Ann and Karins Travelblog

23 t/m 26 juni 2015 Edinburgh

2016-07-06T14:04:00.003+02:00

Vergeten te vertellen dat we onderweg naar Falkirk en Edinburgh nog een keer naar Stirling zijn gegaan om daar nog een deel van de oude stad te gaan bekijken. Daar hadden we bij ons vorige bezoek geen tijd meer voor en wilden we toch graag zien. Hieronder nog een paar foto's.

Stirling Castle

steil straatje

We zien een kerk in de buurt van het kasteel. De naam is the Church of the Holy Rude. Het is het op een na oudste gebouw van Stirling (kasteel is ouder). We gaan even binnen kijken en vooral is er buiten veel te zien. Een prachtige begraafplaats en vanaf de begraafplaats zien we ook weer een deel van het kasteel.

Church of the Holy Rude

De begraafplaats met op de achtergrond (de bovenkant van) Stirling Castle.

Nog wat foto's van the .....

en een huis waarna we weer naar beneden lopen op weg naar de parkeerplaats.

Als we die hebben gevonden rijden we naar Falkirk en daarna naar de camping bij Edinburgh.

Goedemorgen daar zijn we weer fris en fruitig gaan we op weg naar Edinburgh. We lopen met zijn allen vanaf de camping naar de bushalte die ons naar het centrum zal brengen. In de bus betalen we lekker ouderwets met geld bij de buschauffeur (wel contant want wisselgeld is er niet) en ontvangen dan ook nog een echt kaartje. De bus is gelijk vol met kwebbelende en rondkijkende Nederlanders. Aangekomen in het centrum stappen we uit en lopen -nou ja - klimmen naar het kasteel. Als we bij het bekende Edinburgh Castle aankomen valt de groep uiteen. Er zijn veel meer mensen op het idee gekomen om het kasteel te bezoeken. Wat een rijen voor de kassa's! Gelukkig hebben wij in het begin van de reis een members handbook gekocht van Historic Scotland. Hiermee konden we in veel kastelen, ruïnes en musea "gratis" naar binnen. Nu kunnen we ook doorlopen bij Edinburgh Castle en hoeven dus niet in de lange rij te gaan staan om kaartjes te kopen. Wat is het vermoeiend, maar wel interessant binnen de muren van het kasteel. We bekijken zoveel mogelijk en gaan overal waar het mag ook naar binnen. We hebben een audio-verteller bij ons en de manier waarop het verhaal wordt verteld is onderhoudend. Vooral als je meer informatie wilt, dan druk je nogmaals op een knop en hoor je in het extra verhaal ook bijvoorbeeld echt de paarden galopperen, mensen lachen enzovoort. Kortom het is een heus hoorspel. De Schotse kroonjuwelen gaan we ook even bekijken, maar jeminee wat een lange rijen. We gaan via een andere ingang naar binnen en lopen snel langs de vitrines. Eigenlijk boeit ons dit niet zo met al die mensen in een kleine ruimte dus gaan we snel weer de buitenlucht in. Het kasteel is gebouwd op een rots en dat kon je binnen in een van de keldergewelven goed zien. Mooi hoe ze die rots hebben gebruikt om de muren op te zetten.

Het kasteel zoals het nu is dateert merendeels uit de zeventiende eeuw. Veel te vertellen over dit kasteel, maar foto's zeggen vaak meer.


panorama op Edinburgh vanaf het kasteel

de was hangt en ook de bedden hahahaha

op weg naar het wisselen van de wacht

zo lijkt het wat vriendelijker

geen lachje kon er vanaf

Als we het kasteel na uren verlaten lopen we even voorbij de uitgang een hele grote winkel in. Hier is van alles te koop, allerlei spullen over het kasteel natuurlijk, maar ook Schotse kleding, souvenirs èn er is een weverij van de Schotse kilts te zien.

weverij

We wandelen nog wat door de stad, genieten van een heerlijke Indiase maaltijd en bezoeken daarna ook de botanische tuin. Dit was allemaal zeker de moeite waard.

indrukwekkend torent het kasteel boven de stad

hebben we maar niet gedaan het spookt er zo brrrr

zelfs boven de grond .....

Botanisch tuin

leuke hoed Karin

Britain's biggest plant fossil

daar loopt een eekhoorn

en zit een eekhoorn op de tak

daar gaat ie weer naar beneden

zoekplaatje: waar is Karin?

De volgende dag gaan we op eigen gelegenheid naar Edinburgh en lopen daar weer uren rond in de stad. Er spelen bandjes op straat, Karin koopt een echt Schots rokje, voor de begeleiders van deze reis kopen we een kleine blijk van waardering voor hun werk om alles gladjes te laten verlopen en we genieten met volle teugen. Helaas was de accu van het fototoestel leeg dus geen filmpje van de gezellige bandjes.

Vermoeid, maar voldaan komen we terug op de camping en tja en dan is het zover: we moeten ons voorbereiden op de terugreis naar Nederland want ook aan deze vakantie komt een eind. Het inpakken en opruimen gaat snel dus kunnen we rustig het reisplan voor de volgende dag voorbereiden en gaan dan slapen. De volgende dag vertrekken we op tijd omdat we nog een bezoekje aan de ruïne van Jedburgh Abbey willen brengen. Jedburgh ligt ongeveer 16 km van de Schotse grens dus we komen er bijna langs op weg naar Newcastle.

Karin klautert een smal en steil trappetje op naar boven en maakt deze foto's.

vogel poseerde voor de foto

Dan staan we weer echt buiten de ruïne en lopen terug naar de camper om naar Newcastle te gaan. Het is indrukwekkend om deze ruïne te zien. Hoe zal dat vroeger dan geweest zijn?

Op een gegeven moment worden we echt geconfronteerd met het einde van de vakantie.

Het motregende nogal maar we zijn dapper en maken gewoon foto's. Ook was er iemand zo vriendelijk om een foto van ons samen te maken. En nu echt de laatste foto's.

Dit was een geweldige vakantie waar we hebben genoten van de natuur, de geschiedenis en de mensen.

22 juni 2015 Falkirk Wheels

2016-07-03T15:41:00.000+02:00

We ontbijten op ons gemak en na de afwas en het inpakken is het wegwezen en te gaan genieten van de komende dag en het vele natuurrschoon en de rust. We gaan op weg naar Edinburgh en willen onderweg stoppen bij de Falkirk Wheels. Daar zal deze blog verslag van doen. Eerst echt Schotse beelden en daaronder een uitleg over de Falkirk Wheels.

Falkirk Wheels ligt wat ten westen van het plaatsje Falkirk. De Falkirk Wheels is de eerste en enige draaiende botenlift ter wereld en verbindt het Fort and Clyde Canal met het Union Canal. De scheepslift overbrugt 35 meter en vervangt daarmee 11 sluizen. De lift is uniek omdat zij 360 graden in beide richtingen kan draaien. Met het wiel is men in circa 10 minuten met de boot 35 meter hoger of lager op het water. Het principe berust op de wet van Archimedes: een boot die de gondola invaart, verplaatst zijn eigen gewicht aan water. Zodoende blijft het gewicht van de beide gondola's altijd gelijk en dat is essentieel voor de werking van het systeem. Het wordt nu voornamelijk gebruikt voor de pleziervaart. Het was prachtig om te zien en zeker ook om het mee te maken. Uiteraard zijn er foto's gemaakt en ook wat film een deel daarvan zie je hieronder.

een onderdeel van het wheel

Al varend wordt er informatie gegeven.

Hieronder vinden de liefhebbers nog een een link naar Youtube waar je het hele gebeuren kunt zien. Voor de snelle meisjes en jongens een waarschuwing: Het gaat langzaam maar je kunt wel goed zien hoe het in zijn werkt gaat.
https://www.youtube.com/watch?v=_tBH9SE-Kw8

Na deze prachtige ervaring gaan we echt op weg naar onze laatste camping bij Edinburg om onze laatste dagen in Schotland daar door te brengen. Uiteraard gaan we dan Edinburg "onveilig" maken maar dat zie je in de volgende blog.

21 juni 2015 Blair Athol

2016-07-02T12:36:00.001+02:00

We worden om 9.45 uur bij de hoofdingang van Blair Castle verwacht en daar worden de kaartjes verstrekt, waarna we op eigen gelegenheid het kasteel kunnen bekijken. Een lichte lunch gebruiken we gezamenlijk in het restaurant van het kasteel. Na afloop kunnen we de rest van de dag invullen zoals we willen. Eerst iets over Blair Castle vertellen.

Blair Castle is een van de beroemdste kastelen van Schotland, en het laatste kasteel op de Britse eilanden, dat werd belegerd in 1746 tijdens de laatste Jacobieten opstand. Het Kasteel was het traditionele huis van de Earls (later Marquises, nu Hertogen) van Atholl. De hertog van Atholl is de enige persoon in het Verenigd Koninkrijk die toestemming heeft voor een eigen prive-leger - de Atholl Highlanders. Haar activiteiten zijn sociaal en ceremonieel, en de rijen zijn vooral gevuld met werknemers van het uitgebreide Atholl landgoed.

Het kasteel behoort niet langer rechtstreeks toe aan de hertog van Atholl maar de 10^e hertog heeft het ondergebracht in een trust. De verre neef van de laatste hertog woont in Zuid-Afrika. Het oudste deel van Blair Castle is een klein torenhuis met zeer dikke muren en stamt vermoedelijk uit de 13e eeuw. De meerderheid van het kasteel is afkomstig uit de 16e eeuw, maar veel is later veranderd. Na het beleg tijdens de Jacobieten opstand, werden de bovenste verdiepingen en kantelen van de oude burcht verwijderd om het onverdedigbaar te maken.Een middeleeuwse uitstraling kwam in de mode tijdens de 19e eeuw, het kasteel, wat bekend was geworden als Atholl House, werd in deze periode weer opgebouwd in hoogte en opnieuw versierd met kantelen. De vele veranderingen in de structuur zijn grotendeels afgedekt door een witte pleisterlaag op de muren. De collecties van meubelen, schilderijen, historische overblijfselen, wapens, borduurwerk, porselein, Highland artefacten en jachttrofeeën die worden bewaard in het kasteel behoren tot de beste van Schotland, evenals het pleisterwerk en andere inrichting van de belangrijkste kamers. Tweeëndertig kamers zijn toegankelijk om te bekijken. Echt de moeite waard.
Het kasteel ligt op een uitgebreid landgoed, die door de hertogen van Atholl werd aangepast en toegevoegd gedurende meerdere eeuwen. Diana's Grove en de Hercules Gardens, werden de eerste helft van de 18de eeuw aangelegd. Beide zijn versierd met lood reproducties van klassieke beelden. Diana's Grove bevat enkele van de hoogste bomen van Groot-Brittannië. De Hercules Garden, onlangs gerestaureerd, is een zeldzaam overblijfsel van een ommuurde tuin met kunstmatige meren en eilanden, omringd door planten en fruitbomen.

Zo daar gaan we dan met wat foto's en een filmpje.

doedelzak spelen

even de groep vastleggen

trotse pauw

De tuinen waren ook de moeite van het bekijken waard en erg vermakelijk was het om de zwaan bezig te zien. Deze probeerde contact te krijgen met zijn spiegelbeeld door steeds weer op het raam te tikken.

Ommuurde tuin met vijvers, prachtig aangelegd en de rust was ook heerlijk.

zwaan met kinderen

standbeeld van Hercules

Diana's garden waar ontzettend hoge bomen stonden evenals een standbeeld van Diana (godin van de jacht)

zicht op Blair Castle vanuit Diana's Garden

Het was een bezoek zeker waard want we hebben genoten. Jammer dat we binnen geen foto's mochten maken. Wil je toch een paar foto's zien klik dan op
http://www.blairatholl.org.uk/history-heritage/1606-Blair-Castle. Krijg je ook nog wat informatie in het Engels. Morgen vertrekken we naar Edinburgh, onze laatste bestemming. Uiteraard niet zonder weer interessante zaken te gaan bekijken, maar dat lees je weer in de volgende blog.

19 en 20 juni van Aberlour naar Blair Athol

2016-06-19T18:07:00.001+02:00

Correctie op de vorige blog.

Die blog geeft niet de juiste volgorde van de reis (dat krijg je als het zolang duurt voordat je het verhaal gaat beschrijven). Tijdens het verblijf in Inverness zijn we naar Culloden gegaan en rond Loch Ness gereden. De volgende ochtend vertrekken we naar Aberlour en bezoeken onderweg de Glen Fiddich distilleerderij. Ik pik het verhaal weer op als we vertrekken van Aberlour naar Blair Athol.

Eerst maar wat foto's die we onderweg maken. Zoals al eerder gemeld gebeurt dit regelmatig vanuit de bus terwijl we rijden en soms is dat ook te zien aan de kwaliteit.

Tijd om te stoppen en wat boodschappen te doen. Dit is het plaatsje Ballater, dit ligt even voor Balmoral Castle. Dit kasteel/zomerverbllijf van de Engelse koninklijke familie hebben we al eens bezocht dus wij slaan dit nu over. De temperatuur is hier best aangenaam.

Glenmuick Parish Church

eenzame kiltdrager in een achteraf straatje

We zien dat er langs de weg een kasteel staat aangegeven en stoppen om te gaan kijken of het de moeite waard is dit te bezichtigen.

Het Braemer Castle geeft een heel andere aanblik dan de kastelen die we tot nu toe hebben gezien en toch besluiten we dit kasteel niet binnen te gaan bezichtigen, maar genieten wel van de omgeving voor we verder rijden richting Blair Athol.

