Έχω μάτια και βλέπω - Politics & Defence Technology

Hub for EU Defence Innovation (HEDI) -Επιταχύνοντας την Αμυντική Καινοτομία και την Τεχνολογική Υπεροχή της Ευρώπης

2026-06-30T18:06:05.388+03:00

Μπάμπης Παπασπύρος

Το Νέο Γεωπολιτικό Περιβάλλον και η Ανάγκη για Καινοτομία

Το σύγχρονο περιβάλλον ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης χαρακτηρίζεται από ραγδαίες μεταβολές, ασύμμετρες απειλές και την ανάγκη για άμεση προσαρμογή των ενόπλων δυνάμεων των κρατών-μελών στις νέες τεχνολογικές εξελίξεις. Σε αυτό το πλαίσιο, η ικανότητα ενσωμάτωσης αναδυόμενων και επαναστατικών τεχνολογιών στα στρατιωτικά συστήματα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη διατήρηση της επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας και της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Αναγνωρίζοντας αυτή την αναγκαιότητα, οι Υπουργοί Άμυνας της ΕΕ θεσμοθέτησαν τον Μάιο του 2022 το Hub for EU Defence Innovation (HEDI), ως μια κομβική δράση της Στρατηγικής Πυξίδας για την Ασφάλεια και την Άμυνα (Strategic Compass).

Με έδρα τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας (EDA), το HEDI λειτουργεί ως το κεντρικό σημείο αναφοράς για την αμυντική καινοτομία στην Ευρώπη. Κύρια αποστολή του είναι η ταχεία μετατροπή των ελπιδοφόρων ιδεών σε επιχειρησιακά αξιοποιήσιμες αμυντικές δυνατότητες, ενισχύοντας παράλληλα τη συνεργασία μεταξύ των κρατών- μελών και των συνδεδεμένων χωρών. Μέσα από αυτή τη δομή, επιδιώκεται η γεφύρωση του χάσματος μεταξύ της βασικής έρευνας και της πραγματικής ανάπτυξης στο πεδίο των επιχειρήσεων.

Από το HEDI στο HEDI 2.0: Μια Στρατηγική Εξέλιξη

Το HEDI ξεκίνησε αρχικά με σκοπό να ενισχύσει και να ενοποιήσει τις δραστηριότητες καινοτομίας του EDA, καθώς και να βελτιώσει τον συντονισμό με άλλες πρωτοβουλίες καινοτομίας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, η αρχική εμπειρία έδειξε ότι πολλές υποσχόμενες τεχνολογικές ιδέες παρέμεναν αποκομμένες από την πραγματική επιχειρησιακή χρήση, αντιμετωπίζοντας δυσκολίες στη μετάβαση από το εργαστήριο στο πεδίο της μάχης. Ως απάντηση σε αυτή την πρόκληση, το HEDI εξελίχθηκε στο HEDI 2.0, μια αναβαθμισμένη πανευρωπαϊκή πλατφόρμα συνεργατικού σχεδιασμού, πειραματισμού και ανάπτυξης δυνατοτήτων.

Το HEDI 2.0 εστιάζει κυρίως σε τέσσερις άξονες: την ταχύτερη μετάβαση από την έρευνα στην επιχειρησιακή ανάπτυξη, τις δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες με τη συμμετοχή στρατιωτικών τελικών χρηστών, την υιοθέτηση καινοτόμων και κατάλληλων για τον σκοπό αυτό μεθόδων προμηθειών, και τη δημιουργία ισχυρότερων δεσμών μεταξύ των καινοτόμων φορέων και των κρατών-μελών. Η εξέλιξη αυτή ευθυγραμμίζεται πλήρως με την ευρύτερη αμυντική πολιτική της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της Λευκής Βίβλου για την Άμυνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ατζέντας Readiness 2030, ενισχύοντας την ανθεκτικότητα και τη διαλειτουργικότητα των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

«Το HEDI 2.0 μετατρέπει τις προτεραιότητες της ΕΕ σε πρακτικές λύσεις τις οποίες τα κράτη-μέλη μπορούν να αγοράσουν, να πιστοποιήσουν και να αναπτύξουν άμεσα, μειώνοντας δραστικά τον χρόνο από το πρωτότυπο στην επιχειρησιακή ετοιμότητα.»

Οι Τέσσερις Ολοκληρωμένες Υπηρεσίες του HEDI

Για την επίτευξη των στόχων του, το HEDI αναπτύσσει τη δραστηριότητά του μέσα από τέσσερις εξειδικευμένες και αλληλοσυνδεόμενες υπηρεσίες, οι οποίες καλύπτουν ολόκληρο τον κύκλο ζωής της καινοτομίας, από τον εντοπισμό έως την υιοθέτηση.

1. Defence Frontier Insights (DFI)

Η υπηρεσία DFI αποτελεί το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης και ανάλυσης του HEDI. Παρακολουθεί συστηματικά τόσο τον αμυντικό όσο και τον πολιτικό τομέα με σκοπό τον εντοπισμό αναδυόμενων τεχνολογιών, νέων καινοτόμων φορέων και τάσεων που πρόκειται να διαμορφώσουν τις μελλοντικές στρατιωτικές δυνατότητες.

Τα δεδομένα και οι αναλύσεις που παράγει η DFI καθοδηγούν τις προτεραιότητες έρευνας, βελτιστοποιούν τις χρηματοδοτικές αποφάσεις και διασφαλίζουν ότι οι επενδύσεις κατευθύνονται σε τεχνολογίες με υψηλή στρατηγική αξία.

2. Innovators Forge

Το Innovators Forge (Το Σφυρηλατήριο των Καινοτόμων) υποστηρίζει τους Ευρωπαίους δημιουργούς στην ανάπτυξη λύσεων για συγκεκριμένες στρατιωτικές προκλήσεις. Μέσα από ένα δομημένο μοντέλο ανάπτυξης φάσεων, προσφέρει μια ξεκάθαρη διαδρομή από την αρχική ιδέα έως τη δημιουργία πρωτοτύπου επίδειξης (demonstrator). Εξασφαλίζει στοχευμένη χρηματοδότηση για αμυντικές λύσεις υψηλού δυναμικού και παρέχει τη δυνατότητα επικύρωσης σε ολοένα και πιο ρεαλιστικές συνθήκες, συνδέοντας άμεσα τους καινοτόμους με τις ομάδες εμπειρογνωμόνων του EDA.

3. Uptake of Innovation & Επιχειρησιακός Πειραματισμός (OPEX)

Η επιτάχυνση της υιοθέτησης των αναδυόμενων και ανατρεπτικών τεχνολογιών επιτυγχάνεται μέσω ευέλικτων διαδικασιών προμηθειών και δομημένων πειραματισμών. Κεντρικό εργαλείο σε αυτή τη διαδικασία αποτελούν οι εκστρατείες Operational Experimentation (OPEX). Πρόκειται για δοκιμές πεδίου σε περιβάλλοντα που προσομοιάζουν πλήρως τις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι εκστρατείες OPEX προσφέρουν πραγματική επικύρωση της απόδοσης, παροχή ανατροφοδότησης (feedback) βασισμένης σε δεδομένα και στενή αλληλεπίδραση με τους τελικούς χρήστες, δημιουργώντας έτσι το προσχέδιο για τη μαζική παραγωγή και ανάπτυξη.

4. Ενδυνάμωση των Διασυνδέσεων και του Οικοσυστήματος

Το HEDI δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην οικοδόμηση ενός συμπαγούς ευρωπαϊκού οικοσυστήματος αμυντικής καινοτομίας μέσω τριών βασικών πυλώνων:

European Defence Innovation Network (EDIN): Ένα δίκτυο που συνδέει τα κράτη-μέλη, διευκολύνοντας την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών και τον συντονισμό των εθνικών προσπαθειών καινοτομίας.

European Defence Innovation Days (EDID): Η κορυφαία ετήσια εκδήλωση του Hub, η οποία φέρνει σε επαφή καινοτόμους, τελικούς χρήστες και υπεύθυνους χάραξης πολιτικής.

Defence Innovation Course (DEFIC): Ένα εξειδικευμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που υποστηρίζει τους επαγγελματίες του κλάδου και συμβάλλει στη διαμόρφωση μιας κοινής κουλτούρας καινοτομίας στην Ευρώπη.

Συνέργειες και Ευρύτερο Ευρωπαϊκό Πλαίσιο

Για την αποφυγή επικαλύψεων και τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων, το HEDI συνεργάζεται στενά με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ιδίως με το Μηχανισμό Καινοτομίας της ΕΕ για την Άμυνα (EUDIS - EU Defence Innovation Scheme) στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Άμυνας (EDF), καθώς και με αντίστοιχες πρωτοβουλίες του ΝΑΤΟ (όπως το DIANA). Αυτή η πολυεπίπεδη συνεργασία διασφαλίζει ότι το ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα λειτουργεί συμπληρωματικά, αξιοποιώντας τόσο τις πολιτικές όσο και τις στρατιωτικές τεχνολογικές εξελίξεις διπλής χρήσης (dual-use technologies).

Στις δραστηριότητες του HEDI συμμετέχουν ενεργά 26 κράτη-μέλη της ΕΕ (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Κύπρου), γεγονός που αποδεικνύει την ευρεία πολιτική δέσμευση και τη συλλογική βούληση για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανικής και τεχνολογικής βάσης (EDTIB).

Το Hub for EU Defence Innovation αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση μιας πιο αυτόνομης, ανθεκτικής και τεχνολογικά προηγμένης Ευρώπης στον τομέα της άμυνας. Μέσα από τη μετεξέλιξή του σε HEDI 2.0, ο οργανισμός μετατοπίζει το ενδιαφέρον του από τη θεωρητική έρευνα στην πρακτική εφαρμογή, Ωπροσφέροντας στα κράτη-μέλη τα εργαλεία που απαιτούνται για να αντιμετωπίσουν τις σύγχρονες προκλήσεις ασφάλειας. Η επιτυχία του Hub βασίζεται στην ικανότητά του να συνδέει την πανεπιστημιακή κοινότητα, τις νεοφυείς επιχειρήσεις, την παραδοσιακή αμυντική βιομηχανία και τους στρατιωτικούς τελικούς χρήστες, διασφαλίζοντας ότι η Ευρώπη θα παραμείνει στην πρωτοπορία των διεθνών τεχνολογικών εξελίξεων.

Στήριξη Αρμενίων, Ελληνοαμερικανών και βουλευτών στο ψήφισμα κατά της επιστροφής της Τουρκίας στο F‑35

2026-06-30T08:40:14.005+03:00

Αρμενικές και Ελληνοαμερικανικές Οργανώσεις Υποστηρίζουν Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας της Ντίνας Τίτους και Επιστολή προς τους Ηγέτες της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά της Επανεισδοχής του Προγράμματος F-35

Η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Αμερικής (ANCA) κινητοποιείται μαζί με τους Ελληνοαμερικανούς συμμάχους και μια διακομματική ομάδα μελών της Βουλής των ΗΠΑ για να εμποδίσει την προτεινόμενη πώληση από την κυβέρνηση Τραμπ στην Τουρκία κινητήρων αεριωθούμενων αεροσκαφών General Electric F-110 αξίας άνω των 700 εκατομμυρίων δολαρίων, κινητήρες που προορίζονται να τροφοδοτήσουν τα μαχητικά αεροσκάφη επόμενης γενιάς KAAN της Άγκυρας.

«Ο εξοπλισμός του Ερντογάν δεν υπερασπίζεται έναν φίλο», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της ANCA, Άραμ Χαμπάριαν. «Ακριβώς το αντίθετο. Εξοπλίζει και ενθαρρύνει έναν εχθρό να επιτεθεί στους φίλους μας».

Η κυβέρνηση ενημέρωσε επίσημα το Κογκρέσο για την πώληση στις 24 Ιουνίου 2026, ενεργοποιώντας ένα χρονικό περιθώριο δεκαπέντε ημερών για να αναλάβει δράση το Κογκρέσο. Η ANCA προτρέπει τους Αρμένιους Αμερικανούς να επικοινωνήσουν με τους Εκπροσώπους τους για να υποστηρίξουν δύο προσπάθειες με επικεφαλής τη Βουλευτή Ντίνα Τίτους (Δημοκρατική από τη Νεβάδα): ένα Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας για την πλήρη παρεμπόδιση της πώλησης κινητήρων και μια επιστολή προς την ηγεσία της Βουλής των Αντιπροσώπων με την οποία ζητείται η κατάθεση ψηφίσματος για την παρεμπόδιση της επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35

Η Τουρκία αποκλείστηκε από το πρόγραμμα Joint Strike Fighter F-35 το 2019, αφού η Άγκυρα αγόρασε το ρωσικής κατασκευής σύστημα αεράμυνας S-400, με αποτέλεσμα να επιβληθούν κυρώσεις CAATSA κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ. Ο Νόμος περί Εθνικής Άμυνας (NDAA) για το οικονομικό έτος 2020 απαγορεύει ρητά τις μεταφορές F-35 στην Τουρκία, εφόσον η Άγκυρα διατηρεί τους S-400. Η Τουρκία δεν έχει απορρίψει το σύστημα. Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει ταυτόχρονα την πώληση κινητήρων και διερευνά μια οδό για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 - κινήσεις που οι νομοθέτες και από τα δύο κόμματα λένε ότι συγκρούονται άμεσα με την ομοσπονδιακή νομοθεσία.

Ο βουλευτής της αντιπολίτευσης του Κογκρέσου, Γκρέγκορι Μικς (Δημοκρατικός-Νέα Υόρκη) , υψηλόβαθμο μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, καταδίκασε την απόφαση της κυβέρνησης να παρακάμψει την αναθεώρηση του Κογκρέσου: «Η κυβέρνηση με ενημέρωσε ότι θα παρακάμψει για άλλη μια φορά την αναθεώρηση του Κογκρέσου για περισσότερα από 700 εκατομμύρια δολάρια σε αμυντικά άρθρα προς τον τουρκικό στρατό, σε ένα ακόμη βαθιά ανησυχητικό παράδειγμα της ανοιχτής περιφρόνησης αυτής της κυβέρνησης για την εποπτική εξουσία του Κογκρέσου. Το Υπουργείο Εξωτερικών δεν προσπάθησε καν να δικαιολογήσει την απόφασή του. Δεν επικαλέστηκε καμία εξουσία έκτακτης ανάγκης, δεν παρουσίασε γραπτή αιτιολόγηση και για μήνες αρνήθηκε να καταβάλει καλή τη πίστει προσπάθεια να με ενημερώσει».

Η βουλευτής Ντίνα Τίτους (Δημοκρατική από Νεβάδα) ανακοίνωσε ότι θα αναλάβει δράση: «Εάν ο Πρόεδρος συνεχίσει σε αυτή την πορεία, θα καταθέσω ένα κοινό ψήφισμα αποδοκιμασίας».

Ο βουλευτής Κρις Πάππας (Δημοκρατικός από το Νιου Χάμσαϊρ) ήταν ευθύς: «Ο νόμος είναι σαφής: η κυβέρνηση Τραμπ υποχρεούται να πιστοποιήσει στο Κογκρέσο ότι η Τουρκία συμμορφώνεται με τους νόμους μας προτού καν εξεταστεί οποιαδήποτε πώληση. Δεν μπορούμε να ανταμείψουμε την κυβέρνηση Ερντογάν ενώ συνεχίζει να παραβιάζει τη νομοθεσία των ΗΠΑ και να απειλεί τους αξιόπιστους, δημοκρατικούς συμμάχους μας. Απολύτως κανένα F-35 στην Τουρκία».

Ο βουλευτής Τζος Γκότχαϊμερ (Δημοκρατικός από το Νιου Τζέρσεϊ) κάλεσε την κυβέρνηση να αλλάξει πορεία: «Δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανείς τον Ερντογάν, αυτή η απόφαση πρέπει να ανατραπεί».

Οι Ρεπουμπλικάνοι βουλευτές Νικόλ Μαλλιωτάκης (Νέα Υόρκη) και Μάικ Λόλερ (Νέα Υόρκη) κατέστησαν σαφές ότι η αντιπολίτευση υπερβαίνει τα κομματικά όρια. «Υπάρχει διακομματική αντιπολίτευση», δήλωσε η βουλευτής Μαλλιωτάκης. «Η Τουρκία ΔΕΝ πρέπει να λάβει τα καλύτερα αεροσκάφη και τον στρατιωτικό εξοπλισμό μας». Ο βουλευτής Λόλερ συμφώνησε: «Το Κογκρέσο απαγόρευσε νομικά την μεταφορά F-35 στην Τουρκία εξαρχής. Παραμένω βαθιά αντίθετος στην πώληση μιας από τις πιο προηγμένες στρατιωτικές πλατφόρμες της Αμερικής στην Τουρκία και δεν πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών».

Ο βουλευτής Γκας Μπιλιράκης (Ρεπουμπλικανός-Φλόριντα), συμπρόεδρος της Αρμενικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κογκρέσου, ενώθηκε με τους Ρεπουμπλικάνους Ελληνοαμερικανούς βουλευτές, βουλευτή Μαλλιωτάκη, βουλευτή Μάικ Χαριδόπουλο (Ρεπουμπλικανός-Φλόριντα) και βουλευτή Τζίμι Πατρώνη (Ρεπουμπλικανός-Φλόριντα) σε κοινή δήλωση , αναφέροντας την αποσταθεροποιητική συμπεριφορά της Τουρκίας στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των αμφισβητούμενων θαλάσσιων αξιώσεών της και της συνεχιζόμενης παράνομης κατοχής της Κύπρου, και εκφράζοντας την έντονη αντίθεσή της στην προτεινόμενη πώληση: «Συνεργαζόμαστε ενεργά με την ηγεσία της Διοίκησης και της Βουλής των Αντιπροσώπων για να λάβουμε πρόσθετες πληροφορίες σχετικά με αυτήν την αναφερόμενη πώληση και να εκφράσουμε την έντονη αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε προοπτική επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35 χωρίς πλήρη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της CAATSA».

Ο βουλευτής Φρανκ Παλόνε (Δημοκρατικός από το Νιου Τζέρσεϊ) , ιδρυτικός συμπρόεδρος της Αρμενικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κογκρέσου, χαρακτήρισε «εντελώς απαράδεκτο - αλλά και αναμενόμενο, το γεγονός ότι ο Τραμπ θα παρακάμψει το Κογκρέσο για να δώσει σε έναν επίδοξο δικτάτορα περισσότερα εργαλεία για να εδραιώσει την κυριαρχία του».

Ελληνοαμερικανικές Οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνουΟ Εκτελεστικός Διευθυντής του Συμβουλίου Ελληνοαμερικανικής Ηγεσίας (HALC), Έντι Ζεμενίδης, σημείωσε ότι οι νομικοί και στρατηγικοί λόγοι για την παρεμπόδιση της πώλησης έχουν μόνο ενισχυθεί: «Οι λόγοι για τους οποίους η Τουρκία αποκλείστηκε από τα F-35, οι λόγοι για τους οποίους επιβλήθηκαν κυρώσεις CAATSA, οι λόγοι για τους οποίους το Κογκρέσο έχει αναστείλει τις πωλήσεις όπλων εξακολουθούν να ισχύουν. Στην πραγματικότητα, η λίστα των κατηγοριών εναντίον της Άγκυρας είναι ακόμη μεγαλύτερη σήμερα».

Ο Ζεμενίδης απέρριψε τον χαρακτηρισμό της πρόσβασης σε αμερικανικά όπλα ως διπλωματική ευγένεια: «Η Τουρκία εξακολουθεί να παραβιάζει το αμερικανικό δίκαιο και υπονομεύει συνεχώς τα αμερικανικά συμφέροντα. Η πρόσβαση σε αμερικανικά όπλα είναι ένα προνόμιο που πρέπει να κερδηθεί, όχι μια «σακούλα δώρου» για τη φιλοξενία μιας συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ».

Ο πρόεδρος του AHI, Νικ Λαριγκάκης, εξέδωσε δήλωση καταδικάζοντας τη στάση της κυβέρνησης: «Το Αμερικανικό Ελληνικό Ινστιτούτο καταδικάζει έντονα την τελευταία πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης Τραμπ έναντι της Τουρκίας, η οποία φέρεται να επιδιώκει την προώθηση της αμυντικής συνεργασίας με την Τουρκία εις βάρος της εποπτείας του Κογκρέσου και της τήρησης της νομοθεσίας των ΗΠΑ. Η Τουρκία είναι ένας αποτυχημένος εταίρος στο ΝΑΤΟ που συνεχίζει την παράνομη κατοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραβιάζει συστηματικά την κυριαρχία της Ελλάδας στο Αιγαίο, υπονομεύει τη συνοχή του ΝΑΤΟ μέσω των δεσμών της με τη Ρωσία, επιτρέπει την παρουσία κακόβουλων παραγόντων στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς, και είναι ένας συστηματικός παραβάτης του διεθνούς δικαίου και των κανόνων, καθώς και του αμερικανικού δικαίου».

Η βουλευτής Τίτους ηγείται δύο ξεχωριστών προσπαθειών του Κογκρέσου για την αντιμετώπιση της πολιτικής όπλων της κυβέρνησης για την Τουρκία.

Το πρώτο είναι ένα Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας για να μπλοκαριστεί πλήρως η πώληση κινητήρων F-110. Το Κογκρέσο έχει ένα στενό χρονικό περιθώριο δεκαπέντε ημερών από την ημερομηνία της επίσημης κοινοποίησης - 24 Ιουνίου - για να καταθέσει ένα τέτοιο ψήφισμα. Σύμφωνα με τον Νόμο περί Ελέγχου Εξαγωγών Όπλων, οποιοδήποτε κοινό ψήφισμα αποδοκιμασίας πρέπει να περάσει και από τα δύο σώματα και θα μπορούσε να ασκηθεί βέτο από τον Πρόεδρο Τραμπ, γεγονός που καθιστά κρίσιμη την ταχεία και ευρεία υποστήριξη του Κογκρέσου.

Η δεύτερη είναι μια επιστολή προς τον ηγέτη της πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, Στιβ Σκαλίζ, και τον ηγέτη της μειοψηφίας, Χακίμ Τζέφρις, με την οποία καλείται η ηγεσία της Βουλής να καταθέσει ένα Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας βάσει του άρθρου 216(c)(3) του νόμου CAATSA, σε περίπτωση που η κυβέρνηση προχωρήσει στην επανεισδοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα F-35, παρακάμπτοντας ή παραιτούμενος από τις νομοθετικές απαιτήσεις του CAATSA χωρίς αξιόπιστη νομική βάση. Μόνο ο ηγέτης της πλειοψηφίας ή της μειοψηφίας μπορεί να κινήσει αυτή τη διαδικασία βάσει του νόμου — καθιστώντας το αίτημα της επιστολής τόσο στοχευμένο όσο και επείγον ενόψει της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου.

Η επιστολή καθιστά σαφές ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας στην περιοχή, όχι μόνο η κατοχή των S-400, την αποκλείει από το να λάβει μία από τις πιο προηγμένες πλατφόρμες όπλων της Αμερικής. Μεταξύ των ανησυχιών που αναφέρονται: η «υλική υποστήριξη της Τουρκίας προς το Αζερμπαϊτζάν στις στρατιωτικές του εκστρατείες κατά της Αρμενίας». Η επιστολή υποστηρίζει ότι η επιβράβευση αυτού του μοτίβου συμπεριφοράς με πρόσβαση στα F-35 κινδυνεύει να ενθαρρύνει περαιτέρω αποσταθεροποιητική συμπεριφορά και να υπονομεύσει τους συμμάχους που έχουν παίξει σύμφωνα με τους κανόνες.

Οι Αρμένιοι Αμερικανοί και οι υποστηρικτές τους καλούνται να επικοινωνήσουν αμέσως με τους Εκπροσώπους τους για να υποστηρίξουν το Κοινό Ψήφισμα Αποδοκιμασίας της Τίτους, το οποίο μπλοκάρει την πώληση κινητήρων F-110, και την επιστολή με επικεφαλής τον Τίτο προς την ηγεσία της Βουλής των Αντιπροσώπων σχετικά με την επανεισδοχή των F-35.

asbarez.com

Απόστολος Παύλος από διώκτης πρωτοκορυφαίος διδάσκαλος

2026-06-29T07:03:00.392+03:00

Απόστολος Παύλος, ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος του Χριστού, πρόσφερε τεράστιο έργο περιοδεύοντας και κηρύσσοντας τον Ευαγγελικό Λόγο στα πέρατα της οικουμένης. Ο τίτλος «Απόστολος των Εθνών» μαρτυρεί πολλά για τον πρωτοκορυφαίο Απόστολο.

Ο Απόστολος δεν ήταν μαθητής του Χριστού. Ήταν, απεναντίας, διώκτης του Χριστιανισμού. Φλογερός αγωνιστής της πατρώας θρησκείας με σπουδές σπουδαίες για την εποχή του. Γεννήθηκε το 15 μ.Χ. στην Ταρσό της Κιλικίας. Οι γονείς του ήταν ευγενείς πλούσιοι και του πρόσφεραν αξιόλογη μόρφωση. Το 34 μ.Χ. ήταν μαθητής του φημισμένου δασκάλου Γαμαλιήλ (Πράξ. 22.3),σε ηλικία περίπου 19 ετών. Ο ίδιος ομολογεί αργότερα ότι υπήρξε πολύ επιμελής και μάλιστα “περισσότερος ζηλωτής των πατρικών παραδόσεων” και διέπρεπε μεταξύ των συνομηλίκων του (Γαλ. 1:14, Πράξ. 26:4).

Είχε στενή συνεργασία με τον αρχιερέα – πρόεδρο του Μεγάλου Ιουδαϊκού Συνεδρίου (Πράξ.9:1),για την δίωξη των Χριστιανών. Στον λιθοβολισμό του πρωτομάρτυρα Στεφάνου δεν ήταν απλά παρών και να ενθαρρύνει τους λιθοβολούντας αλλά φύλασσε τα ρούχα των δραστών. Ο σκληροτράχηλος διώκτης του Ευαγγελίου έγινε υπέρμαχος κήρυκας. Η θαυμαστή και θαυματουργική δράση της χάριτος του

Ώς προς τη σωματική υγεία του αποστόλου, έχουμε τις εξής αναφορές: “εδόθη μοι σκόλοψ τη σαρκί” (Β’ Κορ. 12:7) ,”η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται” (Β’ Κορ. 12:9) και “οίδατε δέ ότι δι’ ασθένειαν τής σαρκός ευηγγελισάμην υμίν τό πρότερον” (Γαλ. 4:13). Η ασθένειά του πρέπει να ήταν μάλλον επώδυνη ώστε ο απόστολος να παραδεχθεί:“Περί τούτου τρίς παρεκάλεσα τον Κύριον διά να απομακρυνθή απ’ εμού” (Β’ Κορ. 12:8). Η απάντηση του ήταν: «Σου αρκεί η δωρεά μου, γιατί η δύναμη μου φανερώνεται στην πληρότητα της μέσα σ' αυτή την αδυναμία σου» (Β΄ Κορ. 12, 7-9).

