Złote ziarnka usypujące złote wzgórza niepokoju, jak zwiastun klęsk, przynoszą śmierć.

Rozdział II

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Fri, 26 May 2017 11:44:00 +0000

Atłasowy plac był gwarny, skąpany w blasku wysoko zawieszonego słońca, przypominał naczynie, na którym mieszkańcy Etłasu prażyli się, jak na rozpalonym pod ziemią ogniu, ocierając kropelki potu zdobiące niechlubnie ich twarze. Zbliżał się nieuchronnie miesiąc bazyliszka, gdzie dni przeplatały się upałami i ulewami, a rośliny umierały i rodziły się każdego nowego poranka. Był to czas zmiennej pogody wystawiającej każdą osobę na test cierpliwości, wbijającej ciernie w serca niestabilnych osób, których wrogie spojrzenia przecinały niebo, przy najmniejszym zachmurzeniu nieboskłonu.

Wraz z ostatnim strzygowym dniem odbywała się coroczna, czasem kilkudniowa, lustracja młodych zmysłowców, powoli wkraczających w dorosłość, niejednokrotnie przygotowujących się na mocny cios od losu. Pomimo młodego wieku, przeżytych raptem dwunastu wiosen, dzieci sprawdzane były pod kątem sprawności zmysłowej i przynależności do rasy. Stąd pochodził ten ciągły gwar na handlowym placu miasta Etłas, w samym środku gorącego dnia – to ważne wydarzenie zawsze było źródłem rozmów, sprzeczek, a nawet niegroźnych kłótni o to, czyje dziecko przejawiało lepsze umiejętności.

Przy namiocie medyka, Iranina Tura – miasteczkowego uzdrowiciela oraz jednego z trojga włodarzy miasta, ustawił się sznur rodziców wraz ze znudzonymi dziećmi, sennie łupiącymi w stronę zielonych opłaci mieściny. Energiczna Daagoya rozejrzała się po wijącym się ogonie kolejki i odmachała kilku zmysłowcom, z którymi była w dobrym kontakcie, żałując, że zajmowali dalekie od niej miejsce. Wzruszyła ramionami, nie mogąc nic więcej zrobić, i zabrała się za dalsze przeczesywanie znanych i nieznanych osób z miasteczka, barwnie dekorujących niemal pustynny krajobraz placu.

Zabójcze oczy smoka! Wyobrażała sobie, że jaskrawy błysk światła, z syczącym dźwiękiem, wydobywa się z jej źrenic i rozcina na pół skazanych na śmierć ludzi wraz z drzewami, na których zawisły ich ciała. Krew rozlewa się na chłodniej, szarawej ziemi, to był koniec niegodziwości, jaką nieśli ze sobą zabójcy jednorożców! Dziewczynka pozwoliła ponieś się fantazji, uleciała wraz z kolorowymi myślami w górę, roztaczając wokół siebie ogniste skrzydła ciężkich i obfitych w obrazy marzeń. I wszystko rozegrało się w tej ulotnej chwili wodzenia wzrokiem po gadatliwym murze Władców Zmysłów.

Zatrzymała wzrok w miejscu, od którego dzieliło ją kilku zmysłowców, ku swojemu niezadowoleniu, natrafiła na Caivina - ich spojrzenia spotkały się i, jakby z narzuconego odgórnie rozkazu, rozpoczęła się między nimi mała, bezsłowna wojna – kto pierwszy mrugnie ten przegrywa, ale Daagoya miała asa w rękawie. Powoli uniosła rękę na wysokość klatki piersiowej, wskazujący palec skierowała w stronę ścieżki i opuszczając powoli rękę, cieszyła się z reakcji chłopaka, który otworzył usta, zamrugawszy kilkukrotnie.

Był to obraźliwy gest, wyrażający nader wiele haniebnych określeń, nieprzeznaczony dla dzieci i niestosowny nawet u dorosłych. Wielu rodziców wydało się być bardzo urażonych zachowaniem dziewczynki, a ona nie rozumiała, o co to poruszenie.

- Daagoya! – Matka szarpnęła lekko córkę, przepraszając mieszkańców za jej gest. – Oszalałaś? Jak ty się zwracasz do swoich?

- Przecież nic się nie stało! – Naburmuszyła się białowłosa, jednocześnie czując piekące plamy na policzkach. – Pokazałam to tylko Caivinowi, inni mogli nie patrzeć, to ich problem, że widzieli.

- Z wiekiem stajesz się coraz gorsza – rzekła kobieta, czując na języku smak wrogich myśli dziewczynki.

Daagoya zamilkła. Dotknęły ją słowa rodzicielki, czuła, że oczy zrobiły się jej wilgotne, ale nie dała ponieść się emocjom, rozrywających drobną klatkę. Prawdziwi wojownicy nie płaczą, z takimi krzepiącymi myślami, wpatrywała się w stojący sznur zmysłowców. Wielki żywy mur, przez który smuga wiatru rozdzielała się na drobne wstążki, wciskające w szpary pomiędzy kolejnymi władcami, by móc minąć przeszkodę i zjednoczyć się za nią ponownie w silny podmuch wojowniczego powietrza.

Minęły dwie godziny odkąd dziewczynka przestała cokolwiek robić, ale dzieliła ją już tylko jedna osoba, od medyka Tura, co zdecydowanie poprawiło samopoczucie niesfornej białowłosej, wyliczającej skrycie w sobie, co dziś ważnego ma jeszcze do zrobienia.

- Prihem – powiedział mężczyzna do, odzianego w granatowy żupan, szlachcica Duuatia. – Daagoya Prihem.

Iranin był Batiregim - starcem z burzą gęstych, siwych włosów sięgających poza duże, niesłyszące uszy oraz pokaźnym, bulwiastym nosem. Zmarszczki na jego twarzy sprawiły, że z szarych oczu mężczyzny bił wieczny smutek, a opadnięte kąciki ust, potwierdzały ten stan ciągłego zdołowania. Jednakże Iranin Tur, mimo tej ponurej otoczki, stworzonej przez stary wygląd twarzy, był osobą pogodną, lubiącą dobrze zjeść i dużo się pośmiać, jako istota o serdecznym usposobieniu – przyjazny olbrzym.

Wiele dzieci zwykło nazywać go „Dziadkiem Wszystkich”, gdyż głos miał ciepły i przyjemny, melodyjny - jak dziad dosiadający złotej serau rozdający prezenty w Dzień Zrodzenia Usarieta, Boga Zmysłów, znany każdemu dzieciakowi ze starych bezimiennych baśni. Chociaż Iraninowi było daleko do bajkowego dziada, to fach, którym się trudził, sprawił, że tyle osób darzyło go szacunkiem i jeszcze wielu zawdzięczało życie.

- Kogo tu mamy. – zerknął przenikliwie na postać Daagoyi. – Mała wojowniczka i przyszła Nicticora! Na początek pokaż mi swoje oczy.

Dziewczynka usiadła na stołku w namiocie, tuż przed medykiem, i usiłując nie mrugać, co dziś przypadkiem wyćwiczyła, pozwoliła starcowi na rozświetlenie swoich oczu słonecznym minerałem, podarunkiem od czarodziejów, który posiadał niezwykłą zdolność absorbowania światła i wydzielania go w zacienionym miejscu. Wyglądało jak drobne słońce skradzione z niewielkiego nieba we władzy boskich rąk.

Iranin Tur długo wpatrywał się w reakcję źrenic na światło, a twarz jego wyrażała zdziwienie, co próbował ukryć pod krzywy acz przyjaznym uśmiechem. Odnotował coś na pożółkłym papierze z drzew urmurowych i, przełamując w sobie zniechęcenie, zwrócił się do białowłosej.

- Teraz zakryję ci oczy i sprawdzę, jak radzi sobie twój słuch – oznajmił łagodnie medyk.

Daagoya grzecznie siedziała, kiedy Iranin, z tyłu jej głowy, próbował zrobić lekki węzeł, łącząc dwa końce czarnej, śliskiej chusty. Zapadła cisza, przynajmniej tu w namiocie. Na zewnątrz wciąż panował gwar, który wdzierał się do uszu dziewczynki, napierając bezlitośnie na zmysł. Nie mogła się skupić na niczym, te kłótnie i śmiechy doprowadzały ją do szału, mocno zacisnęła dłonie na brzegach krzesła, aby nie przyszło jej do głowy, by ściągnąć chustę w napływie gniewu.

Palce białowłosej pokryły się bielą i czerwienią, od włożonego wysiłku, i przez głowę dziewczynki przebiegła myśl: czy mogłabym oderwać kawałek drewna? Jak wielki ogr zrywający grube konary drzew!

- I co słyszysz – zapytał medyk Tur. – Powiedz mi wszystkie dźwięki, nawet te pojedyncze, najcichsze.

- Głosy – rzekła, skupiając się na nowo. – Słyszę głosy, rozmowy mieszkańców, ktoś kłóci się, że był przed kimś. Dzieci chcą się bawić, ale nie znam ich, chyba są z drugiej części miasta. Jakiś mężczyzna narzeka na pogodę, że jest za ciepło, że powinni przełożyć lustrację na chłodniejszy dzień.

- Nie słyszysz szumu lasu? – dopytał mężczyzna. – Może dźwięki wzbijających się do lotu bażantów?

- Niestety - mruknęła ze smutkiem. – Te głosy wszystko przyćmiewają.

Iranin skończył zapisywać pożółkłą kartkę, skrobiąc wysłużonym piórem, niczym kura wygrzebująca z ziemi tłuste dżdżownice, i wezwał matkę dziewczynki. Anna z przerażeniem weszła do środka, bowiem nikogo z rodziców nie wzywano do wnętrza namiotu – dziś ani nigdy przedtem. Na sercu ciążył jej kłęb czystego niepokoju, wypuszczający lepkie nici, oplatające ją od wewnątrz ponurymi przeczuciami.

Jasne, niemal białe włosy, spięte miała w koka, z którego uciekło kilka kosmyków, a lekki wiatr, wzbijający piach ku górze, przesunął staranie ułożoną grzywkę na prawą stronę, odsłaniając zlęknione oczy. Daagoya była podobna do matki, na tyle, że wielu śmiało uznawało ją za młodszą kopię rodzicielki, chociaż charakterami odbiegały od siebie bardzo, co z czasem doprowadzało do sprzeczek.

Starzec podał kartkę Annie. Kobieta przesunęła opuszkami palców po nierównej powierzchni papieru, a oczy zwróciła w stronę Tura – rozcinając go i zdzierając warstwy, wydobywając smakowite, ukryte głęboko cząsteczki emocji. Rys medyka przedstawiał zwięzły opis predyspozycji oraz stopnia rozwoju Daagoyi, która jako dwunastoletnie dziecko, powinna cechować się pewnymi zdolnościami, świadczącymi o jej przynależności do konkretnej podrasy.

Anna zmarszczyła brwi, na czole pojawiły się bruzdy, co zawsze wywoływało u niej lęk przed starością, teraz nie miało to większego znaczenia – marszczyła się, tłamsząc w sobie chęć do krzyknięcia. Jak to możliwe, no jak?! Zadawała sobie pytania w myślach, kolejny raz przesuwając opuszkami po chropowatym atramencie, jakby chciała go siłą woli zmienić w inne słowa. To musi być błąd!

- Iraninie – powiedziała lekko drżącym głosem.

- Rozumiem twoje przerażenie – odpowiedział, modulując głosem tak, aby Daagoya nie czuła się źle w namiocie pełnym niedomówień. – Osobiści nie znam takich przypadków, ale to może być przejściowe.

- Przejściowe? – powtórzyła, odkładając rys medyka, w głosie kobiety pobrzękiwał gniew. – Przejściowy dobry wzrok, dobry słuch? Na Usarieta, ona powinna reagować inaczej!

- Spokojnie – zaproponował Tur, widząc przerażenie na bladej twarzy dziewczynki. – Owszem, wzrok jest trochę wyostrzony, ale słuch także reaguje na zaciemnienie widzenia, także, w moim mniemaniu, jest to dobry objaw. Pomyśl, co by było, gdyby słuch nie reagował na zaciemnienie?

Kobieta zastanowiła się, jej usta zrobiły się wąskie, a brwi ściągnięte – całokształt ukazywał obraz prawdziwej złości. Popatrzyła na córkę, ślepymi oczami. Mała Daagoya nie zdawała sobie sprawy z tego, co się dzieje, ale bała się wszystkich wypowiedzianych tutaj słów. Każdy promień niespokojnej aury dziewczynki pozostawiał piętno na skórze Anny – palił i szczypał, rozchodził się jak jad tiarnoboa, trawiąc od wewnątrz.

Prihem wzięła córkę za rękę, rys medyka pochwyciła niedbale, nie zwracając uwagi na nieestetyczne zagięcia, które zrobiła, i pożegnawszy się dość chłodno z Iraninem, ruszyła w stronę domu – upragnionej oazy spokoju. Spustoszony umysł kobiety, wymagał odpoczynku, po którym na nowo chciała wystawić go, na nieprzyjazne i ciężkie od wizji myśli – kim jest moja córka?

- Mamo – zaczęła niepewnie Daagoya. – Czy coś ze mną jest nie tak?

- Ależ skąd – skłamała Anna, a głos jej wyprany został z emocji.

***

- Nie jestem w stanie nic zrobić, to wykracza poza moje umiejętności. Zrozumcie, jestem tylko zwykłym medykiem, nie cudotwórcom! Ona jest jak człowiek, ale to nie powód do gniewu, może los tak chciał, miał inne zadanie dla niej, nie kwestionujmy narzuconego przez życie planu. Traktujcie ją jak zawsze, jak swoje dziecko, to niewybaczalne obwiniać ją za to, że nie ma predyspozycji! – Iranin był oburzony, na co dzień smutny wzrok, pałał dziś krwistą złością.

