بن بست بی انتها

تمام شد

2010-06-20T22:35:00.001-07:00

این نوشته را نمیخواستم حالا بنویسم.به خودم گفته بودم باشد برای روز
تولدم که بگذارمش اینجا.
بعد حالا همینطور که دراز کشیده بودم روی تخت و انگشت شست دست راستم را
که دیشب شیشه ی
شکسته ی عطرم طوری پاره اش کرد که نخوابیدم از درد تمام شب را نگاه
میکردم ،دلم خواست بنویسم هرچه
زودتر این را که روی قلبم سنگینی میکند.
روزی که شروع کردم وبلاگ داشته باشم و بنویسم حرف های دلمه بسته روی دلم
را به خودم گفتم
فرصت خوبیست که تمرین نوشتن کنی.گاهی گذری بزنی به خیالت و بدوی توی کوچه های ذهنت.
حرف هایی را بنویسی که هیچوقت گوش هیچ رفیقی طاقت و حوصله ی شنیدنش را نداشت.
امروز اما خیلی فاصله گرفته ام از خواسته و هدفم.اینجا شده است گذر
آدمهایی که روزی رفیق بودند.
و حالا نیستند.نمیخواهم زخم هایم سرباز کنند.مهم نیست که چرا.اما حالا
دیگر رفیق نیستند.
و هرازگاهی می آیند و حرف هایم را میخوانند.که نمیخواهم.اصلا بایدجرات
داشت و هر کاری را
تمام و کمال کرد.من میخواهم که دیگر ننویسم.اگر کسی دلش نگرانم شد و
نخواست از سرکنجکاوی
زیر و رو کند حرف هایم را زنگی بزند و حالی بپرسد.در غیراینصورت بیخبری
بهترین اتفاق ممکن است.

با اینکه حسابی حالم خوب است و خوشبختم باید بنویسم:ما به بن بست رسیدیم.
دیگر حرفی برایتان ندارم.
خدانگهدار

۳۱ خردادماه ۱۳۸۹/طهران

عکس:سارا مبین.کافه آنتراکت سوخته

2010-06-07T11:02:00.001-07:00

میخواهم برای یک بار هم که شده پوز خودم را بزنم.بمالمش به خاک.خرخره اش
را فشار بدهم
طوری که به خس خس بیافتد.بگویم خوب است حالا؟آدم نمیشوی بس که با مخ
میروی توی دیوار
سیمانی؟خجالت نمیکشی دلت را میگذاری روی کانتر هرکسی بیاید ناخنکش بزند برود؟
آخ اگر بدانی چقدر دلم میخواهد راه نفست را بگیرم.

۱۷ خرداد ماه

2010-06-01T08:46:00.001-07:00

من از گرمای این روزها میفهمم که دارد تابستان می آید.و حالم را به هم
میزند این خاطرات گندیده ی
روزهای گذشته.

2010-05-24T19:52:00.001-07:00

خوب معلوم است که هرکس باید شبیه خودش باشد.آنقدر که اگردر فاصله ی یک
کیلومتری از پشت ببینی اش
که تند تند قدم برمیدارد و سالها باشد که ندیده باشی اش بشناسی.بگویی خود
دیوانه اش هست
که اینطور سربه هوا راه میرود و دقت نمیکند قدم هایش را چقدر نامنظم روی
سنگ فرش های میکشد و دور میشود.
مثلا زنی که با ما زندگی میکند اخیرا(اخیرا که میگویم بیست و یک سالی
میشود)همیشه میگوید من
لنگر می اندازم به یک سمتی وقتی راه میروم.میگوید به مادربزرگم رفته ام.
اما حتی راه رفتنم هم این روزها عوض شده.انگار که حساس شده ام خیلی که
حتما شبیه به خودم
باشم.فهمیده ام که شبیه به چه کسی عصبی شده ام همیشه و این روزها
آرامم.خیلی.غمم که بگیرد
شبیه به خودم چشمهایم قرمز میشود.راحت اشکهایم را میگذارم سر بخورند و
هیچ فکر نمیکنم پس غرور
لعنتی ام کجا میرود؟حتی همین حالا هم که این را نوشتم دلم نمیخواهد توضیح
بدهم که لوس نیستم.
یک جور خیلی خوبی رها و آرام میتوانم ساعت ها توی اتاقم بماند و لم بدهم
روی تختم و توی گوگل بگردم دنبال
آدمهایی که آقای کلاس سبک شناسی یادم داده است.

من فهمیده ام که همین شبیه به خود بودن ها آدم را دوست داشتنی تر میکند./

2010-04-28T11:20:00.001-07:00

به یه جا میرسی که میبینی عاشق های سینه چاک هم تا وقتی به پات میشینن
که آخرین تیر خلاصت رو نزدی.بعدش با یه قیافه ی حق به جانبی که یعنی ما همه ی
تلاشمون رو کردیم تو نخواستی دست یکی رو میگیرن میبرن به رفقای قدیمیت نشون میدن
که خبرش به گوشت برسه فلانی هم آره و اینا.