Στην πορεία του προς την Δαμασκό για να συλλάβει Χριστιανούς για να τους παραδώσει για τιμωρία συμβαίνει το θαύμα της μεταστροφής του. Δυνατό εκτυφλωτικό φως τον τυφλώνει, πέφτει καταγής και ακούει φωνή να του λέγει «Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» Στην ερώτησή του : «Ποιος είσαι, Κύριε;» Και Εκείνος του απαντά: «Εγώ είμαι ο Ιησούς τον οποίο εσύ διώκεις. Σήκω και είσελθε στην πόλη και θα σου πω τι πρέπει να κάνεις» (Πραξ. 9.4-6).Μπήκε στην πόλη, τρεις ημέρες παρέμεινε τυφλός και τον συναντά ο Ανανίας, κατά εντολή του Χριστού, για να τον κατηχήσει στην νέα πίστη και να τον θεραπεύσει. Το γεγονός συμβαίνει το 36 μ.Χ.

Το αποστολικό έργο

Μετά την βάπτισή του ο Παύλος αρχίζει το έργο του:«ευθέως εν ταις συναγωγαίς εκήρυσσεν τον Ιησούν ότι ούτος εστίν ο υιός του Θεού» (Πράξ. 9:20). Οι Ιουδαίοι αντιδρούν και αναγκάζεται να αναχωρήσει για την Αραβία. Επιστρέφει στη Δαμασκό που για τρία χρόνια διδάσκει. Στη συνέχεια μεταβαίνει στην Ιερουσαλήμ όπου συναντά τον Πέτρο και τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο «τον αδελφόν του Κυρίου» (Γαλάτ. 1:18).Παραμένει 15 ημέρες και επιστρέφει στην γενέτειρα Ταρσό.

Πρώτη αποστολική περιοδεία

Στα κεφάλαια 13 και 14 των πράξεων των Αποστόλων πληροφορούμαστε τις λεπτομέρειες της περιοδείας. Εδώ θα σημειώσουμε ότι η περιοδεία έγινε εκτός των ορίων της Παλαιστίνης, στέφθηκε από επιτυχία. Πολλές Εκκλησίες οργανώθηκαν (Πράξ. 14:23). Στην πορεία αυτή ο Παύλος είχε αρκετούς συνεργάτες που προέρχονταν από Ελληνικές πόλεις ή ήταν ελληνιστές Ιουδαίοι: ο Τιμόθεος, από μητέρα «Ιουδαία πιστή» και Έλληνα πατέρα (Πράξ. 16:1), ο Τίτος, πιθανώς Έλληνας της Αντιόχειας (Γαλ. 2:3), ο Τρόφιμος (Πράξ. 21:29), ο Φιλήμων (Φιλήμ. 1), ο Σώπατρος (Πράξ. 20:4) ή Σωσίπατρος (Ρωμ. 16:20), ο Γάιος (Πράξ. 19:29), ο Αρίσταρχος (Πράξ. 19:29), ο Σεκούνδος (Πράξ. 20:4), ο Ονήσιμος (Φιλήμ. 10), ο Στεφανάς (Α’ Κορ. 1:16), ο Επαφρόδιτος, (Φιλ. 2:25) και φυσικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Κολ. 4:24).

Η Δευτέρα αποστολική περιοδεία.

Πραγματοποιήθηκε μετά την αποστολική σύνοδο και συμπίπτει με την νέα εποχή σχέσεων ελληνισμού και χριστιανισμού. Αρχίζει από την Αντιόχεια με συνοδό τον Σίλα και στα Λύστρα προστίθεται στη συνοδεία ο Τιμόθεος. Στην Τρωάδα ο Παύλος βλέπει σε όραμα Μακεδόνα να τον προσκαλεί στην Μακεδονία. Προστίθεται και ο Λουκάς στην συνοδεία. Περνά στην Ελλάδα και ιδρύει εκκλησίες στις πόλεις Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Αθήνα και Κόρινθο. Επιστρέφει στην Έφεσο και από εκεί μεταβαίνει στα Ιεροσόλυμα.

Η τρίτη Αποστολική περιοδεία.

Ξεκουράζεται στην Αντιόχεια και από εκεί αρχίζει την τρίτη περιοδεία επισκεπτόμενος πόλεις στις οποίες έχει ιδρύσει εκκλησίες ( Έφεσο, Τρωάδα, Φιλίππους, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Κόρινθο). Επιστρέφοντας στα Ιεροσόλυμα συλλαμβάνεται ως ταραχοποιός !!και οδηγείται σε δίκη. Επειδή είναι Ρωμαίος πολίτης ζητά να δικαστεί στη Ρώμη, όπου δικάζεται και αθωώνεται.

Από την Ρώμη πλέει στην Κρήτη, όπου τοποθετεί επίσκοπο τον συνεργάτη του Τίτο. Επισκέπτεται στη συνέχεια την Κόρινθο, Μακεδονία, πιθανότατα την Νικόπολη της Ηπείρου και καταλήγει στην Έφεσο, όπου ορίζει επίσκοπο τον μαθητή του Τιμόθεο.

Κατά την περίοδο των διωγμών του Νέρωνα βρίσκεται στην Ρώμη και συλλαμβάνεται για δεύτερη φορά. Γράφεται ο επίλογος της επίγειας ζωής του με αποκεφαλισμό. Δεν βασανίστηκε ως Ρωμαίος πολίτης. Έχυσε το αίμα του υπέρ του Χριστού. Έδωσε μαρτυρία. Η μνήμη του τιμάται την 29η Ιουνίου κάθε έτος μαζί με την μνήμη του άλλου πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου ο οποίος υπήρξε μαθητής.

Ο μακάριος Παύλος δεν υπήρξε μαθητής του Κυρίου, αλλά αξιώθηκε να ζήσει ουράνιες καταστάσεις. Ανέβηκε στον τρίτο ουρανό και είδε και άκουσε πράγματα που δεν μπορούν να περιγραφούν και τα οποία ετοίμασε ο Θεός για τους πιστούς. Ονομάστηκε «στόμα τοῦ Χριστοῦ» και «πρῶτος μετά τόν Ἕνα». Ο ίδιος ομολογεί (Γαλ. 1:15) ότι, ο Θεός τον προόριζε για απόστολο του Ευαγγελίου “εκ κοιλίας μητρός του”.

Οι δεκατέσσερις επιστολές του προς τις κατά τόπους εκκλησίες έχουν σημαντική θέση στον κανόνα της Καινής Διαθήκης, η μελέτη των οποίων είναι πολλαπλώς ψυχωφελής.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Σύγχρονες τεχνολογίες και αισθητήρες ασφάλειας συνόρων

2026-06-28T17:08:21.741+03:00

Η ασφάλεια των συνόρων έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, όπου η τεχνολογία αποτελεί τον βασικό πυλώνα επιτήρησης, ανίχνευσης και λήψης αποφάσεων.

Οι σύγχρονες απειλές, από διασυνοριακό έγκλημα και παράνομη μετανάστευση μέχρι τη χρήση drones από εγκληματικά δίκτυα απαιτούν πολυεπίπεδες, δικτυοκεντρικές και ευφυείς λύσεις. Το report “State of Border Technology Market Report 2026, by IDGA” αναδεικνύει ότι η μελλοντική αρχιτεκτονική των συνόρων βασίζεται σε τέσσερις βασικούς πυλώνες: UAS & C-UAS, Sensors/Cameras, Biometrics/Identity, και IT systems / AI / data.

1. UAS και C-UAS: Η νέα διάσταση της επιτήρησης

Τα Unmanned Aerial Systems (UAS) γνωστά ως drones έχουν εξελιχθεί σε κρίσιμο εργαλείο επιτήρησης. Πρόκειται για αεροσκάφη χωρίς πιλότο, τα οποία λειτουργούν είτε αυτόνομα είτε μέσω απομακρυσμένου ελέγχου και χρησιμοποιούνται ευρέως για επιτήρηση, χαρτογράφηση και αναγνώριση στόχων .

Στο πλαίσιο της ασφάλειας συνόρων, τα UAS προσφέρουν:

Επιτήρηση μεγάλης εμβέλειας (π.χ. MQ-9 Reaper)
Συνεχή κάλυψη (persistent surveillance)
Μείωση κόστους σε σχέση με επανδρωμένα μέσα
Άμεση μετάδοση δεδομένων σε επιχειρησιακά κέντρα

Σύμφωνα με το report, η χρήση drones με δυνατότητες AI επιτρέπει την επιτήρηση μεγάλων περιοχών και τη γρήγορη μετάβαση από το στάδιο της ανίχνευσης στη δράση .

Ανάδυση απειλών και ανάγκη για C-UAS

Παράλληλα, η διάδοση εμπορικών drones έχει δημιουργήσει νέες απειλές (λαθρεμπόριο, αναγνώριση, κατασκοπεία). Αυτό οδηγεί στην ανάπτυξη Counter-UAS (C-UAS) τεχνολογιών, που στοχεύουν στην ανίχνευση και ταυτοποίηση drones, παρακολούθηση και αξιολόγηση απειλής και εξουδετέρωση (jamming, interception)

Τα σύγχρονα C-UAS συστήματα βασίζονται σε:

Radar, RF ανίχνευση, Κάμερες EO/IR, Ακουστικούς αισθητήρες και AI για συγχώνευση δεδομένων

Το report επισημαίνει επίσης τη δημιουργία εξειδικευμένων task forces (π.χ. JIATF-401) που αναπτύσσουν ολοκληρωμένα δίκτυα ανίχνευσης drones κατά μήκος των συνόρων .

2. Sensors και Cameras: Το «νευρικό σύστημα» της επιτήρησης

Οι αισθητήρες και οι κάμερες αποτελούν τη βάση κάθε συστήματος επιτήρησης. Χωρίς αυτούς, δεν υπάρχει συλλογή δεδομένων.

Τύποι αισθητήρων

Στα σύγχρονα συστήματα συνόρων χρησιμοποιούνται:

Ηλεκτρο-οπτικοί (EO) και υπέρυθροι (IR) αισθητήρες
Thermal cameras για νυχτερινή επιτήρηση
Radar για ανίχνευση κίνησης
LiDAR και multispectral κάμερες
RF sensors για ανίχνευση σημάτων drones

Τα drones και τα σταθερά συστήματα επιτήρησης ενσωματώνουν τέτοιους αισθητήρες για πολυδιάστατη εικόνα του περιβάλλοντος .

Συνδυασμός αισθητήρων (sensor fusion)

Η πραγματική καινοτομία δεν βρίσκεται μόνο στους αισθητήρες, αλλά στη συνδυαστική χρήση τους (sensor fusion). Η AI επιτρέπει τη συγχώνευση δεδομένων από βίντεο, radar, RF δέκτες, θερμικές εικόνες, ώστε να δημιουργείται μια ενιαία επιχειρησιακή εικόνα .

Wide-area surveillance

Συστήματα όπως το Wide Area Motion Imagery (WAMI) μπορούν να παρακολουθούν ταυτόχρονα εκατοντάδες στόχους σε μεγάλη γεωγραφική έκταση, αποθηκεύοντας δεδομένα για real-time και μεταγενέστερη ανάλυση .

Στο report αναφέρεται επίσης η ανάπτυξη πύργων επιτήρησης με radar κάμερες με advanced imaging για ανίχνευση αντικειμένων, δικτύων αισθητήρων για maritime awareness

3. Biometrics και Identity: Η ταυτοποίηση ως κρίσιμος παράγοντας

Η σύγχρονη διαχείριση συνόρων δεν αφορά μόνο την ανίχνευση, αλλά και την ταυτοποίηση ανθρώπων.

Βιομετρικά δεδομένα

Τα βιομετρικά συστήματα χρησιμοποιούν αναγνώριση προσώπου, δακτυλικά αποτυπώματα, DNA, φωνή και συμπεριφορικά χαρακτηριστικά

Αυτές οι τεχνολογίες επιτρέπουν γρήγορο έλεγχο ταυτότητας ανίχνευση απάτης, ενίσχυση ασφάλειας μεταναστευτικών διαδικασιών

Remote identity verification

Αυξανόμενη χρήση selfie-to-document matching, automated fraud detection, και database integration για την ενίσχυση της αξιοπιστίας των ελέγχων .

Ρόλος των βιομετρικών στο οικοσύστημα

Τα βιομετρικά δεν λειτουργούν αυτόνομα. Συνδέονται με βάσεις δεδομένων, συστήματα επιβολής νόμου και analytics, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο σύστημα identity intelligence.

4. IT Systems, AI και Data: Ο «εγκέφαλος» της ασφάλειας συνόρων

Ο πιο κρίσιμος μετασχηματισμός αφορά τη μετάβαση από απλά συστήματα επιτήρησης σε data-driven ecosystems.

AI και ανάλυση δεδομένων

Η τεχνητή νοημοσύνη επιτρέπει ανίχνευση μοτίβων και ανωμαλιών, πρόβλεψη απειλών και αυτοματοποίηση αποφάσεων

Για παράδειγμα computer vision εντοπίζει άτομα και οχήματα σε video streams, το anomaly detection αναγνωρίζει ύποπτη συμπεριφορά

Πλατφόρμες όπως το Kestrel βελτιώνουν το threat modeling και εργαλεία όπως το StreamView ενσωματώνουν δεδομένα σε πραγματικό χρόνο

Data integration και “smart borders”

Η έννοια των “smart borders” βασίζεται στη διασύνδεση αισθητήρων, στη real-time επεξεργασία δεδομένων και στη δημιουργία κοινής επιχειρησιακής εικόνας

Η AI λειτουργεί ως force multiplier, αυξάνοντας την ταχύτητα και την ακρίβεια των επιχειρήσεων .

Edge computing και αυτονομία

Νέες τάσεις περιλαμβάνουν:

αυτόνομα συστήματα επιτήρησης
mobile surveillance platforms
edge AI για επεξεργασία δεδομένων επιτόπου

Αυτό μειώνει την εξάρτηση από ανθρώπινους χειριστές και επιτρέπει real-time αντίδραση.

Η σύγχρονη ασφάλεια συνόρων εξελίσσεται σε ένα πολυεπίπεδο, τεχνολογικά ενοποιημένο σύστημα, όπου:

Τα UAS και C-UAS διαμορφώνουν τον εναέριο χώρο και την επιτήρηση
Οι αισθητήρες και κάμερες συλλέγουν τεράστιους όγκους δεδομένων
Τα βιομετρικά συστήματα εξασφαλίζουν αξιόπιστη ταυτοποίηση
Τα IT συστήματα και η AI μετατρέπουν τα δεδομένα σε επιχειρησιακή γνώση

Η βασική τάση είναι η μετάβαση από αποσπασματικές λύσεις σε ένα ολοκληρωμένο, δικτυοκεντρικό οικοσύστημα (“system of systems”), όπου όλα τα στοιχεία συνεργάζονται σε πραγματικό χρόνο.

Τελικά, η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνο από την τεχνολογία, αλλά από τη σωστή ενοποίηση, τη διαλειτουργικότητα και την ικανότητα αξιοποίησης των δεδομένων

Η επόμενη γενιά συνόρων δεν θα είναι απλώς «φυσικά εμπόδια», αλλά ψηφιακά, ευφυή και πλήρως διασυνδεδεμένα περιβάλλοντα ασφάλειας.

Defence Innovation: From battlefield lessons to structural gaps

2026-06-28T07:57:01.132+03:00

Babis Papaspyros

How Europe must evolve from legacy structures to mission‑driven defence innovation

For decades, defense innovation was a closed loop: MODs wrote requirements, and prime contractors built heavy, expensive mega systems over a 10-year cycle. Today, that model is fundamentally broken.

The major shift is that defence innovation is no longer a closed, government‑driven pipeline. Over the last few years 3 dynamics define the current landscape:

Operational Urgency

The war in Ukraine has demonstrated the decisive role of drones, counter‑UAS, electronic warfare, space‑based ISR, and rapid prototyping cycles. The battlefield has become a laboratory where software‑defined capabilities evolve faster than traditional procurement cycles.

Technological Urgency

AI, autonomy, quantum, cyber, and advanced materials are advancing at a pace that challenges legacy defence‑industrial models. The EU must ensure that innovation ecosystems deliver operationally relevant solutions at speed. Defence ministries simply cannot keep up with that speed.

Industrial Urgency

Europe faces production bottlenecks, fragmented supply chains, and dependence on non‑EU technologies. Ammunition shortages, limited manufacturing capacity, and slow certification processes have exposed structural vulnerabilities.

The EU has realised that:

- dual‑use innovation ecosystems matter as much as defence‑industrial capacity,

- small companies can deliver strategic effects faster than traditional programmes, and

- operational feedback loops must be measured in weeks, not years.

As a result, Europe should shift from a compliance‑heavy, platform‑centric model to a more agile, mission‑driven innovation architecture, through instruments like the European funds, and national defence‑innovation hubs.

The core lesson is clear: Critical technologies are no longer “future capabilities”, they are current operational requirements

The gaps are less about technology and more about systems, processes, and culture.

First, there is a Critical transition gap between prototype and scale. Europe is actually quite strong in early-stage innovation—startups, research centres, pilot programs. But too many solutions get stuck at the demo phase because there is no clear pathway to procurement, no committed funding for scaling, lack of accredited test ranges and no fast-track to operational adoption. Another mismatch has to do with Technology readiness levels (TRLs). The preference for TRL 7+ excludes early‑stage innovators from evaluation and accreditation.

Second, procurement remains too slow and risk-averse. By the time a system is formally acquired, the technology, especially in software, AI, or drones, may already be outdated. Startups in particular cannot survive multi-year procurement cycles or complex compliance barriers.

Third, there is a disconnect between operators and innovators. In successful model, like what we’ve seen in Ukraine, engineers, soldiers, and end-users are in constant feedback loops. In Europe, requirements are often defined too early, too rigidly, and without continuous operational input.

Fourth, integration is underestimated. Many promising technologies fail not because they don’t work, but because they cannot plug into existing systems—C2 architectures, data standards, security frameworks. Interoperability is still a bottleneck.

And finally, access to defence customers and trust remains limited for new entrants. Primes still dominate the interface, and while that is changing, many startups struggle to even get in the room, let alone win contracts.

So if I had to summarize, the biggest gaps are:

From prototype to scale

From speed of innovation to speed of procurement

From isolated solutions to integrated systems

Closing these gaps is less about inventing new technologies and more about re-engineering how Europe adopts them.

Υ.Γ

Απο την τοποθέτηση μου, στις 26 Ιουν. 2026, στο forum του JOIST Innovation Park : Η "Ευρωπαϊκή Αμυντική Καινοτομία & η Αναγκαιότητα των Τεχνολογιών Διττής Χρήσης: Από τις Περιφερειακές Δυνατότητες στις Στρατηγικές Ευρωπαϊκές Ευκαιρίες"

Θα οδηγήσει η ενσώματη τεχνητή νοημοσύνη στη δημιουργία ρομποτικών συνεργατών;

2026-06-26T09:30:00.748+03:00

Η ιδέα των ρομπότ που συνεργάζονται με ανθρώπους στον χώρο εργασίας έχει περάσει εδώ και δεκαετίες από τη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας στη σφαίρα της τεχνολογικής πραγματικότητας. Από τον C-3PO και τον R2-D2 μέχρι τις σύγχρονες βιομηχανικές εφαρμογές, η εξέλιξη της ρομποτικής και της τεχνητής νοημοσύνης οδηγεί σταδιακά στη δημιουργία «ενσώματης AI» (embodied AI), δηλαδή συστημάτων που δεν απλώς επεξεργάζονται πληροφορίες αλλά δρουν στον φυσικό κόσμο.

Σήμερα, τα γενικής χρήσης ρομπότ αρχίζουν να δοκιμάζονται σε αποθήκες, εργοστάσια, νοσοκομεία και αγροτικές εφαρμογές, εκτελώντας όχι μόνο προκαθορισμένες εργασίες αλλά και προσαρμοζόμενα σε δυναμικά περιβάλλοντα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο αυτά τα συστήματα μπορούν να εξελιχθούν σε πραγματικούς «συναδέλφους» και ποιο είναι το χρονικό και τεχνολογικό πλαίσιο αυτής της μετάβασης.

Η νέα γενιά ρομπότ: από εξειδικευμένα εργαλεία σε ευέλικτους συνεργάτες

Τα παραδοσιακά βιομηχανικά ρομπότ ήταν σχεδιασμένα για μία συγκεκριμένη εργασία, όπως συγκόλληση ή συναρμολόγηση. Αντίθετα, τα σύγχρονα ρομπότ γενικής χρήσης μπορούν να εκτελούν πολλαπλές και διαφορετικές εργασίες, όπως μεταφορά αντικειμένων, επιθεώρηση, φόρτωση ή συνεργασία με ανθρώπους σε πραγματικό χρόνο.

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες:

1. Εκρηκτική αύξηση επενδύσεων και καινοτομίας

Οι επενδύσεις στον τομέα της ρομποτικής αυξήθηκαν δραματικά, με χρηματοδότηση που ξεπέρασε το 1 δισ. δολάρια ετησίως και σημαντική αύξηση στις πατέντες. Παράλληλα, κράτη όπως η Κίνα επενδύουν στρατηγικά, αναγνωρίζοντας την embodied AI ως κρίσιμο τομέα.

2. Τα foundation models ως «εγκέφαλος» των ρομπότ

Τα μοντέλα vision-language-action επιτρέπουν στα ρομπότ να κατανοούν το περιβάλλον τους, να ακολουθούν φωνητικές εντολές και να εκτελούν σύνθετες ακολουθίες ενεργειών. Αυτό σημαίνει ότι τα ρομπότ μπορούν να μαθαίνουν μέσω παρατήρησης, αντί να προγραμματίζονται γραμμή προς γραμμή.

3. Βελτιώσεις στο hardware

Η πρόοδος σε κινητήρες, αισθητήρες και edge computing έχει καταστήσει τα ρομπότ πιο ευέλικτα, πιο σταθερά και ενεργειακά αποδοτικά. Ειδικά τα ανθρωποειδή ρομπότ έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να λειτουργούν σε περιβάλλοντα σχεδιασμένα για ανθρώπους.

Πραγματικές εφαρμογές και επιχειρησιακή αξία

Ήδη, επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ρομπότ για πρακτικές εφαρμογές:

* Σε logistics, ρομπότ μεταφέρουν και τοποθετούν αντικείμενα σε αποθήκες.

* Στη βιομηχανία, χρησιμοποιούνται για φόρτωση και χειρισμό υλικών.

* Στην υγειονομική περίθαλψη, εξετάζεται η χρήση τους για διαδικασίες συσκευασίας και αποστείρωσης.

Τα οφέλη είναι σημαντικά: αύξηση παραγωγικότητας, μείωση κόστους και αντιμετώπιση ελλείψεων εργατικού δυναμικού, χωρίς απαραίτητα αντικατάσταση θέσεων εργασίας.

Οι βασικές προκλήσεις

Παρά την πρόοδο, η πλήρης ενσωμάτωση των ρομπότ απέχει ακόμη. Τα κύρια εμπόδια είναι τεχνολογικά, οικονομικά και οργανωτικά.

1. Περιορισμοί στην τεχνητή νοημοσύνη

Τα foundation models χρειάζονται τεράστιο όγκο δεδομένων από τον φυσικό κόσμο για να λειτουργήσουν αξιόπιστα. Η εκπαίδευση ενός ρομπότ σε πραγματικές εργασίες είναι πολύ πιο δύσκολη από την εκπαίδευση ενός chatbot.

2. Ενεργειακά και λειτουργικά όρια

Τα περισσότερα ανθρωποειδή ρομπότ λειτουργούν μόλις 2–4 ώρες με μία φόρτιση, κάτι που δεν επαρκεί για πλήρη βιομηχανική χρήση.

3. Περιορισμένη δεξιοτεχνία

Η ανθρώπινη επιδεξιότητα παραμένει ασύγκριτη. Τα ρομποτικά «χέρια» δεν μπορούν ακόμη να εκτελέσουν λεπτές εργασίες με την ίδια ακρίβεια.

4. Προβλήματα εφοδιαστικής αλυσίδας

Η παραγωγή βασίζεται σε εξειδικευμένα εξαρτήματα χωρίς τυποποίηση, γεγονός που δυσκολεύει τη μαζική παραγωγή.

5. Υψηλό κόστος και αργή απόδοση επένδυσης

Το κόστος ενός ρομπότ μπορεί να φτάσει έως και τα 250.000 δολάρια, με χρόνο απόσβεσης άνω των δύο ετών.

6. Οργανωτικά και κοινωνικά εμπόδια

Η υιοθέτηση απαιτεί νέες δεξιότητες, αλλαγή κουλτούρας και σαφή ρυθμιστικά πλαίσια.

Το μέλλον της αγοράς

Παρά τις δυσκολίες, οι προοπτικές είναι ιδιαίτερα θετικές. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η αγορά ρομπότ γενικής χρήσης μπορεί να φτάσει τα 370 δισ. δολάρια έως το 2040, με σημαντική συμβολή από την Κίνα αλλά και από Ευρώπη και ΗΠΑ.

Οι βασικοί τομείς εφαρμογής αναμένεται να είναι:

* Logistics και αποθήκες

* Ελαφρά βιομηχανία

* Λιανικό εμπόριο

* Αγροτικός τομέας

* Υγειονομική περίθαλψη

Ωστόσο, αυτή η πρόβλεψη εξαρτάται από κρίσιμους παράγοντες, όπως η βελτίωση των μπαταριών, η μείωση κόστους και η ωρίμανση των τεχνολογιών AI.