- Zwracamy się do ciebie, nie dlatego, że nie kochamy córki, chcemy zrozumieć, co spowodowało ten błąd! – Głos Ihniatira był nadwyrężony i przyciszony, twarz zmęczona, ozdobiona sińcami wokół oczu. – Pomyślmy, może to klątwa? Niejeden potrafi posiąść zakazane czarny. Może złe jedzenie? Coś jej nie służy. Bagna, kurhany, Czarcie Oko, wszystko jest tak blisko, te miejsca skażone śmiercią!

- Iraninie, błagam – jęknęła Anna, przytykając dłonie do piersi, w miejscu, gdzie biło niespokojnie serce. – Jesteśmy wiernymi mieszkańcami, chcemy dla ogółu jak najlepiej, nasza córka miała być darem, miała pomóc odbudować upadłą linię naszej rasy, jak teraz spojrzymy na innych, jak wytłumaczymy, że nic dla nich nie mamy? W tym momencie nic nie znaczymy, po naszej śmierci nie zostanie żaden zmysłowiec, nikt nie podtrzyma rodu Prihem. Zrozum, że to dla nas ważne!

Załzawione oczy Anny odkrywały przed medykiem całą prawdę, że oboje cierpieli bezgłośnie i przeżywali każdego dnia, najdrobniejszym skrawkiem ciała, smutną wiadomość – Daagoya jest zwykłą istotą. Dotknęła go, dość mocno i nieprzyjemnie, obojętność wobec uczuć córki, zaszufladkowanej, jako błąd natury. Tak nie powinno być! Pomyślał ze zrezygnowaniem.

Iranin znał dobrze rodziców nicticorowej pary. Zmysłowców surowych, sprawiedliwych i lojalnych wobec własnych zasad, według których, służenie dla dobra społeczności władców, było kredem ich spokojnego życia - przykładnych mieszkańców. I główną rolę w patriotycznym spełnianiu się Prihemów oraz Satyerów odkrywały dzieci, nowe pokolenie, dokładające świeże cegiełki do odbudowywanej mocarności.

- Nie istnieje żadna siła, która mogłaby coś zrobić – odparł z nieukrywanym zmęczeniem. – Daagoya ma zaledwie piętnaście lat, poczekajcie, może jeszcze obudzi się w niej zmysł.

***

Ona nic nie znaczy. Jest zwykła, zwykła jak najpospolitsza brzoza w lesie. Pasowałaby bardziej do brudnego świata ludzi niż do krainy, w której zmysły budują, perlistą otoczkę najszczerszego piękna. Jest rdzą wśród metali, jest brązem pomiędzy złotem, chwastem w ogrodzie irysów i algą na czystym jeziorze. Widzi to, co prawdą nie jest i nigdy nie dojrzy krajobrazu odartego z okrucieństwa, bo nie zdoła zdjąć tej kotary obłudy. Aura stanie się dla niej mitem, ulotnym pyłem.

Huk. Błysk. Niosący się echem grzmot.

Ciemny, bezkresny firmament nieba, upstrzony migoczącymi, białymi obliczami gwiazd, pękał na pół, gdy jarzące się morderczym blaskiem pioruny, drążyły w nim swoje ulotne koryta energii. Burza panowała, roztaczając łunę, nad wykręcającymi się w rytm hulającego tańca wiatru, zdzierającego zielone odzienie z gałęzi, drzew - żałośnie rysujących się na tle bezkresu.

Głośne huki przywodziły na myśl heroiczne walki pradawnych rycerzy z ziejącymi ogniem i grozą machinami do zabijania – największymi spośród nieobliczalnych zmor świata – czarnymi smokami. Ilekroć opowiadano o czasach łuskonośnego nieba, zawsze jednym głosem, wspólną prawdą, mówiono o niewyobrażalnym hałasie, niosącym się nad i pod ziemią, kiedy cielsko drapieżnej kreatury, przepastnie rozkładało się na porytej ziemi.

Huk. Błysk. Niosący się echem grzmot.

Gwałtowność burzy rozwiała nawet najgłębsze sny, władające umysłami wielu istot, pochowanych w swych domach dzielnie opierających się sile wiatru - jakby skrytych w nim, łaknących sprawiedliwości, poległych na polach walk wojowników. Daagoya otworzyła oczy, ciemność wdarła się do niej, rozlewając niczym połknięta lodowata woda, wzdrygnęła się. Minęło trochę czasu nim oczy przywykły dziewczynie do mroku, raz po raz, rozjaśnianego błyskawicami.

Wiedziała, że sen nie rozgości się w niej na nowo, być może aż do białego rana, pozostanie w fazie czuwania. Westchnęła. Z mocno ambiwalentnym nastawieniem do tego co robi – wstała i, schyliwszy się niemal do samej podłogi, wyciągnęła słój, skryty pod szkieletem łóżka. Amarantowej barwy zalewa utrzymywała wewnątrz siebie gałązki, zazwyczaj giętkie i średnio grube, którymi białowłosa sprytnie rozświetlała sobie ciemność nocy.

Od poznania Rhuduala Starego, co miało miejsce prawie osiem lat temu, Daagoya nauczyła się wielu przydatnych trików, z wykorzystaniem szeroko dostępnych ziół, chwastów, a nawet roślin ozdobnych, przez tuziny etłasczyków uważanych za bezwartościowe elementy cieszące oko. Amarantowy wywar cechował się łatwością do spalania, wystarczyła iskierka wzniecona z draśniętego krzesiwa o krzemień, a namoczony kawałek drewna płonął intensywnie, jak stos przygotowany dla czarownic, a płomień jego jarzył się przyjemną różowo-czerwoną barwą.

Przysiadła na krześle przy oknie drżącym od naporu burzy. Wzrokiem omiotła apokaliptyczną scenerię, chyboczących się w agonii madrorzewiów, przeplatanych samotnymi sosnami i grupującymi się w przyjazny kącik jasnymi brzozami, zbyt szybko ulegającymi sile wiatru. Pogoda godna nastawienia Daagoyi do życia – smutna, waleczna, samotna jak oddalone od towarzyszy iglaki wśród liściastych władców lasu.

Patrząc na płonącą gałązkę do głowy dziewczyny wdarły się bezczelnie wspomnienia o Rhuduarze, wypierane i odsyłane w głąb zapomnianych miejsc, gdzie pochowała destrukcyjne emocje. Stary urourk odszedł z tego świata ponad rok temu, ale pozostawił białowłosej cały wachlarz informacji o roślinach i ich cennych darach, sekrecie, który znało tak niewielu – w tym ona. Teraz była bardziej samotna niż wtedy, kiedy żył przyjazny starzec. Tęskniła za nim, czasami nawet mocniej, niż za okresem, kiedy była dzieckiem, normalnym dzieckiem – nie półzmysłowcem, tą co widzi.

Huk. Błysk. Niosący się echem grzmot.

***

- No popatrzcie na nią! – rzekł Caivin, którego oczy traciły intensywny brązowy kolor, a źrenice porzucały głęboką czerń. – Idzie ta co jeszcze widzi! Prawdziwy wybryk natury!

Grupa dzieciaków podlegająca władzy Aueha, wręcz uzależniona od niego, adorująca niezdrowo przyszłego następcę Durotiga – przyszłego przewodniczącego partii łowieckiej, spojrzała w stronę idącej Daagoyi. Dziewczynka dźwigała cebrzyk owczego mleka, a upał odcisnął na jej twarzy zmęczenie - zarysowane w kropelkach potu, zygzakami spływającego po skroniach. Rodzice nie stosowali wobec niej żadnej taryfy ulgowej, wręcz przeciwnie, jako że świetnie widziała, obowiązków przybyło jej, jakby w ramach tego, że nie traci zmysłów, dostała kolejne dwie pary rąk.

Gdybym tak mogła uciec…

- Ej, bezzmysłowa! – krzykną Caivin, podsycając w Daagoyi tlącą się już mocno złość. – Strasznie długo dojrzewasz, zamierzasz kiedyś nas dogonić? Patataj, patataj!

Dzieciaki ryknęły śmiechem, zaciągając się niczym młode prosięta, a spłoszony wzrok białowłosej spoczął na owalnym kamieniu, chcącym wcisnąć się w jej dłoń. Nie, nie mogę. Pomyślała, próbując wyprzeć z siebie gniew napędzany dźwiękami opływających w dumie zmysłowców. Wbrew temu, co sądził o sobie Caivin, Daagoya miała piorunującą przewagę nad nim, ale rzucenie kamieniem w osobę słabo widzącą, było w mniemaniu dziewczynki, czymś niehonorowym i niegodziwym.

Masz szczęście, ośli łbie…

Chłopiec tracił wzrok, ale nie zyskiwał tajemnych mocy, wręcz przeciwnie - słabł. Prawdą było, że okres ulatniania się zmysłów, głównie słuchu i wzroku, dotkliwie odbijał się na dzieciach nie pojmujących istoty zdarzenia. Nim wytworzyła się w młodych władcach harmonia pomiędzy pozostałymi talentami, wymagająca wyuczenia się i odkrycia w sobie wewnętrznego spokoju, podobnie jak pisanie czy sztuka strzelania z łuku, mijało wiele lat nieporadności, prawdziwej bezbronności wobec okrucieństwa świata. Stawali się nieopierzonymi pisklakami, utkwionymi wysoko na drzewie dorastania.

Pomimo, że Daagoya nie doświadczyła tego osobliwego bólu, bo śmiało mogła tak to nazwać, wiedziała doskonale, jakim przykrym okresem życia stawał dla wielu osób, czas poznawania i uczenia się siebie od nowa. Mieszkanie w sąsiedztwie kilku dorastających zmysłowców wyczuliło ją na delikatną kwestię dojrzewania, gdy co noc słyszała szlochanie Mariily Thvinh, wydzierające się z okna nieopodal jej pokoju.

- Czekajcie! – Caivin uciszył paczkę swoich wielbicieli, robiąc przejętą minę. – Ona… ona chyba straciła mowę! Tak! Nasza najlepsza koleżanka, zyskała zmysł milczenia! No, no, no i tylko cztery lata po swoich dwunastych urodzinach! Daagoya, szybsza niż piorun!

- Pokazałabym ci, Caivin, ile dla mnie znaczysz – zaczęła białowłosa, przybierając jak najbardziej neutralny ton głosu – ale przypomniałam sobie, że słabo widzisz i nawet nosoroga nie dojrzałbyś z tej odległości.

Wzruszyła ramionami, zadowolona z siebie, i podniosła nagrzany cebrzyk mleka. Tyle zmarnowanego czasu, matka znowu będzie narzekać, a żeby tak te ziemie szlag trafił, miałabym w końcu święty spokój.

- Kiedyś to odszczekasz! – zagroził chłopak dotknięty jej słowami.

- Hau, hau, niedorajdo – rzekła Daagoya znudzona słownymi przepychankami. – Nic mi nie zrobisz, naucz się, że jestem szybsza, sprytniejsza i widzę, a ty uważaj, żebyś nie potknął się o jakąś przeszkodę.

Dziewczyna uśmiechnęła się triumfalnie, po czym kopnęła owalny kamień w stronę Caivina.

***

Przygotowała łuk i naostrzoną niebezpiecznie strzałę, wzrokiem odszukała pożądanego przez siebie czworonoga, i odliczyła od trzech w dół, jak to miała w zwyczaju. Praktyka uczyniła Daagoyę mistrzynią łowów, chociaż las nie obfitował o tej porze w liczną zwierzynę, dziewczyna zazwyczaj ubijała jakieś czyhające w półmroku stworzenie, a radość napełniała jej kruche i wątłe serce nowiną, że nie potrzebuje do tego wyczynu wyczuwania złocistej aury.

Sarna konała przy pochylonej, cienkiej brzozie, walecznie pnącej się w górę, ku niebu zakrytemu parasolami liści starszych drzewnych dziadów. Duże, rozkoszne oczy nie pałały niczym pozytywnym, wydobywał się z nich jedynie smutny obraz strachu i cierpienia, napędzanego łakomie nabieranym powietrzem. Konała coraz szybciej. Szlachetna głowa sarny ułożona na trawiastej kołderce łoża ziemi, przypominała Daagoyi porzuconą pacynkę, podobną do tych z jarmarcznego teatrzyku na atłasowym placu. Była moją ulubioną. Przemknęło dziewczynie przez myśl.

Kucnęła przy dyszącym bezsilnie stworzeniu i zamknęła oczy. Zwierzę, po kilku agonalnych wdechach, odeszło do sarniego nieba, a ciemne, błyszczące ślepia utraciły ten lekko pulsujący błysk, to tchnienie życia – stała się namacalnie martwa. Wybacz mi. Zwróciła się do sarenki, gładząc ją po pysku, jakby chciała wynagrodzić jej każdą sekundę cierpienia.

Zwierzę nie było lekkie, Daagoya przewidziała, że nie doniesie zdobyczy do miasta, nie zwróciwszy na siebie uwagi, dlatego nie przyszła sama, chociaż na pierwszy rzut oka wydawało się, że jest jedyną człowieczą duszą w lesie. Zacmokała kilkukrotnie, a ktoś odpowiedział jej przerywanym gwizdaniem, gdzieś w głębi Dur-Lavn.

