tag:blogger.com,1999:blog-86301903328114100002025-04-15T12:05:22.248-07:00Shinpan Tawaရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.comBlogger7125tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-12333911820328680382011-09-18T10:36:00.000-07:002011-09-18T10:36:30.413-07:00ဆြမ္းေတာ္ၾကီးတင္ပြဲ အမွတ္တရ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjY9BKNQJfrcP7SI89fvRbY0i8NgES1UXeLP1q4vOJDldvpE70N1QQ7cZtDyrRQKIdCwsiW0xOE60BdTadDGwy2fXxt5L8-fmzFDqXl4iJRooZef-4PAXoZ6fqo7nR89GxmN6M87u3q2wAY/s1600/337074_174170255991940_100001969005873_374942_1576606100_o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjY9BKNQJfrcP7SI89fvRbY0i8NgES1UXeLP1q4vOJDldvpE70N1QQ7cZtDyrRQKIdCwsiW0xOE60BdTadDGwy2fXxt5L8-fmzFDqXl4iJRooZef-4PAXoZ6fqo7nR89GxmN6M87u3q2wAY/s400/337074_174170255991940_100001969005873_374942_1576606100_o.jpg" width="300" /></a></div>ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-50042125550592524992011-09-18T10:30:00.000-07:002011-09-18T10:30:39.007-07:00စာသင္သားတုန္းက ကဗ်ာ နံနက္ခင္း ပ်င္းတယ္လုိ႔ စာမအံ<div>ေနေသာ္ဗုိက္ေတာ္ခင္း စင္းလုိ႔အိပ္ျပန္</div><div>စားခ်ိန္တန္ ဆြမ္းခံသြားတယ္</div><div>မင္းေတာ္ေရာ႔လား ။ ။</div><div> ဒီကဗ်ာကိုေတာ႔ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းက ရထားတာ ။ ဆရာဘုန္းၾကီးဆီမွာ ပါဠိစာသင္းတဲ႔ စာအုပ္မွာပါတာ ။ ေျမာင္းျမဆရာေတာ္ထုတ္တဲ႔ ပါဠိသိက္ခါ ထင္တယ္ ။ ပါဠိလုိေတာ႔ မမွတ္ေတာ႔ဘူး ။ အရမ္းရႊတ္လုိ႔ေကာင္းတယ္ ။ စာသင္သားအလြမ္းေျပေပါ႔ ။</div>ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-3853535061466531992011-04-09T19:50:00.000-07:002011-09-18T10:17:49.311-07:00စာသင္ေနသူမ်ားကို မႏွိမ္သင့္ပါသာသနာေတာ္၌ ကိစၥအားလံုးျပီးျပည့္စံုေနေသာ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္သည္ သူေတာ္ေကာင္း တရားကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္သာ သင္ယူ၏။ မိမိအတြက္ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ၊ ထုိသင္ယူျခင္းမ်ိဳးကို ဘ႑ာဂါရိကပရိယတၱိဟု ေခၚသည္ ဆုိခဲ့ျပီးေသာ ပရိယတၱိ (၃) မ်ိဳးတုိ႕တြင္ နိႆရဏတၳပရိယတၱိမ်ိဳးျဖင့္ သင္ယူမွသာလွ်င္ ရွင္ရဟန္းျပဳရက်ိဳးနပ္ႏုိင္ပါသည္။ အခ်ိဳ႕လည္း …..<span id="more-112"></span><br />
ငယ္ရြယ္စဥ္ အလဂဒၵဴပမာ <i>(စာတတ္လာလွ်င္ သူတစ္ပါးကို ႏွိမ္ရန္၊ ဝင့္ၾကြားရန္၊ ဘုန္းၾကီးရန္ စေသာ ေလာဘ၊ ေဒါသအကုသိုလ္ မူလအရင္းခံသျဖင့္ သင္ယူၾကေသာ နည္းမ်ိဳးကို ေျမြဖမ္းေသာအတတ္)</i> ပရိယတၱိနည္းမ်ိဳးျဖင့္ သင္ယူရင္းပင္ ပိဋကတ္ေတာ္၏ အႏွစ္သာရမ်ားကို သိရသျဖင့္ နိႆရဏတၳ ပရိယတၱိသုိ႕ ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို အမ်ားအျပားေတြ႕ရပါသည္။<br />
<a name='more'></a><br />
ပရိယတ္ႏွင့္ ပဋိပတ္သည္ ခြဲလို႕မရပါ၊ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု မွီတြယ္ေနသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ကေပါ႒ိလမေထရ္ကို <i>(ဓမၼပဒ ၁၆) </i>ပံုစံထုတ္၍ ပရိယတ္ကို ပုတ္ခတ္ေနၾကပါသည္။ စာသင္ စာခ်ေနသူမ်ားကို ႏြားႏုိ႕မေသာက္ရေသာႏြားေက်ာင္းသား ပမာထားလ်က္၊ သနား သေယာင္ေယာင္ျပဳ၍ ျပက္ရယ္ျပဳေနၾကပါသည္။ ထုိသူမ်ား အဆုိေၾကာင့္-<br />
<blockquote style="background-color: cyan;"><b>တရားမနာ၊ စာေပမသင္၊ ႏႈတ္တင္မေဆာင္၊ သိေအာင္မျပဳ</b></blockquote>လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊<br />
<blockquote style="background-color: cyan;"><b>စာသင္ပယ္ေလ်ာ၊ က်ယ္ ေဟာၾက၊ က်ယ္ မခ်ႏွင့္၊ က်ယ္စြ မအံ၊ မၾကံမစည္</b></blockquote><i>(အံ ၂-၁၅၆-ဝိသုဒၶါရံုဆရာေတာ္) </i>လွ်င္လည္းေကာင္း၊<br />
