GLOBALNY BIZNES

W USA indeksy naruszają dwumiesięczne wsparcia – czy to nowa fala spadkowa?

2011-10-03T23:44:00.000+02:00

Poniedziałek przyniósł kolejny dzień mocnych spadków na amerykańskich parkietach. Główne indeksy w USA spadły odpowiednio: S&P 500 spadł o 2,85%, DJ 30 o 2,36% a Nasdaq Composite spadł o 3,29%. S&P 500 na wykresach dziennych przebił zdecydowanie poziom sierpniowych dołków - 1120 pkt, prawdopodobnie rozpoczynając kolejną falę spadkową.

Również na wykresach świecowych, przedstawiających całodniowe notowania indeks S&P 500 naruszył swoje, blisko dwumiesięczne wsparcie.

Jednocześnie notowania pary EURO/USD spadły do poziomu 1,3173, najniższego od stycznia br., co świadczyć może, iż obecne spadki na giełdach akcji spowodowane są obawami o kondycję Strefy Euro. Jak pisałem rano, negatywny test wsparć indeksów amerykańskich znacząco zwiększy możliwość wystąpienia kolejnej silnej fali spadkowej na rynkach światowych. Wydaje się, iż obecnie prawdopodobieństwo takiego scenariusza jest duże. Możliwy potencjalny zasięg spadków na Wig 20 to okolice 1880 pkt.

W Ameryce może być gorąco!!!

2011-10-03T08:23:00.001+02:00

Piątkowa sesja za oceanem – USA, zakończyła się ponad dwuprocentowymi spadkami. Sprowadziły one indeksy amerykańskie w okolice dolnych ograniczeń kanału bocznego, trwającego blisko dwa miesiące. Bliskość lokalnych dołków na indeksach amerykańskich może sprawić, iż zbliżający się tydzień na giełdach akcji nie będzie nudnym trendem bocznym.

Dla odmiany główny indeks giełdy warszawskiej Wig 20 zakończył tydzień, stosunkowo (w porównaniu do piątku w USA) mocno, i zamknął się na poziomie 2189 pkt. Wydaje się, iż najbliższym wsparciem dla Wig 20 jest poziom około 2115 pkt. I niewykluczone, iż w związku ze słabością rynków za oceanem będzie on testowany w najbliższych dniach.

Negatywny test wsparć na indeksach amerykańskich może otworzyć drogę do dynamicznych spadków na wszystkich rynkach. Średnioterminowo rynki nadal znajdują się w trendzie spadkowym, a w związku z tym prawdopodobieństwo pogłębiania się spadków jest wyższe niż możliwość wyjścia z obecnego dwumiesięcznego trendu bocznego w górę.

"Światem rządzi Goldman Sachs"

2011-10-01T08:18:00.000+02:00

Brytyjskie media nie mogą ochłonąć po szokująco szczerej wypowiedzi niezależnego brokera finansowego, który przyznał, że marzy o ponownym kryzysie finansowym i recesji.

Wywiad BBC z Alessio Rastanim obejrzało już w ciągu dwóch dni w internecie na You Tube co najmniej półtora miliona osób.

- Ja jestem brokerem. Kiedy widzę okazję do zarobienia pieniędzy, to ją chwytam. Większości brokerów nie obchodzi łatanie gospodarki, całej tej sytuacji. Nasza praca to na tym zarobić.

Zaraz potem padło szokujące wyznanie: - Osobiście, marzę o tej chwili od trzech lat. Muszę wyznać, że co wieczór idę spać i śni mi się kolejna recesja. Bo kiedy się zawali rynek, euro i wielkie firmy, przy właściwym planie można będzie zarobić wielkie pieniądze.

Miary osłupienia brytyjskich dziennikarzy i publiczności dopełniło pogardliwe zbycie międzynarodowych wysiłków, aby zapobiec katastrofie.- Nie pora modlić się teraz, żeby rządy coś na to pomogły. Rządy nie rządzą światem, tylko Goldman Sachs.

Ale Alessio Rastani ma dobre serce i radzi zwykłym ludziom, jak uniknąć potopu:- Przede wszystkim ludzie powinni chronić swój majątek, to co posiadają. Bo ja przewiduję, że w ciągu niespełna roku znikną oszczędności milionów ludzi. A to dopiero początek.

Alessio Rastani swoją szczerością wyrobił sobie wysoką pozycje na brytyjskiej liście powszechnie znienawidzonych sprawców kryzysu, obok bankierów i nieroztropnych ministrów folgujących instytucjom finansowym.

Pojawiły się informacje, że Rastani to oszust, który należy do grupy Yes Men i ma niewiele wspólnego z biznesem. Takie informacje pojawiły się w serwisie społecznościowym Twitter, a także w serwisie Huffington Post. Brytyjska stacja przeprowadziła kontrolę i zapewniła, że nie znalazła, żadnych dowodów na to, że mógłby to być żart. BBC opublikowało we wtorek oficjalne stanowisko w sprawie wywiadu z Rastanim. "To niezależny trader, jeden z wielu, którzy na naszej antenie mówił o recesji".

http://www.parkiet.com/artykul/1099978--Swiatem-rzadzi-Goldman-Sachs-.html

No, cóż! Po największym manipulancie Świata można by było więcej oczekiwać!!!