2010-04-16T11:49:00.001-07:00

بیست و هفت فروردین هشتاد ونه./من بزرگ شدم.

2010-04-12T11:11:00.001-07:00

چقدر خوشحالم که دیگه سایه ات هم توی زندگیم نمیبینم.

2010-04-03T09:54:00.001-07:00

طرف بلد نیست شراب بندازه توش الکل ریخته میده به خورد ما :ي
من نمیدونم این فاز مستی چیه که انقدر آدمو به غلط کردن میندازه.

2010-04-02T10:18:00.001-07:00

ژانر آدمهایی که تا جواب نه رو نشنیدن عاشقن بعد یهو وقتی بهشون میگی نه
پاچه ات رو میگیرن.

2010-03-16T21:49:00.001-07:00

به این کفشی که تازه خریدم حس عجیبی دارم.یه جور حس مادرانه.میرم هی از
جعبه بیرون میارمش و
نگاهش میکنم.و تو خیالم جاهایی که دوست دارم با آدمهایی که دوستشون دارم
رو تجسم میکنم که با
این کفش میرم.و میپرم بغلشون.و چون قدم اونقدر ها هم بلند نیست مجبور
میشم روی سرانگشت پاهام بایستم
و توی گوششون بگم:هی رفیق دلم خیلی تنگ شده بود ها.

Lost Control

2010-03-15T22:20:00.001-07:00

Life has betrayed me once again,
I accept some things will never change.
I've let your tiny minds magnify my agony,
and it's left me with a chem'cal dependency for sanity.

Yes, I am falling... how much longer till I hit the ground?
I can't tell you why I'm breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I'm coming to an end,
I've realised what I could have been.
I can't sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask,
I admit I've lost control.

2010-03-12T20:32:00.001-08:00

من عاشق ادبیات متفاوت برای ابراز محبت میباشم.کلماتی نظیر:کره
خر.کچل.جوجه بزغاله.یه چیز طلا.گوزوو.پدسوخته و ... من را شدیدا شل و ول
میکند .

2010-02-15T05:02:00.000-08:00

شماها چقدر از دنیایتان توقع دارید.حتی وقتی دارید عکس های گذشته ی تان
را مرور میکنید توی دلتان میگویید کاش فلانی همانی بود که میخواستم و فکرش را
میکردم.و حتی لحظه یی فکر نمیکنید این خیلی زیاد خواستن است از دنیایی که من
حتی برای یک خواب راحت هزار بار شکر میکنم همان خدایی را
که میگویید نیست.همین میشود که وقتی هنوز جوانید تار موهایتان یکی یکی سپید
میشود و خنده هایتان کمرنگ تر.همین میشود که وقتی به هم میرسید حرف هایتان
وقتی زود تمام میشود یک سکوت غمگینی فضا را سنگین میکند و شیشه های ماشین
را پایین و صدای موزیک را زیاد تر میکنید.
شماها خیلی از خودتان کم توقعید و همین است که چنگ میزنید به گذشته ها
و تقصیر آدمهای دوروبرتان.

2010-02-05T04:54:00.001-08:00

خواستم همان موقع که سرمان گرم بود و باد می آمد و تو همین طور
که خیره بودی به چشمهای من و پرسیدی:فکر کن توی یه سیاره ی دیگه یه سری
موجود زندگی کنن.خیلی خفنه نه؟و من در حالی که پوزخند میزدم سرم را به نشانه ی
مثبت تکان دادم بگویم آنوقت من باز میگشتم تو را پیدا میکردم حتی اگر در
سیاره ی دیگری بودی.

2010-02-02T02:58:00.001-08:00

هرچقدر هم که حالم گرفته باشد و دلم شور بزند از پریود عقب افتاده ام
و یاد بیست و هفت واحد مانده ی این ترم که تمام نمیشود و یک ترم دیگر باید تا آن
دانشگاه خراب شده بروم دیدن صورت یک بچه با لپ های آویزان که بغل
مادرش دارد انگشتش را میمکد و وقتی نیشم را برایش باز میکنم ذوق میکند همه چیز
را از خاطرم میبرد.

2010-01-28T20:34:00.001-08:00

دیروز که از جلوی در سینما آزادی رد شدم و صف طولانی جشنواره را دیدم و مردمی
که از سوز سرما دستهاشان را به هم میمالیدند و (ها)میکردند فکر کردم خیلی
دلم دیگر به این چیزها خوش نیست.سالهای گذشته برای آمدن بهمن روزشماری
میکردم که بروم
توی صف جشنواره کلی بایستم و هی بشمارم از نفر اول که کمن چندمین نفرم و بلیط گیرم
میاید یا نه.و فحش میدادم به این بازار سیاه ها.یادم است فیلم کنعان را
روی زمین نشستیم و
دیدیم و چقدر لذت بردیم از اینکه توی جشنواره دیدیمش.اما امسال دیگر دل و
دماغی نگذاشته اند
برای این پا و آن پا کردن توی صف جشنواره.به آدمها نگاه کردن و خیال
بافتن.گند زده اند به همه ی روانمان
و حالا گورپدر سینمای این کثافت ها .من حمایت نمیکنم از بی غیرتی.که
بیخیال انگارنه انگار که چه کردند با ما
بنشینم ته مانده های سینمایشان را نشخوار کنم.