Τι πρέπει να κάνουν οι επιχειρήσεις

Οι επιχειρήσεις που θέλουν να επωφεληθούν από αυτή τη μετάβαση πρέπει να κινηθούν στρατηγικά:

* Να διαμορφώσουν μακροπρόθεσμο όραμα αυτοματοποίησης

* Να επενδύσουν σε δεδομένα και υποδομές AI

* Να παρακολουθούν κρίσιμους τεχνολογικούς δείκτες

* Να εκπαιδεύσουν το ανθρώπινο δυναμικό

* Να αναπτύξουν συνεργασίες με εταιρείες τεχνολογίας

Η έγκαιρη προετοιμασία θεωρείται κρίσιμη, καθώς οι εταιρείες που θα προσαρμοστούν πρώτες θα αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα

Η εποχή των «ρομποτικών συναδέλφων» δεν έχει φτάσει ακόμη πλήρως, αλλά πλησιάζει. Τα τεχνολογικά θεμέλια έχουν ήδη τεθεί, ενώ η πρόοδος είναι ταχεία. Ωστόσο, η μετάβαση δεν θα είναι άμεση ούτε γραμμική.

Τα ρομπότ δεν θα αντικαταστήσουν άμεσα τους ανθρώπους, αλλά θα λειτουργήσουν συμπληρωματικά, αναλαμβάνοντας επαναλαμβανόμενες, επικίνδυνες ή απαιτητικές εργασίες. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη σωστή ισορροπία μεταξύ τεχνολογίας, κόστους και ανθρώπινου παράγοντα.

Όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, ο «ηλεκτρονικός συνάδελφος» έρχεται, αλλά όχι από τη μια μέρα στην άλλη.

Υ.Γ

Με πληροφορίες από: "Will embodied AI create robotic coworkers?, McKinsey & Company June 2025"

Η άλλη όψη του "νέου": Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι η εναλλακτική αλλά η ανακύκλωση του ίδιου συστήματος

2026-06-26T08:23:49.237+03:00

Μπάμπης Παπασπύρος

Στην ελληνική πολιτική σκηνή επιβιώνει μια σταθερή αυταπάτη: η πεποίθηση ότι κάθε φορά που εμφανίζεται ένα νέο κόμμα, μια καινούργια ταμπέλα ή μια "φρέσκια" αφήγηση, αυτό σηματοδοτεί αυτόματα και μια πραγματική αλλαγή. Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, από την εκλογική άνοδο του 2012 μέχρι την πρόσφατη επανεμφάνισή του με το «ΕΛΑΣ» αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Δεν πρόκειται για μια νέα εναλλακτική πρόταση, ούτε για μια αντισυστημική τροχιά, αλλά για την πιο χαρακτηριστική μορφή συστημικής αναπαραγωγής.

Από το αντιμνημονιακό «όχι» στο θεσμικό «ναι»

Η πολιτική διαδρομή του Αλέξης Τσίπρας αποδεικνύει ότι η ρητορική της ρήξης υπήρξε πάντοτε εργαλείο εργαλειοποίησης και όχι στρατηγική επιλογή. Το 2015 υποσχέθηκε την ανατροπή, για να παραδώσει το 2019 μια πλήρη και απόλυτη προσαρμογή. Αυτή η πορεία δεν συνιστά ιδεολογικό μετασχηματισμό· πρόκειται για καθαρή συστημική ενσωμάτωση.

Η διακυβέρνηση 2015–2019 απέδειξε ότι η «αντισυστημική» ταυτότητα εξατμίστηκε τη στιγμή που ήρθε η ώρα της κυβερνητικής ευθύνης. Παράλληλα, η περίοδος αυτή έφερε στην επιφάνεια τα ελλειμματικά ηγετικά του προσόντα: σε μια κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα, ο ίδιος αδυνατούσε να ελέγξει τους εσωτερικούς κύκλους του Μαξίμου και του κόμματος, οι οποίοι λειτουργούσαν αυτόνομα, προωθώντας τη δική τους, προσωπική ατζέντα. Η σύγκρουση με τους θεσμούς κατέληξε τελικά σε πλήρη ευθυγράμμιση και η υπόσχεση για «επανάσταση» μετατράπηκε γρήγορα σε συμβατική, εσωτερικά σπαρασσόμενη διαχείριση. Αυτό είναι το πρώτο και βασικότερο γνώρισμα ενός πολιτικού που δεν ανατρέπει το κατεστημένο, αλλά το επιβεβαιώνει.

Η πολιτική ως μηχανισμός επιβίωσης, όχι ως σχέδιο

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίζεται σήμερα ως ο φορέας μιας νέας, ρηξικέλευθης ιδέας, αλλά ως ένας τεχνοκράτης της προσωπικής του πολιτικής επιβίωσης. Υπό αυτό το πρίσμα, η ίδρυση του «ΕΛΑΣ» δεν αποτελεί ρήξη με το παρελθόν, αλλά την προσπάθεια ανακύκλωσης του εναπομείναντος πολιτικού του κεφαλαίου.

Αντί να οικοδομήσει κάτι πραγματικά καινοτόμο, επιλέγει να πατήσει πάνω σε υπάρχουσες δομές. Αντί να παράγει φρέσκια πολιτική σκέψη, επιστρατεύει στελέχη που μετακινήθηκαν από άλλους κομματικούς χώρους. Αντί να προτείνει ένα νέο παραγωγικό ή κοινωνικό μοντέλο, αναπαράγει το ίδιο, δοκιμασμένο αφήγημα της προσωπικής σωτηρίας. Αυτή η στρατηγική δεν είναι αντισυστημική· είναι η πεμπτουσία του συστημικού καιροσκοπισμού.

Ο πολιτικός που πατάει επί κομμάτων

Η πιο αποκαλυπτική διάσταση της πορείας του είναι η μοναδική του ικανότητα να αντιμετωπίζει τους πολιτικούς χώρους ως αναλώσιμα υλικά.

Την περίοδο 2012–2015 χρησιμοποίησε ως όχημα τη ριζοσπαστική Αριστερά και τους ΑΝΕΛ για να ανέλθει στην εξουσία..

Στην περίοδο 2024–2026, επιχειρεί την επιστροφή του πατώντας πάνω στα συντρίμμια που άφησε πίσω του στον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτό το σημείο, ο Αλέξης Τσίπρας φέρει τεράστιες, ιστορικές ευθύνες για την ουσιαστική διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Η αποχώρησή του και κυρίως ο τρόπος που διαχειρίστηκε το παρασκήνιο στην καταστροφική κούρσα διαδοχής, άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου για τον ευτελισμό και τη διάσπαση του κόμματος που ο ίδιος ανέδειξε. Δεν έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με έναν ηγέτη που «πατάει επί πτωμάτων», αλλά με έναν πολιτικό που χρησιμοποιεί τα κόμματα ως αναβατήρες και τα αφήνει πίσω του λεηλατημένα, μόλις ολοκληρώσουν τον σκοπό τους. Αυτό αποτελεί το απόλυτο γνώρισμα ενός συστημικού παίκτη: η εργαλειοποίηση των θεσμών, των κομμάτων και των ιδεών ως μέσων για την προσωπική του ανάδειξη.

Η επιστροφή δεν είναι ανανέωση, είναι επανάληψη

Αν και η επανεμφάνισή του στο προσκήνιο πλασάρεται ως μια «νέα αρχή», η πραγματικότητα τη διαψεύδει. Το αφήγημα παραμένει το ίδιο, η στρατηγική απαράλλακτη και η μεσσιανική λογική του «εγώ θα σας σώσω» αποτελεί ξανά τον κεντρικό πυρήνα. Η πολιτική του ταυτότητα δεν εξελίχθηκε απλώς άλλαξε περιτύλιγμα. Η άποψη για την «άλλη όψη του νομίσματος» προϋποθέτει την ύπαρξη ενός νέου νομίσματος. Στην περίπτωσή μας, όμως, έχουμε το ίδιο ακριβώς νόμισμα, απλώς ξαναγυαλισμένο για τις ανάγκες της συγκυρίας.

Γιατί δεν αποτελεί την εναλλακτική πρόταση

Μια πραγματική εναλλακτική λύση προϋποθέτει νέο ιδεολογικό περιεχόμενο, μια σύγχρονη προγραμματική πρόταση, ανανεωμένη ηγεσία και κυρίως, μια διαφορετική θεσμική κουλτούρα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κομίζει τίποτα από αυτά. Αντίθετα, φέρνει μαζί του την επιστροφή ενός μοντέλου που ήδη δοκιμάστηκε, κρίθηκε και απέτυχε, το οποίο τώρα επιχειρεί να ενδυθεί ξανά τον βολικό μανδύα του «νέου».

Αν κάτι καταδεικνύει η συνολική πολιτική του διαδρομή, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν αποτελεί μια «άλλη εκδοχή» ή την εναλλακτική διέξοδο για τη χώρα. Είναι η πιο καθαρή μορφή συστημικής συνέχειας: ένας ηγέτης που δεν ανατρέπει το πολιτικό κατεστημένο, αλλά το αναπαράγει, και που δεν χτίζει πάνω σε στέρεες ιδέες, αλλά πάνω σε κόμματα-φαντάσματα που εγκαταλείπει πίσω του διαλυμένα

Απαράδεκτη δήλωση του Προέδρου Τράμπ για τον ισλαμιστή Ερντογάν (video): Τι είπε όταν ρωτήθηκε αν θα πάει στην Τουρκία με ένα μεγάλο δώρο, τα F-35, για την Άγκυρα

2026-06-25T08:04:20.343+03:00

24 June 2026

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ, ρωτήθηκε ενώπιον του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, αν πάει στην Τουρκία με ένα «μεγάλο δώρο» για τον Πρόεδρο Ερντογάν – συμπεριλαμβανομένης μίας πιθανής κίνησης για τα μαχητικά F-35 και τους κινητήρες για τα αεροπλάνα ΚΑΑΝ.

Ο Αμερικανός Πλανητάρχης απάντησε ως εξής:

«Νομίζω ναι. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Κάποιοι δεν το θεωρούν έτσι, αλλά πραγματικά είναι. Είναι ένα ισχυρό μέλος του ΝΑΤΟ. Και ναι, πιθανότατα θα κάνω κάτι που θα τους κάνει πολύ χαρούμενους. Ο Πρόεδρος Ερντογάν είναι καλός άνθρωπος και η Τουρκία έχει μια τεράστια αμυντική βιομηχανική βάση. Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πόσο σημαντική είναι η Τουρκία από στρατιωτικής άποψης. Είναι ένας πολύ ισχυρός στρατός και έχουν πολύ από τον εξοπλισμό μας».

Ο κ. Τραμπ επιβεβαίωσε ότι σχεδιάζει να παραστεί στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες, λέγοντας ότι πάει «από σεβασμό» προς τον Τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Δείτε το βίντεο

«Με πήρε τηλέφωνο, μου είπε: “Σε παρακαλώ, το έχω (εννοεί τη σύνοδο του ΝΑΤΟ) στην Τουρκία. Πρέπει να είσαι εκεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να είναι εκεί”», είπε ο Τραμπ, ότι του είπε ο Τούρκος πρόεδρος. «Και έτσι, πάω από σεβασμό προς τον Πρόεδρο Ερντογάν».

Ο Τραμπ επαίνεσε επανειλημμένα τον Ερντογάν, αποκαλώντας τον «σπουδαίο ηγέτη», «πολύ ισχυρό άτομο» και «έναν αξιοσέβαστο άνθρωπο, έναν αξιοσέβαστο ηγέτη». Είπε ότι ο Ερντογάν είχε συμμορφωθεί με το αίτημά του να παραμείνει εκτός της σύγκρουσης με το Ιράν: «Του ζήτησα να μείνει έξω, και το έκανε».

Ο Τραμπ δήλωσε ότι είχε προσωπικά παροτρύνει τον Ερντογάν, τον Κινέζο Πρόεδρο Σι και άλλους ηγέτες να μείνουν έξω από τη σύγκρουση με το Ιράν και παρουσίασε την αυτοσυγκράτησή τους ως επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας.

Σχετικά με τον Ερντογάν, ο Τραμπ είπε: «Δεν είναι μεγάλος θαυμαστής του Ισραήλ, όπως γνωρίζετε. Και του ζήτησα να μείνει έξω». Πρόσθεσε ότι ο Ερντογάν «έμεινε» έξω και ότι ο Σι της Κίνας απέφυγε επίσης να εμπλακεί στη σύγκρουση.

Ο Τραμπ είπε ότι πιστεύει ότι οι περιφερειακοί ηγέτες είχαν εκπλαγεί από τον βαθμό αυτοσυγκράτησης. «Όλοι έμειναν έξω. Ήταν αρκετά εκπληκτικό», είπε.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, ανέφερε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία επανεξέτασης για το πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να πουλήσουν στην Τουρκία μαχητικά αεροσκάφη F-35, δεδομένης της απόκτησης από την Άγκυρα το 2019 του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικής άμυνας S-400.

«Ο Πιτ και όλη η ομάδα εξετάζουν το ζήτημα αυτή τη στιγμή, γιατί υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να πιστοποιήσουμε ότι έχουν συμβεί, ώστε να είμαστε σύμφωνοι με την αμερικανική νομοθεσία. Ο Πρόεδρος μας έχει ζητήσει να το κάνουμε αυτό», δήλωσε ο Βανς σε δημοσιογράφους.

Hellas Journal

"Συμφωνία 3ης Βιέννης-Operation Mayflower" του 1975 που δεν υπήρξε ποτέ!!!

2026-06-24T08:37:58.373+03:00

Ήταν η «Επιχείρηση Mayflower» για ανταλλαγή πληθυσμών και η προειδοποίηση Θεοφίλου που αγνοήθηκε…

Φανούλα Αργυρού*

Η παραπλανητικά αποκαλούμενη «Συμφωνία 3ης Βιέννης» δεν υπήρξε ποτέ! Ήταν ακόμα μία ασυγχώρητη και ενσυνείδητη παραπλάνηση, όπως την ανύπαρκτη «Συμφωνία» Μακαρίου/Ντενκτάς 1977, η οποία, όπως αποκαλύψαμε, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από 4 κατευθυντήριες γραμμές που αναφέρθηκαν στα πρακτικά συνάντησης στη Λευκωσία Μακαρίου/Ντενκτάς, προεδρεύοντος τού τότε ΓΓ του ΟΗΕ Κ. Βάλντχαϊμ, οδηγίες για επανέναρξη των ενδοκοινοτικών συνομιλιών. Δίχως καμία νομική ή διαχρονική ισχύ, ΔΙΧΩΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ…

Σχετικά δε με την 3η Βιέννη (ή Γ’ Βιέννη) έγραψα και γι’ αυτήν στις 5/7/2022, «Το Φόρεϊν Όφις, ο Θ. Θεοφίλου, οι υποταγμένοι και η ‘‘Επιχείρηση Mayflower’’».

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/7/5/to-phorein-ophis-o-th-theophilou-oi-upotagmenoi-kai-e-epikheirese-mayflower/

Επανέρχομαι και για το θέμα αυτό, τόσο για υπενθύμιση όσο και γνώση των νεότερων που δεν γνωρίζουν, περιλαμβανομένων των βουλευτών της Κυπριακής Βουλής και όσων γνωρίζουν και επιλέγουν την ένοχη σιωπή…

Κατ’ αρχάς στις 26/6/2022 ο αγαπητός Μιχάλης Σταυρή έγραψε στη «Σημερινή» «Ένα ‘‘προφητικό’’ σημείωμα στις παραμονές της Γ΄ Βιέννης», στο οποίο φανέρωσε ότι ο κ. Θεόφιλος Θεοφίλου, πρώην μέλος της διπλωματικής υπηρεσίας της ΚΔ, στις 25/7/1975 είχε προειδοποιήσει τον τότε Υπ. Εξωτερικών, Ιωάννη Χριστοφίδη, με τρανταχτά τεκμήρια να μη δεχόντουσαν το τουρκικό αίτημα για μετακίνηση Τ/κ από τα ελεύθερα στα κατεχόμενα. Πιο καθαρά, ανταλλαγή πληθυσμών. Ο κ. Θεοφίλου τόνισε ότι αυτό θα αποτελούσε έμμεση αποδοχή της αρχής της διζωνικής ομοσπονδίας και προϋπόθεση για επίτευξη των στόχων της Τουρκίας. Έγραψε μεταξύ άλλων:

«Και όταν η ιδία η κυπριακή Κυβέρνησις πράττει και ενεργεί κατά τρόπον προάγοντα την λύσιν της διζωνικής ομοσπονδίας ή της χαλαράς συνομοσπονδίας, πώς θα δυνηθή μετά εις την τράπεζαν των διαπραγματεύσεων να απορρίψη την τοιαύτην λύσιν, να προτείνη και να υποστηρίξη λύσιν πολυπεριφερειακής ομοσπονδίας;».

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/6/26/ena-prophetiko-semeioma-stis-paramones-tes-gbiennes/

Δεν γνώριζε τότε ο κ. Θεοφίλου ότι Μακάριος και Κληρίδης είχαν ήδη δεχθεί τη ΔΔΟ…

Η 3η Βιέννη, 2/8/1975 - «Operation Mayflower»

Μια από τις βασικότερες πτυχές των συνομιλιών που διεξήχθησαν στη Βιέννη στον τρίτο γύρο των συνομιλιών το 1975 και θεωρείται απαράδεκτη και υποταγμένη στις ξένες προτροπές, ήταν η αποδοχή του τουρκικού αιτήματος της μετακίνησης τουρκικού πληθυσμού από τα ελεύθερα στα κατεχόμενα, με τη συγκατάθεση της κυπριακής Κυβέρνησης. Η 3η Βιέννη, λοιπόν, ήταν ανακοινωθέν του ΟΗΕ μετά τη συνάντηση Κληρίδη/Ντενκτάς και όχι «Συμφωνία» και το οποίο επίτευγμα οι Βρετανοί ονόμασαν «Operation Mayflower». Έλαβεν χώραν στον τρίτο γύρο των συνομιλιών, 31 Ιουλίου - 2 Αυγούστου 1975.

Στις 25/3/1975, έγραψε η βρετανική Πρεσβεία στην Άγκυρα προς το Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο: «…Κατ’ αρχήν, οι Τούρκοι έχουν σε μεγάλο βαθμό εξασφαλίσει όλα όσα χρειαζόντουσαν στο νησί. Εκείνο που στερούνται είναι α) τη μεταφορά και των υπολοίπων Τουρκοκυπρίων (στα κατεχόμενα από τα ελεύθερα) και β) την ελληνική συγκατάθεση σε ένα αδύνατο ομοσπονδιακό σύστημα…».

«Με την ανταλλαγή πληθυσμών (Συμφωνία Γ΄ Βιέννης) θεμελιώθηκε η διζωνική» άρθρο μ. Κωστάκη Αντωνίου, «Σημερινή», 3/8/2017.

https://www.sigmalive.com/blog/antoniouc/2017/08/2205/me-tin-antallagi-plithysmon-symfonia-g-viennis-themeliothike-i-dizoniki

Διγλωσσία

Η αποδοχή της ανταλλαγής πληθυσμών στη συνεννόηση της 3ης Βιέννης ήταν μια ειρωνική διγλωσσία, γιατί μόλις τον Ιανουάριο του 1975 η ίδια η Κυβέρνηση Μακαρίου με τη Βουλή της είχαν σχίσει τα ιμάτιά τους για τη μονομερή απόφαση του Βρετανού Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλαχαν να δεχθεί το τουρκικό αίτημα και να στείλει τους 8.500 Τουρκοκύπριους στη Βάση Ακρωτηρίου, στα ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ μέσω ΤΟΥΡΚΙΑΣ με τουρκικά αεροπλάνα.

Βλέπε δύο άρθρα μου στη «Σημερινή»: «Ο James Callaghan, οι 8.500 Τ/κ στη Βάση Ακρωτηρίου, ο Πανίκος Δημητρίου και τα ‘‘ηττημένα μυαλά’’», 9/5/2022.

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/5/9/o-j-callaghan-oi-8500-tk-ste-base-akroteriou-o-p-demetriou-kai-ta-ettemena-muala/

«Ο James Callaghan και τα παραλειπόμενα για τους 8.500 Τ/κ στο Ακρωτήρι»,16/5/2022.

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/5/16/o-james-callaghan-kai-ta-paraleipomena-gia-tous-8500-tk-sto-akroteri/

ΒΡΕΤΑΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΛΗΡΙΔΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ 3η ΒΙΕΝΝΗ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, εβδομάδες πριν από το σημείωμα Θεοφίλου, στις 24/4/1975 ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο να πειστεί ο Κληρίδης να έπαιρνε θάρρος με τα δύο του χέρια και να διαπραγματευόταν στη Βιέννη πέραν των οδηγιών που έχει (εννοείται από την κυπριακή Κυβέρνηση). Και ότι οι ίδιοι (Βρετανοί) δεν έπρεπε να αναμειχθούν, η παρουσία τους θα βρομούσε από ένα μίλι μακριά (stick out a mile). Εντούτοις, Βρετανοί αξιωματούχοι (και ο ίδιος) παρευρέθησαν στην 3η Βιέννη και επέβλεψαν τις συνομιλίες...

Παράλληλα ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία (17/6/1975) έγραψε ότι πίεζε τον Αρχιεπίσκοπο για αποδοχή της Διζωνικής, ότι οι Έλληνες έπρεπε να σκεφθούν για μια προκαταρκτική αποδοχή της Διζωνικής Ομοσπονδίας και να είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν να συμφωνήσουν με την τουρκική πλευρά για μιαν αδύνατη κεντρική κυβέρνηση…

Η προειδοποίηση Θεοφίλου αγνοήθηκε, ο Γλαύκος Κληρίδης εισάκουσε (και όχι για πρώτη φορά!) τους κηδεμόνες Βρετανούς, δέχθηκε τη ΔΔΟ και ζήτησε προστασία (!) από την αξιωματούχο του Φόρεϊν Όφις, δίδα Maeve Fort, η οποία βρισκόταν στη Βιέννη. Η Fort μεταβίβασε την έκκληση στο Λονδίνο, το οποίο αμέσως παραχώρησε «άσυλο» τόσο για τον ίδιο, όσο και για την οικογένειά του. Αλλά τελικά δεν το χρειάστηκαν...

Και ο Μακάριος είχε δεχθεί τον ίδιο καιρό τη ΔΔΟ και ενημέρωσε Βρετανούς και Αμερικανούς, αλλά δεν θα το έλεγε μέχρι συμφωνίας…

10 μέρες μετά το ανακοινωθέν έγινε η μεταφορά των Τ/κ προς τα κατεχόμενα. Για τους Ε/κ στην Καρπασία και Κερύνεια ακολούθησε η μαζική εκδίωξη…

Ο «διζωνικός» χάρτης με Τύμπου

Την 1η Απριλίου 1977 ο Βρετανός αξιωματούχος -ο ίδιος που είχε εισηγηθεί όπως ο Κληρίδης στην 3η Βιέννη προχωρήσει πέραν των όρων εντολής του- έγραψε πως την προηγούμενη ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατέθεσε τον χάρτη των Ελληνοκυπρίων... αφήνοντας στους Τ/κ και το αεροδρόμιο «Ερτζιάν» (σ.σ. στην κατεχόμενη Τύμπου)...

Είναι ιστορικό τεκμήριο η προειδοποίηση του κ. Θ. Θεοφίλου. Αποδεικνύει και επιβεβαιώνει πόσο επικίνδυνα «διαπραγματεύθηκε» η δική μας πλευρά όλα τα χρόνια εις βάρος της εθνικής μας υπόθεσης και των δικαίων της πατρίδας και λαού μας…

Λένε πως, ακόμα και στις πιο διεφθαρμένες δυνάμεις, πάντοτε υπάρχει ένας που αντιστέκεται και κάνει τη διαφορά. Αυτό θα πρέπει να ισχύει για τον κ. Θεόφιλο Θεοφίλου. Έστω και με καθυστέρηση δεκαετιών να αποκαλυφθεί και να αξιολογηθεί...

(Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, και βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία» 1955-2019).

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Το σημείωμα Θ. Θεοφίλου (από δημ. Μ. Σταυρή).

Πίνακες των Βρετανών για την επιχείρηση της 3ης Βιέννης… - Βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»

simerini

Από την παρουσία στην ικανότητα: Η αεράμυνα της Κύπρου σε νέα βάση

2026-06-23T17:44:16.317+03:00

Ιωάννης Σιδηρόπουλος*

Μια μόνιμη παρουσία της Πολεμικής Αεροπορίας της Ελλάδας στην Κύπρο, θα μπορούσε να αποτελέσει το θεμέλιο για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου κυπριακού οικοσυστήματος αεροπορικής ισχύος, βασισμένου στα αεροσκάφη F‑4 και σε εγχώριες, κυρίαρχες δυνατότητες τεχνητής νοημοσύνης.

Πρόσφατα δημοσιεύματα στον κυπριακό Τύπο αναφέρουν ότι η Λευκωσία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο πιο μόνιμης παρουσίας ελληνικών μαχητικών στο νησί. Η συζήτηση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο στρατηγικό ζήτημα:

Μπορεί η Κύπρος να μετατρέψει τις περιστασιακές αναπτύξεις σε μια βιώσιμη, μακροπρόθεσμη αεροπορική ικανότητα;

Για περισσότερο από μισό αιώνα, η Κυπριακή Δημοκρατία λειτουργεί χωρίς δική της πολεμική αεροπορία. Παρά τις σημαντικές δυνατότητες της Εθνικής Φρουράς σε άλλους τομείς, η αεράμυνα παραμένει εξαρτημένη από επίγεια συστήματα, συμμαχική συνεργασία και περιοδική υποστήριξη από την Ελλάδα.

Η πιθανότητα μόνιμης παρουσίας ελληνικών μαχητικών δημιουργεί μια ευκαιρία που υπερβαίνει την απλή επιτήρηση του εναέριου χώρου. Μια κλιμακωτή προσέγγιση θα μπορούσε να μετατρέψει τις εκ περιτροπής αναπτύξεις σε μακροχρόνια ανάπτυξη ικανοτήτων, ενισχύοντας την επιχειρησιακή εμπειρία, τη διαλειτουργικότητα και τη θεσμική γνώση μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

Η ευκαιρία των F‑4 Phantom

Η Ελλάδα σχεδιάζει σταδιακά την απόσυρση των F‑4E AUP Phantom λόγω της εισαγωγής των F‑35. Ένα μέρος αυτών των εκσυγχρονισμένων αεροσκαφών θα μπορούσε να μεταφερθεί στην Κύπρο, ενώ ο μεγάλος αριθμός των υπόλοιπων αεροσκαφών –συμπεριλαμβανομένων των ήδη αποσυρμένων RF/SRA– θα μπορούσε να αποτελέσει στρατηγικό απόθεμα ανταλλακτικών και υποστήριξης.

Αυτό το μοντέλο δεν μοιάζει με μια κλασική αγορά νέου μαχητικού.