Czyżby dalej trend boczny na giełdach?

2011-09-28T09:55:00.002+02:00

Z dwóch prognozowanych przeze mnie możliwych do realizacji scenariuszy giełdowych, na razie realizuje się scenariusz, ostatnio oceniany przeze mnie, jako mniej prawdopodobny. Mianowicie giełdy amerykańskie efektownie obroniły wsparcia formacji bocznej rysującej się od 10 sierpnia br. W ślad za nimi podążyły rynki europy zachodniej. Stosunkowo słabo zareagowały na odbicie w USA rynki azjatyckie.

Nasz rynek należał przez dwa ostatnie dni do giełd, które jak dotychczas mało skorzystały z ogólnej poprawy nastrojów na rynkach. Jeszcze w poniedziałek, intraday mieliśmy próbę zejścia Wig 20 w okolice 2042 pkt. Na zakończenie wczorajszej sesji poziom Wig 20 wyniósł 2203 pkt. Zgodnie z poprzednim komentarzem, uważam, iż obrona przez rynki amerykańskie swoich wsparć, będzie prawdopodobnie w krótkim terminie skutkowała dla rynku polskiego, konkretnie dla indeksu Wig 20, możliwością obrony obecnego krótkoterminowego dołka na poziomie 2019 pkt. Naturalnie po efektownej poprawie nastrojów na większości giełd światowych w poniedziałek i wtorek, moja ocena rynków przesunęła się krótkoterminowo w kierunku bardziej optymistycznym, jednakże w średnim terminie nadal istnieje możliwość ponownego powrotu do trendu spadkowego. W najbliższym tygodniu prawdopodobnie Wig 20 będzie poruszał się w szerokim kanale pomiędzy poziomem 2019 – 2452 pkt., przy czym ze względu na fakt, iż mało skorzystaliśmy na ostatnich wzrostach myślę, iż jest jeszcze niewielki potencjał do krótkoterminowych wzrostów na naszym rynku. Patrząc na rynki z perspektywy średnioterminowej, jak pisałem we wcześniejszym artykule, przedłużająca się konsolidacja na rynkach giełdowych (a z taką mamy do czynienia obecnie) zwiększa prawdopodobieństwo zmiany średnioterminowej oceny rynków ze spadkowej na wzrostową.

W poszukiwaniu giełdowego dołka!

2011-09-25T19:21:00.000+02:00

Moje przewidywania co do dużego prawdopodobieństwa przebicia przez indeks Wig 20 wsparcia na poziomie sierpniowego dołka - 2115 pkt. sprawdziły się błyskawicznie. Na piątkowej sesji zaliczyliśmy intraday minimum na poziomie 2019 pkt. Jednak końcówka sesji przyniosła poprawę nastrojów na parkiecie, w efekcie czego indeks Wig 20 zakończył notowania lekko powyżej 2100 pkt. Obecnie nie ma żadnych argumentów mogących świadczyć o zakończeniu trwającego od pewnego czasu trendu spadkowego (średnie kroczące znajdują się w układzie charakterystycznym dla trendu spadkowego - wykres poniżej, wskaźniki analizy giełdowej są w rejonach ujemnych, w zasadzie na wszystkich wskaźnikach występują sygnały sprzedaży). Jedynym pozytywem było piątkowe podciągnięcie Wig 20 na zakończenie sesji o 82 pkt., co stanowiło prawie 4% wzrost. Dodatkowo giełda amerykańska zachowała się „bardzo honorowo” i zakończyła notowania na lekkich plusach.

Przełamane poziomy wsparcia na Wig 20 – wykres dzienny świecowy.

Widziałbym dwa możliwe warianty:

1. Pierwszy, w którym w nadchodzącym tygodniu amerykańskie indeksy będą kontynuowały spadki, poniżej swoich wsparć. W takim przypadku, prawdopodobnie Wig 20 będzie testował poziom piątkowego minimum, i w negatywnym scenariuszu może spaść na przykład do poziomu 1880 pkt., który jest 62% zniesieniem fali wzrostowej rozpoczętej w lutym 2007 roku. W pozytywniejszym scenariuszu Wig 20 może obronić się na poziomie 2019 pkt,

2. Drugi, w którym amerykańskie indeksy obronią wsparcia, i dzięki temu nie będziemy testować minimów z piątku.

Wsparcie indeksu S&P w rejonie 1104 – 1118 pkt.

Ponieważ, wszystkie giełdy światowe są obecnie w trendzie spadkowym i nie ma przesłanek by ogłosić jego zakończenie, należy wariant pierwszy uznać za bardziej prawdopodobny.

Sytuacja na parkietach jest obecnie bardzo dynamiczna, i w związku z tym postaram się ją monitorować nieustanie i w przypadku możliwej zmiany trendu, lub jego nasilenia, opublikuję na gorąco na blogu kolejne opinie.

Wielkie Stany Zjednoczone oczyma chińskiego ekonomisty Song Hongbinga!