သာသနာကြယ္ႏုိင္သည္မဟုတ္ေလာ၊ ယင္းသုိ႕ျဖစ္လွ်င္ သာသနာကြယ္ျခင္း၌ မည္သူ႕ အေပၚမွာ တာဝန္ရွိပါသနည္း။ ပညာရွိမ်ားစဥ္းစားရန္ လူထြက္လုိ၍ တုိင္ပင္ရာတြင္ သပိတ္-သကၤန္းကို လုိခ်င္သျဖင့္ အားေပးမိေသာေၾကာင္း (၇)ၾကိမ္ လူထြက္ရေသာ “စိတၱ ဟတၳ” မေထရ္၏ ဝဋ္ေၾကြးကို လည္းေကာင္း၊ ႏွလံုးမူ၍ ပ်ိဳျမစ္ႏုနယ္ စာသင္သားမ်ား စိတ္ဓါတ္က်ေအာင္ မေျပာမိဘုိ႕ သတိျပဳရမည္။<br />
နိႆရဏတၳ သင္ယူနည္းျဖင့္ စာေပက်မ္းဂန္သင္ယူလွ်င္ ကိေလသာဝင္ခြင့္မရ။ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာရင့္က်က္ျပီး <b>မလိဃေဒဝ</b> ေထရ္ကဲ့သုိ႕အရဟတၱဖုိလ္သုိ႕ပင္ ဆုိက္ေရာက္ႏုိင္သည္။ ကိုင္းကၽြန္းမွဆိုသကဲ့သုိ႕ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ ႏွစ္ရပ္တုိ႕သည္ အခ်င္းခ်င္း အင္အားျပဳမွ ၾကီးပြားတုိးတက္ႏုိင္ၾကမည္၊ <b>ငါ ပဋိယတ္သမားကြ၊ ငါ-ပဋိပတ္သမားကြ</b> ဟုေၾကြးေၾကာ္႐ံုႏွင့္မျပီးပါ။ ပရိယတ္သည္ ပစၥည္း (၄)ပါး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိသည္။ ပဋိပတ္သည္ ဓူတင္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိသည္။ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-3130546247321069892011-04-09T19:37:00.000-07:002011-09-18T10:18:10.836-07:00ေတာင္းပန္စာ ဘုရားတပည္႔ေတာ္ စိတ္မေကာင္းလြန္လုိ႔ ဒီစာကို ေရးျဖစ္တာပါ ။ တကယ္လည္း စိတ္ကိုေတာ္ေတာ္ ထိခုိက္မ္ိပါတယ္ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေပါ႔ ။ ဘာျဖစ္လုိ႔ဆုိေတာ ႔ ဒီကေန႔ ရဟန္းခံရွိေတာ႔ မေန႔ကတည္းက ၾကိဳျပင္ထားတယ္ေလ ။ၾကမ္းတုိက္တံျမက္စည္းလွညး္ ဘုရားစင္ေတြျပင္တာေတြေပါ႔ ။ အဲဒါ ဘုန္းၾကီးက ေခၚေတာ႔ သြားျပီးေတာ႔ တံခါးေတြဖြင္႔ျပီးေတာ႔ တံျမက္စည္းလည္းတုန္း ျဖစ္တဲ႔အျဖစ္အပ်က္ပါ ။<br />
ဦဇင္းၾကီးတစ္ပါးက တံျမက္စည္းလွည္းတာ အစေန ေသခ်ာမလွည္းဘဲနဲ႔ ဟုိတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္လုိက္လွည္းေတာ႔ ကိုရင္က ေျပာမိလုိက္တာပါ ။တကယ္ေတာ႔ ကုိရင္ေျပာတာက ႏွစ္ခါျပန္လွည္းရမွာစုိးလုိ႔ပါ ။ ဒါေပမယ္႔ သူျပန္ေျပာတဲ႔ စကားေတြက ကိုရင္မ်က္ရည္တစ္ခါတည္း ဝဲသြားတယ္ ။ ေအာ္ အသက္ၾကီးေတာ႔ ေမ႔ေနျပီ လုပ္လညး္မလုပ္တတ္ေတာ႔ဘူး အသက္ၾကီးရင္ ဘာမွသုံးလုိ႔မရေတာ႔ ဘူး အသက္ၾကီးတာကို စိတ္ညစ္ေနတယ္တဲ႔ ။ သူေျပာတာေတြ ကိုရင္ေကာငး္ေကာငး္ မၾကားရဘူး ။ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိေနလုိ႔ေလ ။ ဒါေပမယ္႔ သူေျပာတာေတြက စိတ္ထဲကိုေတာ္ေတာ္မေကာငး္ျဖစ္သြားတယ္ ။ ကိုရင္ သူကိုေျပာတာက ထိခိုက္ေစဖုိ႔ မဟုတ္သလုိ အေကာင္းေျပာတာပါ ။ဒါေပမယ္႔ သူအဲဒီလုိေတြးျပီးေတာ႔ အသက္ၾကီးလုိ႔ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ အဲလုိေျပာေတာ႔ စိတ္လည္းထိခုိက္တယ္ ။ငိုလညး္ငိုခ်င္သြားတယ္ ။ ကို၇င္သူမ်ားေတြကို အဲလုိမ်ိဳး စိတ္မေကာင္းေစတဲ႔ စကားမ်ိဳးကို မေျပာဖူးပါဘူး ။ <br />
<a name='more'></a>သူမ်ာစိတ္ညစ္သြားမွာကိုလညး္ မလုိခ်င္ပါဘူ ။ ခုလုိျဖစ္သြားတဲ႔ အတြက္ ကို၇င္ ခံစားေနရတယ္ ။ တစ္ေန႔ ကိုရင္အဲလုိအရြယ္ေရာက္သြားမွာပါ ။ အဲဒီခါက်ရင္ ကိုရင္ အဲလုိျဖစ္မွာကို ကို၇င္အရမ္းေၾကာက္ေနမိတယ္ ။အသက္ၾကီးေနတဲ႔လူကို ကိုရင္ေလးစားပါတယ္ ။ကိုယ္႔ထက္ၾကီးတဲ႔လူကို ကိုရင္ေလးေလးစားစားေျပာပါတယ္ ။ဘာမွမဟုတ္တဲ႔ ကိုရင္ရဲ႔ ေျပာဆုိမႈေၾကာင္႔ အဲေလာက္ထိျဖစ္မယ္ သူအဲေလာက္ထိေျပာလိမ္႔မယ္လုိ႔ ကိုရင္မထင္ပါဘူ ။ကိုိရင္တကယ္ရည္ရြယ္ပါဘူး ။ ေနာက္ဆုိရင္ ကိုရင္ေလ အဲဒီအျဖစ္ပ်က္ေတြေၾကာင္႔ သူမ်ားေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေျပာေတာ႔ဘူး ။ သူမ်ားစိတ္မေကာငး္ျဖစ္ေစတဲ႔ စကားကိုလညး္ ဘယ္ေတာ႔မွမေျပာေတာ႔ဘူး ။ အဲဒီဦဇင္းကိုလညး္ ဒီေနရာကေန တပည္႔ေတာ္ရဲ႔ စကားေတြေၾကာင္႔ စိတ္အေႏွာင္႔ယွက္ျဖစ္၇တဲ႔ အတြက္ ဘုရားတပည္႔ေတာ္ရဲ႔ မုိက္ျပစ္ဖုိ႔ ေတာင္းဆုိပါတယ္ ။ တဒဂၤမွားတဲ႔ အမွားေၾကာင္႔ သူတစ္ပါးစိတ္အေႏွာင္႔ယွက္မျဖစ္ပါေစနဲ႔ေတာ႔ဘုရား။ ရွင္ပ႑ဝ(ဆီဆုိင္)ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-4640057889886099172011-03-25T02:01:00.000-07:002011-09-18T10:18:32.389-07:00ဘဝ နဲ႔ ေလာကဓံရဟန္းတို႔ ....<br />
ေလာကဓံတရား ရွစ္မ်ဳိးတို႔သည္ ေလာကသို႔ အစဥ္လုိက္ကုန္၏၊ ေလာကသည္လည္း ေလာကဓံတရား ရွစ္မ်ဳိးတို႔သို႔ အစဥ္လုိက္၏။<br />
