα δώσει ο δικηγόρος, ως προμήθεια, και για τον χρόνο και τις βενζίνες μου. Τζάμπα δεν τρέχω στο φινάλε για κανέναν πλέον, και ο χρόνος μου στοιχίζει.
Δεν τους άρεσε. Το περίεργο όμως, είναι πως αυτούς βασικά, δεν θα τους στοίχιζα δολάριο. Ο δικηγόρος, από τα 4000 (που συνήθως χρεώνουν όλοι τους), θα έπαιρνε 3.500, δίνοντας τα 500 σε μένα.
Και πάλι κατηγορήθηκα ως ..απατεώνας.

Τελικά, δεν πήρα κανένα δολάριο από κανέναν, γιατί απηύδησα εντελώς και σταμάτησα να ασχολούμαι με Έλληνες πολύ γρήγορα, και μέχρι που μια μέρα, κι ο ίδιος ο δικηγόρος, γύρισε και μου είπε, “σε παρακαλώ, όχι πλέον Έλληνες. Ας είναι από οπουδήποτε άλλη χώρα του κόσμου, μα όχι Έλληνες”. Φανταστείτε τι έζησε ο άνθρωπος.

Γνωρίστηκαν μέσω εμού με την Δ.
Η Δ. δούλευε στον μπούλη. Του γνώρισε την ξανθιά, και, θέλοντας η ίδια να παραιτηθεί, του ζήτησε να την προσλάβει, γιατί ήταν κρίμα και δεν είχε να φάει.

Κάποια στιγμή λοιπόν, η Δ. έφυγε απηυδησμένη από τον μεγαλοεπιχειρηματία, που ήρθε με δανεικά (άλλοι πλήρωσαν να φέρει τα πράγματά του από κει) από Ελλάδα, οπότε ο μπούλης αναγκαστικά, κράτησε το χάπατο, μέχρι να βρει άλλη πιο έξυπνη.

Ξέχασε όμως κάτι. Πως η κορασίς, ήτο καλά εκπαιδευμένη ως “ιδιαιτέρα αφεντικών”. Και άξαφνα, έγινε και η ιδιαιτέρα του νέου της αφεντικού, του ..αρζάν κοντάν 70κονταετούς μπούλεως.

Δίπλα στον μεγάλο αυτό επιχειρηματία, γνώρισε πολλούς σημαντικούς ανθρώπους. Άρχισε να έχει και άποψη για τα κοινά. Αμέ.. Μεγαλεία.
Απέκτησε και δύναμη δημοσιογραφική.. Τι να λέμε τώρα.
Άρχισε μάλιστα να δίνει και υλικό, να ασχολείται ο μεγάλος σωτήρας της παροικίας. Γράψε για τον τάδε.. είναι απατεώνας.. Και ο μαλάκας τρέχει.
Το θέμα είναι πως, η λάσπη και ο πετροπόλεμος, συχνά πέφτουν στο κεφάλι σου. (λαϊκή παροιμία)

Μην ξεχνάς όμως ένα πράγμα θείο. Η κοπέλα είναι επαγγελματίας “ιδιαιτέρα”. Κάποια στιγμή, αμάξι τζάμπα οδηγάει, γνωριμίες κάνει, σίγουρα θα γνωρίσει τον επόμενο ..”ιδιαίτερο”, να του κατσικωθεί, και τότε παππού.. γκούτ μπάϊ, και ευχαριστώ για τα χαρτιά που μου ‘βγαλες.. Μα είμαι νέα κοπέλα, πρέπει να κοιτάζω το μέλλον μου. Και μαζί σου το μέλλον γράφει “φυλακή”.

Και στα γεράματα φίλε, είναι κακό να τρως καψουρόχορτο και μετά πόρτα..
Σε λυπάμαι ήδη από τώρα όψιμε εραστή του μεσονυκτίου..