2011-09-23T17:39:00.000+02:00

Po ciężkim i dramatycznym tygodniu na parkietach proponuję dla uspokojenia i odprężenia fragment książki „Wojna o pieniądz 2” chińskiego ekonomisty, traktującej między innymi o „wybitnej roli i pozycji USA w światowej gospodarce”.

Koniec dolara

W chwili obecnej Ameryka posiada gigantyczny zbiornik z 57 bilionami długu, który każdego dnia i o każdej godzinie rośnie zgodnie z prawem procentu składanego, dokładając olbrzymie ukryte obciążenie do ubezpieczeń zdrowotnych i emerytalnych, które stanie się w pełni odczuwalne mniej więcej za dziesięć lat.

Te dwa elementy już od dawna stanowią wielką przeszkodę dla wzrostu gospodarczego. W rzeczywistości USA nigdy nie będą w stanie zwrócić tak wielkich pieniędzy, dlatego mogą jedynie coraz bardziej się pogrążać. Zaufanie wobec dolara zostało potężnie zachwiane i całkowite odrzucenie go przez mieszkańców globu to tylko kwestia czasu. Ludzie uprawiający powiązaną z nim politykę doskonale zdają sobie z tego sprawę.

Ich głównym zadaniem jest teraz kontrolowane redukowanie do zera wartości amerykańskiej waluty, co pozwoli Stanom Zjednoczonym nadzwyczaj zręcznie odciąć się od kilkudziesięciobilionowego długu i ponownie wystartować. Starają się oni bardzo, by, tuż przed całkowitym upadkiem dotychczasowego pieniądza, uczynić wszystko, co możliwe i oszukańczo wykorzystać pracę obywateli innych państw, w tym także Chin.

Istnieje jednak obawa, że ani opinia publiczna w USA, ani liczne rzesze światowych inwestorów nie zaakceptują planu porzucenia dolara. Dlatego uzasadnieniem tak wielkiej reformy może stać się wyłącznie wielki kryzys.

W warunkach prawidłowo funkcjonującej gospodarki pieniądz ma prawo dewaluować się tylko nieznacznie. Obniżenie jego wartości do zera wymaga wiele czasu. Tyle tylko, że wciąż rosnące zadłużenie Stanów Zjednoczonych odbiera im szanse na jakikolwiek rozwój i skłaniać może inne kraje do rezygnacji z amerykańskiej waluty. Dlatego, o ile plan ma się powieść, dewaluacja dolara musi ulec przyspieszeniu. Jednocześnie należy uspokajać nastroje, rozwiewać wątpliwości i podejrzenia inwestorów, a nawet wspierać nadmierną emisję pieniądza realizowaną przez Rezerwę Federalną. To tłumaczy zniesienie regulacji ograniczających szalone działania spekulacyjne międzynarodowych bankierów, brak reakcji na wybuchy wywoływane przez instrumenty pochodne będące czymś w rodzaju finansowej broni masowego rażenia, wspieranie rynku subprime i uzyskiwanie przez szefów wielkich międzynarodowych korporacji gigantycznych premii. Kiedy niespotykany od blisko stu lat kryzys finansowy wybuchł nagle z wielką siłą, legalne stało się przestępstwo taśmowego drukowania pieniędzy przez Rezerwę Federalną, a zagraniczni inwestorzy okazali zrozumienie i wyrazili swe poparcie, nadal płacąc rachunki. By nie nadużywać ich zaufania i uśpić wątpliwości, w pewnym momencie dolar w dziwny i niewyjaśniony sposób zatrzymał się na drodze spadkowej i… ruszył w górę.
Wiele jest niejasnych zachowań oraz zdarzeń, lecz da się je wszystkie przejrzeć!

Grupa interesu amerykańskiego dolara, wykorzystując metodę gotowania żaby w ciepłej wodzie, paraliżuje nerwy mieszkańców globu. W przeciwieństwie do bezpośredniego pionowego wzrostu wartości RMB [renminbi, chińska waluta – przyp. red.] dewaluacja dolara odbywa się na zasadzie dużych spadków i małych podwyżek. Raz w górę, raz w dół. Najpierw rozpowszechniane są informacje o sprzyjającej i korzystnej sytuacji, stymulujące wzrost cen papierów wartościowych. Gdy następnie gwałtownie przybywa danych świadczących o tym, że warunki zmieniły się i nastąpi obniżka kursów, wielu graczy nie nadąża albo nie decyduje się na działanie, postanawiając nie podejmować pochopnych decyzji. W ten sposób pozwala się wszystkim posiadaczom dolarów oraz amerykańskich obligacji skarbowych żyć iluzjami oraz rozmyślać o przyszłych zyskach i stratach, i tracić szansę na szybkie uwolnienia się. Amerykański pieniądz wciąż mocno trzyma inwestorów w swych sidłach, i wiele wskazuje na to, że uda się kontrolowane sprowadzenie jego wartości do zera – zgodne z harmonogramem i sprzyjające interesom dolarowej grupy.