Z północno-wschodniego kierunku przybył na siwym, wysokim ogierze mężczyzna o ciemnej, przyjemnie czekoladowej cerze. Długie włosy spiął wysoko - w powiewającego na wietrze gęstego, czarnego kucyka, a dół twarzy, od skroni po usta, zakrywała mu bujnie rosnąca broda. Wzrokiem ocenił upolowane przez białowłosą zwierzę, potarł się po policzkach i, skinąwszy głową z aprobatą, pogratulował ubitej, dorodnej sarny.

Tirllnem Uxterum - handlarz, łowca, zdobywca, poszukiwacz przygód, tak mogła opisać go w kilku słowach Daagoya – barbachor był trochę ludzkiej rasy i trochę z krwi barbarzyńców. Poczęty przez mężczyznę z rolniczej doliny Elvshari i kobietę - rodowitą Rihnoculhankę, stanowił niejako wyrzutka dwóch odrębnych światów. Uxterum nigdy nie robił problemów ze swojego niecodziennego pochodzenia, przywykł do wędrownego trybu życia, chociaż sentymentalnie wracał do miast i ludzi, bliskich jego pół-skamieniałemu sercu.

Daagoyę poznał w czasie samotnego polowania cztery lata temu, kiedy Dur-Lavn obfitowało w zwierzynę, co oznaczało dla mężczyzny szybki zarobek. Białowłosa miała wówczas na sobie za duży płaszcz uszyty z futra smolistego wilka, jak przy dzisiejszym polowaniu, tyle że, gdy ciut podrosła, leżał na niej jak jej własna skóra. Wtenczas była narowistą, buntowniczą nastolatką, próbującą udowodnić sobie, że jest dobra w tym, co robi – po kryjomu przed rodzicami. Rzeczywiście, radziła sobie całkiem nieźle, według oceny wprawnego oka Tirllnema, ale jej upór podszyty smutkiem i strachem, nie umknął uwadze barbachora.

- Z kim tak walczysz, dziewczyno? – zapytał, zaskakując ją swoim cichym pojawieniem. – Na pewno nie ze zwierzyną, zatem przeciwko komu?

- Nie twoja sprawa – odburknęła, chowając strzałę do kołczanu, gdy nieznajomy spłoszył tłuściutkiego bażanta.

- W czym problem? – dopytał, przyglądając się uważnie dziewczynie.

Czuł w niej władcę zmysłów, być może ta ocena wynikała z czysto logicznego, prostego myślenia, że Toeviac to ostatni prawdziwy okręg tej rasy. Nie zastanawiał się głębiej nad tym, po prostu ufał swoim przeczuciom, że ma do czynienia, z którymś z czterech nosicieli talentów, ale czy była Nicticorą, Batiregim, a może Zamenem lub Carchari, wciąż stanowiło dla niego zagadkę. Wiedział jednak, że kimkolwiek była, posiadała predyspozycje do strzelania z łuku, a charakterne zachowanie dziewczyny, przypomniało mu jego niespokojne lata młodości.

- To wszyscy mają problem – oznajmiła po czasie. – Nie ja, ja jestem bezkonfliktowa!

- Nerwowo podchodzisz do pięknego fachu, jakim jest łowiectwo. – Tirllnem zmienił delikatnie temat, nie chcąc zrazić białowłosej ani kumulować w niej gniewu złymi wspomnieniami. – Kiedyś też chciałem ubić jak najwięcej zwierzyny, by pokazać, że znam się na tym lepiej niż inni, ale kwestia bycia dobrym w czymś, nie leży tylko w ilości, ale także jakości wykonywanej czynności.

Wyćwiczysz celowanie do bażantów ale kiedy przyjdzie ci zmierzyć się z innym przeciwnikiem, nie będzie już tak łatwo. Przede wszystkim, łuk powinnaś trzymać ze spokojem, a ty jesteś napięta jak ta cięciwa, każdy strzał jest nerwowy, może i celny, ale wielce negatywny. Energia powinna wypływać z ciebie jak strumień wody z górskiego źródła, nie wyrzucać się w górę jak gejzer. Masz być jednością: ty, łuk i strzała.

- Dlaczego interesuję cię to, jak poluję? – zapytała, wlepiając w nieznajomego zdziwione oczy.

- Nikt nigdy nie posłużył ci dobrą radą tak bez zobowiązań?

- Ostatnio nie – oznajmiła przygaszonym głosem.

Sarna spoczęła na grzbiecie spokojnego konia. Siwek stał niemal nieruchomo i tylko kilka razy poruszył łbem, kiedy podwinięta ratka uwierała go w kłęb bądź truchło zwierzęcia nadmiernie ciągnęło za grzywę. Tirllnem sięgną do sakiewki przymocowanej w górnej części, przy łęku siodła, siłując się z przeszkadzającym mu cielskiem martwego zwierzęcia. Pochwyciwszy przedmiot, wydobył ze skórzanych trzewi parę złotych passatrów, przyciągających pasma świateł niepewnie roztaczających się w mroku, i cisnął je w dłonie białowłosej.

- Godna zapłata – rzekła z uśmiechem Daagoya.

- Okazała zdobycz! – Tirllnem poklepał po martwym zadzie sarny, na co siwek zareagował głuchym tupnięciem.

Uxterum nie musiał korzystać z pomocy dziewczyny, wszakże był lepszy w łowach i na tyle bogaty, że handlowanie zwierzyną, nie leżało już w jego guście. Jednakże, to co robił stanowiło pomoc, nie chciał obdarowywać białowłosej monetami jak biedaczkę z ulicy, chociaż mógł tak śmiało czynić. Wolał dawać jej satysfakcję, że zarobione monety, są owocem długich starań i niemałego wysiłku.

- Dokąd tym razem zmierzasz, Uxterumie Wielki? – zapytała żartobliwie, gładząc siwka po garbonosym pysku.

- Odpocząć nad Morze Lutlin – oznajmił, poprawiając siodło, czas naglił go do drogi. – Wiele miesięcy minie nim się tam dostanę.

- Wychodzi na to, że to nasze ostatnie spotkanie? – Daagoya nie wydała się zadowolona, co prawda, Tirllnem rzadko zjawiał się w Etłasie, ale wyprawa na wschód Devlichonu oznaczała długą nieobecność.

- To zaledwie rok, w ciągu całego życia to naprawdę krótki okres czasu, uwierz mi – uśmiechnął się najszczerzej jak tylko potrafił.

- Ale…

Krzyk przerwał błogi spokój drzemiący w leśnej pustce. Daagoya nie zdołała dokończyć zdania, głos wzywający jej imię rozdarł ją na pół. Przerażenie wyskoczyło na twarzy dziewczyny pośpiesznie opatulającej się wilczym płaszczem. Na głowę narzuciła kaptur w kształcie psiego pyska i skuliła się, przybierając rozmiary krasnala, by kosmata szata okryła ją w całości.

Ihniatir dobrnął w miejsce, w którym dziewczyna wraz Tirllnem, dobijali targu. Zdezorientowany rozglądał się niewidomymi oczami wyszukując znajomej aury, był pewny, że czuł tutaj woń Daagoyi, widział manifestacyjny kształt córki. Teraz odbierał jedynie mocno zaburzony obraz barbachora, jasny blask konia i rozkładającą się aurę martwej sarny. Wyraźny ślad po białowłosej zaginął, a niepewne myśli nie tłumaczyły tego zdarzenia.

Dziewczyna widziała ojca przez szparę w szacie, zakłopotanego i zagubionego w dziwnej sytuacji. Wydawał się teraz bezbronnym dzieckiem, szukającym powrotnej drogi, co poruszyło wrażliwą część Daagoyi. Nie jesteście tacy wspaniali, jak się wam wydaje, wystarczy sprytna sztuczka i bez wzroku pozostajecie tylko ociemniałymi istotami. Pomyślała, układając twarz na podciągniętych kolanach. Futro Czarciego Ogara, otrzymane od Rhuduala, zablokowało aurę białowłosej i dopóki skrywała się pod wilczą skórą, mogła czuć się bezpiecznie.

- Czy coś się stało, łowco Prihemie? – Uxterum zwrócił się do mężczyzny, wpatrującego się w postać dziewczyny, której żadną siłą nie wyczuwał.

- Nie – odparł - jak widać nic, wydawało mi się, że jest tu moja córka.

- Tylko ja i mój siwy koń depczemy połacie tej części lasu – zaśmiał się przyjaźnie chcąc złagodzić sytuację. – Jak idą łowy? Tutaj sarny praktycznie rzucają się pod strzały!

- Dur-Lavn jest dziś przyjaźnie nastawiony dla łowców – rzekł, zwracając się w kierunku, z którego przybył. – Niech Ataurhan pomyślnie niesie twoje strzały.

Pożegnawszy się z barbachorem, Ihniatir oddalił się, pozwalając na ucieczkę Daagoyi z lasu. Za długo zabalowała w lesie, mogła ściągnąć na siebie gniew matki, znacznie gorszej od ojca.

Wieczorem do Etłasu dotarła wiadomość, burząca rytm leniwie toczących się godziny i napędzająca młodych mieszkańców niezdrowym podnieceniem, przeganiającym zalążki rodzącego się w nich snu. „Paladyni zawitają do Toeviacu”, tak głosiły rozbiegane dzieci, walczące kijami, jako ich mieczami oraz połamanymi deskami służącymi za tarczę. Wydawali bojowe okrzyki i gładzili się nawzajem w wielkiej podwórkowej wojnie. Ziemie miasteczka, od niepamiętnych czasów, nie widziały takiego ożywienia, poza bratającymi wspólnotę świętami, głośno i hucznie obchodzonymi. Niecodzienna wiadomość spłynęła niczym boski strumień, cucąc senne ulice Etłasu.

Daagoya ubrana w prostą, fiołkową sukienkę, za czym nie przepadała, pomagała matce w ogrodzie zbierać rzepę. Wieczorna pora wysysała z powietrza cały żar wtłoczony przez słońce i był to moment najwydajniejszej pracy, przy chłodzie umykającego dnia. Sunący od strony lasu, orzeźwiający powiew wiatru, rozwiał jasne włosy schylających się Prihemek. Obydwie milczały, chociaż dziewczynie nie przeszkadzał zbytnio mizernymi kontaktami z rodzicielką, sądziła nawet, że tak jest lepiej, kiedy nie wchodzą sobie w drogę. Daagoya, odrzucając kosmyki włosów za ramiona, doglądała z zaciekłością liści, planując, jaki wywar z nich zrobić: czy specyfik na włosy, czy lek na problemy z pęcherzem. Miała w głowie tuzin myśli, nie umiała się zdecydować, co przydatniejse.

Anna powstała, prostując i zginając sforsowane palce, brudne od wilgotnej, czarnej ziemi. Zaciągnęła się powietrzem, ziemistym i mroźnym, taksując wzrokiem tłum zmysłowców, zachowujący się jak rozdrażnione krecie mrówki. Prychnęła pogardliwie i uniosła swój zbiór.

- Zbierają ludzi, jakby nam problemów brakowało – powiedziała kpiąco Anna, zerkając do pełnego koszyka. – Zabierać młodych, silnych, do jakiejś armii pięciu murów, i na co to komu? My potrzebujemy pomocy, to nam ziemie zabrali!

- Armia pięciu murów? – ożywiła się Daagoya. – Skąd wiesz?

- Wszyscy rodzice dostali list – odparła matka, nie wyczuwając intencji córki. – A znajdą się tacy, co zechcą iść, gdzie tu lojalność wobec Toeviańczyków?

- Każdego biorą pod uwagę? – Daagoya wstała, otrzepując zbrudzony materiał w miejscu kolan.

- Nie myśl, moja droga, że czas będziesz traciła na takie nic niewarte bzdety! – oburzyła się Anna, mierząc sceptycznie córkę. – Ty na nic byś się w armii nie zdała.

Daagoya obdarowała matkę wzrokiem przesiąkniętym do cna diabelskim gniewem i, nie zważając na swój kosz, ruszyła w stronę drzwi wejściowych. Zanikająca za horyzontem jaskrawa kula ognia, otuliła ją ostatni raz palącą refleksem promieni, nim pochłonęła ją paszcza ciemności, skryta za drzwiami szarej rzeczywistości widzenia.

Rozdział I

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Sat, 20 May 2017 18:35:00 +0000

Madrorzewiowy łuk przylegał do skulonego ciała dziewczynki. Cięciwa z końskiego włosia niemal na wskroś przecinała tułów czatującej w krzakach białowłosej. Żywo zielone tęczówki, bacznie obserwujących oczu, mieszały się z krajobrazem lasu i tylko jasne włosy zdradzały jej pozycję – skulonej łowczyni. Narzuciła na siebie oliwkowy kaptur, jakby zdała sobie sprawę, że jest łatwym celem, i ściągnęła łuk z pleców. Z kołczanu wydobyła krótką strzałę, mierząc nią w swojego przeciwnika, jak naładowaną czarami różdżką.

- Mam cię! – szepnęła i napięła cięciwę silnie odciągając rękę do tyłu.

Świst przeciął powietrze podobnie jak strzała lecąca niemal prostym torem w stronę kryjącego się za drzewem dziecka. Ciemnowłosy chłopiec nie wziął pod uwagę, że wielki dąb nie sprawi, że stojąc za jego szerokim pniem, stanie się niewidoczny – i nie był, jego plecy odbijały się w oczach łowczyni, jako wielka tarcza do ćwiczeń. Białowłosa wykorzystała ten moment. Wzrokiem odprowadzała mknący kawałek drewna, który uderzył chłopca prosto w lewy pośladek. Oboje podskoczyli, ona z radości - z bojowym okrzykiem, on z bólu - z grymasem wymalowanym na twarzy.

