<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202</id><updated>2024-08-29T14:01:15.237-07:00</updated><title type='text'>Kultura</title><subtitle type='html'>Recenzje dobrych filmów, seriali, książek, spektakli. Poezja, muzyka, teatr, kino, malarstwo, fotografia i nie tylko...</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>17</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-4235747497904508714</id><published>2011-11-29T12:25:00.000-08:00</published><updated>2011-11-29T12:25:37.217-08:00</updated><title type='text'>Kabaret SMILE w Brzozowskim Domu Kultury</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigITIkdcnnGBddZzOdGZYZZkyoMrXoE6UVj9QVQg9P5j2oCK3epJIeXsixzOkj35VG2gHdZhcgzdJiqI8KmxI8ZjAEZ_2r37NyFsLNdUxEcBuiqneAIOy9AaUw3IeUA4VhG2HslJHuTfkj/s1600/kabaret-smile_kabaret-smile-99901774925_0278919_300.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigITIkdcnnGBddZzOdGZYZZkyoMrXoE6UVj9QVQg9P5j2oCK3epJIeXsixzOkj35VG2gHdZhcgzdJiqI8KmxI8ZjAEZ_2r37NyFsLNdUxEcBuiqneAIOy9AaUw3IeUA4VhG2HslJHuTfkj/s1600/kabaret-smile_kabaret-smile-99901774925_0278919_300.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
29.11.2011r Brzozowski Dom Kultury gościł nie tuzinkowych gości, na scenie wystąpił kabaret Smile. Przez trwający ponad godzinę występ cała sala zanosiła się śmiechem i oklaskami. Kabaret ten zrobił na widowni z Brzozowa i okolic duże wrażenie, każdy wyszedł uśmiechnięty, inaczej się nie dało ;)&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kabaret powstał w 2003r. w Lublinie. Kabaret Smile tworzą: Andrzej  Mierzejewski, Michał Kincel, Paweł Szwajgier oraz akustyk Kamil  Sochalski. Smile jest stosunkowo młodym kabaretem, jednakże już mocno  utytułowanym i kojarzonym przez kabaretową publiczność. Zdobył wiele  nagród na festiwalach kabaretowych w całej Polsce. III miejsce, nagrodę  publiczności oraz nagrodę internautów Interia.tv na Przeglądzie  Kabaretowym PAKA w Krakowie, III miejsce na Lidzbarskich Wieczorach  Humoru i Satyry w 2006 r. i w końcu te najcenniejsze, dla każdego  kabareciarza, trofea: III miejsce oraz Melodyjna Nagroda im. Artura na  XIV Rybnickiej Jesieni Kabaretowej „Ryjek” w 2009 r., a rok później II  miejsce na tymże festiwalu. Kabaret może również pochwalić się Grand  Prix - tytułem Debeściaka 2010 roku, zdobytym na prestiżowym festiwalu  organizowanym w Dąbrowie Górniczej, gdzie stanął w szranki  z czołówką polskiej sceny kabaretowej&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/I03MkvyKsXE?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/AVUGrQIaZoU?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/j6eOSnokjlI?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/4235747497904508714/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/kabaret-smile-w-brzozowskim-domu.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/4235747497904508714'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/4235747497904508714'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/kabaret-smile-w-brzozowskim-domu.html' title='Kabaret SMILE w Brzozowskim Domu Kultury'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEigITIkdcnnGBddZzOdGZYZZkyoMrXoE6UVj9QVQg9P5j2oCK3epJIeXsixzOkj35VG2gHdZhcgzdJiqI8KmxI8ZjAEZ_2r37NyFsLNdUxEcBuiqneAIOy9AaUw3IeUA4VhG2HslJHuTfkj/s72-c/kabaret-smile_kabaret-smile-99901774925_0278919_300.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-17282524199264844</id><published>2011-11-28T07:55:00.000-08:00</published><updated>2011-11-28T08:00:44.830-08:00</updated><title type='text'>Amelia</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJpemwOl86x1vHv3P4r3JaQMtAry5woUIh_ovUDvXKCeHoiN2ncfl-CGV7Izho3L_OkValPr7z1HNGUB9ADOT-qB-WWwR7MvUYJ9MytZwY1ZFtS7Mexu9J6hn7NGHKVhomCVM_aKaSGYlR/s1600/amelia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJpemwOl86x1vHv3P4r3JaQMtAry5woUIh_ovUDvXKCeHoiN2ncfl-CGV7Izho3L_OkValPr7z1HNGUB9ADOT-qB-WWwR7MvUYJ9MytZwY1ZFtS7Mexu9J6hn7NGHKVhomCVM_aKaSGYlR/s400/amelia.jpg&quot; width=&quot;286&quot; /&gt;&amp;nbsp;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;i&gt;Amelia&lt;/i&gt; to romantyczny film, o młodej kobiecie, a  właściwie dziewczynie na progu dorosłości, która w dzieciństwie  wychowywała się odizolowana od innych dzieci. Sytuacja ta spowodowała, że dziewczynka  często przebywała w świecie swojej bujnej wyobraźni. Z czasem  wychowaniem młodej Amelii zajął się wyłącznie ojciec, gdyż matka jej  zginęła w wypadku.&lt;br /&gt;
Kiedy Amelia dorosła, usamodzielniła się i podjęła pracę jako kelnerka w małej kafejce na Montmartre.  Żyła skromnie, cicho i spokojnie, a jej życie wydawało się dość banalne  aż do dnia, gdy w swoim mieszkaniu przez przypadek znalazła stare  metalowe pudełko ze skarbami z dzieciństwa pewnego chłopca, który  mieszkał tam dziesiątki lat wcześniej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjGDKOOC3_P9h-RlHenzvLDGnH4V5MOUF6RoO22rejcrX08QkDIAe1DaQpN8RpVtEeC-kW4BsEJhJdmLK6aycpQVLGoHhv1AKge5LAD5d5ET4n-usdLPB13qDTNEdFz8XbLdNYCLHb5iYCk/s1600/amelia2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;150&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjGDKOOC3_P9h-RlHenzvLDGnH4V5MOUF6RoO22rejcrX08QkDIAe1DaQpN8RpVtEeC-kW4BsEJhJdmLK6aycpQVLGoHhv1AKge5LAD5d5ET4n-usdLPB13qDTNEdFz8XbLdNYCLHb5iYCk/s200/amelia2.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&amp;nbsp;Do sukcesu filmu przyczyniała się muzyka Yanna Tiersena.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wiodącym instrumentem jest  akordeon, grający bardzo ładnym dźwiękiem przeróżne frazy, podpierany  często przez mandolinę, skrzypce i fagot. Czasem dochodzą do tego  instrumenty perkusyjne, takie jak dzwoneczki czy werbel, które nieco  urozmaicają brzmienie. Przykładem takiego właśnie zestawienia jest  bardzo pogodny utwór &lt;i&gt;Les Jours Tristes&lt;/i&gt;, w którym wszystko bardzo  konsekwentnie się rozwija, prowadząc do pięknie brzmiącej ( szczególnie  pod względem harmonicznym ) kulminacji. Obok akordeonu, bardzo często  słyszymy fortepian. Instrument ten częściej wykonuje partie solowe. &lt;i&gt;Comtine D`un Autre Ete: L`apres Midi&lt;/i&gt; na przykład to liryczny, poetycki utwór w całości wykonany przez pianistę.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ja osobiście zakochałam się z tej muzyce i za każdym razem gdy słyszałam ją podczas oglądania filmu, serce biło mi szybciej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/7d1pfcYkCqI?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Lista utworów:&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;1. J`y Suis Jamais Alle  &lt;br /&gt;
2. Les Jours Tristes (Instrumental)  &lt;br /&gt;
3. La Valse D`Amelie  &lt;br /&gt;
4. Comptine D`un Autre Ete: L`Apres Midi  &lt;br /&gt;
5. La Noyee  &lt;br /&gt;
6. L`Autre Valse D`Amelie  &lt;br /&gt;
7. Guilty  &lt;br /&gt;
8. A Ouai  &lt;br /&gt;
9. Le Moulin  &lt;br /&gt;
10. Pas Si Simple  &lt;br /&gt;
11. La Valse D`Amelie (Orchestra Version)  &lt;br /&gt;
12. La Valse Des Vieux Os  &lt;br /&gt;
13. La Dispute  &lt;br /&gt;
14. Si Tu N`Etais Pas La (Frehel)  &lt;br /&gt;
15. Soir De Fete  &lt;br /&gt;
16. La Redecouverte  &lt;br /&gt;
17. Sur Le Fil  &lt;br /&gt;
18. Le Banquet  &lt;br /&gt;
19. La Valse D`Amelie (Piano Version)  &lt;br /&gt;
20. La Valse Des Monstres  &lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/17282524199264844/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/amelia.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/17282524199264844'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/17282524199264844'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/amelia.html' title='Amelia'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJpemwOl86x1vHv3P4r3JaQMtAry5woUIh_ovUDvXKCeHoiN2ncfl-CGV7Izho3L_OkValPr7z1HNGUB9ADOT-qB-WWwR7MvUYJ9MytZwY1ZFtS7Mexu9J6hn7NGHKVhomCVM_aKaSGYlR/s72-c/amelia.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-3819785568894331346</id><published>2011-11-24T08:36:00.000-08:00</published><updated>2011-11-24T08:36:43.710-08:00</updated><title type='text'>Kaleką mnie uczyniłeś</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;Kaleką mnie uczyniłeś&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;zabierając mi swoje ręce&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;i wargi i skórę&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;i to zagłębienie&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;w sam raz dla mojego policzka&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;Kaleką mnie uczyniłeś&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;odbierając mi ciepło&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;twoich myśli przed zimą&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;i sen i jasność dnia&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;Kaleką mnie uczyniłeś&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;dając mi zmarszczki&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;które oddzielają oczy od włosów&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;i dają ból uśmiechu wokół ust&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;czy kalekom&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;i&gt;ustępują miejsca w niebie&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;wrs&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;h2 class=&quot;wp2&quot;&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-weight: normal;&quot;&gt;Małgorzata Tatiana Skwarek&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/h2&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbDiEgBbetI9LdyUhlE4ErM2lK1TzIqHAuFkywblEMKgXy3rABxmfGoOSo5XqHEgulAccrvB0I8bL5AXdkrJc3mLrWfNzaUqkXtSJF26J1JdAr80j8pSyYgE7TqvMYDzPH_KDNVrDhhcsP/s1600/r%25C3%25B3%25C5%25BCa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;h2 class=&quot;wp2&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-weight: normal;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/h2&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/3819785568894331346/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/kaleka-mnie-uczynies.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3819785568894331346'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3819785568894331346'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/kaleka-mnie-uczynies.html' title='Kaleką mnie uczyniłeś'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-6199956051453911736</id><published>2011-11-24T08:23:00.000-08:00</published><updated>2011-11-24T08:23:22.231-08:00</updated><title type='text'>Anna Bodnar</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivxGPbr2hmjkvSCpgim6vcpyXqH2vuGu6CpuD3hflJtgFs26pur_AE9Td93cNhGEUUmAXk6YvBbTDM_0PtNPY-jLFcNtDs3kHg83uwJz5OkKfq31UAAp53PxN6rsbbH7WM-J-eGtCJVeRh/s1600/foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivxGPbr2hmjkvSCpgim6vcpyXqH2vuGu6CpuD3hflJtgFs26pur_AE9Td93cNhGEUUmAXk6YvBbTDM_0PtNPY-jLFcNtDs3kHg83uwJz5OkKfq31UAAp53PxN6rsbbH7WM-J-eGtCJVeRh/s640/foto.jpg&quot; width=&quot;419&quot; /&gt;&amp;nbsp;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;fot.Anna Bodnar&lt;/div&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;a href=&quot;http://www.annabodnar.eu/&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivxGPbr2hmjkvSCpgim6vcpyXqH2vuGu6CpuD3hflJtgFs26pur_AE9Td93cNhGEUUmAXk6YvBbTDM_0PtNPY-jLFcNtDs3kHg83uwJz5OkKfq31UAAp53PxN6rsbbH7WM-J-eGtCJVeRh/s1600/foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;em&gt;Wielkość sztuki [...] polega na tym, aby odnaleźć, uchwycić i ukazać  nam tę rzeczywistość, od której żyjemy z dala i odchylamy się coraz  bardziej, w miarę jak nabiera gęstości i nieprzepuszczalności wiedza  umowna, jaką zastępujemy tę rzeczywistość, która jest po prostu naszym  życiem, prawdziwym życiem, życiem wreszcie odkrytym i rozświetlonym,&lt;br /&gt;
