Yods a.k.a. Boy PUTO

Freeze Mode Activated

2008-11-30T00:00:00.002+08:00

Boto Para Kay Puto

2008-11-15T22:37:00.006+08:00

Pano ba yan? Pangalawa ang Planet Puto sa botohan bilang Filipino Blog of the Week. Hindi man nakuha ang pinakamataas na parangal, at least may mga nauto pa din akong bumoto para sa akin at nasungkit ang pangalawang puwesto.

Nga pla, sa lahat ng mga nagiwan ng koment, mga messages at sa lahat ng dumadalaw dito habang wala ako maraming salamat sa inyong lahat. Babawi ako sa pagtambay sa mga blog niyo sa oras na medyo lumuwag na uli ang ~~turnilyo ng utak ko~~ oras ko.

Sa lahat ng mga bumoto sa poll ng kusa, sa mga tinutukan ko ng aking matigas at mahabang... kutsilyo at pinilit kong bumoto, at sa lahat ng mga kinalampag ko ang mga sibaks para bumoto sa akin MARAMING SALAMAT SA INYO!

Quick post lang to para makapagpasalamat sa inyo, pero bago ko tapusin ang entry na ito pipilitin ko uli kayo na iboto ako sa parehas ding poll, nomimated pa din kasi ako para sa panibagong linggo.

O siya balik na ako uli sa hiatus ko.

P.S.
Malapit na pala 1 year anniv ko bilang isang blogger. Pipilitin ko makabalik para sa aking anibersaryo.

Tekker mga Kaputo!

Magpapakamatay Ako!

2008-11-08T11:14:00.003+08:00

Hey hey hey madlang pipol! Look, magpapakamatay ako. Maging saksi kayong lahat sa gagawin kong pagkitil sa sarili kong buhay.

Noong isang gabi, laman ng balita ang isang lalake na umakyat sa billboard sa Kamuning. Ang dahilan daw ng pag-akyat niya doon ay dahil sa nawalan daw siya ng puwesto sa palengke. Sa unang dinig parang nakakatawa at mababaw ang dahilan niyang iyon. Para lang siyang inagawan ng kendi at dahil doon ay umakyat na siya sa billboard. Pero kung hahalukaying mabuti, gaya ng paghalukay mo sa ilong mo pag nangungulakot ka, at titignan mabuti ang kailalim-laliman ng dahilang yun ay doon lang mapagtatanto na ang kanyang dahilan ay hindi rin naman pala ganoon kababaw. Malay ba natin kung yun lang talaga ang buhay niya at doon niya kinukuha ang pinambubuhay niya sa kanyang pamilya at ang pag-agaw sa kanya ng pwestong iyon sa palengke ay para na ring pag-agaw sa isang bagay na bumubuhay sa kanilang mag-anak.

Wala ako sa lugar para manghusga sa mga taong nais magpakamatay. Iba-iba ang takbo ng utak ng tao. At ang iba pag naiipit sa isang sitwasyon na sa tingin nila ay hindi kayang lusutan ay nagiging option nila ang pagkitil sa mga buhay nila.

Naalala ko tuloy ang isa pang balita rin mga ilang buwan na ang nakakalipas. Tungkol ito sa isang ginang na nagpakamatay matapos rin niyang patayin ang kaniyang mga anak. Ang dahilan daw ng desisyong pagpapakamatay na ito ay dahil sa gutom at wala na silang makain na mag-iina. At dahil sa ayaw niyang nakikitang nahihirapan at nagugutom ang kanyang mga anak ay napagpasyahan na lamang niyang patayin sila sabay sa pagpatay din niya sa kanyang sarili. Ang nakakatawa lang, kung kelan patay na sila ay tsaka naman nagsidagsaan ang mga tulong na pagkain at anek anek pa para sa kanila. Kung kelan patay na ang mga taong dapat makikinabang sa mga donasyon na yun dahil sa kawalan ng pagkain na maihahain tsaka lang sila napansin ng ibang tao para tulungan.

Siguro nga, daan din ang pagpapakamatay ng isang tao para ihayag ang isang mensahe na hindi pinapansin ng iba at tsaka na lamang napapansin ang mensaheng ito pag patay na at kung kelan nakasulat na lang ang dahilang ito sa kanilang suicide note.

Sa pagkaka-alala ko, kung tama nga ang memorya ko, ay wala pa naman talagang umaakyat sa billboard na natuluyang nagpakamatay o namatay. Naging daan lamang nila ito para ihayag ang kanilang saloobin na saksi ang buong madla. Kumbaga gumawa lang ng eksena para mapansin sila at mapakinggan ang kanilang mga hinaing. Naginarte lang para maipakita sila sa tv pero ang totoo duwag talaga silang tumalon mula sa mataas na lugar na iyon.

Minsan pababaw na nga ng pababaw ang dahilan ng ibang tao sa kanilang pag-akyat sa billboard at pagtatangka ~~kuno~~ na pagpapakamatay. Padami ng madami na rin ang gumagamit sa paraang ito para mapansin ng ibang tao. Kaya hindi na rin siguro nakapagtataka kung isang araw ay mapagpasyahan ko na ring umakyat sa billboard para makita naman ako on national tv at mapansin ng mga tao na gusto kong pagpapansinan.

At kung sakali, ito ang headline...

Isang poging-pogi lalake, umakyat sa billboard dahil tatlong araw nang hindi maka-tae ng maayos!

Wish List

2008-11-06T00:44:00.006+08:00

Habang nakikipagtitigan ako sa monitor ng lappy at ninanamnam ang pagbabasa/pag-lurk sa iba't ibang blog ay may umagaw ng atensyon ko. Isang nilalang na gumagapang sa sahig. Noong una hindi ko ito pinansin kasi sabi ko sa sarili ko, hindi naman siguro ako lalapitan nito. Dahil sa oras na nagkamali siya ng daang tinahak at pumunta malapit sa akin ay asahan nitong sasalubong sa kanya ang hagupit ng makapal kong tsinelas.

Mga ilang minuto pa ang lumipas ay nakita ko na lang na gumagapang ang nilalang na ito papalapit sa akin. Mukang sinusubukan ata ako nito kung tototohanin ko ang banta ko na hambalusin siya ng tsinelas pag lumapit sa akin. E tusong ipis, at mukang nang-aasar pa ata, kaya ayun, to the rescue naman agad ang tsinelas ko. Luray luray tuloy ang kawawang ipis na labas pa lahat ng lamang loob. Pagkatapos kong isagawa ang krimen na yun sa kanya, ginawa ko ang natutunan ko mula kay Kris Aquino na mag-sorry sa tuwing nakakapatay ng ipis dahil baka daw resbakan ka ng mga kaliga nito.

Minsang nakapatay ako ng ipis at hindi ako nag-sorry ay gumising na lamang ako ng namamaga ang kanang mata ko. Muka ngang gumanti ang mga kasamahan ng napatay kong ipis at napagtripan akong kagatin habang tulog. Ang hindi ko lang ma-gets, sa lahat ng parte ng katawan ko bakit mata pa napagtripang kagatin? Muka ngang totoo ang sinabi ni Kris. Kaya mula noon hindi ko na nakakaligtaang mag-sorry kada nakakapatay ako ng ipis, dahil mahirap ang gumising kinabukasan at humarap sa mundo na maga ang mata dahil sa paghihiganti ng hamak na ipis.

Teka, mukang napalayo ako sa topic ng wish list ko ah. Sensya naman, inuna ko pa ang pag-amin sa ginawa kong krimen sa ipis na yun.

Kanina, kasama ko ang mga kaibigan ko na nakatambay sa isang sikat na kapihan nang biglang pumasok sa usapan namin kung ano ang mga bagay bagay sa wish list namin na gusto naming matanggap ngayong darating na pasko. May naglabas pa ng papel at bolpen at doon daw isulat ang mga bagay na ito para daw magkaroon kami ng ideya kung ano ang ibibigay naming regalo sa isa't isa.

Nag-umpisa na ngang umikot ang papel upang sulatan ng bawat isa sa amin. Nang makarating na sa akin ang papel at bolpen ay hirap na hirap akong mag-isip kung ano ang isusulat ko na para bang ito'y isang pagsusulit na hindi ko kayang sagutan dahil hindi ko inaral.

Binasa ko ang isinulat ng mga nauna sa akin sa pagbabakasaling baka makakuha ako ng ideya kung ano ba talaga ang gusto ko sa darating na pasko. Takte, ang haba ng mga listahan nila samantalang ako hindi ko alam kung ano ba ang gusto kong matanggap.

Isa lang ang alam kong ekplenasyon kung bakit hindi ako makapag-isip ng ilalagay ko sa papel na yun, yun ay sa kadahilanang hindi naman ako naghahangad ng kahit anong materyal na bagay bilang regalo sa pasko. Andun na rin siguro ang dahilang hindi ako mapanghingi ng materyal na bagay sa ibang tao. Kung pera pupwede pa. lolz

~~Gusto ko na lang sanang isulat ang love at world peace sa papel na yun kung pwede lang.~~

Pero, siryusli, hindi talaga importante kung ano man ang ibibigay sa akin sa pasko, ang mahalaga sa akin ay naalala ako ang taong nagbigay nun. It's da tot dat kawts, ika nga.

Kung may magbibigay sa akin ng katawan niya sa pasko bilang regalo, ok pyn, tatanggapin ko na walang alinlangan kahit na masama sa loob ko.

Matapos ang ilang minutong pag-iisip,~~teka hindi naman kaya nahirapan akong mag-isip kung anong gusto ko dahil sa wala naman talaga akong isip?~~, sa wakas may naisulat din ako sa papel na kanina pa nakatengga sa harapan ko, at eto yun...

