ziplayan koala

Belgrad pt.3: Belgrad'dan izlenimler ve Zemun....

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Thu, 02 Jul 2015 05:45:00 +0000

Bu kısmı fotoğraflarla anlatayım....

Sava kenarındaki bisiklet yolu... Yanlış anlaşılmasın sağda yürüyen kişi bisiklet yolunu işgal etmiyor, bisiklet yolu sola kıvrılmış durumda...

Beton Hala denen yer.. Bu taraftan bakınca her ne kadar virane gibi görünse de resimdeki bayanların az ilerisinden itibaren şahane cafeler başlıyor..

Bir duvar saati...

Muhteşem park örneklerinden biri... Türkiye'yi aratmayacak güzellikte...

Yukarıdaki resme benzer örnekler görmek mümkün. Tüm bina eski, kir, pas içinde, sadece bir kaç evde tadilat yapılmış, boya yenilenmiş..

Mihteşem Türk çorapları her yerde...

Balkanlar deyince gözümün önüne hep sokaklarda çiçek satan kadınlar gelirdi.. Hakikaten de öyleymiş. O kadar güzel çiçekler satıyorlar ki.. Yukarıdaki fotoğraf bir pazardan...

İşte bir eczane.. Vitrine bakınca oyuncakçı sanılabilir zira tüm vitrin oyuncak arabalarla kaplı...

Bir süre sonra sıradan gelmeye başlayan içler acısı binalar..

Saint Sava kilisesi.. Beyazlığı oldukça etkileyici. Henüz yapımı tamamlanmamış. Bir Sagrada Familia hikayesi olmaya aday...

Kilise girişine çok yakışan muhteşem beton.. Bize çok yabancı olmayan bir manzara...

Kilisenin içi...

Pek de özelliği olmayan bir afiş fakat bisikletli olması sebebiyle burada kendine yer buldu...

Bir berber.. Sağda görünen tası kafaya oturtup saçları öyle kesiyorlarmış eski zamanlarda..

Zemun bölgesi.. Mimari Belgrad'ın genelinden tamamen farklı..

Julius Meinl denen kafelerde şiir yazarak kahvenizi ödeyebiliyormuşsunuz...

Tuna kenarı huzuru....

Tuna kenarı...

Zemun'un tepeleri.

Dizim dolayısıyla ben Zemun yokuşlarnı çıkamadım. Ben de o aradaki vaktimi bu manzarada muhhhteşem pişi ve keçi peyniri yiyp bira tüketerek geçirdim...

Eski arabalar...

Eski arabalar pt.2...

Mini golf sahası.. Biraz eskimiş ve bakımsız ne yazık ki..

Tuna...

Kabinet adlı barın kendi birası. İçtiğim en iyi biralardan biriydi. Burada bir CS toplantısına katıldık...

Ennn turistik cadde....

Bu da sokağın adı....

Tezga adlı kafenin muhteşem omleti.. Tekrar tekrar yemek istiyorum. Yanında da pina colada çayı... Of....

Sırpça Kiril alfabesi kullanılmadığında okunduğu gibi yazılan bir dil :)) Şerlok Holms.

Klima cenneti..

Gülen kalp kitapçılar...

Son olarak şunu ekleyeyim. Tuna kenarında Grand Casino var.. Gitmeyi çok istedim fakat yanımda pasaportum olmadığı için almadılar.. Kumar oynayasınız gelirse aman yanınızda pasaportunuzu bulundurun...

Bir sonraki istikametimiz Temmuz ayında Fransa.. Hem de Tour de France'ı takip etmek üzere...

Belgrad pt.2: Tesla Müzesi ve Hayvanat Bahçesi

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 26 Jun 2015 16:28:00 +0000

Belgrad'da mühendisler için bir mabed var, Tesla Müzesi. Biz de birer mühendis olarak bu müzeye gitmesek olmazdı. Müzenin belli bir ücreti var fakat kimse peşinizden koşturup ücret almaya çalışmıyor. Biraz inisiyatifinize kalmış gibi.. Biz çamura yatmadan paramızı ödüyoruz...

Müze grup halinde geziliyor. Girişte önce Tesla'nın hayatını anlatan bir film izliyorsunuz. Sonrasında da şov başlıyor. Rehber önce ortamdaki Tesla coil'in nasıl çalıştığı hakkında bilgi veriyor, sonra da isteyenlerin eline birer florasan lamba tutuşturup Tesla coil'i çalıştırıyor ve bingo! Lambalarımız yanıyor... Adeta bir Jedi merkezi gibi oluyor ortam. Herkesin elinde renkli renkli ışın kılıçları....

Sonra Tesla'nın diğer icatlarına geçiyoruz. Aşağıdaki resim ilk uzaktan kumandaya ait. Arkada görünen üç tane kulesi olan alet bir uzaktan kumanda ve öndeki kayığı hareket ettiriyor. Kumandanın parçalarından biri bozuk olduğu için çalıştıramadı rehberimiz. Müzedeki tüm cihazlardaki parçalar arızaya geçtiğinde orijinalindeki gibi bir şekilde tamir edildiği için bu işi sadece üniversite yapıyormuş. Bu yüzden tamirler biraz uzun sürüyormuş.

Aşağıdaki ise ilk neon lamba... Gece klüplerinin vazgeçilmezi...

Cihazların gezisi bittikten sonra serbest kalıyorsunuz ve Tesla'nın resimleri, mektupları vs ile ilgili kısım geziliyor. Tesla'nın naaşının külleri de aşağıdaki resimdeki kürenin içinde saklanıyor...

Müze çıkışında kendimizi bir falafelcide buluyoruz. Çok lezzetli ve wifi var. Daha ne isteriz... İsteyen dürüm, isteyen salata şeklinde yiyebiliyor.

Günün ikinci yarısını hayvanat bahçesine ayırıyoruz. Hayvanat bahçesinin dış duvarlarını hayvan motifli minik mozaiklerle kaplamışlar. Ben çok beğendim. Tam fotoğraflık. Bazı hayvancıklar çok çirkin olmuş ama çoğu oldukça başarılıydı.

Hayvanat bahçesinin durumu biraz içler acısı. Tüm hayvanlar beton üzerinde, kafeslerin ya da camların arkasındalar. İzmir'deki Doğal Yaşam Parkı'ndan sonra oldukça kötü durumda. Gittiğim ülkelerde hayvanat bahçelerini hep gezerim, iyi koşullarda hayvanat bahçeleri de gördüm ama yine Belgrad'dakine gitmenizi özellikle öneririm. Şimdiye kadar hiç görmediğim bazı hayvanları görme şansım oldu.

Cassowary... Türkçesini bilemiyorum....

Albino kanguru....

Karıncayiyen.. Nam-ı diğer Tapir Tahir...

Bizon??

Ren geyiği... Daha önce İsveç'te doğal ortamlarında görmüştüm sanırım...

Sefalet içindeki yılanlar... Resmen leğene koymuşlar..

Muhteşem albino kaplan....

Bakkal alışverişinden dönen meraklı tavuskuşu...

Hayvanat bahçesi sonrasında yine kendimizi yollar vuruyoruz.. Her gün o kadar çok yürüyoruz ki.. Üstelik şehir de çok yokuşlu... Akşam yemeği için arkadaşlarımızın daha önce gittiği yerel bir restorana gitmek istiyoruz ve bir süre bulamıyoruz. En son ben yürüyemeyecek kadar yourulup isyan ediyorum ve taksiye binip restoranı buluyoruz. Belgrad'da rahatlıkla taksi kullanabiliyorsunuz. Son derece ucuz. Ne zaman taksiye binsek bir muhabbet başlıyor. Türkiye deyince hemen basketbol ve Türkiye'deki Sırp koçlar konuşulmaya başlanıyor.

Buranın sevdiğim yanlarından biri de mekanların kendi biralarını üretmeleri... Hafif ve lezzetli oluyor.

Yemekte artık Sırbistan'ın ünlü köftesi cevapiyi denedik. Bildiğimiz köfte.. Altında kaymak var. Biraz ağır geldi bana. Ana yemekten önce söylediğimiz peynir tabağı ise müthişti. Çok lezzetli bir keçi peyniri ve kaymak.. Of ki ne of...

Belgrad pt.1: Gezdiğin Gördüğün Sana Kalsın, Yediğini İçtiğini anlat...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 03 Jun 2015 10:16:00 +0000

Belgrad’a gidişimiz hem fiziksel hem de zihinsel olarak çok yorgun olduğumuz bir zamana geldi. Tam anlamıyla bir rahatlama tatili oldu. Belgrad’daki arkadaşımızın “buralar çok güzel, gelsenize” demesiyle kendimizi bilet alır halde bulmuştuk. İzmir-İstanbul aktarmaları dahil 2 kişi 850 TL gibi bir fiyata THY ile gidebildik 1-2 ay önceden biletleri alarak.

Her yurtdışı seyahatinden önce uzun uzun nerelere gidelim, ne yiyelim çalışmaları yaparım. Bu sefer kendimizi arkadaşlarımıza ve günün akışına bıraktık. Özet olarak söyleyebilirim ki Belgrad benim için bol bol graffitinin ve ucuz ama çok güzel cafelerin cenneti olan bir şehir. Güney Amerika seyahatinden sonra Hindistan dışında hep Avrupa ülkelerine gitmiştim. Paramız hep değersiz, satın almak istediklerimiz hep pahalıydı. Hele Danimarka’da neye uğradığımızı şaşırmıştık. Belgrad’da evimizde gibi rahat rahat gezip harcayabildik.

Hazır yeme, içmeden olaya girmişken hemen gittiğimiz bazı mekanlardan bahsedeyim.

Aşaağıdaki yerin adı "?". Kafana Question Mark diye aratıp bulabilirsiniz. Belgrad'daki en eski "kafana"ymış. Geleneksel Sırp yemeklerini denemek için iyi bir adres. Biz açlıkla tokluk arasında kalmış bir şekilde gidip sadece balık çorbası ve bira içtik. Çorba tavsiye edilir.

Kralja Petra caddesinde yer alıyor....

İç veya dış bahçesinde de yiyebilirsiniz. Biz içerideki hoş odayı tercih ettik.

Belgrad çok da büyük olmayan bir şehir.. Yürüye yürüye gezebilirsiniz. Genellikle yolunuz bir süre sonra aynı caddelere çıkıyor. Şehrin içinden Sava ve Tuna nehirleri geçiyor. Sava nehri kenarında bar hopping yapabileceğiniz bir sürü hoş mekan var. Şehrin büyük kısmında olduğu gibi burada da binalar savaştan veya eskilikten çok yıpranmış ama mekanların içine girdiğinizde çok hoş yerlerle karşılaşabiliyorsunuz.

Nehire nazır patlatılan biralar.... Tren yolunun hemen yanı bisiklet yolu...

Şehir içinde çok bisiklet görmesek de Sava kenarı bisikletçilerle doluydu diyebilirim. Haklı olarak nehir kenarını tercih ediyorlar. Şehir merkezi genel olarak yokuşlu, haliyle bisikleti zorlaştırıyor. Bir de merkezde bisiklet yolu yok tabi..

Aşağıdaki resimde nehir kenarındaki bisiklet yolu haritasını görebilirsiniz. Soldaki minik sayaçta da geçen bisikletlilerin sayısı belirtiliyor.

Arada bir pizza molası veriyoruz. Aşağıdaki yer odun ateşinde pizzalarını yapıyor. Tavsiye edebilirim. Yazdığım her yere tavsiye edebilirim diyorum Belgrad için çünkü ne yediysek çok lezzetliydi.

Seyahat halindeyken bir restorana gidip tıka basa doymak yerine minik bir yiyeceği paylaşıp bir sürü yer değiştirmeyi ve çok sayıda yiyecek tatmayı seviyorum.

Aşağıdaki yer de Süpermarket diye geçen bir mekan. İçeride hem tasarım ürünleri bulabiliyorsunuz hem de cafesinden yararlanabiliyorsunuz. Biz orada yemek yemedik, içeriyi gezdik sadece. Dalgıç şekilli buz küpleri görüp aldım. Her gittiğim yerden aldığım küpe ve magnetler dışında Belgrad'dan aldığım tek şey bu oldu. :)

Belgrad'da bana en komik gelen şey arkadaşlarımızın akşamları mütemadiyen nargile içmeye gitmesiydi. Bir anda biz de kendimizi nargilecide buluverdik. Nargileler bizdeki gibi, sadece marpuc yerine plastik bir hortum var, bildiğiniz bahçe hortumu.. :)

Bu nargilecinin en güzel yanı çok çok ucuza kokteyller içebilmeniz. Üstelik aynı kokteyllerin çayları da var. İstanbul ve İzmir'de nargile yanında elma çayı tüketirken burada Pina Colada'ları yuvarladık.

Ve geliyoruz Belgrad'ın pis akşam yemeğine. Arkadaşımıza gece içtikten sonra yiyebileceğimiz bol etli pis şey nedir dedik. Bize Pljeskavica Bar'a götürdü. At heykelinin (prens aslında ama herkes at diyormuş) etrafında bunlardan bir kaç tane var. 250 gr köfteyle fantastik hamburgerimsilerden yapıyorlar. Köfte siz beklerken hazırlanıyor, ızgarada pişiyor. Üstüne soslar ve garnitürler ekletiyorsunuz. Ben 150 gr olanı bile bitiremezken Murat 250'liğin tamamını ve benden kalanları hüpletti.

Son gün de Knez Mihailova caddesinde bir yerlerde yiyelim dedik. Hoşumuza giden bir tanesine oturduk. 2 bira, Sırp salatası (Yunan salatasının rendelenmiş peynir ve sirke ile yapılanı denebilir), tavuk suyu çorba ve aşağıdaki kocaman köfteli yemeği söyledik. Şehrin en turistik yeri. Toplamda 40 TL bile ödemedik.

Ve benim için bir mabed haline gelen Moritz Eis. Kendisi ile ilk günümüzde tanıştık. Çeşit çeşit dondurmaları var. Baklavalı dondurma bile üretmişler. Bana biraz çakma geldi baklavalı ama olsun denenebilir. Ben Belgrad'da olduğum her gün Moritz'e uğrayıp 2 çeşit dondurma yedim. Fındıklı hep sabitti. Yanındakini değiştirdim sürekli.. Dondurma mühim bir konu...

Aşağıdaki köşe de Moritz'den. Hem baklavalı dondurma hem de sigara içilmez levhasını görünce sahibini Türk sandık ama değilmiş.

Belgrad sadece yeme içme ile geçmedi tabi.. Yazılar devam edecek.. Hatta yeme içme ile ilgili yazacağım bir kaç yer daha var ama azzzzz sonra...

Belgrad'dan duvar sanatı örnekleri...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Tue, 26 May 2015 11:03:00 +0000

19-23 Nisan tarihlerinde Belgrad'daydık.. Balkanlar'a ilk ziyaretimiz oldu. Daha sonra uzun uzun anlatacağım ama Belgrad benim için duvar resimleriyle kaplı bir şehir.. Binalar dökülüyor ama resimler sayesinde bazıları şahesere dönüşmüş.

Şehirin büyük bir kısmı enkaz gibi. Buna rağmen sokak sanatçıları güzelleştirmeyi bilmişler...

Belgrad'da bir balina....

Çöplüğün içinde bir baykuş....

Arkada sağdaki bina bir hostel....

Burası da barlarla dolu bir alan....

Bayıldım....

Burada her ne kadar yeşillikler içinde pıtır pıtır bir ev gibi görünse de diğer cephesi çöplüktü..

Binaların demirleri çıkmış yıpranmaktan...

Andy Warhol'a selam olsun...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Mon, 25 May 2015 18:19:00 +0000

19 Mayıs gecesi TRT FM'de Kordon'da Gece Seyri programının konuğu olduk. :) Program sadece gezginlere ve seyahate ayrılmış tek radyo programı. Hatta sanırım bu özelliği ile dünyada tekmiş.

Bir önceki hafta programın yapımcısı Murat Can Canbay bize ulaştı. Daha önce ODTÜ Mezunlar Derneği'nde yaptığımız sunuma katılmış. Bu şekilde bizden haberdar olmuş. Programa katılmak isteyip istemediğimizi sordu, biz de büyük bir hevesle katılmak istediğimizi belirttik.

Program 23:00 - 01:00 saatleri arasında canlı olarak yayınlanıyor. Tanışma ve kısa bir sohbet için yarım saat kadar önce TRT'ye gittik. Açıkçası tahminimizden çok farklı bir ortam vardı. Koşturma halinde bir sürü insan vardı. Herkes inanılmaz neşeliydi. Gecenin o saatinde bu kadar enerjik olmak işini sevmekten farklı bir şekilde açıklanamaz herhalde.