jedynym więc życiem rzeczywiście przeżytym, które – w pewnym sensie – gości zarówno w każdym człowieku, jak i w artyście.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&amp;nbsp; Marcel Proust&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;em&gt;&amp;nbsp;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/6199956051453911736/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/anna-bodnar.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6199956051453911736'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6199956051453911736'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/anna-bodnar.html' title='Anna Bodnar'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivxGPbr2hmjkvSCpgim6vcpyXqH2vuGu6CpuD3hflJtgFs26pur_AE9Td93cNhGEUUmAXk6YvBbTDM_0PtNPY-jLFcNtDs3kHg83uwJz5OkKfq31UAAp53PxN6rsbbH7WM-J-eGtCJVeRh/s72-c/foto.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-1664286674093317842</id><published>2011-11-24T08:00:00.001-08:00</published><updated>2011-11-24T08:01:10.453-08:00</updated><title type='text'>Ciekawy przypadek Benjamina Buttona</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJjRN_X0HMbc8xUQYF5z4-EKNznFdGnAotTePrZbkJRaHwsejPe8s8aSaYUTgHqdaNYq7u2u0sM2FeT9tn1Sgnb7drh5HVDaxTmkdxPyd7s_V_MhFmBbZT8AHF2-ZFMIwXmxK9CGp1nliv/s1600/ciek3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJjRN_X0HMbc8xUQYF5z4-EKNznFdGnAotTePrZbkJRaHwsejPe8s8aSaYUTgHqdaNYq7u2u0sM2FeT9tn1Sgnb7drh5HVDaxTmkdxPyd7s_V_MhFmBbZT8AHF2-ZFMIwXmxK9CGp1nliv/s200/ciek3.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&quot;Urodziłem się w okolicznościach niezwykłych&quot; - i tak też zaczyna się  &quot;Benjamin Button&quot;, adaptacja klasycznej noweli F. Scotta Fitzgeralda z  lat dwudziestych XX wieku o człowieku, który przychodzi na świat jako  osiemdziesięciolatek i stopniowo młodnieje&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLyMHkH5uiTxt-zbxgvQUwO1iXPHfo3aij1iMUz1P-8bbC09YFZcBAA8PFhVyF5OVZniPrkP9HwO1zG1gnuioS_hnWphVf7AWvr2IJdQMbt-PSlUThZSbZkSh_kwTdTuf2W-3yAx1hGgyI/s1600/ciek2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;144&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLyMHkH5uiTxt-zbxgvQUwO1iXPHfo3aij1iMUz1P-8bbC09YFZcBAA8PFhVyF5OVZniPrkP9HwO1zG1gnuioS_hnWphVf7AWvr2IJdQMbt-PSlUThZSbZkSh_kwTdTuf2W-3yAx1hGgyI/s320/ciek2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;Jego fabuła jest niezwykle intrygująca - człowiek o nazwisku Benjamin  Button (Brad Pitt) urodził się jako osiemdziesięciolatek, ale zamiast  się starzeć, stawał się coraz młodszy. Towarzyszy mu czarująca Daisy  (Cate Blanchett). Niestety, opowiadania nie czytałam, jednak, za sprawą  filmu, z pewnością to zrobię. Trwająca ponad dwie i pół godziny  ekranizacja to dowód na to, że wysokobudżetowe filmy nie muszą być  popularnonaukową fantastyką, obscenicznie demonstrującą efekty, lub  pełnymi akcji kryminałami.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ciekawy Przypadek Benjamina Buttona snuje się powoli, nie oszczędzając  czasu, który jednocześnie stanowi klucz do wątku. Zdarzenia miękko  przemijają, układając się w życie tytułowego bohatera. Nie brak  głębokich momentów, ale także chwil pogodnych i żartobliwych. Film jest  stonowany pod względem wielu elementów - akcji, zdjęć, czy muzyki.  Nadaje mu to wzruszającego charakteru i przypomina o przemijaniu. Ale  przede wszystkim jest to historia o miłości.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ponieważ fabuła rozgrywa się w czasie całego ludzkiego życia, przed  twórcami stanęło trudne zadanie - ukazanie bohaterów od młodości do  starości. Z radością mogę stwierdzić, że udało się im to znakomicie!  Metamorfozy postaci wydają się naturalne. Dopełnia to i tak już  porywający motyw fantastyczny.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Gra aktorska również stoi na wysokim poziomie, chociaż, w porównaniu do  Pitta, który autentycznie i z uczuciem kreuje swoją postać, Blanchett  zdaje się nieco brakować emocji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Muzyka współgra z obrazem. Subtelny fortepian płynie nad smyczkami a  całość nie odwraca uwagi od treści, co tym razem zdaje się być dobrym  wyjściem. Usłyszymy też sporo jazzowych kawałków, np. Dear Old Southland  Louisa Armstronga.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Film tworzy niepowtarzalną atmosferę i skłania do przemyśleń. Stanowi  swego rodzaju studium nad życiem. Unikałam szczegółów - mam nadzieję, że  zobaczycie ten film. Warto, bo wyróżnia się spośród dzisiejszych  produkcji. Jako konkurenta typuję tylko Australię Baza Luhrmanna, film  utrzymany w podobnej atmosferze mistycyzmu i również o miłości.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtYjVZwFB06ZVypTaZ3neTRSTuLrFFBhw9Nd2waFGthqOryTXtQ2hR36JGIfPH3LTHGFJ7HBFLwT5k1_JKDM_5N1MR-cZqsp64IVvG9P4tN18xWbip2JgSA7qCxe7A_M4TRBei5yLLY2sg/s1600/ciek.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhtYjVZwFB06ZVypTaZ3neTRSTuLrFFBhw9Nd2waFGthqOryTXtQ2hR36JGIfPH3LTHGFJ7HBFLwT5k1_JKDM_5N1MR-cZqsp64IVvG9P4tN18xWbip2JgSA7qCxe7A_M4TRBei5yLLY2sg/s400/ciek.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKkjROB2g4XaxlhTxEgoY1IDA-SCiowBx9HPydobTjLW_k0UrRLI2bLixsj1QobgM9AGyNjmIy6vSE0VxC7tGfJ-UrHukpZI28Ut1vlJdtPmkz3SsuOVSYk5DhGnMpmlBo-QtO6AiZAaNS/s1600/ciek2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjG762g1mVdx2oZ8motxffybKrUiAhliE57RPF30fY6dLpfqh5MTRbZpDTqAH67e0ax3C-wtP8RUQ-1v-y6PIATKctXYyU8QQGn0gAZJQuYnzsoJI1epcbpu0GBh4rmuAcWL9w-5L2AqjK_/s1600/ciek3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/1664286674093317842/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/ciekawy-przypadek-benjamina-buttona.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1664286674093317842'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1664286674093317842'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/ciekawy-przypadek-benjamina-buttona.html' title='Ciekawy przypadek Benjamina Buttona'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJjRN_X0HMbc8xUQYF5z4-EKNznFdGnAotTePrZbkJRaHwsejPe8s8aSaYUTgHqdaNYq7u2u0sM2FeT9tn1Sgnb7drh5HVDaxTmkdxPyd7s_V_MhFmBbZT8AHF2-ZFMIwXmxK9CGp1nliv/s72-c/ciek3.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-2144093630304108025</id><published>2011-11-18T10:37:00.000-08:00</published><updated>2011-11-18T10:37:12.515-08:00</updated><title type='text'>Czarny łabędź</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4FBGX7nUQdXRGAGs3M38gmXYK57fpNfOBBsNJ5EF0fUfEzx0ybjeHp70CNMs4pcMx7g8UiNl7GYvaPQ4x1IVAM2KbRxYpG7w8sL_w-H1xLZ56kH4gVYeXo1sCIvKsf2yLBQdqJRLJStoY/s1600/7345525.3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4FBGX7nUQdXRGAGs3M38gmXYK57fpNfOBBsNJ5EF0fUfEzx0ybjeHp70CNMs4pcMx7g8UiNl7GYvaPQ4x1IVAM2KbRxYpG7w8sL_w-H1xLZ56kH4gVYeXo1sCIvKsf2yLBQdqJRLJStoY/s320/7345525.3.jpg&quot; width=&quot;215&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Black Swan” to obraz  długo oczekiwany, nie tylko przez publiczność, ale również przez samego  reżysera, który z zamiarem zrobienia historii o balecie zmagał się już  od dłuższego czasu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tak naprawdę to „Czarnym&amp;nbsp;Łabędziem” Aronofsky mógłby podsumować  swoją reżyserską karierę. W filmie tym znajdziemy nawiązania do  poprzednich jego produkcji, zarówno pod względem stylistycznym jak i  tematycznym. Mamy więc w „Black Swan” do czynienia z motywem swego  rodzaju klaustrofobii w metrze, który mieliśmy okazje zobaczyć również w  „Pi”- pierwszej produkcji Darrena. Nietrudno stylistycznie powiązać  również „Czarnego Łabędzia” z &quot;Zapaśnikiem&quot; (surowość scen), a niektóre sceny rodem z koszmaru sennego można by przypisać inspiracjom &quot;Requiem dla snu&quot;.  Na szczęście reżyser zerwał z pustą formą znaną ze „Źródła” oraz aż  nazbyt czytelnym wyolbrzymieniem z „Requiem for a dream” właśnie.  „Czarny Łabędź” doskonale podsumowuje więc dotychczasową twórczość  Aronofsky’ego, ale to nie jemu bezpośrednio poświęcona jest ta recenzja,  lecz jego dziełu, które z pewnością należy grona najlepszych filmów  tego roku.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Centrum tej opowieści jest &amp;nbsp;Nina- perfekcyjna baletnica, która ma  szansę na zagranie ważnej roli w przedstawieniu pt. „Jezioro Łabędzie”.  Wszystko dzięki temu, że do tej pory najlepsza i najbardziej  doświadczona baletnica, czyli Beth, właśnie odchodzi na emeryturę. W  nowojorskiej szkole rozpoczyna się więc polowanie- każda z kobiet marzy  przecież o tej kreacji i zrobiłaby dla niej wszystko. Thomas- reżyser  przedstawienia, wybiera jednak Ninę. Od tej pory bohaterka zmaga się z  zazdrością rywalek oraz, o dziwo, jedną własną słabością. W podwójnej  roli Białego i Czarnego łabędzia doskonale sprawdza się jako ten  łagodny, aksamitny i delikatny, lecz nie potrafi wydobyć z siebie  mrocznej strony, potrzebnej do odegrania drugiej części roli. Nina jest  więc pod presją, ogromną presją, nie tylko Thomasa i publiczności, ale  również własną, wytworzoną wewnątrz. Nina jako perfekcjonistka chce  wypaść jak najlepiej, dlatego całkowicie poświęca się roli. I tu tak  naprawdę dopiero rozpoczyna się ta warstwa filmu, w której warto się  całkowicie zatracić.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRlfI_VHrj29LlyZw16JZEG16fPsjVHNHkc58lcxKtcJGYpqHIeiA7M-h1wF9Rl02u4Kk9s4NpkJBUIIkYgLx7ea5eUthkWbbpMZ58SzyEGAFu7Bofdj5_rFM45X4HMS-AqO4sEh4PeKZq/s1600/filmy_online-8109.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRlfI_VHrj29LlyZw16JZEG16fPsjVHNHkc58lcxKtcJGYpqHIeiA7M-h1wF9Rl02u4Kk9s4NpkJBUIIkYgLx7ea5eUthkWbbpMZ58SzyEGAFu7Bofdj5_rFM45X4HMS-AqO4sEh4PeKZq/s1600/filmy_online-8109.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aronofsky z ogromną perfekcją, ale i również charyzmą ukazuje  procesy jakie się po kolei nakładają na siebie w głowie Niny.  Pojedynczymi ujęciami i zbliżeniami reżyser buduje tajemniczą,  zagadkową&amp;nbsp; i nieco mroczną atmosferę. Bohaterka zatraca się w tworzeniu  ideału dla własnej siebie. Można powiedzieć, że trafia w sidła obłędu.  