Αντί να επενδύσει δισεκατομμύρια σε νέο τύπο και να δυσκολευτεί στη συντήρησή του, η Κύπρος θα αποκτούσε έτοιμο οικοσύστημα: τεχνική γνώση, εκπαιδευτική εμπειρία, υποδομές και τεράστιο απόθεμα ανταλλακτικών.

Μικρές αεροπορίες συνήθως αποτυγχάνουν όχι επειδή δεν μπορούν να αγοράσουν αεροσκάφη, αλλά επειδή δεν μπορούν να τα συντηρήσουν.

Ένας στόλος F‑4 με δεκάδες αεροσκάφη αλλάζει πλήρως αυτή την εξίσωση.

Η γεωγραφία της Κύπρου ευνοεί το μοντέλο

Η Κύπρος έχει μήκος περίπου 200 χλμ. Ένα μαχητικό που πετά με ~900 km/h καλύπτει αυτή την απόσταση σε περίπου 13 λεπτά.

Άρα, η επιχειρησιακή αξία δεν βρίσκεται στην υπεραπόδοση, αλλά στη διατήρηση παρουσίας και στη μεγάλη αυτονομία.

Το F‑4, σχεδιασμένο ως δικινητήριο μαχητικό μεγάλης εμβέλειας, παραμένει εξαιρετικά χρήσιμο σε αποστολές:

θαλάσσιας επιτήρησης
αποτροπής
αεροπορικής αστυνόμευσης
επιχειρήσεων πάνω από μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις

Η δικινητήρια διαμόρφωση είναι κρίσιμη για πτήσεις πάνω από ανοιχτή θάλασσα, ενώ το πλήρωμα δυο ατόμων επιτρέπει «missionised» φιλοσοφία με προηγμένα συστήματα.

Το πραγματικό κέρδος: ένα κυπριακό οικοσύστημα αμυντικής τεχνολογίας

Η μεγαλύτερη στρατηγική αξία δεν βρίσκεται στο ίδιο το αεροσκάφος, αλλά στο τεχνολογικό οικοσύστημα που μπορεί να δημιουργηθεί γύρω του.

Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος:

Προληπτική συντήρηση για βλάβες, ανταλλακτικά και προτεραιοποίηση εργασιών
AI mission planning για καύσιμα, διαθεσιμότητες, κατανομή αποστολών
Fusion συστημάτων από ραντάρ, UAV, αισθητήρες και πληροφορίες σε ενιαία εικόνα
Maritime domain awareness και προστασία κρίσιμων υποδομών

Αυτές οι δυνατότητες θα παραμείνουν χρήσιμες ακόμη και μετά την απόσυρση των F‑4, δημιουργώντας μια μόνιμη τεχνολογική βάση.

Στρατηγικό συμπέρασμα

Η συζήτηση για μόνιμη παρουσία ελληνικών μαχητικών στην Κύπρο δεν αφορά μόνο την ανάπτυξη αεροσκαφών.

Αφορά τη δημιουργία ενός βιώσιμου, κυρίαρχου και τεχνολογικά προηγμένου κυπριακού οικοσυστήματος αεροπορικής ισχύος.

Μια σταδιακή μετάβαση σε F‑4, με ελληνική υποστήριξη, τεράστιο απόθεμα ανταλλακτικών και εγχώριες λύσεις τεχνητής νοημοσύνης, μπορεί να αποτελέσει μοναδική ευκαιρία για την Κύπρο να περάσει από τη συμβολική παρουσία στη πραγματική ικανότητα.

Βασισμένο σε σχετικό άρθρο του strategy international

* Νομικός Σύμβουλος, Senior Fellow Strategy International Think Tank, LL.M, MA, Υποψήφιος Διδάκτωρ στη Διακυβέρνηση και Εθνική Κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης

Η πολιτική της τουρκίας για τα Αμυντικά Αντισταθμιστικά Ωφελήματα

2026-06-23T16:59:53.807+03:00

Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας των αμυντικών προμηθειών, τα αντισταθμιστικά ωφελήματα (defence offsets), αντιμετωπίζονταν από τους αξιωματούχους προμηθειών και τους εταιρικούς νομικούς συμβούλους ως ένα απλό, αναπόφευκτο κόστος επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αποτελούσαν συνήθως ένα ποσοστό θαμμένο σε κάποιο παράρτημα της σύμβασης, ένα χρονοδιάγραμμα υποχρεώσεων βιομηχανικής επανεπένδυσης που έπρεπε να εκπληρωθεί σε ορίζοντα δεκαετίας, μια διοικητική «ουρά» που ακολουθούσε τη βασική πώληση μιας αμυντικής πλατφόρμας. Αυτό το πλαίσιο δεν ήταν ποτέ απόλυτα ακριβές, αλλά στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον του 2026 έχει καταστεί ενεργά παραπλανητικό. Τα αντισταθμιστικά ωφελήματα δεν αποτελούν πλέον την ουρά της συμφωνίας. Σε έναν αυξανόμενο αριθμό συναλλαγών, ιδιαίτερα σε εκείνες που προέρχονται από ή κατευθύνονται προς την Τουρκία, η αρχιτεκτονική της βιομηχανικής συμμετοχής (industrial participation) αποτελεί την ίδια την ουσία της συμφωνίας, και η πλατφόρμα είναι απλώς η αφορμή για αυτήν. Η κατανόηση αυτής της μεταβολής απαιτεί την αναθεώρηση των παρωχημένων όρων και την εστίαση σε αυτό που πραγματικά ανταλλάσσουν πλέον αγοραστές και πωλητές.

Η Κατάρρευση του Παραδοσιακού Μοντέλου των Offsets

Ένα αντισταθμιστικό όφελος, στην συμβατική του μορφή, υποχρεώνει έναν ξένο προμηθευτή να επανεπενδύσει ένα καθορισμένο ποσοστό της αξίας της σύμβασης στην οικονομία του κράτους του αγοραστή . Ο μηχανισμός αυτός χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: τα άμεσα (direct) και τα έμμεσα (indirect) offsets. Τα άμεσα αντισταθμιστικά συνδέονται με το ίδιο το συμβασιοποιημένο σύστημα, όπως η εγχώρια παραγωγή κατόπιν αδείας, η συμπαραγωγή υποσυστημάτων, η τελική ολοκλήρωση εντός της χώρας ή η μεταφορά κατασκευαστικής τεχνολογίας. Τα έμμεσα offsets εκπληρώνουν την υποχρέωση μέσω επενδύσεων που δεν σχετίζονται με το πωλούμενο σύστημα, αλλά σε άλλους μη αμυντικούς τομείς. Για δεκαετίες, η έμμεση εκδοχή κυριαρχούσε, καθώς επέτρεπε στους μεγάλους κατασκευαστές (primes) να ικανοποιούν τις τυπικές απαιτήσεις χωρίς να παραδίδουν την τεχνολογική και μηχανολογική τεχνογνωσία που αποτελούσε το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα.

Αυτή η ισορροπία έχει πλέον διαρραγεί οριστικά για λόγους δομικούς και όχι συγκυριακούς. Η πρώτη αιτία είναι το σοκ στην εφοδιαστική αλυσίδα που προκάλεσε ο πόλεμος στην Ουκρανία σε κάθε υπουργείο άμυνας που είχε εξωτερικεύσει τη βιομηχανική του βάση. Όταν τα αποθέματα πυρομαχικών εξαντλήθηκαν και η αναπλήρωσή τους εξαρτιόταν από γραμμές παραγωγής σε ξένες δικαιοδοσίες, η στρατηγική ευπάθεια της εξάρτησης έγινε αδύνατο να αγνοηθεί. Η δεύτερη αιτία είναι η εμφάνιση μιας νέας κατηγορίας αγοραστών, όπως η Σαουδική Αραβία, που δεν αγοράζουν απλώς στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά επιδιώκουν να αγοράσουν μια ολόκληρη βιομηχανική βάση μέσω της μεταφοράς τεχνολογίας και της τοπικής κατασκευής. Η τρίτη αιτία είναι η διάβρωση του δυτικού μονοπωλίου στα προηγμένα συστήματα. Η εμφάνιση αξιόπιστων εναλλακτικών προμηθευτών, πρόθυμων να προσφέρουν τη μεταφορά τεχνολογίας που οι παραδοσιακοί δυτικοί κολοσσοί αρνούνταν, ανέτρεψε τις ισορροπίες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων

Το Εγχώριο Νομικό Πλαίσιο της Τουρκίας: Το Πρόγραμμα Sanayi Katılımı (SKP)

Πριν εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο οι τουρκικές εταιρείες δομούν πακέτα αντισταθμιστικών ωφελειμάτων για ξένους πελάτες, είναι απαραίτητο να κατανοηθεί το θεμελιώδες θεσμικό πλαίσιο που διέπει τις εισαγωγές στην Τουρκία. Η Προεδρία Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας (SSB) διαχειρίζεται το Πρόγραμμα Βιομηχανικής Συμμετοχής (Sanayi Katılımı Programı - SKP). Το πρόγραμμα αυτό υποχρεώνει τους ξένους προμηθευτές σε εξοπλιστικά προγράμματα που διαχειρίζεται η SSB να δημιουργούν πιστώσεις βιομηχανικής συμμετοχής που ισοδυναμούν με ένα καθορισμένο ποσοστό της αξίας του συμβολαίου, το οποίο συνήθως ανέρχεται στο 100% της αξίας των εισαγόμενων στοιχείων και σε στρατηγικά προγράμματα ακόμη υψηλότερα.

«Το πρόγραμμα SKP της SSB δεν αποτελεί μια απλή διαδικασία συμμόρφωσης. Είναι ο κεντρικός μηχανισμός μέσω του οποίου η τουρκική αμυντική βιομηχανία μεταμορφώθηκε από μια κατάσταση σχεδόν απόλυτης εξάρτησης από τις εισαγωγές στις αρχές της δεκαετίας του 2000, σε ένα οικοσύστημα με όγκο εξαγωγών που ξεπέρασε τα 10,5 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025.»

Οι μηχανισμοί στάθμισης πιστώσεων και οι συντελεστές πολλαπλασιασμού (multipliers) της SSB απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, καθώς καθορίζουν τον εμπορικό υπολογισμό ενός ξένου προμηθευτή. Οι συνεισφορές που μεταφέρουν πραγματική μηχανολογική ικανότητα, όπως η συν-ανάπτυξη υποσυστημάτων, η μεταφορά τεχνολογίας κατασκευαστικών διαδικασιών ή η ίδρυση κέντρων Ερευνών και Ανάπτυξης (R&D) στην Τουρκία— προσελκύουν πολλαπλασιαστές που είναι σημαντικά υψηλότεροι από την αναλογία πίστωσης ένα προς ένα. Αυτό σημαίνει ότι ένα στρατηγικά δομημένο σχέδιο βιομηχανικής συμμετοχής μπορεί να ικανοποιήσει μια ονομαστικά μεγάλη υποχρέωση μέσω μιας ουσιαστικά μικρότερης απόλυτης επένδυσης. Αντίθετα, οι συνεισφορές που αφορούν απλές υπεργολαβίες τυποποιημένων εξαρτημάτων λαμβάνουν βασικούς συντελεστές, καθιστώντας την εκπλήρωση των υποχρεώσεων πολύ πιο κοστοβόρα.

Η διοίκηση του προγράμματος αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα της SSB, και η έγκριση του σχεδίου βιομηχανικής συμμετοχής αποτελεί απαράβατο όρο για την υπογραφή της κύριας σύμβασης, και όχι μια τυπική διαδικασία μετά την ανάθεση. Η αθέτηση των υποχρεώσεων αυτών επιφέρει αυστηρές οικονομικές ρήτρες, και η κουλτούρα επιβολής τους έχει γίνει εξαιρετικά αυστηρή στους πρόσφατους κύκλους προμηθειών. Για το 2026, το Ταμείο Ανάπτυξης της Αμυντικής Βιομηχανίας της SSB διαθέτει εκτιμώμενους πόρους ύψους περίπου 333 δισεκατομμυρίων τουρκικών λιρών (TRY), ενώ ο εξαγωγικός στόχος της χώρας για το τρέχον έτος υπερβαίνει τα 11 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η Τουρκία ως Μοντέλο Εξαγωγικών Offsets και η Διεθνής Επέκταση

Πάνω σε αυτή την εγχώρια βάση εδράζεται και το εξερχόμενο (outbound) μοντέλο offsets της Τουρκίας. Η χώρα δεν έχει αναπτύξει απλώς ανταγωνιστικές πλατφόρμες (όπως μη επανδρωμένα αεροσκάφη, θωρακισμένα οχήματα και ναυτικές μονάδες), αλλά έχει εσωτερικεύσει, μέσα από δεκαετίες απορρόφησης ξένων υποχρεώσεων, την ακριβή αρχιτεκτονική που απαιτείται για τη μεταφορά πραγματικής βιομηχανικής ικανότητας. Αυτή η θεσμική γνώση αναπτύσσεται τώρα στις εξαγωγικές σχέσεις της Τουρκίας με εξαιρετική αποτελεσματικότητα. Η κλίμακα της δυναμικής αυτής αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην έκθεση SAHA 2026 στην Κωνσταντινούπολη, η οποία απέφερε συμφωνίες συνολικού ύψους 26,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε 216 τελετές υπογραφής, με τις τουρκικές εταιρείες να αποτελούν τους βασικούς παρόχους.

Το τουρκικό μοντέλο εξαγωγών διαφοροποιείται ριζικά από το παραδοσιακό δυτικό μοντέλο. Όταν οι τουρκικές αμυντικές βιομηχανίες συνάπτουν συμβόλαια σε περιοχές όπως ο Κόλπος ή η Ανατολική Ευρώπη, δεν πωλούν απλώς έτοιμο υλικό (hardware). Αντίθετα, προσφέρουν ολοκληρωμένα πακέτα τοπικοποίησης της παραγωγής, δημιουργίας κοινών κοινοπραξιών (joint ventures) και μεταφοράς δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτή η προσέγγιση καθιστά την Τουρκία έναν από τους πιο ελκυστικούς εταίρους για κράτη που επιδιώκουν την αμυντική τους αυτονομία, καθώς οι τουρκικές εταιρείες εμφανίζονται πρόθυμες να μοιραστούν τεχνολογία που οι παραδοσιακοί προμηθευτές του ΝΑΤΟ κρατούν αυστηρά προστατευμένη.

Η Πρακτική Εφαρμογή της Νέας Αρχιτεκτονικής

Η θεωρητική μετατόπιση από τα παραδοσιακά αντισταθμιστικά ωφελήματα στη στρατηγική βιομηχανική σύμπραξη αποτυπώνεται ανάγλυφα σε τέσσερις πρόσφατες συμφωνίες-ορόσημα, οι οποίες επαναπροσδιορίζουν τον παγκόσμιο αμυντικό χάρτη.

Η Συμφωνία Baykar – Ινδονησίας (Kızılelma)

Στην πρόσφατη διεθνή έκθεση, η συμφωνία της Baykar με την Ινδονησία για το μη επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος Kızılelma αποκάλυψε την πλήρη ανατροπή του εξαγωγικού μοντέλου. Ενώ η σύμβαση προβλέπει την αρχική παράδοση μιας μοίρας αεροσκαφών, η πραγματική ουσία της συμφωνίας εντοπίζεται στην πλήρη τοπικοποίηση της υποστήριξης. Περιλαμβάνει τη δημιουργία εγχώριων εγκαταστάσεων παραγωγής, συντήρησης, επισκευής και γενικής επισκευής (MRO), κέντρων ολοκλήρωσης συστημάτων, καθώς και την πιστοποίηση Ινδονήσιων τεχνικών και τη δέσμευση για κοινή έρευνα σε στρατηγικές τεχνολογίες βάθους χρόνου.

Η ουσία της συναλλαγής: Η Ινδονησία δεν αγοράζει drones. Αγοράζει την ικανότητα να κατασκευάζει, να συντηρεί και να εξελίσσει αυτόνομα drones, με τα πρώτα αεροσκάφη να αποτελούν απλώς την «προκαταβολή» για αυτή την ικανότητα.

Ως αποτέλεσμα αυτής της βαθιάς βιομηχανικής ενσωμάτωσης, εκτιμάται ότι η πλειονότητα των εξοπλιστικών δαπανών της Ινδονησίας για UAV την επόμενη δεκαετία, ύψους περίπου 2,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων, θα κατευθυνθεί σε τουρκικές πλατφόρμες. Αυτό το μονοπώλιο δεν χτίστηκε πάνω στην τιμή μονάδας, αλλά στην προθυμία της Τουρκίας να ενσωματωθεί στο κυρίαρχο αμυντικό οικοσύστημα του πελάτη της.

ARCA Baltics Operations (Εσθονία)

Στην έκθεση SAHA 2026, υπογράφηκε μια συμφωνία που ανατρέπει γεωγραφικά την έννοια του offset. Τούρκος κατασκευαστής ανέλαβε την κατασκευή ενός εργοστασίου πυρομαχικών ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ στο Αμυντικό Βιομηχανικό Πάρκο Põhja-Kiviõli της Εσθονίας, με εστίαση στην παραγωγή βλημάτων πυροβολικού 155mm για τις αγορές της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Εδώ το μοντέλο αντιστρέφεται: Η Τουρκία δεν εξάγει απλώς πυρομαχικά στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Εγκαθίσταται ως κατασκευαστής εντός του εδάφους του ΝΑΤΟ, διασφαλίζοντας ότι η παραγωγή της πληροί τα ευρωπαϊκά κανονιστικά πλαίσια προμηθειών και ενσωματώνεται απευθείας στην αρχιτεκτονική ανεφοδιασμού της Συμμαχίας.

Κοινοπραξία Leonardo – Baykar

Η συνεργασία αυτή προχωρά την ιδέα ένα βήμα παραπέρα, σχεδιάζοντας ένα σύστημα «loyal-wingman» (μη επανδρωμένο συνοδό αεροσκάφος) τουρκικής σχεδίασης, το οποίο όμως θα συναρμολογείται στην Ιταλία. Η νομική και βιομηχανική αυτή αρχιτεκτονική δημιουργεί ένα παράδοξο: μια πλατφόρμα τουρκικής προέλευσης που αποκτά ευρωπαϊκή ρυθμιστική ταξινόμηση. Με αυτόν τον τρόπο, το σύστημα καθίσταται επιλέξιμο για τους αμυντικούς προϋπολογισμούς και τους χρηματοδοτικούς μηχανισμούς που προορίζονται αποκλειστικά για συστήματα προέλευσης ΕΕ.

Συμφωνίες Μεταφοράς Τεχνολογίας με τη Σαουδική Αραβία (2025)

Η ίδια στρατηγική εφαρμόζεται με επιτυχία και στον Κόλπο. Το 2025, η Saudi Arabian Military Industries (SAMI) επισημοποίησε συμφωνίες τοπικοποίησης με κορυφαίες τουρκικές αμυντικές εταιρείες για την κατασκευή προηγμένων χερσαίων συστημάτων στο Βασίλειο. Για άλλη μια φορά, ο αγοραστής δεν επενδύει σε έτοιμο υλικό (hardware), αλλά στην εγχώρια βιομηχανική ικανότητα παραγωγής του. Η Τουρκία αποδεικνύεται έτσι ο πιο πρόθυμος και ικανός πάροχος αυτής της τεχνογνωσίας ανάμεσα στους προμηθευτές μεσαίας κλίμακας (mid-tier suppliers).

Ο Νέος Κανόνας του Παιχνιδιού

Αυτά τα παραδείγματα δεν αποτελούν απλές παραλλαγές ενός κοινού θέματος, αλλά διακριτές νομικές και βιομηχανικές δομές, σχεδιασμένες να επιτύχουν στρατηγικούς στόχους που μια συμβατική πώληση εξαγωγών δεν θα μπορούσε ποτέ να προσφέρει.

Στο διεθνές περιβάλλον του 2026, οι παραδοσιακοί αμυντικοί κολοσσοί που επιμένουν να πωλούν «κλειστά» συστήματα χωρίς μεταφορά τεχνολογίας χάνουν γρήγορα έδαφος. Το τουρκικό παράδειγμα αποδεικνύει ότι το μέλλον των εξοπλιστικών προγραμμάτων ανήκει σε εκείνους που δεν φοβούνται να μοιραστούν την πνευματική τους ιδιοκτησία, μετατρέποντας τους πελάτες τους σε ισότιμους βιομηχανικούς εταίρους.

Νομική και Στρατηγική Πολυπλοκότητα: Έλεγχος Εξαγωγών, Κυρώσεις και Κανόνες Καταγωγής

Για τον νομικό που καλείται να δομήσει αυτές τις σύγχρονες συναλλαγές, η αναβάθμιση των offsets από διοικητικό παράρτημα σε στρατηγικό πυρήνα συνεπάγεται μια δραματική μετατόπιση της νομικής πολυπλοκότητας. Η διασταύρωση της μεταφοράς τεχνολογίας, της τοπικής κατασκευής και των διεθνών κανονισμών ελέγχου των εξαγωγών δημιουργεί ένα ιδιαίτερα απαιτητικό περιβάλλον. Όταν μια τουρκική αμυντική βιομηχανία ιδρύει μια γραμμή παραγωγής σε μια ξένη χώρα, η συναλλαγή δεν ρυθμίζεται πλέον από ένα απλό δίκαιο πωλήσεων, αλλά απαιτεί τη δημιουργία μιας σύνθετης νομικής αρχιτεκτονικής που περιλαμβάνει άδειες πνευματικής ιδιοκτησίας, συμφωνίες κοινών επιχειρήσεων και αυστηρές ρήτρες διασφάλισης δεδομένων.

Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στους κανονισμούς ελέγχου εξαγωγών (όπως οι αμερικανικοί κανόνες ITAR/ EAR) και στα καθεστώτα κυρώσεων. Καθώς τα τουρκικά συστήματα ενσωματώνουν συχνά υποσυστήματα ή εξαρτήματα ξένης προέλευσης, η επανεξαγωγή ή η τοπική παραγωγή τους σε τρίτες χώρες απαιτεί πολυεπίπεδες εγκρίσεις. Επιπλέον, η βιομηχανική σύμπραξη λειτουργεί και ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής: η κοινή κατασκευή δημιουργεί μια αμοιβαία εξάρτηση, η οποία αυξάνει το πολιτικό κόστη οποιασδήποτε προσπάθειας επιβολής κυρώσεων από τρίτα μέρη. Για παράδειγμα, η δημιουργία εγκαταστάσεων παραγωγής πυρομαχικών σε κράτη-μέλη της ΕΕ εξυπηρετεί ταυτόχρονα τα τουρκικά εμπορικά συμφέροντα, την εθνική ασφάλεια των κρατών υποδοχής και την ανθεκτικότητα του ΝΑΤΟ.

Τέλος, η διαχείριση των προγραμμάτων αυτών ενέχει σοβαρούς κινδύνους όσον αφορά τη νομοθεσία κατά της διαφθοράς (όπως ο αμερικανικός νόμος FCPA και ο βρετανικός Bribery Act). Τα αντισταθμιστικά ωφελήματα περιλαμβάνουν μεγάλες, διακριτικές μεταφορές αξίας και τη χρήση τοπικών διαμεσολαβητών, γεγονός που προσελκύει το έντονο ενδιαφέρον των ρυθμιστικών αρχών. Η συμμόρφωση και ο ενδελεχής νομικός έλεγχος (due diligence) των τοπικών εταίρων είναι πλέον απαράβατοι όροι για τη βιωσιμότητα οποιασδήποτε συμφωνίας, καθώς η ανοχή μιας κυβέρνησης προς έναν συγκεκριμένο εγχώριο εταίρο δεν απαλλάσσει τον ξένο ανάδοχο από τις δικές του διεθνείς νομικές ευθύνες.

Συμπερασματικά, στο σύγχρονό αμυντικό επιχειρηματικό περιβάλλον, το νομικό βάρος των συναλλαγών έχει μετατοπιστεί εκεί όπου βρίσκεται και η στρατηγική τους αξία: στην ίδια την αρχιτεκτονική της βιομηχανικής συμμετοχής. Οι συμφωνίες που επιτυγχάνουν είναι εκείνες των οποίων η βιομηχανική φιλοδοξία και η νομική δομή σχεδιάστηκαν μαζί, ως ένα ενιαίο, ολοκληρωμένο εργαλείο. Στην πράξη των αμυντικών αντισταθμιστικών οφελών, δεν υφίσταται πλέον διαχωρισμός μεταξύ στρατηγικού και νομικού συμβούλου. Το αντισταθμιστικό όφελος είναι η ίδια η συμφωνία, και η συμφωνία είναι ο νόμος.

Με πληροφορίες από μελέτη της "Defence Offsets and the Turkish Inflection Point: Industrial Participation as Strategic and Legal Architecture, Herdem Law Firm", Ιούνιος 2026

Ουκρανία: Στόχος η παραγωγή 10 εκατομμυρίων drones το 2026

2026-06-23T08:00:55.421+03:00

Η Ουκρανία σχεδιάζει να παράξει τουλάχιστον 10 εκατομμύρια drones μέχρι το τέλος του 2026, με τη δυνατότητα μάλιστα να διπλασιάσει αυτόν τον αριθμό, όπως ανακοίνωσε ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι μετά από συναντήσεις του στο πλαίσιο της Συνόδου Κορυφής της G7.

Ο Ζελένσκι υπογράμμισε τη ραγδαία πρόοδο της χώρας στον τομέα των στρατιωτικών τεχνολογιών (MilTech), ο οποίος περιλαμβάνει την ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων, ρομποτικής, λογισμικού, λύσεων τεχνητής νοημοσύνης και μέσων ηλεκτρονικού πολέμου. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η Ουκρανία θα συνεχίσει να πλήττει ενεργειακούς και στρατιωτικούς στόχους εντός της Ρωσίας με drones μεγάλου βεληνεκούς, καλώντας τους συμμάχους του να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση στον Βλαντιμίρ Πούτιν. «Δεν θέλει να σταματήσει τον πόλεμο. Η πίεση πάνω του πρέπει να αυξηθεί», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η εκρηκτική άνοδος της παραγωγής και οι απώλειες στο μέτωπο

Η χρήση των drones στο πεδίο της μάχης άρχισε να επεκτείνεται μαζικά το 2023, ως απάντηση στην έλλειψη πυρομαχικών πυροβολικού. Το 2024 η Ουκρανία παρήγαγε περίπου 1 εκατομμύριο drones, ενώ το 2025 ο αριθμός αυτός εκτινάχθηκε στα 4 εκατομμύρια. Ήδη από τις αρχές του προηγούμενου έτους, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας της χώρας είχε επισημάνει ότι το εγχώριο αμυντικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, με περισσότερες από 160 εταιρείες να δραστηριοποιούνται στον κλάδο, έχει τη δυνατότητα να κατασκευάζει πάνω από 8 εκατομμύρια FPV drones ετησίως.

Τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής αποτυπώνονται στα επίσημα στοιχεία. Οι Δυνάμεις Μη Επανδρωμένων Συστημάτων (SBS) της Ουκρανίας, οι οποίες συγκροτήθηκαν τον Ιούνιο του 2025, κατάφεραν μέσα σε έναν χρόνο να καταστρέψουν περισσότερους από 350.000 στόχους. Ανάμεσα σε αυτούς περιλαμβάνονται:

817 τανκς και 1.379 θωρακισμένα οχήματα

4.890 συστήματα πυροβολικού

248 συστήματα αεράμυνας

13 αεροσκάφη και ελικόπτερα

Σύμφωνα με τον διοικητή των SBS, Ρόμπερτ Μπρόβντι (γνωστό ως «Μαδιάρ»), ο ρωσικός στρατός χάνει πλέον έως και 30.000 στρατιώτες μηνιαίως εξαιτίας των πληγμάτων από ουκρανικά drones, με τις συνολικές απώλειες να ξεπερνούν τις 100.000 μέσα σε ένα έτος. Για το επόμενο έτος, οι SBS θέτουν ως στόχο την καταστροφή 650.000 εχθρικών στόχων.

Διεθνείς συμμαχίες και η υπεροχή έναντι των ΗΠΑ

Η Ουκρανία ενισχύει διαρκώς το δίκτυο των διεθνών συνεργασιών της για την παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Πρόσφατα, ο Ζελένσκι υπέγραψε συμφωνία κοινής παραγωγής με τη Λετονία, ενώ ανάλογες διαπραγματεύσεις ολοκληρώνονται και με τη Ρουμανία. Παράλληλα, βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγάλο αμυντικό έργο «Big Drone Deal» σε συνεργασία με τον Καναδά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση με την αμυντική βιομηχανία των ΗΠΑ. Από την άνοιξη του 2025, αμερικανικές startups ξεκίνησαν να συνεργάζονται με Ουκρανούς κατασκευαστές για την ανάπτυξη drones για λογαριασμό του Πενταγώνου. Όπως αναφέρουν πληροφορίες, παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που δαπάνησαν οι αμερικανικές εταιρείες, το αποτέλεσμα ήταν κυρίως ακριβά και λιγότερο αποτελεσματικά συστήματα. Αντίθετα, η Ουκρανία κατάφερε να αναπτύξει μαζικής παραγωγής, οικονομικά και εξαιρετικά αποτελεσματικά drones, δοκιμασμένα απευθείας στις πραγματικές συνθήκες του σύγχρονου πεδίου μάχης.

Τα made in Greece "Κένταυρος", "Τηλέμαχος" και "Υπερίων" της ΕΑΒ ασπίδα απέναντι στη νέα γενιά απειλών drones

2026-06-22T12:10:32.914+03:00

Φωτογραφία: Νάσος Καραμαλέγκος/naftemporiki.gr

Τι δήλωσε στην κάμερα της Ναυτεμπορικής ο Διευθυντής της Διεύθυνσης ηλεκτρονικών της ΕΑΒ

Νικολέτα Πετανίδου npetanidou@naftemporiki.gr

Στις εγκαταστάσεις της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ), ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικών, κ. Κυριάκος Ενωτιάδης, μίλησε στη Ναυτεμπορική για τον made in Greece, «ΚΕΝΤΑΥΡΟ», τον ρόλο της ΕΑΒ ως βασικού πυλώνα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, τόσο στην υποστήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων όσο και στην ανάπτυξη σύγχρονων τεχνολογικών συστημάτων.

Αναφορικά με το αντι-drone σύστημα «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ», o οποίος έχει δώσει με μεγάλη επιτυχία τα διαπιστευτήριά του σε πραγματικές συνθήκες (σσ: κατάρριψη UAV των Χούθι στον Κόλπο του Άντεν), υπογράμμισε ότι ο «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» αποτελεί ένα καινοτόμο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου, σχεδιασμένο για την ανίχνευση και καταστολή μη επανδρωμένων αεροχημάτων (UAV και drones), τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως σε σύγχρονες πολεμικές επιχειρήσεις.

Παράλληλα, επεσήμανε ότι ο «δεν αποτελεί ένα στατικό προϊόν, αλλά εξελίσσεται διαρκώς, καθώς αναβαθμίζεται σε εκδόσεις (Κένταυρος 1, 2 και 3), προκειμένου να ανταποκρίνεται στις ταχέως μεταβαλλόμενες τεχνολογικές απειλές.

Με απλά λόγια; Η ΕΑΒ παρακολουθεί και καταγράφει όλες τις εξελίξεις, καινοτομεί και δίνει λύσεις, άμεσα και αποτελεσματικά.

«Παρακολουθούμε πολύ στενά τις τεχνολογίες. Κατά συνέπεια κι εμείς, επειδή το σύστημα μας είναι ανοιχτής αρχιτεκτονικής, ανταποκρινόμαστε ανάλογα με εκείνες τις ηλεκτρονικές σχεδιάσεις που απαιτούνται, ούτως ώστε να μπορούμε να ανακαλύπτουμε όλες των ειδών τις νέες απειλές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στον ΚΕΝΤΑΥΡΟ 2, ο οποίος μπορεί να αποκαλύπτει και άλλες απειλές που δεν μπορούσαν να αποκαλύψει ο ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ 1 και τις καταστέλλει», ανέφερε χαρακτηριστικά προσθέτοντας ότι «έχουμε και συνέχεια. Τον ΚΕΝΤΑΥΡΟ 3».

Διεθνής προοπτική και συνεργασίες

Ως προς τη διεθνή παρουσία του «ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ», ο κ. Ενωτιάδης υπογράμμισε πως υπάρχει δυνατότητα αξιοποίησης του συστήματος σε συμμαχικές χώρες, μέσω ευρωπαϊκών μηχανισμών (SAFE), όπως η Κύπρος και η Βουλγαρία, ενώ έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον και τρίτες χώρες. Παράλληλα, το σύστημα έχει ενταχθεί σε συμβόλαια με το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, με στόχο τον εξοπλισμό όλων των φρεγατών του στόλου, κάτι που είχε αποκαλύψει και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη συνεργασία με το ισραηλινό σύστημα Barak MX της Israel Aerospace Industries, στο πλαίσιο της οποίας -όπως έχει γράψει η «Ν», επιτεύχθηκε διασύνδεση των δύο συστημάτων σε κοινό δικτυοκεντρικό περιβάλλον, ενισχύοντας τις δυνατότητες αεράμυνας.

Τόνισε, δε, ότι η σύγχρονη πολεμική πραγματικότητα έχει αλλάξει, καθώς η αντιμετώπιση χαμηλού κόστους απειλών, όπως τα drones, με πανάκριβα οπλικά συστήματα (π.χ. πυραύλους), δεν είναι οικονομικά βιώσιμη. Στο πλαίσιο αυτό ο «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ», έρχεται να «απαντήσει» με μία πιο αποδοτική λύση, βασισμένη σε ηλεκτρονικά μέσα ανίχνευσης και παρεμβολής, μειώνοντας σημαντικά το κόστος αντιμετώπισης.

Εφαρμογές και άλλα συστήματα της ΕΑΒ

Φωτογραφία: Νάσος Καραμαλέγκος/naftemporiki.gr

Πέρα από τον «ΚΕΝΤΑΥΡΟ», η Διεύθυνση Ηλεκτρονικών της ΕΑΒ «απαντά» σε λύσεις και με άλλα συστήματα όπως ο «ΥΠΕΡΙΩΝ» και ο «ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ», τα οποία καλύπτουν διαφορετικά επιχειρησιακά περιβάλλοντα: από ναυτικές αποστολές έως επιχειρήσεις εντός αστικού ιστού, με εξειδικευμένες τεχνολογίες ραντάρ και παρεμβολών.

Παράλληλα, η ΕΑΒ συνεχίζει το έργο της σε μεγάλα διεθνή προγράμματα, όπως η αναβάθμιση των F-16 σε έκδοση Viper σε συνεργασία με τη Lockheed Martin, καθώς και η παραγωγή απαρτίων για τον παγκόσμιο στόλο των F-16. Σημαντική είναι επίσης η δραστηριότητα στον τομέα της συντήρησης αεροσκαφών και της υποστήριξης της Πολεμικής Αεροπορίας.

Ως προς την παραγωγική δυνατότητα της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικών, με τα συμβόλαια να «τρέχουν» εντός και εκτός συνόρων, ο κ. Ενωτιάδης ανέφερε ότι έχει ήδη φτάσει τα πέντε συστήματα τον μήνα, με προοπτική περαιτέρω αύξησης μέσω νέων γραμμών παραγωγής.

Κομβικό ρόλο σε όλο αυτό διαδραματίζουν οι άνθρωποι της ΕΑΒ, που όπως υπογράμμισε ότι «η ΕΑΒ πέρασε δύσκολες περιόδους κατά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων, με σημαντική μείωση προσωπικού και απώλεια εξειδικευμένων στελεχών. Από περίπου 3.800 εργαζόμενους στο παρελθόν, η εταιρεία έφτασε κοντά στους 1.200, ενώ σήμερα ξεπερνά τους 2.000 εργαζόμενους, με στόχο περαιτέρω ενίσχυση. Η ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και η βελτίωση των αποδοχών αποτελούν κρίσιμες προϋποθέσεις για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας και την υλοποίηση μεγάλων μελλοντικών προγραμμάτων».

Οι συνεργασίες με κολοσσούς

Ο ρόλος της ΕΑΒ, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην ανάπτυξη σύγχρονων τεχνολογικών και καινοτόμων λύσεων. Έχει ήδη ενεργά συμβόλαια με αμυντικούς κολοσσούς όπως η Lockheed Martin, η Embraer κλπ.

Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται, μεταξύ άλλων εργασιών για την ΠΑ, στον εκσυγχρονισμό μαχητικών αεροσκαφών F-16 σε Viper της Πολεμικής Αεροπορίας η οποία μετρά ήδη 54 στην εν λόγω έκδοση, στον Στόλο της και αναμένεται να παραδοθούν ακόμη δύο το προσεχές διάστημα.

Όπως επίσης το IRIS-T, όπου η ΕΑΒ συμμετέχει φτιάχνοντας ένα πολύ special καλώδιο το λεγόμενο umbilical και δύο κάρτες που μπαίνουν μέσα στον πύραυλο.

Το δορυφορικό κέντρο

Αναφορά έγινε και στο νέο δορυφορικό κέντρο της ΕΑΒ, το οποίο μπορεί να υποστηρίξει συναρμολόγηση και έλεγχο δορυφόρων έως 500 κιλών.

«Έχουμε ένα δορυφορικό κέντρο το οποίο μόλις τώρα ολοκληρώνεται και έχει δυνατότητα να μπορεί να συνανομολογούνται εκεί οι δορυφόροι μέχρι τα 500 κιλά και να περνάνε τελικό έλεγχο. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα αυτή τη στιγμή, πανευρωπαϊκά, και από εκεί περιμένουμε πολλά», σημείωσε ο κ. Ενωτιάδης.

Η ασφάλεια εφοδιασμού αποκτά ιδιαίτερη σημασία

Σε κάθε περίπτωση αλλά και κάθε πρόγραμμα, αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία και εξηγεί ο κ. Ενωτιάδης, είναι η ασφάλεια εφοδιασμού.

Όπως μας εξηγεί, στην περίπτωση του «ΚΕΝΤΑΥΡΟΥ», η ασφάλεια εφοδιασμού αποκτά ιδιαίτερη σημασία, γιατί πρόκειται για ένα σύστημα που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες κρίσης ή πολέμου, δηλαδή ακριβώς όταν οι διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού μπορεί να διακοπούν.

Αυτό σημαίνει ότι η χώρα διατηρεί πρόσβαση στην τεχνογνωσία, στο λογισμικό, στα ανταλλακτικά και στα απαραίτητα ηλεκτρονικά υποσυστήματα, εξασφαλίζοντας ότι το σύστημα θα παραμένει διαθέσιμο και αποτελεσματικό ακόμη και σε περιόδους διεθνών κρίσεων ή περιορισμών εξαγωγών.

Με απλά λόγια, αυτό δημαίνει ότι η Ελλάδα διατηρεί τον έλεγχο του συστήματος σε όλο τον κύκλο ζωής του: από τη σχεδίαση και την παραγωγή μέχρι τη συντήρηση και τη μελλοντική εξέλιξή του.

naftemporiki.gr

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:

Η Ρωσία ισχυρίζεται ότι κατέρριψε πάνω από 500 drones στην μεγαλύτερη μαζική ουκρανική επίθεση

2026-06-22T08:07:58.471+03:00

Η Νέα Φάση των Ασύμμετρων Επιχειρήσεων

Η στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει εισέλθει σε μια νέα, εξαιρετικά δυναμική φάση, η οποία χαρακτηρίζεται από τη μαζική και γεωγραφικά διευρυμένη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) μεγάλου βεληνεκούς από την πλευρά του Κιέβου. Η πρόσφατη συντονισμένη επίθεση που σημειώθηκε στα μέσα Ιουνίου του 2026 αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο σε αυτή τη στρατηγική. Για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου πλήρους κλίμακας, οι ουκρανικές δυνάμεις εξαπέλυσαν ένα κύμα εκατοντάδων drones που έπληξε ταυτόχρονα την καρδιά της ρωσικής πρωτεύουσας, τη Μόσχα, καθώς και κρίσιμους διαμετακομιστικούς και ενεργειακούς κόμβους στην περιφέρεια του Ροστόφ. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ικανότητα της Ουκρανίας να μεταφέρει το κόστος του πολέμου βαθιά μέσα στη ρωσική επικράτεια, αμφισβητώντας ευθέως την αποτελεσματικότητα της ρωσικής αεράμυνας και στοχεύοντας τις οικονομικές αρτηρίες που χρηματοδοτούν τη ρωσική πολεμική μηχανή.

Το Ιστορικό Πλήγμα στη Μόσχα και η Παραλύση του Διυλιστηρίου

Στο επίκεντρο αυτής της συντονισμένης επιχείρησης βρέθηκε η ίδια η ρωσική πρωτεύουσα, η οποία δέχθηκε τη μεγαλύτερη επίθεση από drones από την έναρξη των εχθροπραξιών το 2022. Σύμφωνα με επίσημες αναφορές και δηλώσεις του δημάρχου της Μόσχας, Σεργκέι Σομπιάνιν, τουλάχιστον 194 ουκρανικά drones αναχαιτίστηκαν ή κατέπεσαν στην ευρύτερη περιοχή της πρωτεύουσας, ενώ η ρωσική αεράμυνα ισχυρίστηκε ότι κατέρριψε συνολικά 555 drones σε ολόκληρη τη χώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Παρά τους ισχυρισμούς αυτούς, ο κύριος αντικειμενικός στόχος επλήγη με εξαιρετική ακρίβεια. Το Διυλιστήριο Πετρελαίου της Μόσχας, που βρίσκεται στην περιοχή Καπότνια και ανήκει στον ενεργειακό κολοσσό Gazprom Neft, υπέστη σοβαρότατες ζημιές για δεύτερη φορά μέσα σε μία εβδομάδα, γεγονός που οδήγησε στην πλήρη αναστολή των εργασιών του για αόριστο χρονικό διάστημα.

Το Γενικό Επιτελείο της Ουκρανίας επιβεβαίωσε το πλήγμα, σημειώνοντας ότι καταγράφηκαν τουλάχιστον πέντε μεγάλες εστίες φωτιάς στις εγκαταστάσεις. Οι ζημιές εντοπίστηκαν στην υπερσύγχρονη συνδυασμένη μονάδα επεξεργασίας πετρελαίου "Euro+", σε δευτερεύουσες μονάδες διύλισης, καθώς και σε δεξαμενές αποθήκευσης καυσίμων. Η στρατηγική σημασία αυτού του συγκεκριμένου διυλιστηρίου είναι τεράστια: καλύπτει περίπου το 40% των αναγκών της αγοράς καυσίμων της Μόσχας, τροφοδοτεί με καύσιμα αεροπλοΐας και τα τέσσερα μεγάλα αεροδρόμια της πρωτεύουσας και έχει παραγωγική ικανότητα που υπερβαίνει τους 12 εκατομμύρια τόνους αργού πετρελαίου ετησίως. Η παύση της λειτουργίας του προκαλεί άμεσο σοκ στην εφοδιαστική αλυσίδα της ρωσικής πρωτεύουσας και αναγκάζει το Κρεμλίνο να ανακατευθύνει πόρους για την κάλυψη των αστικών αναγκών.

"Αν η Ουκρανία καίγεται, θα καίγεται και η Μόσχα. Είναι καιρός να νιώσει ο ρωσικός λαός το τίμημα του πολέμου που διεξάγει ένας και μόνο άνθρωπος, ο Πούτιν." — Βολοντίμιρ Ζελένσκι, Ιούνιος 2026.

Η Στρατηγική Επίθεση στο Ροστόφ: Η Σύμπραξη με την Εγχώρια Αντίσταση

Ταυτόχρονα με το πλήγμα στη Μόσχα, μια εξαιρετικά σημαντική επιχείρηση έλαβε χώρα στην περιφέρεια του Ροστόφ, στην πόλη Γκούκοβο, η οποία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα κατεχόμενα εδάφη της περιφέρειας Λουχάνσκ της Ουκρανίας. Η συγκεκριμένη περιοχή αποτελεί τη βασική πύλη ανεφοδιασμού και το κύριο διοικητικό-λογιστικό κέντρο για τις ρωσικές δυνάμεις που επιχειρούν στο νότιο και ανατολικό μέτωπο της Ουκρανίας. Η επίθεση κατέστρεψε την πετρελαϊκή εγκατάσταση "Rostovnefteprodukt", προκαλώντας μια τεράστια πυρκαγιά που έγινε ορατή από χιλιόμετρα και καταγράφηκε από δεκάδες ντόπιους κατοίκους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό που προσδίδει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην επίθεση στο Ροστόφ είναι η επίσημη επιβεβαίωση από τις Δυνάμεις Ειδικών Επιχειρήσεων της Ουκρανίας ότι το πλήγμα σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε σε στενή συνεργασία με ένα εγχώριο κίνημα αντίστασης που δραστηριοποιείται εντός του ρωσικού εδάφους, γνωστό με την ονομασία "Red Spark" (Κόκκινος Σπινθήρας). Η εμπλοκή Ρώσων παρτιζάνων ή σαμποτέρ στη στοχοποίηση και την καθοδήγηση των πληγμάτων υποδηλώνει ότι οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν καταφέρει να διεισδύσουν βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας, δημιουργώντας δίκτυα ικανά να προκαλέσουν σημαντικά πλήγματα εκ των έσω. Ο κυβερνήτης του Ροστόφ, Γιούρι Σλιούσαρ, προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός κάνοντας λόγο για ζημιές σε "δύο εμπορικές εγκαταστάσεις" και μία αμαξοστοιχία, αποφεύγοντας εσκεμμένα να αναφέρει τη λέξη "αποθήκη πετρελαίου", μια συνήθης τακτική της ρωσικής λογοκρισίας για τον περιορισμό του πανικού.

Οικονομικές, Ψυχολογικές και Γεωπολιτικές Επιπτώσεις

Η στρατηγική επιλογή του Κιέβου να επικεντρωθεί στην καταστροφή των ρωσικών ενεργειακών υποδομών δεν είναι τυχαία. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της ρωσικής οικονομίας και την κύρια πηγή εσόδων για τη χρηματοδότηση των στρατιωτικών δαπανών. Πλήττοντας τα διυλιστήρια και τις αποθήκες καυσίμων, η Ουκρανία επιτυγχάνει τρεις βασικούς στόχους: Πρώτον, στερεί από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις την άμεση πρόσβαση σε καύσιμα για τα άρματα μάχης, τα αεροσκάφη και τα οχήματα μεταφοράς στο μέτωπο. Δεύτερον, μειώνει τις εξαγωγικές δυνατότητες της Ρωσίας, επιβάλλοντας de facto οικονομικές κυρώσεις μέσω της βίας, εκεί όπου οι δυτικές κυρώσεις συχνά παρακάμπτονται από τον λεγόμενο "σκιώδη στόλο" (shadow fleet). Τρίτον, δημιουργεί εσωτερικές ελλείψεις και πληθωριστικές πιέσεις στην ίδια τη Ρωσία, επηρεάζοντας άμεσα την καθημερινότητα των Ρώσων πολιτών.

Πέρα από το οικονομικό και επιχειρησιακό σκέλος, η ψυχολογική επίδραση αυτών των επιθέσεων είναι καταλυτική. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ο ρωσικός πληθυσμός στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη, ζούσε σε ένα καθεστώς σχετικής ασφάλειας, αποκομμένος από τη φρίκη του πολέμου που διεξάγεται στα ουκρανικά εδάφη. Οι εικόνες των φλεγόμενων διυλιστηρίων στην Καπότνια, ο ουρανός της Μόσχας γεμάτος καπνό και οι μαζικές ακυρώσεις άνω των 170 αεροπορικών πτήσεων στα αεροδρόμια της πρωτεύουσας καταστρέφουν το αφήγημα του Κρεμλίνου περί μιας "ελεγχόμενης ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης". Ο ίδιος ο πρόεδρος Ζελένσκι κατέστησε σαφές ότι στόχος είναι να αναγκαστεί η ρωσική κοινωνία να ξυπνήσει και να ασκήσει πίεση στην ηγεσία της, συνειδητοποιώντας ότι το τίμημα της επιθετικότητας του Πούτιν μεταφέρεται πλέον στις δικές τους πόλεις.

Η Αντίδραση της Μόσχας και η Επόμενη Μέρα

Η αντίδραση της ρωσικής ηγεσίας ήταν άμεση σε επίπεδο ρητορικής, αλλά στερούμενη νέων στρατηγικών επιλογών. Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, μιλώντας στο περιθώριο της συνόδου Ρωσίας- ASEAN, επανέλαβε τις γνωστές απειλές για "νέα πλήγματα σε στόχους από τους οποίους εξαρτάται άμεσα η μαχητική ικανότητα των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων". Ωστόσο, όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές, οι απειλές αυτές δεν συνιστούν καμία ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, καθώς η Ρωσία εξαπολύει ήδη καθημερινά και αδιάκριτα πυραυλικές επιθέσεις εναντίον ουκρανικών πόλεων, ενεργειακών δικτύων και πολιτικών υποδομών, όπως η πρόσφατη καταστροφική επίθεση στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.

Η πραγματική πρόκληση για τη Μόσχα έγκειται στην αδυναμία της να προστατεύσει αποτελεσματικά τον εαυτό της. Παρά την εσπευσμένη τοποθέτηση των νέων συστημάτων αεράμυνας Pantsir-SMD-E ακόμη και πάνω σε στέγες πολιτικών και κυβερνητικών κτιρίων στη Μόσχα, η μαζικότητα και η τεχνολογική εξέλιξη των ουκρανικών drones καταφέρνουν να διαπερνούν την αμυντική ομπρέλα. Η Ουκρανία έχει αναπτύξει ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό δικό της δόγμα χρήσης μη επανδρωμένων συστημάτων, το οποίο δοκιμάζεται και εξελίσσεται καθημερινά στο πεδίο της μάχης, ξεπερνώντας συχνά σε τακτική ευελιξία ακόμη και τα πρότυπα του ΝΑΤΟ.

Συμπερασματικά, τα πλήγματα της 18ης Ιουνίου 2026 στη Μόσχα και το Ροστόφ καταδεικνύουν ότι ο πόλεμος έχει εισέλθει σε τροχιά απόλυτης αμοιβαιότητας. Η Ουκρανία δεν περιορίζεται πλέον σε μια παθητική άμυνα εντός των συνόρων της, αλλά χρησιμοποιεί την εγχώρια αμυντική της βιομηχανία για να επιφέρει στρατηγικά πλήγματα στην καρδιά του εχθρού. Η στρατηγική αυτή, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη πίεση που ασκεί το Κίεβο στη διεθνή κοινότητα για την αυστηροποίηση των κυρώσεων στον ρωσικό ενεργειακό τομέα και τον σκιώδη στόλο, στοχεύει στο να καταστήσει τη συνέχιση του πολέμου οικονομικά και πολιτικά ασύμφορη για το Κρεμλίνο. Καθώς οι υποδομές της Ρωσίας συνεχίζουν να φλέγονται, η πίεση μετατοπίζεται πλέον στο εσωτερικό της ρωσικής κοινωνίας, η οποία καλείται να αναλογιστεί τις συνέπειες των επιλογών της ηγεσίας της.

kyivindependent

Τα συστήματα anti-drone στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026

2026-06-21T08:10:52.810+03:00

Από τις 11 Ιουνίου 2026, εκατομμύρια οπαδοί από όλο τον κόσμο ταξίδεψαν σε 16 πόλεις της Βόρειας Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό και τον Καναδά για να παρακολουθήσουν το μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός στον κόσμο, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Ως χώρες υποδοχής, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό και ο Καναδάς έχουν καθήκον να προστατεύουν τους οπαδούς. Στον σύγχρονο κόσμο μας, η προστασία των θεατών περιλαμβάνει όλο και περισσότερο την άμυνα ενάντια σε απειλές από μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAS), πιο γνωστά ως drones.

Οι σύγχρονες συγκρούσεις στην Ουκρανία, το Ιράν και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχουν δείξει ότι τα σχετικά χαμηλού κόστους, εμπορικά διαθέσιμα drones μπορούν να προκαλέσουν σημαντικές καταστροφές. Τα σύγχρονα drones μπορούν να πετούν αυτόνομα, να μεταφέρουν θανατηφόρα φορτία σε μεγάλες αποστάσεις και να εκτοξευθούν μαζικά προς έναν στόχο. Η αποτελεσματικότητα των drones έχει οδηγήσει στην εκτεταμένη διάδοσή τους, τόσο εντός όσο και εκτός των ζωνών μάχης, και στην αυξημένη εκμετάλλευσή τους από κακόβουλους χρήστες. Για αυτόν τον λόγο, τα drones αποτελούν μια βασική δοκιμασία για την εθνική ασφάλεια, ειδικά καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν 78 από τους 104 αγώνες του τουρνουά.