<br />
အဘယ္ရွစ္မ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ -<br />
၁။ လာဘ္ရမႈ၊<br />
၂။ လာဘ္မရမႈ၊<br />
၃။ အျခံအရံရွိမႈ<br />
၄။ အျခံအရံမရွိမႈ၊<br />
၅။ ကဲ့ရဲ႕မႈ၊<br />
၆။ ခ်ီးမြမ္းမႈ၊<br />
၇။ ခ်မ္းသာမႈ၊<br />
၈။ ဆင္းရဲမႈတို႔တည္း။<br />
<br />
ရဟန္းတို႔<br />
ဤေလာကဓံ တရား ရွစ္မ်ဳိးတို႔သည္ ေလာကသို႔ အစဥ္လုိက္ကုန္၏၊ ေလာကသည္လည္း ဤေလာကဓံ တရား ရွစ္မ်ဳိးတို႔သို႔ အစဥ္လုိက္၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။<br />
<a name='more'></a><br />
<br />
လာဘ္ရမႈသည္ လည္းေကာင္း၊ လာဘ္မရမူသည္ လည္းေကာင္း၊ အျခံအရံရွိမႈသည္ လည္းေကာင္း၊ အျခံအရံမရွိမႈသည္ လည္းေကာင္း၊ ကဲ့ရဲ႕မႈသည္ လည္းေကာင္း၊ ခ်ီးမြမ္းမႈသည္ လည္းေကာင္း၊<br />
ခ်မ္းသာမႈသည္ လည္းေကာင္း၊ ဆင္းရဲမႈသည္ လည္းေကာင္း၊ ဤသေဘာတရားတို႔သည္ လူတို႔၌ အျမဲမရွိကုန္၊ အတည္ မရွိကုန္၊ ေဖာက္ျပန္ ေျပာင္းလဲတတ္ေသာ သေဘာရွိကုန္၏။<br />
ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ စကားေတာ္အတုိင္းပဲ လူဘဝကို ေရာက္လာျပီ ျဖစ္လာျပီဆုိတာနဲ႔ ေလာကဓံကို စတင္ရင္ဆုိင္ေနျပီေပါ႔ ။ တကယ္ေတာ႔ လူေတြက ဒါေလာက္ေတာင္မ်ားေနတာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ဘာလုိ႔ မတူၾကတာလဲေပါ႔။ ဥပမာ တစ္ေယာက္က ငိုေနခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္က ရီေနတယ္ အစသျဖင္႔ေပါ႔။ ဟုတ္တယ္...လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသက္ရႈပုံက တစ္ေယာက္နဲ႔မတူပါဘူး ...။ ဆုိလုိတာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေနထုိင္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတာေတြ သူရဲ႔ တစ္ကိုယ္ေရ အေၾကာငး္ပါ ။ အဲဒါေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မတူက်ဘူးေလ ။အဲဒါေတြေၾကာင္႔ အဲဒီအေၾကာငး္ေတြေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အက်ိဳးတရားလညး္ ဘယ္တူေတာ႔မွာလညး္ ။ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ ခံစားရတဲ႔အခ်ိန္ကိုေျပာတာေနာ္ ။ အဲဒါေၾကာင္႔ အသက္ရႈေနတာေတြက အေကာင္းကို ရႈေနရင္ အသက္ရွိေနတုနး္မွာ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ ေကာင္းတာေတြကို မ်ားမ်ားရႈထားရင္ အသက္ရႈေနတာ ေကာင္းတဲ႔ဖက္ကို ရႈေနရင္ေပါ႔ ။ ေကာင္းတာေတြကို လုပ္ေနရင္ေပါ႔။<br />
ေနာက္လာမည္႔ အခ်ိန္မွာလည္း အေကာင္းေတြကိုပဲေတြ႔ရမွာေပါ႔ ။<br />
ကိုရင္ေရးခ်င္တဲ႔အေၾကာင္းက ဘဝကို ဘယ္လုိျဖတ္သန္းၾကမလဲပါ ။ၾကီးက်ယ္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ။ကိုရင္မွာရွိတဲ႔ အေတြးေတြကို ေလာကဓံနဲ႔စပ္ျပီးေတာ႔ ေရးခ်င္တာပါ ။မွားရင္ ခြင္႔လြတ္ၾကပါ ။ေဝဖန္ေပးၾကပါ ။အၾကံေပးၾကပါ ။လုိအပ္တာရွိရင္ ဆုိမယ္႔အစား လိုအပ္တာကို ေျပာေပးၾကပါလုိ႔ ေတာင္းဆုိခ်င္ပါတယ္ ။<br />
ေလာကမွာ ေလာကဓံဆုိရင္ အဆုိးပဲ ထင္ၾကတယ္ ။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ေလာကဓံဟာ အဆိုးအေကာင္းႏွစ္ခု စလုံးပါ ။ေလာကဓမၼတဲ႔ မူရင္းကေပါ႔ ေလာကဆုိတာ ေလာက သက္ရွိေတြက်င္လည္ေနၾကတဲ႔ေနရာေပါ႔ ဓမၼဆုိတာေတာ႔ တရားေပါ႔ ရွင္းရွငး္ဆုိရင္ ေပါင္းလုိက္မယ္ဆုိရင္ သက္ရွိသတၱဝါတုိ႔ က်င္လည္ေနတဲ႔ အရပ္မွာ ျဖစ္ေနက် တရားေတြေပါ႔ ။ သတၱဝါေတြ မလြဲမေသြ ခံစားရတဲ႔ တရားေပါ ။အထက္ပါအတုိင္း တရားရွစ္ပါး ရွိတာေပါ႔ ။ ဒီတရားေတြကို ဒီေလာကဓံေတြကို ရင္ဆုိင္ႏိုင္မွာပဲ ဘဝခရီးက ေျဖာင္႔ျဖဴးႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္ ။<br />
လာဘ...ဆုိတာလာဘ္ေပါ႔ ျမန္မာအေခၚေလ ရတာပဲေလ.။ ကံအားေလ်ာ္စြာ စည္းစိမ္ ဥစၥာေတြကို ရတာေပါ႔ ။.အဓိက ဒီတရားက ရေနတာကို ဘယ္လုိရင္ဆိုင္မွာလဲ ရလာျပီးတာကို ဘယ္လုိသုံးမွာလဲ၊၊ ဆိုပါေတာ႔ သိန္းငါးရာ ထီေပါက္တယ္ဆုိပါေတာ႔ ။ ဒီသိန္းငါရာကို ရတာ ေလာကဓံပဲေနာ္ ။ ဒီေငြေတြကို မသုံးတတ္လုိ႔ ဒီေငြေတြကို မႏုိင္လုိ႔ ဆုိရင္ ပ်က္စီးသြားမယ္ ။ေသစာေသာက္စားမယ္ ေလာင္းကစားမယ္ ေပြမယ္ ရႈပ္မယ္ေပါ႔ ။အဲဒီေနရာေတြမွာ သုံးမယ္ဆုိရင္ ေလာကဓံကို ရႈံးသြားျပီ ။ကဲ ဒီေလာကဓံကို ဘယ္လုိအႏုိင္ယူမလဲ ။ လုိအပ္တာက သတိပဲ ။လုပ္ေတာ႔မယ္ ဆုိရင္ ဒီဟာက ေကာင္းလား ဆိုလား ေပါ႔။ေနာက္ထပ္တစ္ခု ပညာရွိဖုိ႔လုိတယ္ ။ပညာရွိမွလည္း ေကာင္းဆုိးႏွစ္မ်ိဳးကို ခြဲျခားႏုိင္မွာေလ။ ဒီတရားႏွစ္ပါးကိုလက္ကိုင္ထားျပီးေတာ႔ ရလာခဲ႔တာရွိရင္ ဒါကို လႈမယ္တန္းမယ္ ဒါကို အရင္းအႏွီးလုပ္ဖုိ႔ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ မိဘဖုိ႔ အစုနဲ႔စုျပီးေတာ႔ ပုိင္းျခား သုံးတတ္ရမယ္ ။ ဒါမွ ႏုိင္မွာေပါ႔ ။<br />