White transparent umbrella!

Yan lang ang bukod tanging naisulat ko sa wish list ko. Hindi ko alam kung bakit pero trip ko talaga magkaroon ng payong na ganyan mula noong nakita ko yan sa isang Japanese movie. Hindi man sing haba o sing mahal ng mga nasa listahan ng mga kaibigan ko ang isinulat kong gusto kong matanggap sa darating na pasko, ay lubos na akong magagalak kung may magbibigay sa akin ng ganyang klaseng payong.

Kung meron man ditong gustong magbigay sa akin ng inaasam kong transparent payong na yan ay bibigyan ko kayo ng tip kung saan ito mabibili. Minsang napadaan ako sa SM Depatment Store ay nakita ko ang payong na yan, bibilhin ko sana kaso nagmamadali ako noon. At buti na lang hindi ko binili, kundi wala na talaga akong maisusulat sa wish list ko.

HotaMeter

2008-11-03T14:58:00.003+08:00

"Do you think I'm hot?"

Kamusta naman ang tanong na yan di ba? Para saan ba at may tanong na kagaya niyan? Kasi gusto mo purihin ka? Sabagay dagdag self confidence mo na rin siguro yun pag sinabihan ka ng ibang tao kung hot ka.

Ok, fine, karapatan mong magtanong dahil buhay mo naman yan. Pero dapat ba talaga manghingi pa ng confirmation sa ibang tao na 'hot' ka nga? Bakit pa? Dahil ba sa dahilang ikaw mismo ay duda sa sarili mo kung meron nga bang kahit konting hotness sa pagkatao o itsura mo? At bakit parang big deal sa yo kung hot ka ba o hindi? Ulam ka ba na kelangan bagong luto o bagong init? E kung ganun pala halika dito at i-microwave kita sa pinakamataas na temperature para maging super hot ka. Pero mukang mas maganda ata kung buhusan na lang kita ng kumukulong tubig para mapaso ka sa pagiging hot mo.

Hay naku, pinapainit mo ulo ko. Grabe kang taong feeling ka. Wala kang karapatang magfeeling dahil ako lang ang taong pinanganak na may lisensya para maging feeling. Isaksak mo yan sa utak mo. O baka naman natunaw na din ang utak mo dahil sa sobrang pagiging 'HOT' mo?!

You're so pathetic! Gawaing loser yang ginagawa mo. Kaawa awang nilalang!

Paramdam

2008-11-01T00:00:00.005+08:00

Ngayon ang panahon kung kelan bida ang mga multo. Halos lahat ng palabas ngayon sa tv ay multo ang paksa. Aminado ako na isa sa mga kinakatakutan ko ay ang mga multo. Pero kung tutuusin mas takot ako sa mga taong mukang multo. Awooo!

Likas na sa akin ang maging matatakutin. Matatakutin ako pero hindi ako duwag. lolz

Magugulatin din pala ako. Sa katunayan nga, sa tuwing manunuod ako ng nakakatakot na palabas, pag sa mga bandang medyo nag-iba at nakakatakot na ang tunog ay nagtatakip na ako ng mata o di kaya'y pipikit para hindi ko makita ang nakakatakot na eksena. Pag tapos na yung eksenang yun tsaka ko tatanungin sa katabi ko kung anong nangyari.

Minsan naman hindi mata ang tinatakpan ko, kundi bibig ko. Minsan kasi pag nagugulat ako hindi ko mapigil na hindi mapasigaw. Minsan nga naiinis mga kapatid ko sa akin pag nanunuod kami ng mga may eksenang nakakagulat, kasi daw hindi sila nagugulat sa palabas kundi sa sigaw ko sila nagugulat. Kaya ayun pag nagugulat ako, nagugulat din sila, hindi nga lang sa pinapanuod kundi sa akin.

At minsan, dalawang kamay itatakip ko sa magkabilang tenga tsaka ko ipipikit ang mga mata ko. Wala na akong nakita, wala akong narinig, hindi pa ako napasigaw.

Noong medyo bata bata pa ako, inaabangan ko noon ang halowin presentation ng natigbak ng palabas ni Kabayan na Magandang Gabi Bayan. Kahit alam ko na tatakutin ko lang sarili pag nanuod ako nun e sige pa rin ako sa panunuod. Kahit na alam ko na pagkatapos kong panuorin ang palabas na yun ay mga ilang linggo din akong hindi makakatulog na walang ilaw.

Ilang araw, linggo at kung minsan ay buwan pa ang lumilipas bago mawala ang takot ko na nabuo sa utak ko.

Naaalala ko noong napanuod ko ang Japanese version ng pelikulang The Ring. Takot ako noong tumingin sa tv pag papatulog na ako. Isang beses pa nga, sa sobrang takot ko tinakpan ko ng kumot ang tv para kung sakaling magpakita si Sadako ay hindi ko ito agad makikita at hindi rin niya makikita ang lalabasan niya.

Noon naman napanuod ko ang shower scene sa The Grudge, kung saan naliligo mag-isa ang isang babae at biglang jomoin sa kanya ang multo sa pagligo na parang nakitulong pa sa pagsa-shampoo sa kanya, ay hindi na rin ako nagtatagal ng ganoon katagal pag naliligo ako. Ilang araw din noon na ilang minutong sayad lang ng tubig sa katawan ko ay labas na agad ako ng banyo bago pa mag-decide ang mumu na samahan ako sa pagligo.

Ganun na lang katindi ang epekto ng mga napapanuod kong nakakatakot na hindi agad nawawala sa utak ko ang mga nakakakilabot na eksena. Pero gayun pa man, tuloy pa din ako sa panunuod ng mga nakakatakot. Wala lang, trip ko lang takutin ang sarili ko.

Panahon daw ng mga multo ngayon. Panahon ng kanilang pagpaparamdam. Naisip ko, kung ang multo nga nagpaparamdam, ako pa kaya na buhay?

Kaya heto, nagpaparamdam lang. Baka kasi isipin niyo tigoks na ako at ipagtirik niyo pa ako ng kandila. Sayang naman yung kandila, magagamit pa yun pag brown out. ahaha

NOTICE

2008-10-10T09:07:00.006+08:00

Naaalala Mo Pa Ba?

2008-10-04T16:22:00.013+08:00

Naaala mo pa ba ang araw na to? Ika-apat na araw ng buwan ng Pebrero?

Limang taon na ang lumipas, isang bagay na hindi inaasahan ang nag-umpisa sa pagitan natin. Sa mga araw na pinagsamahan natin, pinatunayan natin kung gaano natin kamahal ang isa't isa. Masaya tayo dahil sa katotohanan na magkasama tayo. Naramdaman ko kung gaano ako kaswerte na dumating ka sa buhay ko, at yun din ang nakita kong nararamdaman mo sa tuwing titingin ako sa iyong mga mata.

Mahabang tatlong taon ang pinag-samahan natin. Sa mga taon na pinagsamahan natin, maraming bagay na ang napagdaanan natin. Ilang ulit na umiyak, ilang beses na nasaktan, pero higit sa lahat ng mga pangyayaring yun mas nangibabaw ang pagmamahalan natin.

Akala ko noon ikaw na ang taong makakasama ko sa habang buhay. Akala ko ikaw na yun... pero mali pala ako.

Masyado pa akong bata noon, aminado ako masyado pa akong mahina noon. Ilang beses kong nasaktan ang puso mo. Ilang beses kitang nasaktan. Naaalala ko pa ang mga araw na umiiyak ka dahil sa akin. Sa bawat patak ng luha mo, tila isa itong latigo sa humahagupit sa puso ko. Sa bawat pasakit na naidulot ko sa yo, doble ang sakit na nararamdaman ko sa tuwing makikita kitang lumuluha. Sa kabila ng mga nagawa kong pagkakamali sa yo, minahal at inintindi mo pa rin ako.

You loved me in your own special way. I felt special knowing that I was loved by you. I can still picture in my mind the way your eyes sparkle and how cute you say "Yab Yu B!"

Do you still remember how proud we were when we tell our friends that we’re so in love? Do you still remember the look of jealousy in their eyes when they see the sweetness that we have for one another? Sabi nila bagay daw tayo, isang bagay na lagi naman nating sinasang-ayunan.

Limang taon ang nakakaraan, hawak kita sa aking mga bisig. Ngayon ang tanging hawak ko na lang ay mga alala ng ating pinagsamahan.

You were my source of strength. Sa yo ko lagi nakikita ang pag-asa, para sa sarili ko, para sa relasyon natin. Alam natin pareho, na sa ating dalawa, ako ang mas mahina, at nagtiwala ako sa yo na hindi ka magpapakahina, na hindi ka bibitiw sa atin. Hinawakan ko ng mahigpit ang mga kamay mo para hindi ka mawala, dahil ayokong makita kang naglalakad palayo sa akin, ayokong makita na kumakawala ka sa pagkakahawak ko sa kamay mo. Hindi ko gustong mawala ka... hindi ko ninais na umalis ka.

I built my world around you. I left my own and started sharing with yours. We built plans for us, we dreamt together. We promised that we will never let each other go.

Maraming mga bagay tayong ipinangako sa isa't- isa. Mga pangako na kailanman ay hindi na matutupad. Mga pangako na binura na ng panahon.

Do you still remember the day when we said our last goodbye? We embraced each other tightly, so tight that I could almost feel every beat of your heart. We held each other so tight as we cried on each other's shoulders. Sa pagkakataong yun, alam natin pareho, na yon na ang huling beses na mahahawakan natin ng ganoon kahigpit ang isa't isa.