Bizden sonraki programın kumanda ekibi...

Programda bir de canlı müzik vardı. Müzisyenler de süper neşeli insanlardı. Çoook kıskandık çalışma ortamlarını...

Yayın sırasında bol bol Güney Amerika konuştuk, Facebook ve Twitter üzerinden sorular da alındı, Murat Bey'in eşi Füsun Hanım da Periscope'dan canlı olarak programı yayınladı. Kanal TRT olunca dinleyici kitlesi de çok çeşitli olabiliyor. Arkadaşlarımız dışındaki kişilerden de bir sürü mesaj geldi, Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nden mesaj gönderen bile oldu.

Fotoğrafın pek güzel olmadığını kabul etmek lazım...

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan 2 saat doldu bile. Bıraksalar biz sabaha kadar da anlatabilirdik. :)

Program sonrasında da çok olumlu geri bildirimler aldık. Tabi bu yorumların çoğu tanıdıklarımızdan geldiği için iyi olması kaçınılmaz ama olsun. Andy Warhol'un "herkes bir gün 15 dk'lığına ünlü olacak" sözünü 2 saatliğine yaşamış olduk :)

Bundan sonra Murat Bey'in ve programının takipçisiyiz.. Yola koyulmak için cesaretini toplamaya ihtiyacı olanlara şiddetle tavsiye edilir...

Bi Gezip Gelelim Radyoda.....

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Mon, 18 May 2015 05:47:00 +0000

19 Mayıs Salı akşamı 23:00 - 01:00 saatleri arasında TRT Kent Radyo İzmir'de Kordon'da Gece Seyri programında olacağız... 99.1'den dinleyebilirsiniz... Güney Amerika'da Bi Gezip Geleceğiz...

İzmir dışındaki şehirlerde de çekiyor mu bilemiyorum ama tune in veya TRT web sitesi üzerinden internetten de dinleme şansı var...

http://www.bigezipgelelim.biz/

Kaderde Yarış Fotoğrafçısı Olmak Varmış...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Thu, 14 May 2015 16:57:00 +0000

İzmir Duatlonu'ndan kısa bir süre önce cortlattığım biricik dizim bir türlü düzelmeyince kayıt yaptırdığım Bodrum Global Run ve New Balance Bozcaada Yarı Maratonu 10K koşuları da yalan oldu. Her ikisinde de Murat koştuğu için yarışları takip edip fotoğraflamak da bana düştü..

Dizim konusunda da ayrıca bir yazı hazırlayacağım ki ibret-i alem olsun... Benim yaptığım hataları başkası yapmasın..

Neyse, gelelim yarışlara.

Bodrum yarışı 3 Mayıs Pazar günü yapılacaktı. 1 Mayıs'ta arkadaşımızın düğünü, 2 Mayıs'ta Cumhurbaşkanlığı Bisiklet Turu'nun İzmir (hatta Karşıyaka) finishi olduğu için Bodrum'a ancak bisiklet yarışı bittikten sonra gidebildik. Limana çok yakın, deniz kenarında bir otelde yerimizi ayırtmıştık. Otelin hemen önüne de tatlı tatlı arabamızı park ettik. Eşyaları atıp hemen meyhaneye damladık. Koşmamanın verdiği tek olumlu yanı değerlendirip bir güzel rakımı içtim. Bu aralar gittiğim tüm lokantalarda Yeni Rakı'nın o şehre özel yaptığı bardaklardan toplamaya başladım. Bodrum'da da bardakları almak istedim. Garsona sordum. Önce bardak sayımız yetersiz, almayın dedi. Hesaba bahşiş bıraktıktan sonra çaktırmadan bardakları alabileceğimi söyledi. Hihohoho...

Otelin yeri çok stratejikti. Starta çok yakın olduğu için erken kalkmamıza gerek kalmayacaktı.. Hep bu hayallerle gitmiştik. Ta ki sabah arabalar çekilene kadar!!! Yarış çipleri de arabada olduğu için start öncesinde arabaya gitmek farz oldu. Bu iş de Murat'a düştü. Arabaları Bodrum'un öbür ucuna götürmüşler. Ne bir anons ne bir uyarı yazısı... Çekici firma o gün iyi para kazandı anlayacağınız. Sonradan aslında 3 gündür ara ara duyuru yapıldığını öğrendik fakat hiç bir yerde bir yazı görmedik ve geç saatte vardığımız için anonsları da duyamadık. Bodrum Belediyesi'ne bu muhteşem düşünceli tavrından dolayı teşekkür ve takdirlerimi sunuyorum.

Araba heyecanını atlattıktan sonra start alanına geçtik. Ne çok tanıdık vardı. Bütün İzmir koşuya gelmiş sanki. Son yıllarda milletin spor için birbirini gaza getirmesi çok güzel bir gelişme. Strava, Endomondo gibi yazılımların kullanılması ve sosyal medyada paylaşılması da bu durumu iyice tetikledi. İyi de oldu...

Flamme Rouge ekibi....

Yarış, parkur 2 kere dönülecek şekilde tasarlanmıştı. Ben de koşamasam da bari bir tur yürüyeyim dedim. Aslında zaman limiti olmadığı için tamamını yürüyerek bitirebilirdim de...

İlk önce paralimpik atletler çıktı. Çarşıda bolca alkış aldılar. Yanlış görmediysem bir teyze 3 tane görme engelli yarışçıyı koşturuyordu. Çok hoş bir çaba...

Normal koşunun başlamasına 1 dk kala "haydi şimdi ısınıyoruz" diye bir anons geldi ve ısınma hareketleri yaptırmaya başladılar. Ön sıradaki hırslı kesim "noloooooruz" diye baya bir kızdı.

Nolooooruz...

Ve sonunda start....

Yarışın benim için en komik yanı köpeklerin halleriydi. Yarışın başında koşucularla birlikte deli gibi koşturan köpekler bir süre sonra aynı yoldan hem giden hem gelen sporcuları görünce ne yöne gideceğini şaşırdı. :)

Finish alanında koşucuları elma, muz, su ve madalyalar bekliyordu. Hiç kıskançlık yapmadım, gidip madalya almadım :)

Biralı, kumlu, denizli bir keyfin ardından dönüş yolumuzu da Bafa Gölü'nde patates-bira ile şenlendirdik ve pilimiz tamamen bitmiş bir şekilde eve döndük.

Daha Bodrum'un -ve hatta hafta içi gittiğim İstanbul'un- yorgunluğunu atamadan Cuma akşamı Bozcaada için yola çıktık. Gece Altınoluk'ta annemde kaldık. Altınoluk bu mevsimde müthiş huzur veriyor. Evin arkası yemyeşil dağ, önü deniz.. Bol oksijen... Anne yemekleri.... Daha ne olsun..

Bu sefer yarış Cumartesi günüydü. Sabah erkenden Bozcaada yollarına düştük. Arabayı Geyikli'de bırakıp feribotla yaya olarak geçecektik. İlk şoku Geyikli'de yaşadık. Sabah 09:30'da otopark doluydu. Haliyle arabayı yola parkettik. Feribotta yerimizi aldık. Bir süre sonra feribot deli gibi doldu. Yıllardır Bozcaada'ya giderim. Böyle bir doluluk görmedim. Feribotun hem içinde hem dışında ayakta onlarca insan vardı ve daha yarışa saatler kala feribot böyleyse 12:00 feribotu falan nasıldır kim bilir?

Seviyorum bu adayı....

Yarış 14:00'te başlayacaktı. O kadar uzun süre bekledik ki baydı artık. Bu arada New Balance çadırından bu senenin Veloturk tshirtlerinden aldım. :)

Arada minikler için de yarış düzenlediler...

14:00'e doğru start alanına yola koyulduk. Bu arada Flamme Rouge ekibi ısınmaya başladı.

Isınmak mühim...

Start verildi ve bir türlü bitmedi. 3500 kişi!!! O kadar kalabalıktı ki... Koşanlar, yürüyenler, sırf goy goy yapanlar vs...

Bitmeyen bazı startlar....

Duble koşucular....

33.dk'dan sonra 10K'cılar finishe gelmeye başladı. 1:15'ten sonra da 21K'cılar geldi. Ben de finish alanının yanında ekibi fotoğrafladım. Murat geldikten sonra kısa bir bakkal seansından sonra 21K koşan Flamme Rouge üyelerini Bomonti'lerle karşıladık.

Sonrasında dönüş yolu, biraz Altınoluk sahil ve ev....

Pazar günü dönüşümüz de pek keyifliydi. Önce Zeytinli'de bir anneler günü organizasyonuna gittik. Ardından Ayvalık'ta Çamlık Dondurma'da bir mola... En son olarak da Şakran Güneş Restaurant'ta bir bira-patates-kalamar molası daha yaptıktan sonra yine tüm enerjimizi tüketerek eve geldik. Altınoluk-İzmir arası bazen 2,5 saat, bazense 6,5 saat sürebiliyor tabi :)

Doğru zamanda doğru yerde içilen bira candır...

Ege güzel yer.. İzmir'in de her yere yakın olmasının avantajını yaşıyoruz... Her dakikanın keyfine varmak lazım...

Body Geometry Fit uygulaması

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Mon, 06 Apr 2015 15:23:00 +0000

Bir süre önce Aktif Pedal'ın artık İzmir'de de Body Geometry Fit uygulaması yapmaya başladığını öğrendim. Bunu öğrendiğim günlerde de dizimi sakatladım. İki bileşen bir araya gelince ben de BgFit uygulaması yaptırmaya karar verdim.

Body Geometry Fit Specialized'ın geliştirdiği bir teknik. Bisikletinizi sizin vücut yapınıza uydurmayı ve bu şekilde daha ergonomik bir duruş sergilemeyi hedefliyor. Hal böyle olunca sakatlanma riskinizi de azaltıyor.

Specialized'ın web sitesinde kısaca şöyle tanımlanmış:

"Body Geometry is the most comprehensive system for connecting bike and rider in perfect harmony. Body Geometry Fit is ergonomically designed and scientifically tested to maximize power, endurance and comfort through a systematic customization of your bike and equipment at all three contact points."

Bu uygulamayı İzmir'de yapan kişi Çağrı Terzioğlu. İstanbul Aktif Pedal'dan geliyor. Bu sebeple bir kaç hafta beklemek durumunda kaldım. Zaten dizim dolayısıyla bisiklet kullanamadığım için çok da sorun olmadı.

Cuma günü 18:30'da randevum vardı. 18:00 civarı gidebildim. Dükkandan çıktığımda saat 21:00'i geçiyordu.

İşleme başlamadan önce bisikletim trainera yerleştiriliyor ve mevcut ölçüleri alınıyor. Hatta yanılmıyorsam adı "XY tool" olan bir aletle bir nevi kalıbı çıkartılıyor. Hatta bu XY tool pro bisikletçilerin bisikletlerini kolayca ayarlamak için de kullanılıyormuş. Örneğin Cavendish'in her yarış öncesinde bisikletinin ayarlarının aynı şekilde yapılmasını bu aletle sağlayabiliyorlar.

XY tool takılmış bir gariban bisiklet...

XY tool ile bisikletimin ölçüleri alındıktan sonra ameliyat başlıyor ve biricik Ruby'min gidon boğazı sökülüp yerine başka bir alet takılıyor.

Bisikletteki ayarlara geçmeden önce sözlü mülakat kısmını tamamlıyoruz. Haftada kaç saat bisiklet sürüyorum, ne zamandır, ne gibi rahatsızlıklar geçirdim, bisiklette yaşadığım sorunlar neler, bisikleti ne amaçla ayarlatacağım (performans odaklı, tur ve sağlık odaklı gibi) vs vs..

Sonra ölçümlere geçtik. Kalça kemiklerimin aralığı, ayak tabanlarımın yapısı, nasıl basıyorum, bacaklarım ne kadar esnek, eğilince vücut yapım nasıl oluyor vs. Televizyon anteni misali bir açıölçer ve şakül vasıtasıyla bütün bu ölçümler yapılıyor. Sonuçlar doktorun dizimdeki rahatsızlığa sebep olarak bende bulduğu anormallikleri destekliyor. Bu kısım sevindirici aslında. Uygulanan tekniğe biraz daha güvenim arttı hem de tekrar bisiklet sürme konusunda umut verici oldu.

Bu fotoğraftakiler benim ayaklarım değil... Zira 44 numero ayakkabı giymiyorum...

İlk düzeltme kallerde yapılıyor. Ayak tarak kemiklerime uygun bir pozisyona geliyor kaller.

İvit.. Yol bisikleti ile MTB ayakkabısı kullanıyorum...

Sonra bisiklet üstündeki kısma geçiyoruz. İlk önce sele ayarlanıyor. Uzun sürüşlerden sonra ayak parmaklarım uyuşuyordu. Bunu sebebi selemin önünün hafif yukarı bakıyor olmasıymış. Normalde seleler su terazisi ile düz bir hale getiriliyor. Hatta kendiminkini ölçmüştüm ve kusursuza yakındı ama selenin yapısı dolayısıyla sadece ön tarafının düz, arkanın hafif kalkık olması gerekiyormuş. Önce selenin açısı, sonra da yüksekliği ayarlanıyor. Bu aşamada üzücü bir haber alıyorum ki aslında ben 54 kadro değil 56 kadro bisiklet almalıymışım.

Bisikleti bu yazıda da anlattığım gibi Danimarka'dan almıştım. Bu yüzden almadan önce deneme şansım olmadı. Yaptığım hesaplamalara göre de tam 54'ün üst sınırında, 56'nın da alt sınırında kalıyordum ve tercihimi 54'ten yana kullandım, sipariş verdim. 56 olsa daha iyi olurmuş. Böylece irice bir insan olduğum bir kez daha kanıtlanmış oldu. Neyse yine de bisiklet üzerinde bir kaç oynamayla bu sorun ortadan kalkabiliyor. Ben de selenin daha uzun bir aralıkta hareket edebileceği (uzun setbackli) bir sele borusuna geçersem sorunu çözebilirmişim.

Şakülüm kaymış biraz :)

Sonra sıra dizlerimin açısına geliyor. Kilitli pedal kullanmaya başladığımdan beri sağ ayağımın çaprazımsı bastığının farkındayım. BgFit esnasında da bu durum değişmiyor tabi. Sonrasında bu yamukluğı düzeltmek için ayakkabıma daha ergonomik bir tabanlık konuyor ve bingo! Artık dizlerim piston gibi aşağı yukarı çalışıyor. Dışarıda yol koşullarında da aynı şekilde olacak mı bilmiyorum ama ilk izlenimim iyi.

En son gidon açısı ayarlanıyor. Ve tüm ölçüm ve ayar işlemleri bitiyor. Bundan sonrası gidondaki ölçüm aletinin çıkartılıp yerine gidon boğazının takılması ve bütün ölçü ve açıların not alınması.

Boynu bükük bir Ruby...

Bir süre bisikleti kullandıktan sonra yani ayarların size uygunluğunu dış ortamda test ettikten sonra bir randevu daha alıyorsunuz ve ayarlar nihai halini alıyor. Benim bu 2. randevuya gitmem biraz uzayabilecek gibi.. Bir an önce bisikletimi kullanmaya can atıyorum... Hmpf...

Bi Gezdik Geldik Sunumu

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Mon, 30 Mar 2015 07:46:00 +0000

2010 yılında eşim Murat Tütüncü ile birlikte yaptığımız 6 aylık Güney Amerika seyahatimiz ile ilgili sunum yapıyoruz... Bekleriz...

Bir Akyaka Turu...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 27 Mar 2015 17:47:00 +0000

1 ay önce dizimi sakatladım ve hala iyileşmedi, bisiklet süremiyorum. Bari eski turları yazayım dedim...

Kasım ayında güzel bir Akyaka turu yaptık. Aslında plan 2 gün sürmekti ama ben bir gününde hava muhalefeti nedeniyle yan çizdim :)

İzmir'de olmanın avantajını yaşıyoruz. Güzel bisiklet rotası olabilecek çoğu yere uzaklığımız sadece bir kaç saat. Bu sefer de bir gece önceden yine oraya mı, yoksa buraya mı gidelim diye bin tane plan yaptık ve Akyaka'dan yana tercihimizi kullandık. Cumartesi sabahı atladık arabamıza Akyaka'ya gittik. Hava soğuk olduğu için zaten tura çok erken başlamayı düşünmüyorduk. Önce otelimizi ayarlayalım ki döndüğümüzde rahat ederiz dedik.