Η χρήση drones έχει ήδη πλήξει αθλητικές εκδηλώσεις. Κατά τη διάρκεια της σεζόν του NFL του 2024, εντοπίστηκαν 2.300 drones γύρω από στάδια, παραβιάζοντας τους Προσωρινούς Περιορισμούς Πτήσης (TFR) την ημέρα του αγώνα , προσωρινές ζώνες απαγόρευσης πτήσεων που εκδόθηκαν από την Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας (FAA). Ενώ οι περισσότερες παραβιάσεις προκαλούνται από λάτρεις των drones που δεν γνωρίζουν τους κανονισμούς, η απειλή ενός πραγματικά κακόβουλου χρήστη είναι υπαρκτή και θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή βλάβη. Στο πλαίσιο προετοιμασίας, η Εθνοφρουρά έχει προσομοιώσει επιθέσεις με drones σε χώρους υποδοχής, όπως το Lumen Field του Σιάτλ.

« Τα drones αποτελούν καθοριστική απειλή για την εποχή μας. Η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία και οι πολιτικές μας και η στρατηγική μας για τα c-UAS εδώ στην πατρίδα μας πρέπει να προσαρμοστούν για να ανταποκριθούν σε αυτήν την πραγματικότητα », δήλωσε ο Ταξίαρχος Ματ Ρος, Διευθυντής της JIATF-401 (Διακλαδικές δυνάμεις καταστολής drones)

Προσεγγίσεις και Προκλήσεις

Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετές προσεγγίσεις για τον μετριασμό των επιπτώσεων των drones, καθεμία με τα δικά της πλεονεκτήματα και ιδανική περίπτωση χρήσης. Αυτές οι προσεγγίσεις κατά των drones, ή C-UAS, εμπίπτουν σε τρεις κύριες κατηγορίες: κινητική, ηλεκτρονική αντίμετρα και κατευθυνόμενη ενέργεια, καθεμία με τις δικές της υποκατηγορίες.

Οι κινητικές λύσεις εμποδίζουν φυσικά ένα drone να φτάσει στον επιδιωκόμενο στόχο του. Αυτό περιλαμβάνει τη χρήση πυρομαχικών, διχτυών, drones αναχαίτισης, ακόμη και ειδικά εκπαιδευμένων αρπακτικών πτηνών.

Οι λύσεις ηλεκτρονικών αντιμέτρων στοχεύουν στη σύνδεση μεταξύ του drone και του χειριστή του. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την πλήρη διακοπή της σύνδεσης ή την παράκαμψη των οδηγιών του drone για την τροποποίηση της προβλεπόμενης διαδρομής του.

Οι λύσεις κατευθυνόμενης ενέργειας χρησιμοποιούν εστιασμένη ενέργεια για να απενεργοποιήσουν ή να καταστρέψουν εχθρικά drones σε απόσταση χωρίς να εκτοξεύσουν συμβατικά βλήματα. Οι λύσεις κατευθυνόμενης ενέργειας χωρίζονται κυρίως σε δύο υποκατηγορίες, laser υψηλής ενέργειας και μικροκύματα υψηλής ισχύος.

Ενώ όλες αυτές οι λύσεις έχουν τη δική τους αξία και χρήση στο πεδίο της μάχης, μόνο μερικές είναι κατάλληλες για εφαρμογή σε πολιτικά περιβάλλοντα. Η καταστροφή για παράδειγμα ενός drone με πυρομαχικά θα μπορούσε να δημιουργήσει συντρίμμια που θέτουν σε κίνδυνο τους πολίτες. Για αυτόν τον λόγο, οι πολιτικές αρχές πρέπει να χρησιμοποιούν λιγότερο καταστροφικές μεθόδους. Μια πρόσθετη πρόκληση είναι η χρήση καλωδίων οπτικών ινών για την πλοήγηση των drones. Αυτή η προσέγγιση καθιστά ορισμένες προσεγγίσεις, όπως η παρεμβολή και η κυβερνο-κατάληψη, αναποτελεσματικές εάν δεν υπάρχει σήμα για να παρεμβληθεί. Έχοντας κατά νου αυτές τις προκλήσεις, η καλύτερη άμυνα πιστεύεται ευρέως ότι είναι μια πολυεπίπεδη προσέγγιση, που σημαίνει μια στρατηγική που χρησιμοποιεί πολλαπλά, επικαλυπτόμενα συστήματα και δυνατότητες για την ανίχνευση και την εξουδετέρωση drones σε διαφορετικές αποστάσεις και στάδια μιας επίθεσης, αντί να βασίζεται σε μια μόνο γραμμή άμυνας.

Αντιμετώπιση της απειλής

Για την αντιμετώπιση της απειλής των drones, το Πεντάγωνο συνεργάζεται με εταίρους, όπως το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) και το Υπουργείο Δικαιοσύνης (DOJ), για τη χρηματοδότηση και την ανάπτυξη λύσεων C-UAS που θα διατηρούν τους πολίτες ασφαλείς.

Στις 30 Δεκεμβρίου 2025, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών (FEMA) χορήγησε 250 εκατομμύρια δολάρια σε επιχορηγήσεις για δυνατότητες καταπολέμησης των drones στην Ουάσινγκτον και στις 11 πολιτείες που φιλοξενούν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2026. Λίγο αργότερα, στις 12 Ιανουαρίου 2026, το DHS εγκαινίασε ένα νέο γραφείο - το Εκτελεστικό Γραφείο Προγράμματος για Συστήματα Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών και Συστήματα Καταπολέμησης Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών, αφιερωμένο στην ταχεία προμήθεια και ανάπτυξη τεχνολογιών drones και καταπολέμησης drones. Η ανακοίνωση ανέφερε επίσης ότι το γραφείο θα επενδύσει 115 εκατομμύρια δολάρια σε τεχνολογίες καταπολέμησης drones με στόχο την ασφάλεια των εγκαταστάσεων του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA 2026, καθώς και του εορτασμού America250 στην Ουάσινγκτον. Επιπλέον 100 εκατομμύρια δολάρια για την ενίσχυση των δυνατοτήτων C-UAS για το Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA 2026 δεσμεύτηκαν από την Κοινή Ομάδα Εργασίας 401 (JIATF-401) του Πενταγώνου τον Απρίλιο του 2026.

Συστήματα C-UAS

Ενώ δεν έχει δημοσιοποιηθεί η πλήρης λίστα των συστημάτων C-UAS που θα αναπτυχθούν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, ορισμένες πληροφορίες είναι διαθέσιμες.

Το DHS συνεργάζεται με την Fortem Technology , χρησιμοποιώντας το radar TrueView R30 της εταιρείας για ανίχνευση και παρακολούθηση drones, το λογισμικό διοίκησης και ελέγχου (C2) SkyDome για αυτόνομη αντιμετώπιση απειλών και τα αναχαιτιστικά DroneHunter για μετριασμό. Το DroneHunter χρησιμοποιεί ένα σύστημα "σύλληψης" με δίκτυ για την ασφαλή απομάκρυνση drones χωρίς τη δημιουργία συντριμμιών. Σύμφωνα με την Fortem, το συνδυασμένο σύστημα μπορεί να μετακινηθεί γρήγορα μεταξύ των 11 πόλεων υποδοχής των ΗΠΑ. Η Fortem έχει αναπτύξει στο παρελθόν τα συστήματα C-UAS της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.

Το DHS συνεργάζεται επίσης με την Robin Radar Systems για την ανάπτυξη του τρισδιάστατου radar C-UAS της εταιρείας, IRIS , για την ανίχνευση, παρακολούθηση και ταξινόμηση drones κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το IRIS είχε προηγουμένως ενσωματωθεί σε ένα πλαίσιο πολλαπλών αισθητήρων κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024.

Η Sentrycs, θυγατρική της Ondas Inc., επιλέχθηκε επίσης για να υποστηρίξει τους ομοσπονδιακούς, πολιτειακούς και τοπικούς αξιωματούχους δημόσιας ασφάλειας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, παρέχοντας την τεχνολογία Cyber-over-RF (CoRF), η οποία έχει σχεδιαστεί για να επιτρέπει στους χειριστές να ελέγχουν μη εξουσιοδοτημένα drones και να τα προσγειώνουν με ασφάλεια σε καθορισμένες περιοχές. Η Sentrycs αναφέρεται επίσης ότι αναπτύσσει τα συστήματα C-UAS της στον Καναδά και το Μεξικό.

Με την ενίσχυση της χρηματοδότησης, το Πεντάγωνο εξοπλίζει την Εθνοφρουρά με μη ανακοινωθείσες κινητές λύσεις C-UAS, σχεδιασμένες για ανίχνευση και μη κινητικό μετριασμό, ως μέρος μιας πολυεπίπεδης άμυνας. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτά τα συστήματα θα ενσωματωθούν σε προγράμματα εγκατάστασης σε κρίσιμες υποδομές άμυνας.

Καθώς εκατομμύρια θεατές συγκεντρώνονται στη Βόρεια Αμερική αυτόν τον Ιούνιο, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 θα αποτελέσει μια τεράστια δοκιμασία για την εθνική ασφάλεια, η οποία θα απαιτήσει ένα ποικίλο, πολυεπίπεδο σύνολο συστημάτων που μπορούν να ανιχνεύουν, να παρακολουθούν και να μετριάζουν με ασφάλεια τις απειλές από drones. Τελικά, η ικανότητα των πόλεων υποδοχής να προστατεύουν τα στάδια, τις ζώνες οπαδών, τους παίκτες και τις κρίσιμες υποδομές από απειλές θα αποδειχθεί σημαντική πολύ πέρα από το τελευταίο σφύριγμα του τουρνουά.

Με πληροφορίες από forecastinternational

Αναβολή ψήφισης του τουρκικού νομοσχεδίου για τη “Γαλάζια Πατρίδα”: Στρατηγικός ελιγμός ή αλλαγή στρατηγικής;

2026-06-20T11:04:40.611+03:00

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος*

Η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση για τον προσεχή Οκτώβριο, προσφέρεται αφενός για μια στρατηγική αποτίμηση της τουρκικής απόφασης και αφετέρου, για μια ψύχραιμη ανασκόπηση του τρόπου με τον οποίο διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος για τα εθνικά θέματα στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη απόφαση παρά τα όσα ειπώθηκαν στο εσωτερικό της Τουρκίας (π.χ. αναβολή λόγω της διακοπής των εργασιών της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης κατά τους θερινούς μήνες), δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένα από το ευρύτερο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και της διαρκούς μεταβολής των περιφερειακών ισορροπιών ισχύος.

Συγκεκριμένα, η τουρκική αναθεωρητική στρατηγική στην Ανατολική Μεσόγειο χαρακτηρίζεται από έναν συνδυασμό θεσμικών πρωτοβουλιών, διπλωματικών κινήσεων και στρατιωτικών ενεργειών επίδειξης ισχύος, οι οποίες δεν ακολουθούν πάντοτε γραμμική ή προβλέψιμη εξέλιξη, αλλά συχνά προσαρμόζονται στις εκάστοτε εσωτερικές και διεθνείς συνθήκες.

Υπό αυτό το πρίσμα, η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου δεν μπορεί να ερμηνευθεί αυτομάτως ως μεταβολή στρατηγικής κατεύθυνσης.

Η εκτίμηση αυτή, ενισχύεται και από το γεγονός, ότι Τούρκοι αξιωματούχοι απέδωσαν την αναβολή σε ζήτημα προγραμματισμού και γραφειοκρατίας και όχι σε αναθεώρηση της υφιστάμενης πολιτικής.

Ενδεχομένως, η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου να εντάσσεται σε μια λογική στρατηγικού ελιγμού που σχετίζεται με τον επαναπροσδιορισμό του χρόνου και του τρόπου με τον οποίο η Άγκυρα επιλέγει να προωθήσει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Πέραν των επίσημων εξηγήσεων όμως, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες που ενδέχεται να συνέβαλαν στην απόφαση της τουρκικής ηγεσίας να μεταθέσει χρονικά την ψήφιση του νομοσχεδίου.

Συγκεκριμένα, η προσεχής Σύνοδος του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στις 7 και 8 Ιουλίου στην Άγκυρα προφανώς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συγκεκριμένη απόφαση.

Η Σύνοδος προσφέρει την ευκαιρία στον Πρόεδρο Ερντογάν να βρεθεί στο επίκεντρο σημαντικών διπλωματικών συζητήσεων, να διευρύνει την επιρροή του εντός της Συμμαχίας και να αναδείξει το γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας σε μια συγκυρία όπου επικρατεί αυξημένη γεωπολιτική ρευστότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και το διεθνές σύστημα γενικότερα.

Ενόψει της Συνόδου της Άγκυρας, η ανάδειξη ενός ζητήματος που συνδέεται με την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας και τις διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο, ενδεχομένως να δημιουργούσε τριβές μεταξύ της Ελλάδας και των συμμάχων με αποτέλεσμα να πληγεί η εικόνα της υπεύθυνης περιφερειακής δύναμης που προβάλει ο κ. Ερντογάν και να αποδυναμωθεί η διαπραγματευτική ισχύ της.

Σε συνέχεια της ανωτέρω συλλογιστικής, η Τουρκία επέλεξε στη δεδομένη συγκυρία να μην υπονομεύσει την σχέση της με την Ελλάδα, αλλά να διατηρήσει ζωντανό τον δίαυλο των ελληνοτουρκικών συνομιλιών στο πλαίσιο της Διακήρυξης των Αθηνών.

Παράλληλα, η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου για τη «Γαλάζια Πατρίδα» αποκλιμακώνει την ένταση μεταξύ των δύο χωρών και επιτρέπει στην Τουρκία να εμφανίζεται ως διαλλακτικός και υπεύθυνος εταίρος που επενδύει στον διάλογο για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Εξίσου σημαντικό ρόλο πρέπει να έπαιξε και η επιλογή της Άγκυρας να αποφύγει ένα νέο κύκλο έντασης με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία επιχειρεί να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας με τις Βρυξέλλες.

Δεν πρέπει να παραβλέπεται άλλωστε, το γεγονός ότι η Ε.Ε. παραμένει ένας από τους σημαντικότερους εμπορικούς εταίρους της Τουρκίας και μία από τις βασικότερες πηγές επενδύσεων για την τουρκική οικονομία.

Υπό αυτή την έννοια, η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου για το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» στερεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση ένα επιπλέον πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης με την Τουρκία ή την επιβολή κυρώσεων για την πολιτική της, επιτρέποντας παράλληλα, στην Άγκυρα να κρατά ζωντανές τις ευρωτουρκικές σχέσεις και να διατηρεί ευνοϊκότερες συνθήκες διαλόγου με τους Ευρωπαίους εταίρους της.

Η ανωτέρω εκτίμηση ενισχύεται και από την πρόσφατη στάση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το οποίο με ευρεία πλειοψηφία υιοθέτησε έκθεση ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στην Τουρκία, καταδικάζοντας μεταξύ άλλων το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», τις παραβιάσεις της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων κρατών-μελών της Ε.Ε., καθώς και τη διατήρηση του casus belli κατά της Ελλάδας.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι συνεχιζόμενες επαφές της Τουρκίας με ευρωπαϊκές χώρες στον τομέα της αμυντικής συνεργασίας.

Η Τουρκία έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον της να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό μηχανισμό SAFE (Security Action for Europe), που αποτελεί το βασικό χρηματοδοτικό εργαλείο της Ε.Ε. για την ενίσχυση της κοινής αμυντικής της βιομηχανίας.

Επίσης, η Άγκυρα εξακολουθεί να διερευνά δυνατότητες συνεργασίας με ευρωπαϊκούς εταίρους για την ενίσχυση των δυνατοτήτων αεράμυνας της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των συζητήσεων που αφορούν το σύστημα αεροπορικής και πυραυλικής άμυνας SAMP/T.

Συνεπώς, η διατήρηση ενός κλίματος συνεργασίας με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξυπηρετεί ευρύτερους στόχους της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και καθιστά λιγότερο ελκυστική την ανάληψη πρωτοβουλιών που θα υπονομεύσουν αυτόν τον στρατηγικό σχεδιασμό.

Παράλληλα, δεν θα πρέπει να υποτιμάται η αμερικανική διάσταση του ζητήματος. Οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από μια εύθραυστη ισορροπία συνεργασίας και ανταγωνισμού.

Η τουρκική ηγεσία αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην άρση των αμερικανικών κυρώσεων για την υλοποίηση κρίσιμων εξοπλιστικών προγραμμάτων που έχουν παγώσει, καθώς και στη διατήρηση λειτουργικών σχέσεων με την Ουάσιγκτον.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ψήφιση ενός νομοσχεδίου που θα κατοχύρωνε θεσμικά το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» ενδεχομένως να αναζωπύρωνε αντιδράσεις σε κύκλους του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, γεγονός που θα υπονόμευε τις τουρκικές επιδιώξεις.

Επιπλέον, σημαντικό ρόλο στην αναβολή ψήφισης του εν λόγω νομοσχεδίου πρέπει να έπαιξαν και οι ευρύτερες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Συγκεκριμένα, σε μια περίοδο κατά την οποία η Άγκυρα εμφανίζεται ως ειρηνοποιός δύναμη που επιδιώκει να λειτουργήσει ως περιφερειακός διαμεσολαβητής για την αποκατάσταση της ειρήνης και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή, η δημιουργία ενός ακόμη μετώπου έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο δεν φαίνεται να εξυπηρετεί τους άμεσους στρατηγικούς της σχεδιασμούς.

Τέλος, δεν πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός, ότι οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας.

Συγκεκριμένα, η τουρκική οικονομία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις, ενώ η κυβέρνηση Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενη πολιτική φθορά και έντονη κριτική από τμήματα της αντιπολίτευσης για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και

ιδίως για τις κινήσεις της Ελλάδας (αμυντική θωράκιση της χώρας, συμμαχίες κ.λπ.).

Στο πλαίσιο αυτό, η ανάδειξη θεμάτων που άπτονται των ελληνοτουρκικών σχέσεων και των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έχει κατά καιρούς λειτουργήσει ως μέσο πολιτικής συσπείρωσης του εσωτερικού ακροατηρίου.

Υπό αυτή την οπτική, είναι πιθανό η τουρκική ηγεσία να εκτιμά ότι η πολιτική και επικοινωνιακή αξιοποίηση της θεσμικής θωράκισης της «Γαλάζιας Πατρίδας» θα μπορούσε να αποδειχθεί περισσότερο επωφελής σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν οι εσωτερικές ή οι περιφερειακές συνθήκες θα καθιστούν την ανάδειξή του πολιτικά πιο χρήσιμη.

Αξιολογώντας τους ανωτέρω παράγοντες εξάγεται το συμπέρασμα ότι η αναβολή της ψήφισης του νομοσχεδίου δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως ένδειξη εγκατάλειψης των πάγιων στρατηγικών επιδιώξεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αντιθέτως, είναι πιθανότερο να αποτελεί έναν στρατηγικό ελιγμό, ο οποίος υπαγορεύεται από τη συγκυρία και από την ανάγκη της Άγκυρας να διαχειριστεί πιο επωφελή γεωπολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά ζητήματα.

Υπό αυτό το πρίσμα, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί τον Οκτώβριο ή σε μεταγενέστερο χρόνο. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η αναβολή εντάσσεται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό, στο πλαίσιο του οποίου το συγκεκριμένο νομοθέτημα λειτουργεί ως διαπραγματευτικό και πολιτικό εργαλείο, η χρησιμότητα του οποίου θα επανεκτιμηθεί ανάλογα με τις εξελίξεις στο περιφερειακό και διεθνές περιβάλλον.

Στην περίπτωση αυτή, η αξία του δεν βρίσκεται στη θεσμική του κατοχύρωση, αλλά στη δυνατότητα αξιοποίησής του ως εργαλείου πολιτικής και διπλωματικής πίεσης για την ικανοποίηση ευρύτερων στρατηγικών στόχων της Τουρκίας.

Η διαπίστωση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική πλευρά, διότι η συζήτηση που αναπτύχθηκε στη χώρα μας γύρω από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ανέδειξε, για μία ακόμη φορά, ορισμένες διαχρονικές αδυναμίες και στρεβλώσεις σε σχέση με τον τρόπο που διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος για τα εθνικά θέματα.

Συγκεκριμένα, το τελευταίο διάστημα καλλιεργήθηκε ένα έντονο κλίμα ανησυχίας το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις μετατράπηκε σε ρητορική κινδυνολογίας από συγκεκριμένους πολιτικούς κύκλους, αναλυτές και δημοσιολογούντες που εμφανίζονται ως ειδικοί επί των ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτό, διατυπώθηκαν σενάρια άμεσης κλιμάκωσης, παρουσιάστηκαν προβλέψεις περί «θερμού επεισοδίου» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και προεξοφλήθηκε είτε η αποτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής είτε μια επικείμενη γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας ως αναπόφευκτη εξέλιξη.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η στρατηγική συζήτηση απομακρύνεται από την ψύχραιμη αποτίμηση των δεδομένων και μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο επικοινωνιακής αντιπαράθεσης, όπου οι επιλογές εξωτερικής πολιτικής αξιολογούνται περισσότερο με όρους εντυπώσεων παρά με κριτήρια αποτελεσματικότητας και αποτροπής.

Η δημόσια συζήτηση παύει να λειτουργεί ως εργαλείο ενημέρωσης και μετατρέπεται άθελά της ή μη, σε παράγοντα ενίσχυσης των επιδιώξεων της τουρκικής στρατηγικής.

Συγκεκριμένα, όταν κάθε τουρκική εξαγγελία, πρόθεση ή κίνηση προκαλεί κύματα ανησυχίας, σενάρια επικείμενης κρίσης και αμφισβήτηση της ελληνικής στρατηγικής, τότε η Άγκυρα αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα στο πεδίο της επικοινωνίας και της διαμόρφωσης αντιλήψεων, επιβάλλοντας το δικό της αφήγημα στο δημόσιο διάλογο.

Παράλληλα, επιτυγχάνει ένα σημαντικό μέρος των επιδιώξεών της χωρίς να χρειάζεται να μεταβάλει τους συσχετισμούς ισχύος επί του πεδίου.

Υπό αυτή την έννοια, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ανάλυση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι μια διαδικασία σύνθετη, η οποία απαιτεί διάκριση μεταξύ πραγματικών στρατηγικών εξελίξεων και επικοινωνιακών εντάσεων, καθώς και συνεχή προσπάθεια αποφυγής ερμηνειών που βασίζονται περισσότερο σε συγκυριακές εντυπώσεις παρά σε γεωπολιτικά δεδομένα.

Συγκεκριμένα, το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν γεννήθηκε με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο, ούτε η ισχύς της εξαρτάται αποκλειστικά από την ψήφισή του.

Πρόκειται για ένα στρατηγικό αφήγημα που έχει διαμορφωθεί εδώ και χρόνια, έχει επηρεάσει ουσιαστικά την τουρκική εξωτερική πολιτική και έχει ήδη εκδηλωθεί στην πράξη μέσω διπλωματικών πρωτοβουλιών, στρατιωτικών δραστηριοτήτων και πολιτικών επιλογών της Άγκυρας.

Κατά συνέπεια, η ψήφιση ή η αναβολή ενός νομοσχεδίου δεν μεταβάλλει αυτομάτως ούτε τις πάγιες επιδιώξεις της Τουρκίας ούτε τα θεμελιώδη δεδομένα ασφαλείας της περιοχής.

Εν κατακλείδι, η εθνική στρατηγική δεν μπορεί να διαμορφώνεται υπό την πίεση υπερβολών, επικοινωνιακών εξάρσεων και κλίματος κινδυνολογίας.

Αντιθέτως, η ψυχραιμία, η γνώση και η ικανότητα στρατηγικής ανάλυσης αποτελούν αναγκαίες προϋποθέσεις για την ορθή αξιολόγηση των στρατηγικών επιδιώξεων και των τακτικών κινήσεων του αντιπάλου.

Διότι τελικά, η πραγματική ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται με συγκυριακές ρητορικές εξάρσεις και επικοινωνιακές υπερβολές, αλλά από την ικανότητά του να κατανοεί την πραγματικότητα με νηφαλιότητα και να τη διαχειρίζεται με στρατηγική αυτοπεποίθηση.

Άλλωστε, η αναβολή ενός νομοσχεδίου δεν αλλάζει τη στρατηγική της Τουρκίας.

Εκείνο που μπορεί να αλλάξει είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα επιλέγει να την αναλύει και να την αντιμετωπίζει.

*Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

konmpalo@gmail.com

Η εξέλιξη και αναβάθμιση των anti-drone της ΕΑΒ είναι συνεχής-Το νέο σύστημα που έρχεται (βίντεο)

2026-06-20T07:36:52.670+03:00

Ευχάριστα νέα από την Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, καθώς ξανακάνει μετά από 10ετίες στασιμότητας, το τεχνολογικό και διαστημικό της άλμα.

Στην ΕΑΒ, όπως κατέγραψε το STAR Κεντρικής Ελλάδας με την εκπομπή «Γνώση Δια λόγου», έχει στηθεί γραμμής βιομηχανικής παραγωγής των anti-drone συστημάτων της ( Κένταυρος, Υπερίων και Τηλέμαχος ). Ξεχωρίζει ο "Κένταυρος" που αποδείχτηκε αποτελεσματικός το 2024 στο "πεδίο της μάχης" στην Ερυθρά θάλασσα .

Ο "Κένταυρος", πρόκειται να εγκατασταθεί στα ελληνικά πολεμικά πλοία, ενώ υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για προμήθεια του συγκεκριμένου εξελιγμένου συστήματος, από την Κύπρο αλλά και άλλες χώρες μέσω του προγράμματος SAFE .

Ο Δντης Ηλεκτρονικών της ΕΑΒ Κυριάκος Ενωτιάδης αναφέρθηκε και στην πρόσφατη συμμετοχή της ΕΑΒ με το ΕΚΕΤΑ στην Άσκηση "Δούρειος Ίππος 2026" με πάρα πολύ καλά αποτελέσματα για το "Υπερίων"

Ο Κυριάκος Ενωτιάδης, αποκάλυψε ότι σύντομα η ΕΑΒ θα παρουσιάσει νέα πρόταση-σύστημα, που θα αντιμετωπίζει τις νέες απειλές drones που κατευθύνονται με οπτική ίνα και δεν εκπέμπουν. Το νέο σύστημα θα βασίζεται στο radar "Τηλέμαχος" σε συνδυασμό με "hard kill" μέσα

Τα βήματα προόδου που κάνει η ΕΑΒ τα τελευταία χρόνια, στην έρευνα, την ανάπτυξη, τη επιχειρησιακή αξιοποίηση και βιομηχανική παραγωγή των anti-drone συστημάτων, είναι αναγκαίο να συνοδευτούν με οικονομικά κίνητρα για τους εργαζομένους, ώστε να καταστεί ελκυστική από νέους επιστήμονες. Αυτό θα φέρει και επιτάχυνση στην παραγωγή των anti-drone συστημάτων, όπως επισημαίνει ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικών της ΕΑΒ Κυριάκος Ενωτιάδης.

