Bu arayışta hayalimde özellikler aşağıdaki gibiydi:

• Stereo olması
• Birden fazla cihaz ile eşleşebilmesi (eş zamanlı olmasa da olur)
• Cihazın müzik çalar özelliklerini kontrol edebilmesi
• İyi kaliteli müzik dinleme deneyimi sağlaması
• Kablolarla uğraşmadan taşıma imkanı

Birçok elektronik marketi dolaşıp, onlarca satış temsilcisinden gerçekten uzak sallamasyon bilgilere maruz kaldıktan sonra tam umutsuzluğa kapılmıştım ki, evimin yakınındaki alışveriş merkezindeki Nokia mağazasına gitmeye karar verdim. Umutsuzca gittiğim bu Nokia mağazasında başka hiçbir yerde göremeyeceğim bir hizmet ile karşılaştım. Bana yardımcı olan satış görevlisi reyondaki tüm BT  kulaklıkları denememi sağladı, piyasadaki tüm Nokia BT kulaklıklarını denemiş oldum. Böylece Nokia BH 214 ile tanıştım.

Nokia BH 214′ü mağazada denediğimde ses kalitesi beni etkiledi. Genellikle bu tür cihazlarda en az kaliteli parçalar kulaklıklar olur ancak bunda öyle değildi. Ayrıca kulaklıkların BT ünitesinden ayrılabiliyor olması bana özgürlük sağlayacak gibi gözüküyordu. İstersem evdeki  Sennheiser kulaklıklarımı da kullanabilecektim.

Yine de aklımda bazı şüpheler ile alışverişimi tamamladım ve hemen kullanmaya başladım (129.TL). Kullanmaya başladıktan sonra telefonda konuştuğum herkes sesin çok kaliteli geldiğini söylemeye başlamıştı. Bu kadar iyi özellik fazla, mutlaka bir eksiği vardır diyerek evin yolunu tuttum. Eve geldiğimde bir mesafe testi yapmaya karar verdim. Sonuçlar iyice şaşırtıcı idi, kapalı mekanda arada duvar varsa 5 mt’ye kadar iletişim sağlayabiliyodu. Açık ortamda ise 10 mt’ye kadar sorunsuz ve kesintisiz yüksek kaliteli müzik dinleyebiliyordum.

Bu seçimle hedefi tam 12′den vurmuştum.

Sonrasında bu cihazı alarak başka bir sorunu daha çözdüğümü fark ettim. Kulaklıklarını çıkardıktan sonra elimde herhangi bir cihaza bağlayabileceğim BT alıcı ünitesi oluyordu. Bu da aslında müziklerimi istediğim herhangi bir model müzik setinden kablosuz dinleme imkanı sağlayacaktı.

Hemen denemeyi yaptım ve ses kalitesi, kullanılabilirlik ve sağladığı kolaylıklarla bir kere daha BH 214 beğenimi kazandı. Bu cihaz sayesinde salondaki koltuğumda otururken veya mutfakta iken telefonumdan müzikleri değiştirebiliyor ve sesi açıp kapatabiliyor, bilgisayarımdaki müziklerimi müzik setimden kablosuz olarak dinleyebiliyordum. Yani bir nevi Audio Air Play özelliğine sahip olmuştum. Evin neredeyse her yerinden yayın yapabiliyordum.

Tüm bu özellikleri ve yüksek kaliteli sesi sayesinde BH 214′ye verilen parayı son kuruşuna kadar hak eden bir BT kulaklık olduğunu kanıtlamış oldu.

Tabi ki iPhone’un BT cihazlara sağladığı destek ve arayüzdeki kullanım kolaylığı da bu deneyimde katkısı büyük. iPhone bugüne kadar gördüğüm en başarılı BT bağlantı performansına sahip cep telefonu. Konuşmanın herhangi bir anında ses cihazını değiştirebilmek, müzik çalarken müziğin hangi ses cihazına gönderilebileceğini seçebilmek çok büyük kolaylık sağlıyor.

iPhone Ses Çıkışı Seçimi

Ses çıkışı seçimi butonuna bastıktan sonra açılan menüden anlık olarak istediğim ses çıkışını seçebiliyorum ve kesintisiz bir şekilde o seçeneğe yönlendiriliyorum.

iPhone Ses Seçenekleri

Bunun yanısıra iPhone ile BT cihaz kullanırken telefondan cevap verirseniz sesi otomatik olarak telefona, kulaklık butonu ile cevaplarsanız kulaklığa gönderiyor.