Onderweg komen we door het skigebied van Schotland en passeren de Glen Shee Pass. Prachtig is het hier en als we een grote open ruimte zien parkeren we om te genieten van de omgeving. Dan zien we ineens een kudde herten over de heuvels aankomen. Snel fototoestel in de aanslag en vastleggen.

ja heus dat is sneeuw

daar komen de herten aan

even dichterbij halen

Terwijl we staan te kijken en te fotograferen komt de kudde steeds meer onze kant op lopen. Wat een mooie beesten!

Helaas we moeten weer verder want we willen in ieder geval ook Pitlochry nog bezoeken want we hebben goede herinneringen overgehouden aan ons bezoek een aantal jaren geleden.

Tijdens onze wandeling door Pitlochry is het echt warm en dat zijn we niet meer gewend dus pfffffff.

We rijden nu echt door naar de camping in Blair Athol want morgen gaan we redelijke vroeg met de iedereen Blair Castle bezoeken.

17 en 18 juni 2015 Inverness e.o. en Aberlour

2016-06-17T11:31:00.000+02:00

We verlaten het noorden en gaan naar Inverness vandaag. Op het programma staat in ieder geval een bezoek aan Dunrobin Castle en verder rijden we gewoon en zien wel waar we stoppen of niet. We zien donkere maar prachtige luchten en verder natuurlijk het natuurschoon van Schotland. Ja je moet er wel van houden en het weer is niet zoals in Spanje bijvoorbeeld.

onderweg naar ....

Dunrobin Castle is privébezit en dateert uit de vijftiende eeuw. Het ligt daar prachtig aan zee. Helaas mochten we binnen geen foto's maken, maar de buitenkant en de tuinen zijn ook fotogeniek. We hebben ook nog een demonstratie van een valkenier gezien. Bij dit kasteel hoort ook een spookverhaal. Het verhaal gaat dat de dochter van de 14e graaf van Sutherland verliefd werd op een voor haar vader ongeschikte man en daarom werd zij door haar vader opgesloten in een zolderkamer. Toen zij probeerde te ontsnappen door via een touw naar beneden te klimmen, werd ze verrast door haar vader, liet het touw los en viel naar beneden wat zij niet overleefde. Deze dochter spookt volgens het verhaal op de bovenste verdiepingen van het kasteel. Een kleine fotoselectie.

uitzicht op de tuinen en de zee

Ergens onderweg maken we onze lunch klaar en uiteraard smaakt het ons goed.

Als we op de campings aan komen zien we aan de NKC vlag al waar onze plekken zijn gereserveerd.

Wat een mooi overzicht en grappig gezicht al die campers met satellietontvangers. Als we aan het camperen zijn hebben we zelf geen behoefte aan televisie. Ons beeld is de natuur inclusief de regen en de donkere luchten en de dierenwereld valt ons ook regelmatig op. Op deze camping zagen we een patrijs die zich in de buurt van een camper had genesteld.

's Avonds tijdens een kopje koffie met likeur even een lesje in tablet gebruik. Heel gezellig maar ook heel serieus zijn de dames bezig.

Uitgerust gaan we de volgende dag met de hele groep naar de

distilleerderij. Deze whisky wordt slechts in één distiilleerderij gemaakt met bronwater uit een bepaalde bron en het rijpt op eikenhouten vaten. Na het rijpen wordt de whisky gebotteld na 12, 15, 18, 21 en 30 jaar. Voordat het de vaten ingaat om te rijpen gebeurt er eerst wel het een en ander. We krijgen uitgebreid uitleg over het hele proces en kunnen aan het eind de verschillen proeven tussen de 15, 18 en een nog oudere whisky. We begrijpen ook beter waarom daar een prijsverschil tussen zit want tijdens het proces verdwijnt er onderweg naar de oudere whisky nogal wat van de hoeveelheid (en nee niet omdat men er van drinkt maar door verdamping). Er mag daar in de opslagschuur met de vaten beslist geen vuur - ook geen vonkjes van camera's bijvoorbeeld - bijkomen vanwege de alcoholdampen.

even ruiken dan een slokje en mmmmmm

wat smaakt dat lekker die oudere whisky hik

Weer een interessante dag voorbij. We maken nog even een plan de campagne voor morgen. Dat wordt een dagje Schotse geschiedenis de Slag om Culloden. Een dorpje in de buurt van Inverness. Dit was geen strijd tussen Engelse en Schotten en ook niet tussen Katholieken en Protestanten, maar het was strijd tussen de koninklijke huizen van Stewart en Hanover, waarvan de eerste was verdreven door Willem van Oranje. Natuurlijk was er ook verraad in het spel. De speelfilm Braveheart is hierop gebaseerd.

Ben je ook in meer geïnteresseeerd klik dan op

http://www.celticbritain.net/slag-bij-culloden.htm

en/of op

https://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_bij_Culloden

om meer te lezen. Hieronder een fotoverslag van ons bezoek.

panoramafoto van een deel van het slagveld

Aan de ene kant stonden de Engelsen en aan de andere kant de Jacobieten (the Highlanders/Schotten). Je kunt dit ook zien aan de vlaggen. De Engelse vlag is rood en de vlag van de Jacobieten is blauw.
Er staat ook met stenen aangegeven welke clan op die plek stond, evenals herdenkstenen, een herdenkmonument en een huisje dat er in die tijd ook stond.

ook de Engelsen hebben een gedenkteken voor hun doden gekregen

dit is ingemetseld in het gedenkteken hieronder

Er stond een stevige bries daar op het veld en het voelde dan ook behoorlijk fris.

dit was het Schotse deel

We bezochten ook het museum zagen daar een film die rondom de Slag om Culloden liet zien. Wat een bloedige plek is dat geweest. Natuurlijk ook spullen uit dit tijd met zoals hieronder wat wapens.

We rijden nog een stukje langs het meer van Loch Ness voordat we naar de camping in Aberlour gaan om alle opgedane indrukken te verwerken. Nog een foto voordat deze blog klaar is voor publicatie.

Durness - John O'Groats - Orkneys

2016-06-14T16:03:00.000+02:00

Goedemorgen op deze 15e juni 2015. Na het ontbijt, op- en inruimen enzovoort gaan we richting het noorden van Schotland waar we in John O'Groats twee nachten blijven.

De eerste stop maken we bij Smoo Cave, een kalksteengrot met een watervalletje.

bovenop berg waar de grot zit

in de grot

Even een filmpje binnen in de de grot. Het stelt voor ons niet zoveel voor, maar misschien als we met een bootje in de grot hadden gevaren was het mooier geweest. Helaas was de man die de boot vaart niet aanwezig.

Klauterend weer naar boven, instappen en rijden. Na een half uur zien we alweer iets moois. Een prachtig strandje genaamd Ceannabeinne beach (Ceannabeinne betekent hoofd of eind van de bergen) en parkeren de bus op de parkeerplaats boven en klauteren naar beneden. We lopen wat rond om met zijn tweetjes en ook ieder apart om te genieten. Prachtig is het hier. We klimmen en klauteren weer naar boven en als we bij de bus komen zien we dat er een grote kras zit aan de zijkant die van voor naar achter loopt. Niet te geloven hè want er stond toen wij aankwamen slechts één camper geparkeerd en verder hebben we niemand gezien. We zijn er wel behoorlijk door geraakt, maar aangezien er niets aan te doen is kunnen we het maar beter "loslaten" en verder gaan anders is niet alleen ons vervoermiddel beschadigd maar ook de rest van onze vakantie verpest dus we besluiten om degene die dat heeft gedaan niet nog meer credits te geven.

start van afdeling

een stukje lager

Het wordt vloed dus zo snel mogelijk naar boven anders zitten we ingesloten.

daar boven staat de bus

Nu op weg naar John O'Groats en via de prachtige North West Tourist Route komen we op de camping aan. Twee foto's onderweg door de autoruit genomen. Het lijkt wel of daar een bunker is op dat eiland, even later rijden we over een bruggetje en verder zien we mooie wolkenluchten en wat bergen.

De camping is simpel maar het uitzicht is prachtig evenals de zonsondergang.

We settelen ons, eten wat en gaan dan slapen voor want de volgende dag gaan we met de hele groep naar Orkney met de boot.

Uitgerust lopen we 's morgens in de zonneschijn naar de ferry en tijdens de overtocht genieten we van het uitzicht en de zon.

De bus staat al klaar en brengt ons eerst naar de Italian Chapel.

Buiten zien we dat het weer verslechtert kijk maar eens naar de donkere luchten.

uitzicht op de de haven met stad

Het weer houdt ons niet tegen om de rest van het eiland te gaan verkennen en gaan met de bus naar een opgraving van een oude nederzetting genaamd Skara Brae. Even wat informatie geven en wil je meer weten van deze opgraving dan kun je dit hier vinden
https://nl.wikipedia.org/wiki/Skara_Brae

Skara Brae is een nederzetting uit de jonge steentijd en is gelegen aan de westkust van het Schotse hoofdeiland van de Orkney eilanden. Dit goed geconserveerde prehistorische dorp, dat lange tijd verborgen lag onder het zand, geeft een duidelijk beeld van het dagelijks leven in de steentijd. Onderzoek heeft uitgewezen dat de woningen dateren van 3100-2500 voor Christus.

Terwijl we rondlopen begint het behoorlijk te regenen en veel mensen gaan weg. We hebben dus de opgraving bijna voor onszelf. Er blijven alleen wat doorzetters over.

wat een heerlijk weertje hè

Nat en verkleumd lopen we terug en bezoeken dan Skail House, een van oorsprong zeventiende-eeuws landhuis dat op loopafstand ligt van Skara Brae.

boekenkasten met geheime ruimte erachter voor de kostbaarheden

dressroom for the lady of the house

door het raam kijken naar het uitzicht en de regen

Natuurlijk moet ook de inwendige mens worden versterkt dus op weg naar de hoofdstad (Kirkwall) om fish and chips te eten. De fish is omhult met een deeg wat is bereid met bier.

Na de lunch nog even een wandeling door Kirkwall en maken daar natuurlijk ook wat foto's.

bloemen fleuren de grijze omgeving op

doorkijkje naar zee

Wat indrukken van het interieur van de kathedraal.

De Churchill Barriers hebben we 's morgens ook nog bekeken. Hier hebben we geen foto's gemaakt maar het was wel interessant om te zien en het verhaal hierbij te horen. Wie geïnteresseerd is: http://www.undiscoveredscotland.co.uk/eastmainland/churchill/

We bezoeken ook het Brew House en de ruïne van een paleis.

leuk om wat over Earl Patrick Stewart te lezen

Tijd om terug te gaan en door de stromende regen lopen we gezamenlijk naar de ferry. Deze is wat later zegt men en in de stromende regen wachten we gelaten. Gelukkig is het droog aan boord en warm. Je begrijpt dat hier geen foto's van zijn gemaakt. Veel te grijs en te nat brrrrr. Het verblijf op de Orkneys was lang, frisjes, nat en vermoeiend maar wij vonden het wel zeer interessant en we hopen dat jullie ook genieten van onze verhalen.

Stornoway - Ullapool - Durness 13 en 14 juni

2016-05-25T16:13:00.000+02:00

De laatste ochtend worden we weer verwend met een ontbijtje, waarna we de camper gaan inpakken en wat boodschappen doen. Dan is het wachten tot het tijd is om naar de ferry te vertrekken. We zien de ferry door het huiskamerraam aankomen.

Helaas moeten we afscheid nemen van de warme mensen Fred, Marie, Helen, Ian and Susan en gaan we op weg naar de haven. Als we aan boord gaan blijkt dat we buiten op het dek staan en dat zullen we weten als we weer in Ullapool zijn dan zit de bus onder het zout van de zee.

Na aankomst in Ullapool rijden we gelijk door naar de camping aan de kust. Het gras is net gemaaid en de camping ligt daar wel mooi zo vlak aan zee, maar helaas is de camping zelf wat minder, maar niet getreurd we gaan morgen weer op pad richting Durness.

camping Ullapool

uitzicht vanaf de camping

uitzicht andere kant

's Avonds genieten we van een prachtige zonsondergang aan zee en zien op de rotsen een regenboog.

Zondag 14 juni vervolgen we de reis en rijden een prachtige route langs de kust en door de Hooglanden. Veel singletracks door de bergen. Onderweg natuurlijk weer vele stops.

We stoppen eerst bij Knockan Cliff. Een van de bijzondere geologische bezienswaardigheden in de wereld met de oudste rotsen van Europa.

uitzicht vanaf het informatiecentrum

een hele klim naar boven

wat een plaatje ehhh uitzicht

informatiecentrum

een versteend fossiel uit de zee

Bij het informatiecentrum kun je in allerlei talen luisteren naar de uitleg over het ontstaan enzovoort. Heel informatief en we zitten hier dan ook een tijdje en luisteren met aandacht. Sorry niet aan gedacht om het op te nemen.

Na de afdeling ontmoeten we één van onze medereizigers en er ontstaat een uitwisseling van ervaringen en mooie plaatsen die we hebben gezien. Dit is ons tot nu toe nog niet een keer overkomen. Normaal zien we de medereizigers pas weer op de camping of tijdens een borrel of tijdens een tripje die we gezamenlijk maken.

Na deze lessen op hoogte en het gezellige onderonsje snel de bus in want er is nog van veel meer moois te genieten.

Lochinver

We stoppen hier om de inwendige mens te versterken en te genieten van de rust en na deze onderbreking vervolgen we onze route naar Durness. Sommige foto's nemen we door de ruit van de bus. We kunnen niet om de haverklap stoppen want anders komen we niet op een redelijke tijd aan op de camping.