To spowodowane jest też osobą nowopoznanej baletnicy- Lily. Nina boi  się, że koleżanka swoim podejściem do życia i sposobem pracy będzie  chciała wykorzystać jej naiwność oraz sama zagrać Łabędzia w prestiżowym  przedstawieniu. &amp;nbsp;Obawy bohaterki być może biorą się też z tego, że Lily  przypomina jej własne odbicie, co jest prawdopodobne i sensowne.  Obsesja Niny w stosunku do koleżanki z jednej strony przybiera postać  głęboko ukrytego pożądania, które daje się uzewnętrznić kiedy bohaterka  jest pod wpływem alkoholu, a z drugiej strony jest to dający o sobie  poznać lęk przed utratą roli, wręcz przeraźliwy strach. Aronofsky bardzo  dokładnie buduje perfekcjonizm Niny, jej poświęcenie oraz zaangażowanie  w tworzenie kreacji idealnego Łabędzia. Bardzo dużą rolę odgrywają w  „Czarnym Łabędziu” pojedyncze zbliżenia- czy to na twarz bohaterki czy  to na poszczególne części jej ciała- podkreślają one stopień jej  poświęcenia. Aronofsky również szokuje widza swoimi rozwiązaniami,  osiąga to głównie dzięki znakomitemu aktorstwu Natalie Portman, której  bohaterka zatraca się, przestaje rozróżniać fantazje od rzeczywistości,  sama się psychicznie degraduje, a swoje ciało poddaje torturom  (nieświadomie). Bardzo duże wrażenie zrobił na mnie sposób w jaki  reżyser przedstawił proces, podczas którego Nina stopniowo zamienia się w  „łabędzia”. Trudno stwierdzić, czy bez Portman wszystkie te zabiegi  zostałyby aż tak skutecznie osiągnięte i przedstawione, bo trzeba  przyznać, że to aktorka jest najmocniejszą stroną „Czarnego Łabędzia”.&amp;nbsp;  Natalie całkowicie weszła w postać Niny, poczuła ją i to pozwoliło jej  tak doskonale odegrać jej skomplikowaną osobowość&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKIe2FujBOSchhi68tw24u7ESMB5O9NS-Z9s0uDrvL1m5YAft1HK_1KK6NXkUp9JowbRCsj_n7eDcsc90uiF39xlJexAeBUM87lKcYb2LG0DeOfQdu4VhCSJZnDaK_fGqDFdLpNq7zPTfe/s1600/Watch-Black-Swan-Movie-Online1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;170&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKIe2FujBOSchhi68tw24u7ESMB5O9NS-Z9s0uDrvL1m5YAft1HK_1KK6NXkUp9JowbRCsj_n7eDcsc90uiF39xlJexAeBUM87lKcYb2LG0DeOfQdu4VhCSJZnDaK_fGqDFdLpNq7zPTfe/s320/Watch-Black-Swan-Movie-Online1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/2144093630304108025/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/czarny-abedz.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/2144093630304108025'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/2144093630304108025'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/czarny-abedz.html' title='Czarny łabędź'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4FBGX7nUQdXRGAGs3M38gmXYK57fpNfOBBsNJ5EF0fUfEzx0ybjeHp70CNMs4pcMx7g8UiNl7GYvaPQ4x1IVAM2KbRxYpG7w8sL_w-H1xLZ56kH4gVYeXo1sCIvKsf2yLBQdqJRLJStoY/s72-c/7345525.3.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-5304694460378239690</id><published>2011-11-18T10:28:00.000-08:00</published><updated>2011-11-18T10:28:48.703-08:00</updated><title type='text'>Jak zostać królem</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioB_34C_7oE_llEUE49dRi7sLOO3xGIK2dYy1E2H61X4phOEtON06RphQq-yMPN2i_yJNcO1PpIc6D5s_9Lkl3iHKq5TUWi5CKm5qopmcekzj9Zzvx9xNyjYtlMABVKLPdxeT_uc05txbL/s1600/jak-zostac-krolem.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;278&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioB_34C_7oE_llEUE49dRi7sLOO3xGIK2dYy1E2H61X4phOEtON06RphQq-yMPN2i_yJNcO1PpIc6D5s_9Lkl3iHKq5TUWi5CKm5qopmcekzj9Zzvx9xNyjYtlMABVKLPdxeT_uc05txbL/s320/jak-zostac-krolem.png&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&amp;nbsp;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;strong&gt;Czasem zapominamy, że przywódcy, monarchowie, bohaterzy to też  zwykli ludzie. Z bardzo przyziemnymi słabościami, kompleksami i lękami.  Tom Hooper przypomina nam o tym w zabawnym i błyskotliwym stylu.&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt;Akcja obrazu rozgrywa się przed II wojną  światową. Nadciągają trudne chwile, tymczasem na tronie Anglii zasiada  Edward VIII, dla którego królowanie to bankiety i przede wszystkim  nadskakiwanie dwukrotnej rozwódce, Wallis Simpson. Kiedy w atmosferze  skandalu abdykuje, berło przejmuje książę Albert, który nigdy nie  myślał, iż zostanie królem. Nie tylko nie jest gotowy, by objąć władze  nad krajem, wie też, że w wypełnianie monarszych obowiązków znacznie  utrudni mu poważna wada wymowy. Poznaje jednak pewnego ekscentrycznego  Australijczyka, który pomaga mu nie tylko poprawić dykcję.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt;&quot;Jak zostać królem&quot; to film o pokonywaniu trudności i stawaniu się lepszym.  To także piękna opowieść o przyjaźni i wierze w drugiego człowieka.  Niewątpliwym atutem dzieła są fantastyczne kreacje aktorskie. Nikt w  kinie nie przeklinał jeszcze z takim wyrafinowaniem i klasą, jak Colin  Firth. Z kolei Geoffrey Rush urzeka równie dziwną, co intrygującą  mieszanką impertynencji i pokory. Nie sposób też nie docenić stanowczej,  ale i pełnej miłości Heleny Bonham Carter.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt; Wspaniały jest jednak także klimat obrazu z zachwycającymi dekoracjami i  kostiumami. Hooper przenosi nas w pełne elegancji i niepokoju lata 30.  Epokę przedtelewizyjną, kiedy następca tronu mógł bezkarnie i beztrosko  spacerować po parku. Przypomina również o niezwykłym, absolutnie  magicznym wynalazku, jakim było radio, dzięki któremu sam król mógł pojawić się w każdym dom. &lt;br /&gt;
&quot;Jak zostać królem&quot; wydaje się dziełem kompletnym. Pięknie przedstawia  nie tak odległą historię, jednak z bardzo nietypowej perspektywy. Hooper  mówi o rzeczach ważnych, pokazuje mozolną, obciążoną licznymi  przeciwnościami, wewnętrzną walkę bohatera, równocześnie pozwala sobie  na dużą frywolność, zmieniając potencjalny dramat w wesołą, acz  niebanalną opowieść. Wreszcie jest to po prostu ciepły, wzruszający i  podnoszący na duchu film.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt;Zapowiadając projekcję podczas festiwalu Plus Camerimage, współproducent &quot;Jak zostać królem&quot; Gareth Unwin, żartował, że film &lt;a class=&quot;a_OnetIx&quot; href=&quot;&quot; id=&quot;a_nsitsp_0&quot; style=&quot;display: inline; float: none; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; text-decoration: none; text-indent: 0px; z-index: 0;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;OnetIx&quot; id=&quot;nsitsp_0&quot; style=&quot;border-bottom: 1px solid rgb(42, 117, 193); color: #2a75c1; cursor: pointer; display: inline; float: none; font-weight: normal; margin: 0pt; padding: 0px 0px 1px; text-decoration: underline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;  był sporym wyzwaniem dla operatora. Danny Cohen musiał się  nagimnastykować, żeby scenariusz (skąd inąd wzorcowy), oparty w dużej  mierze na rozmowach dwóch mężczyzn zamkniętych w jednym pokoju,  zrealizować w sposób przyjemny nie tylko dla ucha. Doceniając staranność  kompozycji, dbałość o dobór kolorów i detali, osobiście największą  zasługę przyznałabym jednak aktorom. Colin Firth, Geoffrey Rush i Helena  Bonham Carter tchnęli w historyczne postaci tyle życia, że  wystarczyłoby go i dla ich realnych potomków. Talent i mistrzowskie  opanowanie rzemiosła przez wspomnianą trójkę to firma równie solidna co  schemat wykorzystany w fabule. I tak samo skuteczna.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7L5T8wllJuBlMTeIDxjWz-xGbAT1uv4NJ7Fiq2BX3JmiSZJsOb3j2LQ1AXUmf7ygzhcgDrF14U1Ou6LW54ZScew0TQSewkuHBvtTX-J48r19enaQ_tlGhjsGDNj-FTigiLGnzE8LvnC2I/s1600/jak-zostac-krolem-kings-speech%255B1%255D.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;191&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7L5T8wllJuBlMTeIDxjWz-xGbAT1uv4NJ7Fiq2BX3JmiSZJsOb3j2LQ1AXUmf7ygzhcgDrF14U1Ou6LW54ZScew0TQSewkuHBvtTX-J48r19enaQ_tlGhjsGDNj-FTigiLGnzE8LvnC2I/s320/jak-zostac-krolem-kings-speech%255B1%255D.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt; &lt;span id=&quot;intertext_1&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/5304694460378239690/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/jak-zostac-krolem.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/5304694460378239690'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/5304694460378239690'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/jak-zostac-krolem.html' title='Jak zostać królem'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioB_34C_7oE_llEUE49dRi7sLOO3xGIK2dYy1E2H61X4phOEtON06RphQq-yMPN2i_yJNcO1PpIc6D5s_9Lkl3iHKq5TUWi5CKm5qopmcekzj9Zzvx9xNyjYtlMABVKLPdxeT_uc05txbL/s72-c/jak-zostac-krolem.png" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-2185294986458595105</id><published>2011-11-17T07:54:00.001-08:00</published><updated>2011-11-17T07:59:29.723-08:00</updated><title type='text'>Nieproszeni goście</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5gFxO6fyAtHJCLtSk5kkfgGZB31oaMR09QOehW03zzzVVIUq3ZyjDToLJwJlr2FjEA_rP3rD_VHWjyy2j5GPmgZQa5NozAgOzyRWpK5zAoctYSfkMB8clLMFu2FfmKQcA0pjveh04rXrW/s1600/NIEPR.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5gFxO6fyAtHJCLtSk5kkfgGZB31oaMR09QOehW03zzzVVIUq3ZyjDToLJwJlr2FjEA_rP3rD_VHWjyy2j5GPmgZQa5NozAgOzyRWpK5zAoctYSfkMB8clLMFu2FfmKQcA0pjveh04rXrW/s400/NIEPR.jpg&quot; width=&quot;270&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Film&amp;nbsp;&quot;Nieproszeni goście&quot;&amp;nbsp;powstał w oparciu o dzieło (Ji-woon Kima) 
Koreańskiego horroru pt. &quot;Opowieść o dwóch siostrach&quot; z 2003 roku.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;Akcja filmu toczy się wokół Anny (Emily Browning), która powraca do 
domu ze szpitala w którym była umieszczona po tragicznej śmierci jej 
matki. Traumatyczne przeżycia sprawiły, że Anna nie pamięta niczego, co 
dotyczy pożaru, w którym zginęła jej mama.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;W domu&amp;nbsp;cierpiąca Anna odkrywa że jej ojciec (David Strathairn) jest 
zaręczony z byłą pielęgniarką jej matki Rachel (Elizabeth Banks). Nie 
podoba jej się to, ale jeszcze&amp;nbsp;z większą dezaprobatą odnosi się do tego 
jej siostra Alex.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;Pierwszej nocy w domu Annę odwiedza duch matki, który ostrzega ją 
przed intencjami Rachel. Dodatkowo coraz to nowe zjawy&amp;nbsp; potwierdzają jej
 obawy przed macochą.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;Annę odwiedza nawet zakochany w niej chłopak, który informuje ją, 
że wie co stało się w nocy śmierci jej mamy. Niestety, gdy ta idzie z 
siostrą na spotkanie z Mattem (który chce wówczas wyjawić jej prawdę), 
chłopak nie pojawia się. A na następny dzień zostaje wyłowione jego 
ciało. Anna utwierdza się w przekonaniu o winie swojej macochy.&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;Anna wraz ze swoją siostrą Alex (Arielle Kebbel), próbuje przekonać 
ojca, że jego obecna narzeczona nie jest osobą za którą się podaje. 