Tabi ki bu kadar güzel ve memnun edici özelliğin yanında birkaç ufak eksi özellik de var. Çok da önemli olmayan bu eksiler aşağıdaki gibi:

• iMac (Snow Leopard) ile müzik dinlerken sorunsuz olarak çalışıyor, ancak BT mikrofon olarak bilgisayarlarda kullanamadım. Belki Lion’da çalışıyordur.
• Zaman zaman alıcı üzerindeki kontroller geç cevap veriyor. Bu her zaman olan bir durum değil.

Bunun dışında 10/10 verebileceğim, fiyatını sonuna kadar hak eden muhteşem bir cihaz.

Bu vesile bu yazının  almak isteyip de araştıranlara bir kaynak olacağını umuyorum.

Bu zaman zarfında toplam yaptığım sınav ve finallerin sayısı 60′ı geçmiştir. Yeterli bilimsel veri toplamaya yetti anlayacağınız. Kabaca şöyle bir istatistiğe ulaştım (Ortalama 25 kişilik sınıf için veriler):

• Her bir sınav döneminde bir yakını ansızın rahatsızlanan öğrenci sayısı: 2 öğrenci / sınav.
• Sınavdan bir gece önce bilgisayarı bir anda çöken öğrenci sayısı: 4 öğrenci / sınav
• Sınav için kullanması gereken programı vizeye kadar henüz bilgisayarına yüklememiş öğrenci sayısı: 2 / sınav
• Sınav için kullanması gereken programı finale kadar henüz bilgisayarına yüklememiş öğrenci sayısı: 1 / sınav
• Sınavdan bir gece önce hastalanan öğrenci sayısı: 2 / sınav.
• Aynı gün arabası bozulan öğrenci sayısı: 2/sınav

Verilerden de görüldüğü gibi en önemli sorun bilgisayarların çökmesi (gezegenlerin etkisi olabilir).

Verdiğim dersler genellikle bir proje teslimi içeriyor. İlk yıllarda öğrencilerden projeleri hazırlayıp final gününde teslim etmelerini bekliyordum, ama gördüm ki yukarıda sıraladığım aksilikler çocukların peşini bırakmıyor. Sınavları sınıfta yapmaya karar verdim. Elbette o zaman da başka aksilikler çocukların peşini bırakmadı. Hatta bir tanesi aynı gün içinde hem bilgisayarı bozuldu hem de kayboldu.

Anlayacağınız çocukların bahane üretmek ile ilgili sorunları yok ancak yaratıcılıkları biraz kısıtlı. Hep aynı bahanelerle geldiklerinin farkında değiller.

İşin kötüsü bu bahaneler benim tarafımda “bana ne” kelimesine dönüşüyor. Aslında anlamıyorlar ki yapılan her sınav, verilen her ödev insanın kulağından tutup zorla öğretmekten başka hiçbir amacı olmayan bir öğretme etkinliği. Bahanelerle gelenlere “Bana ne” diyorum.

Herhangi biri bir bahane ile lafa başladığında artık otomatik olarak kulaklarım ile beynimin bağlantısı kesiliyor, duvar oluyorum. Çünkü bahaneler tembelliği ve gerçekleri saklamak içindir. Samimiyet üzerine kurduğunuz ilişkilere zarar verir. Bu yüzden filmlerde, gördüğümüz adamların, kadınların karakterlerine hasta oluruz, diğer karakterlerle ve sizinle harbi ilişkiler kurarlar.

Bir şekilde bir yerlerde bunu öğrenmemiz, öğretmemiz gerekiyor. Öncelikle kendimize sonra çocuklarımıza.

Çünkü gerçek hayatta bahanelerle ancak aç kalırsınız. Beklentisi size verilen işin yerine getirilmesi olan işverenlerinizle sorunlar yaşarsınız. Eğer kendi işinizi yapıyorsanız başkalarının başarılarını izlersiniz. Her zaman bir bahaneniz olur. Her zaman elinizden gelenin en iyisini yapmaya çalışmak tüm kredilerin sizin hanenize yazılmasına yardımcı olur.

Elinizden gelenin en iyisini yaptığınızda, işvereniniz, öğretmeniniz tarafından bu çok net bir şekilde anlaşılır. En azından kendi adıma söylemek isterim ki benim için öğrencinin ne kadar çaba harcadığı, sonuca ne kadar ulaşmaya çalıştığı ulaştığı sonuçtan çok daha önemli. Çünkü üniversite eğitimi bir bilgi eğitimi değil aslında (buna ayrı bir yazıda değineceğim). Üniversite eğitimi bir disiplin eğitimidir. Askeri bir eğitim disiplininden bahsetmiyorum. Aradığı bilgiyi nasıl bulabileceğini, hedefe ulaşmak için neler yapacağını öğrendiği ve bunu hayatına da uygulayabildiği bir disiplin.