- Pokonałam cię, Caivin! – Pobiegła w jego stronę i wykrzyczała mu prosto w twarz słowa, które napływały jej do ust. – Pokonałam cię! I wiesz co? Jestem lepsza, zawsze byłam! Jestem mistrzynią, najlepszym wojownikiem! Wygrałam wielką wojnę o las!

Caivin masował swój pośladek nie zwracając uwagi na dziewczynkę. Gdy ona dumnie napinała cięciwę, pokazując jak celnie wystrzeliła, chłopiec zabrał z ziemi strzałę i cisnął nią w stronę białowłosej.

- Ej! – warknęła dziewczyna. – Z szacunkiem do zwycięscy!

Dzieci omal nie skoczyły sobie do gardeł, ale przed krytyczną sytuacją, napędzaną obopólnym gniewem, uratowało ich pojawienie się trójki pozostałych kompanów zabaw wraz z dorosłymi. Wśród mężczyzn był także ojciec niesfornej białowłosej. Jego jasne, wyblakłe tęczówki w niebieskim odcieniu oraz źrenice zakryte bielą świadczyły o tym, że był niewidomy. Podobnie jak wielu mieszkańców północnego okręgu Toeviac, Ihniatir Prihem był ślepcem, przedstawicielem starej rasy zmysłowców, której liczba zmniejszyła się, gdy Wojna o Klepsydrę zebrała krwawe żniwo w krainie Devlichonu.

Nicticory pozbawieni wzroku słyszeli najcichsze dźwięki, czuli zapachy nieznane nikomu, odczuwali dotyk otaczającego świata. Pozbawieni wzroku potrafili widzieć to, co umykało rasom obdarzonym najlepszymi oczami. Z resztą, jak sami dumnie mawiali, nie posiadali kłamliwej otoczki na horyzoncie wzroku i żadna mroczna siła, którą wszakże przesiąknięte było powietrze, nie zamalowywała zdarzeń grubą krechą złudzeń.

Całe piękno widzenia przez ślepe oczy kryło się w odróżnianiu odczuwalnych poświat. Każda istota i przedmiot miały swoją aurę, kształt, pozwalający odbić się na ciele, wniknąć w głąb. Obrazy potrafiły szkicować swój wygląd głęboko w umyśle, podobnie jak dźwięki czy drobiny zapachów, kumulowały się w wielkim ośrodku w czaszce, by rozkwitnąć jako prawdziwy świat. Nicticory sprawdzali się jako wojownicy, łowcy, jako podróżnicy pokonujący najcięższe szlaki. Mogli wykonywać wszelakie działania, gdzie dla zwykłych istot, głównym narzędziem pracy był wzrok.

Niewidzące oczy Ihniatira, utkwione w czerwonej na policzkach twarzy córki, wydawały się przebijać ją na wylot. Nie lubiła tego momentu, kiedy ojciec wbijał w nią to mrożące spojrzenie, bowiem wiedziała, że w tej chwili mężczyzna wyczytuje z jej oblicza wszystko, od najdrobniejszej rzeczy, jaką przeskrobała, poprzez wyobrażenia o tym, jak kopie leżącego Caivina. Wzdrygnęła się.

- Ale ja nic nie zrobiłam. – Szybko wytłumaczyła się, a cichy śmiech pozostałych dzieci sprawił, że wezbrało w niej uczucie wstydu.

- Daagoya – zaczął mężczyzna poprawiając drewniany kołczan – to nie czas na zabawy, dziecko, ta część lasu jest pusta, nie ma tu diamentowych bażantów, musimy udać się bliżej mokradeł. Nie możesz wciąż biegać po zaroślach, to niebezpieczne.

Słowa ojca, chociaż łagodne, nie poprawiły jej nastroju. Potraktował ją jak typowe dziecko, jak kogoś, kto nie umie radzić sobie w lesie, a przecież upolowała największego osła w Dur-Lavn – Caivina.

Miała ochotę tupnąć i uciec do wioski, ale jedyne co mogła zrobić, to posłać gniewne spojrzenie śmiejącym się z niej rówieśnikom. Po zakończonej rozmowie ojca z córką, czworo pozostałych dorosłych skinęło głowami w stronę Ihniatira, po czym udali się na południowy-zachód. Jeden z łowców, z długim i cienkim warkoczem zwisającym wzdłuż brzegu twarzy, pogładził Caivina po czarnej czuprynie. Był to główny przewodniczący łowieckiej partii w Etłas – Durotig Aueh, ojciec chłopca. Tej łajzy! Pomyślała dziewczyna, patrząc na oddalającego się Caivina.

Resztę drogi szła ze spuszczoną głową nieopodal ojca. Straciła chęci do polowania. Nawet możliwość zabicia bażanta nie wpłynęła na poprawę nastroju.

- Nie musiałeś – powiedziała dziewczynka oddając mężczyźnie łuk.

- To naprawdę piękny bażant! – Pokazał córce zdobycz, chociaż tylko on cieszył się z upolowanego ptaka. – Kilka tych zielonych i niebieskich piór zostawię na twoje dwunaste urodziny. Resztą ozdobimy tratwy dusz.

Daagoya popatrzyła smętnie na barwnego bażanta. Nigdy nie doceni tego, jak dobrze poluję. Westchnęła w myślach i ruszyła dalej na południe.

Wycie rozdarło ciszę i harmonię spokojnego lasu. Ihniatir ledwo przywiązał rzemykiem zdobycz do skórzanego pasa, gdy gniewny dźwięk zarysował się w jego umyślnie jako głodny, morderczy wilk. Jednym susem znalazł się przy córce. Rodzicielski instynkt nakazał mu dbać o dobro i bezpieczeństwo, bezbronnej w obliczu siły drapieżników, Daagoyi. Zapadła ogłuszająca cisza.

Mężczyzna wyczuł oddalającą się aurę, ujrzał oczyma ukrytymi głęboko w nim, że pozostali członkowie partii łowieckiej zawrócili do miasta, ale obraz momentalnie się zaburzył, gdy strach jego córki naparł na niego niczym deszcz rozcinających jego ciało ostrzy. W pierwszej chwili nie dotarło do niego, dlaczego tak się stało, dopiero warknięcie, gdzieś za jego plecami, rozjaśniło mu sytuację.

Odwrócił się w stronę zwierza. Pociągnął zdrętwiałą ze strachu córkę za kaptur, aby ukryć ją za swoim ciałem, i spróbował wyczuć miejsce przebywania basiora. Pragnienie krwi i obłęd wilka kąsały go po nieokrytych tkaniną warstwach skóry. Z trudem wyczuwał umysłem kształt stworzenia, nie był pewny czy jest duży, czy gniew, wydzierający się z pyska zwierza wraz z oddechem, przerastał rozmiary drapieżnika.

- Ogary czarta – wycedził przez zęby, a Daagoya zadrżała bardziej.

Wilki, których stada żyły na terenie Czarciego Oka, cechowały się agresją i wrodzonym brakiem litości, na domiar złego, ich aura była nieaktywna, praktycznie niemożliwa do wykrycia przez Nicticory, co kumulowało ich potegę.

Okręg Czarciego Oko zaliczał się do nieurodzajnych ziem okrytych złą sławą, ziem martwych chodzących wśród żywych, chociaż te czasy należały już do przeszłości, Czarcie Oko na zawsze pozostało niegodziwą ziemią. W związku z tą reputacją, niemal obowiązkiem wśród mieszkańców Devlichonu było obawianie się wszystkiego, co przychodziło z szarych ziem.

- Tato… - Daagoya chwyciła Ihniatira, gdy do rdzawego, obnażającego kły basiora, dołączyło kilka kolejnych wygłodniałych wilków.

- Posłuchaj mnie teraz uważnie. – Mężczyzna ostrożnie ściągnął łuk z ramienia i dobył trzy strzały, z których dwie wręczył białowłosej. – Słabo wyczuwam aurę, nie mam pewności, jak i gdzie, rozstawione są wilki. Powiesz mi dokładnie, w którym kierunku mam wystrzelić, by trafić cuchnącego rdzą wilka, po tym ruszasz biegiem na południe i nie próbujesz się zatrzymywać. Bez względu na to, czy trafię, biegniesz!

Mężczyzna napiął strzałą cięciwę i skierował ją przed siebie. Daagoya ustawiła się za nim i tylko delikatnie wychyliła głowę za jego pleców. Widziała doskonale rdzawego wilka i jego błyszczące w leśnym mroku kły, ale grot strzały wymierzony był w drzewiastą przestrzeń za stworzeniem.

- Trochę niżej i w prawo – powiedziała cichym i drżącym głosem.

Po tych słowach rozegrała się nierówna gra. Wraz z wystrzeloną strzałą Daagoya ruszyła do biegu, jej załzawione oczy rozmywały praktycznie cały las. Pragnęła odwrócić się za siebie, ale skowyt ranionego wilka dawał jej w tej szaleńczej ucieczce przewagę i, mając na uwadze słowa ojca, nie traciła czasu na sprawdzanie sytuacji dziejącej się gdzieś za nią.

Mordercze zwierzęta uznały ją za słaby element tej potyczki. Ułożyły w swych dzikich rozumach plan, w którym najpierw rozszarpują mężczyznę, a potem z lekkim wysiłkiem dopadają uciekające dziecko. Miała w tym momencie podwójną przewagę, jakby życie dało jej skrzydła, by mogła wzlecieć w zwyż.

W głowie Daagoyi brzęczały zmieszane dźwięki warczenia i skomlenia. Miała pewność, że nie jeden wilk został raniony strzałą, ale nie wiedziała, czy któreś z naszpikowanych śmiercionośnymi zębami szczęk, dopadły gardło jej ojca. Jednak strach powoli ustępował miejsca sygnałom z nadwyrężonych mięśni. Dyszała coraz mocniej i głośniej, klatka ruszała się rytmicznie w tempie narzucanym przez wariujące od wysiłku serce. Musiała się zatrzymać.

Oparła się plecami o falistą korę Madrorzewia, próbując opanować rozprzestrzeniające się w niej zmęczenie. Wraz z ustaniem dziwnego bólu ściskającego gardło, otworzyła oczy. Jasnozielona łuna jagodowych krzaków kontrastowała z orzechowym kolorem pni Madrorzewiów, a w samym lesie unosił się przyjemny półmrok rozcinany pasmami światła wdzierającego się do Dur-Lavn spomiędzy gęstych koron drzew.

Nic nie wskazywało na to, że przed momentem rozegrała się krwawa potyczka. Gdyby nie majaczący w oddali cień, Daagoya uznałaby, że jest tu całkiem sama. Nawet bażanty pochowały się w swoich ptasich domach i żaden nie ostrzegł jej wcześniej, że kroczy za nią coś złego. Zamarła. Gałęzie pękały, łamane ciężarem napastnika. Brzmiało to dla białowłosej, jak szepty odliczające ostatnie minuty życia, ale ona, jakby przywiązana do pnia, nie ruszała się z miejsca.

Coraz wyraźniejsza postać wilka ponownie zmroziła wewnątrz dziewczynkę. Wadera biegła, chociaż utykała na przednią łapę, zapewne ranioną strzałą broniącego się ojca. Biegła, a ból nie grał zbyt dużej roli, była wszakże ogarem czarta – bezlitosną i wytrzymałą powierniczką zła. Smolista postać wilka nabrała wyraźnych kształtów, czerwone ślepia wilka od początku wpatrywały się w przerażone, zielone oczy Daagoyi. Dziewczynka przełamała z trudem pęta strachu, które ograniczały rozsądek, i pognała przed siebie, ledwie pokonując wystające korzenie.

Czuła, że jest blisko końca lasu. W powietrzu wisiał ciężki zapach, wiejący wiatr przynosił odór znad mokradeł Zuroanh, krainy, gdzie nawet ogary czarta nie zwykły się zapuszczać. Daagoya odczytała dobrze intencje ojca, bowiem kierunek południowy, jaki kazał jej obrać, to droga prowadząca wyłącznie w stronę tego nieprzyjaznego terenu. Jako zbyt młoda osoba, dziewczynka nie zastanawiała się, czy było to dobre rozwiązanie, po prostu biegła dalej licząc, że znajdzie ratunek.

Białowłosa słysząc wyraźniejsze sapanie tuż za swoimi plecami, spanikowała. Z ledwością sięgnęła do kołczanu, by wyciągnąć podarowaną od ojca strzałę - dzierżąc ją w prawej dłoni, i naszykowała łuk - bezlitośnie ściskany przez lewą. Skrupulatnie przeleciała wzrokiem po terenie, kodując każdą nierówność ziemi - od korzeni po pagórki i zagłębienia. Miała opracowany plan, od którego zależało jej życie, ale szansa była tylko jedna, chciała zatem przygotować się dobrze do tej jednej akcji.

Trzy. Szepnęła. Dwa. Przyłożyła strzałę do cięciwy. Jeden. Z ogromną gracją i płynnością ruchów, jakby robiła piruet, odwróciła się w stronę tropiącej ją wadery. Wilk obnażył kły, jego bliskość napełniła Daagoyę odrazą. Ogar mógł lada moment rzucić się na nią, ale białowłosa nabrała odwagi wraz z haustem cuchnącego powietrza.

- Giń maszkaro! – krzyknęła dziewczynka wypuszczając śmiercionośny pocisk.