Akyaka'nın merkezinde değil de bitişiğindeki Eski Maden İskelesi diye geçen koyda kalalım dedik. Tura da oradan başlamayı planlamıştık. Kış olduğu için sadece 1-2 otel açıktı. Hepsine fiyat sorduk. Aşağı yukarı aynı fiyatı verdiler ama aklımız İskelem Otel'de kalmıştı. Bize çok sıcak davranmışlardı. Konaklamak istediğimizi söyledik, bir de gece bisikletlerimizi odaya alıp alamayacağımızı sorduk ve gelen cevap: "Tabi alabilirsiniz, hatta rahat edin diye size suit odamızı verelim".... Daha iyisi olamazdı sanırım. Suit odaya 2 kişi oda+kahvaltı 100 TL ödedik sadece. Yaz fiyatlarının bu rakamla pek alakası yok tabi :)

Sen alacak dujjjj....

Şöminede bisiklet keyfi....

Giyinip süslenip Ören'e doğru yola koyulduk... Kış vakti yollar boş, hava güzel, güneş parlıyor.. Muhteşem bir tur oldu.

Toplam mesafe: 46,5 km
Toplam irtifa: 707 m
Sıcaklık ortalaması: 15C Kasım sonu....

Biraz HDR'nin azizliğine uğrayıp çift çıkmışım ama burada önemli olan çamlar, deniz ve pırıltılar zaten....

Burası Azmakbaşı diye geçiyor sanırım

Çikolata molası... Acıktık...

Çamlar, çamlar ve çamlar

Akşam da Azmak kenarındaki balıkçılardan birine gidiyoruz. Akyaka'daki restoranlar şimdiye kadar gördüğüm en iyi balık tezgahlarına sahipler. En eğlenceli yanları ise yemekte yanınıza gelen ördekler.. Her yer ördek...

Ertesi gün için planımız Sedir adasına gitmek ama ben gece biraz üşüdüğüm için sabah da yağmuru görünce cayıyorum. Murat da hazır benim yokken Sakar'a tırmanmaya karar veriyor. O nefes nefese tırmanırken ben...

Önce burada oturup bir şeyler yazıyorum.

Sonra burada bir kahve içiyorum.

Biraz mahallenin köpekleri ile oynuyorum. Biraz da bisikletle dolanıyorum tin tin...

Murat gelince de uzuuun bir yürüyüş yapıp ardınan eve dönüş yoluna çıkıyoruz...

48 saatten kısa süren bu tatil bize bir kaç haftalık enerji veriyor.. Haftasonu için bisikletli minik bir kaçamak yapmak isteyenler her yer araba ve insan dolmadan keyfini çıkartın sonra aynı huzur kalmayacak...

Biri desibel rekoru mu dedi?

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 13 Mar 2015 17:29:00 +0000

Pınar Karşıyaka'nın basketbol maçlarını pek kaçırmayız.. Kombinelerimiz var ve hatta bir sene VIP bir sene normal kombine alıyoruz.. VIP'lerimizi bir sene nadasa bırakmak gerekiyor. Bu sene seyirci kitlesi gittikçe artan ve güzelleşen bir trend izledi ve sanırım son maçta yani Lietuvos Rytas maçı ile tavan yaptı.

Maç öncesinde Ege Park'a gidip arkadaşlarla buluşmak, Migros'tan biralarımızı alır almaz maç önü köftecilerinde sıraya girmek bizim için bir ritüel oldu adeta. Salonun önünde köfte, kokoreç hep var ama bu sefer fanstastik ötesi bir sofrayla karşılaştık. Resmini aşağıda paylaşıyorum. Mükellef bir sofra kurmuşlar BMW üstünde.. Ananas nedir arkadaş... Ehl-i keyiflikte son nokta..

Bu köftecinin eskiden VW minibüsü vardı pek sevimli..

Hiç yemedim ama hastası çok...

Saat 18:00 gibi bile içeriye girmek için upuzun bir sıra olmasından belliydi bu maçın çok kalabalık olacağı. Biletler çıkar çıkmaz tükenmiş. Biz de çok oyalanmadan içeri girdik. Pota arkasında yerimizi aldık. İlk defa iki sıra koltuğun arasında bile seyirci olduğunu gördüm!!!

Litvanyalılar da 20-30 kişi kadarlardı. O kadar az kişiye rağmen 3 tane de davul getirmişler. Çok hoşlardı. Zaten o kadar yoldan kalkıp deplasmana gelmiş olmaları bile KSK seyircisi gözünde onlara +1 puan katmıştı.

Reeder Karşıyaka maçlarına sponsor olmuş ve her maç bir tane reeder veriyorlar. Bir de çitalı görsel ve slogan yapmışlar "reeder ile çitanız yükseliyor" diye. Ben beğendim açıkçası. Maç sırasında bol bol reklamı döndü.. Kuyruğunda top çeviren kırmızı-yeşil atkılı çita... Geçen maç üçlük yarışması yapmışlar, bu sefer soru sorup bilenler arasında çekiliş yaptılar..

Maçın asıl olayı desibel rekorunun kırılması oldu. Bir spor salonunda tezahürat ile ulaşılan en yüksek ses rekoru.. 126,5 dB...

Neyse ki maç öncesinde "safety first" deyip kulaklıklarımı takmıştım. :) Rahat rahat izledim, tezahüratımı yaptım. Yoksa yüksek sesten çok rahatsız oluyorum....

Uzun zamandır en eğlendiğim maç oldu. Bir de üstüne kazanıp bir üst tura geçtik. Şahane oldu. Maç sonunda Litvanyalıları ve Litvanya'dan gelen seyircileri tüm salon alkışladı.

Son bir kaç maçtır VIP tribündeki bir ekip maça minik sürprizleriyle geliyorlar. En son hepsi mavi gömleklerini giyip Ufuk Sarıca olmuşlardı. Bu maçta da Dixon olmaya karar vermişler. Maç sonunda Dixon da onları es geçmedi, birlikte fotoğraf çektirdiler.

Hem Pınar Karşıyaka'nın oynadığı basketbolun keyfi hem de tribünlerin neşesi her geçen gün artıyor. Umarım tadı bozulmadan bu şekilde devam eder...

Izmir Duatlonu

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 11 Mar 2015 08:30:00 +0000

Geçen sene Sasalı Piknik Alanı'nda Çiğli Duatlonu adı altında yapılan yarış bu sene İnciraltı'nda İzmir Duatlonu adıyla 8 Mart'ta yapıldı. Geçen sene yarışanlara çok özenmiştim. Bu sene kesin katılmaya kararlıydım. Murat'la gidip apar topar lisans çıkarttık. Ayağımıza yarış gelmiş, katılalım diyorduk.. Ta ki ben dizimi sakatlayana kadar.. Sol dizimde tendinit olmuş ve bir kaç hafta bisiklet, koşmak vs yasak. :( Bu yaz için fantastik bisikletli planlarımız olduğu için bu dizi kurtarmak şart.. Haliyle bana seyircilik düştü....

Hafta içi tamamen kuru olan hava yarış günü delice yağmurluydu. Kafalar, gözler yarılacak dedik ama neyse ki -bildiğimiz kadarıyla- ciddi bir kaza yaşanmadı.

11:30 gibi yarış alanına vardığımızda Elit grubun yarışı vardı. Değişim alanında koşuyu bitirenleri bekliyorduk. Önümüzdeki bisikletlerden birinin lastiği patlakmış meğer. Değişime gelen çocuk kahroldu. Neyse ki hemen jantı değiştirip yarışa devam etti. Jantı değiştirirken de kimsenin yardım etmemesi gerekiyormuş meğer. Ben olsam o anda yarışı bırakırdım herhalde. Çocuk azimle devam etti. Çok takdir ettim. Keşke bisikletinin numarasını alsaydım da sonucuna baksaydım.

Değişim alanı...

Bu arada ortamda pek janjanlı bisikletler vardı. 2 tane BMC Time Machine vardı ki of ki ne of.. Sesi bile güzeldi bu bisikletlerin. Onlar dışında en güzel bisiklet ben katılsam yine benim Ruby'm olacaktı :):)

Elitlerden sonra sıra yaş gruplarına geldi. Murat'ın yarışı... Yaklaşık 80 kişi start aldı. 5 km koşu + 20 km bisiklet + 2,5 km daha koşu.. Ben de yarışsam bu grupta olacaktım. Sonuçlar açıklanınca gözlerim büyüdü. Bayanlarda hemen hemen herkes 22 dk'da bitirmiş ilk koşuyu!!! Erkeklerde 17 dk'da ilk koşuyu tamamlayan var!!! Tebrikler..

Yaş gruplarında engelli sporcular da vardı. Ben birini görebildim. Tek kolu vardı ve oldukça iyi gidiyordu. Yine pes etmek yerine azimle hayatına devam eden bir örnek daha.. Ne kadar güçlüler..

Yaş gruplarından sonra halk duathlonu başladı. En güzel kısım da buydu sanırım. Miniklerle başladı yarış.. Hepsi deli gibi hızla yarışa başladılar. Koşuyu kızlar önde bitirdi. Arkada kalanların yanına destek koşucular gitti gaz vermeye.. Çok sevimlilerdi. Çoğunun bisikleti de kendisinin iki katı büyüklükte.. Bu yaşta bu tadı alan çocuk sakatlanmadığı sürece sporu bırakmaz herhalde.

Sonuçta bol yağışlı, bol keyifli bir gün oldu. Parkurun Çiğli'den İnciraltı'na alınmış olması da iyi olmuş. Değişim alanı falan çok düzenliydi. Benim gözlemlediğim kadarıyla organizasyonda iki aksaklık vardı. Birincisi finish alanının kırık mermerli zeminde olması ve serilen mavi halıda koşanların mermerlerin arasındaki boşluğu farketmeyip bileklerini burkması (1-2 kişi gördük böyle), diğeri de protokol için ayrılan koltukların sadece ödül törenine göre düzenlenmiş olması. Finish alanına sırtları dönük oturmaları gerekiyordu :) Gidiş yoluna değil, sonuca puan veririm demişler..

Bir viski tadımı daha...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 04 Mar 2015 18:18:00 +0000

İlkinin tadı damağımda kalınca bir kez daha BÜMED'in düzenlediği viski tadımı ve eğitimi "Whiskey Causerie"ye gittim. Bu seferki ilkinden farklıydı. İlki Chivas Regal ve Glenfiddich'lerden oluşan bir tadımken bu Johnnie Walker ve Chardhu, Singleton gibi single maltlara yer vermişti.

Program ufak tefek bir takım atıştırmalıklarla başladı. Yer Swiss Otel olunca atıştırmalıklara da özenilmiş.. Türlü peynirler, somonlar, füme etler ve şahane çikolatalar...

Yemek fotoğraflarını kendim çekmedim. Fotoğraflar için sevgili Selim Emerson'a teşekkürler...

Bu sefer mentorumuz Ertan Engin'di...

Nam nam..

Nam nam nam..

Nam nam nam nam...

Nam nam nam nam nam...

Uzun uzun viskinin tarihçesine falan girmeyeceğim. Bir önceki postumda bu bilgiler detaylı bir şekilde mevcuttu. Yeni öğrendiklerimse şöyle;

Viski ilk defa yüzyıllar önce papazlar ve keşişler tarafından üretiliyor. İlaç için üretiliyor ve hatta acqua vitae deniyor, hayat veren su... Kızılderililer de yakıcı etkisinden dolayı ateş veren su diyorlar..

Viski tahıllardan üretiliyor. Amerikan viskilerinde minimum %51'inin mısır olması mecburi. Şimdilerde %80 oranlarında mısır kullanılıyor. Bu arada Amerika'da Tenesse haricindeki yerlerde üretilenlere aslında viski değil, burbon deniyormuş.

İskoç viskileri yasaya göre minimum 3 yıl, ortalama 10 yıl fıçılarda bekletiliyor ve nerede bekletilirse oranın kokuları sinermiş viskinin içine.. Nehirlerin, ormanların, denizin kokusu....

Viski tadarken önce rengine bakıyoruz. Viskinin rengi bekletildiği fıçıya göre değişebiliyor. İçinde daha önce tatlı İspanyol/Portekiz şarabı beklemiş fıçılarda üretiliyorsa daha koyu bir renk alıyor.

Sonra yağlılığını kontrol ediyoruz bardağı şöyle bir çevirip. Yağlılık da yıllanmayla alakalı..

En son da kokusuna bakıyoruz ve en nihayetinde tadıyoruz. Biz de kokudan aromalarını anlamaya çalışıyoruz ama ı ıh çok zor. Enteresan bir durum var. 4 tane viskiyi tek tek bu aşamalardan geçirerek tattık. Sonra Ertan Bey viskileri sondan başa doğru sadece koklamamızı istedi ve bingo!! Biz de aromaları ayıt edebildik. Mantığı neydi bilmiyorum ama aromalar resmen yüzümüze çarptı... Sonraki 3 viski için de aynı şey oldu. Güzel bir deneyimdi.

Bir de "ada viskisi" denen bir olay varmış. İskoçya'nın batısındaki adalarda üretilen viskilere bu ad veriliyormuş. Bu viskiler çok yoğun is ve deniz kokusu içeriyormuş ve baharatı bol viskiler oluyormuş. Bu viskiler ya çok sevilirmiş, ya da nefret edilirmiş.

Neyse gelelim bizim tattıklarımıza..

1- Black Label: içinde yaklaşık 40 çeşit viski bulunduran bir harman viski. Viskinin Everest'i de denirmiş... Göreceli tabi... %60 malt içeriyor..

2 - Double Black: baharatlı bir tadı var.... ada viskisi (bu kısmını sallamış olabilirim)

3- Gold Label Reserve: 16-18 yıllık viskilerden oluşuyor. İçindeki ana karışanlardan birisi Clynelish Single Malt Whiskey. İsi az, bal kokusu çok yoğun... Benim favorilerimden biri oluyor.

4- Platinium Label: 18-23 yıllık viskilerden oluşuyor. Ağızda çok yoğun bir tat bırakıyor.

Viskinin ana malzemeleri su, tahıl bir de peat denilen çamurumsu bir tabakaymış. Bu sadece İskoçya'da oluyormuş ve İskoç viskisinin isli tadını, kokusunu veren peat dumanının isiymiş..

Kısa bir bilgilendirmeden sonra tadıma devam.. Şimdi single malt viskilere geçiyoruz.

5- Chardhu - Black Label'ın kalbini oluşturan viskiymiş. İlk yıllarında hatta çoook uzun bi süre iki kadın tarafından üretiliyormuş bu viski. Sonrasında JW bu imalathaneyi satın almış, bir süre de aynı kadınlar üretmeye devam etmiş.

6- Singleton (12) - Eskiden sadece İngiltere'de satılan bir viskiymiş. 2 ayrı fıçıda bekletilerek üretiliyormuş.Tattıklarım arasında en beğendiğim bu oldu benim.

7- Lagavulin - Ada şarabı. Uçak yakıtı da deniyormuş. Kokusu yangından az önce kurtarılmış gibi delice isli.. Tadına da yansımış bu durum. Çok çok çok baskın bir is tadı var. Sevmekle sevmemek arasında gidip geldim. Kesinlikle denenmeli, hastası olan çok olur diye tahmin ediyorum.

Viskiyi içindeki aromaya uygun yiyeceklerle tüketmek gerekiyormuş. Badem, fındık, füme et, peynir, balık vs... Tropik meyveler de iyi gidermiş. Bir de bitter çikolata... Black Label'ı kuru erikle denememizi önerdi Ertan Bey.

Yine çok keyifli bir etkinlik oldu. Normalde viskiyle arası pek iyi olan biri değilim fakat tadımları çok seviyorum. Bir öncekinde favorim Chivas Regal 18 olmuştu, bu sefer de Singleton 12'den yana oyumu kullanıyorum..

Bana oradan bir viski lütfen, buzsuz olsun...

Tam Bir Pazar Turu...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Tue, 17 Feb 2015 11:19:00 +0000

Haftasonları hava şartları elverdiği sürece uzun uzun bisiklet turları yapmaya çalışıyoruz. Bu aralar da havalar fırtınalı, soğuk gidiyor ama bu hafta Pazar gününün sıcaklık 10 derecelerde olsa da güneşli ve nispeten hafif rüzgarlı olacağını gördük ve hemen tur planları yapmaya başladık.

Arada bisikletlerimizi alıp direkt evden çıkıp turluyoruz, arada da arabanın arka koltuğuna bisikletleri atıp biraz daha uzaklara gidip tura başlıyoruz. Bu şekilde biraz daha pastoral ve trafiksiz yerlere ulaşabiliyoruz.