Nangako tayo na hindi natin papakawalan ang isa't-isa, pero mabigo tayo...

Naalala ko ang gabing yun na tumalikod ako para humarap sa pinto. Panandalian akong natigilan dahil alam ko na sa paglabas ko sa pintuang yun iiwanan ko lahat ng bagay na meron ako sa huling tatlong taon. Iiwan ko ang lahat kabilang ang tanging mundong alam ko sa tatlong taon na pinagsamahan natin.

Paano ako magpapatuloy? Paano ko uumpisahan uli ang buhay kung alam ko na sa likuran ko ay ang lahat ng bagay na meron ako, at ngayon ay kinakailangan ko na na itong iwan.

Natakot ako sa katotohan na pagbukas at paglabas ko sa pintuang nasa harapan ko ay hindi na kita makikita uli. Takot ako sa katotohanang hindi ko alam ang mga bagay na naghihintay sa akin sa labas ng pinto. Ninais kong manatili, manatili sa tabi mo, manatili na malapit sa yo, pero alam ko na mas makabubuting umalis na lang ako dahil wala na akong dahilan para manatili, dahil ang tanging tao na may hawak ng dahilan na yon ay nais na akong umalis.

Naaalala mo pa ba na hindi naging madali sa atin ang mamaalam sa isa't isa? Dahil alam natin na sa mga sandaling yun ay mahal pa rin natin ang bawat isa. Pero sa maraming kadahilanan kailangan natin pakawalan ang isa't isa dahil alam natin na yun ang makabubuti para sa atin. Marahil hindi sapat ang pag-ibig para manatili ang isang tao lalo na kung ang pag-ibig na yun ay magdudulot ng mas higit na pasakit at luha sa isa.

Naaalala ko pa ang mga gabing umiiyak ako hanggang sa pagtulog. Yun ang mga gabing hinahabol ako ng iyong mga alaala pati sa panaginip, at tuwing umaga nakikita ko na lang ang sarili ko na umiiyak dahil sa yo. Nagtagal yun ng ilang buwan. Nagtagal yun ng ilang taon. Akala ko noon hindi na ako makakapag-move on.

Pero sa mga araw at buwan na hindi na tayo nagkikita, kahit paano nagbigay ka pa din sa akin ng lakas para ipagpatuloy ang buhay. Hindi madali ang mag-move on pero kailangan ko itong gawin, hindi para sa sarili ko kundi para sa iyo.

Naaalala mo pa ba noong lagi mong sinasabi sa akin na "Be happy!"? At naaalala mo pa ba noong lagi akong sumasagot na "Paano ako magiging masaya kung ang tanging tao na dahilan ng kasiyahan ko ay hindi na akin?"

Pinilit kong hinahap ang sarili kong kasiyahan. Ang kasiyahan sa nagumpisa sa yo. Hindi madali ang magumpisa ng panibagong buhay at panibagong mundo mula sa kawalan pero ginawa ko ang lahat ng dapat gawin dahil alam ko na ito ang gusto mong gawin ko. Gusto mo akong maging masaya kahit hindi na ikaw ang kasama ko.

Maraming bagay akong natutunan sa yo. Natutunan ko kung paano magpahalaga sa mga bagay at taong nais kong manatili sa akin. Naging mature ako sa maraming bagay dahil sa yo. Natuto akong maging matatag dahil sa yo. At higit sa lahat, dahil sa pinagdaanan natin, natutunan ko na ang mga magagandang bagay ay hindi talaga nagtatagal gaano man kaingat na hawakan ito sa ating mga palad.

Ika-apat na araw ng Oktobre ngayon, limang taon at walong buwan na sana tayo...

P.S.
Eto ang aking opisyal na entry sa E[kwento]MO na pakontest nina Karmi at Komski.

At kung sakali mang naantig ka kahit kaunti sa kwento kong ito ay pinapaki-usapan kitang iboto mo ako dito.--- VOTE FOR ME HERE!!!

P.S. Uli
Galing sa luma kong blog ang enrty na ito. Ni-edit ko lang at ginawang tagalog.

Anong L8est?

2008-09-30T02:17:00.007+08:00

Ano na nga bang latest ngayon sa sambayanang universe? Anong bagong balita sa tv o radyo? Anong latest na pinaka-usong nyelfone, kanta, damit, pagkain, palabas. Anong latest na scandal ngayon? Ano nang meron? Ano nang bago?

Can somebody freakin ahole tell me what's the newest buzz?!

Clueless... clueless... clueless...

Isa sa mga bagay na pinaka ayoko ay yung hindi ako updated sa mga bagay bagay o pangyayaring nagaganap sa paligid ko. Gusto ko, isa ako sa mga unang makasagap sa mga pinakabagong kaganapan. Ultimo mga pinakabagong banggaang naganap sa kanto namin dapat malaman ko. Dapat malaman ko din kung sino, kanino at paano namatay yung pusa na nakita kong luray luray sa kalsada, dahil kung hindi, hindi rin ako patatahimikin ng usiserong sarili ko.

Kung may Gossip Girl, syempre nararapat lang na may male counter part ito, at ako yun.

Who Am I? That's a secret I'll never tell. You know you love me. XOXO ---Gossip BOY

Wakanabetch!

Araw-araw lagi akong nakatutok sa TV Patrol o di kaya naman ay sa Bandila. Mabuti na yung laging updated sa mga balita. Mahirap yung napag-iiwanan ng tsismis. Pag nanunuod kasi ako nito nalalaman ko ang mga latest sex scandal na pwede kong hanapin sa pamamagitan ng internet. Nalalaman ko din dito ang mga pagmumuka ng mga wanted na kriminal, para kung sakaling nalaman ko kung nasaan sila, syempre instant kwarta yun dahil sa pabuya na nakapataw sa mga ulo nila. So far, wala pa akong nakukuhang pabuya, wala pa naman kasi akong nakikita na nasa wanted list. Pero at least marami na akong nadownload na mga scandal dahil nalalaman ko lagi kung ano ang pinaka-latest na pinagpipistahan ng mga ma-eelya kagaya MO!

Likas na akong tsismoso. Isang katangian na hindi ko maipagkakaila. Aminin man o hindi masarap din minsan pag-usapan ang buhay ng may buhay. Di ba?

Si ano kilala mo? Yung ano ni ganito na ginanun ni ano sa may anuhan. Tapos yung ka-anuhan ni ganyan, ginanun ng kaganituhan ni ano. Kaya ayon, ganun ang kinalabasan ng ganyanan nila.

Mahigit isang linggo din akong hindi nakapag-update sa blog na to. Minsan online ako, pero hindi ko nagagawa ang mga bagay na normal kong ginagawa kapag may oras akong mag-internet. Nitong nakaraang linggo, ibang bagay ang inaatupag ko pag online ako. Hindi yung normal na nakikipag-usap ako sa mga kaibigang bloggers sa YM, hindi ko agad binibisita tong blog na to, hindi din ako nakakapag blog hop para magstalk ng iba, at hindi ko din agad binubuksan ang mga accounts na meron ako sa iba't ibang sites kabilang ang mga porn sites. Sa halip, naging abala ako sa pagreresearch sa mga sari saring online turorial tungkol sa mga bagay na nais ko pang madagdagan ang aking kaalaman. Kinarir ko talaga ang mga pag-aaral sa mga online turorials na ito, kaya ayun, kahit papaano nadagdagan ang mga kaalaman ko sa mga tamang pamamaraan ng pagligo, tamang pagkamot sa nangangating puwet na hindi kailangang gamitin ang mga kamay, at higit sa lahat iba't ibang posisyong sekswal. Ilan lang yan sa mga kinarir kong hanapan ng tutorial sa web at pinag-aralan ng maigi sa loob ng isang linggo.

Namiss ko ang mga normal na gawain ko kapag online ako. Namiss kong makipag-usap at makipagkulitan at kwentuhan sa mga kaibigan ko sa YM. Namiss kong laruin ang aking ano... Ang aking Yoville karakter. Namiss kong magblog hop at sumagap ng mga pinakahuling pangyayari sa mga buhay buhay ng mga bloggers na ni-le-lurk ko. Damn! I'm one hell of a clueless loser na! watever!

At sa akin ngang pagbabalik, nalungkot ako sa aking mga nabasa. Ang ilan sa mga taong tinuturing kong pinakamalapit sa akin dito sa blog ay tila ba may mga kinikimkim sa kanilang mga puso na siya kong nahalata sa kanilang mga entry.

Alam ko, namiss niyo ako kaya kayo nagkakaganyan. Alam kong namiss niyo sobra ang aking alindog kaya kayo nabahiran ng kaemohan kasi hindi niyo ako nakausap ng matagal. At alam ko din na nagfi-feeling na naman ako kaya wag na lang kayo komontra diyan. ehehe.

P.S.

Ang latest sa akin gusto mong malaman? Last friday, nagkaroon ako ng pagkakataon na makadaupang palad ang ilan sa mga bigating bloggers. Grabe, mga tao pala sila talaga. Akala ko kasi mga alien sila na nag-aanyong tao dahil ibang lebel talaga ang mga pagiging henyo nila sa pagsusulat. At nung gabing yun, para akong isang maliit na tuldok sa gitna ng naglalakihang mga bato. Isa talagang karangalan ang makilala at nakaharap sila gums to gums.

P.S. Uli

Ito ang pinaka-latest sa blog world. Ang paglabas ng mga nanalo sa Project Lafftrip. Kongrats sa lahat ng nanalo lalo na sa aking utol na hindi daw masyadong halatang utol ko. ehehe. Kongrats FB and to all the winners!