Eğer bu çok değerli dört yıl içinde bu disiplini öğrenmek yerine sürekli bahaneler bularak etrafından dolaşmaya çalışılırsa hayatın gerçeklerini anlamak için epey bir zaman kaybetmek gerekir.

Kötü yanı bahaneler bir süre sonra kendinizin inandığı ve içinde yaşadığı sanal bir dünya yaratır. Yapmak istediğiniz ama yapmaya başlamadığınız birçok hayaliniz ve sonuçlandıramadığınız işiniz olur. Yanlış anlaşılmasın, bir işi yapmaktan vazgeçmek başka bir şey o işi gerçekleştirmek için hayal kurmak ama bahanelerle ertelemek başka.

Belki de temel eksiklik başarının tadının ve insana verdiği gücün henüz tadılmış olmaması ve inanç eksikliğidir. Tüm kalbimle ve inancımla söylüyorum amaçladığınız bir işi bitirmek en büyük başarıdır. Sonuçları istediğiniz gibi olmasa da bitirmiş olmanın başarısı başka işlere başlama gücü verir. Sizi inancınıza bağlar.

Gerçeğin her zaman bizi özgür kılacağı gerçeğini hatırlayarak görüşmek üzere.

Adobe olmayacağını bildiği ama bir türlü bitiremediği ilişkisini tüm cesaretini toplayarak bitirdi. Şahsi fikrim Flash ile uygulama geliştirmek hiçbir zaman doğru bir karar ve yön değildi. Ama o zamanlar bu tür uygulamarı geliştirecek ne bir çalışma ortamı ne de uygun bir dil vardı dolayısı ile Flash platformu tek ve işe yarayan seçimdi. Artık var. jQuery bu işin ilk çivisini çakan, HTML 5 de sonuncuyu yerine koyan oldu.

Bu konuda açıkçası üzgünüm, çünkü bugün bile Flash’ın yerini alabilecek  ve geniş kitleler tarafından kullanılan bir animasyon ve üretim aracı yok. Flash Player ve Flex’in artık terk edildiği bir ortamda kitlelerin Flash peşinden gitmeyecek ve Adobe de zaman içinde Flash ismini ürünlerinden silecektir. Flash Media Server, Wowza gibi birden fazla formatı desteklecek ve ismi Adobe Media Server olarak değiştirilecek, Flash Builder, Adobe Builder olarak yeniden adlandırılacak ve birkaç yıl sonra Flash’ı sadece isim olarak hatırlayacağız. Muhtemelen AS3 dilinin yerini de javascript alacaktır. Benzer örnekler daha önce Macromedia zamanında Authorware ve Director için yaşandı.

Büyük kısmı kurumsal müşterilerden oluşan Flex için Adobe geliştirimin devam etmesi amacıyla SDK’sını açık bir proje olan Spoon Project’e devretmeye karar verdi. Çünkü bu kadar fazla önemli müşterinin olduğu bir alanda bir anda çekilme kararı vermek imkansız. Artık Flex’in kaderi bu açık proje tarafından belirlenecek. Ama mobil tarayıcı olmadan üretilen ürünler nasıl görüntülenecek ve spoon bu konuda neler yapabilecek gerçekten merak ediyorum.

Birçok geliştirimci tepkili, gelecek konusunda soru işaretlerine sahipler ve ihanete uğramış hissediyorlar. Çok da haklılar, çünkü Adobe’nin 2010 MAX etkinliğinde ortaya koyduğu tavır, birçok markanın (Motorola, Google) Flash Player destekleyen ürününü ücretsiz dağıtması herkesi daha da heyecanlandırmıştı. Beklentiler  yükseldi, firmalar, geliştirimciler bu yöne doğru yatırım yaptı. Ama sonuçta Amerika’nın ekonomik krizinin bir gecede patlak vermesi gibi, bir gecede herşeyin daha iyi olması için yeni yönlere ilerlemeye karar verildiği (stratejik bir açıklama) açıklaması yapıldı. Ve Adobe yılsonu kar hedeflerini tutturabilmek için artık yeni yöne ilerlemeyi düşündüğü teknoloji alanından 700 civarında kişinin işine son verdi. Bu neredeyse şirket çalışan sayısının %10′u.