Υ.Γ.1
Ά! και πριν το ξεχάσω. Στον Καναδά ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ δεν είναι το να πάρει κάποιος προμήθεια όταν του την δίνει ο δικηγόρος του οικειοθελώς. Τέτοιες προμήθειες έλαβες και έδωσες άπειρες ως σήμερα, και γνωρίζεις πολύ καλύτερα αν είναι νόμιμες η όχι, οπότε άσε τις θεαματικές -σε βαθμό γελοίο- προσπάθειες εντυπωσιασμού του κοινού.
ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ είναι να συκοφαντείς και να δυσφημείς άλλους μέσω κάποιου εντύπου, ως εκδότης. Εκεί ακριβώς θα φας και το κεφάλι σου, και πολύ σύντομα, ηλικιωμένε “wannabe journalist & reporter”.

Υ.Γ.2
Πάμε στα κιλά μου, που δεν είναι 500 αλλά 125, με ύψος 178. Παρακαλώ να μην στενοχωριέται, γιατί δεν με ταΐζει. Δουλεύω και ταΐζομαι μονάχος, και δεν τρώω τζάμπα σε εστιατόρια του Τορόντο σαν ζήτουλας και να γελάνε μετά μαζί μου οι εστιάτορες, όπως κάνει το πεινασμένο χάπατο, παρέα με το αφεντικό του, αλλά αφήνω και τυχερά πληρώνοντας.
Ας δει όμως και τα δικά του τονάζ το ξανθό, που είναι 1.50 όλο κι όλο, με περιφέρεια μέσης “λεκανοπεδίου Αττικής”.

Υ.Γ.3
Σας ευχαριστώ που με διαβάζετε ανελλιπώς ανεβάζοντας τα Click του Blog μου :)

Υ.Γ.4
Είδαμε όσοι διαβάσαμε τις βρωμιές σας, ότι αγαπάτε τα βρώμικα παιχνίδια. Εντάξει λοιπόν. Πάμε να παίξουμε το παιχνίδι σας, να δούμε πόσο καλά το κατέχετε.

Τώρα καταλάβατε μερικοί, γιατί δεν ασχολούμαι πλέον με Έλληνες, με τα μεγάλα τους προβλήματα, την ασταμάτητη κλάψα, και τις πονεμένες, δακρύβρεχτες ιστορίες τους;

Γιατί.. Να δεις που κάποτε.. θα μας πούνε και μαλάκες..!!
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στους ανά την γη μαλάκες σαν κι εμένα!!

Εργασία στον Καναδά –New Update Μάρτιος 2013

2013-03-02T15:59:00.001-05:00

Επιτέλους άνοιξε ο δρόμος για πολλούς Έλληνες, ηλικίας 18 έως 35 ετών, να έρθουν και να εργαστούν με άδεια εργασίας (Work Permit) έως 1 χρόνο. Όλα αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε και να κάνετε τις απαραίτητες ενέργειες, ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο, απο την επίσημη ιστοσελίδα του Canada Immigration:

http://www.canadainternational.gc.ca/greece-grece/experience_canada_experience/index.aspx?view=d

και αν την θέλετε στα Ελληνικά, πατήστε εδώ: http://www.canadainternational.gc.ca/greece-grece/experience_canada_experience/index-gre.aspx?view=d

Και, εντελώς πληροφοριακά: Για ακόμη μεγαλύτερες πιθανότητες να μείνετε μόνιμα, δοκιμάστε στις περιοχές Manitoba, Saskatchewan.
Υπάρχει εκεί μία οργάνωση απο Έλληνες, Ιταλούς, Ισπανούς κ.λ.π. που βοηθάει εντελώς αφιλοκερδώς όποιον Έλληνα θέλει να μεταναστεύσει στον Καναδά.

Ο διχασμένος προσωπικότητας..

2013-02-28T07:09:00.001-05:00

Θα σας μιλήσω σήμερα για τον αστεροειδή Tan-As, προερχόμενο από υπολείμματα άγνωστου κομήτη, από τον αστερισμό του Όφεως του κατηραμένου, κι ο οποίος έχει κάνει ήδη εκτεταμένες ζημιές σε Καναδά, Αμερική, Ελλάδα, επιστρέφοντας και πάλι Καναδά ακολουθώντας την ελλειπ(τικ)ή του πορεία, για να αποτελειώσει ότι δεν πρόλαβε εδώ και είκοσι τόσα χρόνια.