Heto ang final tally. Click Here

Kupz

2008-09-20T05:33:00.002+08:00

UAAP, yan ang naging unang bonding time natin. Yan din ang dahilan kung bakit tayo naging close. Lagi tayong nanunuod noon ng basketball sa harap ng tv. Kung hindi kasama ang tropa, tayong dalawa lang. Lagi kang may dalang pagkain, papapakin habang nanunuod. Mula noong panahong yun, lagi na tayong magkasama. Sa bawat sablay ng tama sa ring, sabay tayong nanghihinayang, sa bawat pasok na pagshoot ng player sa bola, magkasama tayong humihiyaw sa kagalakan.

Sa lahat ng kalokohan ko andiyan ka para damayan ako at para pangaralan kung sobra na ang ginagawa ko. Sa lahat ng kasiyahan nandiyan ka para samahan akong magdiwang.

Ilang bote ng beer na din ang nainom natin. Ilang kaha ng yosi ang naubos. Naalala ko noong pinupuno pa natin ng mga upos ng yosi ang ilang bote ng litro. Dinamayan mo ako sa lahat ng oras na kailangan ko ng kaibigan. Nakinig ka sa mga sentimiyento ko sa buhay, at ibinahagi mo sa akin ang lahat ng iyong mga problemang kinikimkim. Problema sa pamilya, sa mga magulang mo, sa mga utol mo, yan ang laging nagdudulot sa iyo noon ng sama ng loob. Naging takbuhan at sandalan natin ang isa't-isa sa mga panahong kailangan natin ng kaibigan na makakasama.

Food trip, yan ang madalas nating gawin noon. Ilang foot long na ba ang nakain? Ilang tukneneng at fishballs na ang tinuhog? Ilang extra rice na ang na-order sa paboritong turo-turo? Lahat ata ng kainan nakainan na natin. Pareho kasi tayong mahilig sa pagkain. O sadyang PG lang talaga tayo. ~~Parating Gwapo.~~ Patay Gutom.

Sa rooftop, doon kung saan madalas tayong mag-inuman, magkwentuhan, ~~mamboso ng mga kapitbahay,~~ mga simpleng kagaguhan at katarantaduhan na pinagsamahan natin. Pagkatapos ng klase, sa rooftop na yun tayo nagtutungo. Sabay sa paglubog ng araw, nagkukwentuhan tayo ng mga pangarap natin sa buhay pag tayo ay tumanda na. Kwentuhang tumatagal hanggang sa sumilay ang mga bituin sa langit. Syet! Answit! Eew.

Sa may kanto, sa paborito nating tindahan, kahit na masungit ang mga tindera, doon pa din tayo laging tumatambay. Di ba nga't naging kras pa natin pareho yung anak ng may ari ng tindahang yun? Siya yung babaeng sinabihan mo na "Mas gaganahan naman akong bumili dito kung laging ikaw ang bantay". ngunit isang matalim na irap ang sagot niya sa yo, asar talo ka nga sa akin noong araw na yun e.

Kupz. Pinaikling salita mula sa kupal. Naging kasanayan ng tawagan ng tropa natin. "Tangina mo, anong tingin mo sa kin? Dumi sa etits?". Pagmumura ko sa yo noong unang beses na tinawag mo ako sa salitang yun, hanggang sa nakasanayan at naging normal ng magtawagan ng "Kupz".

Habang patawid sa kalsada, magbabatukan at maghaharutan, sabay sa andar ng mga sasakyan itutulak kita sabay hihilahin pabalik, asar na asar ka sa akin noon pag ginagawa ko sa yo yun. Sa ilang beses na ginawa ko sa yo yun, buti na lang hindi ka nasagasaan. Buti na lang nahihila kita ng ligtas pabalik sa tuwing itutulak kita sa kapahamakan.

Ilang beses na din nating sinamahan noon ang isa't isa para manligaw. May mga panahon na inaabot pa tayo ng madaling araw sa ~~pakikipagkantu...~~ pakikipaglandian. Di ba nga't mas madalas ka noong mabasted kesa sa akin? Di ba nga't nagpapaturo ka pa sa akin noon ng tamang diskarte? "Wala namang tamang diskarte sa panliligaw e, kulang ka lang kasi sa sex appeal kaya ka basted!". Yan ang lagi kong pabirong hirit sa iyo noon na gagantihan mo naman ng isang malakas na suntok sa braso ko. "Sapakan na lang o!" Expression mo yan pag napipikon ka, tsaka mo pagsasalubungin ang kalbo mong kilay at pipiliting magmukang astig.

Si Miss Earth naalala mo pa ba? Yung kinaiinisan mong kaklase dahil sa sobrang pagiging feeling. Kahit naiinis ka noon sa kanya, hindi mo yun pinapahalata pag kaharap mo siya, sa yo ko nga natutunan kung paano makipagplastikan sa mga taong kinaiinisan e. Tuwang tuwa mo pang kwento sa akin noon na sa tuwing tinatawag mong Miss Earth ang kaklase mong yun ay ramdam na ramdam naman niya at mas lalong nagpi-feeling maganda, pero ang hindi niya alam, na sa tingin ko siya lang ang hindi nakakaalam sa buong klase niyo noon, na kaya mo siya tinatawag na Miss Earth kasi amoy at kulay lupa siya. Kawawa ang babaeng yun sa panlalait at pang-aalipusta mo sa mga kwento mo sa akin.

Laitero. Yan tayo pareho. Kung sinu-sino at kung anu ano ang nilalait natin. Ilang beses na din tayong muntik mapaaway dahil sa pagiging laitero natin. Pag magkasama tayo noon walang nakakaligtas sa mga mata natin, walang nakakaligtas para laitin at pagtawanan natin. Ultimo mga nananahimik na billboard sa kahabaan ng EDSA walang ligtas sa atin. Naging bonding time din natin ang manlait.

Naging nakasanayan nating batian noon ang batukan. Sa bawat batok, kulang na lang humiwalay ang mga ulo sa mga leeg natin. Alam mo na kung ako yung dumating, dahil siguradong may tatamang batok sa iyo. Pag napapalakas ang batok ko sa iyo, hindi ka titigil hanggat hindi ka makaganti man lang. Gawaing bata, palibhasa mga totoy pa tayo noon.

Hindi inaasahan, hindi hiniling na mangyari. Dumating "siya". Siya na naging dahilan ng mga bagay na hindi dapat nangyari. Siya na naging dahilan kung bakit nasira ang masayang samahan. Siya na naging dahilan kung bakit nalamatan ang pagiging magkaibigan natin.

"Una siyang naging akin." yan siguro ang bagay na title kung gagawan ng soap opera ang kwento na yun. Sino nga ba ang unang nang-agaw? Sino ang unang inagawan? Ako ba ang unang nang-agaw sa kanya, o ikaw ang gustong umagaw sa kanya mula sa akin? Di ko na din matandaan, di ko na maalala. Ang alam ko na lang lumayo ka noong nalaman mong kami na at doon ko na lang nalaman na pakiramdam mo pala trinaydor kita kasi naunahan kita.

Inagaw ko nga ba siya sa yo? O sinalo ko lang ang bagay na nahulog sa harapan ko? May agawan nga bang nangyari? Paligsahan ba dapat? May unahan ba? Hindi ko na rin namalayan, mabilis ang mga pangyayari. Huli na ang lahat ng malaman kong umiiwas ka na dahil sa pangyayaring yun. Isang bagay lang naman ang maliwanag sa akin, hindi mahuhulog ang isang bagay sa harapan ko kung hindi ito kusang mahuhulog.

Shoot that ball! Shoot that ball! Kaya ni-shoot ko ang bola sa ring.

Isang pangyayari na hindi napagkaintindihan. Bagay na hindi napag-usapan ng maayos. Pangyayari na lumamat sa pagkakaibigan na unang inakala na hindi mabubuwag. Isang samahan na dumaan at sinubok ng panahon ngunit masisira lamang pala dahil sa isang "Siya".

Kung tutuusin isang mababaw na dahilan lang yun para isakripisyo ang pagkakaibigan.

Ilang taon din ang lumipas, wala ng ugnayan sa isa't isa. Walang balita kung ano ng nangyari. Aksidente tayong nagkita, doon sa isa sa mga tambayan natin ng tropa. Unang pagkakataon na pumunta ako doon mula noong huling kasama pa kitang tumambay sa lugar na yun. Nagkailangan pang magpansinan, parang hindi magkakilala. Marahil ay nagpapakiramdaman kung sino ang unang mamamansin. Ma-pride ako, alam mo yun, basta na lang ako dumaan sa harap mo na hindi ka pinansin, kaya naman ikaw ang unang kumausap sa akin. Sa pagkakataong yun parang walang nangyaring tampuhan, parang walang iwasan na naganap sa mga nagdaang taon. Nagkamustahan, nagkakwentuhan kung anong mga nangyari. Bumalik ang dating ala-ala ng pinagsamahan, bumalik sa akin ang pakiramdam kung paano magkaroon ng isang matalik na kaibigan.

Hindi ko na maalala kung anong pakiramdam na kasama ang pinakamatalik na kaibigan mula noong araw na may nangyaring iwasan. Naramdaman ko na lang uli yun noong mga sandaling kaharap kita at kausap na para bang walang naging samaan ng loob. Sa mga oras na yun, mas nangibabaw ang pagkakaibigan kesa sa tampuhan.