Özetlemek gerekirse Adobe hisse ortaklarını ve şirketin geleceğini düşünen bir karar aldı, bu kararı daha tutarlı bir şekilde alabilirdi, ama sonuçta kar hedefini tutturacak ve hissedarlar CEO’yu daha çok sevecekler. Şirket içi olayları daha iyi anlamak için Margin Call filmini izlemenizi öneririm. Önemli olan günün sonunda karda ve hayatta olmaktır.

Birçok geliştirimci para kazandığı, kullanılması için önder olduğu ve tavsiye ettiği teknolojinin bir gecede habersiz bir şekilde ortadan kalkmasına doğal olarak kızgın. Fakat bunun geleceğini birkaç yıldan beri belliydi. Bu nedenle kimseyi suçalamadan önce her zaman akılda tutmakta yararlı olan şeyler var: Her marka, firma önce sizi değil kendisini düşünür bu nedenle yumurtaları aynı sepete koymamakta yarar var.

Daha iyi bir web için bunun olması gerekiyordu, ne yazık ki!…

Herkesin kendine göre bir iş akışı var ve bu çerçevede en çok yararlandığı yazılımlar ve eklentiler. Firefox benim iş akışlarımda çok önemli bir yer tutuyor, bu nedenle işime yarayan eklentiler bulunca da çocuk gibi seviniyorum.

Eklentili Firefox, kaslı ve şişman bir file dönüşse ve zor hareket etse de çok işime yarıyor.

En çok yararlandığım ve işime yarayan Firefox eklentilerinin listesi:

1. Colorzilla: Web sayfası içinden renk seçici. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/colorzilla/
2. Copy Links: Sayfa içindeki birden fazla linki clipboard’a kopyalama eklentisi https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/copy-links/
3. CSS Reloader: İştu favorimlerinden birisi, tasarımla uğraşırken sayfanın sadece CSS’lerini yenilememi sağlıyor. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/css-reloader/
4. Firebug: Öyle bir eklenti ki anlatılmaz yaşanır, yaşatır. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/firebug/
5. Measure it: Tarayıcı içinde ölçme biçme işlemleri için kesinlikle gerekli. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/measureit/
6. Show IP: Sunucunun IP adresi bilgisi veren eklenti. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/showip/
7. Pixel Perfect: Süper bir eklenti, Firebug içine ekleniyor ve sayfa üzerinde istediğiniz resmi açmanızı ve yerleştirmenizi sağlıyor. https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/pixel-perfect/

Şimdiye kadar keşke şöyle bir eklenti olsa dediğim herşeyi Firefox’da buldum. Dediğim gibi her ne kadar kocaman hormonlu ve kaslı ve bir file dönüşse de Firefox’u seviyorum.

Olayların gelişimine bakış için geçmişe şöyle bir göz atalım:

• 2005 yılının Mayıs ayında Adobe, Macromedia’yı satın aldı ve o güne kadar İnternet teknolojileri açısından gelmiş geçmiş en büyük buluşlardan biri olan Flash platformuna sahip oldu.
• Aynı yıllarda, (2006 yılında) jQuery duyuruldu. Javascript ile sayfa etkileşimleri için büyük sorunlardan biri jQuery yaklaşımı ile daha kolay çözülür hale gelmeye başlamıştı.
• jQuery’nin yükselişi ile birlikte web’de etkileşim ve UI deneyiminde alternatifler ortaya çıkmaya başladı.

Aslında tam da bu noktada Flash Platformunun varlığına tehdit oluşturan gelişmeler yaşanmaya başladı:

• Bunlardan birincisi Flash Platformunun aslında veri gösterimi, dashboard, vb konularda geliştirim açısından kolay ve hızlı uygulanabilir olmayışı ve bu teknolojinin alternatifi olmaması,
• Platformda uygulama geliştirmenin zorluğu (ActionScript 3.0),
• Adobe’nin, Macromedia’yı alması ile birlikte yeni dönüşüm için kendi içine kapanması ve 2007 yılına kadar bu entegrasyon ile vakit geçirmesi ve bu arada Flash Platformunun odaklanmansı gereken kolay geliştirim imkanlarına kulaklarını tıkaması,
• iOS’in herkesin izlediği gelişiminin başlaması ve yeni bir platform oluşumu için çok net hedeflere sahip olması,
• 2010 ile HTML5 ve CSS3′ün sahnede yerini alması,
• Flash Catalyst gibi bir uygulamanın 5 yıl gecikmeli olarak kullanılabiliyor olması,
• Adobe’nin, Macromedia’dan daha az kullanıcı grubu (geliştirimci, tasarımcı) odaklı olması.