Ο τύπος είναι από άλλο πλανήτη. Απορώ μερικές φορές, πώς γίνεται να κυκλοφορούν ελεύθεροι κάποιοι, που είναι σχιζοφρενείς σε μη αναστρέψιμη κατάσταση. Αυτός νομίζει ότι μιλάει με Αρειανούς, με πράσινα ανθρωπάκια, όπως λέμε πράσινα άλογα ένα πράγμα.

Πρώτα πρώτα, δεν πιστεύει στον Superman, τουλάχιστον όχι όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Πιστεύει ακράδαντα πως “αυτός” ο ίδιος είναι ο Superman! Ναι.. Βζίνγκ σε λέω το ατόματο!!

Ήρθε σαν κομήτης να σώσει τα απωλεσθέντα ερίφια. Βασικά όπου πάει, σαν κομήτης το κάνει. Δεν ρώτησε ποτέ κανέναν, “χρειάζεσαι διάσωση ορέ χάπατον;”. Στα τέτοια του, κόβει και ράβει μονάχος. Αυτός ήρθε να σώσει, και ..σώζει.

Ήρθα να σας σώσω!! Από ποιόν να σώσει και ποιους; Τον κόσμο εδώ; Πρώτα πρώτα, αυτοί δεν σώζονται ούτε με τανκς, άστο.
Και δεύτερον, λέμε πάλι “άντε, ας το πάρει ο ποταμός”, να τους σώσει, αλλά απο ποιόν; Και από αυτόν.. ποιος θα τους σώσει; Γιατί, αν οι Μογγόλοι εδώ κινδυνεύουν όντως απο κάποιον, τότε κινδυνεύουν απ’ αυτόν πρώτιστα, τον αυτεπάγγελτο σωτήρα. Και τους ονομάζω Μογγόλους, διότι Μογγόλους τους θεωρεί, βρίζοντάς τους ανελλιπώς πισώπλατα.

Οι αρχαίοι μας σοφοί, έλεγαν, να φοβάσαι τον εχθρό σου μια φορά, τον κόλακα δέκα. Και ο τύπος είναι όντως η προσωποποίηση του κόλακα, (ελληνιστί= ο γλύφτης, αγγλιστί= slurp, Πακιστανιστί=Αϊ σιχτίρ).

Ήξερε και απέφυγε με απαράμιλλη μαεστρία το να γεννηθεί στον αιώνα των αρχαίων Ελλήνων. Σου λέει, “οι αρχαίοι δεν τρώνε χόρτα και φαφλατωσύνες, θα φάμε τόσο ξύλο που θα πονέσουν οι ξεχασμένοι συγγενείς μας στην “Αστραλία”, οπότε, καλύτερα στον εικοστό αιώνα. Από χορτοφάγα ζωντανά άλλο τίποτε.

Ρε συ Ααρών, γιατί επέτρεψες κι έπεσε τότε η κυβέρνησή σου πριν αποκαταστήσεις τον.. Superman;
Όχι δηλαδή ότι με χάλασε. Απλά, να.. είναι το γαμώτο ρε συ..

(Υ.Γ.: Ο τίτλος εμπνευσμένος απο την κινηματογραφική αποτυχία, “Ο θόρυβος των αχαμνών!” )

Ο μπούλης

2013-02-13T19:14:00.001-05:00

Τον θυμόμαστε όλοι από τα παιδικά μας χρόνια. Από τότε που ήμασταν μαθητές, και αργότερα στην εφηβεία.

Ο τύπος που μάλωνε με όλους, πούλαγε τσαμπουκά και έδερνε τους πιο αδύναμους, αρπάζοντας από τα χέρια τους ότι είχαν με το έτσι θέλω.