Strzała wbiła się tuż obok kości ramienia, wydawało się, że dosięgła samego płuca. Wilk zawył i zacharczał, zachwiał się na łapach. Gęsta ślina pociekła waderze z pyska i dreszcz przeszedł wzdłuż ciała stworzenia. Daagoya naszykowała kolejną strzałę, chociaż ręce się jej trzęsły jak nieowłosionej świńskiej myszy. Nastała cisza.

Dziewczynka rozkojarzyła się, pozwoliła sobie zamknąć oczy za zbyt długą chwilę. Wilczyca oswoiwszy się z bólem, warknęła i skoczyła w stronę Daagoyi, która zbyt późno zorientowała się, i niecelnie wystrzeliła strzałę. Rozwścieczony ogar ogromną siłą pchnął ją do tyłu, aż dech zaparło białowłosej w piersiach, a nogi straciły przyczepność. Leciała jak kłoda na wilgotną ziemię z ujadającym, wilczym pyskiem tuż przy uchu.

Łzy spływały policzkami dziewczynki niczym ulewny deszcz. Uderzyła plecami o miękki trawiasty puch, wilk sięgnął z rozkoszą do jej pulsującej krwią szyi, ale zębiska nie zetknęły się z gładką skórą. Ziemia osunęła się pod plecami dziewczynki i wraz z waderą zapadła się w szumiący podziemny korytarz lodowatej rzeki.

Chłód wody ocucił zmęczone dziecko i zdezorientował szamoczącego się wilka. Smolisty ogar nie był już tak drapieżny i agresywny, jak na stałym gruncie, woda pochłonęła morderczy instynkt zwierzęcia i w jego oczach pozostało tylko błaganie. Daagoya, która zachłysnęła się na samym początku, próbowała rozpaczliwie utrzymać głowę nad niespokojną powierzchnią wody. Każdy oddech sprawiał wiele trudności, a woda coraz śmielej wdzierała się do jej gardła.

Podziemna rzeka wiła się w prawo i lewo, kilkukrotnie rzucając dziecko na ostre ściany korytarza. Obdarte ramiona już nie bolały, zimna woda wprawiła całe ciało Daagoyi w bolesne skurcze. Ciążące powieki pragnęła przymknąć na moment, ale znała przestrogi ojca – nigdy nie zasypiaj.

Półprzytomna poddała się woli rzeki, która jakby przyśpieszyła. Daagoya nie kontaktowała już, oddechy dziewczynki spłyciły się, a serce biło od niechcenia. Podziemny nurt pchnął ciało białowłosej i truchło wilka w górę. Bagnisty, zimny gejzer odrzucił nieprzytomne dziecko kawałek od krateru, gdzie szara, grudowata breja oblepiła prawy bok, na którym spoczęła. Wyglądała jak porzucona kukła, stawiana na polach, by odstraszyć drzewie kurki.

***

Ciemność rozjaśniona ciepłym pomarańczowożółtym blaskiem powoli przyciągała zmysły nieustannie śniącej Daagoyi. Czuła się jak szafirowa ćma ciągnąca do światła, mieniąca się w jego blasku jak kryształy królowej Haifry, które podziwiała na placu w Norvai-Oz. Jednak wiedziała, że nie jest ćmą, nie pożąda tego światła, chociaż było przyjemne. Kim albo czym jest - było dla niej zagadką.

Dźwięki krzątaniny przebiły się przez ciągły szum, który nie chciał wyjść jej z głowy. Ktoś rytmicznie tłukł coś nieznanego i słodkawy zapach wdarł się do nosa dziewczynki. Pragnęła otworzyć oczy, siłowała się z zatrzaśniętymi powiekami, jakby ktoś zamknął je na kłódkę, ale wciąż widziała tylko ciemność.

Przestała walczyć, czyjeś kroki zwróciły jej uwagę, silne i rozległe – musiały należeć do osoby o wielkich stopach. Zrozumiała, że nie jest w domu. Obcy zapach obcego domostwa pogrywał z nią, denerwował. Bała się, że legendy o trollmach, trollich wiedźmach, są prawdą, że znalazła się w chlebowej chatce, gdzie spoczęła w bażancim bulionie, czekając na ugotowanie.

To niedorzeczne. Przemknęło Daagoyi przez myśl. Trolle to bajki opowiadane tym wszystkim dzieciakom pokroju Caivina. Zaśmiała się, a przynajmniej tak sądziła, jednak samego dźwięku nie usłyszała, wciąż czuła się odrętwiała. Była również na tyle pozbawiona zmysłów, że moment, w którym ktoś położył jej piekącą rzecz na języku, nie został uchwycony przez żaden zmysł, jaki posiadała.

Otworzyła oczy, załzawione i czerwone. Z trudem wypluła toksycznie żółtą papkę, krztusząc się przy tym i śliniąc, jak trolle, o których tak rozmyślała. Nabierane pokaźne hausty powietrza sprawiały dziewczynce ogromny ból, ale napełniało ją to również radością – w końcu czuła, że żyje. Po minionym oszołomieniu, napędzanym zawrotami głowy, zerwała się z łóżka wyłożonego miękką słomą i zaścielonego wilczym futrem, którego dotyk wywołał u niej dreszcze. Sama myśl o tym zwierzęciu, napełniała dziecko niepokojem, nie widząc dlaczego. Odsunęła się od łóżka na bezpieczną odległość.

Daagoya skupiając wszystkie myśli, przestała rzucać się jak ciągnięte na rzeź zwierzę. Rozejrzała się po pomieszczeniu, wbrew pozorom, całkiem przyjemnym. Wnętrze przypominało niewielką pieczarę, sklepienie było niskie i półokrągłe, chociaż ściany odznaczały się niezwykłą gładką powierzchnią, w przeciwieństwie do jaskiniowego, nierównego tunelu. Światło padające z kąta pochodziło z pięknie rzeźbionego kominka, na którym widniały liściaste ornamenty, a szary dym uchodził gdzieś za ścianą jaskini. Całość wypełniały drewniane meble – stoliki, ławy, szafki oraz jedno krzesło, wszystkie zdobione i utrzymane w podobnym stylu.

Wszędzie dało się zauważyć flakony, słoje i misy zapełnione kolorowymi substancjami, a nawet wnętrznościami małych zwierząt. Wiele suszonych ziół zwisało z desek przymocowanych do ściany, a świeże warzywa leżały na drugim końcu, z dala od ciepła bijącego z kominka.

Daagoya podeszła do ściany, skąd bił przyjemny zapach szałwii i rumianku, i przyjrzała się gładkiej, kremowej powierzchni.

- To szlachetna topazowa glina – rzekł nieznajomy, który umknął Daagoyi.

Dziewczynka powędrowała wzrokiem w stronę źródła dźwięku. Jej przerażonym oczom ukazał się starzec o jasnobrązowej, grudowatej skórze, ostrych kłach wystających ponad dolną wargę, siwych włosach sięgających pasa, zagarniętych w kucyka, i dużych, bystrych oczach dziwnej barwy. W prawej, szerokiej dłoni, z paznokciami wyglądającymi jak pazury wielkich orłów, trzymał drewnianą laskę, na szczycie której umocowane zostały, czymś co przypominało włosy, drobne czaszki, jakby dzieci.

Daagoya pisnęła.

- Troll! – krzyknęła ile sił mogła zasymilować w tej krótkiej chwili, po czym odszukała wyjścia.

- To nie należy do przyjemnych określeń – rzekł, siadając na stołku. – Szczególnie, że uratowałem ci życie, dziecino.

Białowłosa powstrzymała się przed ucieczką i zastanowiła się. Starzec, gdyby chciał, już dawno poćwiartowałby mnie i umieścił w tych słoikach. Opuściła ręce wzdłuż ciała, ale nie odwróciła się w kierunku mężczyzny.

- Nie pamiętam co się stało – oznajmiła z grymasem na twarzy.

- Tego też nie wiem – odparł. – Znalazłem cię nieopodal zimnego gejzeru, razem z truchłem czarnego wilka. Larwy bagnikowego motyla otoczyły cię, ale ty byłaś jeszcze za ciepła, żyłaś, a one żywych nie tykają.

- Starcze – zaczęła dziewczynka.

- To również nie jest miłe określenie – przerwał jej, jednakże w jego ochrypłym głosie nie było śladu gniewu. – Rhudual… Rhudual Stary jestem.

Daagoya odwróciła się w kierunku mężczyzny. Skądś znała to imię, chociaż twarz Rhuduala była dla niej obca. Przyjrzała się nieznajomemu dokładniej, nie myśląc o tym, czy jest to uprzejme. Rhudual, Rhudual - powtarzała wciąż w myślach, ale czarna pustka odpowiadała jej tylko echem.

- Jestem Urourkiem – powiedział, kiedy przeszywające spojrzenie dziewczynki zasugerowało, że chciałaby wiedzieć więcej. – Bądź jak wolisz, orkiem-szamanem.

- Myślę, że znam cię – oznajmiła. – Uczyli nas o Rurorukach na rasologii, ale nie wspominali, że żyjecie tuż za lasem!

- Urourkach – zaśmiał się, a Daagoya zrobiła się czerwona na policzkach. – Niewielu nas zostało, niebawem zostaniemy wpisani do księgi umarłych.

Smutek zabrzmiał w głosie starca.

- To są tutaj inni? – dopytała, bowiem na zewnątrz, oprócz szumu wiatru, nie słyszała nic co sugerowałoby, że tętni tutaj życie.

- W tej części mokradeł jestem tylko ja – odparł i wstał, żeby sięgnąć do suszących się ziół. – O tej porze roku rośnie północna zmora, ten niezbyt okazały kwiat jest prawdziwym skarbem. Przychodzę tutaj, do tej pieczary, raz w roku tuż przed Słońcem Errteruta zwiastującym koniec lata, by uzupełnić zapasy o te wyjątkowe zioła. Nasze osady mieszczą się bardziej na wschód, jak ciągnie się granica Theklalii.

- Wiedziałam, że cię znam! – krzyknęła niespodziewanie, aż sam Rhudual drgnął. – W Etłasie sprzedają herbaty receptury Rhuduala Starego!

Uroruk uśmiechnął się do dziewczynki widząc radość w jej oczach. Odwiesił północną zmorę, zaczepiając rzemyk o gwóźdź, po czym udał się na drugą stronę pieczary. Otworzył niewielką szufladę, z której wydobył przedmiot, wyglądający na dziwny wisiorek i zwrócił się ku dziecku.

- Przeleżałaś u mnie niecałe 2 dni, nim chrzanowy żar dojrzał – powiedział przyglądając się przedmiotowi. – Ten wilk miał zadbane zęby, ostre kły, ale nie były już mu potrzebne, to dla ciebie.

Podał Daagoyi naszyjnik z czterema błyszczącymi kłami. Dziewczynka ścisnęła ozdobę w drobnej dłoni. Czuła się jak wyróżniony przez króla wojownik. Chociaż Rhudual nie powiedział tego wprost, widziała, że uważa ją za odważną osobę.

- Dziękuję – rzekła – to ładny prezent.

- Każdy szanujący się wojownik nosi ze sobą artefakty z bitew – oznajmił starzec i udał się ku wyjściu. – Ty już zawsze będziesz miała przy sobie kły pokonanego wroga. To twoje małe insygnia władzy.

Rhudual odsunął na bok kawałek drewnianego płotu, prowizorycznych drzwi osłaniających wejście do pieczary, i wyjrzał na zewnątrz. Krogulec wysłany rano do miasta Etłas – wrócił i, zataczając koła kilka metrów nad osobą starca, eksponował karteczkę przeczepioną do łapki. Wiadomość o tym, że znalazł dziewczynkę na mokradłach Zuroanh, dodarł do właściwych osób.

Ptak łagodnie przysiadł na wystawionej do przodu ręce starca i z równym spokojem dał sobie ściągnąć mały zwój. „Przybędziemy po Daagoyę wraz z południowym słońcem od strony Ahgratowej Równiny.” Starzec uniósł głowę ku górze, ognista kula powoli zbliżała się do punktu, o którym mowa była w liściku. Zwrócił się do dziewczynki.

- Otrzymałem list, najprawdopodobniej od twojej rodziny – powiedział, przekazując wiadomość białowłosej. – Mamy chwilę czasu nim zjawią się tutaj. Dam ci mojego starego druha, ladrowego osła. Nazywa się Panicz, jest bardzo przyjaznym zwierzęciem. Potowarzyszy ci w drodze na równinę.

Serce Daagoyi zabiło mocniej. W głowie brzęczały jej różne pytania – czy ojciec żyje, czy przyjdzie po nią, czy matka będzie zła, czy wszystko się ułoży? Martwiała się, bowiem obwiniała siebie za tę krytyczną sytuację, wszakże to przez nią ojciec obrał inną drogę w czasie polowania.

Siedziała na grzbiecie za dużego, jak na nią drobną, osła i w odległości jednej szyi smoka od brzegu lasu, zmierzała w stronę Ahgratowej Równiny. Pragnęła już zejść ze zwierzęcia, którego sierść Rhudual wysmarował pastą ze ścierwika purpurowego, cuchnącego grzyba z okolic kurhanów. Toeviacy sądzili, że te nieapetyczne organizmy są łzami niemogących pogodzić się ze śmiercią dusz. Daagoya wiedziała jedno – śmierdziały okropnie, na tyle mocno, że żadna żywa istota nie zechciałaby tknąć biednego Panicza.

Na jasnym horyzoncie, skąpanym w zielonym i żółtym blasku, zamajaczyły trzy sylwetki. Daagoya nie musiała wytężać wzroku, żeby wiedzieć, że utykająca postać to jej ojciec. Ucieszyła się, że wizje o śmierci, były tylko wymysłem bogatej w obrazy wyobraźni, i zmartwiła jednocześnie. Któreś z rozwścieczonych zwierząt musiało pogryźć ojca, ale żył, i to dodawało otuchy dziewczynce.