Tüm bu kriterleri değerlendirdiğimizde bugün Flash platformunun birçok yazıda, CEO konuşmasında, vb kaynaklarda sorunun kaynağı veya fazlalık olarak gösterildiği konuma gelmiş durumdayız.

Ör: http://www.fastcompany.com/1737377/firefox-vp-flash-is-going-away

Elbette Flash Platform’unun vazgeçilmez olarak göremeyiz. Gelişim ile birlikte görevini başka teknolojilere bırakacaktır.
Ancak bu görev değişikliği biraz erken gibi geliyor bana. Bu değişikliğin erken olmasının sebepleri yukarıda saydığım gelişmeler.

Adobe, Flash platformunun etkisi gitgide kaybolmaya başlasa da her sene karını daha da arttıran bir şirket olarak hayatına devam edecek.

Geliştirimci, fanatik Flash platformu sevenler ve geç uyarlayıcılar (bugün ile geç uyarlayıcılar arasında 3 sene var) hala bu platform için çalışacaklar.

Geldiğimiz son aşamada Adobe Flash Builder, HTML5′e de çıktı verebilen bir geliştirim aracı olarak konumlanacak. Belki önümüzdeki yıllarda MAX’de çok kolay kullanılabilen (Catalyst özelliklerine sahip) sürümleri ile karşılaşıyor olacağız.

Fakat biz buradan başka birşey öğreniyor olacağız: Eski kral gitti yaşasın yeni kral. Artık web dünyasında krallıkların sona erdiğini söyleyebiliriz.
Hergün yeni bir kral.

Bu arada,

Database Client (Veritabanı istemcisi): Herhangi bir veritabanına bağlanabilmek için gerekli olan temel bağlantı sürücülerini, yöntemlerini içeren uygulamalar.

Enviromental Variables (Ortam Değişkenleri): İşletim sisteminin bazı komutlara veya uygulamalara kolay erişim sağlamak için tuttuğu değişkenler.

Sorun şuradan kaynaklanıyor:

1. derecede kusurlu: Oracle. Nedeni: Söz konusu client dosyalarını herhangi bir yere kopyalıyorsunuz sonrasında da Mac OS X’e Oracle’ın şu klasörü burada, bu klasörü burada diye ortam değişkenlerini (enviromental variables) tanıtıyorsunuz. Ama bir kurulum dokümantasyonu var ki hep linklerle başladığınız yere dönüyorsunuz.

Dolaylı Kusurlu: Mac OS X, işletim sistemi seviyesinde ortamsal değişkenleri düzenlemek daha basit olmalı. Konu okuduğum kaynaların birinde, “Bu işi nasıl kolay ve sihirli bir şekilde çözersiniz” diye anlatılmıştı.

Sonuç: Kurban edilen birkaç nöron ve zaman.

Ne yapmak gerekli:

Bu işi çözmek için aşağıdakileri yapmak gerekiyor:

1. Oracle veritabanınızın erişebileceğiniz bir yerde kurulu olması gerekiyor. Yerel ağ veya benzeri bir şekilde. Benim örneğimde Oracle 10g söz konusu.
2. Oracle 10 g Client’ı indirin. http://www.oracle.com/technology/software/products/database/oracle10g/htdocs/10204macsoft.html
3. İndirilen dosyayı açtıktan sonra Applications klasörü altına kopyalıyoruz (bu bir zorunluluk değil ama bir kullanıcının kendine yakışanı yapmasıdır).
4. Daha sonra işletim sisteminin komut istemcisi olan Terminal’i (Applications > Utilities > Terminal) açıyoruz. Sonraki işlemleri yapmak için yönetici (administrator) yetkisine sahip olmanız gerekebilir.
5. Mac OS X’in ortam değişkenlerine Oracle’ın , Kütüphanesinin, Binary dosyalarının nerede olduğunu anlatmamız gerekiyor. Zaten Mac OS X in kendine özgü ortam değişkenleri var, örneğin Terminal’i açıp da ls dediğinizde bu komutu nerede bulacağını ortam değişkenlerinden buluyor. Uygulamaların ikametgah kaydı diyebiliriz kısaca.
6. Bu işlemi yapmak için .bash_login dosyasını düzenleyeceğiz. Bu dosya siz login olduğunuzda yapılacak işlemlerin tanımlandığı bir alan. Bu dosyayı düzenleyebilmek için aşağıdaki kodu yazıyoruz. Nano, komut satırı destekli bir metin düzenleme uygulaması, sudo ise bu uygulamayı yönetici olarak çalıştırmanızı sağlayan komut.