Ο αυτεπάγγελτος σωτήρας των άλλων, που έπρεπε και να του χρωστάνε αιώνια ευγνωμοσύνη, χωρίς φυσικά να τους λέει ποτέ πως, δεν θα έκανε απολύτως τίποτε γι αυτούς, αν δεν υπήρχε το κέρδος για τον ίδιο από πίσω ως κίνητρο. Ότι βασικά, τους έχει χεσμένους, κι ότι κοιτάζει μόνο την πάρτη του.
Στην Ελλάδα κάτι τέτοιους, τους λένε “Λαμόγια”.

Με το να λοιδορεί και να “μειώνει” τους άλλους, πίστευε πως ανέβαινε αυτός στην εκτίμηση των υπολοίπων, και εξαφάνιζε από προσώπου γης όσους πρόσβαλε.

Έγλυφε πιο δυνατούς απ’ αυτόν για να έχει την προστασία και την εύνοιά τους. Από τη μια τους φτύνει, κι από την άλλη τους γλύφει γονατιστός.
Αν κάποια μέρα βρισκόταν κάποιος πιο δυνατός και τις έτρωγε, έτρεχε στους “προστάτες” του μυξοκλαίγοντας και παρακαλώντας να πάρουν εκδίκηση για χάρη του.

Σε πληροφορώ, πως, τέτοιος παραμένει σε όλη του τη ζωή.
Ο τρομοκράτης των αδυνάτων, και ο εξαρτημένος μέχρις τελευταίας σταγόνας σάλιου από πιο δυνατότερούς του, που τους τρέμει μα και τους μισεί ταυτόχρονα.

Τον βλέπω ακόμη και σήμερα, να κάνει τα ίδια παιδιάστικα καμώματα, γλύφοντας και απειλώντας τους γύρω του, πουλώντας προστασίες.
Θα τον δεις σε πολλές μορφές. Παράδειγμα, μπορεί να παριστάνει ακόμη και τον δημοσιογράφο, τον ραδιοφωνικό παραγωγό, τον εκδότη, τον μουσικό παραγωγό, η καμιά φορά, αν η ψυχοπάθειά του είναι βαριάς μορφής, όλα αυτά, ταυτόχρονα.

Ένα πράγμα δεν αντέχει, το να τον αγνοείς παντελώς. Και ένα φοβάται, το νόμο, γιατί δεν τον συμφέρει, αφού έχει χεσμένη τη φωλιά του. Όπου κι αν τον πιάσεις λερώνεσαι.
Το καλό είναι πως, πάντα τον παίρνει είδηση ο κόσμος. Άσχετα αν μερικές φορές τον μυρίζεται αργά, στο τέλος η μπόχα του νικάει και τα πιο συναχωμένα ρουθούνια.

Και επειδή είμαι λάτρης του “μηδένα προ του τέλους μακάριζε”, απλά θα του πω.. “ίδωμεν!”

Και το όνομα αυτής..

2013-02-05T11:25:00.001-05:00

Στην Ελλάδα, συνεχίζουν να κρατάνε τα έθιμα.
Ένα από αυτά είναι, το να δίνουν στα παιδιά τους τα ονόματα των γονιών τους, ακόμη κι αν είναι “απαίσια” για τον αιώνα μας, και ακόμη περισσότερο για τον επόμενο, που έρχεται.

Ρε καλοί μου, ρε χρυσοί μου, δεν είναι όνομα αυτό που πάτε να βάλετε του παιδιού σας.. Εκεί αυτοί. Όχι, θα ντου βάνουμαν...
Ε, μη χάσουν και το μπαξίσι..
Ρε δεν είναι όνομα αυτό, αρρώστια είναι.. Όχι, θα ντου βάνουμαν...
Ρε θα φωνάζουν το παιδάκι αργότερα οι άλλοι και θα νομίζει ότι το δουλεύουν, θα ‘χει μια ζωή ψυχικό τραύμα.. Όχι, θα ντου βάνουμαν..