Twierdzi, że Rachel zmienia nazwiska, bo dosyć często poluje na 
owdowiałych mężów &lt;a class=&quot;bbtWord double&quot; href=&quot;http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=8055201760231795202&quot; id=&quot;anchorbbtBubble211&quot;&gt;kobiet&lt;span id=&quot;overbbtBubble211&quot; style=&quot;border: medium none; height: 17px; left: 0px; overflow: hidden; position: absolute; top: 0px; width: 38px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;,
 którymi wcześniej się opiekowała. Ojciec nie wierzy jednak jej słowom i
 ufa narzeczonej. Wkrótce napięta sytuacja przeradza się w bitwę między 
córkami, spadkobierczyniami testamentu, a ich macochą&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: medium none; color: black; overflow: hidden; text-align: left; text-decoration: none;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: medium none; color: black; overflow: hidden; text-align: left; text-decoration: none;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/2185294986458595105/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/nieproszeni-goscie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/2185294986458595105'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/2185294986458595105'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/nieproszeni-goscie.html' title='Nieproszeni goście'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5gFxO6fyAtHJCLtSk5kkfgGZB31oaMR09QOehW03zzzVVIUq3ZyjDToLJwJlr2FjEA_rP3rD_VHWjyy2j5GPmgZQa5NozAgOzyRWpK5zAoctYSfkMB8clLMFu2FfmKQcA0pjveh04rXrW/s72-c/NIEPR.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-7024847155808672692</id><published>2011-11-17T06:12:00.001-08:00</published><updated>2011-11-17T06:21:05.108-08:00</updated><title type='text'>1984</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-Ze9dbtrWjJDk8jFWqFIo4yrHEnR31LU2GnR8iazfMQoflJ9K9lksI-dRAzMzaj8fZ3HIemCQAFThjfNzKcOk4Xfueu1FGIZQo48XBxr4amfVKjUWOPCCLglFZ-_coDV7f9hjjuhpn8OD/s1600/1984.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-Ze9dbtrWjJDk8jFWqFIo4yrHEnR31LU2GnR8iazfMQoflJ9K9lksI-dRAzMzaj8fZ3HIemCQAFThjfNzKcOk4Xfueu1FGIZQo48XBxr4amfVKjUWOPCCLglFZ-_coDV7f9hjjuhpn8OD/s320/1984.jpg&quot; width=&quot;211&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Verdana; font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;&amp;nbsp;&lt;span id=&quot;goog_403294966&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;span id=&quot;goog_403294967&quot;&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Verdana; font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Orwell
w “1984” pokazał koszmarną wizję stosunków
społecznych. Ten wyjątkowo wulgarny system władzy nie rodzi się
nagle. Proces “instalowania się” ludzi mających wariackie
poczucie rzeczywistości, zawsze trwa przez pewien czas. Zazwyczaj
nikt nie słucha wtedy głosów przestrzegających przed
nadciągającą katastrofą.&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Książka przerażająca, poruszająca, zastanawiająca. W każdym razie daje 
do myślenia. Wizja Orwell’a dotyczy przyszłości-tym bowiem był dla niego
 rok 1984 (książka powstała w 1949). Wizja ta dotyczy świata rządzonego 
przez wszystko widzące oko Wielkiego Brata. Obywatel nie ma prawa do 
żadnych uczuć a władza Wielkiego Brata i Partii opiera się na niszczeniu
 jakichkolwiek oznak ludzkich zachowań, gestów, odruchów. W ten sposób 
przedstawiane jest w powieści Orwella pojęcie władzy. Władzy absolutnej-
 zarówno nad ciałem każdego obywatela jak i nad umysłem.
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;Głównym bohaterem tej książki jest Winston. Buntuje się on przeciw 
Wielkiemu Bratu, dochodzi do wniosku, że wbrew tego, co każą mu czuć, 
nie kocha Wielkiego Brata, ale wręcz przeciwnie. Buntuje się przeciw 
władzy, która nie pozwala istnieć indywidualnościom, władzy, która 
zmienia przeszłość według własnych upodobań tak, aby słowa Wielkiego 
Brata nigdy nie były mylne i nieprawdziwe. Zadaniem Partii jest 
zabijanie wszelkich objaw sprzeciwu, niczym herezji. Okazuje się, że ma 
ona władzę nawet nad umysłami najbardziej zatwardziałych wrogów, takich 
jak Winston...
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;Książka niesamowicie bulwersuje. Wizja świata G. Orwell’a jest 
odpychająca, wręcz odrażająca, ale nie znaczy to, że książkę czyta się z
 obrzydzeniem. Wręcz przeciwnie. Polecam ją wszystkim, szczególnie tym, 
którym marzy się zdobycie władzy absolutnej. Myślę, że zmienią oni nieco
 swój pogląd, tak samo zresztą jak zagorzali wielbiciele telewizyjnego 
programu „Wielki Brat”&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhn_4j2N05nh47wHTqhTpjFcQ8vJKRWJBvDAHN88L_ut-W30KlSWi8NZD2nN3xPAB2oCNKcfrYT-qAaH4ORcN4kbwVxc1K7P5WA-mDunAsXkdmTTiyRN-aWdOMfFN7-C-wf6zM8lKbWAVCe/s1600/1984web.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhn_4j2N05nh47wHTqhTpjFcQ8vJKRWJBvDAHN88L_ut-W30KlSWi8NZD2nN3xPAB2oCNKcfrYT-qAaH4ORcN4kbwVxc1K7P5WA-mDunAsXkdmTTiyRN-aWdOMfFN7-C-wf6zM8lKbWAVCe/s1600/1984web.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Verdana;&quot;&gt;”Jeśli
   wolność słowa w ogóle coś oznacza, to oznacza prawo do
   mówienia ludziom tego, czego nie chcą słyszeć.”&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: black;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0DoX0B5jy64mvy40C7OoBQmenGxz1iTuC_HTGYMzmaZ_awJMsUfqdVkVNc3PTrWuB-rCVaW8D8MUDPJ-ZUxECnrWu1v89-ekvSLix7eNRKGyNAYl2v1U3fwGISdxFOtawRiR5jEnMsCQ9/s1600/19842.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0DoX0B5jy64mvy40C7OoBQmenGxz1iTuC_HTGYMzmaZ_awJMsUfqdVkVNc3PTrWuB-rCVaW8D8MUDPJ-ZUxECnrWu1v89-ekvSLix7eNRKGyNAYl2v1U3fwGISdxFOtawRiR5jEnMsCQ9/s1600/19842.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;&quot;Nic na świecie nie jest tak straszne jak ból fizyczny. W obliczu bólu 
nie ma bohaterów, w obliczu bólu nie ma bohaterów – powtarzał w myślach,
 tarzając się po posadzce i bezradnie tuląc do siebie rwące lewe ramię&quot;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/7024847155808672692/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/1984.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/7024847155808672692'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/7024847155808672692'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/1984.html' title='1984'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-Ze9dbtrWjJDk8jFWqFIo4yrHEnR31LU2GnR8iazfMQoflJ9K9lksI-dRAzMzaj8fZ3HIemCQAFThjfNzKcOk4Xfueu1FGIZQo48XBxr4amfVKjUWOPCCLglFZ-_coDV7f9hjjuhpn8OD/s72-c/1984.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-6373700308639095824</id><published>2011-11-17T05:55:00.001-08:00</published><updated>2011-11-17T05:58:03.209-08:00</updated><title type='text'>Życie jest piękne</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEje-2YCZ5peiqRCHw8z6mDbfxu3XksEOyLhbQMcLz__c9wLikMCwfJl9Ua7xT2FLwdvMVvVDIOsv_rG-3bFoFQMO3B2Cj3kPf_Arb6jlVWOD6_Db6uoNXCcaXsddhAaEs10n7Jq5Dd_oM_y/s1600/zyciejestpieknedvdrgb.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEje-2YCZ5peiqRCHw8z6mDbfxu3XksEOyLhbQMcLz__c9wLikMCwfJl9Ua7xT2FLwdvMVvVDIOsv_rG-3bFoFQMO3B2Cj3kPf_Arb6jlVWOD6_Db6uoNXCcaXsddhAaEs10n7Jq5Dd_oM_y/s320/zyciejestpieknedvdrgb.jpg&quot; width=&quot;225&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Życie jest piękne, głosi triumfalnie i 
radośnie tytuł filmu Roberto Benigniego z 1997 roku. Nie wypada nie 
zgodzić się z tym optymistycznym stwierdzeniem, tak jak z tym, że piękny
 jest również sam film.&lt;br /&gt;
Obraz Benginiego, kojarzonego zarówno ze 
świetnymi rolami w filmach Jima Jarmuscha (Poza prawem i przede 
wszystkim Noc na Ziemi), ale także z nieśpiesznymi komediami, to 
opowieść zapowiadana jako komedia o holocauście. Stwierdzenie to jest 
tyleż oryginalne i niekonwencjonalne, co enigmatyczne i niepełne.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W
 rzeczywistości historia miłującego życie, pełnego radości i energii 
półkrwi Żyda, Guido (sam Roberto Bengini), który po latach sielanki, 
musi zmagać się z koszmarem holocaustu, to przepiękny i wzruszający 
film. Opowiada o tym, że optymizm i radość należy zachować w każdej 
sytuacji, a także o cudownej miłości ojca, chcącego uchronić syna przed 
koszmarem wojny i obozu koncentracyjnego.&lt;br /&gt;
Film dzieli się na dwie 
wyraźne części, odmienne pod względem tempa, kolorów dominujących na 
ekranie, a także ogólnego nastroju opowieści. Pierwsza to wspaniała, 
pięknie sfotografowana idylla, pokazująca pełne ogromnej radości i 
poczucia humoru, życie Guido. Akcenty faszystowskie pojawiają się w niej
 rzadko, a jeżeli już są obecne w opowieści, to jako obiekt drwin Guida,
 obśmiewającego patos ideologii. Na początku opowieść skupia się na 
ukazaniu spokojnego i bezpretensjonalnego życia w Toskanii. Ta część 
ubarwiona jest doskonałymi sekwencjami komediowymi oraz cudowną muzyką 
Nicoli Piovaniego (zasłużony Oskar).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jednak wielki kunszt 
Benigniego, jako reżysera filmu, widać zwłaszcza w jego drugiej części, 
gdy Guido wraz z małym synkiem trafia do obozu koncentracyjnego. Od tego
 momentu wyraźnie zmienia się tonacja obrazu: kolory stają się 
ciemniejsze, ale całośc jest nadal pięknie sfotografowana (dzieło 
operatora Toniniego Delli Colli, znanego m.in. ze współpracy z Federico 
Fellinim przy Ginger i Fred, to bardzo mocny punkt filmu). Bardziej 
mroczna i poważna staje się również muzyka, (choć akurat w tym 
fragmencie staje się bardzo zwykła i przeciętna, tracąc, wypracowany na 
początku, walor oryginalności).&lt;br /&gt;
 
 
 
Co bardzo ważne, film w drugiej części staje się poważniejszy i bardziej
 wzruszający (na przykład w scenie gdy żona Guido, Gojka nie chcąc 
rozdzielać się mężem i synem, wręcz wymusza na hitlerowcach włączenie 
jej do transportu jeńców), a humor zmienia się w bardziej stonowany i 
służy konkretnemu celowi. Jakiemu? Mianowicie ukazaniu jednego z 
głównych aspektów obrazu Benigniego, czyli ojcowskiej troski o syna. 
Guido, chcąc zaoszczędzić małemu Jozue traumatycznych przeżyć, wmawia 
mu, że pobyt w obozie, to forma zabawy, której zwycięzcy otrzymają 
prawdziwy czołg. Chcąc uwiarygodnić swoje poczynania zamienia w groteskę
 wszelkie działania hitlerowców, a synkowi mówi, że aby zdobyć 1000 
punktów i wygrać zabawę, musi schować się przed żołnierzami (od pewnego 
momentu wszystkie dzieci znajdujące się w obozie były zabijane). Tym 
samym Guido ukazuje nam postawę wspaniałego ojca, który nie zawaha się 
narazić swojego życia dla dobra synka.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W filmie Życie jest 
piękne można doszukać się kilku wad: drażnić może jego troszeczkę zbyt 
infantylny i sentymentalny charakter oraz fakt, że nie wszystkie dowcipy
 (chociaż zdecydowana większość!) są najwyższych lotów. Słabym punktem 
produkcji Benigniego, można nazwać również jej, w pewnym sensie, 
absolutnie bajkowy i odrealniony charakter, ale przecież w tej kategorii
 film sprawdza się znakomicie, a zawarte w nim bardzo sugestywne 
przesłanie bez przeszkód dociera do widza. Zatem te nieliczne wady 
absolutnie nie przeszkadzają w pozytywnym odbiorze tego obrazu, 
urzekającego przecież widza od pierwszej sceny. Duża w tym zasługa 
Roberto Benginiego, który  myślę, że można śmiało to powiedzieć  
zagrał tutaj rolę swojego życia. Włoski aktor jako sypiący dowcipami, 
pełen życiowej energii wesołek, jest niesamowicie wiarygodny. Świetnie 
wczuł się w postać i sprawił, że nie sposób nie czuć do niej sympatii. 