Możemy przyjąć za rzecz pewną, że ani Europa, ani USA nie pozwolą Chinom wyjść z obecnego kryzysu obronną ręką, a nawet więcej, w pełni wykorzystają nadarzającą się okazję. Amerykański dolar, niczym Titanic, przyjmie komplet pasażerów. Chińscy podróżni, nabywszy bilety po obniżonej cenie, w doskonałych nastrojach podążą tym turystycznym liniowcem do Żółtych Źródeł [kraina, w której przebywają zmarli – przyp. tłum].

Warto jeszcze wspomnieć o niezwykłych scenkach teatralnych odgrywanych przez amerykański rząd, przedstawiających ratowanie giełdy papierów wartościowych. W zasadzie trudno je odróżnić od prawdziwego życia. W ramach jednej z nich Paulson błagał w Kongresie o przegłosowanie bezprecedensowej ustawy o pakiecie pomocowym w wysokości 700 miliardów dolarów. Było to rzeczywiście poruszające. I stanowiło jasny komunikat dla całego świata: „Spójrzcie, jak ze wszystkich sił staramy się zapobiec katastrofie: trzy dni – 100 miliardów dolarów, pięć dni – bilion. Jeśli mimo wszystko nie uda się, nie możecie nas winić”.

A gdy wszystko zostanie już odpowiednio przygotowane, nagle, pewnego dnia, Wielka Brytania, Niemcy i Francja przestaną uznawać amerykańską walutę. Giełda runie i nikt ani nic już jej nie uratuje. Raptowny spadek kursu dolara nie wzbudzi niczyjego zainteresowania. W ciągu jednej nocy cały dług Stanów Zjednoczonych zniknie, a razem z nim znikną także oszczędności Chińczyków oraz chińskie rezerwy walutowe. Fundusze emerytalne Amerykanów rozpłyną się w zupie, po ubezpieczeniach zdrowotnych nie pozostanie ślad, obligacje skarbowe przemienią się w wodę, a rezerwy dolarowe w papier. Rząd będzie się uchylał od odpowiedzialności, twierdząc, że nie przeciw niemu powinno kierować się złość i gniew, on, bowiem zrobił wszystko, co możliwe i nie ma sobie w tej sprawie nic do zarzucenia. Świat zachodnich teoretyków skieruje ostrze swej krytyki przeciw „demonom suwerennych walut”, a głównym jej celem będzie „nieszczęśliwy dolar”. W końcowej fazie tego procesu światowa elita wyrazi swój smutek i najszczersze współczucie dla wszystkich ofiar dolara, włączając w to ciężko pracujący i dobry naród chiński. Ich mowa pogrzebowa zakończy się wezwaniem: „Wszyscy żyjący! Powstańmy z rumowiska autonomicznych walut i rozpocznijmy nową podróż ze wspólnym, wiarygodnym, światowym pieniądzem. Amen”.

Song Hongbing

Naturalnie nie wszystko, co wymyślił autor jest prawdziwe, jednak warto sobie uzmysłowić jak może być postrzegana rola USA, „jako światowego lidera” przez inne nacje.

Paniczne spadki na giełdzie – i co dalej?

2011-09-22T18:28:00.007+02:00

Dzisiejsze notowania na warszawskim parkiecie z całą pewnością stały pod znakiem panicznej wyprzedaży. Indeks Wig 20 spadł o 7,27 %, natomiast Wig spadł o 6 %. Niewiele lepiej zachowywały się indeksy europejskie, które przeciętnie traciły 5 %. Wig 20 osiągnął dzisiaj poziom 2122 pkt., i znacząco zbliżył się do średnioterminowego minimum (intraday) z 11 sierpnia br. na poziomie 2115 pkt., który określa dolne ograniczenie kanału w jakim znajduje się od 10 sierpnia 2011. Potwierdzeniem obecnej słabości rynku, jest przebicie przez Wig 20 wsparcia na poziomie 2180 pkt. na wykresie notowań dziennych. Jak przewidywałem w poniedziałkowym artykule, bardziej prawdopodobnym dalszym scenariuszem dla warszawskiego parkietu jest według mnie przebicie przez Wig 20 dołka intraday z 11 sierpnia i skierowanie się w okolice 2000 pkt. Z tym że obecnie prawdopodobieństwo realizacji takiego scenariusza jest bardzo duże. Szczegółową analizę możliwych scenariuszy rozwoju sytuacji na polskiej giełdzie zamieszczę w niedzielnym wieczornym spocie, na który już dzisiaj zapraszam.

Wig 20 - 22.09.2011, przełamanie wsparcia

Interwencja Zarządu Rezerwy Federalnej – „operacja twist”- niby pozytywnie, a jednak znaczące spadki na giełdach!

2011-09-21T22:46:00.000+02:00

Dzisiaj w godzinach wieczornych FED ogłosił, iż zamierza do czerwca 2012 roku sprzedać obligacje krótkoterminowe o wartości 400 mld dolarów, o okresie wykupu poniżej 3 lat, jednocześnie skupując za taka samą kwotę obligacje długoterminowe o okresie wykupu od 6 do 30 lat. Operacja ta powinna spowodować obniżenie cen papierów długoterminowych, co z kolei powinno wpłynąć na koszt kredytu długoterminowego i w efekcie mieć pozytywne przełożenie na stan gospodarki amerykańskiej.