Dating gawi. Balik normal uli ang lahat. Muling bumalik ang dating pagkakaibigan. Naging mas makulit kesa sa dati. Naging biruan na lang kung ano ang nangyari sa nakaraan. Magkasamang pinagtawanan na lang kung anong mga pinagdaanan sa loob ng pagkakaibigang yun.

Busy. Naging busy sa kanya-kanyang buhay, hindi na kasi kagaya noon na hawak ang buong oras. Wala na rin ang rooftop na laging tinutungo noon pagkatapos ng klase.

Biglaan. Bigla na lang, may nangyari uli. Samaan ng loob, kelangan na namang umiwas. Sa pangalawang pagkakataon? Bakit? Kasi nagawa na noong umiwas sa unang beses kaya nasanay ng umiwas pag may pangyayaring hindi maganda? Ewan. Hayaan na lang.

Biglaang pag-iwas, bigla ring nagkabati. On and off. Magkaibigan ngayon, bukas hindi. Labo tsong!

Lumipas ang ilang buwan, ayos na naman ang lahat, hinayaan na lang kung anong maging takbo ng pagkakaibigang ito. Ang pagkakaibigang isa isang itinayo noon ang bawat pader para malagyan ng bubong at maging mas matibay. Sa pangyayaring hindi inaasahan, nasira ang isang pader na nagpahina sa pundasyon. Isang malaking lamat na hindi mabubura o matatabunan na magsisilbing aral sa pagdaan ng panahon.

Wall climbing. Lumebel up na tayo! Asteeg! Naging bago nating libangan. Alalay at suporta tayo sa pag-apak sa mga bato para makaakyat sa tuktok. Naging alalay at suporta din natin ang isa't-isa sa pag-akyat sa mga hakbang patungo sa mga panibagong hamon ng buhay.

Sa FX. Sabay tayong pauwi noon, inaasar asar pa kita at kung anu anong panlalait ang ginagawa ko sa yo noon. Bigla na lang umiyak ka na hindi ko alam ang dahilan. Gulat at lungkot ang naramdaman ko ng pumatak ang mga luha mo na may kasama pang pagkaramdam ng guilt dahil akala ko napaiyak ka dahil sa pang-aasar at panlalait ko sa yo samantalang hindi ka naman iyakin dati. Gulat, dahil iyon ang unang beses na nakita kitang umiyak ng ganun. Kilala kasi kitang pilit mong itinatago sa mga tawa at ngiti ang iyong mga problema pero sa pagkakataong iyon, mas nangibabaw ang lungkot mo. Doon mo na inamin na maghihiwalay na pala ang daddy at mommy mo at hindi mo kayang tanggapin ang bagay na yun. Awa ang nangibabaw sa akin sa mga oras na yun lalo na noong sinabi mo na hindi mo na kaya ang problema ng pamilya niyo.

Katahimikan. Yan din ang isang bagay na pareho tayo. Ang ilang sandali ng katahimikan, na makapag-isip, na masolusyunan sa sarili ang problemang dinaramdam. Bilang respeto, binigay ko sa yo ang katahimikang yun. dahil alam ko na kailangan mo ang pagkakataong yun. Pagkakataong makapag-isip na tanggapin ang mga bagay bagay na hindi magandang nangyari sa yo. Pagkakataong lumayo sa mga tao, bagay, o pangyayari na naging sanhi ng problemang yun.

Ngunit sa paglayo sa mga bagay na nangyari, hindi ko inasahan na sa malayong lugar mo hahanapin ang katahimikang kailangan mo. Huli na ang lahat ng malaman ko na wala ka na pala. Huli na ang lahat ng malaman kong ang paglayong kailangan mo ay pang matagalang paglayo sa mga bagay na nagdulot sa yo ng lungkot. Ang daya mo tsong! Ang labo mo! Hindi ka man lang nagpaalam. Hindi ka man lang magpasabi. May bilin pa naman sana ako sa yo. Nyeta ka!

La Salle vs. Ateneo, yan ang unang beses na magkasama tayong nanood ng UAAP noon. Yan ang unang beses na sabay tayong humihiyaw sa bawat puntos na nakukuha ng Ateneo. Naalala kita bigla, kasi yang dalawang kupunan na yan uli ang maghaharap sa finals para sa season na ito. Panigurado, marami ka na namang masasabi tungkol sa laban na yan. Panigurado sa Ateneo ka na naman kakampi, solid Atenista ka di ba? Bad trip, wala ka kasi dito, ikaw sana ang masarap kasama para manood sa laban na yan.

Ilang beses na tayong nagkahiwalay bilang magkaibigan, ilang beses nag-iwasan dahil sa mga hindi pagkakaintidihan. Ngunit sa bawat tampuhan, iwasan, o hindi pagkakaintindihan, naayos naman natin ito na parang walang nangyari. Parang sa bola, mas mataas ang pag bounce back dahil sa pagtapon ng malakas.

Kupal ka talaga! Bakit kasi umalis ka pa? Wala tuloy bumabatok sa yo diyan. Panigurado namimiss mo yung mga panunulak ko sa yo sa kalsada, namimiss mo na din siguro ang tukneneng. Wala ka tuloy partner sa panlalait diyan, wala ka na taga asar. Alam ko namimiss mo na mga katarantaduhan natin.

Bakit kasi lumayo ka pa? Yan tuloy, miss ko na bestfriend ko.

Krismas Tri

2008-09-16T23:02:00.004+08:00

Sadya talagang napakabilis ng takbo ng mga araw. Parang kelan lang e kakatapos lang ng pasko, ngayon ilang buwan na lang pasko na naman. Oh my gas! Hindi na halos namamalayan ang takbo ng mga oras. Tila naka fast forward ang ikot ng mundo na ganun na lamang kabilis ang pagdating uli ng pasko.

Noong isang araw, busy akong nagmomoment sa mall mag-isa at napadaan ako sa home world section ng department store. Gustong gusto kong dumadaan sa lugar na ito ng mall lalo na kung papalapit na ang kapaskuhan. Nakakaaliw kasing pagmasdan ang mga nagtataasang krismas tris na napapalamutian ng kumikislap na mga ilaw at mga nagkikislapang mga burloloy.

Isa ang mall na ito sa mga excited sa pagdating ng pasko dahil Setyembre palang ay nakalabas na ang kanilang mga naggagandahang dekorasyon pang-pasko na ibinibenta. Kaya naman ang mga mababaw kaligayahan na kagaya ko ay tuwang tuwang dumadaan sa parteng iyon ng depatment store hindi para bumili kundi aliwin ang sarili sa mga magandang dekorasyon at iba ibang istilo ng kaartehan ng mga krismas tris.

Pangarap ko na balang araw ay magkaroon din ako ng mataas at magandang krismas tri na gaya ng nakita kong ibinibenta. Ambisyus ako kaya hindi ko gugustuhin na ang krismas tri ko ay ang pinutol lamang na sanga ng kahoy at sasabitan ng makikinang na bagay matapos pinturahan ng puti. Ayoko ng pang poor na krismas tri, gusto ko pang rich para elegante ang dating.

Isa sa mga simbolo ng pasko ay ang krismas tri. Hindi ko alam kung anong significance nito sa pagkakapanganak ni baby Jesus at nauso ang krismas tri tuwing sumasapit ang kapaskuhan. Basta simbolo siya ng pasko kaya wag na lang kontrahin. Pandagdag kakikayan sa pasko din ang magandang krismas tri.

Naalala ko noong bata ako, kasama ko noon si mama na bumibili ng krismas tri sa isang mall. Excited pa ako nun kasi unang krismas tri namin yun sa bahay. Hindi ko na din matandaan kung anong gamit naming krismas tri noong mga nagdaang pasko bago namin bilhin ang krismas na yun o kung meron nga ba. Natatandaan ko pa na ako na naglagay ng malaking gintong tala sa tuktok ng krismas tri na yun matapos itong lagyan ng burloloy ni mama. Mga 4 feet lang ata yung krismas tri na yun, syempre mas mataas sa akin yun noong bata ako at kinakailangan ko pang tumungtong sa silya para maabot at mailagay ang tala sa itaas nito. Aliw na aliw ako noon na pagmasdan ang krismas tri na yun matapos itong madekorasyunan ni mama. Nakakatuwang pagmasdan ang kumukutikutikap na mga ilaw nito at nagkikinangang mga abubot. Yun na ang isa sa mga pinakamagandang krismas tri na nakita ko, syempre kasi ginawa yun ni mama.

Natatandaan ko ang unang pasko na hindi na namin kasama si mama. Itinayo namin ang krismas tri na yun at pilit na ginaya kung paano niya ito dekorasyunan, pero hindi ito naging matagumpay. Hindi naitago ng mga maningning at makutitap na dekorasyon nito ang lungkot na bumabalot sa krismas tri na yun at ang lungkot na bumabalot sa buong bahay namin dahil sa pagkawala ni mama. Nakatayo ang krismas tri pero hindi na ito kasing sayang tignan gaya ng dati, hindi na rin naging ganun kasaya ang mga sumunod na pasko sa bahay namin.

Garabe, ang lamig na din ng simoy ng hangin. Hindi na talaga paawat ang pagdating ng pasko. Tiyak na magagamit ko na naman ang mga jacket ko na medyo itinabi ko muna noong nagdaang summer.

Sana may snow din tayo dito para maexperience din natin ang white krismas at para makapagsuot din ako ng mga mapopormang damit panlamig gaya sa ibang bansa, na may kasama pang scarf. Gusto kong maranasan ang white krismas pero gusto kong maranasan yun dito sa Pinas at hindi sa ibang bansa.