အလာဘ....ဆုိတာ အေပၚက ဆန္႔က်င္႔ဘက္ မရတာေပါ႔ ။ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္မွာလဲ ။လုိခ်င္တာကို မရခဲ႔႔ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မွာတုန္း ။ ဥပမာ တုိက္လုိခ်င္တယ္ ကားလုိခ်င္တယ္ ။အဲဒါကို ရဖုိ႔ ဘာနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မရရေအာင္ လုပ္မယ္ဆုိတာမ်ိဳးကို ဖယ္ရွားရမယ္ ။ ကိုယ္လုိခ်င္တာကို လုိခ်င္တာ အေကာင္းလား အဆုိးလား အရင္ခြဲျခား ။ တစ္ခုေတာ႔ေျပာခ်င္တယ္ ။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး ဆုိတာ မရွိဘူး မျဖစ္ေသးတာပဲရွိမယ္တဲ႔ ။အားလုံးၾကား ဖူးျပီးသားပါ ။ ဟုတ္တယ္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆုိ မရွိဘူး ဒါေပမယ္႔ ဒီဘဝနဲ႔ မျဖစ္ႏိုင္တာရွိတယ္ ။ အဲဒါေတြေတာ႔ နားလည္မွာပါ ။ အဲလုိျပီးရင္ ကိုယ္ရဖုိ႔ ေကာင္းေကာင္းယူရမယ္ ။.မေကာင္းတဲ႔နည္းနဲ႔မယူရဘူး .။ မတရား လုယက္ ေရာင္းဝယ္ကူသန္း အဲလုိလုပ္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ အရႈံးေပးသလုိျဖစ္မွာပါ ။ ကိုယ္လုိခ်င္တာကို ပန္းတုိင္တစ္ခုလုပ္လုိက္ ျပီးရင္ အဲဒီပန္းတုိင္ကို ဘယ္လုိသြားမယ္ ဘယ္လုိရေအာင္ ယူရမယ္လုိ႔ ။ မွတ္ထားလုိက္ ။ျပီးရင္ ပညာသတိဝိရီယ ေတြနဲ႔ လုပ္လုိက္မယ္ဆုိ၇င္ ဘယ္မွာ မရရွိမွာတုနး္ ။<br />
ယသ ...အေျခြအရံတဲ႔ ...၊ လူျဖစ္လာျပီး သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိခ်င္ၾကတာေပါ႔ မည္သူမဆုိ ။ ကိုယ္႔ကိုျခံရံတာကို ၾကိဳက္တတ္တယ္ မိဘေတြဆုိရင္လည္း သားသမီးလုိခ်င္တယ္ အရြယ္ရွိတဲ႔လူဆုိလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္တယ္ ဆရာေတြလည္း တပည္႔လုိခ်င္တယ္ အျခံရံမ်ားမ်ားရွိေလ ေကာငး္ေလ လုိခ်င္ေလေလသတဲ႔ ။ဒါလူ႔သဘာဝကိုး....။ အျခံရံေပါမ်ားလုိ႔ ေကာင္းတာလညး္ ရွိသလုိ မေကာင္းတာလညး္ ရွိပါတယ္ ။တစ္ခ်ိဳ႔ ပ်က္စီးေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆုိရင္ ပ်က္စီးသြားျပီး ဘဝကလညး္ သုံးစားလုိ႔မရေအာင္ ျဖစ္သြားမွာေပါ႔ ။ အမ်ားၾကီး ေျပာစရာမလုိပါဘူး ။အားလုံးနားလည္ျပီးသားပါ ။ ဒါလည္း ပညာနဲ႔သတိရွိရင္ ရပါတယ္ ။ ဒါေကာင္းလား မေကာင္းလား ခြဲျခားေပါင္းသင္းရင္ ေကာင္းတဲ႔ လူနဲ႔ေပါင္းျပီး အၾကံဥဏ္ေကာင္းေတြကို ယူျပီးေတာ႔ ကိုယ္လုိတာကို ရဖုိ႔ အကူညီေကာင္းေတြ ရလာမွာပါ ။<br />
အယသတဲ႔ အေပၚက ဆန္႔က်င္႔ေပါ႔ အေျခြရံ နည္းပါးတာေပါ႔ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ နည္းတာတုိ႔ တစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္တာတုုိ႔ေပါ႔ ။ အဲလုိမ်ိဳး အေျခြရံနည္းတာကို ဘယ္သူမွု မလုိခ်င္ပါဘူး ။ မိဘ ေဆြးမ်ိဳးဆရာ သမား တပည္႔ ေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တင္႔တင္႔တယ္တယ္ေနခ်င္ၾကတာပဲ ။ ဒီအေျခြရံေတြ ေၾကာင္႔ ပ်က္စီးသြားတာေတာ႔ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ။ ေတြ႔ဖူးၾကမွာပါ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔ဘာတုိ႔ ...ဘာတုိ႔ဆုိေတာ႔ နားလည္ေတာ႔ အရက္ေသာက္ စသည္မေကာင္းတာေတြလုပ္ျပီးေတာ႔ ပ်က္စီးသြားတာမ်ိဳးေပါ႔ေလ ။ အဲဒါကို သတိပညာနဲ႔ ယွဥ္ျပီးေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္ေလ ။ ဘဝခရီးေျဖာင္႔ျဖဴးခ်င္၇င္ေတာ႔ လုပ္ရမွာပဲ ။<br />