Teoretycznie można by podejrzewać, iż informacja o planach FED wpłynie pozytywnie na nastroje na giełdach, jednak amerykańskie indeksy po ogłoszeniu powyższej informacji zanotowały poważne spadki ,S&P 500 spadł o blisko 3% natomiast DJ 30 spadł o około 2,5%. Prawdopodobnie inwestorzy amerykańscy uważają posunięcie FED jako wysoce niewystarczające, być może mając na uwadze fakt, iż podobne działanie FED w przeszłości nie przyniosło pozytywnych efektów.

Można na to spojrzeć również z innej strony, jeśli na teoretycznie pozytywne informacje giełdy reagują nerwowo, to co się wydarzy jeśli przytrafią się informacje gorsze?

Tak amerykański bank przetracił miliardy Kadafiego

2011-09-19T14:14:00.001+02:00

Libijski fundusz, nadzorowany przez pułkownika Kadafiego, powierzył w 2008 zarządzanie swoimi pieniędzmi amerykańskiemu bankowi Goldman Sachs- wynika z dokumentów, do których dotarł "Wall Street Journal". Tyle, że bankowcy się nie popisali. Zdaniem gazety, na nieudanych transakcjach fundusz Kadafiego stracił 98 proc. pieniędzy, czyli 1, 3 miliarda dolarów. Umowa byłą skonstruowana następująco: Libijczycy wpłacili 1, 3 miliarda dolarów na zakup koszyka walut i akcji sześciu firm - UniCredit, Santanderu, Allianz, EDF i włoskiej firmy EniSPA i Citigroup. Mieli zarobić na tych transakcjach, jeśli koszyk przekroczyłby zakładany limit.

Tymczasem na świecie wybuchł kryzys i zarówno indeksy walutowe jak i giełdowe mocno się posypały. Dlatego z majątku o wartości 1, 3 miliarda zostało zaledwie 25 milionów dolarów. Gdy afera wyszła na jaw, Trypolis był wściekły. Libijscy pracownicy Goldmana byli tak przerażeni, że - według "Wall Street Journal" - ich szefowie wynajęli ochronę, by uratować swych ludzi przed furią Kadafiego. Aby się ratować bankowcy przedstawili Libii kilka rozwiązań.

Najciekawszym była oferta zainwestowania 3, 7 miliarda dolarów w specjalne fundusze ubezpieczeniowe, w zamian, za co Libia miała dostać akcje o wartości 5 miliardów dolarów. Do tego bank zobowiązał się do wypłaty 9 proc dywidendy przez najbliższe 40 lat. A to oznaczałoby dodatkowe wielkie pieniądze dla Trypolisu. Libia nie przyjęła tego rozwiązania. Zażądałaby amerykański bank znacznie szybciej pokrył straty.

W lipcu 2009, podczas tajnych rozmów między Trypolisem a szefami banku uzgodniono, że straty instytucja wyrówna w 10 lat. By jednak uniknąć kontroli amerykańskiego nadzoru finansowego Goldman Sachs wymyślił jeszcze coś innego. Chciał nakłonić Trypolis do inwestycji w CDS-y, która miała być bezpieczna i zyskowna. Libia odrzuciła tę propozycję, tłumacząc, że to zbyt ryzykowna opcja. Dlatego bank stworzył specjalną spółkę na Kajmanach, do której aktywów wpisano obligacje korporacyjne warte pięć miliardów dolarów - pisze "WSJ". Libia miała na tych papierach zarobić około 6 proc. rocznie, w ciągu 20 lat. Do tego 50 milionów dolarów miało wpłynąć na konto zięcia szefa libijskiego państwowego koncernu naftowego. Porozumienie miało być podpisane jeszcze w czerwcu 2010. Ostatecznie jednak do ugody nie doszło. Gdy w Libii wybuchła rewolucja, wszystkie zagraniczne aktywa Kadafiego zamrożono, a zachodnie firmy nie mogą z nim robić interesów. Nie odzyska, więc ani centa ze straconych miliardów.

Źródło: Wall Street Journal

04.09.2011.

Można przewrotnie powiedzieć, że chytry dwa razy traci. Ale w sumie, to smutne biorąc pod uwagę, iż najpierw bez problemu robi się interesy z Kadafim (z tym, że tak naprawdę interes zrobił tylko Goldman Sachs), a później uznaje się go, (gdy jest bardzo niewygodny, bo domaga się zwrotu utraconych przez Bank pieniędzy) tyranem. Następnie w wyniku „spontanicznej”!!! akcji narodu libijskiego, szczęśliwie dla Goldmana problem sam się rozwiązuje. Cóż za przypadek!!!

Giełdy – czy to już koniec spadków?