Panigurado nauubos na naman ang mga barya ko sa batang mangangaroling dito sa amin. At mabubutas na naman ang bulsa para sa mga bibilhing mga regalo para sa mga inaanak. Lintik kasing kalibugan yan ng mga barkada ko, dahil sa kanila dumami bigla ang mga inaanak kong dapat regaluhan tuwing pasko.

Opisyal na nga ba ang pagsalubong sa pasko? 100 days na lang kasi meri krismas na naman. Haay! Kakaibang pakiramdam talaga ng nararamdaman sa tuwing papalapit ang pasko. Masarap magmoment pag ganitong pasko e. Masaya at ma-emote ang dulot ng kapaligiran.

Mabilis na lang dadaan ang 100 days na yan,kaya ngayon palang babati na ko...

Meri Krismas!

Project Lafftrip

2008-09-15T22:58:00.007+08:00

May isang botohan na nagaganap ngayon sa mundo ng blogosperyo. Ito ay ang pakontest na Project Lafftrip Laffapalozza ni Badoodles Mas mahalaga pa ito sa kahit anong botohan sa mga kurakot na pulitiko. Para sa akin mas may kwenta pang bomoto sa botohan na ito kesa sa sayangin ang boto sa eleksiyon ng mga pulitikong puro pangako wala naman gawa. Kaya sa pagkakataong ito hindi ko aaksayahin ang boto ko para sa paghahanap sa pinakanakakatawang blog.

Matapos ang ilang buwang pangungulit sa akin ng utol ko na bumoto dito ay heto na nga at nakagawa na ko ng entry para sa limang nakakatawang blog. Tsaka sayang din ang 15k na premyo ng maswerteng mabubunot sa raffle kaya maigi na ring magbakasakali at baka kampihan pa ako ng langit at ipagkaloob sa akin ang limpak limpak na kwartang papremyo.

At isa pa, kaya todo na lang ang pangungulit sa akin ng utol ko na bumoto ako dahil sa alam niyang siya ang una sa listahan ko. Bweno, narito na nga ang mga sumusunod na para sa akin ay mga PINAKA sa lahat ng nakakatawang blog...

1. Kokey Monster - iisang dugo lang ang dumadaloy sa amin kaya dapat lang na siya ang una sa listahan ko. Yun nga lang, mas mainit ang dugong dumadaloy sa kanya kesa sa akin kaya mas malibog siya. Hindi naman siguro kaila yun sa kanyang humor/libog blog. At kahit pa siguro hindi ko siya kapatid siya pa din ang ilalagay ko sa unang pwesto dahil sa kakaibang husay at galing niya sa pagsusulat at pangingiliti sa mga malilikot na utak ng kanyang mga mambabasa. Di ko talaga akalain na talentado pala siya sa pagsusulat at gulat na gulat ako ng mapasama siya sa mga pinakamahusay magpatawa sa pakontest na ito. Hindi ko aaminin na pasikreto akong dumadalaw at nakikitawa sa blog niya dahil baka lumaki ang ulo. lol. Hindi ko rin sasabihin na proud ako sa kanya. Toinkz!

2. Chiksilog - ang chik na mas may balls pa kesa sa kahit kaninong lalake. Pinay Gossip Girl. Mas maintriga pa sa chismis na dala ng The Buzz

3. Mr. D - teh legendary self proclaimed gaddamm hott madapaker! Wala pa si dolphy nagpapatawa na to.

4. Mariano - Future Porn Star! nuff said.

5. Maldito - mas may humor pa to kesa kina Willie Revillame at Joey De Leon pwedeng maging host ng sariling noontime show.

At yan na nga ang para sa akin ay ang mga pinaka-nakakatawang nilalang sa blogosperyo. Sila ang mga nagbibigay tuwa at saya sa karamihan. Sila ang sagot sa world peace at nararapat lamang na sila ay iboto.

Yun lang!

Tagayan

2008-09-12T08:52:00.000+08:00

Para sa akin, ang tagayan ay sumisimbolo sa tunay na pakikisama. Umiinom ka kasi sa isang baso na nainuman na ng lahat. Pantay pantay ang tagay, walang lamangan, sukat na sukat ang bawat nilalagok.

Masayang bonding time ito ng buong tropa. Hindi lang kasi ito ordinaryong inuman ng alak, may kasama din itong kwentuhan, tawanan at palitan ng kuro-kuro. Sa tagayan din naibabahagi sa mga katropa ang mga problemang dinaramdam. Madalas dito nasasabi ang mga bagay na hindi madaling ihayag kapag wala ang ispirito ng alak. Nakakapagpalakas din kasi ng loob ang masarap na alak. Aaaahh!

Iba't ibang tagayan na ang naranasan ko. Sari-saring tao ang nakasalamuha. Iba't-ibang kwento at sentimiyento sa buhay ang narinig habang patuloy ang ikot ng basong tinatagayan. Ang baso na parang pokpok dahil nagamit na ng lahat, nasayaran ng iba't-ibang labi, nalawayan na ng lahat ng gumamit dito.

Minsan ay napapasama sa bagong grupong nakakatagayan. Sa umpisa may halong alinlangan dahil sa hindi pa gaanong kakilala ang mga katagayan. Sa una may halo pang pandidiri na uminom sa basong ininuman na ng iba. Para ka na ring nakipaghalikan sa mga taong hindi mo kakilala. Syet! Eew! And to think, madalas puro lalake pa mga yun. Double eew! Pero habang tumatagal ang tagayan, habang unti-unting nababawasan ang alak na tinatagay, habang patuloy ang pag-ikot ng tagay, mas lumalalim ang usapan, nagiging isa na ang takbo ng kwento, mas nakikilala na ang bawat isa, nagkakaroon na ng ugnayan sa mga tao na nakapalibot sa tagayan. Ugnayang nagsimula dahil sa basong pinagpapasa-pasahan. Koneksyong nabuo dahil sa tagay. Nadaluyan na rin ng laway nila ang mga ugat mo sa katawan.

Ang buhay ay isang pangmatagalang tagayan. Maraming darating para makitagay sa yo. May mga ilan na darating para lang makisalo ng panandalian sa tagayan. Wala lang, nakilaway at nakitikim lang sa baso pero pagkatapos nun pass na siya agad at mawawala na sa tagayan. Pero meron ding mula umpisa ay nandiyan na para samahan ka sa pagtagay hanggang sa huli. Sila siguro yung sarap na sarap na tikman ang laway ng ibang tao na dumantay sa baso. At meron din namang mangilan-ngilan na sa gitna ng tagayan darating at makikisalo. Ngunit sa kalagitnaan man sila dumating, sasamahan ka naman nila hanggang sa huli. Hindi gaya nang nauna na dumaan lang para makitagay. Matapos ~~ka niyang lawayan at tikman~~ lawayan ang basong tinatagayan at tikman ang alak na tinatagay bigla na lang aalis.

Tagay mo na!

Hangga't kaya pa, wag ka muna mag-pass. Hangga't may kwento pang maibabahagi at mapapakinggan wag muna umayaw sa pagtagay. Hangga't nariyan pa ang taong katagayan mo, sulitin mo ang panahon dahil darating din ang oras na aayaw na yan sa tagay at ang nagdaang tagayan na kasama siya ay isa na lang bahagi ng ala-ala.

Pass na ko!

*Komersyal breyk*

Redhorse commercial:

Isang eksena sa buhay ng barkada...

Pasok tol...

"wala na kami. iniwan niya ko"...

We know what to do...

Pulutan...

Usok...

Pasarapin ang eksena, ilabas ang

REDHORSE...

Spotlight...

Music...

SMILE...

"Mag-hard kaya tayo??"

may yosi pa

"Kung iniwan niya ako kahapon ano kaya kung palitan ko na siya ngayon?..."

"May future ka!"

Pasarapin ang buhay. Tumagay araw-araw!

:)

B-L-A-N-K

2008-09-11T19:45:00.003+08:00

Curtain Call

2008-09-11T11:54:00.004+08:00

The curtains will soon be closing...

The show will be over soon...

Laughter will turn to tears when the show finally ends...

Soon it'll be goodbye.

Time for the final bow...

Ssshhh...

2008-09-11T11:02:00.002+08:00

Bawal magsalita...

Bawal umangal...

Bawal magreklamo dahil siguradong ako din ang talo...

Wag na lang umimik...

Wag na lang kumibo...

Wag ng magtanong dahil wala din akong mapapala...

May choice ba ako?

Wala di ba?

Kaya mabuti pa... Ssshhh...

TXTories

2008-09-04T08:10:00.001+08:00

Dahil sa wala akong maisip na post noong nakaraan ay nagtrip na lang akong gumawa ng tula tungkol sa katamaran. At sa mga nagsabi sa akin na bawal maging tamad, tama kayo doon pero sa totoo lang naman..

"Hindi ako tamad, hindi ko lang talaga alam kung saan ko ibubuhos ang kasipagan ko."

Kaya naman para maaliw aliw ako ay naghanap ako ng pagkakaabalahan ko dito sa bahay. Sa kakakutingting ko ng kung anek anek dito e may nakita akong ipis, napalundag ako sabay hanap ng ipapalo sa nakakadiring ipis ng biglang...

Ipis: "Wag mo akong hahampasin ng magasin"

Ako: "Bakit hindi?"

Ipis: "Because only havaianas touches my skin."