Geçen yazdan kalma bir fotoğraf... Arka koltukta keyif süren bisikletlerimizle birlikte yoldayız...

Ön tekerlekleri çıkartınca bisikletlerden birini koltuğa diğerini de arka ve ön koltukların arasına yere koyabiliyoruz. Bu şekilde güvenlik problemimiz de olmuyor. Bisikletleri hem arkadan çarpmalara hem de bir mola durumunda çalınmaya karşı korumuş oluyoruz.

Bu haftaki turumuza Murat ve Engin Kaban'la birlikte çıktık. Murat 3-5 alternatif rota çıkardı, en sonunda tercihimizi Seferihisar tarafından kullandık. İzmir'de en sevdiğim bisiklet rotalarından biri. Hem trafik az hem manzara hem de yollar güzel..

Rotamız kısaca aşağıdaki gibiydi. Turun Strava kaydına da aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz.

https://www.strava.com/activities/255326695

Toplam mesafe: 72,1 km
Toplam irtifa: 1115 m

Harita üzerinde bakınca hiç de küçük olmayan bir alanı bisikletle katetmiş olmanın verdiği mutluluk müthiş...

Arabayı Seferihisar'ın Düzce köyüne bıraktık. İlk önce Azmak tarafına doğru indik.

Rüzgar güllerini hep sevdim...

Bisikletlerin gücü adınaaaaa..... Güüüüüç bizde artıııııık....

Evet yolun bir kısmı toprak ama yol bisikletiyle rahatlıkla gidiliyor..

Deniz kenarında koyun otlatan Dayı...

Yol toprak olsa da rahat... Biraz köpekli sadece...

Herkes bi alemde.. Kimin nerenin fotoğrafını çektiği belli değil..

Azmak sonrasında patika bir yolu geçip asfalta ulaşıyoruz. Amacımız Yörük Aile Evi'nde kahvaltı yapmak.

Sıcak pideler, tarhana çorbası, kahvaltı tabağı ve diğerleri....

Kahvaltı sırasında poyrazın da etkisiyle donduk.. O yüzden çok da oyalanmadan tekrar Demircili'ye doğru yola koyulduk. Demircili'yi geçen sene yine bisiklet turu yaparken keşfetmiştik. Denizi muhteşem.. Derme çatma bir tesis var. Sakin sakin kafamı dinleyip huzur bulayım, biramı içip denize gireyim diyenler için son derece güzel bir yer. Tek sıkıntısı soğuk su akıntısı olması. Soğuk su akıntısı bir yandan denizi buz gibi yapıyor ama bir yandan da suyun tertemiz olmasını sağlıyor.

Kışınsa haliyle bomboş....

Demircili sonrasında istikamet Bademler.. Yolda ani bir şekilde duruyoruz çünkü bahçelerden birinde karşımıza bu keçiler çıkıyor. Biraz uğraştıktan sonra, sahiplerinin de yardımıyla yavruları kucaklayıp Elmyra misali sıkıyoruz...

Pazar günü Bademler'in pazarı var... 2 demet kuzu kulağını kapıyorum hemen. Bademler Köyü'nün bir özelliği köy tiyatrosu olması. Bunun dışında da çeşitli kültürel aktivitelerin yapıldığı mekanlar mevcut.

Bademler'den kısa bir süre sonra, 150 m'lik bir tırmanış ve bir inişin ardından arabaya varıyoruz. Saat yaklaşık olarak 15:00... 55 km civarında da mesafe yapmışız. Yetmiyor da yetmiyor. Bu sefer de Sığacık'a gitmeye karar veriyoruz. Pazar günleri Sığacık'ta da pazar kuruluyor. Satılan tüm ürünler el emeği göz nuru. Daha önce gitmeyenlere şiddetle tavsiye edilir. Pazarın benim için en güzel yanı ise enginar dolması satmaları.

Ev yapımı börekler...

Bu minibüsü alıp takım aracı yapacağım..

Bu da final fotoğrafı olsun...

Sığacık pazarında gözümüz dönünce keşkek, gözleme, mercimek köftesi ve enginar dolmasına yumuluyoruz. Engin bir de üstüne baklava götürüyor...

Karnımız tok, keyfimiz yerinde arabalarımıza dönüp evin yolunu tutuyoruz..

Aaaaarı vız vız vız...

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 06 Feb 2015 07:37:00 +0000

Hindistan'daki çalışma sırasında arılar ve ballar hakkında bir sürü bilgi edindim. Burada da paylaşmak istiyorum.

BrBee diye bir bal fabrikasına gittik ve burada bize detaylı bir sunum yaptırdılar.

Öncelikle balları ikiye ayırıyoruz. Birisi çiçek balı (blossom honey) diğeri de çam balı (honeydew honey). Dünya genelinde çam balının en güzeli Karaorman'da olurmuş.. Çam balı dediğimiz şey aslında çamların üzerinde yaşayan bir böceğin dışkısının arılar tarafından yenilmesiyle oluyor..

Bal dediğimiz şey aslında arıların kışlık yiyecek deposu. Petek üretip orada yiyeceklerini depoluyorlar. Peteğin üzerindeyken pır pır kanat çırpmalarının sebebi de ortamı havalandırıp nemini azaltmak. Zaten balın kalitesini etkileyen en önemli unsurlardan birisi de nem oranı. Nem oranı %18'den düşük olanlar kaliteli bal olarak kabul ediliyor.

Bal bozulmayan bir yiyecek. 3000 yıllık bozulmamış bal bulunmuş.

Kovanlarından kilometrelerce öteye uçarak polen toplayan bu muhteşem hayvanlar evlerinin yolunu dans ederek buluyorlar. Bir nevi harita yaratmak gibi bir şey. Arıların bu dansını keşfeden bilim adamı Karl Ritter von Frisch bu çalışmasıyla Nobel Ödülü kazanmış. Arıların yok olmaya başladığını ya da kaybolduğunu duymuşsunuzdur. Günümüzde her yerde baz istasyonu olması ve cep telefonu kullanılması arıların bu danslarını etkiliyormuş.

Hindistan'da tozlaşma zamanında arı kovanları kiralanıyor üreticiler tarafından. Bir kutu arının fiyatı 500 rupi. Avrupa bal arısı olarak bilinen apis meliferanın uçuş mesafesi 2,5 km. Kovanlarda işçi arı/erkek arı oranı her zaman altın orana uyuyormuş. 1.618..

Evlerin duvarlarındaki arı kovanları. Buradaki balı süzme bal olarak topluyorlarmış.

Başka bir örneği...

Çamurdan yapılma arı kovanı. Şu an için en doğal ve kullanışlısı buymuş. Nem dengesini ve sıcaklığı ayarlamak en kolay bu kovanlarda oluyormuş.

Arı adamlar :)

Bal arıların besini demiştim. Peki polenlerin olmadığı zamanlarda, örneğin kışın üreticiler ne yapıyor? Nohut ve birayı karıştırıp bundan yapay polen üretiyorlar. Arılar da bu polenlerle besleniyor. Yani arıları kandırmanın bir yolunu da bulmuşuz...

Arılardan sadece bal üretiminden yararlanılmıyor. Kovanlardan başka ürünler de elde ediliyor.

Propolis: Arıların kovanı tamir etmek için kullandığı bir madde. Her geçen gün halk arasında daha da popülerleşiyor. İyileştirme etkisi olduğu için kanser tedavisinde kullanılıyormuş.

Arı sütü (royal jelly): yeni doğan arıları beslemek üzere üretilen madde. Arılar 2 gün kadar bu ürünle besleniyormuş. Bir tosun olan kraliçe arı ise sürekli olarak arı sütü yiyormuş. Bu sebeple zaten diğerlerinden kat kat büyük oluyor. Bu arı sütünün saf olanı yani gerçek arı sütü altından bile pahalı bir madde. Çok fazla enerji veriyormuş. Bir kaşık yeseniz bütün gece uyuyamazsınız diyorlar :)

Arı zehiri (apitoxin): Eklem romatizmasının tedavisi için kullanılıyormuş. Toplaması çok zor. Kovan girişine bir cam plaka konuyormuş. üzerine de elektrik yüklü kablolar yerleştiriyorlarmış. Arı elektrik dolayısıyla şoka girince zehir salgılıyor, üreticiler de bu zehir kristalleşince topluyorlar.

Kraliçe arı bildiğiniz gibi kovandaki arıların annesi. Kraliçe arı gençken daha çok işçi arı, yaşlandığında da erkek arı yavruluyormuş. Zaten bu sebeple üreticiler kovanlardaki kraliçe arıları 2 yılda bir değiştiriyorlar.

Kovanlarda altta bir delik oluyor. Arılar kovana giriş çıkışı buradan sağlıyor. İşte bu delik dışarıdan büyük görünse de iç tarafta oldukça küçük ve buradan arılar giriş çıkış yapıyor. Kraliçe arı ise tosun olduğu için bu deliğe sığmıyor ve kovandan çıkamıyor. Kovandakiler kraliçe arıyı kaybetmek istemiyorlar.

Bal kalitesindeki önemli unsurlardan biri de içindeki fruktoz/glikoz oranı. Kristalleşmenin önlenmesi için bu oranın küçük olması gerekiyor. Çam balı, akasya balı gibi ballar 2-3 yıldan önce kristallenmiyor.

Üretim aşamasına daha doğrusu toplama aşamasına gelirsek de şöyle. Her kovanda 9-10 tane çerçeve oluyor. Her çerçevede yaklaşık 3 kilo bal oluyor. Üreticiler buradan 2 kilosunu kendilerine alıp 1 kilosunu arılara besin olarak bırakıyorlar. Kovandaki arılar hastalanırsa ya kovan tamamen atılıyor ya da ilaç veriliyor. İlaç verildiğinde 15-20 gün bal alamıyorlar. Bu arada cannabis gibi bitkilerden de bal üretiliyor tabi.. Bu balları genelde böcekler tedavi amaçlı olarak tüketiyormuş.

Son olarak, dünyada en fazla bal tüketen ülke yıllık kişi başı 2 kg ile Yunanistan'mış.

Bal tadımı diye de bir mevzu varmış. Biz orada aşağıdaki balları deneme şansına sahiptik... Bizim gittiğimiz yer monoflora yani tek bir cins çiçeğin poleninden yapılan ballar konusunda özelleşmişti.

Akasya balı: aslında akasyadan değil, rubinia denen bir çiçekten yapılıyormuş
Orman balı (çam balı)
Lychee
Ayçiçeği
Böğürtlen
At kestanesi
Indian Jujube
Kekik
Kişniş
Indian Borage

Bal çeşitleri ile iglili katalog.. Her balın şeker oranı, nem oranı gibi bilgiler mevcut.

Bunlara ek olarak bir de 12 yılda bir açan bir çiçeğin balını yedik ve muhteşemdi. Akışkan bir yapısı yoktu, acıbademe benziyordu tadı...

Bu arada, balların fiyatları da kalitesine ve cinsine göre çok çok farklı olabiliyor. Örneğin orada Lychee balını 200 rupiye alırken Indian Jujube balını 1075 rupi'ye alabildik.

Incredible India pt.5 (The End)

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Thu, 29 Jan 2015 19:21:00 +0000

Hindistan'daki son günümün sabahında çok erken bir saatte pır pır uçağımızla Kullu'dan Delhi'ye döndük. Aslında Tac Mahal'i görmeyi çok istiyordum ama Delhi'den 4-5 saat uzakta olduğu için ve gece 2:00 civarlarında havaalanına gitmem gerektiği için risk alıp da gidemedim.

Ekipten bir kaç kişiyle Delhi'de gezmeye karar verdik. Zaten aklımda kalan 1-2 yer vardı. Onları görme fırsatı oldu.

Delhi-Haat (Dilli Haat) diye Hindistan'ın özgü hediyeliklerin satıldığı fuar gibi bir alan var. İlk durağımız orası oldu. Açıkçası alacağım hiç bir şey yoktu ama genele uyup ben de gittim. Daha otantik bir ortam bekliyordum ama bizim Kapalı Çarşı'da rahatlıkla bulabileceğimiz şeyleri satıyorlardı.

Gezimiz sırasında yine metro kullandık. Delhi'deki metro ağı oldukça geniş Türkiye'deki şehirlerle kıyaslayınca.

Sonraki durağımız Hümayun Türbesi oldu. Tac Mahal buradan esinlenerek yapılmış.
Türbeye giderken aşağıdaki manzarayla karşılaşıyoruz. Biraz daha ilerledikçe kuşların orada olma sebebinin pislik olduğunu görüyoruz. Yakınlarda bir çöplük var.

Bir sürü ülke gezdim, bunların içinde Bolivya, Peru gibi 3. Dünya ülkesi diyebileceğim yerler de var fakat bu kadar pis bir yeri ilk defa gördüm. Sokakta bir adam yemek satarken yanından fare geçiyor. 2 mt yanında bir adam yere işiyor vs vs...

Pislikten koşarak geçtiğimiz bir sokak bile oldu. Delhi'de geçirdiğim ilk günle karşılaştırınca bile aşırıya kaçan bir pislik vardı.

Tam Hümayun'un Türbesi'ne giriş için sıra beklerken birlikte gezdiğimiz elemanlardan birinin cüzdanını çaldırdığını farkediyoruz. Bir süre kartlarını kapattırmak için uğraşıp öyle içeriye girebiliyoruz. Bu arada son gün birlikte gezdiğim kişilerin tamamı Avrupalı ve o kadar steril hayatları var ki, metroya koşarak binen insanları, metro kalabalığını görünce şaşırıyorlar. Benim için ise hayat devam ediyor sanki :)

Zaten Hindistan seyahati boyunca insanların dehşete kapılarak dinlediği bazı olaylar bizim için hiç şaşırtıcı gelmiyor. Örneğin -yanlış hatırlamıyorsam- 2010'da Laddak'ta çok ciddi bir kaza oluyor. Baraj kapakları uyarı verilmeden açılıyor ve nehir kenarında piknik yapan 36 çocuk suya kapılıp ölüyor. Bunu duyduğum günün bir kaç hafta öncesinde benzer bir olay Türkiye'de yaşanmıştı...

Aşağıdaki fotoğraflar Hümayun'un Türbesi'nden... Bir kez daha dış kapılardan içeriye girince tertemiz bir bahçeyle karşı karşıyayız. Bu sefer ek olarak geometrik su kanalları da var...

Gün boyu o kadar çok pis yerden geçtik ki yiyecek olarak cips dışında herhangi bir şey alamadık. İlk defa bir ülkede sokak yemeği yemeden geri döndüm.

Geri dönüşüm de ayrı bir maceraydı. Otele bilgi verdim. 01:30'da bana uyandırma çağrısı yapmaları, 02:00'de de taksi çağırmış olmaları gerekiyordu. Uyandırma çağrısı gelmedi. 02:00ye doğru resepsiyona geldiğimde hiç kimseyi bulamadım. En son dışarı çıkıp güvenliği buldum ve bir kelime İngilizce bilmiyordu. Neyse bir yerlerden otelde görevli bir çocuk bulup getirdi de taksiyi aradık.

Taksi de ayrı bir maceraydı. Sağsalim havaalanına giderim umarım, diye düşünürken otoyolun ortasında bir yerde duruverdik. Yolun ortasındaki (!) bir varile (!) yanaşıp orada bekleyen adama para verdik. Sanırım otoyol ücretiydi :)

Neyse ki problemsiz bir şekilde havaalanına varıp on bin tane güvenlikten geçtikten sonra gümrüklü bölgeye vardım. Sabahın 02:30'unda bütün dükkanlar açıktı ve şimdiye kadar gördüğüm en iyi havaalanı ve en güzel mağazalardı diyebilirim.

Böylece Hindistan yazılarının sonuna geliyorum. Hindistan'da geçirdiğim 12 gün bana çok enteresan duygular yaşattı. Özellikle Himalayalar'dayken defalarca cennette yaşıyormuş gibi hissettim ve bir kaç dakika sonrasında boka bastım, çöpe takıldım vs... Tekrar gitmek ister miyim? Kesinlikle evet...