2011-09-19T08:11:00.004+02:00

Od około miesiąca indeks Wig-20 znajduje się w trendzie bocznym, w kanale pomiędzy poziomem 2115 pkt. a poziomem 2452 pkt. Poprzedzający względne uspokojenie rynku spadek, zniósł o około 50% falę wzrostową rozpoczętą 10.02.2009 roku z poziomu 1253 pkt. (maksymalny zasięg wzrostów wyniósł, 2942 pkt. i miał miejsce 8.04.2011 roku). Dynamika spadku i osiągnięte blisko 50% zniesienie wcześniejszych wzrostów, może wskazywać, iż mamy do czynienia z trendem wyższego rzędu, tj. korektą całego wzrostu rozpoczętego w lutym 2007 roku. W związku z tym należałoby oczekiwać bardziej rozbudowanej fali korekcyjnej, niż to ma miejsce dotychczas. Obecnie prawdopodobnym wydaje się kontynuacja rozpoczętego trendu spadkowego i utworzenie kolejnych minimów (spadek indeksu Wig-20 poniżej 2115 pkt.). Jednakże prawdopodobieństwo kontynuacji spadków będzie malało wraz z przedłużającym się trendem bocznym.

Skoordynowana akcja ratunkowa banków centralnych!

2011-09-16T09:53:00.001+02:00

Wczorajsza sesja giełdowa zdominowana została poprzez pozytywne reakcje inwestorów wywołane ogłoszeniem przez pięć banków centralnych (amerykański, europejski, angielski, japoński i szwajcarski) informacji o planowanej wspólnej akcji mającej zapewnić dolarową płynność europejskim instytucjom finansowym. Potrzeba przeprowadzenia akcji wynikła z faktu ograniczenia przez amerykańskie fundusze pieniężne limitów dolarowych dla europejskich banków, w obawie o negatywne skutki, jakie mogą być ich udziałem między innymi, w związku z ryzykiem niewypłacalności Grecji i koniecznością zaksięgowania strat z tego tytułu. W niedalekiej przeszłości podobne akcje miały już miejsce, chociażby pod koniec 2007 roku. Działania banków centralnych, mające głównie na celu uspokojenie nerwowych nastrojów na rynkach, naturalnie nie rozwiązują najważniejszych europejskich obecnych problemów wynikających z sytuacji w Grecji.

Europejskie rynki giełdowe odebrały powyższe informacje bardzo pozytywnie. Wig-20 po ich ogłoszeniu wzrósł o około 4%, równie pozytywnie zachowały się inne rynki europejskie. Pod koniec sesji nastroje lekko się ostudziły, i w efekcie Wig-20 zakończył notowania wzrostem o 3,34%. Wydaje się jednak, iż pozytywny wydźwięk płynący z wczorajszej akcji banków centralnych może być już zdyskontowany w cenach akcji i niewykluczone, iż w przyszłym tygodniu powrócimy do szarej rzeczywistości rynku spadkowego (dzisiejsza sesja z powodu wygasania kontraktów terminowych może jeszcze sprzyjać wzrostom).

Zastanawiająca słabość na rynku złotego!

2011-09-15T13:54:00.002+02:00

Ostatnie cztery sesje na rynkach giełdowych przyniosły odreagowanie wcześniejszych spadków. Do obecnego momentu (15.09.2011 godzina 13.14) indeks Wig-20 wzrósł od minimum osiągniętego 12.09.2011 roku na poziomie 2153 pkt. o około 100 pkt., tj. około 4,6%. Wydawać by się mogło,
iż pozytywna atmosfera na rynkach akcyjnych powinna spowodować umocnienie złotego. Dzieje się natomiast rzecz zupełnie inna. W tym samym czasie złoty osłabił się do Euro o około 2, 2%, do CHF
o około 3,5%. W stosunku do USD i GBP zachował się neutralnie. Zastanawiające jest czy kapitał działający na rynku walutowym nie dowierza w trwałość wzrostów na rynkach akcyjnych, czy jest
to może wynikiem opuszczania naszego kraju przez kapitał zagraniczny lub spekulacyjnego grania kapitału na osłabienie złotego? Jakakolwiek była przyczyna obecnego nietypowego zachowania się walut, warto zwrócić na obecną sytuację uwagę, gdyż może być ona sygnałem nadchodzących gwałtownych zmian na opisanych rynkach.

Spojrzenie na średnioterminową, dwu – trzymiesięczną perspektywę rynków akcji i rynków surowcowych

2011-09-02T13:07:00.003+02:00

Obecną sytuację na rynkach akcji na świecie można generalnie nazwać, jako niejednoznaczną i niejednorodną. Część rynków zatrzymała się poniżej ostatnich swoich średnioterminowych szczytów (poprzednie szczyty były w Europie w styczniu br., w Azji w październiku/listopadzie ur.), natomiast część po ich pobiciu lekko się skorygowała.

Dodatkowo nieodparcie nasuwa się myśl, iż obecna fala wzrostowa, rozpoczęta tak na rynkach akcji jak i surowców w okolicach maja/czerwca bieżącego roku, w bardzo dużym stopniu skorelowana jest z osłabiającym się dolarem i utrzymującymi się wraz ze słabością dolara wysokimi notowaniami surowców na świecie. Można przyjąć, iż wzrosty na rynkach akcji oraz surowców mają obecnie charakter w dużej mierze inflacyjny (ze względu na fakt, wyceniania surowców w dolarach amerykańskich, cześć ich wzrostów można określić, jako obronę ich „realnej” wartości w środowisku tracącego na wartości wyznacznika ich ceny, czyli dolara).