Μη ρε μαλάκες..
Τι μας λες ρε, το όνομα του πατέρα μου –της μάνας μου- ρε;
Και τι φταίει ρε το μωρό αν ο μαλάκας που βάφτισε τη μάνα η τον πατέρα σου είχε άχτι τον παππού σας ρε κόπανοι και του ‘κανε κάζο;
Το συνεχίζετε βεντέτα εσείς;

Και το όνομα αυτής…. Χαραλαμπία.
Έλεος μαλάκα μου. Δηλαδή.. έλεος!

Ποιός τόλμησε και πάτησε Delete;

2013-01-15T08:29:00.001-05:00

Ένας λαός δέκα εκατομμύρια. Μια ιστορία χιλιάδων χρόνων. Μια χώρα ηρώων και σοφών. Κάποιος πάτησε Delete και σβήνει δεδομένα.
Σαν λογισμικό, χρησιμοποιεί λαμόγια και προδότες πολιτικούς.
Τα δεδομένα, είναι ένας ολόκληρος λαός.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά.

Κάθε λαός στη γη, θα αγανακτούσε. Θα επαναστατούσε. Θα διαμαρτυρόταν και θα έπαιρνε την εξουσία δια της βίας.
Θα τους λιθοβολούσε, θα τους δίκαζε και θα τους καταδίκαζε, με την εσχάτη των ποινών, ως εθνικούς προδότες.
Όχι ο ελληνικός λαός. Δεν είμαστε γενιά ηρώων, μα δειλών.

Περιμένουμε άλλους να κάνουν κάτι, άλλους να “φάνε το κεφάλι τους” για μας. Εμείς πάντοτε στα μουλωχτά και από απόσταση ασφαλείας.
Δήθεν αγανακτισμένοι, βγαίνουμε σε πλατείες και σε πορείες διαμαρτυρίας χασκογελώντας, για να φάμε σουβλάκι η να κάνουμε καμιά γνωριμία, μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ και να πάμε σπίτια μας σαν κουνέλια, φωνάζοντας κενά συνθήματα και προσπαθώντας να κρύψουμε την δειλία μας. Όχι, δεν είμαστε ήρωες. Οι Αργεντινοί, ήταν όντως, τιμή σ’ αυτούς. Ντροπή σ’ εμάς.

Πρόβατα επί σφαγήν ένας ολόκληρος λαός.
Τσομπάνης πουθενά. Σκυλιά πουθενά να φυλάξουν το κοπάδι. Ήρθαν λύκοι και κατσικοκλέφτες, και τα αρπάζουν χωρίς να δίνουν σε κανέναν λογαριασμό.
Λάκισαν ακόμη και τα κριάρια.

Κάθε λαός στη γη, στηρίζεται στις γεννήσεις παιδιών. Ανάγκασέ τον να μην γεννάει, και κάθισε σε μια μεριά, και κοίτα το αποτέλεσμα.
Τον έσβησες, τον τελείωσες, τον αφάνισες.

Με υποκρισία περισσή, δήθεν ωρύονται για γενοκτονίες σε Αρμενίους, Κούρδους, Σύριους, Παλαιστίνιους, κάνοντας όμως ακριβώς το ίδιο στους δικούς τους ανθρώπους, αναγκάζοντάς τους με δόλιους νόμους και αβάσταχτα χαράτσια, να μην κάνουν ..παιδιά.
Αναίμακτη γενοκτονία την ονομάζω. Μα, κάθε γενοκτονία, αναίμακτη η όχι, γενοκτονία παραμένει.
Λαός αφανίζεται, χώρα σβήνει από το χάρτη, δολοφόνοι λέγονται.

Λαέ, αρέσκεσαι σε διχόνοιες. Αρέσκεσαι σε κούφιες απατηλές υποσχέσεις. Αρέσκεσαι σε ψέματα. Το σφαγείο μπροστά σου.. το βλέπεις;
Αν όχι ακόμα, άνοιξε τα μάτια σου και ξανά κοίτα.
Εκεί πας.. Κοίτα, και θα το δεις.