Wel stoppen we bij een klein strandje - Achmelvich Beach - met mooi blauw water. Er staat wel veel wind maar gelukkig schijnt ook de zon.

grapje

Als we weer naar boven zijn geklauterd rijden we naar

Geweldige uitzicht heb je hier.

tja en dat gebeurt ook regelmatig

Steeds verder gaan we de Hooglanden in en naderen Mackay Country en Durness onze volgende pleisterplaats.

hier wordt ook nog Gaelic gesproken


ja hoor daar zijn ze weer

Na een heel lange dag arriveren we eindelijk op de camping in Durness zetten de camper neer en maken ons klaar voor het avondeten en een goede nachtrust. Oh ja we bepalen ook nog de route voor de volgende dag dan vertrekken we naar John O'Groats. Voor nu eet smakelijk en welterusten.

Isle of Lewis 11 en 12 juni 2015

2016-05-18T21:57:00.000+02:00

Het is vreemd om in een huis wakker te worden en niet in het campertje. Als we beneden komen wordt door Marie ons ontbijt klaargemaakt met een gekookt eitje, toost en jam en een kopje thee. Wat een verwennerij!

We kletsen weer wat over vroeger en nu en als we uitgepraat zijn nemen deze lieve mensen ons mee om het eiland te bewonderen. Voor Karin is alles nieuw en voor mij is het een trip door memory lane, want ik ben hier al driemaal geweest. Dit weerhoudt me er natuurlijk niet van om weer te genieten van de rust, de aparte natuur en de warmte van deze mensen.

We gaan eerst het huis van Helen en Ian bekijken. Tsjonge wat een ruimte hebben zij en dan vooral buiten. Ze zitten boordevol plannen en vertellen er enthousiast over.

klein hoekje in de tuin

Ian en Marie in overleg

huis gezien vanaf het eind van de tuin

hoekje met groenten

Marie, Fred and Helen in de BFIT studio

Na de bewondering van het huis en het aanhoren van de plannen die Helen en Ian hebben gaan we op pad naar het andere einde van dit eiland. Eerst een prachtig strand met duinen met natuurlijk een strandwandeling. Het is wel frisjes, maar stil en mooi. Fred en Marie blijven bij de auto. Zwemmen in de oceaan is hier niet aan te raden niet alleen vanwege de koude maar zeker ook vanwege de zeer gevaarlijke stroming. Ik kan me nog goed herinneren hoe jaren geleden er een paar mensen bijna verdronken.

Op weg naar het strand zien we in de duinen moeder schaap haar kind een duwtje geven als het aarzelt om verder te lopen. Het is natuurlijk ook wel wat angstig als je naar beneden moet.

Lekker gewandeld maar ook afgekoeld dus snel terug naar de auto en onderweg nog de mooie duinen bewonderen al is het wel klimmen en klauteren.

Dan gaan we op weg naar het zuidelijkste puntje van het eiland (Harris) en zien we nog meer moois.

Na een lange rit zijn we er en drinken een heerlijk kopje thee/koffie enzovoort. De eigenaar wil niet dat we betalen omdat hij het zo leuk vindt dat we er zijn en zeker vanwege Fred en Marie die bekenden zijn. Buiten op het gebouw hangt dit bordje:

er is een klein haventje

Na deze prettige onderbreking gaan we weer terug naar Stornoway maar dan via een andere weg. Men noemt dit de gouden weg. Het is een eenbaansweg met vele bochten en het heeft kapitalen gekost om deze aan te leggen vertelt Fred. Het is een bizar landschap wat we zien. Het lijkt wel of we op de maan of op mars rijden. Jammer genoeg is er weinig gelegenheid om foto's te maken. Hieronder zie je er een paar die uit de auto zijn genomen.

Als we thuis komen is Fred behoorlijk vermoeid door de autorit. Het is dan ook een weg met vele bochten waar je constant moet opletten of er geen tegenligger komt want die zie je niet aankomen door de hoogteverschillen en de krommingen in de weg.

David komt ons begroeten en we drinken gezamenlijk een drankje. Ann klungelt met de pc van Fred en maakt Facebook weer in orde. 's Avonds rollen we moe maar voldaan na een mooie dag in bed. Welterusten.

Als we 's morgens in de keuken komen blijkt Fred veel pijn in zijn rug te hebben en kan dus niets met ons ondernemen. Ann heeft een blaasontsteking en gaat samen met Fred naar de dokter en de apotheek. Hierna gaan we op weg om Stornoway te verkennen. Ik kan natuurlijk vertellen wat we zien, maar foto's kijken is leuker.

Schotse rokjes komen we zomaar op straat tegen

Ja en ook hier is een kasteel. Het wordt gerenoveerd en is nog niet helemaal klaar dus kunnen we het niet bezoeken. Ach de buitenkant en de omgeving is ook mooi.

vanuit het park rond het kasteel hebben we zicht op de haven

roodborstje met bouwmateriaal in zijn bek

Na deze flinke wandeling komen we langzamerhand weer terug in de bewoonde wereld en gaan op huis aan want we gaan uit eten. Een bedankje van ons voor de gastvrijheid want morgen vertrekken we weer met de ferry naar Ullapool om ons weer bij de andere medereizigers te voegen.

Het eten is voortreffelijk (wel prijzig) maar ach het smaakt goed en het gezelfschap is ook aangenaam dus wat wil een mens nog meer. Hieronder een paar van die heerlijke gerechten en desserts.

Met een prachtige zonsondergang sluiten we deze dag en blog af.


de contouren van Lewis Castle zijn nog net te zien

Ullapool en Isle of Lewis 10 juni 2015

2016-04-27T16:11:00.006+02:00

Goedemorgen daar zijn we weer. Heerlijk rustig geslapen in deze prachtige omgeving. Als we goed wakker zijn en decent gaan we ontbijten, simpel maar relaxt in de natuur. Dit was de eerste keer dat we "wild" kampeerden en het is ons prima bevallen. De foto's vertellen meer dan woorden, maar uiteraard schrijf ik er zo nu en dan ook wat bij.

badkamer hahahaha

ontbijttafel

Opgefrist, opgeruimd en ontbeten en op weg naar Ullapool waar we met de ferry de oversteek maken naar Stornoway. Als we in Ullapool aankomen rijden we gelijk naar het kantoor van de ferry maatschappij om onze reservering in te ruilen voor kaartjes en gaan daarna op weg naar de ferry.

wachten op toestemming om aan boord te gaan

Het is in ieder geval droog onderweg en zelfs de zon schijnt ook af en toe. Prachtige vergezichten zien we en maken heel wat foto's. Nee we plaatsen deze niet allemaal anders komt er geen eind aan deze aflevering.

genieten van de zon

In Stornoway wacht ons een warm welkom door Fred en Marie en dezelfde middag al rijden ze ons naar bezienswaardigheden zoals de Callanish/Calanais Standing Stones. Dit zijn een verzameling van staande stenen, opgericht in de vroege bronstijd tussen 2900 v.Chr. en 2600 v.Chr., geplaatst in een kruisvormig patroon met steencirkel, gelegen 2,4 kilometer ten zuiden van Breasclete op Lewis in de Schotse Buiten-Hebriden. Deze structuur met stenen is de grootste en meest complexe van de steencirkels rondom Calanais.


Fred en Marie

Na dit bezoek aan deze toch wel mysterieuze plaats rijdt Fred ons naar een andere bijzondere bezienswaardigheid op het eiland en wel Black Houses.

Blackhouses worden niet zo genoemd omdat het vroeger met rook gevulde (dus zwarte) ruimtes waren met kleine ramen, maar omdat ze werden vergeleken met de nieuwe huizen die werden gebouwd in de late 1800's. Dit werden 'witte huizen' genoemd. De nieuwe 'witte huizen' werden ontworpen om de mens te scheiden van hun vee.
Het ontwerp van een blackhouse is van duizenden jaren terug, net zoals de constructie methode. Het gebouw bestaat uit twee concentrische droge stenen muren met een kloof tussen hen in die gevuld was met aarde of turf. Het dak was ofwel van riet gemaakt of van graszoden en gebouwd op een houten frame. Het frame wordt ondersteund door de binnenwand, dat het kenmerkende uiterlijk van een plank rond de buitenkant van het gebouw gaf. Aangezien de dakbedekking uiterst extreme weersomstandigheden soms moest weerstaan, werd het dakbedekkingsmateriaal vaak vastgehouden door netmateriaal. Dit werd vastgebonden met de uiteinden aan grote stenen. Nu nog worden de daken regelmatig hersteld.

We kunnen ons moeilijk voorstellen dat een aantal van de Blackhouses tot halverwege de jaren 1970 nog werden bewoond! Een Blackhouse had in ieder geval een open haard en een schoorsteen.
De Black Houses die we bezochten stonden vlakbij de kust. Kijk en hopelijk verwonderen en genieten jullie net zo als wij deden.

hier kun je zien dat de bedekking met de netten worden vastgehouden

lekker warm bij elkaar in de bedstee

huisvlijt

badhoekje

We gaan weer naar huis want Helen en Ian en Susan met Haran zouden komen om ons te begroeten. Best fijn om Susan en Helen weer te zien en kennis te maken met Ian en Haran.Het is een gezellige middag en avond waarna we 's avonds lekker moe in bed kruipen om morgen weer nieuwe avonturen tegemoet te gaan.

Fort William naar Ullapool 9 juni 2015

2016-04-17T19:53:00.001+02:00

Vandaag gaan wat mensen van de groep de Ben Nevis beklimmen. We zwaaien ze uit want vanaf nu gaan we een aantal dagen zelf op pad en verlaten daarom de groep. Zij gaan o.a. naar het eiland Skye terwijl wij op weggaan naar the Isle of Lewis (Hebriden).

de sportievelingen klaar voor hun beklimming

Na het afscheid nemen en succes wensen aan de sportievelingen vertrekken we richting Ullapool. Natuurlijk kijken we onze ogen weer uit naar al het natuurschoon. Bovendien is het vandaag droog en schijnt de zon dus dat is extra genieten. We stoppen om de

te bekijken en de omgeving te verkennen.

lekker rustig op de weg naar Fort Augustus

Fort Augustus was lang geleden inderdaad een fort dat later is uitgegroeid tot een stad. Hier is ook een deel van het Caledonisch Kanaal. Dit kanaal verbindt Inverness aan de Schotse oostkust met Corpach bij Fort William aan de westkust en het loopt door Fort Augustus. Vlakbij ligt er een sluizentrap met vijf sluizen om de hoogte te overbruggen naar Loch Ness. Er liggen in het Caledonian Canal veel sluizen, maar om ze nu allemaal te gaan bezoeken ;-)

trappen sluis

binnenvaren

wachten tot water laag genoeg is

Filmpjes

Het kanaal wordt nu alleen nog gebruikt voor de pleziervaart. Stel je voor dat je dit vijf keer achter elkaar moet doen. Daar gaan we dan ..... lager

en nog lager

en dan gaan eindelijk de sluisdeuren open

en kun je doorvaren tot de volgende sluis. Erg interessant om te bekijken en zeker met dit mooie weer vandaag. Zo en nu weer verder richting Ullapool met onderweg natuurlijk weer mooie uitzichten en interessants om te bekijken.

slim gereedschap voor de bermwerkzaamheden op hellingen


watervalletje langs de weg moest natuurlijk op de foto

Zoals je ziet zijn er heel wat stops onderweg en Urquhart Castle kunnen we ook niet zo maar voorbij rijden dus nogmaals een onderbreking. Nou ja Castle zeg maar de Urquhart ruïne.

het kasteel lag prachtig aan Loch Ness

katapult

Genoeg van de ruïne en we gaan een kopje cappuccino drinken en hup weer in de bus.

smal zo'n brug

In the middle of nowhere zien we een parkeerplaats en stoppen om te zien of dit een goede plek is om te overnachten. Neeeeee veel te open.

Verder rijden en dan zien we een stuwdam met een stuwmeer.

stuwdam

stuwmeer

Verderop zien we dit bord enja hoor we stoppen weer en lopen, klimmen en fotograferen the Gorge met de waterval.

Dan eindelijk vinden we het mooi geweest voor vandaag en gelukkig zien we een kilometer of tien voor Ullapool een mooie plek om te overnachten. Het is op een parkeerplaatsje bij een prachtig bos waar 1000 verschillende bomen staan.

uitzicht vanaf de overnachtingsplaats

Voordat we gaan slapen maken we nog een wandeling door het bos. Wat is het daar mooi, ook een beetje mysterieus en vooral heerlijk rustig.

de zon zakt al

We gaan bijtijds slapen want het was een vermoeiende dag en we willen morgen uitgerust zijn dus slaap lekker en tot morgen.

Fort William 8 juni 2015

2016-04-15T11:09:00.000+02:00

We kwamen gisteren als één van de laatsten aan. Ach wat maakt het uit het is tenslotte zondag. De camping is groot en ligt aan de voet van de Ben Nevis. Mooi is het hier, maar wel frisjes. Ze verkopen hier fish and chips jammie dus al snel besluiten we dat dit ons avondmaal zal zijn. We vinden dit lekker, het is snel klaar en dat komt goed uit na zo'n lange dag. Na ons diner nemen we een kop koffie met een likeurtje en genieten nog wat na van alles wat we zagen vandaag en bespreken wat er de volgende dag op het programma staat en dan ...... truste Zzzzzzzz.