Trzeba zastanowić się nad dwoma problemami: po pierwsze, jaka jest najbliższa perspektywa dolara oraz czy obecna korelacja pomiędzy słabością dolara a pozytywnym sentymentem na rynkach akcji i surowców jest cechą permanentną. Ostatnie znaczące szczyty „słabości” dolara amerykańskiego wobec euro, z 2009 roku znajdują się na poziomie około 1,5 euro/dolar, czyli około 2% powyżej obecnej wartości. Wydaje się, iż będzie to na tyle silny poziom oporu by dolar na dłużej, nie mógł sobie z nim poradzić, co daje stosunkowo niewielki krótkoterminowy potencjał dla osłabiania się dolara wobec euro. Dodatkowo, co jest częściową odpowiedzią na postawiony drugi problem, już obecnie mamy do czynienia, z różną siłą względną poszczególnych rynków surowcowych. Niektóre, pomimo kolejnych rekordów „słabości” dolara nie osiągnęły swoich szczytów z lutego/marca bieżącego roku (np. miedź, nikiel, cynk). Paradoksalnie, co może być powodem do niepokoju dla zwolenników silniejszych wzrostów na rynkach akcji, niezwykle mocną hossę przeżywają obecnie surowce typowe, jako lokata na czasy bessy, czyli złoto i srebro. Względnie słabiej zachowuje się miedź będąca barometrem spodziewanej przyszłej dobrej koniunktury.

Jednakże wydaje się, iż znaczący wpływ na pozytywną obecnie krótkoterminową koniunkturę na rynkach akcji i surowców ma dodatkowo program podtrzymywania płynności banków amerykańskich (skupowanie przez FED obligacji z rynku za sumę 75 mld usd miesięcznie), który potrwa do końca czerwca 2011 roku.

Przeciwwagą dla pozytywnych nastrojów na rynkach mogłyby być problemy trzech największych gospodarek światowych opisane przeze mnie w artykule „Trzy zagrożenia mogące zdecydowanie wpłynąć na spowolnienie wzrostu gospodarczego na Świecie”.. Chodzi o: nadmierne zadłużenie USA i możliwość restrykcyjnego podejścia do tego tematu przez światowe agencje ratingowe. O trwający cykl restrykcyjnej polityki finansowej Chin, będący następstwem między innymi impulsu inflacyjnego mającego obecnie miejsce oraz możliwości wprowadzenia podobnego nastawienia w znaczącej części gospodarek światowych. A na koniec, o bardzo trudną sytuację Japonii spowodowaną trzęsieniem ziemi i tsunami. Jednak wydaje się, że efektów opisanych powyżej zjawisk należy spodziewać się w dłuższym, niż przyjęty w tym blogu około dwumiesięcznym okresie. Wszystkich zainteresowanych tematem odsyłam do Jak wynika z przedstawionych powyżej przemyśleń, są argumenty za podtrzymaniem trwającej obecnie pozytywnej koniunktury na rynkach akcji i surowców, są również symptomy mogące świadczyć, iż cześć uczestników rynku przygotowuje się na gorsze czasy (rynki złota i srebra). A zbliżają się być może już czarne chmury nad gospodarką światową, a co za tym idzie nad analizowanymi rynkami.

Reasumując i biorąc wszystkie przedstawione powyżej argumenty po uwagę i zakładając, że nie wydarzą się w najbliższym czasie rewolucyjne i nieprzewidywalne dla Świata wydarzenia, wydaje się, iż rynki czeka stabilizacja na wysokich poziomach, z możliwością (zależną od fazy danego rynku oraz względnej jego siły) atakowania nowych lokalnych szczytów. Jednak wraz ze zbliżaniem się końca programu FED skupowania obligacji z rynku, można się spodziewać bardziej nerwowych ruchów na rynkach.

Artykuł został opublikowany 24.04.2011 na artelis.pl

Trzy zagrożenia mogące zdecydowanie wpłynąć na spowolnienie wzrostu gospodarczego na Świecie

2011-09-02T13:05:00.002+02:00

USA - Dług publiczny USA osiągnął rekord wszech czasów i w ostatnim tygodniu grudnia 2010 r. przekroczył 14 bln dol. Oznacza to, że każdy Amerykanin jest zadłużony na ponad 45 tys. dol. Deficyt USA sięga obecnie ponad 10 procent PKB, a łączne zadłużenie - wewnętrzne i zewnętrzne - ponad 90 procent PKB. Odzwierciedleniem trudnej sytuacji USA jest obniżenie przez agencję ratingową Standard@Poor's perspektywy oceny wiarygodności kredytowej USA do negatywnej. Stany Zjednoczone mają najwyższy możliwy rating AAA. Agencja uzasadnia swoją decyzję brakiem wiarygodnych planów dotyczących obniżenia przez USA wysokiego deficytu budżetowego. USA mogą wybrać drogę dalszego zadłużania się, co może spowodować bardziej krytyczne podejście przez, pobłażliwe dotychczas agencje ratingowe, co do ich wiarygodności. Co w dalszej perspektywie powinno znacząco podnieść koszty obsługi gigantycznego zadłużenia Ameryki i obniżyć zdolność obsługi tego długu.
Z drugiej strony jeśli Kongres USA nie podniesie limitu zadłużania się (Kongres wyznaczył
w zeszłym roku limit zadłużenia na poziomie 14,3 bln dol., którego nie można przekroczyć bez jego zgody, a który prawdopodobnie zostanie przekroczony w ciągu najbliższych kilku tygodni), Rząd USA będzie zmuszony do wprowadzenia drastycznych cięć budżetowych
i podwyżek podatków, a to może załamać dynamikę odbicia się amerykańskiej gospodarki po ostatnim kryzysie finansowym.