Και αυτοί, συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι..
Και αυτοί συνεχίζουν να προκαλούν το αίσθημα αγανάκτησης ολόκληρου λαού, χωρίς να τον φοβούνται..
Μάλλον κατάλαβαν καλά, πως κυβερνάν δειλούς, αδιάφορους και “ωχαδερφιστές”.

Ξύπνα λαέ, προτού είναι πολύ.. μα πολύ αργά.
Έλληνα, σε σένα μιλάω, όχι στα πρόβατα, αλλά σε σένα τον ΗΡΩΑ, που μέχρι τώρα ατένιζες σκεπτικός τα δρώμενα μα έμενες ουδέτερος και άπραγος..
ΤΩΡΑ, ΣΗΚΩ ΕΠΑΝΩ, ήρθε η ώρα σου..
Η πατρίδα ΣΕ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΩΡΑ, ΟΣΟ ΠΟΤΕ !!

Εκείνη..

2012-12-20T14:13:00.001-05:00

Κι όμως είχα δίκιο στο τέλος...
άσχετα το τι πιστεύεις..
άσχετα τι σε βολεύει να πιστέψεις..
εγώ είχα δίκιο, όχι εσύ.

Έπαιξα κι έχασα, μα όχι μαζί σου,
με μένα έπαιξα,
κι όχι με την ψυχή σου, με τη δική μου μονάχα..

Προσπάθησα να δω τις δυνάμεις μου, και τρόμαξα από τις αδυναμίες μου
Ήθελα να δω τις αντοχές μου, και είδα πόσο ευάλωτος είμαι.
Έψαχνα να βρω τη χαρά μακριά μου, κοντά σε σένα,
μα εσύ πάντα μακριά μου ήσουν, έτσι έμαθες..

Δεν την έβλεπα όχι...
δεν έβλεπα που στέκονταν όλα αυτά τα χρόνια σιμά μου, πλάι μου.
Αμίλητη και σιωπηλή, περιμένοντας καρτερικά αν ποτέ τη δω και την αναγνωρίσω..
Παρίστανε απλά την φίλη, μα ήταν τα πάντα μου..
κι εγώ τυφλωμένος από σένα, δεν την πρόσεχα..

Ήταν όσα είχα και δεν είχα,
και η μόνη συντροφιά μου τις ώρες που έλειπες εσύ,
τις ώρες που πονούσα,
τις ώρες που ένοιωθα μπερδεμένο το μυαλό μου..
τις ώρες που δεν ήθελα κανέναν κοντά μου,
εκείνη ήταν πάντα εδώ,
την ήθελα ναι.. δίχως να το ζητάω συνειδητά.
Μόνο εκείνη μπορούσε να είναι δίπλα μου, κανείς άλλος..

Μόνο εκείνη με άντεχε και με αντέχει...
εσύ δεν μπόρεσες...
δεν έχεις τη δύναμη να μπορείς να μ' αντέχεις...
για σένα μόνο εσύ μετρούσες πάντα..δεν μπορείς όχι,
Η μοναξιά μου ..ναι! το μπορεί...

Για τη μοναξιά μου σου μιλάω τόση ώρα..

Οι Εφιάλτες..

2012-11-13T07:57:00.001-05:00

Δεν με τρομάζει η φτώχεια. Ίσως χρειάζεται κάπου κάπου, για να μάθω να εκτιμώ όσο πρέπει αυτά που ήδη έχω.

Δεν με τρομάζει η πείνα. Πάντα η νηστεία ήταν ωφέλιμη.

Δεν με τρομάζουν οι κατακτητές.
Με κάνουν να βλέπω με άλλο μάτι τον αδερφό μου, μας ενώνει βλέπεις η σκλαβιά. Μας μαθαίνει να εκτιμάμε την ελευθερία.

Φοβάμαι όμως τους προδότες. Τρέμω τους Εφιάλτες. Δεν ξέρω πώς να ξεριζώσω αυτή τη σιχαμερή σαπίλα, που κατασπάραζε από αιώνες την πατρίδα μου. Δεν έχουν τελειωμό.. Είναι αμέτρητοι.