   
   sudo nano .bash_login
   

7. Karşınıza bir metin düzenleyici uygulama çıkacak, arayüzü komut satırı istemicisi olan bu uygulama içine kopyalama yapıştırma yapabilirsiniz, ama fareniz bu alanda çalışmayacaktır. Aşağıdaki koddaki {} da dahil olmak üzere aradaki alanı Oracle Client Klasörünüze uygun olarka düzeltin. Benim örneğimde bu isim Oracle_10204Client_MAC_X86, yani 1. satır şu şekilde:

   export set ORACLE_HOME=/Applications/Oracle_10204Client_MAC_X86/ohome

   Daha sonra tamamını az önce açmış olduğunuz .bash_login dosyayı içine yapıştırın. İşlemi tamamladıktan sorna Ctrl + x komutue kayıt edin karşınıza çıkan soruları cevaplayın. Ortam değişkenlerini tanımlamış olduk.

   
   export set ORACLE_HOME=/Applications/{Oracle Klasör ismi}/ohome
   export set DYLD_LIBRARY_PATH=$ORACLE_HOME/lib
   export set TNS_ADMIN=$ORACLE_HOME/network/admin
   export set PATH=$PATH:$ORACLE_HOME/bin
   

8. Yaptığınız işlemleri aşağıdaki komutları yazarak deneyebilirsiniz. Bu işlemin doğru sonuç vermesi için yeniden login olmanız gerekebilir.

   
   echo $ORACLE_HOME
   echo $DYLD_LIBRARY_PATH
   echo $TNS_ADMIN
   echo $PATH
   

9. Eğer bağlanacağınız veritabanlarında Dil kodlamaları farklı ise bu durumda Oracle_10204Client_MAC_X86/ohome/instantclient klasörü altındaki light klasörünü silmek veya adını değiştirmek isteyebilirsiniz, çünkü bu klasör varken oracle light client’ı kullanacaktır ki bu istemci özellik olarak daha az dil desteğine sahiptir. Bu durumda bağlanacağınız veritabanı ile ilgili dil kodlaması hatası verebilir.
10. Yaptığımız işin sağlamasını sqlplus plsql/plsql@orcl komutu ile yapabiliriz. Başarılı bir bağlantı elde ediyor olmanız lazım.

Windows’da çalışan bir TNSNAME.ORA dosyanız varsa bu dosyayı Applications/Oracle_10204Client_MAC_X86/ohome/Network klasörü altına kopyalamalısınız.

Navicat Premium: Bunun yanısıra eğer istemci olarak Navicat Premium kullanıyorsanız Preferences alanından Oracle klasörlerini göstermeniz gerekli.

Navicat bende bazı veritabanlarına bağlanırken sorun oluşturdu bu nedenle şimdilik Aqua Data Studio’yu kullanıyorum, ayrıca Oracle’ın da ücretsiz bir uygulması var:

SQL*Developer:

http://www.oracle.com/technology/software/products/sql/index.html

Bunun dışında istemci uygulama önerisi olan varsa sevinirim.

Örneğin sitenizin içinde yer almasını istediğiniz aşağıdaki yapıyı (breadcrumb) veritabanı içindeki verilerden alıp oluşturmanız gerekiyor.

Anasayfa >Amerika Kıtası > Kuşlar > Yırtıcı Kuşlar > Kel Kartal

Ve verileriniz de veritabanında aşağkine benzer bir tabloda tutuluyor:

Bu durumda en altta bulunan satırdan anasayfaya kadar olan veriyi analiz edip birbiri ile ilgili olanları eklememiz gerekecek. Buradan örnek dosyayı indirebilirsiniz.

Bu işlem için iki fonkisyona ihtiyaç duyacağız:

Bunlardan birincisi bizim parametrelerimizi (bulunduğumuz içeriğin ID’si ve anasayfa’nın ID’si) göndereceğimiz fonksiyon. Bu fonksiyon asıl veriyi oluşturacak olan ikinci fonksiyonu çağaracak ve ona içini dolduracağı boş bir değişken gönderecek.

Fonksiyon 1: getParentStructure(ContentID,HomePageID)

<cffunction name="getParentStructure">
<cfargument name="contentID">
<cfargument name="homepageID">
<cfset ParentData="">
<cfset ParentData=ListChangeDelims(ParentData,"|")>
<cfset ParentDataOutput = getParent(ParentData,ContentID,HomePageID)>
<cfreturn ParentDataOutput>
</cffunction>

Fonksiyon 2: getParent(ParentData,ContentID,HomePageID)

İkinci fonksiyon ise birinciden gelen veriye göre kendini kendi içinde işlem tamamlanana kadar tekrarlayacak fonksiyon. Burada ikinci fonksiyonun recursive (kendi kendini çağıran) özelliğini 13. satırda görebilirsiniz. Şartlar sağlanana kadar bu fonksiyon kendini tekrar tekrar çağıracak. Örneği incelemek için çalışan dosyayı buradan indirebilirsiniz.