Incredible India pt.4

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Mon, 26 Jan 2015 18:26:00 +0000

Kullu’ya vardığımız gün Dussehra festivalinin sonuna denk geldi. Panayır alanlarını görme şansımız oldu. Bir sürü seyyar satıcı, kabalalık sokaklar, fuar alanı... 7 gün süren bu festivalde Himalayalar’ın değişik yerlerinde yaşayan kabileler Kullu’nun merkezinde toplanıyorlarmış. İlerleyen günlerde yolda değişik müzik aletleri çalarak yürüyen gruplar görmüştük. Meğer onlar bu kabilelermiş. Dussehra bittiği için kendi köylerine yürüyerek dönüyorlarmış. Yürüyüşleri günlerce sürüyor. Onlarca kilometre uzağa gidiyorlar.

Bir de bu grupların tersi yönde öküzleri ile birlikte yürüyen insanlar gördük. Onlar da "Gujjar" denen göçebe halktan insanlarmış. Kışın gelmesi ve havaların soğuması ile birlikte Himalayalar'ın tepelerinden aşağıya iniyorlar hayvanları ile birlikte. Bu yolculuk 200km kadar bile sürebiliyormuş. Günlerce yürüyorlar bu şekilde. Kış bitiminde de tepelere doğru aynı yürüyüşü gerçekleştiriyorlar.

Dussehra'nın son gününde kadınlar eşlerinin sağlıklı bir hayat sürmesi için oruç tutuyorlar. Ay doğduğunda eşleri aşağıda resmini görebileceğiniz kırmızı kapların içinde su veriyor ve oruçlarını böylece açıyorlar. Eşleri için pek de iyi dilekleri olmayanlar arada gizli gizli bir şeyler yiyor mudur bilmiyorum tabi J

Festivalden ve Kullu merkezinden manzaralar....

Kızarmış tatlı satan yerler.. Adım başı bunlardan biriyle karşılaşmak mümkün.. Yanımızdaki Hintliler bile yemediği için tatmaya cesaret edemedik.

Başka bir tatlıcı..

Tavus kuşunu bol bulmuşlar, tüyünü süpürge yapmışlar...

Hint fakiri...

Yine sokaklarda çöpler....

Muhteşem renkler..

Her yerde inekler....

Ayurvedacı.. Deli gibi para kırmış bu adam...

Çöp karıştıran gariban...

Merkez yine delice kalabalık, karşıdan karşıya geçmek bir meziyet...

Safety first!!!

Çalışmanın son gününde bizi köylülerle tanışmaya götürdüler. Buluşmaya gittiğimizde çok güzel bir ortamla karşılaştık. Köylüler boynumuza çiçek taktı, alnımıza kırmızı boyalar sürdüler ve tütsülerle bizi kutsadılar. Sonrasında da köyün sorunları ile ilgili konuştuk. Kadınlar başta biraz çekingen olsa da konuşmaya katıldılar. İnsanların bilinçli olduklarını görmek çok güzel. Bize bol bol elma ve masala çayı ikram ettiler. Gerçek üstü anlar yaşadık. Konuşmanın bana göre en enteresan kısmı kendi köylerinde insanların düzenli olarak banyo yaptığını vurgulamalarıydı. Hatta kadınlar için ayrıca hamam gibi bir banyoları var. Burada sıcak su ile kadınlar banyo yapabiliyorlar.

Biraz iş işten geçmiş olsa da hem halk hem de devlet çevre konusunda biraz daha bilinçlenmiş. Hatta yeni Başbakanları temizlik konusunda "ice bucket challenge" gibi bir uygulama başlatmış, muhalefet liderini de challenge'a davet etmiş.

Himalayalar'da yürüdüğümüz her yerde, ormanların ortasında bile çöplerler karşılaşmak oldukça moral bozucuydu. Araştırma yaptığımız alanda bile araştırmacılardan birinin su içip pet şişeyi ormana attığını gördük. Düşünün ki çevre konusunda araştırma yapan insan böyle davranıyorsa diğerleri nasıl.... Şimdi Himalayalar'ın yer aldığı Himaschal Paradesh eyaletinde plastik torbaların yasaklanması bekleniyor. Çok fazla ambalajlı ürün tüketiyorlar ve herhangi bir çöp toplama hizmeti yok. Bu sebeple her yer çöp içinde. Plastikleri toplayıp geri dönüşüme götüren insanlar var. Bunlar da olmasa daha kötü olurdu, diyorlar.

Standard bir bakkal... Ambalajlı ürün cenneti....

Günün sonunu ise şal üretilen atölyelere giderek geçirdik. Kullu'nun en önemli geçim kaynaklarından biri de angora ve paşminadan yapılan şallar. Turistler bu şalları kapışıyorlar. Atölyelerde tüm çalışanların tezgahlarının başında çalışanın kimlik bilgileri asılı. 18 Yaşın altında kimse çalışmıyor. Sendikalarmışlar. Ortamda aydınlatma biraz sorunlu görünse de (belki de öyle olması gerekiyordur, ortam loş ama tezgahlar aydınlıktı) çalışanların yüzü gülüyordu. Hatta bazıları bizleri görünce çok eğlendi, gelip bizle fotoğraf çektirmek istediler.

Erkekler daha çok geniş şalları üzeriyorlar. Daha büyük tezgahları var.

Tezgahta asılı modeli işliyorlar.

Onlarca tezgah var aynı alanda....

Genel olarak işsizliğin çok yüksek olduğu bu ülkede dokuma tezgahlarında çalışanlar şanslılardan sayılıyor. Delhi'de olduğu gibi Himalayalar'da da kadınlar ağır işler yapıyorlar.

Son olarak da eğitimle ilgili bilgi vereyim. Himalayalar'da taşımalı eğitim var. Okul özel veya devlet olmasına göre 9 veya 10'da başlayıp tüm gün sürüyor. Büyük şehirlerde okumuş, mühendislik eğitimi almış kişiler bile evlerine dönmeyi tercih ediyormuş. Çiftçilikte çok para varmış çünkü..

Aslında anlatacak çok şey var. Hindistan'da geçirdiğim her an antin kuntin bir sürü şeyle doluydu ama hepsini yazmak zor tabi.. Bir kaç tane daha fotoğraf ekleyip konuyu kapatayım :)

Pirinç tarlaları...

Korna mühim...

İnekler de mühim....

Yollar fantastik.. En tehlikeli yollardan biriymiş Himalayalar. Şoförlerimiz çok başarılıydı. Hiç sorun yaşamadık.
Yolda ağaç tepelerinde sık sık maymun gördük :)

Naggar Kalesi'nden görünüm

Gıda hali..

Naggar şehir merkezi.....

Kadın banyolarıın girişi...

Incredible India pt.3

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 21 Jan 2015 18:49:00 +0000

Himalayalar yolculuğumuz extra sevimli pır pır bir uçakla başlıyor. Uçaktaki koltukların yarısı boş çünkü yük fazla olduğunda dağların arasına inmek zor oluyormuş J Koltuklar da oldukça dar, sıkışıyoruz. Neyse ki uçağın boş olması sayesinde hepimiz bir cam kenarı bulup rahatça oturabiliyoruz. Hosteslerimiz de yerel kıyafetleri içerisinde çok hoş görünüyorlar.

Hemen burada Hindistan için önemli bir bilgi vereyim. Havaalanına gittiğinizde yanınızda mutlaka biletinizin çıktısının olması gerekiyor. Aksi takdirde içeriye alınmıyorsunuz. Havaalanında güvenlik kontrolleri içeriye girmeden bilet kontrolü ile başlıyor. Ardından uçağa vereceğiniz bagajlarınızı x-ray’den geçiriyorsunuz. Check-in’den sonra ise el bagajlarınız x-ray’den geçiyor. Bu arada da sizi bir kabine alıp arama yapıyorlar, ok’se el bagaj etiketinize kaşe vurup sizi kapılara doğru alıyorlar. Yani check-in sırasında el bagajlarınızın her biri için etiket almayı unutmayın. Sevdiğim bir uygulama oldu. Yanınızdaki suyu çöpe attırmıyorlar. Biraz içmenizi istiyorlar, içiyorsanız suyunuz da sizinle birlikte uçağa gelebiliyor.

Tini mini uçağımız...

Kullu’da uçaktan indiğimizde cennete gelmiş gibi oluyoruz. Hava mis gibi. Biraz serin, bunaltıcı bir nem yok, üstelik baharat da kokmuyor!! Kapıda sıra sıra taksiler bizi Guesthouse’umuza götürmek için bekliyor. 5’er kişilik ekipler halinde doluşuyoruz. Toplamda 16 katılımcıyız. 10 kişi Amcor personeli, 4 kişi Shell’den, 2 kişi de kendisi ücretini Earthwatch’a yatırıp gelmiş. Hindistan öncesinde en çok merak ettiklerim bu iki kişiydi. Muhteşem insanlar çıktılar. 72 yaşında Kanada’dan gelen bir çift. Daha önce defalarca dünyanın antin kuntin yerlerinde projelere katılmışlar. Galapagos, İzlanda, Vietnam vs vs...

Hepimiz makinalara sarıldık fotoğraf çekmeye koyulduk uçaktan iner inmez...

Otelde ilk önce güvenlik bilgilendirilmesi yapılıyor ve klasik bir şekilde her organizasyonda olduğu gibi beklentilerimiz üzerine konuşuyoruz. Kitlenin çoğu Avrupa’dan. Hindistan gibi güvenlik şartlarının düşük olduğu bir yerde bile Earthwatch ekibi kendimizi güvende hissetmemizi sağlıyor. Geceleri odalara örümcek gelebileceğini, zehirli olmadıklarını, korkarsak otelden birini çağırıp atılmasını sağlayabileceğimizi söylüyorlar. Tabi ki de örümcek ilk bizim odamıza uğruyor!!! Sabah banyoda kalın bacaklı kocaman bir örümcekle karşılaşıp otelden birilerini çağırıyorum. Örümceğin büyüklüğü oteldeki elemanı da şaşırtıyor ilk anda!! Neyse kurtuluyoruz sonunda. Bu arada, tabi ki de örümceği öldürmüyor, süpürgeyle çöpe atıp sonrasında da ormana salıyorlar.

Otelimiz...

2 kişilik odalarda kalıyoruz. Bütün odalar aynı cepheye bakıyor. Her an Himalayalar manzaramız var. Terasta da yemek için bir alan ve normalde yemek için kullanılan fakat Earthwatch çalışması için toplantı odasına dönüştürülen bir odamız var. Bu arada odalarda ısıtma yok. Gündüz hava 20-25 derecelerde seyrederken gece 10 derecenin altına düşüyor. Bu da odaların 13-14 derecelerde olmasına sebep oluyor L Odaların başka bir enteresan tarafı da oda içerisinde 10-15 tane elektrik düğmesinin olması. Düğmelerin bir kısmı prizleri aktif hale getiriyor, bir kısmı da ışıkları yakıyor ama hangisinin nereyi çalıştırdığını otel çalışanları da bilmiyor :)

Manzaramız...

Her sabah Himalaylar'a karşı uyanmak güzel....

Gündüz bomboş bir dağ diye baktığımız manzarayı gece gördüğümüzde şaşırıp kalıyoruz. Tepelere kadar ev doluymuş meğer. Gece hepsi ışıklarını yakınca farkına varıyoruz ancak...

Önceki postlarda da belirttiğim gibi görev alacağımız projenin adı “Hindistan Himalayalarında Kelebek ve Arılar”. Proje genel olarak “pollinator”lar yani tozlaşmayı sağlayan böcek/arı/kelebeklerle ilgili. Türkçe’de tam karşılığını bulamadığım için yazının devamında da “pollinator” kelimesini kullanacağım.

Himalayalar Hindistan’ın sebze-meyve bahçesi olarak geçiyor. Bu bahçenin de en önemli ürünü elmaları. Geçim kaynaklarının %80'i biodiversity kaynaklı. Yıllar içerisinde hem küresel ısınmanın hem de bilinçsiz tarımın yani tek tip ürün ekilmesi, çok fazla pestisit kullanılması vs.’nin etkisiyle elmaların yetiştiği alanlar yıllar içerisinde daha yüksek irtifalara kaymaya başlamış. Eskiden 1800 mt yükseklikte elma yetiştirebilirken şimdi 2300 mt’lerde ancak yetiştirebiliyorlar. Bu da kullanılabilecek tarım alanlarının kısıtlı olması ve zorlaşması dolayısyla büyük sıkıntı yaratıyor. Hatta ağaçların çiçeklenmesi de normale göre 15 gün gecikmeli olarak gerçekleşiyormuş artık. Bu sebeple 2012 yılında bu projeye başlanıyor. Himaschal Pradesh, Uttarakhand ve Sikkim'de sürdürülüyor çalışmalar. Projenin amacı elmaların tozlaşmasını arttıracak pollinatorların ve bu canlıların tercih ettiği bitkilerin belirlenmesi ve buna uygun tarım yapılmasının sağlanması. Proje devlet tarafından da destekleniyor ve tahmini olarak 2015 yılında tamamlanması planlanıyor. Tamamlandığında da buradan çıkacak sonuçları destekler şekilde yasal düzenlemeler yapılıp tarım alanlarının ve doğanın korunması sağlanacak. Proje GBPhant Enstitüsü tarafından yürütülüyor.

Elma bahçesinde pollinator sayarken...
Bilmediğimiz bir canlıyla karşılaşırsak filelerle yakalayıp araştırmacılara gösteriyorduk...

Peki bizim bu projedeki görevimiz ne? Burada "citizen scientist" olarak görev alıyoruz. Ormanda belirli büyüklükte rastgele yerleştirilmiş alanlarda ot (1mt x 1mt), çalı (10mt x 10 mt), ağaç (50mt x 50mt) saymak, bunları cinslerine göre sınıflandırmak ve örnek toplamak. Bir de çalışmanın meyve bahçesi kısmı var. Burada da yine benzer şekilde pollinator gözlemi yani belirli alan içerisinde uçuşan arı, kelebek vs.’lerin sayılması, belirli bir çiçeğe konup polen toplayan arıların cinslerine göre sayılması, son olarak da belirli ağaçların yapraklarının sayılması. Biraz deli işi gibi görünse de sonuçlarının mantıklı bir şeye yardım edeceğini bilmek güzel. Bizim yaptığımız bu işi oradaki bir köylü kendi tarlası için 50 yıldır yapıyormuş meğer. Çok iyi data sağlamış çalışmalara. Diğer çiftçileri de bu konuda eğitmek istiyorlar.

Indian Honey Bee (Hint bal arısı)

Ağustos böceği..

Chocolate butterfly..

Kabak çiçeği sever bumble bee...

Bumble bee...

Alan çalışmalarının yanında arılar ve bal yapımı ile ilgili de pek çok bilgi edinme fırsatımız oldu. Mesela bizim arı sandığımız böceklerin bir kısmı sinekmiş aslında. Arılar 4 kanatlı, sinekler 2 kanatlı olurmuş. Yani her sarı siyah çizgili gördüğümüz hayvana arı demeyecekmişiz. Çiçekli bitkilerin %75'i tozlaşma için hayvanlara ihtiyaç duyarmış. Elma da bunlardan biri. Kendi kendine tozlaşamıyor.

Bir bal fabrikasına gidip bal tadımı yaptık. Bir sürü çeşit bal varmış meğer. Gittiğimiz işletme “monoflora” diye tabir edilen tek bir çiçeğin polenleri ile yapılan ballarla ilgileniyorlar özellikle. Burada bir de 12 yılda bir açan bir çiçeğin polenleri ile yapılan bir balı tatma şansını elde ettik. Tadı marzıpana benziyordu biraz. Bu balı satmak için değil sadece denemek için üretmişler. Sunumun sonunda “bazı işler para için değil, tutkunuz için yapılır” dedi, hak verdik... Ballar ve arılarla ilgili ayrı bir post yayınlayacağım. Baya bilgi edindik. Paylaşmak isterim.

Himalayalar’da kaldığımız sürece programımız son derece yoğundu. Sabah 7’de yürüyüş, kahvaltıdan hemen sonra alan çalışması, alan çalışmasının dönüşünde kısa bir boş zaman ve akşam toplantısı & yemeği. 12 günüm o an dışında başka hiç bir şey düşünmeden geçti. Ekibin tamamı için de durum aynıydı. Çoğumuz aynı şirkette çalışmamıza rağmen iş hakkında değil de hayatlarımız hakkında sohbet ettik daha çok. Son 2 günde yakınlarda şarap satan bir dükkan keşfettik. Akşam sohbetlerimiz daha bir keyifli hale geldi. Hint şarabını, birasını ve viskisini tatma şansımız oldu. Viski her ne kadar korkunç olsa da birasını ben çok beğendim. Himalayalar’da (belki de tüm Hindistan’da bilemiyorum) sokakta ve otelde içki içmek yasak. Hal böyle olunca turistler için içki içecek bir yer kalmıyor. Biz yine de otel sahibinden izin alıp tatlı tatlı içtik.