နိဒၵါ ကဲ႔ရဲ႔ျခင္း ကဲ႔ရဲ႔ခံရလုိ႔ ပ်က္စီးသြားက်တာလညး္ မ်ားပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ ။လူေတြက အသုိင္းအဝန္းနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ေနတာေလ ။မေတာ္လုိ႔ တစ္ခုခုကုိ အမွားလုပ္မိရင္ ကဲ႔ရဲ႔တယ္ ေဝဖန္တယ္ ။ ေတြ႔ရင္ အေၾကာင္းေျပာတယ္ စပ္ရင္ေျပာတယ္ ။ အဲဒါမ်ိဳး ။ အဲဒါကို ဂရုမစုိက္ပါနဲ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုယ္မွန္ေနမွေနာ္ ။ကိုယ္မွားေန၇င္ေတာ႔ ျပင္ေပါ႔ ။ ကိုယ္မွားေနလုိ႔ ေဝဖန္က႔ဲရဲ႔ေနရင္ ရင္ဆုိင္လုိက္ပါ ။ ျပင္လုိက္ပါ ။ ကိုယ္မွန္ေနတယ္ ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လုိေျပာေျပာ ။ ဂရုစိုက္စရာမလုိပါဘူး ။ ကဲ႔ရဲ႔ခုႏွစ္ရက္ ခ်ီးမြန္းခုႏွစ္ရက္တဲ႔ ။ ျပီးေတာ႔ ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႔ဘူးတဲ႔ ။<br />
ပသံသာ ခ်ီးမြမ္းျခင္းတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔က ရွိတယ္ ေျမာက္လုိရင္ ၾကြသြားေရာ ။ ခ်ီးမြမ္းလုိက္ရင္ ေအာက္ေျခလြတ္သြားတယ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အထင္ၾကီးေနတာေပါ႔ ။အဲလုိမျဖစ္ရဘူး ခ်ီးမြမ္းေနလည္း သိပ္ျပီးေတာ႔ ခ်ိီးမြမ္းတဲ႔အတုိင္း ေျမာက္မသြားဖုိ႔ လုိတယ္ ။ တစ္ခ်ိဳ႔ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔ အရက္ေသာက္တာေလ ဒီေလာက္ေတာ္ေတာ္ေသာက္ႏုိင္တ္ယလုိ႔ ေျပာလုိက္ရင္ ထပ္ျပီးေတာ႔ ေသာက္တယ္ ပိုျပီးေတာ႔ ေသာက္တတ္တယ္ ။ အစရွိသျဖင္႔ေပါ႔ ။ တစ္ျခားအမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္ ။ ခ်ီးမြမ္းလုိ႔ ေျမာက္မသြားဖုိ႔ လုိတယ္ ။မေကာင္းတာကို ေျပာတာေန္ာ ။ေကာငး္တာဆုိရင္ ဆက္လုပ္လုိက္အားေပးတယ္ ။<br />
သုခံဒုုကၡံတဲ႔ ခ်မ္းသာဆင္းရဲေပါ႔ ။ ဒီႏွစ္ခုက အထင္ေပၚဆုံးပဲ ။ ခ်မ္းသာဆင္းရဲဆုိတာ ႏွစ္ခုရွိတယ္ ။ ကိုယ္ခ်မ္းသာ စိတ္ခ်မ္းသာေပါ႔ ။ တစ္ခ်ိဳ႔က စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ အျပည္႔စုံရွိပါလ်က္နဲ႔ က်မ္းမာေရးမေကာငး္တာတုိ႔ စတဲ႔အေၾကာငး္ေတြ မ်ားရွိတယ္ ကိုယ္ပဲ ခ်မ္းသာတယ္ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး ။အဲဒါတစ္မ်ိဳး ။စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ကဆင္းရဲတယ္ ေရေရာင္းတာတုိ႔ဘာတုိ႔ က်န္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွီပါတယ္ စိတ္ေတာ႔ခ်မ္းသာတယ္ ကိုယ္ရွိတာေလးကို စားျပီးေတာ႔ မိသားစုနဲ႔ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးေနထုိင္ၾကတာေတြေပါ႔ေလ ။ ဒီႏွစ္ခုလုံးအျမဲတမ္းဒြန္တြဲေနတာမုိ႔ တင္႔တိမ္႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္ ျဖစ္လာတာကို ရင္ဆုိင္ရမယ္ ။ ဒီႏွစ္ခုကုိ ဘယ္လုိရင္ဆုိင္မလဲ ဆုိတာကိုေပါ႔ ။ ဆုိပါေတာ႔ ဘုရားသခင္လက္ထက္ ဇာတ္လမ္းကို ၾကားဖူးမွာပါ ။ စည္စိမ္ေရြေငြေတြရဲ႔ အစြမ္းေၾကာင္႔ ပညာသင္ခ်ိန္မွာ မသင္ရဘဲနဲ႔ ဒီလုိနဲ႔ အရြယ္ေရာက္ေတာ႔ အရြယ္ၾကီးေတာ႔ မွ ဆင္းရဲသြားၾကရတာေလ ။ ခ်မ္သာမႈေၾကာင္႔ မပ်က္စီးဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္ ။ ဒါအတူ ဆင္းရဲမႈေၾကာင္႔ ေတြေဝမႈိင္မေနပါနဲ႔ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ကိုယ္လုပ္သင္႔တာကိ ုမွန္မွန္ နည္းလမ္းက်က်လုပ္သြားမယ္ဆုိရင္ မိမိရဲ႔ ပန္းတုိင္က မိမိလက္ထဲကို ေရာက္လာမယ္ဆုိတာကို မုခ်ပါ ။<br />
တကယ္တမ္းေတာ႔ ေလာကဓံဟာ အေကာင္းအဆုိးနဲ႔တြဲေနတာမုိ႔ ခုပဲ ရီျပီး ခုျပန္ငုိေနရတာလညး္ ေတြ႔ၾကမွာပါ ။ ခုကိုရင္ေရးေနတဲ႔အေၾကာင္းက မစုံဘူးဆုိရင္ေတာင္ ဘဝကို ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ႔ ဘဝခရီးသြားတုိ႔အတြက္ ေထာက္႔ကူျဖစ္ပါေစဆုိတဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ေရးတာပါ ။<br />
ၾကမ္းတမ္းလွတဲ႔ သံသရာပင္လည္ထဲမွာ ဘဝေလွငယ္ေလးနဲ႔ ခရီးဆက္ေနၾကတဲ႔ သံသရာခရီးသည္တုိ႔....<br />
ငါတုိ႔ေတြ ဒီခရီးစဥ္ေတြတြင္းမွာ ၾကံဳဆုံလာမယ္႔ ေလာကဓံၾကီးကို စဥ္းစားေတြးေခၚဆင္ျခင္ျပီးေတာ႔ မေမ႔ေလ်ာ႔စြာနဲ႔ အားမာန္အျပည္႔နဲ႔ အဆုံးတုိင္ပန္းတုိင္ကို ေလ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစ.............။<br />
ရွင္ပ႑ဝ(ဆီဆုိင္)<br />
ကိုရင္ရဲ႔ အသက္ငယ္ရြယ္မႈေၾကာင္႔ အေတြးအျမင္ေတြ မွားေနမယ္ဆုိရင္ ဆုိဒ္ကို လာလည္သူမ်ားလာလည္သူတုိင္း အားမနာတမ္းေဝဖန္ေပးၾကပါရန္ ေတာင္းဆုိအပ္ပါသည္ ။ ။ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-12718815473890783572011-03-14T13:46:00.000-07:002011-04-10T01:30:38.859-07:00စာသင္သား အမွတ္တရေအာ္....ဒီခ်ိန္ဆုိ အစုိးရစာေမးပြဲေတာင္ ေျဖေတာ႔မယ္ ထင္ပါရဲ႔...။<br />