Το δικαστήριο της Χάγης απέρριψε το μεγαλύτερο μέρος της υπόθεσης της Ουκρανίας κατά της Ρωσίας για την γέφυρα της Κριμαίας

2026-06-19T08:48:51.397+03:00

Το Διεθνές δικαστήριο της Χάγης έκρινε ότι η Ρωσία παραβίασε ορισμένους νόμους περί θάλασσας κατά την κατασκευή της γέφυρας του Πορθμού Κερτς μεταξύ της ηπειρωτικής Ρωσίας και της προσαρτημένης Κριμαίας, αλλά απέρριψε τους ισχυρισμούς της Ουκρανίας ότι η Μόσχα προσπαθούσε παράνομα να διατηρήσει το στενό υπό τον αποκλειστικό της έλεγχο, σύμφωνα με απόφαση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα.

Η υπόθεση στο Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο με έδρα τη Χάγη κατατέθηκε το 2016, αφότου η Μόσχα ξεκίνησε την κατασκευή της γέφυρας της Κριμαίας, μήκους 19 χιλιομέτρων (12 μιλίων), που συνδέει τη χερσόνησο με την Κριμαία.

Σε απόφαση που εκδόθηκε στις 22 Απριλίου, η οποία ανακοινώθηκε μόλις τη Δευτέρα, σύμφωνα με τις διαδικασίες του διαιτητικού δικαστηρίου, το δικαστήριο απέρριψε την πλειονότητα των ισχυρισμών του Κιέβου σχετικά με τον έλεγχο της Ρωσίας επί του στενού για διαδικαστικούς λόγους.

Το δικαστήριο έκρινε ότι η Ρωσία παραβίασε ορισμένους νόμους περί θάλασσας επειδή δεν διενήργησε κατάλληλες περιβαλλοντικές εκτιμήσεις κατά την κατασκευή της γέφυρας.

Η πενταμελής διαιτητική επιτροπή δεν επιδίκασε καμία αποζημίωση και διέταξε και τα δύο μέρη να πληρώσουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα για τη διαδικασία που διήρκεσε μια δεκαετία.

Η υπόθεση είναι μία από τις πολλές διαδικασίες σε διεθνή δικαστήρια και θεσμούς που έχει ασκήσει το Κίεβο κατά της Ρωσίας που συνδέεται με την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και την πλήρη εισβολή της Μόσχας το 2022.

Η γέφυρα του Πορθμού Κερτς είναι ζωτικής σημασίας για την προμήθεια καυσίμων, τροφίμων και άλλων προϊόντων στην Κριμαία, όπου το λιμάνι της Σεβαστούπολης αποτελεί την ιστορική βάση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Λάρισα: Μια πόλη που κοιτάει τα τρένα της ανάπτυξης να περνούν

2026-06-19T07:34:16.487+03:00

Μπάμπης Παπασπύρος

Υπάρχουν πόλεις που κυνηγούν τις ευκαιρίες. Και υπάρχουν πόλεις που τις βλέπουν να περνούν μπροστά τους σαν τρένα που σφυρίζουν, επιταχύνουν και χάνονται στον ορίζοντα.

Η Λάρισα, δυστυχώς, μοιάζει όλο και περισσότερο με τη δεύτερη κατηγορία. Μια πόλη με τεράστιο δυναμικό, στρατηγική θέση, ιστορία, ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά με μια διαχρονική αδυναμία να διεκδικήσει, να σχεδιάσει, να απαιτήσει.

Και οι χαμένες ευκαιρίες δεν είναι μία ή δύο. Είναι πολλές, επαναλαμβανόμενες, σχεδόν προβλέψιμες.

Αλκαζάρ: Ένα κλειστό που κατεδαφίζεται χωρίς να κτίζεται νέο

Το κλειστό γυμναστήριο του Αλκαζάρ δεν ήταν απλώς ένα κτίριο. Ήταν κομμάτι της αθλητικής ιστορίας της πόλης.

Κι όμως, οδηγείται σε κατεδάφιση χωρίς να υπάρχει σχέδιο για νέο, σύγχρονο κλειστό.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, το κλειστό κολυμβητήριο παραμένει εγκαταλελειμμένο, με σοβαρές ελλείψεις, σαν μνημείο αδράνειας.

Σε μια πόλη 200.000 κατοίκων, με τεράστια αθλητική παράδοση, η απουσία στοιχειώδους υποδομής δεν είναι απλώς πρόβλημα. Είναι σύμπτωμα.

Οι σχολές που έφυγαν και δεν ξαναγυρνούν

Πάμε δέκα χρόνια πίσω.

Το μεγαλύτερο και πιο άρτια εξοπλισμένο τμήμα των ΤΕΙ, Ηλεκτρονικών και Τηλεπικοινωνιών, μεταφέρεται στη Λαμία.

Άλλα τμήματα φεύγουν για Καρδίτσα.

Η Λάρισα χάνει φοιτητές, χάνει προσωπικό, χάνει οικονομική δραστηριότητα, χάνει κύρος.

Πάμε ακόμη πιο πίσω.

Η έδρα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας πάει στον Βόλο.

Το πανθεσσαλικό στάδιο στον Βόλο

Ο διεθνής αερολιμένας πάει στην Αγχίαλο.

Η Λάρισα μένει με το «θα μπορούσε» και το «γιατί όχι εδώ».

Το Αρχαίο Θέατρο: Ένα μνημείο που “τελειώνει” κάθε χρόνο

Ένα μνημείο μοναδικό, καρδιά της πόλης, που θα μπορούσε να είναι σημείο αναφοράς για όλη τη χώρα. Κι όμως, εδώ και δεκαετίες ζούμε το ίδιο έργο: «φέτος τελειώνει». Κάθε χρόνο ανακοινώσεις, κάθε χρόνο υποσχέσεις, κάθε χρόνο φωτογραφίες με κράνη και γιλέκα. Και κάθε χρόνο… τίποτα

Η στρατιωτική παρουσία που συρρικνώθηκε

Η πόλη που κάποτε ήταν στρατηγικό κέντρο της χώρας βλέπει τη στρατιωτική της ισχύ να μειώνεται:

- Το κλείσιμο της 1ης Στρατιάς.

- Η αποχώρηση των ΝΑΤΟϊκών στρατηγείων από Τύρναβο και Κουτσόχερο.

- Η 110 Πτέρυγα Μάχης που από τρεις και πλέον πολεμικές μοίρες έμεινε με μία.

Κάθε μία από αυτές τις απώλειες σημαίνει λιγότερες θέσεις εργασίας, λιγότερη οικονομική δραστηριότητα, λιγότερη γεωπολιτική σημασία.

Το cargo αεροδρόμιο που δεν έγινε ποτέ

Σε μια εποχή που η εφοδιαστική αλυσίδα είναι χρυσάφι, η Λάρισα, με το ιδανικό της γεωγραφικό σημείο, δεν κατάφερε ποτέ να διεκδικήσει σοβαρά ένα cargo αεροδρόμιο.

Η ευκαιρία ήταν εκεί. Η ανάγκη υπήρχε. Η θέση ήταν τέλεια.

Αλλά η πόλη έμεινε θεατής.

Η ΑΕΛ: Μια πτώση που συμβολίζει πολλά

Η ΑΕΛ σώθηκε στην κανονική διάρκεια με +6 από τις δύο τελευταίες ομάδες.

Κι όμως, έπεσε μέσα από ένα σύστημα play off και play out που θυμίζει περισσότερο τριτοκοσμικές χώρες παρά σοβαρά πρωταθλήματα.

Και το χειρότερο;

Κανείς πολιτικός δεν έκανε το παραμικρό για να προστατεύσει την ομάδα, να διορθώσει μια στρέβλωση , να διεκδικήσει μια δίκαιη αναδιάρθρωση και να υπερασπιστεί το σύμβολο της πόλης.

Η πτώση της ΑΕΛ δεν είναι μόνο αθλητικό γεγονός. Είναι καθρέφτης της συνολικής αδράνειας.

Μια πόλη που δεν διεκδικεί και γι’ αυτό δεν κερδίζει

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία.

Δεν είναι μεμονωμένα.

Δεν είναι συγκυριακά.

Συνθέτουν ένα μοτίβο:

Η Λάρισα δεν διεκδικεί. Δεν απαιτεί. Δεν πιέζει. Δεν σχεδιάζει μακροπρόθεσμα.

Και όταν μια πόλη δεν διεκδικεί, τότε οι άλλοι αποφασίζουν για αυτήν.

Και τα τρένα περνούν.

Και φεύγουν.

Το ερώτημα που μένει

Η Λάρισα έχει τα πάντα για να γίνει κόμβος ανάπτυξης:

γεωγραφία, ανθρώπους, ιστορία, παραγωγή, στρατηγική θέση.

Αυτό που δεν έχει ακόμη είναι βούληση και σχέδιο.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι απλό:

Θα συνεχίσουμε να κοιτάμε τα τρένα να περνούν ή θα ανέβουμε επιτέλους σε ένα;

Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Μέγας Εθνικός Κίνδυνος

2026-06-18T17:31:16.081+03:00

τού Φοίβου Κλόκκαρη *

Παρά το γεγονός ότι ο Κυπριακός Ελληνισμός την 24 Απριλίου 2004, στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, απέρριψε με συντριπτική πλειοψηφία τη λύση Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Μέγας Εθνικός Κίνδυνος (ΔΔΟ), η κυβέρνησή μας,όπως έπρατταν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις,συνεχίζει να υποστηρίζει αυτή τη λύση. Είναι έλλειψη σεβασμού της πολιτικής ηγεσίας προς τη λαϊκή ετυμηγορία. Έλλειψη σεβασμού προς τον λαό είναι και το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις μας, με την επίκληση του απορρήτου των συνομιλιών ,δεν έχουν ενημερώσει επίσημα τον λαό για τις συγκλίσεις που έχουν συμφωνηθεί (κεκτημένο των συνομιλιών).

Η επίκληση του απορρήτου των συνομιλιών,για να μην κοινοποιούνται οι συγκλίσεις στο λαό,είναι αδικαιολόγητη, αφού αυτές είναι επίσημα γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία και επομένως δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας αν κοινοποιηθούν και στο λαό. Η κυβέρνησή μας και οι ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων,που υποστηρίζουν την ΔΔΟ, έχουν υποχρέωση να σεβαστούν την λαϊκή ετυμηγορία και να απορρίψουν αυτή τη λύση. Το Κυπριακό πρέπει να επανατοποθετηθεί στην ορθή βάση του ως θέμα εισβολής, κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης

Αμεση προτεραιότητα τής Κυπριακής Δημοκρατίας( ΚΔ) πρέπει να είναι η ενίσχυση τής αμυντικής θωράκισης και στρατηγικός στόχος της,η προστασία των ελευθέρων περιοχών και ο αγώνας με όλα τα πολιτικά, διπλωματικά και νομικά μέσα για εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στην Κύπρο (απομάκρυνση των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων και εποίκων και επιστροφή των προσφύγων).

Η Τουρκοβρετανικής προέλευσης ΔΔΟ (συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών) την οποία υποστηρίζει η κυβέρνησή μας, δεν διαφέρει πολύ από τη λύση δύο κρατών(συνομοσπονδία δύο κρατών) την οποία υποστηρίζει σήμερα η Τουρκία.Και οι δύο λύσεις είναι τουρκικών όρων.

Οι δηλώσεις του προέδρου της ΚΔ για το Κυπριακό,με τη στήριξη και των ηγεσιών των πολιτικών κομμάτων,που υποστηρίζουν την ΔΔΟ, μάς προκαλούν ανησυχία, επειδή οι βάσεις που επικαλείται για επανέναρξη των συνομιλιών είναι προβληματικές. Δηλώνει,ότι επιδιώκουμε επανέναρξη των συνομιλιών για λύση ΔΔΟ στη βάση των ψηφισμάτων τού ΣΑ/ΗΕ, τού συμφωνημένου πλαισίου λύσης, τού κοινοτικού κεκτημένου και του κεκτημένου των συνομιλιών,με στόχο την επανένωση/απελευθέρωση τής Κύπρου.Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι, το κεκτημένο των συνομιλιών ( οι συμφωνημένες συγκλίσεις,όσες τουλάχιστον γνωρίζουμε από διαρροές στα ΜΜΕ) παραβιάζει το κοινοτικό κεκτημένο και ότι η ΔΔΟ δεν οδηγεί σε επανένωση/απελευθέρωση τής Κύπρου.

Πέραν τούτου πρόβλημα αντιμετωπίζεται και με το συμφωνημένο πλαίσιο λύσης καθώς και με τα ψηφίσματα τού ΣΑ/ΟΗΕ για τη λύση τού κυπριακού.

Κοινοτικό κεκτημένο.

Με τίς συμφωνημένες συγκλίσεις(ουσιαστικά οι δικές μας υποχωρήσεις), παραβιάζονται βασικές δημοκρατικές αρχές τού κοινοτικού κεκτημένου και συγκεκριμένα: η αρχή τής πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων (με το δικαίωμα βέτο στη μειοψηφία),η αρχή τής ενότητας τού κράτους και τά ανθρώπινα δικαιώματα τής ατομικής ιδιοκτησίας,τού εκλέγειν και εκλέγεσθαι,τής ελευθερίας εγκατάστασης(με την επιβολή εδαφικών ζωνών με εγγυημένες πλειοψηφίες κατοίκων και περιουσιών),η αρχή τής ασφάλειας (με τον αφοπλισμό τού κυπριακού κράτους μετά τη λύση.

Θα αδυνατεί να ασκεί κυριαρχία στην επικράτεια του και να προστατεύει τα σύνορα και τούς πολίτες του),η αρχή τής μίας και μόνης κυριαρχίας (με τη διακήρυξη τής 11.2.2014 καθορίστηκε, μετά από εμμονή τής Τουρκίας, ότι η κυριαρχία θα προέρχεται εξίσου από τούς Ελληνοκύπριους(ΕΚ) και Τουρκοκύπριους(ΤΚ).Ήταν προμήνυμα τής σημερινής απαίτησης των ΤΚ για ” κυρίαρχη ισότητα “).

Συμφωνημένο πλαίσιο λύσης.

Στήν πραγματικότητα δεν υφίσταται,αφού τον συμφωνημένο όρο constituent states οι Τούρκοι τον μεταφράζουν ώς “ ιδρυτικά κράτη” και οι Ελληνες ώς “ συνιστώσες πολιτείες” ή “ ομοσπονδιακές μονάδες”.Ηταν προμήνυμα τής σημερινής απαίτησης των ΤΚ για λύση δύο ιδρυτικών κρατών στην Κύπρο.

Ψηφίσματα ΣΑ/ΟΗΕ για το κυπριακό.Δέν πρέπει να μας δεσμεύει το ψήφισμα 649/1990 τού ΣΑ/ΟΗΕ,το οποίο περιλαμβάνει την ΔΔΟ ώς λύση τού κυπριακού επειδή (1)το ΣΑ/ΟΗΕ δεν είναι αρμόδιο να καθορίζει το πολίτευμα ενός κράτους (2)η ΔΔΟ,που περιλήφθηκε στο συγκεκριμένο ψήφισμα το 1990,κατόπιν εισήγησης τής Βρετανίας,απορρίφθηκε το 2004 από τον Κυπριακό Ελληνισμό στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν.

Επανένωση /απελευθέρωση.Με την ΔΔΟ όχι μόνο δεν επανενώνεται/απελευθερώνεται η Κύπρος,αλλά νομιμοποιείται η διχοτόμηση(εδαφικές ζώνες που επέβαλε βίαια η εισβολή) καταλύεται η ΚΔ (αντικατάσταση της από δύο constituent states)και επεκτείνεται ο στρατιωτικός και πολιτικός έλεγχος τής Τουρκίας σε όλη την Κύπρο.

Η Τουρκία θα θέσει το αφοπλισμένο κυπριακό κράτος υπο τον στρατιωτικό έλεγχο της καθώς και υπο τον πολιτικό έλεγχο της μέσω τού βέτο των ΤΚ. Θα επιβάλλει τίς αποφάσεις στο κυπριακό κράτος και θα αποκτήσει τον πολιτικό έλεγχο του. Οι ΤΚ είναι πλήρως εξαρτημένοι από την Τουρκία λόγω πλειοψηφίας τών Τούρκων εποίκων και τών διμερών συμφωνιών εξάρτησης τού ψευδοκράτους από την Τουρκία,η οποία απαιτεί να ενσωματωθούν στη λύση τού κυπριακού όπως έπραξε στο σχέδιο Ανάν.

Η ΔΔΟ με βάση τα συμφωνηθέντα(συγκλίσεις) συγκροτεί θνησιγενές διχοτομικό κράτος, δυσλειτουργικό,πολύπλοκο,υπερβολικά μεγάλο και οικονομικά μη βιώσιμο .Πέραν τούτου με την ΔΔΟ, θα αδρανοποιηθούν οι στρατηγικές συνεργασίες τής ΚΔ με φίλες χώρες (Ελλάδα,Γαλλία,ΗΠΑ,Ισραήλ,ΗΑΕ,Ινδία κ.α),τα ενεργειακά προγράμματα και οι οριοθετήσεις τής ΑΟΖ της,επειδή προσκρούουν στα συμφέροντα τής Τουρκίας ,η οποία μέσω τού βέτο τών ΤΚ, θα παρεμποδίσει τήν συνέχιση τους.

Η εμμονή τής κυβέρνησης μας,να μήν σέβεται την ετυμηγορία τού λαού, ο οποίος απέρριψε τη ΔΔΟ,να μην ενημερώνει τον λαό για τίς συγκλίσεις των συνομιλιών και να υιοθετεί τήν ΔΔΟ ώς τη βάση τής στρατηγική της στο κυπριακό,δεν εξυπηρετεί τόν εθνικό στόχο τής επανένωσης/απελευθέρωσης τής Κύπρου.

Η ΔΔΟ, συνιστά μέγα εθνικό κίνδυνο,αφού η εφαρμογή της θα θέσει όλη τήν Κύπρο υπο τον στρατιωτικό και πολιτικό έλεγχο τής Τουρκίας,είτε απομακρυνθούν είτε όχι τα κατοχικά στρατεύματα.Τον κίνδυνο αυτό δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση μας και οι πολιτικές ηγεσίες,που υποστηρίζουν την ΔΔΟ και αυτό μας ανησυχεί πολύ.Ανησυχούμε και για την επικείμενη πενταμερή διάσκεψη για το κυπριακό(τρείς εγγυήτριες δυνάμεις + δύο κοινότητες)με απούσα την ΚΔ, την οποία θεωρεί εκλιπούσα η Τουρκία και με δύο λύσεις τουρκικών όρων στη τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Μόνο η αφύπνιση του λαού,αν συνειδητοποιήσει τον θανάσιμο κίνδυνο,μπορεί να ανακόψει την λανθασμένη πορεία που ακολουθείται στο κυπριακό.

Ιούνιος 2026

* Αντιστράτηγος ε.α

Η νέα συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν: Τι προβλέπει το μνημόνιο των 14 σημείων

2026-06-18T06:42:30.904+03:00

Screenshot: White House/X

Η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη υπέγραψαν και έθεσαν σε ισχύ μια νέα συμφωνία-πλαίσιο, η οποία παρατείνει την εκεχειρία και ανοίγει τον δρόμο για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ. Το Μνημόνιο Κατανόησης (MoU), που υπέγραψε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στο περιθώριο της συνόδου G7 στη Γαλλία, αποτελεί την πρώτη επίσημη βάση για μια συνολική διευθέτηση μετά από τέσσερις μήνες πολέμου.

Η συμφωνία χαρακτηρίζεται από την αμερικανική πλευρά ως «βασισμένη στην απόδοση», δηλαδή τα οφέλη για το Ιράν θα εξαρτηθούν από την πλήρη συμμόρφωσή του. Παράλληλα, αφήνει ανοιχτά πολλά κρίσιμα ζητήματα που θα αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης τις επόμενες 60 ημέρες.

Ακολουθεί παρουσίαση των 14 σημείων.

1. Τερματισμός των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα

Η συμφωνία προβλέπει άμεση και μόνιμη παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων από ΗΠΑ, Ιράν και συμμάχους — συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.

Η Τεχεράνη είχε απαιτήσει εξαρχής να καλύπτεται και το μέτωπο της Χεζμπολάχ.

Η συνέχιση ισραηλινών επιχειρήσεων στον Λίβανο θα θεωρηθεί «παραβίαση».

2. Σεβασμός κυριαρχίας και μη παρέμβαση

Οι δύο χώρες δεσμεύονται να μην παρεμβαίνουν στα εσωτερικά η μία της άλλης.

Η διάταξη αυτή αναμένεται να προκαλέσει αντιδράσεις από ιρανικές αντιπολιτευόμενες ομάδες.

3. Χρονοδιάγραμμα 60 ημερών για τελική συμφωνία

Οι ΗΠΑ και το Ιράν έχουν μέγιστο διάστημα 60 ημερών για να καταλήξουν σε τελική συμφωνία, με δυνατότητα παράτασης κατόπιν συναίνεσης.

4. Άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού

Οι ΗΠΑ θα αρχίσουν να αποσύρουν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, με πλήρη άρση εντός 30 ημερών.

Εντός 30 ημερών από την τελική συμφωνία, οι αμερικανικές δυνάμεις θα απομακρυνθούν από την «εγγύτητα του Ιράν», επιστρέφοντας στη διάταξη πριν από τις 28 Φεβρουαρίου.

5. Επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ

Το Ιράν δεσμεύεται να επιτρέψει ασφαλή και δωρεάν διέλευση εμπορικών πλοίων.

Η ροή θα ξεκινήσει άμεσα, μετά την απομάκρυνση ναρκών και εμποδίων.

Σε δεύτερο χρόνο, Ιράν, Ομάν και κράτη του Κόλπου θα διαπραγματευτούν μόνιμο πλαίσιο διαχείρισης.

6. Ταμείο 300 δισ. δολαρίων για την ανοικοδόμηση του Ιράν

ΗΠΑ και περιφερειακοί εταίροι θα καταρτίσουν σχέδιο τουλάχιστον 300 δισ. δολαρίων για την οικονομική ανασυγκρότηση του Ιράν.

Οι ΗΠΑ δεν υποχρεούνται να συνεισφέρουν οικονομικά — θα παρέχουν άδειες και εγκρίσεις.

7. Τερματισμός των κυρώσεων

Οι ΗΠΑ θα άρουν όλες τις οικονομικές κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένων των κυρώσεων του ΟΗΕ και των μονομερών αμερικανικών.

Το χρονοδιάγραμμα θα καθοριστεί στην τελική συμφωνία.

8. Δέσμευση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο

Το Ιράν δεσμεύεται ότι δεν θα αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Το υπάρχον εμπλουτισμένο ουράνιο θα «υποβαθμιστεί» υπό την επίβλεψη της IAEA.

Η άρση κυρώσεων (σημείο 7) εξαρτάται από τη συμμόρφωση στο σημείο 8.

9 & 10. Διατήρηση του status quo στο πυρηνικό πρόγραμμα

Μέχρι να επιλυθεί το ζήτημα του ουρανίου, οι ΗΠΑ δεν θα επιβάλουν νέες κυρώσεις και θα εκδίδουν waivers για εξαγωγές πετρελαίου και σχετικές υπηρεσίες.

11. Αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων

Οι ΗΠΑ θα καταστήσουν διαθέσιμα τα παγωμένα ή δεσμευμένα ιρανικά κεφάλαια.

Μέρος των πόρων θα αποδεσμεύεται σταδιακά, ως ανταμοιβή για συμμόρφωση.

12–14. Μηχανισμός παρακολούθησης και τελική συμφωνία

Τα τελευταία σημεία προβλέπουν:

- μηχανισμό παρακολούθησης της εφαρμογής του MoU

- έναρξη διαπραγματεύσεων για τελική συμφωνία

- επικύρωση της τελικής συμφωνίας με δεσμευτικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ

Συμπέρασμα

Η συμφωνία των 14 σημείων αποτελεί προσωρινή αρχιτεκτονική ειρήνης, όχι τελική λύση.

Ανοίγει τον δρόμο για:

- σταθεροποίηση της περιοχής

- επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ

- οικονομική ανάσα για το Ιράν

- πιθανή αποκλιμάκωση Ισραήλ–Χεζμπολάχ

Αλλά αφήνει ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα: το πυρηνικό πρόγραμμα, ο ρόλος του Ιράν στον Λίβανο και η στάση του Ισραήλ.

Μια ατελείωτη αυτοχειρία των Ελληνοκυπρίων...

2026-06-17T17:19:47.930+03:00

«Μια ατελείωτη αυτοχειρία των Ελληνοκυπρίων κυβερνώντων ή μη! Να το δει κανείς και να μην το πιστέψει! Τόσο πια!

»Και απ' ό, τι παρατηρώ, αυτός ο "διζωνικός χάρτης" στη συνέχεια τουρκοποιήθηκε ακόμη περισσότερο ώς τα σημερινά "σύνορα".

»Και σκέφτομαι: Μα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μέσα στο ελληνικό ανθρώπινο στοιχείο (ελλαδικό και κυπριακό) τόσο πολύ ο σπόρος της εσχάτης προδοσίας, της παράδοσης στους ξένους, της απαξίωσης του εαυτού!

»Γιατί; Απ' την αρχαιότητα! Ένα τραγικό μαζοχιστικό σαράκι και συνάμα μια εύκολη υποτακτική τάση. Αδιανόητο και συστηματικά ατιμώρητο».

Το σχόλιο αναγνώστη του εξωτερικού, μόλις διάβασε το πρόσφατο άρθρο μου «Η ενσυνείδητη τουρκοποίηση της Κερύνειας με τον διζωνικό χάρτη…», «Σημερινή», 7.6.2026.