Nyetang yan! Sosyal na ipis pala yun, sa sobrang asar ko sa ambisyus ipis na yun naligo na lang ako para mapreskuhan naman ang pakiramdam ko. Mas mainam pa na lumabas na lang ako at magpalamig sa mall, mag sa sayt seeing na din ng mga kung sinu sino at ng kung anu ano. Magbibihis na sana ako ng maalala kong ubos na pala ang pera ko, said na ang bulsa ko at ni singkong duling e wala ako. Nasabi ko na lang sa sarili ko...

"Ang pera ng tambay ay parang COKE... kundi SAKTO... ZERO!"

Nyeta naman talga o. Minamalas nga naman. Makahingi na nga lang ng panlakwatsa sa tatay ko, baka sakaling mabigyan ako ng maagang aguinaldo at makapagkape man lang sa labas. Ayun, sa konting lambing at pasakalye sa tatay ko nabigyan ako ng panlakwatsa, may sobra pa, pwedeng pwedeng pangkape, hindi nga lang pang starbux kundi pang 3-in-1 lang. Pero ayos na din, makaalis lang dito sa bahay.

Matapos ng ilang minutong pag-aantay ng masasakyan sa wakas nakatyempo din ako ng maluwag luwag na fx. Kadalasan sa likod ako nauupo pag may dalawa ng nakaupo sa harap, ayoko nauupo sa gitna, sobrang sikip kasi dun. Ayos na ayos to, kumportable pagkakaupo ko dito sa likod, lamig pa ng aircon, at ang sounds, ok na ding pagtyagaan.

Mga limang minuto ang nakakalipas, huminto ang fx at may sumakay na mama. Sa likod din siya naupo, sa tapat ko, yun na lang kasi ang bakanteng upuan. Hindi ko mapigilang mapatingin sa mama habang nagpapatuloy ang paglarga ng sinasakyan naming fx sa malawak na kalsada. Siguro nahalata yun ng mama at bigla siyang humirit na...

Mama Sa Tapat Ko: "Hoy boy, ba't ansama mong tumingin?!"

Ako: "E ikaw, bakit ansama mong tingnan?"

Di kasi ako makapaniwala sa itsura niya kaya hindi ko mapigilang mapatingin sa kanya, ansagwa e. Tinitingnan ko lang naman kung nakasuot ba siya ng maskara kasi hindi pa naman halloween, baka kako maskara lang yun, yun pala totoong muka niya yun.

Kawawang nilalang. tsk tsk tsk.

Ilang minuto pa ang nakakaraan nakarating na din ako sa mall. Daming tao, may sale kaya? O baka may free show ng artista sa loob. Baka andiyan si KC Concepcion, ayos yun, baka makita ko na kras ko. Sa paglilibot ko sa mall, napadaan ako sa bilihan ng mga damit panloob ng babae, napatingin ako sa seksing larawan ng model na nakasuot ng seksing bra at panty. Bigla ko naalala ang paliwanag sa akin noon ng kaibigan kong galing tate...

"Do you know why bra makers measure cup size by A B C D E and F?"

A-lmost flat

B-arely noticeable

C-omfortable

D-amn good!

E-xtremely big

F-ake

Haysus! Bakit nga kaya ganoong letra ang sukat ng mga bra? Bakit hindi gaya ng mga karaniwang sukat ng mga sinusuot na small, medium, at large. At totoo nga kayang yun ang mga ibig sabihin ng mga letra na yun? Aba e, siguro nga. Malay ko. Ang mahalaga di ako nagsusuot ng bra.

Takte, dinatnan na ko ng gutom sa paglilibot. Umaariba na naman ang mga alaga ko sa tiyan, kelangan na sila pakainin. Naghanap ako ng makakainan, yung mura lang, yung swak lang sa presyong tambay. Ayun may nagtitinda ng siomai with rice, ayos na din to, magkalaman lang tiyan ko. Solb solb na din.

Naka-order na ako at nakahanap na din ng mapupwestuhan. Malapit ako sa isang kumpulan ng mga magbabarkada. Mukang may pinagdidiskusyunan silang mahalagang bagay. Ayos to, libreng entertainment habang kumakain ako, maririnig ko mga usapan nila. Ayun na rin sa mga kwento nila nalaman ko ang mga propesyon nila. Malakas kasi boses nila at nasa tabing mesa ko lang sila kaya maliwanag na maliwanag sa pandinig ko ang mga pinag-uusapan nila. Eto ang isa sa mga napagdiskusyunan nila...

SEX BY PROFESSION:

LAWYERS do it without objections.

DJ's do it by request.

DENTISTS do it orally.

MED REPS do it with samples.

NURSES do it by rounds.

ACCOUNTANTS do it without losing their balance.

CALL CENTER AGENTS do it outbound, inbound, locally ang internationally with excellent customer service.

Ayos sa alryt, walang gustong magpatalo. Napapangisi na lang ako mag-isa sa aking kinauupuan dahil sa kanilang mga pinag-uusapan.

Busog na busog na ako. Di ako makatayo agad sa sobrang kabusugan. Sa konting nakain ko nabusog na ko, kahit pano sulit yung nabili ko. Maya maya pa, umalis na din ang maingay na magbabarkada sa tabi ko, mga ilang saglit may dumating na madre na may kasamang batang pulubi, siguro naawa si sister sa bata at papakainin niya. Ambait talaga ni sister, por syur bihira makagawa ng kasalanan ito, sa kumbento ba naman nakatira e. Habang kumakain ang madre at ang bata, may konting interbyuhan muna na naganap...

Madre: "Anong apelyido mo iho?"

Bata: "Alam niyo na po yun sister! Lagi po ninyong hinahawakan."

Madre: "Susmaryosep! Bayag apelyido mo?!"

Bata: "Sister naman? Cruz po!"

Sa narinig kong yun, di ko mapigil ang tawa ko, lalong sumakit tiyan ko sa kakatawa. Napatingin sa akin ang madre at yung bata, baka magalit si sister, alis na lang ako. Pero di pa rin natigil ang pagtawa ko habang papalayo ako sa lamesang kinainan ko. Si sister talga, nabuko tuloy, naughty pala siya. Ahaha

Nagpatuloy ako sa paglilibot ko sa mall. Pumasok ako sa isang bookstore, makapagbasa na nga lang ng libro ng walang bayad, libre tambay at pampatay oras na din. Umikot ikot ako sa loob ng bookstore para maghanap ng librong babasahin. Nasa isang hilera lang ako ng ilang mga bookshelves ng may narinig akong boses mula sa kabilang parte. Boses ng lalake at babae, naguusap sila...

Boy: "Sana pinto ka na lang..."

Girl: "Ay naku! bakit naman?"

Boy: "Para pwede kita pasukan at labasan."

Toinkz! Ayos sa pick up line a. ahaha. kaso mukang nagalit yung girl. Yung lalake naman kasi halatang mahilig. Napansin siguro nung lalake na nainis yung sinusuyo niyang babae kaya iniba niya diskarte niya...

Boy: "Charger ka ba?"

Girl: "Why?!"

Boy: "Coz I need you to fill the emptiness in me..."

Girl: "Uhm. Teka anong unit ka?"

Boy: "Huh?"

Girl: "Baka hindi tayo compatible."

Ahaha. Ayan tablado tuloy si mokong. Pahiya ang ogags. Kung anu ano kasi pinagsasabi e.

Di ko na inantay kung anong sumunod na pinag-usapan nung dalawa. Wala din akong nakitang magandang librong babasahin. mabuti pang umuwi na lang siguro ako sa bahay. Tutal ilang oras na din ang inilagi ko sa paglilibot dito sa mall. Pagod na din mga paa ko sa kakalakad.

Malapit na ako sa bahay namin ng maalala ko na wala na pala akong load, kinapkap ko ang bulsa ko, baka sakaling may natira pang barya na pan-load. Ayos, meron pa naman. Saktong sakto, panregister sa isang araw na unlimited text...

Ako: "Ate, paload nga po..."

Sabi nung tindera:
"Si Yods nakasmart buddy naaaaaaaaa!!!"

Ako: "Ate naka-globe po ako. Kalma lang! Steady!"

Nyetang buhay to o, pati ba naman yung tindera sa kanto inakalang si Piolo ako at pati komersyal nito ay ginaya ng tindera. sabi ko na nga ba e, hirap talga maging kalebel si Piolo sa kapogian. Hay layp!

Totoo talaga ang naisip ko, di nga ako nagkamali na...

If the sun had not been made...

AKO na sana ang hottest thing ever created...

Susme!

Habang inaantay ko ang ipinaload ko sa tinderang OA kung mag-reak may poreynjer na dumating, e siguro ayaw ng ale na may naninigarilyo sa tindahan niya kaya...

Tindera: "Sir, you can't smoke here."

Poreynjer: " But I bought these cigars on your store."

Tindera: "We also sell condoms, but it doesn't mean you can fuck here."

Aba aba, may point nga naman si ate. At elibs ako sa kanya sa husay niyang mag-ingles ha at tinarayan pa yung poreynjer. Shungaers naman kasi ng poreynjer na to, di man lang nakita ang malaking "NO SMOKING" sign sa may pader. Ayan, natarayan tuloy.

Sa wakas, pumasok na din ang pinaload ko. Makauwi na nga sa bahay at medyo dumidilim na. Mukang uulan pa o. Mahirap ng maabutan ng malakas na ulan, kaya dapat makauwi na ko habang hindi pa bumubuhos ang ulan.

Habang naglalakad ako sa kalye nadaanan ko ang dalawang bata na mukang nagkakapikunan sa pinaguusapan nila...

Bata1: "Lahat tayo nagmula kina Eba at Adan."

Bata2: "Hindi yan totoo. Sabi ng papa ko nagmula tayo sa unggoy!"