Maandagochtend na het ontbijt vertrekken we naar het station in Fort William. We gaan met de hele groep met de stoomtrein naar Mallaig. Als je de Harry Potter films hebt gezien herken je die vast op de foto's. Na aankomst in Mallaig kunnen we anderhalf uur verpozen voordat we weer terug treinen naar Fort William. Genieten maar want hier zijn wat foto's en een filmpje.

op stoom brengen

first class dus niet voor ons bestemd

Onderweg zien we veel moois.

De trein reed een groot deel op enkelspoor dus als er een trein van de andere kant kwam bleef de trein in tegenovergestelde richting op een station wachten.

tegenligger

bijna botsing lijkt het wel

Filmpje.

juni en nog besneeuwde bergtoppen

We maken nog een tussenstop bij Glenfinnan Station en daar zien we "onze koffers" staan. Wat oud en versleten ;-) dat wel. We kunnen hier even onze benen strekken en wat van de omgeving zien.

veel benen die gestrekt worden

De fluit gaat dus instappen en op weg naar

centrum

haventje

op de uitkijk naar een maaltijd

Terug op de camping is er een feestje want er zijn drie mensen jarig of jarig geweest. Helaas dan is er alweer een dag voorbij. Hoop je bij de volgende blog weer te zien.

6 en 7 juni 2015 Balloch naar Fort William

2016-04-12T16:55:00.000+02:00

Zaterdag 6 juni regent het de hele dag en ook als we 's avonds gaan slapen regent het nog. Alles bij elkaar is het niet langer dan een half uur droog geweest. Tja dat kan allemaal in Schotland. We gebruiken de dag om te lezen en een spelletje te doen en dat is ook vakantie. De volgende dag gaan we weer verder met onze reis. De zon schijnt en als we reisvaardig zijn gaan we snel op weg. De eerste stop is Inveraray. Een mooi dorpje met witte huisjes. Hè het regent alweer. Ondanks dat lopen we toch het dorpje in, drinken koffie en kopen wat souvenirs en rijden dan snel weer verder. De route die we hebben gekozen loopt helemaal langs de kust en we maken de ene fotostop na de andere. Mensen wat is Schotland toch mooi! We nemen de tijd om te genieten want het is hier niet vroeg donker en we hoeven niet vroeg op de camping te zijn.
Foto's zeggen meer dan woorden dus hier komen er heel wat van de reis naar Fort William.

Inveraray

Schotse hooglanders

contrast in de zon

ruïne

even een break

ondanks regen toch voorjaarsbloemen

wat een drukte op de weg

wat mooi

Fort William

Loch Lomond bij Fort William

Zo en nu op naar de camping, lekker eten en goed slapen want morgen gaan we met de Jacobite train (Harry Potter) naar Mallaig en weer terug.

Balloch

2016-01-18T16:02:00.000+01:00

Hier zjin we drie nachten en dat lijkt veel maar de tijd vliegt voorbij. Als we gesettled zijn na aankomst is er een happy hour georganiseerd. We nemen onze stoeltjes mee en voegen ons bij de groep. Het is jullie nog niet bekend dat het een groepsreis is. We zijn met zo'n twintig campers op reis gegaan. Denk nu niet gelijk dat we ook alles samen doen, want verre van dat. We staan op dezelfde camping en hebben af en toe een happy hour of een gezamenlijke excursie, maar verder gaat iedereen zijn eigen gang. Dat houdt dus in dat iedereen vertrekt wanneer men wil, overdag doet wat men wil dus bepaalt zelf welke route men rijdt. Het gemeenschappelijke is ook dat we 's avonds op dezelfde camping staan. Zo dit gezegd hebbende gaat het verhaal weer verder. Eerst even wat foto's van de camping en happy hour.

Na het happy hour is het tijd voor het diner. We koken en smullen van onze viscurry, dahl en rijst. Jammer dat het te fris is om buiten te eten. Zodra er geen zon meer is brrrr. Later wassen we af, leggen alles voor morgen klaar, bespreken wat we de volgende dag willen doen en drinken een kopje koffie met daarin een koffielikeurtje. Natuurlijk is daar ook iedere keer weer het ritueel van douchen, tandenpoetsen enzovoort, maar dat ga ik niet iedere keer weer vermelden. Als we 's morgens wakker worden regent het. Hè jammer, maar we laten ons niet tegen houden en gaan op stap. We gaan naar Stirling en het Stirling Castle bezoeken. We hebben daar bijna de hele dag rondgelopen, bewonderd, verwonderd en heel veel foto's gemaakt. In de loop van de ochtend zijn er steeds meer droge perioden en zelfs af en toe een zonnetje.

Wat geschiedenis:

Stirling Castle werd door de Schotten belegerd in voorjaar 1314. De Engelse commandant wilde zich overgeven. King Edward besloot met zo'n 9.000 man ten strijde te gaan. Dit was de slag bij Bannockburn, niet zover van Stirling Castle. De aanvoerder van de Schotten was Robert Bruce. Zal niet alles vertellen, maar de Engelsen vluchtten en verloren 10.000 man. De Schotten zo'n 4000. Uiteindelijk wonnen de Schotten met als gevolg dat tien jaar later de Schotten onafhankelijk werden.

entree

binnenplaats

uitzicht was er wel

begraafplaats buiten het kasteel

detail

bediende

Karin in gesprek met the King

Lady

detail

mooi die muurbloemen

Hieronder nog een laatste foto genomen vanaf de parkeerplaats. Omdat wij een tijdelijk lidmaatschap hebben van Historic Scotland mogen wij met de auto naar boven rijden en gratis parkeren en daar zijn we erg blij mee mensen want het is een hele klim om bij het kasteel te komen.

We hebben niet zoveel tijd meer omdat we zo lang in het kasteel zijn gebleven, maar lopen toch nog een stuk naar beneden en komen dan langs een bijgebouw van het kasteel. Blijkt dat we dit ook kunnen bezoeken (gratis als lid van Historic Scotland) dus gaan we hier ook even kijken en het blijkt wel de moeite waard te zijn. Foto verslag hieronder.

binnenplaats

keuken

luxe toilet

achter die wand zaten kasten verborgen

voorraadkamer

lord and lady

Dan besluiten we nog een stukje naar beneden te lopen door het "kasteel" straatje, maar pfffff wat zijn we moe dus na een paar foto's gaan we toch terug naar de parkeerplaats en vertrekken naar de camping waar we moe maar voldaan om 19.00 uur aankomen. We koken niet en gaan wat bij MacDonalds eten, maar eerste een was te doen. Die draait terwijl wij onze fishburger en friet naar binnen werken. De droger werkt niet dus nemen we de was nat mee naar de camper. Morgen wel drogen.

De volgende ochtend regent het weer. We hebben geen echt plan voor vandaag en gaan eerst maar zorgen dat de was droog wordt. De dame van de camping waar we de munten halen vraagt: "waarom heb je de droger nodig? Alles wordt toch weer nat". Haha grappig hoor. Als de was droog is lezen we wat en dan is het in de middag weer droog en gaan we op weg naar het dorpje om wat boodschappen te doen en wandelen wat door een park.

mozaïek in het park

We komen op een parkeerplaats en zien daar een eekhoorntje rennen tussen de auto's.

Nog wat foto's van Balloch en Loch Lomond.

Het is de bedoeling dat we morgen verder rijden naar Oban. Dit is helaas niet mogelijk vertellen ze ons zodat we een nacht langer hier blijven. De campinggrond in Oban is door de vele regen te drassig om campers te ontvangen. We zitten 's middags op de camping nog even in het zonnetje na te genieten van alles wat we hebben gezien.

Schotland rondreis

2016-01-16T16:55:00.000+01:00

Het verslag van de vakantie in 2014 hoop ik later te publiceren. Dit was een heel mooie reis naar Indonesië. Nu begin ik met het verslag van onze rondreis door Schotland in 2015. Ook een heel mooie en aparte reis. We gingen voor het eerst met een kleine camper (VW) een rondreis maken in Europa. Misschien hebben jullie het verslag met campers gelezen over onze rondreis door Australië en Nieuw-Zeeland een aantal jaren geleden (staat ook op deze blog).

Zo en nu Schotland. Eerst even ons reisschema publiceren. De lijn van Ullapool naar Stornoway is een deel wat we later zelf hebben toegevoegd aan onze reis om daar vrienden te bezoeken. Oban hebben we overgeslagen omdat we een paar dagen naar de Hebriden willen. We rijden daarom gelijk door naar Fort William. Later hoorden we dat de camping in Oban niet te gebruiken was vanwege de vele regen. We starten onze reis op 31 mei 2015.

Nu eerst de oversteek met de ferry van IJmuiden naar Newcastle. We waren op tijd bij de ferry en na een tijdje in de rij staan wachten mogen we gaan rijden. Het boarden gaat snel en efficiënt en als de camper op zijn aangewezen plaats staat gaan we naar boven en zoeken onze hut op. We hebben een buitenhut - dus met zeezicht - geboekt. Na de afvaart is er wel wat deining dus we kunnen onze borden niet al te vol scheppen bij het buffet anders rolt de vis van je bord. Karin heeft hier last van en eet niet al te veel. We gaan vroeg naar bed en slapen heerlijk dus zijn ook vroeg uit de veren en als we naar buiten kijken zien we dat het prachtig weer is met weinig golfslag. Dit is prettig vooral voor Karin en bij het ontbijt eet ze dan ook uitgebreid. We genieten ook een tijdje van de zon en het uitzicht op de verschillende dekken. Hieronder wat foto's van de overtocht.

Krap hoor daar beneden

op het bovenste dek

even genieten van de zon in een windstil hoekje

we zijn er bijna

de kust bij Newcastle

Na een nachtje varen en eten en slapen natuurlijk, komen we 's morgens vroeg aan in Newcastle. Na een lekker ontbijt gaan we op afroep per auto dek naar de camper. Gelukkig hoeven we niet zo lang te wachten om op weg te gaan voor onze eerste route op Engelse/Schotse bodem. Links rijden went snel volgens Karin. We gaan op weg naar Gretna Green en nemen de route waar vroeger Hadrian's Wall was. Deze muur is gebouwd door Keizer Hadrianus om "de wilden" uit het noorden tegen te houden.
Onderweg zien we prachtige natuur en mooie luchten. We stoppen regelmatig om iets te bewonderen en tijdens een langere stop bezoeken we de resten van een Romeins fort (Chesterfort). Dit was een onderdeel van de Hadrian's Wall. Voor meer informatie: http://hadrians-wall.org/

Tijd voor een filmpje en wat foto's.

een doorkijkje tijdens een stop

zo zag het Chesterfort er vroeger uit

vloerverwarming

In de Romeinse tijd hadden ze ook al vloerverwarming. Er liepen gangen onder de vloer waardoor warme lucht circuleerde (op de foto hierboven kun je dat nog nog wel zien ook al is er niet veel van de vloer over). In een aparte ruimte, maar wel met verbinding met het gangenstelsel onder vloer, werd gestookt. Zo hadden ze ook warm water voor de badhuizen.

mooi plekje aan de rivier

in het museum resten van het fort

Na een bezoek aan het museum gaan we op weg naar de camping bij Gretna. Onderweg zagen we dit huisje en zoals je ziet is het voorjaar.

In Gretna Green aangekomen regent het flink. We lopen door het stadje en zien hoe het is veranderd. We waren hier 15 jaar geleden en zien nu hoe toeristisch het is geworden. De smidse waar vroeger de weggelopen jonge stellen konden trouwen hebben we niet gevonden deze keer, dus maar op zoek naar een pinautomaat. Helaas de eerste is leeg dus op naar het outletcentrum en gelukkig zit daar nog wel wat geld in de pinautomaat en met wat cashgeld in the pocket gaan we op weg naar de camping die vlakbij Gretna is. Na aankomst krijgen we en een plaats toegewezen en als de camper op zijn plaats staat en op stroom is aangesloten gaan we naar binnen. Doordat het regent en waait voelen we ons genoodzaakt binnen te zitten en ook te eten. Gelukkig hoeven we ons diner alleen maar op te warmen want we hebben thuis zelfgemaakte en ingevroren maaltijden voor de eerste dagen. Dat komt mooi uit want we zijn ook best vermoeid en kruipen vroeg onder ehhhh niet onder de wol, wel in de slaapzak.

Na de eerste overnachting in Braids Caravan Park te Gretna vertrekken we na het ontbijt op weg naar Creetown. Heerlijk dat de zon schijnt dan ziet alles er wat vrolijker uit en we maken gebakken eieren voor ons ontbijtje.

camping bij Gretna Green

klein duimpje dus plaats genoeg

Creetown ligt in het zuidwesten van Schotland. We doen rustig aan en maken diverse stops om interessante plaatsen te bezoeken. De eerste grote stop is in Dumfries. Dit ligt aan een wildstromende rivier waar vijf bruggen overheen gaan. We willen parkeren in de blauwe zone, maar helaas hebben we geen parkeerschijf meegenomen. Karin gaat op zoek in het stadje en komt triomfantelijk terug met een exemplaar zodat we eindelijk Dumfries kunnen gaan verkennen. Een klein foto overzicht.

alle verwijzing zijn naar Robert Burns

standbeeld Robert Burns en een kathedraal

oude stenen brug over de rivier

We lunchen ergens in een klein zaakje waar ze de lunch vers voor je klaarmaken. Het smaakt voortreffelijk en met onze magen gevuld gaan we verder met onze wandeling door Dumfries en bekijken zoveel als we kunnen. We zien nog een aparte brug over de rivier en doen nog wat boodschappen en dan is het weer tijd om verder te rijden naar de volgende bestemming.