<cffunction name="getParent">
<cfargument name="ParentData">
<cfargument name="ContentID">
<cfargument name="HomePageID">
<cfquery name="qSiteTreeII" dbtype="query">
SELECT * FROM qSiteTree WHERE CONTENTID=#arguments.contentid#
ORDER BY PARENTID, ORDERME ASC
</cfquery>
<cfif arguments.ContentID NEQ arguments.HomePageID>
<cfset nextParent=qSiteTreeII.PARENTID>
<cfset breadCrumbItem="<li><a href='' >"&qSiteTreeII.MENUTITLE&"</a></li>">
<cfset breadCrumb=ListPrepend(ParentData,breadCrumbItem,"|")>
<cfreturn getParent (breadCrumb,nextParent,arguments.HomePageID)>
<cfelse>
<cfset breadCrumbItem=application.homePageItem>
<cfset breadCrumb=ListPrepend(ParentData,breadCrumbItem,"|")>
<cfset breadCrumb=Replace(breadCrumb,"|","","ALL")>
<cfreturn breadCrumb>
</cfif>
</cffunction>

http://vimeo.com/5172265
http://vimeo.com/7308877
http://www.flashcomguru.com/index.cfm/2009/11/2/cf9-mamp-snowleopard
http://blog.paulpounder.com/?p=27
http://www.dgrigg.com/post.cfm/12/18/2007/Leopard-Coldfusion-8-and-MAMP
http://blog.flashgen.com/2009/06/16/configuring-coldfusion-mamp-pro/

Ancak bunun dışında bir hata var ki bununla ilgili olarak pek kimsenin birşey yazmış olma ihtimali yok. Bu hata ne yazık ki Java temelli uygulamalarda peşimizi bırakmayan dil hatası.

error Deployer Service failed to deploy file:/Applications/ColdFusion8/

Bu hatayla, sevgili Aytaç’ın yeni aldığı Mac Book Pro’suna CF yüklerken karşına çıkmasıyla tanıştım.

Yeni Mac OS X üzerine yukarıdaki açıklamalara göre MAMP + CF kurulumu sonrası herşey düzgün çalışıyor. Ancak CS5 kurulumu sonrasında CF çalışmamaya başlıyor ve yukarıdaki hata kodunu veriyor.

Sorunu çözmek için JVM ayarlarından, makina üzerindeki JRE’e kadar birçok farlı yere baktık. Loglar bize hatanın sebebini hemen gösterdiğinden (!) işin heyecanı kaçmasın diye loglara bakmadık. Herneyse 45 dk boyunca çeşitli seçenekleri denedikten sonra aklıma sevilen dil sorunu geldi. Bugüne kadar Mac OSX’de bu nedenle bir sorun yaşamadığımdan bu seçenek aklıma en son geldi.

Uzun lafın kısası sorunun nedeni System Preferences > Language & Text altında bulundu. Bu seçenek sonrasında açılan pencerede English seçeneği üstte olmalı. Bu durumda sistemin dil kodlamasına göre çalışan uygulamalar bu seçeneği varsayılan olarak algılıyorlar.

Bunun CS5 ile ne ilgisi var diye soracak olursanız, CS5 kurulum sırasında klavye ayarlarınıza göre arayüz dilini gösteriyor ve buradaki dil seçeneğini değiştiriyor.

error Deployer Service failed to deploy file:/Applications/ColdFusion8/

For those comming through a google search and do not understand Turkish, one of this error may be because your system settings for Language & Text (System Preferences > Language & Text) is a double byte chracter code language, like Turkish. So make sure English is the first on the list.

Mavi Köşe: Müşteri – Kırmızı Köşe: Sen

Aşağıdaki içerik yanlış anlaşılmasın şurası kesin: Müşteri size bir iş yapmanız için para ödüyor ve bu noktada müşterinin talepleri ve yöndirmeleri kesinlikle önemli. Ama bu durum müşterinin durması gereken yeri bilememesi veya sizin onu durduramanız ile istemediğimiz yerlere doğru ilerliyor.