Sabah yürüyüşlerinde veya meyve bahçelerine giderken bir sürü de tapınak gezdik. Zaten her yer tapınak. Binaların arasında kıyıda köşede kalmış bir yerde bile görmeniz mümkün. Hem Hindu tapınaklarını hem de bir tane Budist tapınağını gezme şansımız oldu. Budist tapınağındaki minik monklar pek komikti. Monk da olsalar ellerinde oyuncak silah vardı.

Kablolar arasında kalmış bir gariban tapınak...

Ağaç dallarında bile tanrı figürleri görebiliyorsunuz...

5000 yıllık olduğu söylenen bir tapınak ve sevgili çanak anten..

Krishna...

Tapınakta ders çalışan gariban öğrenci....

Bir başka tapınak...

Odalar da tapınaklar da aynı kilitle korunuyor... Long live asma kilit...

Naggar Kalesi'nin içindeki bir tapınak

Tapınaklara ayakkabıyla ve diğer deri eşyalarla girmek yasak..

Budist tapınağı...

Duvarlar muhteşem figürlerle kaplı... Bu tapınak Tibet'teki başka bir tapınak kopyalanarak yapılmış...

Buda figürlerinin önü sunulan paketli yiyeceklerle dolu :)

Minik monklar ve oyuncak silahları...

Postun devleşmesini önlemek adına.. To be continued...

Incredible India - pt.2

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 02 Jan 2015 16:14:00 +0000

Hindistan'a sabahın 04:30'u gibi saçma bir saatte vardım. Daha havaalanı tuvaletinde Hndistan'ın renkli yüzü ile tanıştım. Tuvalet levhaları yerine Hintli kadın ve erkeklerin fotoğraflarını koymuşlar. Çok hoş olmuş. İşsizliği önlemek için diye tahmin ediyorum, tuvaletlere ellerinizi yıkadıktan sonra siz kağıt peçete veren personel istihdam etmişler.

Havaalanından otele bir şoför bırakacağı için rahattım. Rahat rahat otele giderim, diyordum ki yanıldığımı anladım. Arabada emniyet kemeri yoktu ve karanlıkta daha ilk kavşakta bir kamyonla burun buruna geldik. Böylece Hindistan'ın dillere destan trafiği ile de tanışmış oldum. Sinyal vs hak getire, Hindistan'da olay korna. Tüm arabaların arkasında "Blow Horn" yazıyor zaten. Korna sesi duymadığınız bir an bile yok neredeyse.

Yolda giderken havaalanı kavşağındaki döner adada oturup meditasyon yapan kadınlı erkekli bir sürü insan gördüm. Sanırım güneşi selamlıyorlardı. Yanlarında da esneme hareketleri yapanlar vardı. Biraz ilerledikten sonra daha güneş doğmadan bile yoğun olan trafikte yol bisikleti antrenmanı yapan 2-3 kişi gördüm. Ben buradaki trafikte bile bisiklet sürmekten rahatsızlık duyarken onlar bu deli trafiğinde gidiyorlardı. Takdir ettim.

Kaldığım otel Sona South City Delhi'nin dışında Gurgaon diye bir yerdeydi. Havaalanına nispeten yakın olduğu için kısa sürede varabildik. Gider gitmez uyudum biraz. Kalkınca da kendimi yollara vurdum. İlk defa bilmediğim bir ülkede haritasız bir şekilde gezmem gerekiyordu çünkü otelden de havaalanından da harita alamadım. Resepsiyondakilere taksi kiramak istediğimi söyledim fakat metro ile gezmemin daha mantıklı olduğunu söylediler. Trafik dolayısıyla taksiyle istediğim yerlere ulaşmam baya uzun sürermiş. Metro istasyonu da otele 2-3 dk yürüme mesafesinde olduğu için metro ile gitmeye karar verdim.

Otelin bahçesi oldukça bakımlı ve güzeldi..

İlk durağım Dünya Miraslarından biri olan Qutub Minar'dı.. 13. yüzyıldan kalma Hint-İslam mimarisi örneği olan bir minare ve etrafındaki yapılar... Metro ile çok yakınına kadar gidilebiliyor. Sadece 1-2 km yürüme mesafesinde fakat elimin altında harita da internet de olmadığı için rickshaw'lardan birine binmek zorunda kaldım. Bir grup emocu tipli genç peşime takılmaya, benim rickshaw'a binmeye çalıştı ama neyse atlattım. Sonrasında da şoför beni biraz dolandırarak Qutup Minar'a bıraktı sanırım çünkü 1 km'lik yok 15-20 dk sürdü. Para için önceden anlaştığımdan benim için bir zararı da olmadı. Aslında bu şekilde ana caddeden kopup arka mahallelere de girmiş oldum. Sokaklarda çöpleri eşeleyen domuzları ve inekleri de burada gördüm... Bir sokak hayvanı olarak domuz Bolivya'dan alışık olduğum bir şeydi, Hindistan'da inek de eklenmiş oldu.

Benim gittiğim hafta Hindistan'da da resmi tatilmiş. Tüm Hintliler Delhi'ye akın etmiş sanki. Gittiğim her yerde yüz kişi kadar sıra bekledim. Hintlilere 10 rupi olan tarihi eserler yabancılara 250 rupi. Audio Guide hizmeti de sunuyorlar. Ben alamadım çünkü saf gibi ehliyet, kimlik vs'yi otelde bırakıp sadece pasaportumu alıp çıktım. Audio guide için emanet olarak pasaportumu bırakmaya da cesaret edemedim.

Sadece Qutup Minar'da değil, gittiğim diğer tarihi mekanlarda da hep kapıdan girdikten sonrası başka bir dünya. Tertemiz pırıl pırıl bahçeler, güzel ağaçlar, bakımlı çimler var. Dışarıyı ise tabiri caizse b*k götürüyor, kalabalık ve kaos da cabası.

Bu durum vakit kaybetmeme sebep olsa da mekanları Avrupalı, Amerikalı turistlerle gezmek yerine rengarenk Hintlilerle gezmek daha eğlenceli oldu. Çaktırmadan bol bol fotoğraflarını da çekmeye çalıştım. Bir yandan da onları gözlemledim. Her gittiğim yerde el ele poz veren erkekler vardı. Poz verme işini en az Japonlar kadar ciddiye alıyorlar :) Arada bir tanesi de bana "photo, photo" diye yaklaştı. Kameranı ver çekeyim, dedim. Meğer benle fotoğraf çektirmek istiyorlarmış. :) Teşekkür edip uzaklaştım.

Qutub Minar'dan çıkışta başıma rickshawcılar ordusu üşüştü. Lotus Temple'a gitmek istiyordum ve etrafta taksi vs gibi bir imkan da yoktu. Ya sora sora doğru otobüsü bulmaya çalışacaktım ya da rickshawlardan birine binecektim. Neyse, içlerinden bana en mülayim görüneni tercih ettim ve araca bindim. Şansıma çok sevimli bir adam çıktı. İngilizce de biliyordu sohbet edecek kadar. Bana uzun uzun ailesini, çocuklarını, tatil planlarını anlattı. Sonra da hemen tanrısından bahsetmeye başladı. Lotus Temple'a beni bırakırken istersem beni bekleyip daha sonra Red Fort'a da bırakabileceğini söyledi. Ben de kabul ettim. Hazır beni kandırmayan ve güven oluşturan birini bulmuşken kaçırmak istemedim.

Lotus Temple tüm ırklardan insanları bir kabul eden Bahai inancının bir tapınağı. Adını şekli dolayısıyla lotus çiçeğinden alıyor. Şimdiye kadar türlü ülkelerde türlü dinlere ait gördüğüm tapınak/cami/kiliseler içinde beni en çok etkileyenlerden biri oldu. Hem güzelliği hem de dinginliği çok etkileyiciydi. Yine kocaman ve tertemiz bir bahçe ile giriş yapılıyor. Kapalı alana girmeden önce ayakkabılarınızı çıkartmanız gerekiyor. Bunun için de emanetçi yapmışlar. Sistem çok düzgün işliyor. Kapıdan girmeden önce 30-40 kişinin toplanmasını bekleyip "namaste" diyerek selamlıyor ve tüm dinlere saygı gösterildiği, isteyen herkesin kendi dinine göre içeride dua edebileceği ile ilgili bilgilendirme yapılıyor. Tek istedikleri kimsenin rahatsız edilmemesi ve fotoğraf çekilmemesi.

Görünen deli kalabalığa rağmen çok dingindi..

Çıkınca hemen şoförümü buldum ve Red Fort'a doğru yola koyulduk. Burası da Dünya Mirası listesindeki yerlerden biri. Mughal İmparatoru'na bir dönem ev sahipliği yapmış bir kale. Yine girişinde onlarca insan vardı ve artık sıcaktan ve nemden delice bunalmış durumdaydım. Bu yüzden Red Fort'u biraz özet şeklinde gezdim.

Binalardan ziyade benim dikkatimi çeken yine el ele poz veren erkekler ve inşaat işinde çalışan kadınlardı. Binalardan birinde restorasyon vardı ve erkekler merdivenlerde oturup kadınların bütün yükü başlarının üstüne koydukları taslarla taşımasını bekliyorlardı.

Bahsettiğim kadınları burada görebilirsiniz..

Red Fort'un bahçesinde de panayır gibi bir ortam vardı...

Red Fort'tan otele dönmenin en kolay yolu metroya binmekti. Yakınlardaki Chandni Chowk metro istasyonundan direkt olarak otele giden metro vardı. Metro istasyonundan girer girmez şoka uğradım. İş çıkışı saatine denk gelmiştim ve yüzlerce insan sıkış tepiş bir şekilde metro bileti almaya çalışıyordu!! Kadınlar için ayrı bir sıra vardı. Ben de orada beklemeye başladım. Ortamdaki tek açık renkli ve uzun insan bendim. :) 45 dk kadar bekleyip bir sürü kavgaya tanık olduktan sonra biletimi alabildim. Bilet dediğim bir pul aslında. Hangi durakta ineceğinizi söyleyip ona göre pul alıyorsunuz. Metroya girerken bu pulu okutmanız, çıkarken de turnikeye atmanız gerekiyor. Bu arada trenlere inmeden önce çantaları x-ray'den geçirmek gerekiyor.

Metrolardaki ilk vagon hep kadınlara ayrılmış durumda. Taciz ve tecavüz vakalarının önüne geçmek için böyle bir uygulama yapmışlar. Akşam kalabalıkta ben de kadınlar vagonunu tercih ediyorum. İçeride 200 kadar kadın var ve hepsi rengarenk giyinmiş. Ortam o kadar güzel ki. Çalışmaya bile yerel kıyafetle gitmeleri çok hoşuma gidiyor. Bir de kadınların saçları çok çok güzel ve sağlıklı.. Ortamdaki herkes kadın olduğu için hemen sessiz bir dayanışma da olmuş. 2 kişilik yerlere hemen 3 kişi sıkışılıyor. :)

Uzun ve yorucu bir günün ardından otele dönüyorum ve yemekte Earthwatch ekibi ile tanışıyorum....

2014'ü İstatistiklerle Kapatalım

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 31 Dec 2014 07:29:00 +0000

2014 garip bir yıldı.. "Güzel geçti" desem tam öyle değil, "kötü geçti" desem (kendim için) haksızlık olur, "mmmmh eh işte" en doğrusu olur herhalde...

Neyse gelelim 2014 istatistiklerine...

Bu yıl başında Goodreads'te kendime 66 kitaplık bir "challenge" belirlemiştim fakat yalan oldu. 29 kitap okuyabildim sadece. Neler okuduğuma bakarsak:

Uygar Şirin - Karışık Kaset
Middlesex - Jeffrey Eugenides
Lizbon'a Gece Treni - Pascal Mercier
Dans Edemeyeceksem Bu Benim Devrimim Değildir - Emma Goldman
Yalancı Jakob - Jurek Becker
Venedik'te Ölüm - Thomas Mann
Franny ve Zooey - J.D. Salinger
Buzlar Kırılırken - Mikael Niemi
ODTÜ'den Geliyorum - Volkan Ertit
Operada Cinayet - Donna Leon
Aşk Köpekliktir - Ahmet Ümit
Bundan Sonra Bana İlk Dokunanın - Bodil Malmsten
Köpek Gibi Büyütülmüş Çocuk - Bruce D. Perry
Mavi Kurtlar - Ingvar Ambjornsen
Olduğu Kadar Güzeldik - Mahir Ünsal Eriş
Afrika Kafe - Faruk Budak
Yüzyıllık Yalnızlık - Gabriel Garcia Marquez
Deliduman - Emrah Serbes
Lea - Pascal Mercier
Kahramanlar ve Mezarlar - Ernesto Sabato
Seyahat Sanatı - Alain de Botton
Daha - Hakan Günday
Biz - Yevgeni Zamyatin
Veba - Albert Camus
Huzursuzluğun Kitabı - Fernando Pessoa
Ve Dağlar Yankılandı - Khaled Hosseini
Çocukluğun Soğuk Geceleri - Tezer Özlü
The Sixth Extinction - Elizabeth Kolbert
Yaşamın Ucuna Yolculuk - Tezer Özlü

Bol bol da bisiklet sürdüm bu yıl. Bakalım neler yapmışım:

Toplam mesafe: 2113 km (Strava'da sadece 1897 km'si kayıtlı aşağıdaki rakamlar Strava'dan alıntı)

Toplam tırmanış: 8016 mt

Toplam spor zamanı: 113 saat 57 dk (54 bisiklet kaydı, 11 koşu kaydı)

Toplam QOM: 70

Strava da güzel bir video yapmış bu işler için. Bu linkten izleyebilirsiniz..

2014'ün bisiklete dair güzelliklerinden biri de Tour of Turkey'nin Bodrum-Meryem Ana etabını basın arabalarından birinde izlememdi... Bir de ödül töreninden sonra Mark Cavendish'le fotoğraf çektirince tadından yenmez bir anı oldu benim için... İzmir etabında da bol bol matara topladık :)

Güzel yurtdışı gezilerim de oldu.

Şubat Milano - Venedik

Haziran Danimarka

Temmuz Sakız Adası

Ekim Hindistan

Yurtiçi'nin şanslı talihlileri ise sıklıkla gittiğimiz sahil beldelerine ek olarak Adana, Gelibolu-Gökçeada ve Denizli oldu.

Bu yılın 3 büyük kazanımı oldu bir de benim için

Ruby The Candy: Caaaanım bisikletim, sevgi kelebeğim

Bir tanecik e-kitap okuyucum: Kindle Paperwhite 2

ve
Kontakt Lensler.

Son olarak... Bu yıl iki tane de dövme yaptırdım. "Bir kez yaptırırsan devamı gelir" demeleri boşuna değilmiş.

Ocak ayında bisikletli dövmemi,

Kasım ayında da kitap okuyan denizkızı dövmemi yaptırdım. İlki 1 saatte acısız bitince gaza gelip ikinci dövmeyi büyük yaptırayım dedim, 4 saat sürdü ve son 1 saati baya acılı geçti. Yine de değdi doğrusu...

Herkese mutlu, sağlıklı, huzurlu bir yıl dilerim...

Incredible India - pt1

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Tue, 23 Dec 2014 08:55:00 +0000

Aylar olmuş yazmayalı.. Eylül ayından bu yana günlerin nasıl geçtiğini anlamadım. Ekim ayında Hindistan'daydım 12 gün kadar. Sonrasında da işler öyle bir yoğunlaştı ki neye uğradığımı şaşırdım :) neyse, yıl sonu ile birlikte düzene girdiğime göre Hindistan'ı anlatabilirim artık.

Çalıştığım şirket Earthwatch adlı organizasyon aracılığıyla her sene dünyanın değişik yerlerinde yapılan bir sosyal sorumluluk çalışmasına destek veriyor. Geçtiğimiz yıllarda Yunanistan'da yunuslar üzerine bir araştırma olmuştu mesela.. Bu senenin şanslı projeleri Amerika kıtası çalışanları için Brezilya'da bir çalışma, diğer kıtalardaki çalışanlar içinse "Hindistan Himalayalarında Arı ve Kelebekler" projesiydi.

Earthwatch yıl boyu dünyanın değişik yerlerinde farklı konulardaki projelere destek veren bir organizasyon.. Web sitesini incelemenizi tavsiye ederim. İlginizi çeken projelere ücretli bir şekilde katılabiliyorsunuz.