Karin regelt onze lunch

aparte brug

zo mooi die wolkenpartijen, het water en de natuur daar

Onze volgende stop is in het schilderachtige plaatsje New Abbey. We bezichtigen hier de Sweetheart Abbey (13e eeuw).

kolossaal

enorm gebouw

Deze abdij is een monument voor menselijkheid en toegewijde liefde. De oprichtster, Lady Devorgilla, is daar begraven samen met het gebalsemde hart van haar zeer geliefde echtgenoot. De oorlog heeft veel beschadigingen toegebracht aan de gebouwen maar ondanks dat vinden het wel indrukwekkend.

begraafplaats bij de Abbey

straatje in New Abbey

ziet er schatting uit

We hebben weer veel indrukken opgedaan en geleerd, maar nu weer tijd om verder op avontuur te gaan. Onderweg komen we dit langs de weg tegen.

Het plaatsje Kirkcudbright en stoppen daar ook om wat rond te kijken en bezoeken de resten van Maclennan's Castle.

Natuurlijk gaan we hier ook weer wat geschiedenis opsnuiven.

zo moet het geweest zijn

de open haard

Het is tijd om naar de camping op zoek te gaan in Creetown. Dit plaatsje ligt aan de kust. Helaas is de camping nogal vervallen en zijn de faciliteiten niet wat ze beloofd hebben. Gelukkig is het maar voor één nacht. 's Avonds gaan we nog een stukje wandelen. We willen de weg afsnijden en lopen de korte route door het bos. Hadden we dat maar niet gedaan, want het is er nattig en Karin glijdt uit, valt en haalt een winkelhaak in haar duim. Terug naar de camping en de wond verzorgen. Het ziet er ernstig en vies uit. De wond wordt goed uitgewassen en ontsmet en daarna gaat er een gaasje en pleister omheen. De winkelhaak proberen we zo goed mogelijk op de plaats te houden zodat het in ieder geval voor een deel weer kan vastgroeien. De volgende ochtend ziet het er al veel beter uit en verbinden we het opnieuw.

begin van de de wandeling

nog steeds niet aan de hand, mooi bos

Van de armoedige camping zijn geen foto's en de volgende ochtend zijn we blij dat we daar kunnen vertrekken maar eerst een gebakken eitje bij het ontbijt, afwassen en dan vervolgen we onze weg naar Balloch bij Loch Lomond. We blijven hier drie nachten dus tijd genoeg voor ontspanning en bezichtigingen. We stoppen regelmatig om foto's te maken. Het is overal genieten van de natuur.

Alles is groen en staat in bloei. Tijdens een stop zien we een oude auto. De eigenaar vertelt dat dit een zelf gebouwd model is.

schapen zien we niet zo veel tot nu toe

lijkt op teletubby land

Het is lekker rijden en meestal schijnt de zon met af en toe een buitje. Best te doen zo als is het niet echt warm. We stoppen voor een heerlijke cappuccino met wat lekkers bij een tuincentrum.

Hollands hoekje?

We rijden weer verder en komen in de buurt van het kustplaatsje Girvan. Vlakbij ligt in zee de rots Alisa Graig waar men de stenen delft voor het maken van Curling stones.

In Girvan aangekomen maken we een lunch voor onszelf en als we de buikjes vol hebben gaan we op fotosafari en zitten een tijdje op het havenhoofd te genieten.

linkerkant


rechterkant

op de parkeerplaats een "oude" bekende

Na al dit moois op weg naar de camping in Balloch, maar dit is voor de volgende blog.

Playa Pesquero - Vervolg

2013-07-01T12:23:00.000+02:00

Zo vandaag geen luie dames, we gaan op stap met een oud leraar en willen wat natuur en cultuur opsnuiven. We beginnen bij een een kleine boerderij, waar een trotse eigenaar ons graag alles laat zien. Een impressie met foto's:

limoenen

bananen met bloem

nieuwe banananplant komt op

papaya

Even kennis maken met de trotse Cubaanse eigenaar.

met Cubaanse sigaar, kapmes, strohoed en suikerriet

heeee waar gaat hij naar toe????

Mmmmmmmmmmmmmmm hij heeft verse kokosnoten gehaald. Dat smaakt heerlijk.

nieuwe ananasplanten

ook hier omgewaaide palmbomen vanwege orkaan Ike

Deze orkaan heeft de hele oogst mango's verwoest. Een grote verliespost voor deze kleine boer dat begrijp je wel.

de boerderij helemaal van natuurlijke materialen

Nadat we koffie met cassave, guavegelei en kaas hebben genuttigd vertrekken we en nemen hartelijk afscheid van elkaar en gaan op weg naar een indianenbegraafplaats tevens museum - Chorro de Maita. Hier liggen skeletten van indianen en gebruiksvoorwerpen die zijn opgegraven. Foto's hebben we niet gemaakt en dat is eigenlijk wel jammer want het was best interessant. Toen we verder wilden gaan naar het nagebouwde indianendorpje en we buiten kwamen zagen we dit

het bleef heeeeeel hard regenen dus schuilen onder het afdak totdat de bui voorbij was. Gelukkig is het dan niet koud, wel nat hahahahaha.

Het is weer droog dus op naar het nagebouwde dorp. We fotograferen, kijken naar een demonstratie van rituelen (beetje te toeristisch allemaal, maar ach men kan het geld wel gebruiken natuurlijk).
De eerste indruk is de totempaal die we zien door een zwaarbewolkte lucht.

en als het weer lichter is dan zien de foto's er zo uit

Impressies dagelijks leven in de hutten uitgebeeld met poppen

medicijnman

geen poppen maar mensen en ze hadden het koud

wel poppen

Karin doet mee met een dans

Nu wat foto's in het dorp

Het indianendorp laten we achter ons. We gaan naar een baai. Prachtig is het daar en gelukkig is het droog en ach die zware regenlucht boven de oceaan en in contrast met zee en land is ook mooi. We spreken er een man die een aanval op Fidel heeft afgeslagen. Men kwam (vanuit de VS) stiekem met bootjes de baai in en wilden van hieruit Cuba veroveren. De man die deze aanval heeft meegemaakt hebben we gesproken. Hij liet ons de littekens van de kogels zien. Terwijl hij zwaargewond was heeft hij doorgevochten en anderen gewaarschuwd. De aanval is dus afgeslagen anders was Cuba nu vast heel anders geweest.

We zouden hier lunchen. Vanwege het weer wijken we nu uit naar elders. We komen bij een familie die een klein restaurantje heeft aan huis (dat mag tegenwoordig in Cuba!). Het eten is lekker en de zoon/kelner slooft zich uit om het ons naar de zin te maken. We eten vis, bonen met rijst - dit laatste smaakte ons alweer zo goed - we hadden dit al vaker op ons menu gehad tijdens de rondreis. We nemen er uiteraard ook een drankje bij en nee geen alcohol, maar een lekkere vruchtensap en Karin cola light. Volle maag, tevreden gevoel en dan gaan we naar Guardalavarca, de bekende kustplaats. Ook nu geen zon, maar wel droog.

als afscheiding/achtergrond een stuk plastic

mmmmm wat was dat heerlijk

Markt Guadalavarca

Strandleven: nog steeds bewolkt, lekkere temperatuur en droog.

Weer een blog klaar. De volgende en laatste blog gaat over onze dag met de dolfijnen. Hoop dat het filmpje dat ik heb samengesteld op de blog kan.

Hieronder alvast een voorproefje met een foto en een filmpje van artieste Karin en natuurlijk de dolfijnen:

Playa Pesquero

2013-06-24T15:39:00.002+02:00

Voor ons vertrek natuurlijk nog een ontbijt. Het is koud als we naar de ontbijtgelegenheid lopen, maar zodra de zon begint te schijnen stijgt de temperatuur snel. Het ontbijt stelt hier niet veel voor, maar ach de maag is weer gevuld als we om acht uur op weg gaan voor onze laatste rondreisdag. La Plancha Jardin stond ook op ons programma, maar dit schijnt verwoest te zijn volgens de gids dus gaan we op weg. Eerst richting Holquin waar de Rafaël achterlaten. Pacho, de chauffeur brengt ons naar Playa Pesquero. Bij het hotel angekomen nemen we afscheid van Pacho en gaan inchecken. De dame aan de receptie is niet zo heel vriendelijk en ze weigert het formulier waarop staat dat we hebben bijgeboekt te bekijken. Na de formaliteiten gaan we op weg naar de kamer. WE hebben zeezicht geboekt, maar ...... aangekomen op de kamer kijken we uit op een palmboom. Ook mooi natuurlijk, maar niet waar we voor hebben betaald dus hupsakee terug naar de receptie. Daar is een uiterst vriendelijke man die ons uitlegt dat we twee dagen deze kamer hebben vanwege de tour en dan verhuizen we naar een kamer met zeezicht. Na wat onderhandelen en nadat we wat CUC's bijbetalen kunnen we gelukkig gelijk naar een kamer met zeezicht. Lekker koffer uitpakken, was verzamelen en op ontdekkingstocht. We nemen een verlate lunch in de snackbar, waarna we de rest van de dag en avond wat rondlummelen. Wat genieten van het uitzicht op ons balkon en lekker op tijd naar bed met als achtergrond de geluiden van het avondprogramma.

zonsondergang vanaf ons balkon

Het is bewolkt als we opstaan. Pffff dat hadden we niet besteld. Ach de temperatuur is goed dus na het ontbijt toch richting strand en dan breekt gelukkig de zon door. Veel te vertellen valt er natuurlijk niet. We lezen, zwemmen wat, gaan wat eten, nemen een drankje als we dorst hebben, we waterfietsen enz. Hieronder wat foto's van ons "drukke" strandleven.

heremietkreeftje

Een plaatje van het zwembad, de kamer en wat eten en drinken erbij maken het plaatje compleet.

klassieke muziek tijdens diner

Italiaanse avond

Proost!

Dit wat het rustige leven in het hotel betreft. Als jullie ons beter kennen is het niet alleen luieren. We zijn ook op pad gegaan. Zo huurden we een fiets (nou ja een fiets ahum) en zijn in de omgeving wat gaan rijden. Pffff heuveltje op en af en tot overmaat van ramp ging het ook nog regenen. Verder zijn we met een oud leraar als gids en met zijn taxi op weg gegaan. We bezochten een opgraving van Indiaanse skeletten (geen foto's gemaakt), een nagemaakt Indiaans dorp, een mooie baai, Guadalavarca en zijn we bij mensen, die een klein restaurantje aan huis hadden, gaan eten en als klap op de vuurpijl zijn we gaan zwemmen met dolfijnen. Nee niet alleen maar zwemmen maar iets meer dan dat. Hopelijk heb ik dan ook wat filmpjes klaar. Dat zien jullie allemaal in de volgende blog. (Die wel wat sneller zal komen dan deze dat is beloofd).

van Baracao via Cayo Saetia, Pinares de Mayari naar Playa Pesquero

2013-04-08T12:33:00.000+02:00

Wat is de vroege ochtend toch mooi mensen.

Op dit moment weten we nog niet wat ons te wachten staat en gaan we vrolijk op weg. Het eerste stuk is de weg goed en schieten we lekker op. We rijden - alweer - een eind langs de kust (niet zo gek natuurlijk als je op een eiland bent).

Later als we in de bergen zijn maken we even een stop om de benen te strekken. Het verkeer onderweg stelt niet veel voor dus als er iets langskomt moet dat op de foto worden gezet.

door de schittering is moeilijk te zien wat daar rijdt

ohhh natuurlijk een Cubaanse bus

Na een tijdje komen we op een wel heel slechte weg. Deze zit vol kuilen, bulten en zand en na anderhalf rijden hebben we het gevoel dat onze nieren zo ongeveer achter onze oren zitten en we zijn er nog steeds niet. Na nog een uur stuiteren is daar gelukkig weer een goede weg. Ondanks al dat gehobbel en geschud hebben we toch weer genoten van de prachtige natuur. Eindelijk komen we aan bij het eilandje Cayo Saetia. Wat is het hier mooie natuur met strand, een schitterende gekleurde zee en veel groen. We lunchen daar en waarna de meeste mensen naar het strand vertrekken. Wij lopen naar het bos en zien daar verschillende dieren. Het is warm, maar wel koeler dan aan het strand.

wat komt daar aangelopen?

een leguaan

mmmmmm ff opwarmen in de zon

we lopen tussen de bomen door naar de kust

Weer terug in het bos zien we een kleine ree lopen. Hij stoort zich er niet aan dat wij daar ook zijn.

We zien grote termietennesten zowel in de bomen als op de grond. In het grondnest maak ik een gaatje en gelijk krioelt het er van de termieten die het gaatje weer gaan dichten. Fascinerend!

Het volgende deel van deze dag is voor het

nationaal park.

Een mooi natuurgebied. Helaas zijn er veel bomen omgevallen en geknakt door de orkaan Sandy. Hier is een waterval - met weinig water vanwege het droge seizoen - maar we zien ook hoe het water wordt geleid om te gebruiken.

kaal hè en zoveel geknakte bomen door orkaan Sandy

rode ananas?

Er zit hier veel ijzer in het water en dat kun je zien aan de rotsen, maar er liggen ook ijzerklontjes in het water. Karin heeft er paar opgepakt en in haar hand genomen.

ijzer op de rots mooi kleurtje

dit water loopt naar het zwembad

Het bad wordt iedere dag schoongemaakt en dat is handwerk. De stop wordt eruit gehaald zodat het oude water wegloopt, dan loopt er nog steeds water over de vloer die wordt geschrobt. Als het klaar is gaat de stop er weer in en kan het bad weer vollopen. De foto's geven hier een indruk van. Kun je niet tegen bijna blote mannen dan kun je deze foto's beter overslaan.

halsbrekend werk om de stop weer erin te krijgen

Het water wordt ook omhoog gebracht door een pomp (wel wat primitief maar doelmatig) die het via een kanaaltje verder leidt voor gebruik van mens, bos en dier.