***

Trzydziesty pierwszy dzień miesiąca jednorożca był szczególnie ważny dla Władców Zmysłów. W czasie Wojny o Klepsydrę, w której śmierć poniosło wiele zacnych istot, Zmysłowcy stracili rozlegle tereny na północy kraju, które zostały nieumyślnie zatopione przez skumulowaną moc Magów Wody. Wielu niewinnych straciło życie, a szlachetna i wyjątkowa rasa upadła. Od 2796 roku do obecnego 1017 roku Ery Sumienia obchodzone jest Święto Wszystkich Zatopionych Dusz.

Etłas, jak wiele innych miast założonych i zamieszkiwanych przez Zmysłowców, dekorowane było piórami bażantów, najliczniejszych zwierząt w Toeviacu. Ich barwne, błyszczące pióra stawały się także elementem odświętnych biało-niebieskich strojów, będących symbolem fal, które pochłonęły władców. Z sadzonych corocznie, szybko rosnących krzewów, najlepsi cieśle tworzyli niewielkie tratwy, na których w głąb morza wypuszczano ognie Farhiuny – Bogini oświetlającej drogę do Domu Dthomaru, Raju Zmysłów.

Na ulicach rozstawiano stragany z świątecznymi potrawami i przysmakami dla dzieci w postaci słodkich deserów, w powietrzu unosił się zapach przywodzący na myśl domowe ciepło i spokój, a kolorowe ozdoby rozpalały radość w sercach. Święto pod koniec miesiąca jednorożca nie miało zasmucać, szerzyć ponurej atmosfery ani wychwalać triumfu śmierci nad życiem. Ten dzień miał być czasem prawdziwego szczęścia, uwielbienia, chwały dla tych wszystkich zmysłowców, którzy poświęcili swoje istnienie, którzy odnaleźli drogę do raju.

Daagoya ubrała błękitną sukienkę, którą u dołu, Anna Prihem - matka dziewczynki, ozdobiła białym materiałem na wzór spienionych fal. Jasne włosy Daagoyi splecione zostały w warkocza i kilka ciemniejszych piór bażanta złocistego wpięto jej za ucho. Wyglądała niczym mała księżniczka, chociaż zadziorny wyraz twarzy sugerował, że bliżej dziecku do wojowniczki niż damy jakiegoś dworu.

- Wyglądasz ślicznie – powiedziała kobieta uśmiechając się szczerze.

Anna Prihem miała blade zielone oczy i, jak każda Nicticora, białe źrenice świadczące o ślepocie, ale mimo tego mankamentu widziała lepiej. Odczuwała całą sobą piękny wygląd córki, chociaż nie każdy potrafił sobie uzmysłowić tę niecodzienną zdolność patrzenia na świat bez używania zmysłu wzroku, niezaprzeczalnie Anna widziała wszystko, a nawet ciut więcej.

- Wolałabym morską wojowniczkę – odparła przekornie dziewczynka, odwzajemniając uśmiech.

- Wojowniczką możesz być przez cały rok, dziś jesteś moją małą, śliczną księżniczką zbierającą dary dla dusz. – Anna ucałowała córkę w czoło i wręczyła jej worek z owczej skóry.

- Tylko nie ociągaj się – do pokoju Daagoyi wszedł Ihniatir podbierając się laską. – Im więcej darów tym hojniejsi będą nasi przodkowie.

- Tato! – naburmuszyła się dziewczynka. - Tym więcej dla nas!

Białowłosa pożegnała się z rodzicami i wybiegła z domu przy Zagajniku Wiary, kierując się na atłasowy plac, gdzie w zwykłe dni rozstawione były stragany z warzywami, owocami i domowymi wyrobami. Jednak dziś mieścił się tam punkt zbiórki wszystkich młodych zmysłowców z odświętnymi strojami.

Daagoya wraz z innymi dziećmi chodziła od domu do domu zbierając dary. Pukała, wystawiała skórzany worek przed siebie i ze słodkim uśmiechem, o jaki sama siebie nie posądzała, mówiła:

- Ku czci i pamięci dusz zabranych przez morze, proszę cię o dary, by wraz z ogniem Farhiuny, wysłać je do Raju Zmysłów. – Daagoya uśmiechnęła się i wystawiła worek, wypełniony już niemal w całości.

Mogła śmiało uznać to za dobre łowy. Przez całe południe kolekcjonowania darów, czuła się jak sprytny łowca, wykradający złote artefakty z zamków strzeżonych przez czerwone smoki. Świetnie bawiła się, kreując w głowie swój własny świat, w którym przygoda czyhała po każdym zrobionym kroku.

Spojrzała do wnętrza worka, który z trudem ściskała w drobnych rękach. Wypełniały go okrągłe, owsiane ciastka ze zbóż rosnących w dzierlatkowej dolinie. Przyozdobione z góry słodkimi kulkami kakaowej gryki, oblane miodowo-żywiczną polewą, zakryte szerokimi, wonnymi białymi płatkami laurkowej róży o intensywnym, gruszkowym smaku, były istnym dziełem sztuki w oczach dziewczynki.

Daagoya wprost uwielbiała świąteczne owsiane ciasteczka, których smakiem mogła się delektować zaledwie dwa razy w roku, dlatego duma rozpierała dziecko, gdy udało się jej zebrać taką pokaźną ilość słodkich darów. Mieszkańcy byli niezwykle hojni! Zawiązała delikatnie skórzany worek i, żegnając się z kilkoma dzieciakami, ruszyła w stronę Zagajnika Wiary.

Siedziała w kuchni przy okrągłym sosnowym stole, zajadając trzecie owsiane ciastko. Na zewnątrz zrobiło się już ciemno, ale miasteczko Etłas tętniło życiem, co mogła swobodnie usłyszeć, gdy rozmowy przeplatane muzyką i śpiewem, wdzierały się do pomieszczenia przez uchylone okno.

Daagoya związała czerwonymi wstążkami po pięć darów, tworząc trzy kupki, a resztę smakołyków z worka rozdzieliła pomiędzy siebie i rodziców. Największy stos należał do niej i nie czuła się z tym faktem źle. Tak jest dobrze! Uśmiechnęła się do siebie. Po rozdysponowaniu smakołyków i stłamszeniu pokusy zjedzenia kolejnej słodycz, sięgnęła po tratwy dusz i przyszykowała sobie bażancie pióra w niemal tęczowej palecie barw.

Tratwa była kwadratowego kształtu, po środku miała zamontowany koszyczek, do którego białowłosa wstawiła jedną paczkę ciastek, i przyozdobiła z góry kwiatami z domowego ogródka. Zgodnie z tradycją wetknęła między kawałki drewna, powyżej prawego dolnego rogu, trzy pióra bażanta – czerwony, żółty i seledynowy – imitujące żagiel. Tak uczyniła z pozostałymi tratwami rodziców.

- Skończyłam! – krzyknęła z radością.

Etłas był miastem położonym daleko od morza. W dzień Święta Wszystkich Zatopionych Dusz, każda przygotowana tratwa lądowała na wozie, ciągniętym przez kryształowe łanie – stworzone i użyczane przez czarodziejów czujących minerały - który następnie ruszał w kilkudniową podróż nad Morze Diamentowe.

Władcy Zmysłów byli w dobrych kontaktach z osobami pałającymi się czarami. Niepełnimagiczni za odpowiednią opłatą godzili się zawozić tratwy dusz do Avithio, Pethiad czy Gergiadu, miastach położonych za wyschniętym jeziorem, gdzie dary oddawane w odpowiednie ręce, były poświęcane morzu.

Daagoya odziana w tę samą sukienkę, w której zbierała owsiane ciasteczka, wraz z matką i ojcem, skierowała się w stronę atłasowego placu, kolejny raz w tym dniu. Pochód przez miasto był liczny i gwarny. Ulice przyozdobione girlandami, skąpane w czerwono-pomarańczowym blasku padającym z lampionów umieszczonych na drewnianych słupach, wydawały się wolno pełzającymi wężami, zmierzającymi ku ofierze.

Cała droga minęła dziewczynce w towarzystwie rozśpiewanych dorosłych, ale nie wpłynęło to na dobre samopoczucie. Szybciej, szybciej! Wołała w myślach, patrząc na długą kolejkę przed sobą. Złe myśli spowiły narowistą osobę białowłosej.

Wóz zapełniał się niezwykle szybko. Daagoya w pewnym momencie zaczęła obawiać się, że jej tratwa nie znajdzie miejsca wśród innych, ale dbałość o porządek i dobre ułożenie darów, sprawił, że każdy mieszkaniec położył swój przedmiot nie uszkadzając drugiego.

Białowłosa z dumną podała starszej kobiecie swoją tratwę i nie spuściła ze staruszki wzroku, dopóki nie znalazła dla jej daru odpowiedniego miejsca.

- Czas teraz na tańce i śpiewy – rzekła matka dziewczynki, gładząc ją po włosach.

Daagoya o bardziej wojowniczym usposobieniu nie cieszyła się tak mocno jak Anna, ale lubiła o tej porze tę zatłoczoną, kolorową, przyozdobioną girlandami, lampionami oraz piórami bażantów, dzielnicę Puszczyka, gdzie mieściły się władze miasteczka i stała stara szkoła muzyczna. W tym szczególnym dniu to miejsce wydawało się prawdziwą magiczną krainą, którą wypełniały łagodne dźwięki harf, skrzypiec i lutni.

Blisko północnego księżyca, czarodzieje z okolicznych gildii, zmieniali niebo w płachtę, na której syczące światła transformowały się po wybuchu w opadające, jarzące się kolorami iskierki. Wszystko odbijało się w błyszczących oczach Daagoyi, rejestrującej z zachwytem całe wydarzenie. Gdzieś niedaleko niej, jakiś czarodziej zmieniał okoliczne owce w gęsi - białe i złote.

Prolog

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Thu, 11 May 2017 09:19:00 +0000

Złe wieści rozchodziły się szybciej niż czarna choroba na północy Devlichonu, w biednych okręgach, gdzie martwe ciała obracały się w suchy popiół, w kilka dni po śmierci. Złe wieści rozsyłano nocą, dzięki sile sowich skrzydeł, i za dnia używając smukłych i zwinnych krogulców - wszystkie wiadomości trafiały do kogo należy. I tak samo tutaj w koronnym państwie na południu, zbyt bogatym i nader chciwym, wieści zmieniły bieg życia.

Zatrzymała się na moment prężnie rozwijająca się gospodarka, handel cennymi towarami ze skór bazwipatw i słynnego zmarzlinowego szkła z wysp okalających Ev-Etoor, zwanych Światłami Korony. Ustały poranne spotkania zamożnych kobiet w herbacianych salonikach, gdzie swatano córki jednych i synów drugich rodów. Zatrzymało się życie dworu, wielkiego obronnego zamku tuż przy paśmie gór Valjitowych biegnących zachodnim brzegiem kontynentu.

Nikt nie szkolił znanej z siły i odwagi zmarzlinowej armii, nikt nie wysłał iskarzy na poranne polowania do pobliskiego lasu, kucharze nie mieli komu przygotować wytrawnych potraw. Królewska posiadłość w Balvatru straciła samo serce, straciła króla.

- Złe wieści! – krzyknął posłaniec wymachując zwojem. – Gdzie namiestnik króla?

Mężczyzna zsiadł z konia i pędem ruszył w stronę dziedzińca zamku. Przebiegłszy przez krużganek o sklepieniu krzyżowym, dotarł na plac skąpany w popołudniowym słońcu. Zgromadziła się tu najbliższa armia króla – Srebrzysta Gwardia Przyboczna wraz z chorążym, wojskim i kasztelanem, a także wysoko tytułowani paladyni oraz nadworny mag. Chwilę później do gromady dołączył skarbnik i powiernik króla - ten, który znał nieznane.

W samym centrum znajdował się namiestnik. Oczekiwał posłańca i zwoju, który dzierżył mężczyzna, chociaż wiadomość, jaką niósł przedmiot, nie była mu obca. Król zaginął. Król zaginął, a najprawdopodobniej nie żył. Kolejna ofiara tajemniczych zniknięć, jaka nawiedzała Devlichron od jakiegoś czasu.

- Panie. - Mężczyzna zwrócił się do najemnika i, ukłoniwszy się przed nim, podał lekko drżącą rękę zwój.

Lord Avdro ze starego rodu Fi-Reljie, który od wieków zamieszkiwał granice niezależnego okręgu Valwalitra, na północ od Ev-Etoor, zajmował się najemnictwem, tak jak jego ojciec i dziad. Odkąd na tronie zasiadali członkowie walecznego rodu Borotramira, Fi-Reljie byli blisko każdego panującego króla, aż do teraz.

- Król zaginął! – zagrzmiał głos Avdro.

Żyły napięły się na jego szyi, twarz wydała się teraz bardziej stara i zmęczona niż przed kilkoma laty. Ciemne włosy przeplatane pasmami siwizny odejmowały mu siły i odwagi w oczach innych. Wyglądał teraz na starca zapadłego w sobie, ale ten żar, który tlił się w jego spojrzeniu, wciąż pokazywał wszystkim „Jam jest Lord Avdro z rodu Fi-Reljie”.