Chiny - Kontynuują zacieśnianie polityki pieniężnej, jako reakcje na raport o wzroście rocznej stopy inflacji w marcu br do 5, 4 procenta. W reakcji na dane o inflacji bank centralny opublikował komunikat o podniesieniu o pół punktu procentowego obowiązkowych rezerw w największych bankach komercyjnych do rekordowego poziomu 20, 5 procenta. Rezerwy podniesiono w niecałe dwa tygodnie po podwyżce stóp procentowych i Prezes Banku Chin podkreślił, że zacieśnianie polityki pieniężnej będzie jeszcze kontynuowane. Chiny są w znacznie lepszej sytuacji niż USA czy Japonia. Jednak obrany przez nie kierunek zacieśniania polityki pieniężnej będzie prawdopodobnie (chociażby z powodu nasilającej się presji inflacyjnej na Świecie) udziałem dużej części gospodarek światowych, a to wpłynie negatywnie na ogólne tempo rozwoju gospodarczego na Świecie.

Japonia - Według szacunków Rządu Japonii straty ekonomiczne powstałe na skutek trzęsienia ziemi i fali tsunami mogą wynieść nawet 309, 58 mld dolarów. Szacowana wartość strat ekonomicznych oznacza, iż tragedia w Japonii byłaby zdecydowanie kosztowniejsza od najdroższych w ostatnich latach katastrof na Świecie. Obecnie nie wiadomo, jakiej wielkości będą straty ubezpieczeniowe, choć analitycy tej branży od początku próbują je określić. Może się wydawać, że straty Japonii na skutek katastrofy, w skali globalnej nie są znaczące, ale należy pamiętać, iż Japonia znajduje się w "permanentnym" kryzysie gospodarczym i nie wiadomo czy nie będzie to dla niej cios, z którego nie podniesie się przez bardzo długi okres.

Artykuł został opublikowany 20.04.2011 na stronie artelis.pl

W USA robi się gorąco!!!

2011-09-02T11:53:00.001+02:00

Wczorajsze (18.04.2011) zachowanie na światowych rynkach finansowych zelektryzowane zostało wiadomością agencji ratingowej Standard@Poor's, która obniżyła perspektywę oceny wiarygodności kredytowej USA do negatywnej. Stany Zjednoczone mają najwyższy możliwy rating AAA. Agencja uzasadniała swoją decyzję brakiem wiarygodnych planów dotyczących obniżenia przez rząd USA wysokiego deficytu budżetowego.

Dług publiczny w USA przekroczył 14 bln dol. To aż 45,3 tys. dol. przypadające na każdego amerykańskiego obywatela. Połowa obecnego długu publicznego powstała w ostatnich sześciu latach. W styczniu 2005 r., gdy George W. Bush rozpoczynał swoją drugą kadencję prezydencką, dług sięgał 7, 6 bln dol. Pod koniec 2008 r. sięgał już 10,7 bln dol. Obecnie dług wzrósł do rekordowego poziomu 14,02 bln dol. Problem w tym, że Kongres USA wyznaczył w zeszłym roku limit zadłużenia na poziomie 14,3 bln dol., którego nie można przekroczyć bez jego zgody. Limit prawdopodobnie zostanie przekroczony w ciągu najbliższych kilku tygodni. Na propozycję podwyższenia limitu nie chcą się zgodzić Republikanie, którzy wolą plan cięć socjalnych. Prezydent Obama stwierdził, że kompromis jest konieczny, bo w przeciwnym wypadku Ameryka zbankrutuje.

Wydaje się, iż USA jest w sytuacji bardzo newralgicznej, z której nie ma dobrego wyjścia.

Prawdopodobnie USA wybiorą drogę dalszego zadłużania się, co może spowodować bardziej krytyczne podejście przez, pobłażliwe dotychczas agencje ratingowe, co do ich wiarygodności. Co w dalszej perspektywie powinno znacząco podnieść koszty obsługi gigantycznego zadłużenia Ameryki. Z drugiej strony, jeśli Kongres nie podniesie limitu zadłużania się, rząd będzie zmuszony do wprowadzenia drastycznych cieć budżetowych i podwyżek podatków, a to może załamać dynamikę odbicia się amerykańskiej gospodarki po ostatnim kryzysie finansowym.

Artykuł opublikowany został 19.04.2011 na artelis.pl