Ποτέ, ποτέ στην ιστορία, δεν υπήρξαν τόσο πολλοί ταυτόχρονα προδότες και Εφιάλτες, όσο τα τελευταία 200 χρόνια.
Δύο αιώνες πνιγμένοι στο βόρβορο της προδοσίας. Στη λάσπη της ψευτιάς, στα χέρια απάτριδων και πουλημένων. Που πουλούσαν τα πάντα, για χρήμα και εξουσία.

ΈΛΛΗΝΑ ! Σε έκαναν να αισθάνεσαι ένοχος για κάτι που δεν έκανες.
Για πράγματα που δεν έφταιξες. Είχες το ακαταλόγιστο των πράξεών σου, ναι, γιατί δεν γνώριζες. Σε είχαν πάντα στο σκοτάδι, την αμάθεια και την ημιμάθεια. Όλοι τους.. Για να γνωρίζουν μόνον αυτοί. Εσύ όχι. Τα πρόβατα επί σφαγήν, δεν πρέπει να γνωρίζουν τι τα περιμένει.
Απόγονοι προδοτών και εγκληματιών όλοι τους. Σφετεριστές και λαοπλάνοι. Οικογένειες, με σκοτεινό παρελθόν, λαμόγια και λοιπά μιάσματα της κοινωνίας.

Σου πουλούσαν ανέκαθεν παραμύθια και ιστορίες τρόμου.
Κι εσύ αγόραζες.. Γιατί φοβόσουν. Κι αυτοί εκμεταλλεύονταν ασταμάτητα τον φόβο σου. Έναν φόβο, που πήγαζε από την άγνοια και την αθωότητά σου. Άφηνες και βίαζαν την ψυχή σου, ρουφώντας σου το αίμα.

Γιατί.. δεν ήξερες..
ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΞΕΡΕΙΣ !
Ξέρεις όμως και τι πρέπει να κάνεις;
Στο χέρι σου είναι. Στην καρδιά σου εναπόκεινται πλέον τα πάντα..
Και η σωτηρία σου, και η σωτηρία της πατρίδας. Ναι, στην καρδιά σου.
Αν έχεις, ΣΗΚΩ. !!

Το μεγάλο πρόβλημα του Έλληνα Blogger

2012-09-14T07:08:00.000-04:00

Είναι πάρα πολλές οι φορές που έλαβα απο διάφορους Bloggers μηνύματα με το ίδιο "πρόβλημα".
_"Κάνω αναζήτηση με τον τίτλο της ανάρτησής μου η το όνομα του Blog μου, και δεν τα βρίσκει η Google".

Κατά πρώτον, χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι.
Κατά δεύτερον, αν η ανάρτησή σου είναι αντιγραφή, λογικό να βρίσκει άλλ' αντ' άλλων o Γούγλης.

Αγαπητέ φίλε Blogger!
Τελικά απο ότι κατάλαβα, ..δεν κατάλαβες.
Αν νομίζεις ότι ο κόσμος θα σε βρίσκει κατά πλειοψηφία μέσω μηχανών αναζήτησης, κάνεις μεγάλο λάθος. Όσοι σε βρίσκουν με αυτόν τον τρόπο, θα σε βρίσκουν παντελώς τυχαία.
Θέλει πολύ μεγάλη υπομονή, χρόνο και δουλειά, για να αποκτήσεις την πολυπόθητη επισκεψιμότητα και υψηλή κατάταξη στις λίστες των μηχανών αναζήτησης.

Και στο φινάλε, γιατί νοιάζεσαι περισσότερο για όλα αυτά, και όχι για το περιεχόμενο του ιστολογίου σου, το οποίο δεν είναι απο μόνο του ικανό, ούτε να προσελκύσει αναγνώστες, πόσο μάλλον να τους κάνει να ξανά 'ρθουν;
Με λάθος πρόβλημα καταπιάνεσαι λοιπόν!