Bu içeriğin orjinal halineTheoatmeal.com sitesinden erişebilirsiniz. Aşağıda ise sunumlarda kullanmak için çevirdiğim halini bulabilirsiniz. Sizinle de paylaşmak istedim.



Orjinal İçerik: How a Web Design Goes Straight to Hell / http://theoatmeal.com/comics/design_hell

İçerikler ve varlıklar sayısal dünyaya kaymaya devam ettikçe bu varlıkların korunması da daha sık gündeme geliyor.

Bu nedenle oluşturulmuş güvenlik önlemlerine DRM (Digital Rights Management) yani Sayısal Hak Yönetimi adı veriliyor. DRM’in temel işlevi herhangi bir içeriği kullanan kişinin bu içeriğe gerçekten erişiminin olup olmadığını belirlemesi ve buna göre içeriğe erişime izin verilip verilmemesi.

Özellikle müzik endüstrisinin mp3 dosyalarının yasa dışı yollarla çoğaltılması nedeniyle uğradığı zararın önüne geçmek için çok umut bağladığı bu teknoloji günümüzde diğer sayısal varlıklar için de kullanılabilir durumda.

Kitaplar ve dergiler için iki farklı sayısal dosya formatı söz konusu: PDF, EPUB.

Bu konuyu aktarırken bir müşteri örneği üzerinden gitmek istiyorum.

Müşteri çözüm olarak üretmiş olduğu kitapları EPUB yada PDF olarak yayınlamak istiyor ancak bunların da yasa dışı olarak dağıtılmasının önüne geçmek istiyor.

Sonuç tam bir yol ayrımıydı. Verilmesi gereken karar çuvaldızı parayla içeriği satın almış kullanıcıya mı yoksa içeriği üreten yayınevine mi batırmaya karar vermekti.

PDF dokümanlarına DRM uygulandığında gerekli doğrulama yapılmadan içeriği satın alan kişi bu içeriği göremiyor. Bu arada DRM uygulanan dokümanları bilgisayar dışındaki diğer cihazlarda açmak henüz zor. Doğrulama işlemi ve aldığınız dokümanın bilgisayarda okunabilir olması bir süreç gerektiriyor, bu süreç içinde bilgisayarınızı dokümanı açabilecek şekilde doğrulamanız ve DRM uygulanmış PDF veya EPUB dokümanını açmak için Adobe Digital Editions programını da yüklemiş olmalısınız. Günümüzdeki DRM sistemlerinden PDF veya EPUB dokümanı alıp bunu okumak istediğinizde birçok sıkıcı ve zor adımı gerçekleştirmek zorunda kalıyorsunuz. Bu durumda çuvaldız parayla içeriği satın alan kişiye batırmış oluyoruz.

Ancak ikinci bir yaklaşım daha var:

DRM’in kullanım zorlukları ve kullanıcılar tarafından tercih edilmemesi bazı yayınevlerinin kaçınılmaz sona daha hızlı ilerlemesini sağlıyor.

Yenilikçi yayınevlerinden biri olan PeachPit Nisan ayı itibari ile  kitaplarının sayısal sürümlerinden DRM uygulamasını kaldırdı. Yani artık PeachPit’den aldığınız herhangi bir kitabı DRM ile doğrulamak zorunda değilisiniz. Yani artık birçok mobil cihazda bu kitapları okuyabilirsiniz. Burada PeachPit kitapların sahipleri ile olan bağını sağlamak için kitapların içine görünmeyecek bir bölüme kitabı satın alan kişinin adını yazıyor. Bununla birlikte kitap üzerine de içeriği engellemeyecek bir etiket ile bu kitabın kime ait olduğunu belirten bir yazı yazıyor. Böylece kitapları satın alan kullanıcıların, pdf dokümanlarını paylaşmalarının kısmen önüne geçmeyi planlıyor.

PeachPit’den Nancy Aldrich-Ruenzel konu ile ilgili aşağıdakileri söylemiş:

“Ne yaparsak yapalım sayısal içerikler mutlaka kötü niyetli kişiler tarafından dağıtılıyor ve dağıtılacaktır, bu durumda DRM’i zorlayarak para ödeyen müşterilerimizi cezalandırmaktan başka bir şey yapmış olmuyoruz.”

Nancy ayrıca eklemiş oldukları filigran ile izinsiz kopyanın üzerine gideceklerinin ve bu konularla ilgilenen güçlü bir hukuk ekibinin varlığından da söz ediyor.

Kısacası DRM’in bir zorunluluk haline gelmesi için, daha kolay bir şekilde kullanılabilir olmalı. Yoksa DRM unutulan bir yöntem olabilir.