Zdecydowanie zasłużył na Oscara, choć trzeba przyznać, że w kilku 
scenach przeszarżował swoją kreację i uczynił troszkę zbyt infantylną&lt;br /&gt;
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4S4R-wd2p90iO6ZxYNWtYe6wvaAFNzFHM-zyzxOM4fJjeUt5_wz3k2BePmIYzuUoRl_9ixkt7Q2AkKMm0CmBJmiOPuhUoJo8dBaHctwxKkiL2pjgppq6PPDTqyXPaIKAvEiz1b4Tu4LPa/s1600/lavita7.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4S4R-wd2p90iO6ZxYNWtYe6wvaAFNzFHM-zyzxOM4fJjeUt5_wz3k2BePmIYzuUoRl_9ixkt7Q2AkKMm0CmBJmiOPuhUoJo8dBaHctwxKkiL2pjgppq6PPDTqyXPaIKAvEiz1b4Tu4LPa/s1600/lavita7.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Twórcy
 Życie jest piękne podjęli wielkie ryzyko, poruszając drażliwy temat 
holocaustu w sposób komediowy, jednak można z całą pewnością stwierdzić,
 że ryzyko to się opłaciło. Udało im się stworzyć film wielki, mądry i 
poruszający, a w żaden sposób nieprzekraczający granic dobrego smaku. 
Myślę, że obraz Roberto Benginiego uzmysłowił tragedię zagłady Żydów i 
bezsens holocaustu zdecydowanie większej ilości osób, niż nudne i 
konwencjonalne produkcje dokumentalne. Ogromną zaletą filmu Życie jest 
piękne jest zarówno to, że w końcówce nie popada w sentymentalizm ani 
nie odznacza się cukierkowatością, tylko do ostatniej sceny pozostaje 
obrazem niezwykle poruszającym.&lt;br /&gt;
Spośród wielu zalet filmu Życie 
jest piękne i naprawdę wspaniałych, przemyconych w tej słodko-gorzkiej 
historii, prawd życiowych myślę, że najważniejszą jest to, że wszyscy 
powinniśmy być tacy, jak Guido i próbować zachować optymizm, energię, 
radość i rezon w każdej, nawet najbardziej ekstremalnej sytuacji naszego
 życia. 
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/6373700308639095824/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/zycie-jest-piekne.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6373700308639095824'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6373700308639095824'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/zycie-jest-piekne.html' title='Życie jest piękne'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEje-2YCZ5peiqRCHw8z6mDbfxu3XksEOyLhbQMcLz__c9wLikMCwfJl9Ua7xT2FLwdvMVvVDIOsv_rG-3bFoFQMO3B2Cj3kPf_Arb6jlVWOD6_Db6uoNXCcaXsddhAaEs10n7Jq5Dd_oM_y/s72-c/zyciejestpieknedvdrgb.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-7683049962747889927</id><published>2011-11-17T05:31:00.001-08:00</published><updated>2011-11-17T05:33:14.371-08:00</updated><title type='text'>Chłopiec w pasiastej piżamie</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7n6S8eil83eTNRDgm-uIsWuyt0C-q5joQpopHxoPWQ1ltwX42QLqdtRRLFevFQV5NgCTy9-LekWLT0V5pqTmAUU8UsoQkCAxnRcynRbIcCL0uYcanZPp2kTsD0FqEAxIOSWG6xoVOwt4o/s1600/ch%25C5%2582opi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;294&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7n6S8eil83eTNRDgm-uIsWuyt0C-q5joQpopHxoPWQ1ltwX42QLqdtRRLFevFQV5NgCTy9-LekWLT0V5pqTmAUU8UsoQkCAxnRcynRbIcCL0uYcanZPp2kTsD0FqEAxIOSWG6xoVOwt4o/s320/ch%25C5%2582opi.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Wzruszająca historia przyjaźni dwóch chłopców. Niezwykła, ponieważ 
bardzo nietypowa. Akcja dzieje się w latach czterdziestych XX wieku. 
Chłopców różni wszystko prócz wieku. Obaj mają osiem lat. I na tym 
podobieństwa się kończą. Jeden jest synem Gestapo, Niemcem, którego 
rodzina nienawidzi Żydów, uważa ich za godny potępienia naród, który 
należy wytępić. Drugi – Szmul – Żyd osadzony w obozie koncentracyjnym. 
Nie wolno mu lubić Niemców.&lt;br /&gt;
Ale od początku. Jak do tego wszystkiego dochodzi? Rodzina Bruna 
przeprowadza się z Berlina do innego miasta (mimo iż nie jest to 
powiedziane wprost, chodzi o Auschwitz). Początkowo bardzo nie chce, bo 
jest mu żal przyjaciół, z którymi się bawił. Warunkiem żony jest fakt, 
że obóz koncentracyjny ma być położony daleko od ich nowego domu. 
Niestety. Jest widoczny z okna chłopca. Rodzina próbuje trzymać go w 
zamknięciu i zabrania wychodzić poza ogród, co naturalnie sprawia, że 
chłopiec zaczyna uciekać.&lt;br /&gt;
Pewnego dnia natrafia na ogrodzenie. Nie zdaje sobie sprawy z tego jakie
 to miejsce. Widzi chłopca, który bawi się w piasku. Ma na sobie 
pasiasty strój. Młody Niemiec myśli, że to piżama i że całe to miejsce 
jest miejscem ciągłych zabaw. Użala się nad sobą, że nie ma przyjaciół i
 że ma gorzej od Szmula, gdy ten ma przecież wkoło mnóstwo ludzi. Nie 
rozumie, że to, co dzieje się po drugiej stronie to koszmar.&lt;br /&gt;
Chłopcy zaprzyjaźniają się, Bruno przynosi koledze jedzenie, grają nawet
 razem w szachy. Wszystko to robią ukrywając się przed wszystkimi. Nikt 
by przecież nie zaakceptował takiej przyjaźni.&lt;br /&gt;
Na uwagę zasługuje gra aktorska małych chłopców. Są całkowicie prawdziwi
 w swoich rolach. Wiadomo, że nie jest to łatwe, ponieważ tematyka 
wojenna i obozowa jest ciężka do zrozumienia. Nie tylko dla małych 
chłopców, którzy muszą zagrać postacie takie, a nie inne. Filmowym 
Szmulowi i Brunowi się to udaje. Patrzymy na nich wzruszając się i 
ciesząc razem z nimi. Warto również wymienić rolę ojca Bruna – 
komendanta obozu – Davida Thewlisa. Początkowo surowy i bezwzględny 
człowiek, ceniący tylko dobro swojego kraju, ewoluuje w filmie, stając 
się finalnie wrażliwym człowiekiem.&lt;br /&gt;
Film zasługuje na uwagę między innymi dlatego, że cały dramat wojenny 
okazany jest tu oczami małego chłopca. Chłopca, który na początku nie 
rozumie powagi sytuacji, nie wie z czym boryka się jego żydowski 
przyjaciel. Nie odnajduje się w świecie, który dopiero odkrywa.  Skąd 
bowiem tak mały chłopiec ma wiedzieć czym był Holokaust.  Bruno 
właściwie dojrzewa na oczach widzów powoli rozumiejąc kim jest jego 
ojciec i co się w tym fałszywym świecie dzieje.&lt;br /&gt;
Nie należy oglądać tego filmu spodziewając się idealnego 
odzwierciedlenia rzeczywistości, ponieważ zabrakło mu paru ważnych 
faktów, było też trochę niedociągnięć. Jednak nie o tym jest ten film. 
Przepięknie pokazuje różnice między dwiema stronami. Dwoma różnymi 
światami. Dlatego właśnie jest tak piękny i zasługuje na wysokie noty&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqWx2j85kJShJGdHsf9ma6CaIou5hGmoCVFz_iOJFxFpVRVVqmCGah3DUyJsvFw29EM2coLp_9CSq4MUvrQq5OU46s3DzcUWbPbhlNfXfb1T3-TjwqocyWIKv_OkJA739KivlezypmoozU/s1600/ch.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqWx2j85kJShJGdHsf9ma6CaIou5hGmoCVFz_iOJFxFpVRVVqmCGah3DUyJsvFw29EM2coLp_9CSq4MUvrQq5OU46s3DzcUWbPbhlNfXfb1T3-TjwqocyWIKv_OkJA739KivlezypmoozU/s320/ch.jpg&quot; width=&quot;227&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/7683049962747889927/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/chopiec-w-pasiastej-pizamie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/7683049962747889927'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/7683049962747889927'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/chopiec-w-pasiastej-pizamie.html' title='Chłopiec w pasiastej piżamie'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7n6S8eil83eTNRDgm-uIsWuyt0C-q5joQpopHxoPWQ1ltwX42QLqdtRRLFevFQV5NgCTy9-LekWLT0V5pqTmAUU8UsoQkCAxnRcynRbIcCL0uYcanZPp2kTsD0FqEAxIOSWG6xoVOwt4o/s72-c/ch%25C5%2582opi.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-1975419273324946489</id><published>2011-11-16T06:04:00.001-08:00</published><updated>2011-11-16T06:07:50.572-08:00</updated><title type='text'>Siedem</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhq-INUuRgmF6WPO_Fwtb4GQkusom_1uH4xF3QFm6BuAibM2Uk-J40pukCDjGtXEbXL6RzvmjRc-Q-bw1BVm2BLna16PL2JS7emg1P4yvcK6h6ETuj89o58B3l1baYxOXX4UCi_nWSA_ci/s1600/siede.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhq-INUuRgmF6WPO_Fwtb4GQkusom_1uH4xF3QFm6BuAibM2Uk-J40pukCDjGtXEbXL6RzvmjRc-Q-bw1BVm2BLna16PL2JS7emg1P4yvcK6h6ETuj89o58B3l1baYxOXX4UCi_nWSA_ci/s400/siede.jpg&quot; width=&quot;284&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span class=&quot;baza_info&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;&lt;b&gt;Siedem grzechów głównych - pycha, chciwość, 
zazdrość, gniew, nieczystość, łakomstwo i lenistwo to jeden z 
podstawowych kanonów chrześcijaństwa. Grzechy te w języku angielskim 
określa się jako &quot;deadly&quot;, ponieważ są zaczątkiem innych grzechów - 
prowadzą do zła, śmierci duszy i wiecznego potępienia. A jak twierdzi 
Biblia: każde zło winno być ukarane - i będzie, na Sądzie Ostatecznym. 
Jeśli jednak ktoś w świecie doczesnym zechce przejąć boskie wymierzanie 
sprawiedliwości w swoje ręce, nie może uniknąć tego, że sam wstąpi na 
ścieżkę zła, co pokazuje nam film Davida Finchera - &quot;Siedem&quot;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;baza_info&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsPhL7GNNyXxFJxXxkZMoy4VVwv-xDtbwsdzTGtWYKHX1kwC0gYDkN6GrElVii8KTBiny9CEOb5OUFE8xqGkOyMnCjHRjjX307woDu5ZjsUC2Wp1V9VAdDYYvK_mBxWZAyvUUWExsSAHeD/s1600/siedemm.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;256&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjsPhL7GNNyXxFJxXxkZMoy4VVwv-xDtbwsdzTGtWYKHX1kwC0gYDkN6GrElVii8KTBiny9CEOb5OUFE8xqGkOyMnCjHRjjX307woDu5ZjsUC2Wp1V9VAdDYYvK_mBxWZAyvUUWExsSAHeD/s320/siedemm.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class=&quot;baza_info&quot;&gt;Na 
początku &quot;Siedem&quot; zdaje się być po prostu filmem z kryminalną zagadką. 