Προσθέτω, δυστυχώς, ακόμα λίγους «σπόρους» από το αδιαμφισβήτητο ιστορικό και τραγικό «μαζοχιστικό σαράκι», από τα βρετανικά επίσημα έγγραφα στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο (και βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019), Ίσως και… Γιατί η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει, παρά μόνο τους ενόχους…

O νυν Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης συνεχίζει πάνω στα ερείπια των προκατόχων του. Δίχως δικό του σχέδιο είτε Β είτε Ω. Κρέμεται πάνω στους ξένους, ηθικούς αυτουργούς εγγυητές και άγνωστους πληρωμένους ,όπως την κ. Ολγκίν, να μας… λύσουν (διαλύσουν) βάσει των σχεδίων Λονδίνου/Νιχάτ Ερίμ από το 1955…

Σχετικό «Το τουρκικό κόλπο…», 7.6.2026

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/6/7/to-kolpo-tou-erntogan/

Ιδού, λοιπόν:

Γλ. Κληρίδης, 19.7.1974: Aστραπιαία, άκρως μυστική κάθοδος στη Λευκωσία τού Βρετανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον, Peter Ramsbotham, για «συνεννόηση» με τον Γλ. Κληρίδη. Τα πρακτικά της οποίας διατηρήθηκαν απόρρητα ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΓΛ. ΚΛΗΡΙΔΗ. Ο Κληρίδης συμφώνησε ότι έπρεπε να γίνουν παραχωρήσεις από Αθήνα και Άγκυρα, η Αθήνα έπρεπε να δώσει κάτι στους Τούρκους για να γλυτώσουν το γόητρο των Τούρκων… Ο Μακάριος δεν έπρεπε να επιστρέψει είτε ως Πρόεδρος είτε ως Αρχιεπίσκοπος…

Μακάριος, 22.7.1974: 1η συνάντηση με Χένρι Κίσινγκερ (μετά τα θαλασσώματά του με τους «εγγυητές και σωσίες του»): Του έδωσε σημείωμα με 6 προτάσεις για λύση… με παραχωρήσεις στους Τούρκους…

Εκεχειρία - Η εισβολή συνεχίζεται…

Γλ. Κληρίδης, 27.7.1974: Προς Βρετανό Υπ. Αρμοστή, έτοιμος να διαπραγματευτεί ομοσπονδιακή λύση, συμφωνούσε με τον Ρ. Ντενκτάς πριν ακόμα τη δεύτερη εισβολή. Θεωρούσε τη λύση που θα προέκυπτε «ρεαλιστική και σταθερή»…

Η εισβολή συνεχίζεται…

Μακάριος, 29.7.1974: 2η συνάντηση με Κίσινγκερ: Του ζήτησε να επέμβει… Είπε «προτιμώ Αμερικάνο μάγειρα», «οι Τούρκοι δεν κάνουν πίσω σύμφωνα με το ψήφισμα του Σ.Α. Ζητούν Ομοσπονδία. Είσαι σε θέση να παίξεις πιο θετικό ρόλο. Μπορείς να κάνεις κάποιες προτάσεις»...

Η εισβολή συνεχίζεται…

Γενεύη 1, 30.7.1974: Οι τρεις Υπουργοί Εξωτερικών των «εγγυητριών δυνάμεων» υπέγραψαν αναγνώριση δύο αυτόνομων διοικήσεων. Δίχως να ονομάζουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, παρά μόνο «opposing armed forces». Στη Γενεύη 2 θα συζητούσαν για τις δύο αυτόνομες διοικήσεις…

Η εισβολή καλπάζει…

Γενεύη 2, 12/13.8.1974: Ο Τζέιμς Κάλαχαν πίεζε Γλ. Κληρίδη και Γ. Μαύρο να υπογράψουν γεωγραφική Ομοσπονδία. O Τούρκος ΥΠΕΞ (Γκιουνές) πρότεινε βεβιασμένο σχέδιο καντονίων, το οποίο απέσυρε την επομένη και ο Ετζεβίτ προχώρησε με τη δεύτερη εισβολή, για να πάρει όσα ήθελε προτού ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις (που συνεχίζονται μέχρι σήμερα για αναγνώριση δύο κρατών).

16.8.1974: Οι Βρετανοί αποφάσισαν «Γλ. Κληρίδη γι’ αυτν τη φάση» (προώθηση Διζωνικής), είχαν βολευτεί με τον Μακάριο μέχρι τότε…

Ο Κληρίδης πρότεινε λύση στη γραμμή Γκιουνές και νεκρές ζώνες – κρατήθηκε μυστική

Γλ. Κληρίδης, 13.9.1974: Ο Δρ Waldheim (Γ.Γ., ΟΗΕ) ενημέρωσε τους Βρετανούς άκρως εμπιστευτικά, α) πως ο Κίσινγκερ δεν βιαζόταν να αναμειχθεί και β) τι του είπε Αμερικανός αξιωματούχος για την ιδιωτική συνάντηση που είχαν την ίδια μέρα Γλ. Κληρίδης/Ραούφ Ντενκτάς.

«...Ο Κληρίδης είχε προτείνει μια ενδιάμεση λύση βασισμένη στη γραμμή Γκιουνές – που κατατέθηκε στη Γενεύη – και που περνούσε από τη Μύρτου μέχρι την παλαιά Αμμόχωστο. Η περιοχή που θα εκκενωνόταν από τα τουρκικά στρατεύματα θα μετατρεπόταν σε νεκρή ζώνη, υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, στην οποία θα επιτρεπόταν στους Ελληνοκυπρίους να επιστρέψουν. Η Εθνική Φρουρά θα εκκένωνε τουρκοκυπριακές περιοχές... που θα επέβλεπαν τα Ηνωμένα Έθνη... Αν η ενδιάμεση λύση γινόταν δεκτή, οι φυλακισμένοι και κρατούμενοι Τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να μετακινηθούν στο τουρκικό βόρειο μέρος... Επανέναρξη διάσκεψης στη Γενεύη...».

23.9.1974: Συνάντηση Βρετανού ΥΠΕΞ Τζέιμς Κάλαχαν στη Νέα Υόρκη με Έλληνα ΥΠΕΞ Γεώργιο Μαύρο (Τζον Τσούνη και Ντένις Καραγιάννη).

Ο Κάλαχαν τούς είπε: «Ήταν ξεκάθαρο ότι η Τουρκία θα επέμενε στη διαίρεση της Κύπρου σε δύο ζώνες» και ρώτησε αν η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Μακάριος θα δεχόντουσαν, φτάνει να είχαν μια κεντρική ομόσπονδη κυβέρνηση. Ο Μαύρος θα δεχόταν (είπε) αν δεχόταν η κυπριακή Κυβέρνηση. Ο Τζούνης διερωτήθηκε γιατί να δεσμευόταν ο Μακάριος τόσο νωρίς και ο Κάλαχαν απάντησε ότι «έπρεπε, για να δείξουν ρεαλισμό και υποστήριξη στον Κληρίδη». Ο Μαύρος είπε ότι δεν έπρεπε οι Τούρκοι να πάρουν περισσότερο έδαφος από το ποσοστό πληθυσμού τους. Για λόγους τακτικής δίσταζε να υποστηρίξει ΔΔΟ από τώρα, οι Τούρκοι θα το καταβρόχθιζαν και θα ζητούσαν περισσότερα…

Ο Κληρίδης ικανοποιεί Βρετανούς και Τούρκους

Γλ. Κληρίδης, 6.11.1974: Σε ομιλία του στη γκαλερί «Αργώ», στη Λευκωσία, δημόσια υποστήριξε την τουρκική προϋπόθεση μιας γεωγραφικής (δι-περιφερειακής) λύσης, δηλαδή, διζωνικής. Ο Κάλαχαν τού εξέφρασε τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό του (για την τόλμη του) να ευχαριστήσει τον Ντενκτάς (και τους ιδίους!) που το απαιτούσε…

10.2.1975: O Γλαύκος Κληρίδης έδωσε στον Ντενκτάς, δικοινοτικές πολυ-περιφερειακές ομόσπονδες προτάσεις, με τις οποίες η κυπριακή Κυβέρνηση ξεκίνησε, με έγγραφο, την υποταγή στις τουρκικές απαιτήσεις. Το οποίο έλεγε: «Το Σύνταγμα θα είναι ενός δι-κοινοτικού, πολυ-περιφερειακού ομόσπονδου κράτους. Η περιοχή που θα διοικείται από τους Τουρκοκυπρίους θα περιλαμβάνει σημαντική περιοχή στον Βορρά, που θα επεκτείνεται από αμφότερες τις πλευρές Λευκωσίας – Κερύνειας προς τη θάλασσα… Η Κεντρική Κυβέρνηση του Ομόσπονδου Κράτους θα έχει σημαντικές εξουσίες…».

13.2.1975 – O Ρ. Ντενκτάς «απάντησε» με την πρόθεση να ανακηρύξει μονομερώς το λεγόμενο «τουρκικό ομόσπονδο κράτος της Κύπρου»…

Μακάριος 1975: Δέχθηκε τη ΔΔΟ αλλά δεν θα το έλεγε μέχρι συμφωνίας…

13.5.1940: Ο Winston Churchill, αφού ανέλαβε Πρωθυπουργός, είπε στον χαζοχαρούμενο κατευναστή Neville Chamberlain για τη συμφωνία «ειρήνης» του με τον Hitler από το βήμα της Βουλής:

«You were given the choice between war and dishonour. You chose dishonour, and you will have war».

«Είχες επιλογή μεταξύ πολέμου και ταπείνωσης, επέλεξες την ταπείνωση, θα έχεις πόλεμο»…

Ας παραφράσουμε τον Winston Churchill:

«Νίκο Χριστοδουλίδη, έχεις επιλογή μεταξύ τερατώδους βρετανο-τουρκικής διζωνικής και απελευθέρωσης, μην επιλέξεις την ταπείνωση με αναγνώριση και διάλυση…»

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Από τα πρακτικά της συνάντησης, 23 Σεπτεμβρίου 1974.

simerini.sigmalive

Πώς η καινοτομία και οι κρίσιμες τεχνολογίες διαμορφώνουν τη νέα αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής άμυνας

2026-06-17T13:46:14.713+03:00

Μπάμπης Παπασπύρος

Η Ευρώπη εισέρχεται σε μια κρίσιμη δεκαετία για την αμυντική καινοτομία. Η γεωπολιτική αστάθεια, η ταχεία τεχνολογική πρόοδος και η ανάγκη στρατηγικής αυτονομίας ωθούν την ΕΕ να αναθεωρήσει τον τρόπο με τον οποίο εντοπίζει, χρηματοδοτεί και μετατρέπει κρίσιμες τεχνολογίες σε επιχειρησιακές δυνατότητες. Το διακύβευμα είναι σαφές: η Ευρώπη πρέπει να μετατρέψει την πολιτική καινοτομία σε πραγματική στρατιωτική ισχύ και η Ελλάδα οφείλει να επιταχύνει για να μη μείνει πίσω.

1. Η Στρατηγική Σημασία των Κρίσιμων Τεχνολογιών

Από το 2022, το ευρωπαϊκό περιβάλλον άμυνας έχει μεταβληθεί ριζικά. Τρεις παράγοντες καθορίζουν τη νέα πραγματικότητα:

Λειτουργική Αναγκαιότητα

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε τον ρόλο των drones, των συστημάτων counter‑UAS, του ηλεκτρονικού πολέμου, των δορυφορικών ISR και των ταχύτατων κύκλων ανάπτυξης πρωτοτύπων. Το πεδίο μάχης λειτουργεί πλέον ως επιταχυντής τεχνολογικής εξέλιξης.

Βιομηχανική Αναγκαιότητα

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ελλείψεις πυρομαχικών, περιορισμένη παραγωγική ικανότητα και εξάρτηση από μη ευρωπαϊκές τεχνολογίες. Οι αργές πιστοποιήσεις και οι κατακερματισμένες αλυσίδες εφοδιασμού αποκαλύπτουν διαρθρωτικές αδυναμίες.

Τεχνολογική Αναγκαιότητα

AI, αυτονομία, κυβερνοάμυνα, κβαντική τεχνολογία και προηγμένα υλικά εξελίσσονται με ρυθμούς που ξεπερνούν τα παραδοσιακά μοντέλα αμυντικής βιομηχανίας. Οι κρίσιμες τεχνολογίες δεν αποτελούν πλέον «μελλοντικές δυνατότητες». Είναι άμεσες επιχειρησιακές απαιτήσεις.

2. Η Αρχιτεκτονική Αμυντικής Καινοτομίας της ΕΕ

Η Ευρώπη έχει αναπτύξει ένα πολυεπίπεδο οικοσύστημα που συνδυάζει έρευνα, καινοτομία και παραγωγή.

European Defence Fund (EDF)

Ο βασικός μηχανισμός R&D της ΕΕ, με προϋπολογισμό περίπου €1 δισ. ετησίως. Εστιάζει σε AI, αυτονομία, αισθητήρες, διαστημικές τεχνολογίες και προηγμένα υλικά, ενισχύοντας τη διασυνοριακή συνεργασία.

EUDIS – European Defence Innovation Scheme

Το εργαλείο της ΕΕ για startups και μη παραδοσιακούς αμυντικούς φορείς. Περιλαμβάνει challenges, test beds και το Defence Equity Facility για dual‑use τεχνολογίες.

DIANA (NATO)

Δίκτυο επιταχυντών και κέντρων δοκιμών που συνδέει τις ανάγκες του ΝΑΤΟ με ευρωπαίους καινοτόμους.

EDIRPA & ASAP

Νέα εργαλεία που μετατοπίζουν την Ευρώπη από την έρευνα στην παραγωγή: κοινές προμήθειες και ενίσχυση παραγωγής πυρομαχικών.

Strategic Compass & Critical Technologies List

Καθορίζουν τις προτεραιότητες της ΕΕ: AI, αυτονομία, cyber, space, quantum, hypersonics, νέα υλικά, counter‑UAS, EW, ασφαλείς επικοινωνίες.

3. Από την Πολιτική Καινοτομία στην Επιχειρησιακή Συνάφεια

Η ΕΕ μεταβαίνει από το technology‑push στο capability‑pull. Τρεις αρχές καθορίζουν αυτή τη μετάβαση:

- Η καινοτομία πρέπει να καθοδηγείται από πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες.

- Η ενσωμάτωση dual‑use τεχνολογιών είναι κρίσιμη, καθώς οι περισσότερες καινοτομίες προέρχονται από τον πολιτικό τομέα.

- Η βιομηχανική κλιμάκωση αποτελεί προϋπόθεση στρατηγικής αυτονομίας.

4. Η Ελλάδα στο Νέο Ευρωπαϊκό Οικοσύστημα

Η Ελλάδα διαθέτει ισχυρό επιστημονικό δυναμικό και αναδυόμενη τεχνολογική κοινότητα, αλλά το οικοσύστημα αμυντικής καινοτομίας παραμένει κατακερματισμένο.

Κύριες Αδυναμίες

– Αποσπασματική συνεργασία πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων, SMEs και αμυντικών εταιρειών.

– Έλλειψη μεσαίων εταιρειών που μπορούν να κλιμακώσουν πρωτότυπα.

– Αργές και άκαμπτες διαδικασίες προμηθειών.

– Έλλειψη υποδομών δοκιμών για drones, EW, αυτονομία.

Αναδυόμενες Δυνάμεις

ΕΛΚΑΚ – Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας

Πρώτη προσπάθεια κεντρικής αρχής καινοτομίας. Σημαντική πρόοδος, αλλά περιορισμένοι πόροι και χαμηλή ευελιξία.

JOIST Defence Innovation Hub

Ένα bottom‑up μοντέλο, ευθυγραμμισμένο με ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές. Διαθέτει EU SECRET, testbeds, εργαστήρια, διεθνείς συνεργασίες και ικανότητα φιλοξενίας consortia.

5. Πώς η Ελλάδα Μπορεί να Ευθυγραμμιστεί με την Ευρωπαϊκή Πολιτική

Στρατηγική & Διακυβέρνηση

Εθνική Στρατηγική Αμυντικής Καινοτομίας ευθυγραμμισμένη με τις εθνικές απαιτήσεις, το πλαίσιο EDF, EUDIS, DIANA και τις κρίσιμες τεχνολογίες της ΕΕ.

Μεταρρύθμιση Προμηθειών

Fast‑track διαδικασίες, sandbox περιβάλλοντα, πολυετείς προϋπολογισμοί και pre‑commercial procurement.

Βιομηχανική Ανάπτυξη

Επενδύσεις σε mid‑tier εταιρείες, accelerators dual‑use, test ranges και συνεργασίες με ευρωπαϊκούς primes.

Ενίσχυση ΕΛΚΑΚ & Ολοκλήρωση με JOIST

Ένα συμπληρωματικό μοντέλο:

– ΕΛΚΑΚ: στρατηγική, χρηματοδότηση, απαιτήσεις.

– JOIST: πρωτοτυποποίηση, δοκιμές, challenges, SME integration.

6. Τομείς όπου η Ελλάδα Μπορεί να Πρωταγωνιστήσει

Υπάρχουν συγκεκριμένοι τεχνολογικοί τομείς στους οποίους η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει συγκριτικό πλεονέκτημα, ευθυγραμμισμένο τόσο με τις εθνικές επιχειρησιακές ανάγκες όσο και με τις ευρωπαϊκές προτεραιότητες:

– UAVs, UGVs, USVs

– Counter‑UAS

– Electronic Warfare

– AI‑enabled ISR

– Προηγμένα υλικά

– Ενεργειακά συστήματα για απομακρυσμένες επιχειρήσεις

– Cyber

7. Παράδειγμα Dual‑Use Καινοτομίας

Η Βρετανία αναδιαμορφώνει το μοντέλο αμυντικής καινοτομίας μέσω του UK Defence Innovation (UKDI) και του Defence and Security Accelerator (DASA). Η φιλοσοφία «innovation at wartime pace» φέρνει την τεχνολογία από το εργαστήριο στο πεδίο με ταχύτητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: η QuickBlock, μια σκωτσέζικη startup που ανέπτυξε flat‑pack δομικά στοιχεία για ανθρωπιστικές αποστολές — σήμερα χρησιμοποιούνται από τον Βρετανικό Στρατό για φυλάκια, checkpoints και εκπαιδευτικά περιβάλλοντα.

8. Συμπέρασμα

Το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας θα καθοριστεί από την ικανότητα καινοτομίας με ταχύτητα, κλίμακα και επιχειρησιακή συνάφεια. Για την Ελλάδα, η πρόκληση είναι να μεταβεί από αποσπασματικές προσπάθειες σε ένα συνεκτικό εθνικό οικοσύστημα καινοτομίας.

Σε μια χώρα με περιορισμένο αριθμό φορέων, κανείς δεν περισσεύει. Πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, startups, SMEs, αμυντικές εταιρείες και δημόσιοι φορείς πρέπει να λειτουργήσουν ως ενιαίο δίκτυο. Μόνο έτσι οι καλές ιδέες θα μετατραπούν σε πραγματικές δυνατότητες και επιχειρησιακά πλεονεκτήματα.

Ιστορική απόφαση: Η οικογένεια Νταβέλη παραχωρεί δωρεάν την ΠΑΕ ΑΕΛ σε φερέγγυους διαδόχους με εχέγγυα για τρέχουσες και μελλοντικές υποχρεώσεις της ομάδας

2026-06-15T18:15:01.935+03:00

Φίλες & Φίλοι της ΑΕΛ,

στις 27 Μαΐου 2026 δηλώσαμε την πρόθεση μας για οριστική αποχώρηση από τα δρώμενα της ΠΑΕ ΑΕΛ με την πώληση όλων των μετοχών και των περιουσιακών της στοιχείων έως την 17η Ιουνίου, θέτοντας ως κυρίαρχο στόχο την πρόσκληση ενδιαφέροντος επενδυτών με σοβαρά εχέγγυα. Είναι προφανές ότι αυτή η διαδικασία όπως ακριβώς ορίστηκε, δεν έχει αποδώσει έως τώρα τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Λαμβάνοντας λοιπόν σοβαρά υπόψην την απουσία επενδυτικού ενδιαφέροντος και παρότι το σκέλος των υποχρεώσεων της ΠΑΕ ΑΕΛ είναι σημαντικά μειωμένο και με συνέπεια ρυθμισμένο, σε σχέση με τους προκατόχους της απερχόμενης διοίκησης κατά τη διάρκεια της τελευταίας τετραετίας, η οικογένεια των ιδιοκτητών με αίσθημα ευθύνης και αναλαμβάνοντας το ιστορικό της χρέος απέναντι στην ΑΕΛ και στους Λαρισαίους συμπολίτες της, ανακοινώνει και επίσημα την πρόθεση της να παραχωρήσει εντελώς δωρεάν όλο το μετοχικό πακέτο της ΠΑΕ ΑΕΛ μόνο σε εκείνους που μπορούν να παρέχουν σοβαρά εχέγγυα για τις τρέχουσες και τις μελλοντικές υποχρεώσεις της ομάδας. Η σημερινή απόφαση είναι απολύτως εναρμονισμένη με παλαιότερη δήλωση των ιδιοκτητών, που είχε γίνει στην εκδήλωση για την επέτειο των 60 χρόνων της ΑΕΛ, στο ωδείο Λάρισας.

Επιπροσθέτως με νέα καταληκτική προθεσμία που θα ισχύει από σήμερα, δίνουμε παράταση για την προσέλκυση του επενδυτικού ενδιαφέροντος, έως την Κυριακή 28 Ιουνίου. Επιθυμούμε να θέσουμε ως θεματοφύλακα της νέας αυτής προσπάθειας το Δήμο Λαρισαίων, ο οποίος στο πρόσωπο του Δημάρχου και πρώτου πολίτη της πόλεως μας με το θεσμικό κύρος που διαθέτει, να μπορεί να δεχτεί τις προτάσεις και μόνο των ενδιαφερομένων, με στόχο την αποφυγή αμφισβητήσεων ή παρερμηνειών μεταξύ των εμπλεκομένων.

Μοναδικός όρος για την παραχώρηση των μετοχών μας σε πρόσωπα φυσικά ή νομικά που θα προκύψουν, είναι η επιλογή φερέγγυων επενδυτών που θα μπορούν να καλύψουν όλες τις τρέχουσες αλλά και τις ρυθμισμένες υποχρεώσεις της ΠΑΕ ΑΕΛ, με την παράθεση σοβαρών εγγυήσεων τους προκαταβολικά.

Οποιαδήποτε άλλη παράταση πέραν της 28ης Ιουνίου για εκδήλωση ενδιαφέροντος, θέτει υπό αμφισβήτηση την εγγραφή της ΑΕΛ στην SL2, καθώς ο εναπομένων χρόνος είναι πολύ συγκεκριμένος και οι συνολικές ανάγκες της ομάδος πιεστικές. Μετά και τη σημερινή μας ιστορική κίνηση, κλείνει οριστικά ο κύκλος της προσφοράς της οικογένειας Νταβέλη στην ΑΕΛ και ευελπιστούμε να προκύψει άμεσα η ορθή διοικητική συνέχεια για την ομάδα της Λάρισας.

Η απόφαση μας αυτή, καθίσταται από σήμερα αναγκαία, με μοναδικό κίνητρο την οριστική διάσωση της ομάδας από σοβαρούς κινδύνους που εγκυμονούν. Στο παρόν και στο μέλλον της ΑΕΛ δεν χωρούν κερδοσκόποι ούτε επιτήδειοι, γεγονός που αυτή η διοίκηση έχει κάνει σημαία και πράξη τα τέσσερα τελευταία χρόνια.

Αποχωρούμε πλούσιοι σε εμπειρίες και συναισθήματα, κρατώντας για πάντα στη καρδιά μας ένα ξεχωριστό κομμάτι για τη βασίλισσα του Θεσσαλικού κάμπου. Θα είμαστε δίπλα σε κάθε διάδοχη κατάσταση εφόσον μας ζητηθεί, πιστεύοντας ακράδαντα ότι όλες οι παρελθούσες διοικήσεις έχουν προσφέρει πολλά και έχουν κάνει τις δικές τους αντίστοιχες θυσίες.

Σήμερα στη Λάρισα αποδεικνύουμε ότι η ιδέα και τα ιδανικά της ΑΕΛ ούτε πωλούνται, ούτε αγοράζονται, απλά παραχωρούνται στους καταλληλότερους όταν αυτό είναι επιβεβλημένο. Μόνο με αυτό το τρόπο η ομάδα μας θα μπορεί να ελπίζει σοβαρά για το μέλλον της.Ευχόμαστε ότι καλύτερο στην ΑΕΛ με τον καλπασμό του αλόγου της νίκης να ακούγεται διαχρονικά στην ελληνική επικράτεια.

https://www.aelfc.gr/2026/06/anakoinosi-pae-ael-novibet-39/

Υπεγράφη η συμφωνία Ελλάδας με ΕΕ για το πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe)

2026-06-15T08:17:02.114+03:00

Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο επίτροπος Αμυνας και Διαστήματος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Αντριους Κουμπίλιους, γνωστοποίησε την υπογραφή της συμφωνίας της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe).

«Eνα ακόμη ισχυρό ορόσημο για το SAFE και την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Μόλις υπογράψαμε τη συμφωνία SAFE με την Ελλάδα. Θα βοηθήσει την Ελλάδα να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες στην περιοχή της Μεσογείου μέσω επενδύσεων σε στρατηγική επιτήρηση, ασφαλείς επικοινωνίες και τεχνολογίες αντιμετώπισης drones» ανέφερε.

Σας θυμίζουμε όπως γράφαμε σε σχετική ανάρτησή μας ότι...

Το Συμβούλιο ενέκρινε στις 11 Φεβ. 2026 μια δέσμη εκτελεστικών αποφάσεων που καθιστούν διαθέσιμη τη χρηματοδοτική βοήθεια στο πλαίσιο του SAFE σε οκτώ κράτη μέλη της ΕΕ: Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρο, Δανία, Ισπανία, Κροατία, Πορτογαλία και Ρουμανία.

Για την Ελλάδα εγκρίθηκαν 787 εκατ. € (με 118 εκατ.€ προκαταβολή- προχρηματοδότηση από την ΕΕ)

Το ιστορικό

Στις 9 Σεπ. 2025 η Κομισιόν κοινοποίησε τα πρώτα ποσά που αντιστοιχούν στα κράτη-μέλη που εκδήλωσαν ενδιαφέρον για το πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe) .

Στις 29 Νοεμβρίου 2025 που ήταν η τελευταία μέρα υποβολής αναλυτικών προτάσεων επί των προγραμμάτων, ...η χώρα μας ζήτησε νέο αναθεωρημένο πακέτο ύψους 2.81 δισ. ευρώ

Στον πίνακα που ακολουθεί φαίνονται τα 23 ελληνικά προγράμματα που υποβλήθηκαν..

Για την Ελλάδα, το ποσό που αρχικά ζητήθηκε και εγκρίθηκε τελικά ανέρχεται σε 787,6 εκατ. €