We klimmen weer naar boven over hetzelfde glibberige paadje en maken snel nog wat foto's. Het is hier ook zo mooi en rustig.

Er komt een grote groep Nederlanders aan per truck omdat de bus hier niet kan rijden.

Wij gaan weer verder naar onze overnachtingsplaats in Pinares de Mayari. Dit ligt bovenop een berg en de weg ernaar toe is weer vol kuilen, gaten en keien. Alsof we nog niet genoeg hebben gehobbeld vandaag. We nemen onze pet af voor de chauffeur. Hij probeert de ergste hobbels te vermijden en de auto onbeschadigd te laten en dat lukt hem nog ook. Het is al schemerig als we eindelijk aankomen. Het is oud, maar wel schoon hier. We hebben een suite met een wat communistische uitstraling. De koffer wordt niet echt uitgepakt, maar we leggen alleen onze nachtkleding klaar, de kleding voor de volgende dag en natuurlijk de toiletspullen. Karin plukt nog een spin van het plafond en dan gaan we op zoek naar de bar en de eetruimte. Bij de bar nemen we een pina colada en spelen we wat tafeltennis. Met kapotte batjes en een slechte tafel gaat dat niet zo lekker dus stoppen we ermee en gaan wat poolen, daarna spelen we nog twee spelletjes triominos, eten wat en gaan naar bed. We zijn zo moe dat we de hele nacht doorslapen. Morgen gaan we naar de laatste bestemming in Cuba. Lekker uitrusten aan het strand voordat we weer naar huis gaan.

Baracoa deel II

2013-04-07T13:17:00.000+02:00

In het vorige bericht staat dat we naar een tuin gaan, oeiiiii dit is een foutje. We gaan naar een lokale boerderij genaamd Finca Buabe. De boerderij ligt in een prachtige omgeving aan een rivier. Al wandelend zien we hoe cacao groeit en we horen hoe de bewerking hiervan gaat. Heel interessant om te weten en nooit bij stilgestaan hoeveel werk dit is. Er zijn struiken met koffiebonen, bananenplanten, ramboetans, diverse palmen, kippen scharrelen rond en er draait een speenvarken aan het spit. Deze laatste is voor de lunch, maar aangezien wij vleesverlaters zijn krijgen wij een andere lunch en wel met garnalen.

zo begint de cacao te groeien

gegroeid

nog groter

cacao groot en verschillende kleuren

ramboetan en een cacaonoot met de bonen

nieuwe palmboom ontstaat

pepers

We gaan even een boottochtje maken over de rivier. We hebben een bootje met zijn tweetjes. De roeier geeft ons een hand oeiiiiiiiii wat een brede hand is dat. Hij blijkt vijf vingers en een duim en ook zes tenen te hebben aan elke hand en voet en heeft een gespierd lichaam.

Na het grote genieten van de rust en de mooie natuur gaan we weer terug naar de boerderij om te lunchen.

het zwijntje voor de carnivoren is bijna klaar

We beginnen onder het genot van Cubaanse muziek met een groentesoep met garnalen, opgediend in een rotan "soepkom".

Ann geniet niet alleen van het eten maar ook van de muziek.

hoofdgerecht en fruitdessert

Na al dit fijns lopen we nog wat rond over de boerderij. Onderweg komen we onze roeier tegen die ons meeneemt naar een nestje met kolibri's.

Je ziet ze niet zo goed dus proberen we de kleintjes wat meer close up te nemen. Helaas is de kwaliteit niet zo best, maar je kunt de snaveltjes zien. Ach jeetje wat zijn ze klein.

Na dit alles gaan we naar de bar om bij de rivier te genieten van een heerlijk drankje. Ziet dat er lekker uit en weet je.... het is zo lekker dat we er nog eentje nemen.

Nog een laatste blik op de omgeving en dan gaan we weer teug naar Baracoa waar we de laatste uurtjes vrij zijn.

Natuurlijk gaan we nog wat rondlopen om de sfeer van het stadje goed in ons op te nemen. Onderweg komen we een soort geboortekliniek tegen. Hier komen de vrouwen uit de verre omgeving de laatste weken van hun zwangerschap doorbrengen. Dit omdat het vervoer hier niet altijd voor handen is en er daardoor gevaar voor moeder en kind zou kunnen zijn. De dames zitten lekker voor de kliniek te kletsen. Zoals gewoonlijk hebben we van alles meegenomen en zo ook rompertjes en babyslofjes. We delen de laatste uit, de dames en één heer zijn er blij mee. Dit hebben we uiteraard - in het kader van de privacy - niet gefotografeerd. Terwijl we op een bankje zitten te genieten komt er een verkoper met chocolade. Natuurlijk kopen we een paar repen om de man wat te laten verdienen en offeren we ons wel op om het te verorberen. Terug in het hotel doen we een spelletje triominos en dan is het tijd om de koffer in te pakken voor de laatste etappe van deze rondreis. We gaan op tijd naar bed en zetten de wekker op zes uur. Welterusten.

Baracoa deel I

2013-04-05T18:21:00.000+02:00

Vandaag vertrekken we al vroeg naar Baracoa want het is een flink eind rijden. De wegen zijn goed dus schieten we lekker op. Onderweg passeren we Guantanamo (de Amerikaanse basis). Er is niets te zien want het is natuurlijk goed afgeschermd. Het is wat tegenstrijdig dat de basis er is, want er is geen goede verstandhouding met de VS. Het verhaal dat we hierachter is - volgens onze gids - dat de VS via een niet zo nette en op een heel goedkope ($ 2.000,-- per jaar) wijze deze basis in handen hebben gekregen tot een bepaalde datum (helaas vergeten tot wanneer). Fidel vond dit zo weinig en hij heeft dit bedrag dan ook nooit geïncasseerd. Even verderop bij de overgang naar een andere provincie is een controlepost. Hier moeten we van de politie uitstappen om onze handen te wassen met puur gloor(!!!!) en ook over een lap met gloor lopen. We zeggen dat we allergisch zijn voor gloor, dus hoeven wij alleen maar over de gloorlap te lopen, terwijl de gids en de chauffeur hun handen wassen brrrrr. Dit is vanwege het gevaar van cholera (na de orkaan is het water verontreinigd). Hierna vervolgen we onze weg en rijden langs de kust. Wat een mooi uitzicht hebben we hier. Onderweg maken we een stop om even te genieten en dan zien we hele zwermen vlinders. Prachtig gezicht is dat.

Filmpje met de vlinders. Helaas was de wind nogal sterk in de microfoon en zijn de vlinders niet zo goed te zien.

Zijn we terug in de tijd of niet? Lekker relaxed gaat het vervoer.

We hebben nog een stop onderweg omdat hier een uitkijktoren staat en natuurlijk willen we het uitzicht bewonderen. Dat wordt dus klimmen, eerst naar boven de heuvel op en dan..... komen we boven aan en is de toren afgesloten vanwege ..... ach kijk zelf maar.

beetje bouwvallig hè

We zien wel dat het hier mooi is, maar helaas is er door de vele bomen en struiken niet zoveel zicht. Wel zien we een fotogeniek hagedisje lopen en we kunnen niet nalaten om deze te vereeuwigen.

We dalen af en beneden aangekomen staan verschillende verkopers ons op te wachten.We kopen wat chocolade en twee punten gemaakt van bladeren die zijn gevuld met kokos gemengd met suiker. We delen nog wat pennen uit en dan gaan we weer op weg.

Als het bijna middag is zijn we in

Eerst wat meer informatie over dit stadje. Het is de oudste nederzetting op Cubaans gebied en gesticht op 14 december 1512 en natuurlijk woonden eerst op deze plaats indianen. Het heeft weinig echte bezienswaardigheden en zeker als je al veel in andere steden hebt gezien. Baracoa is wel schitterend gelegen aan de voet van het Alturas de Baracoa gebergte dat meer naar het zuiden overgaat in het fasicinerend gebied van de Sierra del Maguey. Onderweg hebben we gezien hoe mooi de natuur is. Baracoa was de eerste hoofdstad van Cuba al was dat maar voor drie jaar. Men zegt dat Columbus in 1512 hier voor het eerst voet op Cubaanse bodem zette. Hier is ook de oudste kerk van Cuba. In deze kerk staat het kruis waarvan men zegt dat het door Columbus is meegenomen. Deskundigen hebben dit onderzocht en het bleek dat het rond 1450 gemaakt moet zijn. Genoeg informatie nu weer verder met onze indrukken.

Tjee het lijkt wel of de tijd heeft stilgestaan. Het ziet er ook wat verwaarloosd uit is onze eerste indruk. We rijden een heel eind over de malacón

op weg naar een restaurantje en genieten daar van een heerlijke lunch in een leuke omgeving.

de tafel is wel gedekt maar even wachten op de lunch
dus lopen we wat rond en fotograferen en filmen

Ook hier hebben ze een tafelberg:

Na de lunch gaan we op weg naar ons hotel. Tot onze verrassing is dit een oud fort en het ligt bovenop een berg of zullen we zeggen een heuvel. De kamer is goed. Vanaf het hotel hebben we een mooi uitzicht. Als we naar het stadje willen betekent het wel veel trappen lopen, eerst van onze kamer naar beneden - hier is het zwembad, de bar en de receptie - en dan de trappen naar het dorp. We hebben nog medelijden met het oude Cubaantje die onze koffers naar boven bracht. We kunnen ook via een steile weg naar boven of beneden gaan. Hahahaha goed voor onze beenspieren.

uitzicht vanuit het hotel over de baai

's Middags lopen we door het stadje. Wat een relaxte sfeer hier en wat een vriendelijke mensen. We kijken onze ogen uit. Lopen jullie mee?

Morgen gaan we Baracoa verder bekijken dus nu even naar de malacón en daar wat foto's maken.

Hotel La Rusa gebouwd door een Russische dame
die haar hart had verpand aan Cuba

Zo genoeg nu. We gaan terug naar het hotel want het is zaterdagavond dus de dames gaan op stap. Eerst wat eten en dan omkleden en dan is het zover.We lopen naar beneden en staan dan midden in de drukte. Wat een mensen op straat en allemaal in hun mooiste kleding en mooi opgemaakt. Wij vallen als feestbeesten echt niet op hier. We lopen over een autovrij stukje (boulevardje) en hier is het al gezellig. We maken 's avonds geen foto's dus maar een foto van dit gebied overdag (en toen was het heel rustig! ).

We belanden in een tentje waar live Cubaanse muziek wordt gemaakt. Al is de geluidskwaliteit niet echt goed, we willen jullie dit toch niet onthouden.

Na al deze pret lopen we nog een rondje door het centrum en genieten van de bandjes die op diverse plaatsen spelen en van de sfeer. Aangezien we morgen weer een drukke dag hebben gaan we niet al te laat terug naar het hotel. We hebben twee mojito's naar binnen gewerkt en die smaakten heeeeeerlijk.

Weer al die trappen op pffffff maar eenmaal boven is het wel een mooi gezicht die lichtjes in het donker.

Moe maar tevreden rollen we in ons bed en vallen gelijk in slaap.

We worden uitgerust en zonder kater wakker. Het is ook echt zondag want we vertrekken pas om 9 uur dus lekker op ons gemak ontbijten en natuurlijk buiten.

Na het ontbijt lopen we relaxed door het stadje waar een ouderwetse zondagssfeertje hangt. We gaan richting museum waar we de geschiedenis van Baracoa kunnen volgen. Binnen de muren van het museum mag niet worden gefotografeerd, maar stiekem nemen we wel wat foto's buiten het museum (maar binnen de muren). In het museum hangt een foto van Baracoa in 1959.Weinig veranderd in al die jaren, alleen de wegen zijn iets beter, maar de huizen zagen er toen oud uit en we zien nu weinig verandering.

zicht op Baracoa

kerkdienst op zondag

"Columbus" kruis

Het museum

standbeeld van indiaan als eerbetoon

Columbus kijkt om het hoekje

Voordat we vertrekken naar een grote tuin waar allerlei planten en vruchten groeien lopen we nog over de malacón en zien deze vissers.

Santiago de Cuba

2013-03-03T16:04:00.001+01:00

Santiago de Cuba is wereldwijd bekend. Er is veel te vertellen over de geschiedenis van de stad en de omgeving (er wordt veel koffie verbouwd). Hier is de integratie tussen Spanjaarden, Fransen, Afrikanen een normale zaak. Deze culturen en gewoonten ontwikkelden zich tot een geheel andere cultuur met andere muzieksoorten, feesten, dansvormen en religies. Doordat de rassen zich vermengden hebben de inwoners van Santiago een geheel eigen stijl. Ze hebben een groter gevoel voor ritme, zijn vriendelijker en hulpvaardiger. Bovendien is de temperatuur in Santiago het hoogste van heel Cuba, het kan rond de veertig graden zijn! Dus het rustige tempo is hier mee verklaard.

Op een gegeven moment zien we Santiago liggen. De gids vertelt dat vóór de orkaan Sandy (ja die ook in New York veel ellende bracht) de stad niet te zien was als je kwam aanrijden. Er stond een groot woud voor en dat is nu bijna helemaal verdwenen. De Cubanen hebben ook veel ellende gehad door deze orkaan, huizen vernietigd, bomen geknapt als luciferhoutjes, doden en gewonden enz. Onze eerste stop is een monument voor allen die hun bloed hebben vergoten om Cuba vrij te maken van veroveraars. Dit ligt - uiteraard - aan een Plein van de Revolutie. Hier brandt ook de eeuwige vlam.