İş başvuru fomlarından çok daha kastırıcı bir formla başvuru yapıp heyecanla sonucu beklemeye başlıyorsunuz. Bu sene ben de başvurmaya karar verdim ve Bingo! seçildim... Hindistan'daki projeye katılacak 10 kişiden biri olma şansına sahip oldum. Yurt dışına ilk iş seyahatimi eğlenceli ve yararlı bir iş için yapacak olmak harika bir şans... Bir yandan da ilk Asya seyahatim olacağı için büyük bir heyecan.

Şirketten temsilcilerle, projede acil durumla karşılaşırsak bize destek olacak uluslararsı organizasyondan doktorlarla ve tabi ki Earthwatch çalışanları ile telekonferanslar yaparak hazırlık sürecinde neler yapmamız gerektiği ile ilgili destek aldık... Kısa kısa size de anlatayım...

Vize: Hindistan vizesi şimdiye kadar en kolay aldığım vize oldu. Sadece vize için Ankara'ya gitmem gerekti. İzmir'de konsolosluğu olmadığı için bizi oraya yönlendiriyorlar. Başvuru formunu internet üzerinden dolduruyorsunuz.. 43 dolar ve bir dolu belge karşılığında başvurunuzu yapıp parmak izinizi veriyor, aynı gün akşam 17:00'de vizenizi teslim alabiliyorsunuz. Gideceklere tavsiyem 10:00'da konsolosluk önünde hazır beklemeleri ve 43 dolar'ı bozuk şekilde getirmeleri. Yoksa koştur koştur döviz bürosu arayışına girmeniz gerekebiliyor.

Hindistan'ın ne kadar renkli bir yer olacağı daha büyükelçilik kapısında belli oluyor. İçerisi hem karamsar ahşaplarla hem de rengarenk reklamlarla kaplı. Çalışanların İngilizceleri alışık olmayana şenlik yaratıyor...

Sağlıkla ilgili hazırlıklar: Söz konusu ülke Hindistan olunca en çok düşündüren şey sağlık oluyor tabi ki. Bunun için de International SOS'ten gelen bilgileri kullandım hem de Hudur ve Sahiller Genel Müdürlüğü'ne uğramam gerekti. Bazı aşıları yapma yetkisi onlarda. İzmir'deki şubeleri Pasaport iskelesinde. Normalde iskelede vapurdan inince sağa dönüp gidiyorsunuz ya.. İşte Seyahat Sağlığı Merkezi için sola dönmeniz gerekiyor. İskelenin en ucundaki binanın köşesindeki pencereler doktora ait. Herhalde daha güzel bir ofis manzarası düşünülemez.. Neyse.. Ben tifo ve çocuk felci aşısı oldum. Normalde Hindistan için çocuk felci gerekmiyormuş fakat yeni bir yazı ile tekrar yapılmaya başlanmış. Bunlara ek olarak kırsal alanda çalışma yapacağımız için kuduz aşısı oldum. Bir de sıtmaya karşı ilaç aldım. Tetanoz ve hepatit aşılarımın koruyuculuğu devam ettiği için tekrar olmam gerekmedi. Sivrisinek'ten korunmak için %40+ DEET oranına sahip sinek kovucular da aldım ama açıkçası hiç kullanmadım. Zaten yaptığımız çalışmalar arı ve kelebek görmeye yönelik olunca üzerinize böcek kovucu sıkınca yaptığınız çalışmadan bir şey anlamak mümkün olmuyor..

Kıyafet, ıvır zıvır: Sadece Hindistan'da değil, başka ülkelere de giderken kullandığım 2 güzel eşya var. Biri iç bel çantası. Pasaportumu, kredi kartımı ve fazla paramı burada taşıyorum. Bir de içten fermuarlı kemer. Bunun içine de bir miktar parayı koyuyorum ki herhangi bir gasp vs durumunda elimde yine de para kalsın. İç çanta Deuter, kemerse Jack Wolfskin. Farklı markalarda da benzer ürünler vardır sanıyorum ki.. Bir de trekking botumu değiştirmem gerekti. Bu işte en çok zorlandığım kısım oldu. Kocaaaa İzmir'de ayağıma olan bir tek ayakkabı bulamadım. Tam mevsim geçişiymiş, modeller kalmamış vs vs.

Bir de şirketten bir paket geldi. İçinde su matarası, tshirt, ilkyardım çantası, fener, rehber kitap gibi güzel düşünülmüş bir dolu eşya vardı. Bu paketin bana ulaşması da ayrı bir çile oldu gümrük operasyonları dolayısıyla ama bu ayrı bir konu...

Hazırlık aşaması böyle... Uçak biletini THY'den aldım. Direkt İstanbul - Yeni Delhi uçuşları var. Uçuş saatleri pek hoş olmasa da direkt olması büyük avantaj.

5-6-7 Eylül Çiğli Yol Yarışları

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Tue, 09 Sep 2014 15:55:00 +0000

Bu haftasonu İzmir'de bisiklet yarışı vardı. Yapılacağının sinyallerini aldığımız ilk andan beri katılmak istiyordum ama ne yazık ki katılamadım. Büyük Bayan yarışı Cuma 13:30'da yapıldı. Katılsam zaten zaman sınırında bitiremeyecektim muhtemelen ama olsun yarış halinde kendi başarımı da görmek güzel olacaktı ama olamadı....

Temsilci olarak evden Murat'ı gönderdim ben de yarışa :) kalabalık bir grup halinde İzmir'den ferdi sporcu olarak katıldılar. Ben de takım arabası içinde destek verdim. Su dağıtımına yardımcı oldum. Arabanın içinden yarışı çok iyi takip edemedik. Yarış toplam 4 turdu. Destek verdiklerimizin bir kısmı ilk turlarda bıraktı. Kalanların da son sularını verdik ve 2. turdan sonra arabayı piknik alanına çekip yarışı izledik. Lassa ve Torku'nun dominantlığını görmüş olduk.

Yarış Sasalı Piknik Alanı'ndan başladı. Etraf güzel bisiklet kaynıyordu. Bisiklet yarışlarının en sevdiğim yönlerinden biri de bisikletleri izleyebilmek.... Ehuhu bisikletler güzeldi diyorum ama ortamdaki beyaz Specialized Venge dışındakiler benim Ruby'mden güzel değildi :)

Yazıyı yazma amacım biraz yarışın aksaklıklarından bahsetmek. Belki yazı bir yerlere gider de dikkate alınır. Dışarıdan gözlemleyen biri olarak yorumlarımı yazıyorum, sıkıntıları yarışın içindeki kişilere de ayrıca sormak lazım. Çok daha farklı şeyler duyacağımıza eminim.

İlk eleştirim Büyük Bayan yarışının Cuma gününün ortasına konmuş olması. Keşke hafta sonu olsaydı. Sadece 5 bayan katılmazdı belki.

Yarış günlerce önceden 160 km olacak diye duyuruldu. Parkur açıklandı. Bir kaç gün sonra parkur değişikliği bildirildi. Buraya kadar ok. Yarış başlamadan hemen önce hakem start yapmadan bir konuşma yapıp Sasalı Pinik Alanı'nı dönen kısmın iptal edildiğini, yarışın 130 km kadar süreceğini söyledi!!! Üstelik yarış ilan edilenin tersi yönünde başlıyordu. Bu arada yarış 130 km de sürmedi, 120 km'de bitti.. İnanılmaz bir şey. Aşırı amatör...

Hakem uzun uzun anlatıyor...

Parkur normalde sık sık bisiklet sürdüğümüz bir yer. Yol kalitesi baya düşük olan, çukurlarla dolu bir rota. Yarıştan önce asfaltın yenileneceğine dair söylentiler duymuştuk, belki de umut etmiştik ama sadece çukurları kapatmakla yetinmişler. Onların bile tam performansla kapandığından emin değilim. Neyse ki takip ettiğimiz kadarıyla ciddi bir kaza olmadı.

Bu arada sabah yarışın yapılacağı yere arabayla korka korka gittim. Yollar kapanır, arabayı nereye koyarım vs diye. Yolda tek bir uyarı yazısıyla karşılaşmadım. Zaten tam olarak yolları kapatamamışlar ki biz takım arabasıyla giderken arkamızdan bir amca korna çala çala gelip takım araçlarının arasına girdi. Başka bir yerde de yola kamyon çıkması dolayısıyla kıl payı bir kaza atlatıldığını biliyoruz. Çok ciddi bir eksiklik.

Bütün aksaklıklara rağmen izlemesi çok keyifliydi. Umarım seneye ben de katılabilirim.
Keşke bu tip yarışlar daha fazla olsa ve yollar da buna uygun olarak yapılsa. İzmir'i bisiklet kenti yapmak için dev bir adım atılmış olur.

Biraz Bisikletli Bayram Tatili

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Wed, 06 Aug 2014 16:12:00 +0000

İstanbul'dayken tatilden 1 ay önce tüm planları ve rezervasyonları yapmış olurdum. Nerede ne tadılacak hepsini çalışırdım. İzmir'e taşındığımızdan beri tatillerde bir miskinlik hakim olmaya başladı bizde. Son bir kaç bayram tatilinde son güne kadar ne yapacağımıza karar veremedik bir türlü. Bir yandan da tabi konaklayacak yer bulamazsak çadırımızda kalabileceğimiz için de rahat davrandık.

Bu bayramda da aynısı oldu...

Önce Cumartesi günü tatlı tatlı bir bisiklet turu yapalım dedik. Sabah 05:30 gibi erkenden kalkıp Urla'ya gittik. Karaburun yol ayrımına arabamızı park edip tura başladık. Artık ön tekerleklerini çıkartıp bisikletleri arabanın arka koltuğuna yerleştiriyoruz. Hem arkadan çarpmalara hem de çalınmaya karşı daha güvenli oluyor. Tabi arabayı biraz üzüyoruz ama napalım.

Neyse, turda hedefimiz Demircili Koyu'na gitmekti. Sadece Demircili'yi değil, bir kaç koyu daha ziyaret ettik. Meğer çok güzel yerlermiş. Daha önce hiç gitmemiştik. Sonuçta aşağıdaki resimdeki gibi 40 km'lik, yaklaşık 600 mt tırmanışlı bir tur yaptık.

Turun Strava kaydına buradan ulaşabilirsiniz.

Bir takım deli keçiler...

Turu tamamladıktan sonra Yörük Aile Evi'nde bir kahvaltı patlatıp Demircili koyuna denize girmeye gittik. Deniz pırıl pırıldı fakat bu sene girdiğimiz en soğuk suydu. Yakınında bir soğuk su kaynağı varmış sanırım.

Sahilde yatarken aşağıdaki güzel kelebek saatime kondu. Uzun süre de ayrılmadı. Rüzgardan uçamadı gariban...

Pazar günü Tour de France'ın finalini izledik. Hatta öncesinde de ilk defa yapılan kadınlar yarışı Le Course'u izledik. Tabi ki de Marianne Vos kazandı.

Pazartesi bisikletleri ve deniz malzemelerini arabaya yükleyip Balıkesir'e bayram kahvaltısına gittik. Sonra da bir değişiklik yapıp Çan üzerinden Çanakkale'ye gidelim dedik. Balya civarında bisiklete de uygun olabilecek çok güzel yollar var. Çam ağaçlarının içerisinden uzun bir süre gidiliyor. İleride denenebilir.

Planımız Eceabat'ta kalıp sabah Şehitlik turu yapmaktı. 3-5 pansiyona uğradık. Her yer dolmuş. Kabatepe'de bir çadır kampı olduğunu söylediler. Oraya gittik. Gece çadırımızda kalıp Salı sabahı Şehitlik turuna çıktık. Hem çadırda zaten erken kalktığımız için hem de güneşten kaçabilmek adına yine sabah 05:30'da kalktık. Bu sefer çadırı da toplamamız gerektiği için biraz geç kaldık. Yine de yola çıktığımızda güneş yeni doğuyordu. Güzel fotoğraflar çekme şansımız oldu.

Bayramın 2. günü şehitlikler çok kalabalık olurmuş. O yüzden mümkün olan en trafiksiz yönde dönelim dedik. Önce Kabatepe'den Eceabat'a geçip oradan Abide'ye doğru gittik. 73 km'lik, yaklaşık 900 mt tırmanışlı muhteşem bir tur oldu. Türkiye sınırları içerisinde yaptığım en güzel bisiklet turuydu sanırım. Yol kalitesi ve manzara oldukça iyiydi. Bir de trafik sorunu da yaşamadık. Bol bol tırmanıp indik ama bana da antreman oldu. Çok çok çok eğlendim. Kesinlikle tavsiye ediyorum. 70. km ve o kadar tırmanışın sonunda ben tükendim kampa döndüm. Murat Conkbayırı'na doğru da gitti. İyi ki onu takip etmemişim sırf tırmanmış..

Bu turun kaydı da işte burada.

Yolda bizi gören bir amcadan "aferin" de kaptık Abide'ye varınca.. Bizi Namazgah Tabyası'nda görmüş, sonra Abide'de görünce o kadar hızlı varmamıza şaşırdı.

Solda güneş yükseliyordu güneye giderken...

Ne de olsa Trakya'dayız... Günebakanlar...

Bağzı %10 eğimler....

Bu arada bu turda biraz iniş fobimi de yendim. 51,8 kmh hızı gördüm bir ara. Ama tabi ki de yolların boş ve kaliteli olmasının etkisi büyüktü.

Yokuş çıkamayan bir insan olarak bu konuda da kendimi aştım. %10'luk rampaları bile inmeden tamamladım. Uzun yokuşlar değildi ama toplam irtifa benim için bir rekordu :)

Turdan sonra bagajı toparlayıp hemen feribot sırasına girdik Gökçeada'ya geçmek için. Feribot olayı biraz komik. Aynı gün daha doğrusu 3 saat içerisinde 2 feribot kullanırsan Boğaz + Gökçeada için tek feribot parası ödüyorsun. 3 saati geçerse 2 feribot parası. Oldukça saçma ya feribotlara mesafesine göre fiyatlandırma yapsınlar ya da Boğaz + Gökçeada tek bilet olsun.

Neyse, Gökçeada'ya da geçince 3-5 pansiyon baktık ve yine çadırda kalmamız gerektiğini anladık. Bu sefer pansiyoncu teyzelerin "evli misiniz?" soruları ve baştan aşağı beni süzmeleri son derece sinirime gitti. Boş odaları olsa bile kalmayabilirdim. Haşema turizm iyice artmış Gökçeada'da anlaşılan. İnsanlar kendi yaşadıkları evlerinin içindeki bir odayı bile kiralar hale gelmişler.

Biz de geçen sene de kaldığımız Yıldız Koy'daki kampinge gittik. Çok cozy bir ortamı var zaten. Seviyoruz orayı. Kendi çadırımızı kurmak yerine onlarınkinden kiraladık. İçeride kocaman yatak da vardı. Rahatça 3 gece kaldık. Bir da Gökçeada baya rüzgarlı olduğu için ve Yıldız Koyu bir tepenin altında kaldığı için sabah güneşi rahatsız etmiyor çadırda.

Kampımız....

Çarşamba günü yine erkenden kalkıp bu sefer hiç oyalanmadan tura başladık. Ben önceki 2 gün dolayısıyla yorgundum aslında. Bir de bacağımda saçma bir problem oldu. Kasılmış gibi ağrıyor. O yüzden 30-40 km ağır olmayan bir tur yapayım dedim. Kendimize bir yuvarlak rota belirleyip çıktık fakat tahmin ettiğimiz gibi olmadı. Tur biterken yorgunluk ve sıcaktan tükenmiş durumdaydım. Tur sırasında adada 1 km dahi düzlük olmadığının farkına vardık. Daha önce arabayla gezerken yokuşlu olduğunu farketmiştik ama bu kadar abartı olacağını bilemezdik.

Özellikle Tepeköy ayrımından güneye inen yol beni öldürdü. Sayısız toprak sektörden geçtik ve yol hem toprak hem tırmanışlıydı. Yine de sadece bir yerinde bisikleti taşıyarak denize kadar indim. Bisiklet defalarca patinaj yaptı. Yol çalışmaları bitene kadar kesinlikle tavsiye etmeyeceğim bir yol. Onun yerine daha büyük ada turu yapsam daha az yorulabilirdim belki.

Toprak yollar....

Denize indikten sonra kocaman bir rampa daha bizi bekliyordu. Onun da çoğunu çıktım. Azmettim ama sonra nabzım fırlayınca sonunu yürümek zorunda kaldım.

Merhaba tırmanış...

Yukarıdan bir bakış...