Mamy więc dwóch gliniarzy: pierwszy to William Somerset (grany przez 
Morgana Freemana) - stary i doświadczony, ale i zmęczony. Czuje, że 
zobojętniał na zło, że widział za dużo, jednak przy tym jest dumny z 
tego, że nigdy nie musiał użyć broni, uważa to za resztkę 
człowieczeństwa, którą udało mu się w sobie ocalić. Drugi to David Mills
 zagrany bardzo dobrze przez Brada Pitta. Mills to idealista pragnący 
naprawić świat. Jest jeszcze świeży, zanim pomyśli wyciąga broń. Bohater
 Freemana dostaje - razem z nową sprawą - zadanie wprowadzenia w tajniki
 pracy detektywa swojego młodszego kolegi. To ciekawe, ale rodząca się 
między nimi więź - z początku niezbyt zadowolony Somerset odkrywa, że 
Mills i jego żona (Gwyneth Paltrow) mogą mu zastąpić upragnioną rodzinę -
 w pewnym momencie staje się głównym motorem filmu. Nie raz już mieliśmy
 filmy o partnerach, ale w pamięci zostawały tylko komedie w stylu 
&quot;Zabójczej Broni&quot; z Gibsonem. Ten film jest diametralnie inny. Tutaj 
młodszy glina musi szybko dojrzeć, a starszy zebrać w sobie ostatnie 
siły na rozwiązanie nowej sprawy. I wraz z jej pojawieniem się, film 
zaczyna przekształcać się najpierw w mroczny thriller, żeby w końcu 
przybrać postać psychologicznego dreszczowca...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Detektywi 
otrzymują sprawę serii dziwnych morderstw. Charakteryzuje je wyjątkowe 
okrucieństwo i brutalność, a każda zbrodnia jest swoistą karą za jeden z
 kolejnych grzechów głównych - na przykład grzech łakomstwa zostaje 
ukarany przejedzeniem... na śmierć. Jak się okazuje psychopatycznym 
mordercą jest John Doe (w tej roli diaboliczny, a przy tym skromny Kevin
 Spacey). Człowiek ten jako ziemski sędzia, a zarazem kat na usługach 
&quot;boskiej sprawiedliwości&quot;, jest w tym filmie tak naprawdę mało istotny. 
Fincher zrobił wszystko, by szaleniec do końca nie wydawał nam się zbyt 
ważny, a jego twarz oglądamy dopiero w ostatnich 20 minutach filmu. Doe 
jest anonimowym mieszkańcem wielkiej aglomeracji, który na własną rękę 
wymierza, w swoim mniemaniu, sprawiedliwość. To jest jego życiowa misja,
 jego jedyny cel. Reżyser jednak skupia się na czymś innym - na 
podkreśleniu mrocznej strony tej historii. Nie da się ukryć, że klimat 
jest podstawowym fundamentem filmu. Gdy patrzymy na skąpane w wiecznym 
deszczu miasto, brudne i ciemne zaułki, zagracone i ponure mieszkania, w
 których roi się od karaluchów, aż trudno uwierzyć, że to Los Angeles - 
Miasto Aniołów. Trudno wyjść z podziwu, że z miasta, które słynie z palm
 i kremowych rezydencji z czerwoną dachówką, reżyser potrafił zrobić tak
 niepokojące miejsce.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pisząc o atmosferze filmu należy wspomnieć 
poprzedni film Finchera - Obcy 3. Trzecia część mrocznego thrillera 
sci-fi ogólnie mówiąc się nie spodobała. zarówno krytyce, jak i 
większości widzom. Mimo to film był mroczny, niepokojący i 
przytłaczający, a to dzięki scenografii, odpowiedniej grze światła i 
ruchom kamery. Fincherowi udało się podobny klimat zbudować w &quot;Siedem&quot;, 
już z mniejszym powodzeniem, ale nadal na wyśmienitym poziomie.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Wszyscy
 zgodnie przyznają, że film nie jest odpowiedni dla ludzi o słabych 
nerwach. Ktokolwiek do niego zasiądzie musi być pewien, że bez względu 
na wszystko będzie umiał sobie wmówić, że: &quot;To tylko film&quot;. Z pewnością 
jest to tylko film, ale mocny jak diabli. &lt;/span&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/1975419273324946489/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/siedem.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1975419273324946489'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1975419273324946489'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/siedem.html' title='Siedem'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhq-INUuRgmF6WPO_Fwtb4GQkusom_1uH4xF3QFm6BuAibM2Uk-J40pukCDjGtXEbXL6RzvmjRc-Q-bw1BVm2BLna16PL2JS7emg1P4yvcK6h6ETuj89o58B3l1baYxOXX4UCi_nWSA_ci/s72-c/siede.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-1839399572562571848</id><published>2011-11-16T05:32:00.001-08:00</published><updated>2011-11-16T05:40:23.607-08:00</updated><title type='text'>Widma w mieście Breslau</title><content type='html'>&lt;b&gt;Wrocław, rok 1919.&lt;/b&gt; Na jednej z wysepek w rozlewiskach Odry dwóch 
gimnazjalistów dokonuje makabrycznego odkrycia. Przybyły na miejsce 
asystent kryminalny Eberhard Mock odnajduje okrutnie okaleczone ciała 
czterech mężczyzn, a przy nich adresowaną do siebie tajemniczą notatkę. 
Ekscentryczny morderca wciąga policję w grę, której stawką jest życie 
kolejnych ludzi. Policjanci podążają jego tropem w podziemny świat 
tajnych sekt okultystycznych i sutenerów oferujących bogatym klientom 
zakazane rozrywki. Tymczasem nieustępliwy, porywczy Mock, prześladowany 
przez senne koszmary, słabość do alkoholu i pięknych, rudowłosych 
kobiet, toczy rozpaczliwą walkę z czasem. Wykorzystuje cały swój spryt i
 doświadczenie, by jak najprędzej powstrzymać krwawy spektakl, którego –
 nieświadomie – sam jest przyczyną. Mroczny, pełen napięcia i grozy 
thriller Marka Krajewskiego opisuje wydarzenia o osiem lat poprzedzające
 akcję uznanego za najlepszy polski kryminał 2003 roku &lt;i&gt;Końca świata w Breslau&lt;/i&gt;. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtYzTaSVDaSxtf-edyIyVYxmsjaCgBMtlZhKR-0YoodVkpCLUDEHeWJYoyzu6WONsMxZcFMCVJQGtmZZH0uMrZl8ygKS_l4d5RSMNCWSGU_oTEYj6JbPtEmHeb6LQqPbQgF2F6xeZP5ksq/s1600/widma.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtYzTaSVDaSxtf-edyIyVYxmsjaCgBMtlZhKR-0YoodVkpCLUDEHeWJYoyzu6WONsMxZcFMCVJQGtmZZH0uMrZl8ygKS_l4d5RSMNCWSGU_oTEYj6JbPtEmHeb6LQqPbQgF2F6xeZP5ksq/s320/widma.jpg&quot; width=&quot;201&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Książka Krajewskiego bardzo mi się spodobała, i to z przyczyn, które 
innym przeszkadzały. Opis jest skupiony na samej osobie Mocka bardziej 
niż w pozostałych książkach, odsłaniają się dotąd niewspominane karty 
jego osobistej biografii, akcja jest poprzetykana nicią wątków 
zaprzeszłych, dotąd pomijanych, a dla kształtu wielu już znanych postaci
 ważnych. Wydaje się nawet, iż akcja umieszczona jest w czasach daleko 
wcześniejszych niż w poprzednich częściach cyklu właśnie po to, aby 
pokazać, jakie zdarzenia doprowadziły do ustalenia się stosunków między 
postaciami w formie znanej z poprzednich powieści; zaś sam zwrot ku 
szczegółom osobistym wydaje się związany z planowaną już wówczas 
powieścią &quot;Festung Breslau&quot;, która miała być ostatnią z cyklu (a jej 
kompozycja doskonale się nadaje do takiego zamknięcia serii). Mamy więc 
coś więcej o postaciach i opisywanej rzeczywistości, bo już niedługo 
będziemy się musieli z nimi rozstać. (Autor jednak uznał temat za na 
tyle nośny, iż już szósta część jest ukończona, a dalsze są tylko 
kwestią czasu.)
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mock jest postacią zestawioną ze sprzeczności, a przynajmniej cech, 
które zdają się sobie przeczyć w jednej osobie. Mamy więc brutala, 
dziwkarza, człowieka o reputacji opartej na sianym przezeń strachu i 
kontaktującego się ze światem przestępczym. Z drugiej jednak strony 
człowiek ten odebrał wykształcenie klasyczne, napisał kilka prac po 
łacinie, a w chwilach zdenerwowania bądź nudy powtarza sobie w myśli 
heksametry greckich i rzymskich klasyków bądź odmienia przecz przypadki 
łacińskie rzeczowniki, na podobieństwo tych, który w takich chwilach 
liczą do stu lub mnożą liczby dwucyfrowe (słyszałem też o wyciąganiu 
pierwiastków). Jakoś się to jednak łączy ze sobą w jego psychice, i 
jedno nie daje się wyprzeć przez drugie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &amp;nbsp; &lt;u&gt;POLECAM &lt;/u&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5qmGqyzWAuyT93YIox8AeuMGqTZNm1bCph_4razHyIHMLt0Tojx2LN8R4zGhHB31nK574q6QEOc6RbCPW0Lup9MV5Z0ILpwf1cbVaMu4CBD5ux8Gx6RYBndPDVjKHJzHUp3r6xXsiVM2t/s1600/wid.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5qmGqyzWAuyT93YIox8AeuMGqTZNm1bCph_4razHyIHMLt0Tojx2LN8R4zGhHB31nK574q6QEOc6RbCPW0Lup9MV5Z0ILpwf1cbVaMu4CBD5ux8Gx6RYBndPDVjKHJzHUp3r6xXsiVM2t/s200/wid.jpg&quot; width=&quot;128&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/1839399572562571848/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/widma-w-miescie-breslau.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1839399572562571848'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/1839399572562571848'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/widma-w-miescie-breslau.html' title='Widma w mieście Breslau'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjtYzTaSVDaSxtf-edyIyVYxmsjaCgBMtlZhKR-0YoodVkpCLUDEHeWJYoyzu6WONsMxZcFMCVJQGtmZZH0uMrZl8ygKS_l4d5RSMNCWSGU_oTEYj6JbPtEmHeb6LQqPbQgF2F6xeZP5ksq/s72-c/widma.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-5647241100388528504</id><published>2011-11-16T05:18:00.001-08:00</published><updated>2011-11-16T05:39:49.341-08:00</updated><title type='text'>Requiem dla snu</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTVFNgti7OQDT5H0ExeYhfjjFhEgWyKYSx_iO1Af2S1fjxTz5TrQ5eifHNbZsPwG7x3qm5v8S9XLRKpzHN6pjNbfZ3K3aCe0liP4GnY8arPKYqT4Nih4z_28TAeYPrZmW0817NcuPCJXJ4/s1600/req.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTVFNgti7OQDT5H0ExeYhfjjFhEgWyKYSx_iO1Af2S1fjxTz5TrQ5eifHNbZsPwG7x3qm5v8S9XLRKpzHN6pjNbfZ3K3aCe0liP4GnY8arPKYqT4Nih4z_28TAeYPrZmW0817NcuPCJXJ4/s320/req.jpg&quot; width=&quot;238&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&quot;Requiem dla snu&quot;&lt;/b&gt; to wstrząsający dramat opowiadający o czterech osobach
 z Brooklynu, zmagających się z nałogami. Marion Silver (Jennifer 
Connelly), Harry Goldfarb (Jared Leto) i Tyrone C. Love (Marlon Wayans) 
nie mogą przestać zażywać heroiny. W największe piekło dostała się Sara 
Goldfarb (Ellen Burstyn) - samotna kobieta i matka Harry&#39;ego, która 
panicznie boi się lodówki, i godzinami ogląda telewizje. Na dodatek 
bierze tabletki odchudzające, aby zmieścić się w swoją sukienkę ze 
snów...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjY2I5OWPEjlc0oGG4aoPU-hsjTB9BSsdHN_O1bGm2lw_jh0fzmlrsxZa-Qaa8boShZQw99W3xSR-rMQoN2N5CmJ9KzXDPLW6V36JIlAMDEtXBxMiEd-YdCJmcjb1ScDCi6nHBYrT33Cbr6/s1600/req2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjY2I5OWPEjlc0oGG4aoPU-hsjTB9BSsdHN_O1bGm2lw_jh0fzmlrsxZa-Qaa8boShZQw99W3xSR-rMQoN2N5CmJ9KzXDPLW6V36JIlAMDEtXBxMiEd-YdCJmcjb1ScDCi6nHBYrT33Cbr6/s320/req2.jpg&quot; width=&quot;214&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Akcja filmu rozpoczyna się latem. Starsza kobieta, Sara Goldfarb, 
mieszka samotnie w brooklyńskiej dzielnicy Brighton Beach. Jej mąż 
odszedł kilka lat temu, a jedyny syn, Harry, wyprowadził się. Ulubionym 
zajęciem kobiety jest oglądanie telewizji oraz sporadyczne spotykanie 
się z zaprzyjaźnionymi sąsiadkami. Pewnego popołudnia Sara otrzymuje 
telefon, którego nadawca informuje ją, iż została wybrana do wzięcia 
udziału w telewizyjnym show, nagrywanym na żywo w siedzibie jej 
ulubionej stacji. Od tego momentu Sara popada w obsesję – za cel obiera 
sobie zrzucenie rzekomo zbędnych kilogramów, przez co poddaje się 
drakońskiej diecie, opartej na stosowaniu tabletek na odchudzanie od 
szemranego lekarza-dietetyka. Kobieta uzależnia się od pigułek, które w 
rezultacie doprowadzają ją do psychozy amfetaminowej.&lt;br /&gt;
W międzyczasie syn Sary, Harry, i jego dziewczyna – pochodząca z bogatej rodziny Marion – uzależniają się od heroiny. Harry i jego najlepszy przyjaciel Tyrone trudnią się handlem narkotykami,
 chcą bowiem zarobić duże pieniądze i rozpocząć lepsze życie – 
rozprowadzanie używek ma im pomóc w osiągnięciu celu. Harry chce 
zainwestować w butik dla swojej dziewczyny, podczas gdy Tyrone marzy o 
zerwaniu z profesją drobnego ulicznego bandziora i uczynieniu swojej 
matki dumnej. Niestety, jesienią Tyrone pada ofiarą gangsterskiej wojny,
 w wyniku której trafia do więzienia. Harry przeznacza lwią część 
zarobionej jeszcze w lecie gotówki, by wpłacić kaucję za przyjaciela. 