Het monument bestaat niet alleen uit de eeuwige vlam en bovenstaand gebouw, maar er staat ook een standbeeld met een held op een paard. Beide voorbenen van het paard zijn los van de grond. Dit betekent dat die persoon niet is overleden tijdens de strijd, maar erna. Rondom het standbeeld staan 23 grote machetes die een symbool vormen voor 23 februari 1895, de dag waarop de tweede onafhankelijkheidsoorlog uitbrak. Een oorlog waarin Antonio Maceo een grote rol speelde. Wij hebben ons bij de machetes laten vereeuwigen.

standbeeld van Antonío Maceo

Hierna gaan we naar het hotel om in te checken. Prachtig hotel weer met een mooi zwembad. Het is erg warm ca. 36 graden dus snel badpakken uit de koffer en lekker een duik nemen en wat zonnen.

's Avonds genieten van we Italiaans eten op zijn Cubaans en van een zonsondergang.

Na een heerlijke nacht en een goed ontbijt gaan we naar het museum van de 26e juli. Dit museum was vroeger de Moncada kazerne. Hier vond in 1953 de eerste mislukte aanval van Castro en zijn trawanten plaats. In de voorgevel bevinden zich nog steeds de inslagen van de kogels. Al zijn het niet de originele, maar gereconstueerde toch maakt het indruk op ons als je dit ziet. De reconstructie is aan de hand van foto's gedaan. Reden: de originele gaten waren al dichtgemetseld. De reden van de opstand was de grote armoede en onderdrukking door dictator Batista.

Eenderde van de vroegere kazerne is het museum, de rest is als school in gebruik.

het museum/kazerne

de kogelgaten

in deze huisjes woonden de soldaten van de kazerne

In het museum zien we een overzicht van alles wat zich voor, op en na de 26ste juli 1953 heeft afgespeeld in de omgeving van de kazerne. De eerste aanval mislukte en Fidel werd gevangen genomen, ontsnapte met hulp en vluchtte naar Mexico, waar hij de tweede poging heeft voorbereid. In 1959 lukte het om Batista te verdrijven. Deze vluchtte naar de Dominicaanse Republiek met enige miljoenen. Later heeft hij in Spanje asiel gevraagd en gekregen. In dit museum krijgen we een goede indruk van de bloedige strijd, we zien er bebloede kledingstukken van omgekomenen, beelden van gedode militairen en revolutionairen en er wordt inzicht gegeven in de strijd in de bergen. Ook is de martelkamer te zien. De kamer van Batista en consorten lag er recht tegenover zodat hij vanachter zijn bureau goed kon zien hoe de mensen werden gemarteld. De wachtkamer voor bezoekers lag er vlakbij, dus als familie een gevangene kwam opzoeken, hoorde men het geschreeuw en gekerm van het gemartelde familielid. Wreedheid ten top! Ook de Amerikanen hebben er veel bloed vergoten, zogenaamd om de belangen te behartigen. Ach er is veel meer te vertellen over de geschiedenis van Cuba, maar dan komt er geen einde aan deze blog dus tijd om verder te gaan op naar het centrum van de stad. Dit wordt gevormd door Parque Céspedes, zoals zoveel centrale pleinen waar de legers hun kwartiers hadden. Het is een gezellig plein met veel groen en gedomineerd door de Catedral de Nuestra Senora de la Asunción. Deze is vele malen vernield door branden, plundering en aardbevingen. In 1991 heeft de paus een bezoek gebracht, waardoor een grote renovatie plaatsvond. Binnen viel het tegen omdat er wordt gerenoveerd, maar de kerk zelf is mooi gebouwd. Op het dak staat tussen twee torens een manshoge engel.

Hier zien we ook het oudste woonhuis van Latijns/Amerika. Het was de woning van de eerste goeverneur van Cuba. Jammer genoeg konden we niet binnen bekijken, want ze waren aan het dweilen! Wel even een snel een foto mogen maken van een deel van de patio.

Even tussendoor en misschien leuk om te weten. De bacardi rum is genoemd naar de rumkoning Bacardí, die ook burgemeester van Santiago was.

het Barcardi museum

Vlakbij de kathedraal staat het Hotel Casa Grande waar wij een koffiebreak hebben. We hebben er gratis muziek bij want beneden op het plein staat zomaar ineens een groepje muzikanten. We maken natuurlijk foto´s en een filmpje (het geluid is niet best dus niet afspelen als je dat niet prettig vindt).

Na de koffie gaan we weer lopen over de lokale markt en over een boulevard. Overal is het druk, mannen spelen schaak en domino, we zien veel spelende muzikanten, een rasta man vlecht manden, een vrouw rust uit van het koek verkopen. Ach teveel om op te noemen dus kijk maar naar de foto's en een filmpje.

markt

moderne taxi

Het Castillo del Morro bewaakt de ingang van de haven. Hier heb je een schitterend uitzicht over de baai van Santiago. Het werd ooit gebouwd om piraten tijdig te kunnen signaleren en te bestrijden. Het huidige kasteel dateert uit het einde van de zeventiende eeuw en maakt een solide indruk.

vloog over

Als laatste foto van Santiago een overzicht van de stad. De foto is een beetje wazig omdat dit door een raam van het hotel is gefotografeerd.

Holguín

2013-03-02T12:50:00.000+01:00

Na vertrek 's morgens en vlak voordat we in Holguïn komen nemen we eerst wat lichaamsbeweging. We klimmen naar het Loma de la Cruz en kunnen hier Holguín van boven af bekijken. De gemiddelde getrainde wandelaar doet hier 20 minuten over. Een vermoeiend karwei wat je kunt zien op het filmpje. Wij hebben dit ook zo ervaren! Gelukkig staan er onderweg wat bankjes waar je even kunt uitrusten. Ann gaat één keer even zitten in de schaduw en houdt daar een natte broek aan over hahahaha. Gelukkig droogt het snel want het is bloedje heet.

wat een hoogte!

Ieder jaar op 3 mei beklimmen gelovigen de heuvel op. Deze traditie stamt uit 1790, toen de stad Holguín door droogte werd geteisterd. Gelovigen liepen toen met het kruis in processie tegen de heuvel op en plaatsten het kruis op het hoogste punt om regen af te smeken. Het gebed werd verhoord en sinds die tijd - tot 1959 - werd de jaarlijkse tocht gehouden. In 1950 begon men met de aanleg van de trap met 460 treden met aan het einde ervan het kruis. Vanaf begin jaren negentig wordt de tocht weer gehouden, alleen nu via de trap.

we zijn er bijna pfffff wat is het warm

Deze dames haalden het ook wel met wat gehijg en gepuf. De spieren worden wat losgemaakt. Die voelden wij ook toen we boven aankwamen.

We rijden met de auto naar beneden en gaan dan van Holguín genieten. Het is echt een provincieplaatsje. Holguín werd in 1525 gesticht en natuurlijk ook op een plaats waar een indiaans dorp was. De Spanjaarden hebben dit gekoloniseerd. Het leven is heel gemoedelijk, er zijn meerdere pleintjes waar we van alles beleven en waar we onze ogen uitkijken. We delen wat speeltjes uit aan spelende kinderen, genieten van muziek, kijken naar domino spelende jongens en maken een ritje met een fietstaxi.
Als je wilt kunt je meegenieten van Holguín.

Twee filmpjes

even wat speeltjes uitdelen, dit was een groot succes

Na deze heerlijke uurtjes gaan we op weg naar Santiago de Cuba. Onderweg stoppen we bij een Cubaanse boerderijtje en later bezoeken we El Cobre. De laatste ligt zo'n 20 km buiten Santiago en is zo genoemd naar de kopermijnen die hier sinds de 16e eeuw worden geëxploiteerd. De kerk is een bedevaartplaats voor vele Cubanen en voor mensen die het rooms-katholieke geloof aanhangen van ver buiten Cuba. In de kerk bevindt zich het beeld(je) van de Maagd der Barmhartigheid in 1916 door de paus verheven tot de beschermheilige van Cuba. De legende zegt dat het beeld in 1608 in het water dreef en werd opgevist door twee indianen en een jonge negerslaaf. Op het beeld stond: "Ik ben de Heilige Maagd der Barmhartigheid". Voordat het in El Cobre werd geplaatst, stond het beeld eerst in een kathedraal in Santiago de Cuba, maar toen de kathedraal in 1677 voor de zoveelste keer door een aardbeving was vernield, is het ondergebracht in de basiliek van El Cobre of voluit, Santuario Nacional a Nuestra Senora de la Caridad del Cobre. We begrijpen goed waarom het is afgekort, tjonge tjonge je bent een tijdje bezig om de hele naam te zeggen. Oké genoeg gekletst nu wat foto's.

een heg van cactussen daar klim je niet snel
over of doorheen

ff voorstellen: Lara

Er wordt gelijk van alles aangedragen voor ons en er wordt verse koffie gemalen. We krijgen o.a. zelfgemaakte kaas, verse geplukte papaya, verse kokosmelk en ook een heerlijke kopje verse koffie. We genieten van de huispapagaai, de kleindochter en natuurlijk van de landelijk rust. Alles wat men verbouwt en maakt - zoals de kaas - die verkoopt men niet op de markt of zo, maar men ruilt met de buren. Moesten wij hier ook maar eens gaan doen dat zet een hoop mensen die aan anderen willen verdienen, buiten spel.

koffie malen jammer dat we dit niet
hebben gefilmd met de fotocamera!
Het gaat met een handmolen.

zo heerlijk rustig en relaxed

Wat zien we daar tussen de palmen? Een lekker dik varken.

We gaan weer verder en nu op weg naar Santiago de Cuba. Natuurlijk stoppen we weer. Langs de weg zien we dit beeld

en later zien we een rivier waar we deze plaatjes schieten

een rubberband als vissersbootje

Nu rijden we in een keer door naar El Cobre en ook hier maken we wat foto's.

prachtig is het binnen

de maagd

El Cobre is genoemd naar de kopermijnen en die liggen hier vlakbij.

Nu op weg naar Santiago de Cuba.

Camagüey

2013-03-01T14:30:00.001+01:00

Deze ochtend niet zo vroeg reveille want we gaan pas om 9.00 uur weer op weg, dus lekker rustig ontbijten en nog even op het balkon genieten. De verschillende koetsen die we overal zien zijn zo leuk om naar te kijken.

met aanhanger

Pacho maakt de ramen schoon voor vertrek

Als we de kamer verlaten blijven er wat cadeautjes achter voor het kamermeisje als beloning voor de schone kamer. Ze is er zo blij mee dat Karin spontaan een knuffel krijgt van haar. Een mooi begin van de dag en nu gaan we Camagüey (gesticht in1514) onveilig maken. Het stadje is gebouwd als een doolhof. Dit was om de vele piraten en ander gespuis zo'n klein mogelijk kans te geven om te vluchten en liever nog te voorkomen dat ze kwamen plunderen. Volgens overlevering hielp dat niet echt. We zien er, zoals we in meerdere steden zagen, kerken, oude huizen, koetsen, nieuwe en oude auto's en dit keer een plein met een standbeeld van een dappere gesneuvelde strijder. Leuke anekdote: als het paard met één been omhoog staat betekent het dat de dappere man is gesneuveld tijdens de strijd.

Dit is een standbeeld van Ignasio Agramonte. Hij was een generaal van de opstandelingen in Camagüey tijdens de eerste onafhankelijkheidsoorlog, ook bekend als de 10-jarige oorlog (1868-1878). Vele heldendaden worden hem toegedicht en er zijn dan ook vele gebouwen, pleinen en zelfs het (internationale) vliegveld is naar deze man vernoemd. In die tijd was Camagüey een havenstad en ook een piratennest. Leuk om te weten: Piet Hein wordt in Cuba ook als piraat gezien en daar is misschien wel wat voor te zeggen als je nadenkt wat hij heeft "veroverd". De stad was in 1528 al tweemaal verwoest, dus verplaatste de Spaanse regering de nederzetting naar het binnenland. Helaas hielp dit weinig om de piraterij tegen te houden.
Zo na dit achtergrond verhaaltje gaan we het geboortehuis van deze held bezoeken.

Ignacio Agramonte (schilderij)

In de regentijd ving men het water op in grote kruiken. Deze stonden hier op de patio opgesteld. Hoe meer kruiken men had des te meer water in reserve.

prachtige waaier

Hieronder het hemd van de held mèt bloedvlekken. Het hing daar in een vitrinekast en de kale plekken laten zien hoe vergaan dit is.

Als we de Iglesia Nuestra Senora de la Merced (1748) willen bezoeken - nu niet lachen - horen we dat de priester in retraite is en dat we niet naar binnen mogen. Wij zien niet in dat je hiervoor de kerk moet sluiten, maar ja het is Cuba. Onderweg naar het museum komen we een andere kerk tegen, niet zo imposant maar toch even naar binnen.

Bij de kerk zien we nonnen uit een Afrikaans land de buitenboel schrobben.

originele huisjes

Nu het museum Agnasio Agramonte. Hier staan niet alleen meubelen en gebruiksvoorwerpen, er is ook een zoölogische afdeling met opgezette dieren. Helaas is de laatste gesloten vanwege renovatie. Vlakbij het museum zien we ineens een treinstation, oud en vervallen.

waterzuivering; het water liep door
de steen in de kruik

Wij vinden het leuk om te zien hoe mensen (en dat zijn meestal de rijken) lang geleden leefden. Het is tijd om naar onze volgende bestemming te rijden Holguín en een hotel op te zoeken. Aangekomen natuurlijk eerst kamerinspectie. Gelukkig schimmelvrij, maar daar is ook alles meegezegd. De kamer is niet gezellig te maken met twee grote lampen aan het plafond. Alles is wat sleets, maar wel schoon. Als we lekker rustig op de kamer zitten, schrikken we ons een hoedje, de disco gaat beginnen!