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ အေမးေၾကာင္႔ ဟုတ္ပ...စာေမးပြဲေတြ ေျဖေနေလာက္ျပီလား မသိ ။ ခါတုိငး္ႏွစ္ဆုိ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ကလြဲရင္ေပါ႔ ။ စာသင္သားဘဝက အမွတ္ရစရာေလးေတြ ျပန္သတိရေနမိတယ္။ ဘယ္ေတာ႔မွလည္း ေမ႔ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။<br />
အစိုးရစာေမးပြဲ နီးျပီဆုိရင္ စာသင္သားကိုရင္ဦးဇင္းေတြ အလုပ္ရႈပ္ေနျပီ။ ဟုတ္တယ္ေလ မရႈပ္လုိ႔လည္း မရဘူး ။ကိုယ္တစ္ႏွစ္လုံး ၾကိဳးစားပမ္းစား က်က္လာရတာကို ေပါ႔ဆလုိက္ရင္ သြားျပီေနာက္တစ္ႏွစ္ မဟုတ္ပါလား ။ ေန႔မအားညမနား ဆုိသလုိေပါ႔ ျပန္စရာရွိတာျပန္ က်က္စရာရွိတာက်က္ေပါ႔ ။ ကို၇င္ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ခါစ မူလတန္းပဲ ရွိေသးတာကိုး ။ အစုိးရစာေမးပြဲမပါဘူးေလ။အစမ္းေျဖျပီးတာနဲ႔အတန္းက တက္ျပီ။<br />
ေနာက္ႏွစ္အငယ္တန္းက်ေတာ႔ အဲလုိမဟုတ္ေတာ႔ဘူး ျမိဳ႔နယ္စာေမးပြဲလညး္ေျဖရတယ္ ။မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ ေရြွဝါေရာင္ ႏွစ္ေပါ႔<br />
အစပုိင္းရြာျပန္မယ္ လုပ္ပါေသးတယ္ ။ေနာက္မျပန္ျဖစ္ပါဘူး ဒီတုိင္းပဲ ေက်ာငး္မွာေပါ႔။က်န္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ၾကပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔<br />
ကိုရင္ဦးဇင္းေတြ နည္းနည္းပဲ က်န္တာေပါ႔ ။ကိုယ္႔ရပ္ကိုယ္႔ရြာကို ျပန္ၾကကုန္ျပီေလ ။ ကုိရင္က တုိင္ရင္းသားတစ္ေယာက္ေလ ။ စာေမးပြဲေက်ာငး္တြင္း အစမ္းစာေမးပြဲေပါ႔ ။ အဲဒီမွာ ပထမရတာ အဲဒါကို စာခ်ေပးတဲ႔ ဘုနး္ၾကီးက ကိုရင္ကိုေျပာပါေလေ၇ာ....။<br />
အႏူေတာမွာ လူေခ်ာတဲ႔ ။ နာမလည္ေပါင္။ ေက်ာင္းခန္းျပန္ေရာက္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေမး...နားမလည္ ။ အဲဒါနဲ႔ ဆြမ္းခံေတာ႔ ဆြမ္းခံအိမ္က ဒကာမ အဘြားတစ္ေယာက္လုိပါပဲ ။ေတာင္ဥကၠလာက ပါရမီကားဂိတ္နဲ႔ နီးပါတယ္။ သူကရွငး္ျပေတာ႔မွပဲ<br />
နားလည္ေတာ႔တာ ။ဟီး....။ ေျမာက္ဥကၠလာမွာလညး္ စာေမးပြဲသြားေျဖရပါေသးတယ္ ။ျမိဳ႔နယ္စာေမးပြဲေပါ႔ အဲဒီမွာကိုရင္ေပ်ာ္လုိ႔ မဆုံးဘူး ဘာလုိ႔ဆုိေတာ႔ ကို၇င္တုိ႔အတန္းမွာ ကိုရင္တစ္ပါးတည္း ေအာင္တာေလ.....။အကုန္လုံး ေလးပါးေအာင္တာ ကိုရင္တုိ႔ေက်ာင္းက မွတ္မိပါေသးတယ္ ဆုမယူခင္ မယ္လမု ဘုရားမွာ ဓါတ္ပဳံရုိက္ခဲ႔တာကို မွတ္မိေသးတယ္။<br />
အစုိးရစာေမးပြဲျပန္ေတာ႔လညး္ ေပ်ာ္စရာေကာငး္ပါတယ္ ကားနဲ႔ သြားေျဖ၇တယ္ စာသင္ေက်ာငး္မွာ သြားေျဖတာ ။ တစ္အုပ္ၾကီးဆိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္ ။ အဲဒီႏွစ္အငယ္တန္းေအာင္တယ္ ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေတာ႔ ျမိဳ႔နယ္စာေမးပြဲက ဝိနယာဓိက တစ္မမ်ိဳးတုိးလာျပန္တယ္ ...။ သြားေျဖရတာ ေပ်ာ္စရာေကာငး္တယ္ ။ဆုယူတဲ႔ေန႔က်ေတာ႔ ဆုေတာ႔မယူျဖစ္လုိက္ဘူး အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးကို အစားယူခုိငး္လုိက္ရတာ။ အဲမွာက ဆုသြားယူတာ ေျမာက္ဥကၠလာက ရထားသံလမး္ေနာက္ဖက္က အိမ္ေတြမွာ သူတို႔ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ပင္႔ထားတာေလ...အဲဒီမွာဆြမး္စားခဲ႔ရတယ္ ။ ေန႔ပိုင္းဆြမ္းစားျပီးေတာ႔ ေက်ာင္းကိုအေျပးျပန္ခဲ႔ရတယ္ အစမး္စာေမးပြဲနဲ႔ ဆုယူတဲ႔ရက္ကတုိက္ေနလုိ႔ေလ......။စိန္ပန္းမွာလညး္ ေပ်ာ္ခဲ႔ရပါတယ္ ေအာင္ခဲ႔ပါေသးတာကိုးကိုရင္တစ္ပါးတည္းပဲ ထင္ပါတယ္ကိုရင္ တုိ႔အတနု္းက အလတ္တန္းေလး။။ ဟီး ျပန္ေတြးရင္ စာသင္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္ေပါက္လာတယ္...။အစုိးရလညး္ ေအာင္ပါတယ္ အဲဒီႏွစ္ ။ <br />
ေအာ္ ဒီခ်ိန္ဆို စာေမးပြဲေျဖေတာ႔မွာပါလား ဆုိတဲ႔အသိစိတ္က လူကို သတိရေစတာမုိ႔ စာသင္သား အမွတ္တရေလး ေရျဖစ္လုိက္တာပါ....။ေက်ာင္းမွာ အတူေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အခ်ိဳ႔လူထြက္ျပီး ဟုိေရာက္သြား ဒီေရာက္သြားၾကနဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔လညး္တကၠသုိလ္ကို တက္ေနက်တာလညး္ ရွိပါတယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြအျပည္႔ ။ ျပန္ေတြ႔ျဖစ္ရင္<br />