Najemnik zamilkł. Pogrążył się w mrocznych myślach i wizjach o nadciągającym źle. Nie zauważył nawet, że drugi raz obchodził dookoła zgromadzonych na dziedzińcu, postukując palcem po podbródku. Tezy pojawiały się w jego głowie i znikały, jak kwiaty bagiennej zmory, rodzące się i umierające tego samego dnia. Jednak nic, co przyszło mu na język, nie wyszło poza mocno zaciśnięte usta.

Zatrzymał się, ale nie zaszczycił nikogo spojrzeniem. Wzrok wbił w wyłożony gładkim, perłowym kamieniem dziedziniec Borotramirowego zamku, wzdychając ciężko.

- 92 roku ery sumienia miało miejsce pierwsze zaginięcie – zaczął Lord Avdro przelatując spojrzeniem po zgromadzonej królewskiej świcie. – Zaginął chciwy monarcha z ziem środkowych SanaDrull, Pazura Księcia Drulla, cesarz Motagiusz GoroDrull. Miało to miejsce przeszło sto lat temu, ale nikomu nie wydało się to dziwne. Zaginął i zginął z rąk kogoś, kto zapewne miał dosyć jego władzy, tak przynajmniej sądzono.

Najemnik zrobił pauzę i zatrzymał się. Niespokojne spojrzenie Lorda zawisło na północno-wschodniej części horyzontu, gdzie za okręgiem jego rodu, rozciągała się wspomniana kraina narcystycznego cesarza, dziś nie wspominająca już, niepamiętająca nawet Motariusza GoroDull, tłustego władcy stołów, jak go prześmiewczo przeciwnicy nazywali.

- W 133 roku ery sumienia ponownie zaginął władca, tym razem znana i lubiana osobistość, niespełna piętnastoletni władca krainy Uvlandry, Morskiego Wyrostka, portowego okręgu, książę Tulindrun Kekoy. – Lord Avord przemawiał spokojnym głosem, ale po każdym historycznym wątku zawieszał się i myślał, jakby szukał sznureczka, który łączyłby owe wydarzenia w jedną, spójną całość.

- I w 150 roku ery sumienia kolejny raz stykamy się z tajemniczym zniknięciem. – Odwrócił się do towarzyszy, kolczuga okalająca jego tors zazgrzytała, ale nie wyglądała, żeby miała się rozlecieć na małe kawałki. – Pierwsza kobieta, pierwsza władczyni półdzikich ziem na północy kraju, na półwyspie Bazyliszka, w Elvshari, Elfiej Ostoi, królowa Lourua Flabien znika bez śladu.

Mężczyzna ponownie postukał się po podbródku palcem wskazującym. Minpur Brim, królewski kasztelan, wydawał się być znudzony przemówieniem najemnika. Nie powstrzymał się nawet przed ostentacyjnym ziewnięciem, ale Lord Avdro, pochłonięty rozmyślaniami, zignorował ten lekceważący gest.

- I raptem dziesięć lat temu w 194 roku ery sumienia, znika władca dziewiczej przystani, Hilyactousu, ziemi pół-ludzi i pół-zwierząt, władca Ureustagh I. – Najemnik spojrzał na zebranych. Wzrok miał obecny już nie rozmyty rozmyślaniami kłębiącymi się w jego głowie, niczym pustynna szarańcza szerszefourów. – Po ponad stu latach znika kolejny władca, król wszystkich królów! Zaledwie 200 lat po zawarciu międzyokręgowego pokoju nowej ery sumienia, po pokonaniu zła siejącego czarną chorobę, po zagnaniu martwych do ich grobów.

Zamilkł.

- Lordzie Avdro, czy sugerujesz, że ktoś lub coś ponownie chce zaburzyć równowagę kraju? – zapytał z kpiącym uśmieszkiem na ustach kasztelan Brim, jego nadęte policzki omal nie pękły od dumy, jaka go wypełniała, po wypowiedzeniu tych słów. – Martwe zostało pokonane i zostało martwym jak należy. Leżą głęboko w ziemi pozbawione ziaren czasu. Królowie są i odchodzą, tudzież znikają, taka jest kolej rzeczy i cena za ogromną władzę.

- Minpurze Brimie, nic nie sugeruję – odparł najemnik. – Łączę pewne fakty, które umykały wszystkim przez ostatnie sto lat. Jedno jest pewne, król zaginął. W tym momencie Devlichon jest słabszy niż kiedykolwiek był. Brak króla wszystkich królów wiąże się z buntami okręgów, teraz każdy może ubiegać się o najwyższą władzę. Koronne państwo musi podjąć radykalne środki! Czas zwołać Radę Theklaii!

- Jak sobie życzysz panie. – Spod purpurowego kaptura wydobył się głos, był cichy i stary, a skrywająca się pod szatą postać ruszyła ku najwyższej wieży.

Głos należał do maga Isiandila, który jako jedyny mógł posłać wiadomość do rady Devlichonu. Ostatni raz, gdy Theklaia została wzywana, był 2794 rok ery klepsydry. Był to czas powstania martwych i zamieszkania wśród żywych, a Czarcie Oko, najbardziej nieurodzajna ziemia w kraju pomiędzy Valwalitrą, Toeviaciem i SanaDrullem, stała się siedliskiem wszystkich nieżywych demonów z Necraburem, miastem-bramą, jako ich ziemskim domem.

- Niech zmarzlinowa armia uzbroi się, niech stajenni chłopcy osiodłają najlepsze konie. – Lord Avdro zwrócił się do wojskiego. – Ev-Etoor wymaga wzmocnienia granic. Złe wieści szybko się rozchodzą, nie możemy dawać powodów do ataku. Pokój i sojusze bywają niestabilne, siła naszej armii powinna poskromić zapędy chciwców do czasu zebrania się Rady Theklaii.

Wojski ukłonił się i udał do garnizonu tuż przy zboczu Orlej Góry. Chorąży czyniąc ten sam gest pognał za oddalających się rycerzem, a zebrani paladyni, zgodnie ze słowami najemnika, pozostali w zamku, by strzec ukrytego przedmiotu władzy i chorób. Sam Lord Avdro pognał na plac amarantowy, gdzie czekała na niego rzesza ludzi zastanawiająca się, co dalej z korconym państwem Ev-Etoor?

***

Jesteś żałośnie słaby. Jesteś zwykłym zwierzęciem, który nic nie znaczy dla prawdziwych władców! I ty śmiałeś się zwać panem północnej ziemi? Jesteś psem w ludzkiej skórze, mięsem, które nie nadaje się nawet na karmę dla spasłych świń. Mogłem uczynić cię wielkim, mogłeś być panem więcej niż tylko jednej krainy, a ty całe bogactwo zamieniłeś na psi honor. Jesteś śmieciem, rozumiesz? Odpadem ludzkich i zwierzęcych uciech. Daję ci wieczne życie w samotności, dam ci ciało, na którym odbijać się będą twoje klęski i specjalny prezent dla twojego rodu – śmierć. Tak, będziesz ostatnim dziwadłem tego świata i nikt nie spojrzy na ciebie z litością…

Słowa brzęczały mu w głowie, te same słowa, które śniły mu się za każdym razem, gdy coś poszło nie tak. Otworzył oczy i rozejrzał się po okolicy. Nie kojarzył tego miejsca, słabo pamiętał również gdzie był i co robił ostatniej nocy. Spojrzał w dół na swoje bose stopy i nagie ciało, ujrzał na udzie czarną plamę, kolejną ozdobę po przegranej walce. Tak, coś już mu świtało w zakamarkach poszarpanej pamięci - bił się w jakimś szemranym barze. Za dużo wypił, jak zawsze, gdy miał za dużo pieniędzy w skórzanym worku, ale pił by zapomnieć o bezsensie swojego życia, tylko nie pamiętał dokładnie, dlaczego tak było, dlaczego stał się nikim?

Był wysokim dobrze zbudowanym mężczyzną, miał dar, który wykorzystywał, by zarabiać i pić, a także walczyć w szemranych barach, w zapomnianych miastach, na nieznanych ulicach. Nie potrafił postępować inaczej, nie miał mocnych nerwów, wystarczyła iskierka, aby sprawić, że wybuchnie i rzuci się na kogoś zamroczony. I to zdarzyło się wczoraj, kilka dni temu, kilkanaście razy w tym miesiącu, niezliczoną ilość razy w roku i minionych latach, zawsze kończyło się tak samo.

Otrzepał się z ziemi, głowa bolała go, jakby przebiegła po niej armia nosorogów z barbarzyńskich ziem, ale taka była nagroda za pijackie bójki w barach. Ponownie spojrzał w dół, wiatr smagał jego nagie ciało coraz mocniej. Rozejrzał się, by znaleźć ubranie, wiedział, że gdzieś zostało ukryte w starym podróżnym worku. Zawsze tak robił, chociaż zamroczenie alkoholem odbierało mu niejednokrotnie rozum, to tę czynność, jaką było chowanie zdatnych do chodzenia ubrań, mógł robić nawet śniąc.

Odziany w biedny strój udał się do miasta, bo cóż innego mógł zrobić? Skórzany woreczek lekki jak piórko aż krzyczał, żeby napełnić go monetami. Dlatego przeciągnął się, ruszając zastane kości i mięśnie do pracy. Musiał zarobić w odpowiedni dla siebie sposób – walcząc. Przedzierał się między ludźmi, szukając kupców, którzy zechcieliby wynająć go za drobną opłatą do jakiejś potyczki. Ludzie uwielbiali krwawe mordobicia, a ci bogatsi z zachwytem rzucali złotymi passatrami, jak płatkami kwiatów. Tego właśnie potrzebował – krwi na twarzy i monet w woreczku.

Tłok i bliskość obcych ciał przyprawiała go o mdłości, ale parł przed siebie, hardo zaciskając pięść. Płynące w jego ciele resztki alkoholu nie pozwolił mu racjonalnie ocenić sytuacji. Długi czas reakcji na bodźcie sprawił, że ilość biegających ulicami ludzi wydała mu się normą. Przecież zawsze tak jest? Przekonywał sam siebie, ale w powietrzu unosił się ciężki zapach, znał go - był to strach.

Coś złego się wydarzyło, na placu egzekucyjnym, gdzie sznur szubienicy poruszał się lekko na wietrze, ludzie ustawili się w okręgu łypiąc na stojącego na podeście Baltazara Izona, tutejszego sędziego. Trzymał w rękach zwój wpatrując się w niego, jakby nie rozumiał słów.

- Nowy król Ev-Etooru, – zaczął grzmiąc głosem, który nie pasował do jego sylwetki – oświadcza, że Klepsydra Devlichonu zniknęła!

Jęki i szepty uniosły się niczym poranna mgła nad polaną. Dla bezimiennego wydało się to komicznym aktem jakiejś teatralnej sceny. Nie rozumiał czym była wymieniona klepsydra i jakie miała znaczenie, ale zebrani ludzie znali karty historii, znali wojnę o złoty pył niosący klęskę.

Mężczyzna przetarł ręką twarz. Spodziewał się, że nie zarobi dziś ani jednego złamanego passata, ale nie to go zmartwiło. Gdzieś głęboko w nim obudziła się iskierka, nie mógł nazwać tego strachem ani lękiem. Była to szczera obawa o przyszłość, jednakże nie jego osoby, a wszystkich ludzki, których znał i nie, tych lubianych i znienawidzonych. Dziwne rozpierające od wewnątrz uczucie, jakby rosła w nim larwa, pełna dawno ukrywanych emocji.

- Piusilus I z rodu Mantycorla, król wszystkich królów – zaczął sędzia, kiedy fala lęków zelżała, a ludzie byli zdatni do słuchania dalszej części listu – wzywa wszystkie sojusze i okręgi niezjednoczone do wspólnego działania! Celem jest utrzymanie stabilności i pokoju na ziemiach Devlichonu. Tyczy się to także każdego z mieszkańców. To nie czas ani miejsce na spory, walki, podbijanie ziem, to czas wspólnego uczenia się, jak żyć w zgodzie ze sobą w obliczu wiszącej nad nami ciemnej erze.

Bramy się otwierają

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Wed, 10 May 2017 07:43:00 +0000

Brama otworzyła się. Bezwzględne skrzypienie okryło uszy niczym kołderka z ciężkiego pierza. Pisk ustał, a wrota zapraszały do środka, do swojego wnętrza. Nieznana droga wiła się niczym wąż w górę jakiejś krainy. Czy jesteś na tyle odważny, by udać się jej wydeptaną powierzchnią pełną kamyków i odłamków stali? Wejdź i udaj się do krainy Devlichonu i odnajdź utracone przez wszystkich złote odłamki piasku.