Aydıncık plajına kadar direndim. Orada oturup mola vermek zorunda kaldık. Zaten sularımız da bitmişti. Su-kola molası oldu. Önümüzde kısa bir yol kalmıştı ama orada da insanlık için küçük olsa da benim için büyük bir tırmanış yapıp ardından 3 kilometrelik bir inişle merkeze vardık. Ben gps kaydımı merkezde kapatmak zorunda kaldım. Şarjım biterse kayıt silinir diye korktum %1'e inmişti. Merkezden Kaleköy'e doğru bi 3-4 km daha gittikten sonra kocamannnn bir kahvaltı yaptık. İşte o noktada Gökçeada'daki bisiklet hayatıma bir son verdim. Hem çok yoruldum hem de üst üste bir kaç gün boyunca 05:30 gibi bir saatte kalkınca uykusuzluk zorladı. Toplamda 55 km civarı bir mesafe ve 940 mt civarı tırmanışla tamamladık. İşte burada da bu turun kaydı var. Turun adını da Jens Voigt'a selam çakarak "Shut up legs!" koydum.

Sonraki günlerde miskinlikte tavan yaptım. Kitap okuyup yattım. Murat da 2 gün daha ada turuna devam etti. Bir gününde büyük tur yaptı. Yolda 3 kez lastiği patladığı için en son bitirmesine yakın gidip onu kurtarmam gerekti. Diğer günde de köylere giden tırmanışları yaptı. İşte ben bu süreleri hep bir o yana bir bu yana yatarak, kitap okuyarak ve In Treatment izleyerek geçirdim.

Evceyzimiz ve Murat'ın bisikleti...

Deniz konusuna gelirsek, Gökçeada gerçekten denizini çok beğendiğimiz yerlerden biri. Gizli Liman favorimiz. Şezlong şemsiye kiralayıp arkadaki cafeden de delice patates kızartması yiyerek günü geçirebilirsiniz. Deniz hem şaşırtıcı derecede sıcak hem de çok berrak ve bir sürü kovalanacak balık var. Tek sorun koca plajdaki 3 cafenin hiç birinde alkol olmaması. Buraya gitmeden önce buzluğu doldurup götürmek lazım.

Gökçeada dönüşünde bir klasiği daha gerçekleştirip Odunluk'a Elif'lere gittik. Gece güzel bir rakı masası kurup Elif'in kaşarlı köftelerini hüplettik. Sabahında da 1 saat kadar snorkel yaptık. Eskiden Odunluk'ta deniz 5-10 dk'dan fazla kalınamayacak kadar soğuk olurdu. Bu sefer 1 saat sonunda dondum. :)

Dönüş yolunda bir de Altınoluk'ta annemde mola verdik ve gece İzmir'e döndük.

Tatilin son gününü Tour de Dostlar Fırını ile şenlendirdik. Bunu ayrı bir yazıda anlatacağım.. Tour de Dostlar Fırını önemli bir klasik benim hayatımda :)

Tatili 1000 km araba, 200 km bisiklet turu ile kapatmış oldum.

Sakız Adası haftasonu p.t. 2

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Fri, 18 Jul 2014 15:30:00 +0000

Sakız gezimizin ikinci günü biraz yavaş başlıyor.. Ağır aksak kalkıp kahvaltımızı yapıyoruz. Zaten hayat yavaş, otelde kahvaltı 09:00’da başlıyor.. Otelin içinde mandalin/limon bahçesi olduğundan bahsetmiştim. Kahvaltı da bu yüzden turunçgül ağırlıklı.. Reçeller bahçeden.. Bir de Suzie muhteşem bir kek yapmış. İçinde portakallı bir sos, üzerinde de portakal dilimleri var.. Of..

Yavaaş yavaş hazırlanıp çıkıyoruz. Kambos’un müzesi olan Citrus Museum’a gidiyoruz. Beklentimizi karşılamıyor. Bahçede dolanıp çıkıyoruz. Aslında biz mi gezemedik bilmiyorum. İçeride bir de cafe var. Keyif yapmak için güzel bir yer. Ağaç altında, serin. Biz yeni kahvaltıdan kalktığımız için tercih etmiyoruz.

Bugünkü hedefimiz manastırlar ve adanın kuzeyi. Aslında Nagos Beach’i çok duyduk güzel diye ama oraya gidecek vaktimiz kalmıyor ne yazık ki. Kahvaltıyı ve yemekleri biraz kısa tutarak plana sıkıştırılabilir ama biraz daha keyif ağırlıklı ve düşük tempolu geziyoruz.

Adanın en turistik yerlerinden biri Nea Moni manastırı. Baya tırmanılarak gidiliyor. Biz bir yerde yolumuzu şaşırıp daha ufak Aziz Markou manastırında buluyoruz kendimizi. Aslında kaybolmamız iyi oluyor. Enteresan bir manastır çünkü. İn cin top oynuyor. Kapıdaki zili çalıyoruz, yaşlı bir teyze açıyor. İçeride bir de asker var. Teyze kapıda bize etek giydirip şal veriyor. Bende şort var diye sadece beni giydirecek sandım ama annelerde pantolon olmasına rağmen onlara da etek veriyor. Demek ki racon böyleymiş. Bir ara anvelop eteğim biraz yırtmaçlanıyor, teyze hemen gelip eteğimi kapatıyor J Asker ise bize hiç bakmıyor, hep başı önüne eğik.. Garip bir yerdi anlayacağınız. Manastır çok ufak. İçeride bir mezar var Markos’a ait.. Baya kutsal bir yer heralde.. 4 İncil'den biri olan Markos'la alakalı olabilir. Çıkışta ikram edilen lokumları hüpletip ayrılıyoruz.

İçeride fotoğraf çekmek yasaktı. Dış fotoğrafla yetiniyoruz....

Sadece manzarası için bile gidilebilir...

Biraz daha tırmanıp Nea Moni manastırına çıkıyoruz. Buradaki kilise, Yunanistan'ın mozaikleri yekpare halde bulunan 3 kilisesinden biriymiş. Yolu sapa olsa da içerisi oldukça kalabalık. Tırmandıkça geçen sene Sakız'da çıkan yangının boyutlarını biraz daha iyi anlıyoruz. Her yer yanmış. İçimiz acıyor.

Nea Moni'den sonra Langada'ya balık yemeye gidiyoruz. Yolda giderken önce yel değirmenlerine uğruyoruz sonra da ilerlerken deniz kenarında bir manastır daha görüyoruz. Dayanamayıp giriyoruz ve bingo! Vaftiz töreni var içeride.. Herkes o kadar şık giyinip gelmiş ki.. Misafirleri izliyoruz resmen... Papaz ve anneler havuzun etrafında dönerken kaçıyoruz... Deniz kenarına bir de mezarlık yapmışlar ve dev bir haç koymuşlar.. Güzel fotoğraflık yerler.

Yel değirmeni, rüzgar gülü.. Seviyorum bunları...

Langada yolunda bizim Kaputaş'a benzer muhteşem bir plaj görüyoruz. Ne yazık ki vaktimiz kısıtlı ve burada denize giremiyoruz. Langada bir balıkçı köyü.. Bize tavsiye edildiği üzere Paşa'ya gidiyoruz. Garsonlar az da olsa Türkçe konuşuyorlar. Hatta biz İngilizce sipariş veriyoruz, onlar Türkçe yanıtlamaya çalışıyorlar.. Burada da deniz ürünü ve uzoya boğuyoruz kendimizi.. Deli bir hesap beklerken 106 euro ödeyip çıkıyoruz.

Merkeze gelince arabamızı sağsalim teslim edip rahatlıyoruz. Adanın yolları (bazı yerlerde) oldukça dar. Özellikle Kambos tamamen daracık sokaklarla doluydu. Evlerin de yüksek duvarları var. Mecburen her evin kapısına ayna koymuşlar da karşıdan gelen var mı görünüyor.. Yunanistan'daki gibi burada da trafik kazasında vefat edenler için öldükleri yerlere minik şapeller yapılmış.. Bir şapel sahibi olmadan araba kısmını atlatıyoruz neyse ki :)

Şapellerin boyutları ve görkemi çok değişken...

Sakız merkezdeki mağazaların hemen hemen hepsi Pazar tatilindeler. Türk bir bayanın işlettiği bir hediyelik eşya dükkanına girip ufak tefek bir şeyler alıyoruz. Çok sempatik bir bayan. Adanın 2. Türk geliniymiş..

Pazar uykusu..

Ödediğimiz paraları yazmaya çalıştım fikir vermesi açısından ama kısaca şöyle söyleyeyim kişi başı 130-150 euro gibi bir masrafımız oldu her şey dahil.. Çok daha azına veya fazlasına da tatil yapılabilir ama tadında oldu böylesi...

Son olarak.. Göztepeliler buraya da uğramış!

Soldaki kapının üzerindeki yazılara dikkat...

Sakız Adası haftasonu p.t. 1

noreply@blogger.com (Gülen Canol Tütüncü) — Thu, 10 Jul 2014 08:53:00 +0000

Sakız Adası burnumuzun dibinde ama biz yıllardır gidememiştik. Vizemiz olduğunda gideriz deyip ertelemiş, vize olduğunda da unutmuştuk. Bu sene anneleri de alıp Sakız'a gitmeye karar verdik. Anneler grubu yeşil pasaportlarıyla güzel güzel gidebiliyor ne de olsa...

Bilenler bilir 4 Temmuz Cuma günü ve gece İzmir fırtınadan yıkılıyordu. Feribot şirketi Ertürk Lines'ı aradım. Cuma günü Liman Başkanlığı feribotların çıkmasına izin vermemiş. Cumartesi için de bir şey belli değil, hava yine kötü olacak diye bir bilgi aldık. Yine de umudu kesmeyip Cuma gecesi hazırlandık. Cumartesi de sabah erkenden yola çıktık. Yolda tekrar aradık ve feribotun kalkacağını öğrendik.

Feribot için internetten aldığınız bileti gişeden boarding pass'e çevirmeniz gerekiyor. İki günün yoğunluğu birleşeceği için ek görevli de çalıştırmışlar, kısa sürede passlerimizi aldık. Feribot gecikmeli de olsa hareket etti ama ne hareket.. Zıp zıp zıplayarak gittik Sakız'a.. Bu arada feribotta çığlık atanlar mı dersin, çocuğuna sarılıp ağlayanlar mı... En son bir ara midesi bulananlara çöp poşeti dağıtıyordu görevliler.

Sakız'a sağsalim vardıktan sonra hemen arabamızı kiraladık. Mouzaliko Hotel'de yer ayırtmıştık. Otelimiz Kambos bölgesinde. Burası adanın turunçgillerle dolu bölgesi. Ceneviz mimarisiyle yapılmış taş evlerle dolu. Evlerin muhteşem bahçeleri ve dev duvarları var. Bizim otelimiz de taş binadan oluşan, içerisinde turunçgil bahçesi olan bir yerdi. Odaları da pek hoş yapmışlar, banyo muslukları vs hep eskitilmiş malzemedendi (belki de orijinaldi ama bilemiyorum)...

Tini mini otel bahçemiz..

Odalara yerleşip klasik ada turuna başladık. İlk durağımız siyah volkanik taşlarla kaplı Mavra Volia plajıydı. İlgi çekici gelmesine rağmen burada denize giremedik, rüzgar dolayısıyla deli dalgalar vardı. Adanın en ünlü köyleri güney tarafında ve biz de dahil gelen bütün turistler bir check listi tamamlar gibi aynı yerleri geziyor. İlk köyümüz Pyrgi. Burada evler kazıma usulüyle süslenmiş. Yani önce dışı badana kaplanmış sonra da şekilli şekilli kazınmış ve binaların dış yüzü geometrik şekillerle dolmuş. Kısa bir süre yürüyerek köyü gezebiliyorsunuz. Biz öğle yemeğimizi de burada bulduğumuz bir cafede yedik. Fiyatlar gerçekten ucuz. 1,5-2 euro'ya pita arasında köfte yiyebiliyorsunuz... Bira 2 euro, kutu kola 1,5 euro. Zaten nereye gidersek gidelim içecek konusunda bir tek Türkiye'de kazıklanıyoruz. Market ve restoran fiyatı arasında uçurum var bizde..

Balkonlarda domates kurutuyorlar.. Çok leziz görünüyor..

Bol bol tünel var.. Bir de kapılar sanki pygmelere göre yapılmış. O kadar alçak ki hep...

Binaların arasında böyle mini tünelcikler var..

Balkon tentesi bile aynı desenli muşambadan...

Neyse efenim mini mini sokaklarda gezimizi tamamlayıp arabaya biniyoruz ki bir süre sonra annem şalını düşürdüğünü farkediyor, Murat'la bir Pyrgi turu daha yapmak zorunda kalıyoruz.

Deniz molamızı Otelin sahiplerinden Dimitri'nin önerdiği Kato Fana plajında yapıyoruz. Kuytuda ve rüzgar yönünün tersinde kaldığı için deniz oldukça sakin. Tamamen kumluk bir plaj.. Suyu berrak, sıcaklığı güzel.. Her şey güzel hoş ama ben taşlık ve bol balıklı deniz seviyorum. Kumda balık görmek pek mümkün olmuyor.. Bu plajda da Mavra Volia'daki gibi tesis yok.. Zaten adada milyon tane plaj olmasına rağmen çok azında tesis var.

Yüzme faslından sonra adanın diğer ünlü köyü Mesta'ya geçiyoruz. Burası bir Ortaçağ köyü. Arabayı köyün duvarlarının dışına park etmek gerekiyor. Köy büyük surlarla kaplı bir kale gibi. Burası pek hoşumuza gidiyor. Bir sonraki gelişimizde burada da konaklayabiliriz diyoruz. Oturup birer Yunan kahvesi (!) içiyoruz..

Kilisenin bahçesinden..

Bu da... Bana Endülüs esintisi verdi bu kilise....

Belli ki Türklerden illallah demişler..

Mesta'da sokaklar daha bir daracık.. Araba girmiyor...

Akşam yemeğini Dimitri'nin tavsiyesi üzerine Kambos'taki Apomero'da yiyoruz. Canlı müzik, uzo ve meze istediğimiz için burayı öneriyor bize. Bir de üstüne rezervasyonumuzu da yapıyor saolsun.. Restoranda o gece düğün varmış meğer. Bahçeyi düğün misafirlerine ayırmışlar, biz içeride oturuyoruz ama yine açık havada sayılırız. Düğün olması bizim için çok hoş bir atraksiyon oluyor, hem yerel adetleri görüyoruz hem de orijinal sirtaki izleme şansımız oluyor.

Düğün çok ekspres başlıyor. Bu arada, başlıyor dediysem de ancak bizim yemek bittikten sonra geliyor misafirler 22:00 gibi. Gelin ve damat bahçeye girer girmez pasta kesip şampanya patlatılıyor. Sonra minik bir dans ve hoop gelin ortadan kayboluyor. 2. sahnede görüyoruz ki tarlatanını çıkartıp gelmiş. Bu arada gelinlik de önü kısa, arkası uzun bir hale gelmiş.. Sirtakiye hazır artık.. Gelin ve damat sirtakiye başlıyorlar.. Daha sonra damadın yerini ortamdaki en yaşlı amca alıyor ama gelinle el ele tutuşmuyorlar, bir mendilin iki ucunu tutup dansediyorlar.. Sonra o bir süre gelin sabit kalıyor, mendilin diğer ucundaki kişi değişip duruyor.. Sadece kadın-erkek değil, kadın-kadına vs de dans ediyorlar.. Gelin bir kez daha yok olup gelinliğinin birazını daha çıkartıyor, bu sefer mini etekli bir gelinlikle geliyor ve halaya başlıyorlar.. Sonrasını hatırlamıyorum çünkü masada uyuyakaldım :)

Yemeklere gelirsek, Sakız'ın klasiği kalamar ve ahtapot ızgaralarımızı söylüyoruz tabi ki.. Ek olarak karides, mürekkep balığı, Greek salad ve sebzeli bir yemek söylüyoruz.. Bunlar ara sıcaklar.. Mezelerin bir kısmı meze, bir kısmı uzo mezesi olarak geçiyor menülerde.. Sanırım uzo mezesi dedikleri daha çok bizim ara sıcaklara denk geliyor. Ana yemek olarak da kuzu, dana ve domuz etli yemekler söylüyoruz. Yanında bolca uzo içiyoruz. İkram olarak da en son meyve ve tatlı geliyor.. O kadar delice yiyip içiyoruz ki çatlamak üzereyiz ve hesap gele gele 107 euro geliyor.. 5 kişiyiz bu arada..

Otelimize gidip uyumuyor, sızıyoruz...