Gelukkig stopt de herrie niet al te laat (23.15) en kunnen we onze oogjes dicht doen. Tot morgen.

Van Topes via Sancti Spiritus naar Camagüey

2013-02-27T10:14:00.002+01:00

We hebben zoooo heerlijk geslapen en zijn vroeg op. Het ontbijt is hier heerlijk dus lekker uitgerust en met een volle maag gaan we op weg. Onze eerste stop is bij een voormalige suikerplantage. Als we daar naar toe lopen om het te gaan bekijken lopen we over een soort marktje. Ze verkopen hier vooral handwerk zoals tafellakens. Ann ziet een mooie hangen en gaat onderhandelen en ja hoor na een paar minuten verwisselt het tafelkleed voor een leuke prijs van eigenaar. Zij en Ann allebei helemaal in hun nopjes. Later komt de verkoopster ons achterna lopen en geeft ons allebei een ketting van allerlei noten en zaden gemaakt. Leuk aandenken.

er zijn meer toeristen zoals je ziet

Het linnen tafellaken is helemaal met de hand bewerkt en ziet er mooi uit.

mijn tafellaken wordt opgevouwen

We lopen weer verder en komen dan bij het Palacio Iznaga, dit was de woning van een van de rijkste suikerbaronnen die Cuba kende. Het is nu ingericht als museum en als restaurant. Aan de achterzijde van het huis zijn een aantal nissen waar vroeger slaven werden vastgeketend als vorm van straf. Hoe zwaarder de straf hoe kleiner de nis. Beneden woonden de slaven en boven de eigenaren. Vlakbij het huis staat een 45 meter hoge uitkijktoren, die in het verleden werd gebruikt om toezicht te houden op de slaven. Als een slaaf vluchtte dan ging men ze achterna met honden en geweren brrrrrr en dat alleen uit hebzucht! Afijn deze toren zijn we opgeklommen. Een hele klim maar het uitzicht is wel de beloning voor onze inspanning.

het huis

originele suikerrietpers

We betalen wat CUCjes om de tower te mogen beklimmen. Wat een dwazen eigenlijk, geld te betalen om 45 meter omhoog te klimmen op smalle houten trapjes. Hoe hoger we kwamen hoe beter het uitzicht. Deze foto was na het beklimmen van ongeveer een derde deel en dat waren al heel wat treden.

weer wat hoger

op de achtergrond zie je de Sierra de Escambray waar Topes ligt

een doorkijkje op een overloop

Op deze overloop komen we een Amerikaanse tegen en die heeft toch zulke leuke schoenen aan. Het zijn wandelschoenen en volgens haar lopen ze heerlijk.

Helemaal boven zien we kleine mensjes en lijkt het huis ook kleiner.

Na het genieten van al het moois en de warmte natuurlijk (maar niet van onze beenspieren) en als we het meeste wel hebben gezien rijden naar de volgende bestemming - Sancti Spíritus - en als we daar aan komen. Wat isdat ....... het motregent! Dat hebben we niet besteld natuurlijk. Het duurt gelukkig niet lang. We lopen wat rond. We zien een oud kerkje en gaan even naar binnen, daarna lopen we alweer over een boulevard - wij zouden hier zeggen autovrije winkelstraat - zien wat bronzen beelden en oude gebouwen. Ach foto's zeggen vaak meer dan worden.

grafkeldertje

Zo we zijn alweer on the road en ditmaal naar Camagüey. Onderweg lunchen we in een soort wegrestaurant voor wel 6 CUC p.p. (ca. € 2,40) en dat is dan inclusief soep vooraf, de hoofdmaaltijd, een drankje en koffie en zien we ook nog een soort optocht en de stromende regen.

donkere wolken boven een rivier

bij het wegrestaurant

In het hotel in Camagüey controleert Ann de kamer (dit doen we sinds de ervaring in Rancho Luna) en dat is maar goed ook. Weer dik schimmel en ook in de tweede, derde enz. kamer. Men is wel bereid om schoon te maken, maar dikke lagen schimmel haal je niet met een doekje weg. Ann is zelfs bereid om in de auto te gaan slapen, maar dat vindt een kamermeisje niet goed. Zijn neemt me mee naar een andere - net gerenoveerde etage. De kamer daar is ruim, schoon en heeft zelfs een balkonnetje. We bedanken deze dame heel hartelijk en verheugen ons op een lekkere nachtrust. Als we gesettled zijn gaan we op weg naar de bar en scoren we een heerlijke pina (drankorgels?). We eten wat en bereiden de volgende dag voor en dan gaan de luikjes dicht. Snurk snurk.

Van Cienfuegos naar Topes de Collantes

2013-02-26T10:09:00.002+01:00

We besluiten al heel vroeg de kamer te verlaten en dit hotel zo snel mogelijk achter ons te laten. Gisteren spraken we met de gids af om iets buiten het programma om te doen. We willen een botanische tuin gaan bekijken. Dit is dan ook onze eerste stop. Een fotoverslag:

orchidee

leuk rokje hè

rotan

koningspalm de nationale boom van Cuba
staat voor veerkracht

wat hangen daar nu in die boom?

vogelnesten met de opening aan de onderkant

dit is een kleine niet eetbare vrucht
ze worden heel groot en vallen regelmatig
naar beneden. Je zult het op je hoofd krijgen!

ook een niet eetbare vrucht

spooky! zie je weleens in een griezelfilm

Na al dit moois en de rust gaan we op weg naar Trinidad. Het stadje is gebouwd op de plaats waar een indiaans dorp was en dateert uit 1514. Het heeft een koloniaal verleden, er was veel export van suiker, smokkel en de slavenhandel tierde er welig. Er is weinig nieuw gebouwd dus is er veel cultuurhistorisch moois bewaard gebleven. Dit was reden voor de Unesco om de stad in 1988 uit te roepen tot cultureel erfgoed van de mensheid. Het centrum is zoveel mogelijk autovrij en de straten zijn nog geplaveid met keitjes. Ook hier is weer een Parque Martí en we zien veel heel oude huizen in vrolijke kleuren. De meeste restaurantjes liggen aan het Plaza Mayor en daar lunchen we ook. Er is veel te vertellen over Trinidad, maar dat maakt de blog zo lang dus hier volgen wat weer wat foto's.

zie je de opvangzak voor de paardendrollen?

dit zijn typische ramen voor deze koloniale huizen

Rafael zoekt de schaduw op, het is 35 graden

zo ziet een plafond eruit, prachtig hè?

alweer een Parque Martí nu met koningspalmem

Na de lunch gaan we op weg naar Topos de Collantes, waar we overnachten in een mooi natuurgebied. Jammer dat we er zo weinig tijd hebben want we willen hier best wat wandelingen maken. Onderweg daarnaar toe stoppen we bij een uitkijkpunt. Een hele klim naar boven, maar het uitzicht is de moeite waard.

Als we weer beneden komen rijden we nog maar een kort stukje en dan komen we aan in Topos. Het hotel is schoon. Als welkom ligt er een verrassing op ons bed.

bushalte

Na onze wandeling is het tijd voor een drankje. Wat zal hier nu ingaan?

pina's natuurlijk

We gaan straks dineren, wat uitbuiken, een email versturen naar het thuisfront en dan slapen. Morgen weer een nieuwe dag. Hasta la Vista!

Cienfuegos

2013-02-25T13:48:00.000+01:00

Nog even een stukje Havana dat toch wel leuk is om op de blog te laten zien. Twee foto's van het hotel.

de gangen met kamers

leuke lift daaaaag Karin

We gaan ook nog naar een souvenirmarkt. Hier verkopen ze van alles, maar ook veel van hetzelfde en dat wordt dus onderhandelen. We kopen er wel een paar leuke dingen voor het thuisfront. Voor deze markt zien we een oude trein, kijk maar......

Karin niet wegrijden hoor!

en ook nog een koets

koetsje komt zo
koetsje komt zo....

De volgende dag. Weer een lange rit voor de boeg dus om 7.50 uur zitten we al in de auto. Ik had het eerder over de tweemaal driebaanswegen dus even een foto. Deze weg had wel groen als tussenscheiding en hier kan dus geen gebruik van de weg worden gemaakt voor noodlandingen.

zo heeerlijk rustig

Na anderhalf uur stoppen we bij een mooie tuin. Hier staan fruitbomen, planten en zijn diverse dieren te zien zoals krokodillen, cavia's, fazanten en een bijzondere vis.

bloeiende cactussen

prehistorische vissoort. Wie weet de naam van deze vis?

deze Cubaanse schone sprak Nederlands

even voorstellen: Pacho onze chauffeur

Met een lekkere koffiesmaak in onze mond gaan we op weg naar Cienfuegos maar eerst een stop in Santa Clara, deze stad werd in 1958 als eerste veroverd op de dictator Batista en dit is dan ook de bakermat van het huidige Cuba. Er staat een herdenkingsmonument met een groot bronzen beeld van Che. Onder het monument aan de achterkant is het mausoleum van Che Guevara. Het mausoleum is van binnen prachtig. Helemaal gemaakt van hout uit de plaats waar hij is gestorven. We mochten binnen geen foto's maken, maar natuurlijk wel van het monument.

op de sokkel staat:
vertaald: Altijd op weg naar de overwinning"

Natuurlijk willen wij ook op de foto met de legendarische Che. Hij wordt door veel mensen nog steeds vereerd.

Weer verder rijdend zien we een ander soort taxi en door de voorruit heen even een foto schieten.

Na een tijdje begint ons maagje te knorren en gaan we op weg naar een restaurant om te lunchen. We doen dit in een soort oosters paleis, het Palacio del Valle waar een sjiek restaurant is en daar hoort natuurlijk ook een bijzonder lunch bij. Als hoofdgerecht kiest Ann kreeft en Karin grote garnalen. Het smaakt heerlijk! De omgeving is natuurlijk ook mooi om te heerlijk van te genieten.

de entree

het uitzicht

Met ons buikje vol en genoten van al de pracht en praal gaan we op weg om de havenstad Cienfuegos te verkennen. Er staan Franse koloniale huizen die mooi onderhouden zijn, er is een boulevard - Prado - die loopt van de stad tot aan de kust. Midden in de stad ligt het Parque José Martí een leuk plein met een muziektent. Aan het plein ligt ook een prachtig theater (geschonken door de Amerikaanse miljardair Terry, die schatrijk werd van de handel in suiker en in slaven). In dit theater heeft ooit Caruso opgetreden. We zien daar ook de Catedral de la Purísma Conceptíon met prachtige gebrandschilderde ramen. en het gerestaureerde hotel San Carlos. Rondom het park heerst een ontspannen sfeer, misschien ook wel omdat het zondag is.

een deel van de Prado, de langste niet aan zee gelegen boulevard

het theater

detail van het theater

entree van Parque José Martí

de kathedraal

Hieronder het museum ter nagedachtenis aan de opstand door studenten en matrozen tegen het Batistaregime. Op 5 september 1957 kwamen deze groepen, verwant aan de beweging van de 26e juli, in opstand maar werden met harde hand en steun van door Amerika geleverde bommenwerpers tot de orde geroepen. De gevangengenomen rebellen werden ter pekke gedood, hun aanvoerders ondergingen hetzelfde lot, nadat ze op onmenselijke wijze waren "verhoord".

een blik in een koloniaal huis

Na al dit moois en interessants gaan we op weg naar een begraafplaats genoemd naar de zoon van Tomás Terry. Op voorwaarde dat de begraafplaats naar zijn zoon zou worden genoemd liet hij hier een kopie van het Parthenon in Athene bouwen. Deze kopie is de toegang tot de begraafplaats. De begraafplaats is een nationaal monument en hier liggen ook vrienden van Fidel begraven.

graven van de rijken

wat minder rijk, ook na de dood is er verschil

het is een dooie boel hier

Na deze lange dag gaan we op weg naar ons hotel. Oh oh oh als we dat van tevoren geweten hadden! Onderweg vertelt de gids dat we in dit hotel All Inclusive hebben. Dit is niet volgens afspraak, maar we komen er niet onderuit. Aangekomen bij het hotel blijkt het een vies, zeg maar gerust een smerig hotel te zijn. De omgeving is mooi en we zien aan het strand prachtig de zon ondergaan, maar het eten en de kamer zijn werkelijk verschrikkelijk. Het is treurig dat deze mooie dag zo eindigt. Onbegrijpelijk dat een reisagentschap mensen hier onder brengt. Kijk en huiver naar de foto's van de kamer van hotel Rancho Luna. Onthoud die naam!!

dik schimmel overal en zoals het eruit zie ruikt het ook!

de wastafel

detail van de smerigheid op de wastafel!

plafond

Details van de schone gordijnen.

detail van een deur brrrrrrrrrrrrrrr

en dan deze kaarthouder voor de electriciteit

De nacht hier doorbrengen is afschuwelijk. Als astmapatient heb ik de hele nacht en ook nog een deel van de volgende ochtend gehoest en het benauwd gehad. Natuurlijk hebben we ter plaatse en ook na thuiskomst een klacht ingediend. We zijn benieuwd hoe Holland International hier op reageert.

Met deze vieze foto's beëindigen we niet deze blog natuurlijk, want er was ook een mooi moment waar we van hebben genoten. Kijk maar:

gekleurd door de zonsondergang