2010-01-06T03:32:00.001-08:00

من از زمستان بی برف میترسم.

2009-12-30T02:05:00.001-08:00

2009-12-22T10:11:00.001-08:00

از سرکوچه ی تان رد میشوم و همینطور که بطری اسمیرینف را با استرس و وسواس خاصی
لمس میکنم توی دستهام میبینم که از خانه ات بیرون آمدی.خیال میکنم خواب میبینم.
و دختری که بعد از تو بیرون می آید را نمیشناسم.چیزی توی گلویم را میگیرد
که صدایت نکنم.

کمربند سبز پاره پاره ی جدیدم را که سر یک شرط جانانه از تو گرفتم را به
کمرم بسته بودم.
بعد هی خیال میکردم امروز چه مرگم است که این همه مطمن راه میروم و یا حرف میزنم.
و فکر کردم شاید تو با دستهایت دور کمرم را محکم گرفته یی که اینهمه آرامم.

لای رگال لباسها همینطور که دنبال پیراهن زمستانی میگردم پدر جلویم طوری سبز
میشود که نه روسری دارم و نه لباس مناسبی.گند میخورد به سفرمان و برمیگردیم.

روز اول زمستان است.و من حالم خیلی خوب است.همینطوری.

2009-12-14T10:35:00.001-08:00

Don't try to fix me I'm not Broken.

2009-12-12T11:01:00.001-08:00

از حالا تا دو روز کاش میخوابیدم و تو پیش من بودی.دلم میخواد پرتاب بشم
به جلو.نه حتی یه قدم
عقب تر.

2009-12-11T09:18:00.001-08:00

حذف شد.به کسی بر نخوره.

2009-11-20T21:57:00.001-08:00

کاری از من نمی آید وقتی که توی عصرهای پاییزی ترافیک سنگین کلافه ات میکند و
من همینجور چشمهام را میدوزم به صورتت که معجزه شود.که برایم مثل بچه های آمادگی
وقتی که بهشان میگویی یک شعر بخوان و لب برمیچینند و قرمز میشوند از کلی
خجالت لبهات را
باز کنی و یکهو خیلی بی مقدمه شعر دانی و من را بخوانی.یه قصه یی دارم
بچه ها ...و وقتی
شعر میرسد به آنجا که بگویی همبازی و هم زبون ناخودآگاه زبانت آنقدر شیرین بگیرد که
هم زبون را بگویی هم زمون.و من بمیرم از خنده .و توی ته ته دلم که گرفته یک چیزی
تشر بزند که خودت را جمع کن دخترک.تمام شد هرچه که بود.
هوس کرده ام رویاهایم را بفروشم.بساط دلم را پهن نمیکنم اما جلوی هرکس و ناکسی.
میگویم بخر و نپرس از دلم که چه شد.که آخر قصه ام راخودم رجز خوانی کردم .
حالا باید نشانی خودم را از بین این همه عکس بید زده ی بوی نا گرفته پیدا کنم.
بگردم دنبال اینکه کدام خنده ام راستکی بود.از ته ته دل.که چقدر وکجا و
چرا خوشبخت نبودم؟

2009-11-19T10:18:00.001-08:00

اون آدمه که موهای سیاه سیاهش از زیر روسری فر خورده و بیرون ریخته شده و
جلوی صورتش
چتریه مثل بچه ها و لبهاش قرمزه و یه شال سبز سرشه و رگهای دستهاش بیرون زده و
دوربین روی دوش اش انداخته و یه جوری تند راه میره که یعنی خیلی به آخر
دنیا راه نمونده
و وقتی بچه ها رو میبینه چشمهاش میخنده.منم.

برای تو

2009-11-17T22:20:00.001-08:00

داره باروون میاد.صبحی که از ولیعصر رد میشدم و برگهای زرد و نارنجی رو
میدیدم که با باد میخورد
به شیشه ی ماشین بدجور دلم تنگ شد برات.زودی اومدم خونه نشستم پای عکس هات.
هی به چشمهات خیره شدم.به تارهای سفید موهات که تاب خورده بود بین سیاه
ها و گم شده بود.
فکر کردم خیلی سخت شده حالا که این همه توی دلمی.انگار نه انگار آخرین
باری که برایم نوشته بودی
هرچه خواستی گفتی و هیچ فکر نکردی من همان آدمی بودم که آمدم جلویت زانو
زدم و های های گریه کردم.
من احمقم شاید که یادم نمی ماند حرف ها را.و عجیب دلم برایت تنگ شده.