Drzewo magów

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Tue, 09 May 2017 14:02:00 +0000

Ptaki Devlichonu - posłańcy

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Tue, 09 May 2017 08:31:00 +0000

Herby okręgów

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Tue, 02 May 2017 06:23:00 +0000

Mieszkańcy Devlichonu

noreply@blogger.com (Leea Thorelli) — Mon, 01 May 2017 12:03:00 +0000

Okręgi	Jednostki
Elvshari – Elfia Ostoja Centrum: Dor-Relis-Lyi – Drzwi Bogini Lasu	Elfy – głównie przedstawiciele *leśnych ras, nie wyróżniające się wyglądem, mają najkrótsze uszy wśród elfów, utrzymują kontakty z ludźmi i innymi rasami, i potomkowie Elfów Księżyca*, blade i ciemnowłose, mają średnio długie uszy, nie utrzymują kontaktów z ludźmi.
	Gobliny Datuor – skalna rasa z Gór Czarciego Szponu, małe i zwinne, niezbyt mądre, potrafią dobrze obrabiać kamień. Kolor ich skóry przypomina otaczające ich skały.
	Ludzie – tereny na wzdłuż Strzeliny Urodzaju, głównie rolnicy pracujący dla Ev-Etoor.
	Władcy Zmysłów – zajmują kilka wiosek nad Baqwiną i wzdłuż wybrzeża Morza Diamentowego oraz Alchemrilla. Głównie przedstawiciele *Carchari*, zmysłowców z zatraconym zmysłem węchu, wyostrzonym czuciem całego ciała, umiarkowanie wyostrzonym wzrokiem i słuchem.
Rihnoculh – Rogate Ziemie Centrum: Araunbaa	An-Natryie – barbarzyńcy, silniejsi i wytrzymalsi od ludzi, łagodniejsi niż Yllow-Kall z wysp Barbarzyńców. Jeźdźcy nosorogów, z których pozyskują pancerne kryształy.
	Ifryty – duchy ognia z Doliny Ifrytów, prawdopodobnie pośmiertne wcielenia magów ognia.
	Totarghu – rasa wysokich, bezokich, twardoskórych i muskularnych stworzeń przypominających posturą ludzi. Są bladzi i bezwłosi. Zamieszkują pustynię Ceriatofyll, nazywani są także strażnikami Czarcich Granic. Posługują się wymarłym językiem Niguiadan znanym nielicznym magom ziemi i Radzie Theklalii.
Toeviac – Ostatnie tereny Władców Żywiołów Centrum: Norvai-OZ	Władcy Zmysłów – najliczniejsza grupa upadłej po Wojnie o Klepsydrę rasy zmysłowców. Zajmują niemal cały teren okręgu. Główną grupą są *Nicticory, zmysłowcy z zatraconym zmysłem wzroku, silnie wyostrzonym wzrokiem i względnie silnymi zmysłami węchu i czucia. Dość liczni Zameni, zmysłowcy z zatraconym zmysłem czucia, mocno wyostrzonym zmysłem węchu i umiarkowanie silnymi zmysłami wzorku i słuch. Nieliczni Batiregi, zmysłowcy z zatraconym zmysłem słuchu, wyostrzonym zmysłem wzroku i umiarkowanie wyczulonymi zmysłami węchu i czucia oraz Carchari* w niewielkiej ilości, szczególnie w mieście na wyschniętym jeziorze.
	Urourki – bardzo nieliczna w Devlichonie rasa orków-szamanów. W okręgu zamieszkują ziemię na północ od Mokradeł Zuroanh. Posturą przypominają ludzi, mają jasnobrązową, grudowatą skórę i charakterystyczne dłuższe dolne kły. Potrafią rozmawiać z roślinami i ważyć z nich silne eliksiry, są gnębieni przez Magów Ziemi.
	Ludzie – Zamieszkują północne wybrzeże okręgu.
SanaDrull – Pazur Księcia Drulla Centrum: Drullvyna	Ludzie – najliczniej zgromadzeni wzdłuż pasa Miedzianych Szczytów w łańcuchu górskim wężowego szlaku oraz przy granicy okręgu Valwalitra, gdzie istnieje największe targowisko międzyokręgowe znane z handlu niewolnikami.
	Ariuanie – centaury o ciele człowieka i sarny, bytujący w pobliżu Świętych Kurhanów i gór Czarciego Ogona. Posiadają zdolności magiczne, przede wszystkim leczenie, korzystają z energii ziemi, silnie związane z lasami. Nie używają mowy, korzystają z telepatii.
	Leśne Elfy – kilka osad w pobliżu gór Czarciego Ogona, żyją w zgodzie i harmonii z Ariuanami Irysowej Tarczy, wspólnie tworzą medyczną wioskę.
	Szkarłatne Dżiny – Kurhanowe duchy, prawdopodobnie pośmiertne wcielenia Magów Powietrza. Strzegą świętości kurhanów
	Władcy Zmysłów – kilka wiosek przy granicy z Theklaią. Nieliczni: Kanitriony
Hilyactousu – Ziemie pół-ludzi, pół-zwierząt Centrum: Gunnerab – Skowyt Czaru	Kanitriony – Ludzie magiczni ze zdolnością do transformacji swojego ciała w zwierzę. Potomkowie ofiar Bitwy Formusmagów z początków Ery Tarutara, magów skalanych nieczystymi czarami wobec ludzi. Potrafią zmieniać się w zwierzęta, z którymi madzy połączyli ich w nierozerwalną więź, gównie gatunki występujące pospolicie na terytorium Hilyactousu. *Lanitriony* – zmieniający się w wilki, *Felnitriony* – zmieniający się w szablozębne górskie rdzawe koty z Gór Horrodalli, *Vinitriony* – zmieniający się Vinzona, ogromne ba wołowate ssaki z wysokim, gęsto owłosionym kłębem i szyją oraz rogami opadającymi do dołu i zawijającymi się w połowie ku górze. Teren występowania Kanitrionów to cały obszar Hilyactousu.
	Ludzie – dość liczni, zamieszkują tereny w pobliżu centrum okręgu oraz blisko granic Theklalii.
	Morskie Szkielety – Duchy wody i zatopionej ziemi na północ od Hilyactousu. Prawdopodobnie są pokutującymi duszami Magów Wody. Występują wyłącznie na wybrzeżu okręgu, gdzie klęczą przy wodzie i modlą się za zmarłych.
	Ariuanie – w okolicach lasu Mimantiam.
	Nieluczni: Władcy Zmysłów, Elfy
Unilandra – Kraj półwyspu Pysku Jednorożca, Kraj Wielu Centrum: Paneplim – Pański Ogród	Ludzie – najliczniej, zamieszkują głównie środek i południowo-wschodnie części okręgu. Zajmują się rybołówstwem, rolnictwem, hodowla bydła oraz koni bojowych dla Ev-Etoor.
	Niepełnomagiczni – ludzie wykazujący zdolności magiczne, mogący wykonywać drobne i niegroźne czarny. Są eksperymentem Magów Powietrza. Często wykorzystują swoje zdolności do tworzenia dzieł, nazywając siebie *Magotystami* bądź zajmują się kradzieżami, szpiegostwem, morderstwami, jako *Skrytobójcy* do wynajęcia. Występują tam, gdzie ludzie.
	Kanitriony – rasa wodnych zwierzoludzi mająca swoje tereny na północy okręgu, na rogu jednorożca. Żyją w zgodzie z ludźmi, często wspólnie łowiąc ryby. Przybierają postać wymarłego smoka morskiego o długim wężowym ciele, szerokim pysku i paszczy pełnej szpilkowatych zębów, kolorem zlewały się z morską tonią i czerwoną płetwą, jak żaglem, ciągnącą się od głowy po koniec ogona.
	Leśne elfy – głównie tereny lasu Ambrolia.
	Hobgobliny – bliscy kuzyni goblinów, są jednak mądrzejsi od nich i bardziej cywilizowani. Potrafią dobrze budować i lepić z gliny, są także dobrymi skarbnikami i strażnikami skarbów. Mają szarozielony kolor skóry i dłuższe niż gobliny uszy. Zamieszkują tereny blisko Błyszczącego Bagna i część półwyspu na południu.
Lithansia – Dom Świateł Centrum: Buxania	Czarodzieje – opiekują się Puszczą Myristia i mieszkającymi w niej elfami i duchami światła. Mają swoje wieże i klasztory rozstawione wzdłuż granicy lasu, najważniejszych ich miastem jest Imiyadel – Strażnica Czarów.
	Elfy Światła – tajemnicze i nieuchwytne istoty władające językiem nieznanym w Devlichonie. Zamieszkują wyłącznie Puszczę Myristia. Mają jasną cerę i jasne włosy oraz najdłuższe ze znanych elfów uszy. Nazywane są także Jedynym Dobrem.
	Duchy Światła – Złociste duchy o posturze dzieci, strażnicy lasów. Mówi się o nich, że są łzami wypłakiwanymi przez Elfy Światła w czasie trwania zła. Zamieszkują Puszczę Myriasta oraz zbocza Gór Duchów Światła.
	Hobgobliny Ukiat – nieco większe od hobgoblinów z Unilandry. Zamieszkują wybrzeże Lithansii na zachód od Buxanii. Współtworzyli z magami wieże strażnicze.
	Ariuanie - występują w południowej części puszczy, blisko Gór Pałacowych okręgu Valwalitra.
	Ludzie – skupieni głównie przy centrum okręgu oracz przy granicy z Uvlandrą.
Uvlandra – Morski Wyrostek Centrum: Sanirala – Niezatapialna Łódź	Ludzie – są najliczniejszymi mieszkańcami tego niewielkiego okręgu. Należą do najlepszych pływaków i żeglarzy, woda jest ich drugim domem.
	Magowie Powietrza – dość liczni w centrum i na północnym oraz na południowym wybrzeżu, gdzie wspierają ochronę przed silnymi wiatrami znad Morza Życzeń.
	Władcy Zmysłów – z przewagą Zamenów i Batiregi, zgrupowani blisko centrum oraz wzdłuż rzeki Karasi. Nieliczni: Niepełnomagiczni, Czarodzieje
Meigramda – Goblinowy Sznur Centrum: Goidarya	Hobgobliny Ky – bliscy krewni hongoblinow Ukiat, są od niech nieco mniejsi, kolor ich skóry jest bardziej zielony. Są niezwykle inteligentni, a przy tym bardzo przebiegli. To jedyny okręg, w którym władzę sprawują hobgoblini. Ky znają się na czarach, chociaż nie często z nich korzystają. Zamieszkują cały teren okręgu poza pasem ziemi za Górami Cedrowymi.
	Gremliny – dalecy krewni goblinów. Mają lekko niebieskawy odcień skóry, przebiegły wyraz twarzy, uszy mniej szpiczaste niż u goblinów. Przypominają bardziej krwiożerczych drapieżników niż rozumne istoty, ale są bardzo społeczną rasą Meigramdy. Tworzą wielkie wioski, są, podobnie jak hobgobliny, dobrymi budowniczymi. Zamieszkują głównie wschodnie wybrzeże oraz północną część okręgu.
	Kapłani Muth-Beh – kapłani zwani również „Wysokimi Krasnoludami”. Rasa prastarych krasnoludów zajmująca się czarami. Są całkowitym przeciwieństwem swoich krewnych wygnanych z ziem Devlichonu. Zamieszkują tereny w pobliży Gór Cedrowych, wokół których istnieje rozbudowana sieć Zakonu Muthbethianów, szkolących Paladynów.
	Ludzie – swoje trzy miasta mają za Górami Cedrowymi na wschodnim wybrzeżu Meigramdy.
	Czarodzieje – mieszkają w ludzkich miastach, mają tam swoje gildie.
Ev-Etoor – Koronne Państwo Centrum: Balvatru	Ludzie – to najliczniejsza występująca na ziemiach tego okręgu rasa. Bliżej centrum mieszka najwięcej zamożnych rodzin i rodów. Za rzeką Traqez są biedniejsze dzielnice. W Balvatru mieści się największa armia Devlichonu oraz zamek króla wszystkich królów.
	Magowie – głównie madzy ziemi, mają swoje zamki przy górach Valijitowych.
	Kanitriony – głównie swoje siedliska mają za rzeką Tarqez. Utrzymują się z cyrkowych pokazów i pozorowanych walk kotów i wilków na arenach zamożnych handlarzy. Często wynajmowani przez arystokrację do pilnowania włości.
	Leśne Elfy – w pobliżu Lasu Drymis i Gór Zębowego Pąku.
Valwalitra – Niezależny Okręg Centrum: Ciadorl	Ludzie – w centrum, przy jeziorze Callenovia, przy granicy z Ev-Etorem oraz przy granicy SanaDrullem.
	Leśne Elfy – zamieszkują Las Camobia i tereny w pobliżu jeziora Provteal.
	Piżmowi Ariuanie – centaury o ciele człowieka i piżmowca, zamieszkują zachodnią części Lasu Camobia oraz zbocza Gór Valijitowych. W przeciwieństwie do swoich kuzynów Ariuanów, nie leczą ani nie czerpią energii z ziemi. Są dobrymi łowcami i łucznikami, potrafią tkać piękne materiały. Produkują tkaniny dla Magów Ziemi.
	Górscy Ariuanie – centaury o ciele człowieka i białej sarny, zamieszkują Góry pałacowe, są klanem wywodzącym się od Ariuanów z okręgu Lithansia.
	Niepełnomagiczni – w miejscach występowania ludzi, głównie centrum, oraz w pobliżu siedlisk Piżmowych Ariuanów.
	Nieliczni: Magowie Ziemi, Hobgobliny, Urourki, Władcy Zmysłów, Czarodzieje (kilka gildii)
Theklalia – Okręg Rady Centrum: Dom Rady	Rada Theklalii – Składająca się ze starszyzny, najbardziej wpływowych i silnych ludzi, po jednym przedstawicielu z każdego okręgu. Jedenastu przedstawicieli z jedenastu ziem oraz jeden rdzenny mieszkaniec Theklaii – najstarszy Ariuan.
	Ariuanie – zamieszkują tereny przy Górach Modłów i w okolicy granicy nieopodal Świętych Kurhanów.
	Kanitriony – Zamieszkują środkowe tereny okręgu, mieszkają również wśród ludzi, unikają ariuanów. Głównie wilcze dzieci.
Orbitronium – Astralna Wyspa Centrum: Góra Racclon – Podest Wiatru	Dębowe Enty – dusze Magów Ziemi. Zamieszkują Górę Racclon oraz tereny wokół niej.
	Ludzie – żyją przy ujściu rzeki oraz wzdłuż południowego wybrzeża wyspy.