Przyjaciele kontynuują dążenie do spełniania swoich marzeń. Harry 
odkrywa także powstałą na swoim przedramieniu infekcję.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEib1y_3a-_snIzSSJ0KlH0PFVYUYr5ptwZYmE-WPcLJHhIJPyCt5_Yqw2ihak8OixY6az5dJjfmUnDTHavr0eQa1JwfNsHTWOWCodzejg7RUgWbKP3x2tXuJPwUSIwcaW2QHH9hYsQsyYlR/s1600/req3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;228&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEib1y_3a-_snIzSSJ0KlH0PFVYUYr5ptwZYmE-WPcLJHhIJPyCt5_Yqw2ihak8OixY6az5dJjfmUnDTHavr0eQa1JwfNsHTWOWCodzejg7RUgWbKP3x2tXuJPwUSIwcaW2QHH9hYsQsyYlR/s320/req3.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Nadchodzi zima. Sara, kompletnie uzależniona od pigułek na 
odchudzanie, trafia do szpitala. Kilkudniowe kuracje odwykowe nie 
pomagają i ostatecznie zostaje ona poddana terapii elektrowstrząsowej. 
Harry i Tyrone docierają na Florydę, lecz w wyniku wcześniejszych infekcji dożylnych przedramię Harry&#39;ego całkowicie pokrywa się bolesnymi krwiakami.
 W jednym z miejscowych szpitali bohaterowie zostają aresztowani. 
Tymczasem na Brooklynie powrotu swojego partnera oczekuje zrozpaczona 
Marion. Narkotykowy głód dziewczyny zaostrza się, oddaje się 
bezwzględnemu stręczycielowi. W wyniku splotu dramatycznych wydarzeń, 
Sara zostaje zdiagnozowana jako katatoniczka
 i osadzona w szpitalu psychiatrycznym; Tyrone zostaje osadzony w 
więzieniu o podwyższonym rygorze, gdzie jest bity i poniżany; Marion by 
zdobyć narkotyki uczestniczy w poniżającej seksualnej orgii; Harry&#39;emu 
natomiast zostaje amputowana lewa ręka. W ostatniej scenie – śnie Sary –
 występuje jednak ona w telewizji, a jej syn zostaje przedstawiony jako 
dobrze zapowiadający się biznesmen.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;u&gt;WARTO OBEJRZEĆ! &lt;/u&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/5647241100388528504/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/requiem-dla-snu.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/5647241100388528504'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/5647241100388528504'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/requiem-dla-snu.html' title='Requiem dla snu'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTVFNgti7OQDT5H0ExeYhfjjFhEgWyKYSx_iO1Af2S1fjxTz5TrQ5eifHNbZsPwG7x3qm5v8S9XLRKpzHN6pjNbfZ3K3aCe0liP4GnY8arPKYqT4Nih4z_28TAeYPrZmW0817NcuPCJXJ4/s72-c/req.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-3038243321729470590</id><published>2011-11-15T10:25:00.000-08:00</published><updated>2011-11-15T10:29:04.680-08:00</updated><title type='text'>&quot;Mój przyjaciel Henry&quot; - historia walki z autyzmem</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiZA48LiaREHDdqnVXQzd7z3ocQBDeSF_f1fSIcPLrHO6uYGYRBhHpxokYaWsZjMIwfaPYWRvmNj_dDcNr64DMVTRGvb3akr2vt694ZNzGZoYLS3_S4Nui-U9hX7QhlGDbF2DHSGOA5GuFE/s1600/moj+przyj.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEih2nD6ICgxoqlhDj0iaICrNCA_M_8ZjoEzBvklQ-ZAXllhJL9MUIZgUbwEcdAqq1XcWRngzlg34lqCLn6A02QY4d7hQ6_ftSv05yAsI0wVr9qi36vOHKKpQLR4zzuLP-XlnAiZbd9R_QQW/s1600/mojprzyjacielhenr.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEih2nD6ICgxoqlhDj0iaICrNCA_M_8ZjoEzBvklQ-ZAXllhJL9MUIZgUbwEcdAqq1XcWRngzlg34lqCLn6A02QY4d7hQ6_ftSv05yAsI0wVr9qi36vOHKKpQLR4zzuLP-XlnAiZbd9R_QQW/s1600/mojprzyjacielhenr.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: small;&quot;&gt;Książki  potrafią wywoływać bardzo silne emocje, a “Mój  przyjaciel  Henry”  zdecydowanie do nich należy. Autorką jest Nuala  Gardner, która  opisała  walkę swoją oraz swojego męża, Jamiego, z  autyzmem syna Dale’a. Walkę, w  kórej centralną postacią był … pies, a  dokładniej golden retriver o  imieniu Henry&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nuala  to silna i zdecydowana kobieta, która zrobi wszystko, aby pomóc  swojemu  dziecku w &amp;nbsp;osiągnięciu takiej samodzielności, na ile jest to  tylko  możliwe. Przedstawia codzienność, którą wręcz trudno sobie  wyobrazić,  codzienność która przytłacza, która sprowadza ją na skraj  załamania, a  małżeństwo na skraj rozpadu. Zamknięty w autystycznym  świecie Dale nie  potrafi porozumieć się ze swoimi rodzicami, a na każde  odstępstwo od  rutyny lub słowa, których nie lubi reaguje histerycznym  krzykiem i  płaczem. Kiedy rodzice coraz bardziej tracą nadzieję na  wyciągnięcie  Dale’a z jego zamkniętego świata na scenę nieoczekiwanie  wkracza  szczeniak. Golden retriever Henry staje się nie tylko  najlepszym  przyjacielem Dale’a, ale też jedynym kanałem komunikacyjnym,  który łączy  &lt;a href=&quot;http://pastylka.pl/choroby/autyzm-dzieciecy&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;autystyczny świat&lt;/a&gt;  chłopca ze światem zewnętrzym. Przy pomocy Henrego  Dale uczy się  odpowiedzialności, zachowań społecznych i poznaje metody  przekazywania  swoich uczuć i myśli.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przedstawiona  historia porusza do głębi.  To co przeszli rodzice Dale’a jest drogą  usianą bólem, płaczem, ale też  drogą podczas której najmniejsze radości i  postępy dają ogromną  satysfakcję i nadzieję na lepsze jutro. Historia  Nuali, Jamiego i  Dale’a kończy się , jeśli można to tak nazwać,  szczęśliwie, a udało im  się to osiągnąć dzięki własnej determinacji,  wsparciu i bezgranicznie  oddanemu psiakowi, który stał się członkiem ich  rodziny. Cała  przedstwiona historia walki z &lt;a href=&quot;http://pastylka.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;chorobą&lt;/a&gt;  trwa prawie 20 lat, a zakończona  jest wspomnieniami Dale’a, który  opowiada o tym, jak zapamiętał niektóre  sytyacje z dzieciństwa,  dlaczego reagował na nie tak a nie inaczej i  dlaczego Henry stał się  kluczowym elementem jego wyjścia z zamkniętego,  autystycznego świata.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“Mój   przyjaciel Henry” to książka, która zmusza do płaczu i śmiechu   jednocześnie, wywołuje smutek, lecz jednocześnie daje wiarę w ludzką   siłę.&lt;br /&gt;
Chociaż może to zabrzmieć banalnie książka ta daje nadzieję na to, że miłość potrafi zdziałać wszystko.&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Polecam wszystkim.&lt;/b&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/3038243321729470590/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/moj-przyjaciel-henry-historia-walki-z.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3038243321729470590'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3038243321729470590'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/moj-przyjaciel-henry-historia-walki-z.html' title='&quot;Mój przyjaciel Henry&quot; - historia walki z autyzmem'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEih2nD6ICgxoqlhDj0iaICrNCA_M_8ZjoEzBvklQ-ZAXllhJL9MUIZgUbwEcdAqq1XcWRngzlg34lqCLn6A02QY4d7hQ6_ftSv05yAsI0wVr9qi36vOHKKpQLR4zzuLP-XlnAiZbd9R_QQW/s72-c/mojprzyjacielhenr.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-6048254880815092600</id><published>2011-11-15T10:13:00.000-08:00</published><updated>2011-11-15T10:17:00.186-08:00</updated><title type='text'>Dom zły</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrzmJCnoSVXJAVJ7T_sjGx8SMtgPKecixfBtv2j8INwX5xLqmg_BgBGa7-louz0NsrpEA_EmFejq9d6qGnYvI-5O0YkRZZ7Kej_3VjJEL6nln7Ze-1uatZeeKkJGsKU2DEi7YeBNBBgG63/s1600/dom+z%25C5%2582y.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrzmJCnoSVXJAVJ7T_sjGx8SMtgPKecixfBtv2j8INwX5xLqmg_BgBGa7-louz0NsrpEA_EmFejq9d6qGnYvI-5O0YkRZZ7Kej_3VjJEL6nln7Ze-1uatZeeKkJGsKU2DEi7YeBNBBgG63/s320/dom+z%25C5%2582y.jpg&quot; width=&quot;226&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;b&gt;Polska Rzeczpospolia Ludowa, przełom lat 70. i 80. Edward Środoń   jest oskarżony o morderstwo małżeństwa Dziabasów. Zostaje przywieziony   na miejsce zbrodni przez milicję, celem zrobienia wizji lokalnej.   Oskarżony opowiada swoją historię.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;Edwardowi Środoniowi nie poszczęściło się w życiu. Miał dobrą pracę w  PGRze, żonę, stabilizację. Żona zmarła nagle na wylew, Środoń się  rozpił, stracił pracę. Postanawia zacząć nowe życie. Dostaje stanowisko w  PGRze w innej miejscowości, pakuje swoje rzeczy (nie ma tego dużo) i  rusza w drogę. Tuż przed dotarciem do celu, autobus się psuje, Środoń  postanawia ruszyć na piechotę. Zastaje go noc i ulewa, dobija się do  pierwszej lepszej chałupy - zostaje ugoszczony przez małżeństwo  Dziabasów. Rozkręca się impreza - nocny gość i pan domu staropolskim  obyczajem rozpijają flaszkę za flaszką. W pijanym widzie oboje wymyślają  świetny interes - pędzenie bimbru i sprzedaż pobliskiej jednostce  sowieckiej armii. Dziabas potrzebuje pieniędzy na poloneza dla syna -  liczy, że w ten sposób zatrzyma go na gospodarce, Środoń chciałby się  dobrze urządzić w nowym życiu. Dogadani co do wspólnych działań,  rozchodzą się do łóżek. Środoń kładzie się spać, od tej pory nic już nie  jest tak jak powinno...&lt;br /&gt;
Akcja filmu dzieje się na początku lat 80., w czasie prowadzenia  śledztwa, czasami wraca o 4 lata do feralnej nocy, kiedy wydarzyła się  tragedia. W czasie śledztwa widzimy głównie wewnętrzne rozgrywki  milicjantów, i miejscowych notabli którzy mniej interesują się  śledztwem, a bardziej ratowaniem własnej skóry - każdy ma za uszami  jakąś aferę lub co najmniej aferkę. Jedna z milicjantek jest w ciąży,  nie do końca wiadomo z kim, milicjantowi grozi wyrzucenie za obrazę  Związku Radzieckiego, w tle przewijają się malwersacje finansowe, bardzo  możliwe, że powiązane z nimi jest także pewne morderstwo.&lt;br /&gt;
Kiedy akcja się cofa w czasie, także nic do końca nie jest jasne,  sytuacja zmienia się bardzo szybko, ktoś kto był miły, za chwilę może  wbić nóż w plecy. Atmosfera filmu jest taka jak pewnie większości  Polaków kojarzy się początek lat 80., czas stanu wojennego - szaro,  buro, biednie. Dookoła leje się wódka, nikt nie ma nadziei na to, że  cokolwiek zmieni się na lepsze. Nędza i smród buchają z ekranu prosto w  nozdrza, czasami ma się ochotę zwymiotować. Można ten film lubić lub  nie, na pewno wywołuje emocje. Reżyser filmu - Wojciech Smarzowski - ma  na swoim koncie bardzo udany film&lt;br /&gt;