ဟုိတုန္းက ျဖစ္ရပ္ေႏွာငး္လုိ႔ေျပာရင္ လြန္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ စာသင္သားဘဝက အေၾကာငး္ကုိ ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ႔ေနၾကရဲ႔လား<br />
ဒီေနရာက သူငယ္ခ်ငး္ေဟာငး္ေတြကို သတိရလ်က္ေၾကာငး္ စာေရးခ်င္ပါတယ္....။ ။<br />
ဝိေဇၹာတာရုံစာသင္တုိက္၊ကမၻာေအးမွ သူငယ္ခ်င္းေဟာငး္မ်ားအတြက္<br />
ရွင္ပ႑ဝ(မဲေဆာက္)ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8630190332811410000.post-19158876692657327072011-01-29T07:57:00.000-08:002011-09-18T10:18:45.382-07:00ဆုံးျဖတ္ခ်က္ဆုိတာ..... ကုိရင္ စာသင္တုိက္က ထြက္လာတာ ခုဆုိ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ဆုိတဲ႔အခ်ိန္ကာလ တစ္ခုကို ေရာက္လာပါျပီ...။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ကိုယ္႔ဘဝေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးမိတုိင္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ရမွာလား ကံၾကမၼာကိုလား ဆရာသမားကိုလား ေပါ႔ေနာ္.....။ <br />
နားရႈပ္သြားၾကမယ္ထင္ပါတယ္......။<br />
တကယ္တမ္းေတာ႔ ကုိရင္က ေတာသားစစ္တစ္ေယာက္ပါ ၿမိဳ႔ကို ရြာကို ဦးဇင္းတစ္ပါးရဲ႔ေကာင္းမႈနဲ႔ စာသင္ခြင္႔ရသူပါ။ ဇာတိေတာ႔ ဆီဆုိင္ဆုိတဲ႔ ေတာမက် ၿမိဳ႔မက်ၿမိဳ႔ငယ္ေလးပါ ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘႏွစ္ပါးရဲ႔ ပဋိပကၡၾကားမွာ ေျမစာပင္ျဖစ္ရသူဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ထားပါေတာ႔။ အဘုိးအဘြားနဲ႔ေန အခ်ိန္တန္ေတာ႔ စာသင္ေက်ာင္းတက္ေပါ႔ေနာ္။ ေလးတန္းေျဖအၿပီး ေႏြရာသီမွာ ရြာရဲ႔ဓေလ႔ထုံးစံအတုိင္း ရွင္ျပဳခဲ႔ပါတယ္ ။ အဲဒါနဲ႔အျပီးဝတ္ခဲ႔ျဖစ္တာခုထိေပါ႔ဗ်ာ။ ရြာေက်ာင္းမွာ ႏွစ္ႏွစ္ေနခဲ႔လုိက္ပါေသးတယ္ ။ ရြာေက်ာင္းဆုိေပမယ္႔ အထင္ေတာ႔မေသးလုိက္ပါနဲ႔ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း သဃၤာေတာ္ အပါးေပါင္း သုံးရာအထက္ေတာ႔ရွိပါတယ္ ။ အဲ ျပီးတာနဲ႔ တစ္ရြာတည္းသား ရန္ကုန္မွာေနတဲ႔ ဦးဇင္းတစ္ပါးက ရန္ကုန္မွာ စာသင္ဖုိ႔ေခၚသြားတယ္ ။ အဲဒါနဲ႔ မရန္းကုန္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေနျဖစ္ပါတယ္ ။ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ႔ အဲမွာ ။ ဒီပုိစ္႔ကို ေရးခ်င္တဲ႔အခ်က္က အဲဒီေက်ာင္း အတြင္းေနတုန္းက ကိုရင္ကိုယ္တုိင္ေတြ႔ၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္လည္ ဆန္းစစ္တာ ခုထိအေျဖရွာလုိ႔မေတြ႔ေသးတာေၾကာင္႔ ေတြးမိတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခုိးလုခုိးလုျဖစ္ေနတာေၾကာင္း<br />
ေရးျဖစ္တာပါ..။<br />
<a name='more'></a><br />
အဲဒီေက်ာင္းမွာေနတာ သုံးႏွစ္ေျမာက္ေပါ႔ေနာ္ ဘုနး္ၾကီးအေခၚအေဝၚနဲ႔ဆုိရင္ ပထမလတ္တန္း ေရာက္ျပီေပါ႔ေနာ္။ မူလတန္း ပထမငယ္ ပထမလတ္ ပထမၾကီးစသည္ျဖင္႔ေပါ႔ ။ အစုိးရစစ္အျပီးမွာ သူမ်ားေတြ ရြာအလည္ျပန္ေပါ႔ ေဆြဆီ မ်ိဳးဆီ မိဘဆီကိုေလ ။ ကိုရင္ေတာ႔ ထုံးစံအတုိင္း ေခၚလာတဲ႔ ဦးဇငး္က သုံးႏွစ္ျပည္႔မွတဲ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ ကိုရင္က မျပန္ခ်င္ေသးဘူး ။ကိုရင္႔မွာ အားက်တဲ႔ ၾကည္ညိဳတဲ႔ ေလးစားတဲ႔ ဆရာစာခ်ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးလုိ ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵရွိလုိ႔ပဲ ။ အဲဘုန္းၾကီးမွာ သင္စရာ တတ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ ။ တစ္နည္းေျပာရင္ ကိုရင္တုိ႔ရဲ႔ ပအုိဝ္းလူမ်ိဳးစုေတြမွာ ရွားပါးတဲ႔ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ေပါ႔ေနာ္။ အဲဒါနဲ႔ ရန္ကုန္ေႏြမွာ ရြာကို အလည္မျပန္ပဲ စာျပန္ဖုိ႔ အတြက္ စာက်က္ေနတာေပါ႔ေနာ္ ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္းသိပ္မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး ။ သာမေဏေက်ာ္ ဆုိတဲ႔ ဘြဲ႔တစ္ခုအတြက္ပါ ။ကိုရင္ေတြအတြက္ ဘြဲ႔လုိေျပာရမွာေပါ႔ ။ ေကာင္းေကာင္းေတာ႔မသိပါဘူး ။ အသက္ကိုပုိင္ျခားျပီးေတာ႔ ဝင္ေျဖတာေပါ႔။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည္႔မခ်င္း။<br />
