Δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά αυτήν έχουμε.

Ο Guardian ζήτησε από διάσημους συγγραφείς να γράψουν μερικούς κανόνες που ακολουθούν για τη συγγραφή. Η ιδέα ξεκίνησε από τον Έλμερ Λέοναρντ, που έχει γράψει και σχετικό βιβλίο. Συγγραφείς όπως ο Ρόντι Ντόιλ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και ο Νιλ Γκέιμαν δίνουν τις συμβουλές τους εδώ. Ο Ίαν Ράνκιν, η Τζόις Κάρολ Όουτς και άλλοι λένε τα δικά τους εδώ. Όπως καταλαβαίνεις, οι «συμβουλές» χρησιμεύουν περισσότερο για επίδειξη του εκάστοτε ταλέντου/εγώ παρά για πραγματική εφαρμογή.

Never use the words «suddenly» or «all hell broke loose». This rule doesn’t require an explanation. I have noticed that writers who use «suddenly» tend to exercise less control in the application of exclamation points.

Put it aside. Read it pretending you’ve never read it before. Show it to friends whose opinion you respect and who like the kind of thing that this is.

Unless you are writing something very avant-garde – all gnarled, snarled and «obscure» – be alert for possibilities of paragraphing.

Από το Οξύ
John A. Lindqvist: Άσε Το Κακό Να Μπει

Από τις Bell
Wilbur Smith: Ασεγκαϊ

Από τον Καστανιώτη
Κόρμακ ΜακΚάρθυ: Ο Δρόμος

Από τη Διόπτρα
Paul Hoffman: Το Αριστερό Χέρι Του Θεού

Από τις ΑΒΓΟ
Α. Νιούμπεργκ, Μ.Ρ. Γουόλντμαν: Γιατί Πιστεύουμε

When I was about eight, I started getting strange mail addressed to both me and my mother. These were usually notes written on pamphlets and other sorts of mail that required no postage. The messages were confusing, but generally seemed to be written by a man named Timothy McSweeney, who thought he was related to my mother, and who was hoping to visit soon. Sometimes Timothy would include train schedules and other plans. Sometimes they included drawings and diagrams. Usually the letters had a sense of urgency, as if after many years of searching for his relatives, he had found my mother and I, and wanted to reconnect as soon as possible.

Περισσότερος Ντέιβ Έγκερς εδώ.

Διάβασε εδώ τις επιλογές μου από 200 βιβλία που διάβασα τα τελευταία 6 χρόνια.

«

As Doc approached Downtown L.A., the smog grew thicker, till he couldn’t see to the end of the block. Everybody had their headlights on, and he recalled that somewhere behind him, back at the beach, it was still another classic day of California sunshine. Being on the way to visit Adrian Prussia, he`d decided not to smoke much, so he was at a loss to account for the sudden appearance, rising ahead, of a dark metallic gray promontory about the size of the Rock of Gibraltar. Traffic crept along, nobody else seemed to see it. He thought about Sortilege’s sunken continent, returning, surfacing this way in the lost heart of L.A., and wondered who’d notice it if it did. People in this town saw only what they’d all agreed to see, they believed what was on the tube or in the morning papers half of them read while they were driving to work on the freeway, and it was all their dream about being wised up, about the truth setting them free. What good would Lemuria do them? Especially when it turned out to be a place they’d been exiled from too long ago to remember.

AP Finance was tucked somewhere between South Central and the vestigial river, hometown of Indians and bindlestiffs and miscellaneous drinkers of Midnight Special, up a wasted set of what looked like empty streets, among pieces of old railroad track brickwalled from view, curving away through the weeds. Cut in front and across the street, Doc noted half a dozen or so young men, not loitering or doing substances but poised and tonic, as if waiting for some standing order to take effect. As if there was this one thing they were there to do, one specialized act, and nothing else mattered, because the rest would be taken care of by God, fate, karma, others.

Inside, the woman at the front counter gave Doc the impression of having been badly treated in some divorce settlement. Too much
makeup, hair styled by somebody who was trying to give up smoking, a minidress she had no more idea of how to carry than a starlet did a Victorian gown. He wanted to say, “Are you okay?” but asked to see Adrian instead.

»

Από το Inherent Vice, του Τόμας Πίντσον. To διάβασα. Μου άρεσε. Διάβασε review.

Από τις Bell
Carole Matthews: Η Δίαιτα Της Σοκολάτας!
James Patterson: Ο 5ος Ιππέας

Από τη Διόπτρα
Paul R. Sheele: Διαβάστε 10 Φορές Γρηγορότερα

Πέθανε σήμερα, στα 91 του. Ευκαιρία να διαβάσεις τα 13 διηγήματά του στον New Yorker (περιλαμβάνονται και τα «Franny» και «Zooey») και βέβαια να αγοράσεις το Catcher in the Rye αν δεν το έχεις ήδη.

Θυμήσου:
Γιατί ο Σάλιντζερ πίστευε πως το Catcher in the Rye δεν μπορεί να γίνει ταινία
Πληροφορίες από τους New York Times για τη ζωή του

O γνωστός μελλοντολόγος και εφευρέτης έφτιαξε τη δική του εκδοχή για τον ιδανικό e-reader, ένα πρόγραμμα για PC και iPhone που λέγεται Blio και σου δίνει τη δυνατότητα να δεις τα βιβλία σε τρισδιάστατο γραφικό περιβάλλον μέσα-έξω, να γυρνάς τις σελίδες με διάφορες τρόπους, να βλέπεις embedded βίντεο στο κείμενο, καθώς να ακούς μια ανάγνωση του κειμένου παράλληλα με την ανάγνωση με την οθόνη. Διάβασε περισσότερα εδώ κι εδώ.

Ένας συντάκτης του Guardian φαντάστηκε πώς θα ήταν μια σύγχρονη Οδύσσεια με το δικό του γιο σε ένα μετα-αποκαλυπτικό κόσμο. Διαπιστώνει πως ο Κόρμακ Μακάρθι δεν ήταν και πολύ ακριβής στην περιγραφή του.

Fires burst out spontaneously. And go out. Grey turns to red. Turns to black. A few mutants huddle under flickering neon.

Are they paedophiles, Dad?

No. They are not paedophiles.

What is a paedophile? Bob sniggers.

I’ll tell you later.

What are they doing to that baby?

They’re roasting it on a spit.

Cool. That’s well sick. Take a picture of it on your mobile.