Wesele (z praktycznie tą samą  obsadą nawiasem mówiąc). Na życie musi jednak zarabiać kręcąc kolejne  odcinki serialu ‘Na wspólnej&#39;. Jak przyznał w jednym z wywiadów robi to  tylko po to, żeby mieć z czego żyć i żeby móc raz na kilka lat nakręcić  jeden film fabularny. Mam nadzieję, że po sukcesie Wesela i Domu Złego,  na następny film Smarzowskiego nie będziemy musieli tak długo czekać.  Kapitalne kino dużego formatu!&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYq7yrBfI0QXtL0T31RO2fmbtvRq1nTEIB40alWBz7cLZxDOhsFSPDSPBT9DB5QO3qNcmkohD02D0D5xcp3Y9embLjT_jpkFuvV2Vgv8MyvlEUfYdi6krRVVUJkq-l20NbH92Qj-FB7q6P/s1600/dom_zly_2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;133&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYq7yrBfI0QXtL0T31RO2fmbtvRq1nTEIB40alWBz7cLZxDOhsFSPDSPBT9DB5QO3qNcmkohD02D0D5xcp3Y9embLjT_jpkFuvV2Vgv8MyvlEUfYdi6krRVVUJkq-l20NbH92Qj-FB7q6P/s200/dom_zly_2.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/6048254880815092600/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/dom-zy.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6048254880815092600'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/6048254880815092600'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/dom-zy.html' title='Dom zły'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrzmJCnoSVXJAVJ7T_sjGx8SMtgPKecixfBtv2j8INwX5xLqmg_BgBGa7-louz0NsrpEA_EmFejq9d6qGnYvI-5O0YkRZZ7Kej_3VjJEL6nln7Ze-1uatZeeKkJGsKU2DEi7YeBNBBgG63/s72-c/dom+z%25C5%2582y.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8055201760231795202.post-3445280538644548344</id><published>2011-11-15T09:37:00.000-08:00</published><updated>2011-11-15T10:17:46.845-08:00</updated><title type='text'>Recenzja filmu &quot;Upadek&quot;</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBpTEDnun355lLdLZhrMCZ1QoZAMVMIF0vcgcoRk11U3e2ZSSoCoQBYUwixxBkUcAD456WgVlAY8DbMBxMZ2VpSOUekJ5FZ10xAaGxAlS0ZLYFDXhvnUaaO7dR1_L7nD0ss7G3UXYD_lJi/s1600/Upadek.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBpTEDnun355lLdLZhrMCZ1QoZAMVMIF0vcgcoRk11U3e2ZSSoCoQBYUwixxBkUcAD456WgVlAY8DbMBxMZ2VpSOUekJ5FZ10xAaGxAlS0ZLYFDXhvnUaaO7dR1_L7nD0ss7G3UXYD_lJi/s320/Upadek.jpg&quot; width=&quot;229&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;b&gt;Film ukazuje ostatnie kilkanaście dni życia Adolfa Hitlera i jego najbliższych współpracowników.&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;Nakręcony w 2004 roku film “Der Untergang” - “Upadek“, będący  biograficznym dramatem wojennym, to dzieło niezwykle ciekawe, a zarazem  niezwykle kontrowersyjne. Film stanowi adaptację książki “Inside  Hitler’s Bunker” J. Festa i “Z Hitlerem do końca” T. Junge (pani Junge  była osobistą sekretarką nazistowskiego dyktatora, towarzyszącą mu w  bunkrze i obserwującą dramatyczne wydarzenia z 1945 roku). Tematyka  “Upadku” obraca się wokół ostatnich kilkunastu dni życia Adolfa Hitlera i  jego bliskich współpracowników.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“Der Untergang” rozpoczyna się  krótką wypowiedzią prawdziwej T. Junge, która - z perspektywy  kilkudziesięciu lat - wspomina i ocenia swoją pracę dla przywódcy III  Rzeszy. Potem mamy już fabularną rekonstrukcję wspomnień sekretarki  Hitlera: razem z Junge obserwujemy to, co się dzieje w bunkrze fuhrera. A  dzieje się dużo, zwłaszcza w psychikach głównych bohaterów. Naziści  wiedzą bowiem, iż przegrywają wojnę, ale podchodzą do tej sprawy na  wiele sposobów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Część hitlerowców ocenia swoją sytuację  realistyczne - ci Niemcy są świadomi, że nie zdołają pokonać aliantów i  że mogą walczyć już tylko o ocalenie własnych żyć. Inni, tacy jak Eva  Braun czy sam Adolf Hitler, mydlą sobie oczy, próbują wierzyć, iż liczne  porażki mają charakter przejściowy. Są też tacy, którzy - wbrew  wszelkim znakom na niebie i ziemi - bezkrytycznie wierzą w zwycięstwo,  epatują wojennym entuzjazmem i ostro krytykują defetyzm. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wraz z  upływem czasu, kiedy radziecka ekspansja na Rzeszę postępuje,  bohaterowie stają się coraz bardziej pesymistyczni. Spisują testamenty,  myślą o swoich rodzinach, lamentują, podsumowują własne dokonania, snują  refleksje na temat odchodzenia z honorem i przyszłości świata. O ile  wcześniej namawiali Hitlera do wyjazdu z Berlina, o tyle teraz - kiedy  nazistowski wódz postanowił pozostać w bunkrze - decydują, czy uciec ze  stolicy, czy zginąć razem z fuhrerem. Naturalnie, rodzi to wiele  dylematów, gdyż postacie mają różne hierarchie wartości i rozmaicie  podchodzą do życia oraz śmierci. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dookoła szaleje wojna,  mieszkańcy Berlina ostatkiem sił bronią swojego miasta przed Rosjanami,  chociaż nie mają już żadnych szans na sukces. Ciągle ktoś ginie i odnosi  rany, zdarzają się nawet samobójstwa i zabójstwa na życzenie ofiar.  Nieustannie pojawiają się pytania o honor, patriotyzm i lojalność wobec  zwierzchników, jednak brakuje na nie jednoznacznych odpowiedzi. Berlin  jest zrujnowany, żołnierzy ubywa, natomiast dowódcy pomału tracą wiarę w  możliwość zwycięstwa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jak już wspomniałam, “Der Untergang” -  “Upadek” to film kontrowersyjny. Z jednej strony, jest on bardzo  poruszający i głęboki pod względem psychologicznym, ukazuje nazistów nie  jako puste, głupie, żądne krwi bestie, tylko jako ludzi obdarzonych  uczuciami i wyznających określone wartości. Z drugiej strony, stanowi on  pewną manipulację, gdyż gra na emocjach odbiorców i zachęca do  solidaryzowania się z hitlerowcami. Istne pranie mózgu i ogłupianie  widzów, zwłaszcza tych, którzy nie doświadczyli okrucieństw II wojny  światowej. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W dramacie “Upadek” naziści zostali przedstawieni  jako istoty całkiem sympatyczne, zasługujące na współczucie, kochające i  zatroskane o swoich bliźnich. Moim zdaniem, taki obraz hitlerowców jest  niebezpieczny, ponieważ skłania odbiorców do litowania się nad katami, a  przemilcza ich zbrodnie i niegodziwości. “Der Untergang” ukazuje  historię w sposób stronniczy i niesprawiedliwy, prezentuje fakty  wyłącznie z punktu popleczników Adolfa Hitlera, koncentruje się na ich  zaletach lub pseudozaletach, ukrywa zaś ponurą prawdę o zbrodniczej  działalności tej formacji politycznej.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Z filmu “Upadek” wyłania  się obraz fuhrera jako nieszczęśliwej, zagubionej, chorej psychicznie  jednostki, która nie wie, o czym właściwie mówi i czego żąda od swoich  podwładnych. Hitler przypomina TragiKomicznego arlekina, istotę  groteskową - śmieszną i wzruszającą jednocześnie. Jest kruchy i  słabiutki niczym staruszek, albowiem stres spowodowany niepowodzeniami i  zbliżającą się klęską odbiera mu zdrowie oraz przygniata go jak  Hugo-Wie-Jakie-Brzemię. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Oglądając “Der Untergang”, odbiorca ma  wrażenie, że reżyser próbuje za wszelką cenę usprawiedliwić przywódcę  III Rzeszy, a z jego popleczników zrobić wrażliwych ludzi z zasadami.  Twórca filmu chętnie pokazuje płaczących nazistów, nie zaś osoby, które  płakały przez nich (chociażby w Auschwitz-Birkeneu). Oczywiście, nie  zmienia to faktu, iż “Upadek” - jako produkcja filmowa - jest bardzo  udany i interesujący. Dramat sam w sobie jest dobry, miło się go ogląda,  aczkolwiek po jego obejrzeniu myślący widz ma poczucie zlasowania  mózgu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W niniejszej recenzji nie chodzi o krytykowanie sprawnie  nakręconego filmu, tylko o przewidywanie skutków, jakie może on wywołać.  Jeszcze jedna taka produkcja, jeszcze jedna wzmianka o “polskich  obozach koncentracyjnych” w zachodnich mediach, a światowa opinia  publiczna naprawdę uwierzy w “szlachetność” i “niewinność” hitlerowców  oraz zrzuci niemiecką winę na Polaków. Bardzo mnie to niepokoi, ponieważ  jest to fałszowanie historii, połączone z wybielaniem zbrodniarzy i  zniesławianiem osób niewinnych. Nie chcę, żeby społeczeństwo patrzyło na  Adolfa Hitlera i jego współpracowników przez pryzmat “Der Untergang”.  Po prostu nie chcę i już. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Czy polecam “Upadek” swoim  Czytelnikom? I tak, i nie. “Der Untergang”, jako dzieło filmowe, jest  rewelacyjny oraz godny uwagi. Ale jako nośnik treści historycznych jest  groźny i - na dłuższą metę - bezwartościowy. Nie mam możliwości, aby  zabronić Czytelnikom obejrzenia omawianej produkcji. Mogę ich jedynie  poprosić, by obcowali z tym dramatem ostrożnie i nie przyjmowali wizji  reżysera jako “jedynej słusznej”.&lt;b&gt; &lt;/b&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/feeds/3445280538644548344/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/recenzja-filmu-upadek.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3445280538644548344'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8055201760231795202/posts/default/3445280538644548344'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://e-cultureweb.blogspot.com/2011/11/recenzja-filmu-upadek.html' title='Recenzja filmu &quot;Upadek&quot;'/><author><name>Ewka</name><uri>http://www.blogger.com/profile/06535435629580699195</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='24' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8IptPaHLpd8v11-qwN-NjBgZB9R0CSbKyJFJgWbQaOO5_Gdpwg-i6-QSXiL1CcwZZnvYnUksr_QwNNh83S414Polc_u1ud3MFfh1dj7LphrJtoCroTGBd6Q_u5UzylA/s220/P1160176.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhBpTEDnun355lLdLZhrMCZ1QoZAMVMIF0vcgcoRk11U3e2ZSSoCoQBYUwixxBkUcAD456WgVlAY8DbMBxMZ2VpSOUekJ5FZ10xAaGxAlS0ZLYFDXhvnUaaO7dR1_L7nD0ss7G3UXYD_lJi/s72-c/Upadek.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry></feed>