သုံးဆင္႔ရွိတယ္ တစ္ဆင္႔ျပီးရင္ တစ္ဆင္႔ေပါ႔ ။ အဲဒီသုံးဆင္႔စလုံးေအာင္ရင္ သာမေဏေက်ာ္ဘြဲ႔ရျပီေပါ႔။ ဥပမာ ကိုရင္က ပ႑ဝ ဆုိေတာ႔ အလကၤာရ ဆုိတဲ႔ တန္ဆာထူးကို ထပ္ဆင္လုိက္တာေပါ႔ ပ႑ဝါလကၤာရ လုိျဖစ္တာေပါ႔ေနာ္...။ငယ္ငယ္က လုိခ်င္တဲ႔ အရာေလးေပါ႔ ။<br />
အဲဒီအတြက္ အဲဒီအတြက္ေၾကာင္းေပါ႔ ။<br />
စာလည္းရ စာျပန္ခ်ိန္ လည္းေရာက္ခါနိီးေရာ မထင္မွတ္တာေတြ ျဖစ္လာေတာ႔တယ္ ။ တစ္မ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳး။<br />
ေျပာရဦးမယ္...။ ကိုရင္အတြက္ သာမေဏေက်ာ္ေျဖဆုိဖုိ႔အတြက္ေပါ႔ ။ေက်ာင္းေနထုိင္ခြင္႔ေနရာကို ေလ်ာက္ေပးတဲ႔သူက ကိုရင္အားက် ၾကည္ညိဳ ေလးစားတဲ႔ ဘုန္းၾကီးပါပဲ ။ သူနဲ႔ကေတာက္ကဆျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္စာျပန္ဖုိ႔ ခ်ိန္းထားတဲ႔ ရက္ တစ္ရက္အလုိမွာ သူ႔အခန္းကို ကိုရင္သြားတယ္။ စာျပန္ဖုိ႔အတြက္ေပါ႔ ။ ဒါေပမယ္႔ သူမရွိဘူး ။ အဲဒါနဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကို သူ႔အတြက္ေရးေပးထားလုိက္တယ္ ။ မနက္ဖန္စာျပန္မယ္ အစသျဖင္႔ေပါ႔ ။ ေနာက္ေန႔လည္း ေရာက္ေရာ သူမအားရွာဘူး အျပင္ထြက္သြားတယ္ ။ ကိုရင္လည္း စိတ္ဓါတ္က် ေရာ .......။ ဘာမွမလုပ္ေတာ႔ ဘူး ဒီတုိင္းျဖစ္သလုိပဲေနေတာ႔တယ္ ။ ေနာက္တစ္ရက္ႏွစ္ရက္မွာ သူလာေခၚရွာပါတယ္ စာျပန္ဖုိ႔ေလ...။ ကိုရင္မလုိက္ေတာ႔ဘူး မျပန္ေတာ႔ဘူး အဲဒီဘြဲ႔ကိုလညး္ မလုိခ်င္ေတာ႔ဘူး ။အဲဒီတုန္းလည္း ကိုရင္ေတာ္ေတာ္ငယ္ေသးတယ္ေလ အသက္က ၁၆ေလာက္ပဲရွိဦးမယ္ ။ ဘယ္ေတြးေတာတတ္ေသးမွာတုန္း အမွားအမွန္ကိုလညး္ မခြဲျခားတတ္ေသးဘူး ေလ ....။<br />
အဲဒါေႏြမွာ ရြာကို ခဏ အလည္ျပန္ျဖစ္ပါတယ္ လဝက္ေလာက္ေပါ႔။<br />
ျပီးေတာ႔ အဲဒီေက်ာင္းမွာပဲ ဆက္ေနျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီလုိပဲဝါဆုိျပန္ျပီေပါ႔ ပထမၾကီးစာသင္သားၾကီး ျဖစ္သြားျပီေပါ႔ေနာ္....။ ဟီး ။ ဝါဆုိျပီးမၾကာပါဘူး အဲဒီေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္နဲ႔ နညး္နညး္ပါးပါး ကေတာက္ကဆ ျဖစ္သြားတယ္ ....။ အဲဒါနဲ႔ စိတ္ျမန္ကိုယ္ျမန္ျဖစ္တဲ႔ ကိုရင္ ဟာ သည္းခံမႈ ကင္းမဲ႔စြာျဖင္႔ အဲဒီညမွာပဲ ပစၥည္းသိမ္း ရြာျပန္ဖုိ႔ျပင္ေတာ႔တယ္...။ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္မွ ရြာကိုျပန္ျဖစ္ပါတယ္ ။ အဲဒါေတြေၾကာင္႔ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ႔ ဘဝကို မရေတာ႔ဘဲ ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကင္းမဲ႔သြားေတာ႔တယ္ ။ ရြားနီးနားက ဘုန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းမွာ ကိုရင္ေသးေသးေလးေတြကို စာသင္ရင္း နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ႔ပါတယ္ ။ သၾကၤန္အလြန္ေလာက္မွာ ခုလုိ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ဘဝရဲ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္ ။ ခုကိုရင္က မဲေဆာက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာငး္တစ္ေက်ာင္းမွွာေနေနပါတယ္ ။ ေရွ႔ဆက္ျပီးေတာ႔ ဘယ္လုိျဖတ္သန္းဦးမယ္ ဆုိတာကို မသိေသးပါဘူးဗ်ာ ။<br />
ဒီစာေတြကို ဖတ္ျပီးေတာ႔ စာဖတ္သူတုိ႔ ဘယ္လုိထင္မွာလဲ ။<br />
ကိုရင္ေၾကာင္႔လား ကံၾကမၼာေၾကာင္းလား စာခ်ဘုန္းၾကီးလား ။<br />
ကိုရင္ဘဝ ဒီလုိေျပာင္းလဲ ရတဲ႔ တရားခံကေပါ႔ေလ......။ ကိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အျပစ္မတင္ခ်င္သလုိ<br />
စာခ်ဘုန္းၾကီးကိုလညး္ အျပစ္မတင္ဝံ႔ပါ ။ မွားတာေတြ မွားျပီးပါျပီ ။ ျဖစ္သမွ်အေၾကာငး္ကို ကံၾကမၼာကိုပဲ အျပစ္တင္ပါေတာ႔မယ္ ။<br />
စာဖတ္သူတုိ႔လည္း ဘဝတစ္ေကြ႔ေကြ႔မွာ ၾကံဳေတြ႔ႏုိင္တဲ႔ ဒြိဟစိတ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႔ရတဲ႔အခါက်ရင္ ကိုရင္လုိမ်ိဳး ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ မဆုံးျဖတ္ပဲနဲ႔ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆႏၵနဲ႔ ဘဝတစ္ထပ္တည္းက်ပါေစ....။<br />
ရွင္ပ႑ဝ(ဆီဆုိင္)ရွင္ပ႑ဝhttp://www.blogger.com/profile/06941577769708953958noreply@blogger.com6