Bata1: "Manahimik ka! Hindi natin pinag-uusapan pamilya mo!"

Hala mukang napikon na yung isang bata. Naghahamon na ng suntukan habang nangingilid ang luha. Ang mga away bata talaga, nakakatawang panoorin.

Kelangan ko ng makauwi agad kaya nagmadali na ko sa paglalakad. And dilim na ng kalangitan mukang hindi magtatagal ay bubuhos na ang malakas na ulan. Kasing dilim na ng hating gabi ang paligid kahit na kung tutuusin e pasado alas sais pa lamang. Bigla ko tuloy naalala ang isang babala...

BABALA:
Para sa mga taong mahilig umuwi ng hating gabi...

Ano ang gagawin mo kung sa pag-uwi mo ng bahay ang magbukas ng pinto sa yo ay...

ang SARILI mo?

Gudluck naman. Katakot yun a. Sa kakaisip ko sa babalang yun, di ko namalayan pumapatak na pala ang ulan. Tumakbo na ako papasok ng gate ng subdibisyon, ilang takbo na lang nasa gate na din ako ng bahay. Pagdating ko ng bahay, nagshower na ako at nagpalit ng damit. Mga ilang oras ang lumipas, sumama pakiramdam ko kaya lumapit ako sa tatay ko...

Ako: "Pa, masama pakiramdam ko."

Papa: "Aba, mataas lagnat mo! Patingin ka sa doktor."

Ako: "Pa, nakakatamad. Kung titignan niya lang din naman ako. Padala niyo na lang piktyur ko."

Biglang umalis ang tatay ko sa tabi ko. Hala bakit mukang nainis? May masama ba kong nasabi? Tama naman yung sinabi ko di ba? Susme!

Katams

2008-09-02T11:54:00.002+08:00

Walang kawala kahit sino ka man...

Galamay niya tiyak na ika'y tatamaan...

Kahit kelan, kahit saan pa man...

Hinding hindi makakaligtas sa kalawit ng KATAMARAN!!!

Mag-Smile Sa Buhay

2008-08-27T12:09:00.004+08:00

Naaaliw ako sa tuwing napapanuod ko sa telebisyon ang bagong commercial ng isang sopdrinks kung saan ko nakuha ang title ng post na ito. Pinaparating kasi ng commercial na kahit may problema ang isang pamilya napapagaan ito basta sama sama at salu salo ang buong pamilya sa paglagok ng inuming ini-endorso nila. Pero sa tingin ko mas higit pa dito ang gustong iparating ng commercial na iyon. Nagpapakita din kasi ito ng positibong pagtingin sa mga bagay bagay, na dapat pag may problema, wag lang basta magmukmok at isipin na ikaw na ang pinaka-malas na tao sa mundo. Dapat tignan mo pa din ang mga positibong bagay sa mundo, wag kang masyadong nega, di ka talga makakapag move on kung masyado kang magpapa-apekto sa problema mo sa buhay. Daanin lang yan sa pag-inom ng pamatid uhaw na sopsdrink at baka gumaan ang pakiramdam mo at bigla kang mapa-smile.

Masasabi ko na kahit noon pa man, e naensayo ko na din ang bagay na ito kahit papano. Ang isipin pa din ang mga positibong bagay kahit gaano man kalaki ang problema. Matuto pa ding mag-smile kahit gaano kabigat ang nararamdamang sama ng loob, tumawa ka pa din kahit na alam mo na ang tanging gusto mong gawin sa oras na yun ay iiyak ang kabiguan. Daanin sa tawa, sa ngiti, sa positibong pagiisip. Hindi lang sa problemang yan iikot ang buhay kaya wag masyado paapekto, masyadong masaya ang buhay para lamang magpadala at magpa-apekto sa iisang problema lamang.

Kilala ang mga Pinoy na may positibong pananaw pagdating sa pagharap sa problema. Isang katibayan niyan ay ang pagiging panatiko natin ng mga walang kamatayang telenovela. Ang mga bida kasi sa mga karakter ng kwentong ito ay sumasalamin sa buhay ng ilan sa atin. Karaniwang ang mga bida ay laging inaapi sa umpisa, ginagawa silang katulong o alipin, sila yung mga sa umpisa ay inaalipusta ng mayayaman, sosyal at matapobreng mga kontabida. Kahit madalas paulit ulit na lang ang kwento ng mga telenovela, iisa lang lagi ang umpisa at katapusan, kahit alam na din natin na sa umpisa ay aapihin ang bida ng mga ahit-taray-kilay na mga kontabida na ang tanging papel lang sa telenovela ay apihin at gawing miserable ang buhay ng mga bida mula umpisa hanggang matapos ito, at kahit na alam na din natin na sa bandang huli ay yayaman ang bida ng pagkayaman-yaman at maghihiganti ito sa kontabida, kahit alam na natin na parang recycle na lang ang kwento na napapanuod natin sa telebisyon ay patok pa rin ito sa masa. Bakit? Kasi sa mga palabas na ito nakikitaan natin ang bida ng pag-asa, sa mga papel na ginagampanan ng bida na hirap-sa-umpisa-yaman-sa-ending ay nagkakaroon tayo ng inspirasyon na kalabanin ang kahit na anong hirap at problema sa buhay dahil gusto nating maging kagaya yung napanuod sa telenovela pagdating sa ending, ang ilan sa atin nagkakaroon ng positibong pananaw at umaasa na ang katatapusan din ng kwento natin sa totoong buhay ay gaya nung sa bida sa tv na guminhawa at nakahaon sa hirap kahit lahat na ata ng problemang meron sa tao ay naranasan na niya.

Lahat tayo may kanya kanyang kinakaharap na problema. Ang ilan may problema sa usapang puso, meron ding may mga problema sa pera, o sa pamilya, o di kaya sa trabaho, sa kaibigan o sa kung ano man yan. Walang tao na hindi nagkakaroon ng problema, lahat tayo merong problemang kinakaharap ang tanging pagkakaiba-iba lang natin ay sa kung paano natin hinaharap ang mga prolemang ito. Nakakatulong ang positibong pananaw sa buhay upang mapagaan ang mga problema.

Parte na ng buhay ng tao ang problema, given fact na yan, isa yan sa mga bagay na hindi pwedeng iwasan dahil darating ito sa ayaw at sa gusto mo, at hindi rin ito pwedeng takbuhan dahil hahabulin ka nito kaya wala ring kawala.

Maswerte ka kung isa ka sa mga tao na ang tanging problema lang ay ang problema sa pag-iisip, siguradong mahihirapan ang problema na magpapansin sa yo dahil kahit gaano ka nito bulabugin hindi mo ito pagtutuunan ng pansin, hindi ka mag-iisip kung paano mo ito masusulusyunan dahil hindi ka mag-aabalang isipin ito, wala kang magiging paki-alam kahit na anong problema ang dumating sa yo, kasi nga hindi mo ito maiisip, dedma lang ito sa yo.

Kung ang prinoproblema mo naman ay ang iyong mukha, mahirap ito, dahil walang solusyon at gamot sa kapangitan. Pero wag kang malumbay dahil pwede ka pa ring maging positibo sa pagtanggap sa katotohanan na pangit ka. I-assess mong mabuti ang sarili mo kung meron kang kakayahan na magpatawa dahil maari mong gamitin ang iyong talento sa pagpapatawa at ang iyong mukha para maging matagumpay sa larangan ng komedya. Pwede kang mag-apply bilang stand up comedian para magpatawa at pagtawanan o laitin ang sarili bago ka man laitin ng iba at paka-isipin na hindi ka na lalaitin ng iba kung ikaw mismo ang kusang lalait sa sarili mo. Nakatulong ka pa sa iba para mapangiti at mapatawa mo. Kung sakaling sa tingin mo naman ay mas makapal ang pangit mong mukha kesa sa iba pang pangit, pwedeng pwede mong pasukin ang larangan ng showbusiness. Di ba nga't maraming komendyanteng pangit ang sumikat na dahil sa humor at sa taglay nilang kapangitan? Kapag nangyari ito, mas magiging positibo ka pa lalo, dahil dadami ang pera mo at madami ka ng gagastusin para magpaganda.

Pero kung ikaw ang tipo ng tao na ang problema ay pareho sa mukha at sa utak dahil pareho itong hindi kaaya-aya at kahit anong gawin mo ay minamalas ka talga, wag ka pa ring malumbay. Maging positibo. Madali lang makabili ng mga gamit sa pagpapatiwakal, at magiging positibo para sa mundo ang pagpapakamatay mo. Positibong bagay ito dahil mapapakinabangan ka na ng mundo bilang fertilizer ng lupa.

Minsang sinabi sa akin ng isang kaibigan na kapag daw may problemang dumarating sa buhay ko dapat ko pa daw itong ipagpasalamat, nagangahulugan daw kasi ito na kung gaano kabigat ang problema ko sa buhay ay may katumbas daw itong malaking aral na magpapalakas sa akin lalo para kaharapin ang iba pang hamon ng buhay. Isa pa, ganoon daw kalaki ang tiwala ng Diyos sa akin kaya niya ako binigyan ng ganoong kalaking problema dahil alam daw ng Diyos na kaya ko itong lampasan. At sa sinabi niyang ito isang salita lang ang nasabi ko. Amen.

Lahat kayang daanin sa smile, sa maganda at positibong pag-iisip. Kahit gaano ka man kainis at kaasar isang matamis na ngiti lang ang katapat niyan, minsan mahirap itong gawin lalo na kung sunod sunod na dagok sa buhay ang nararanasan, kaya hindi na bago sa atin ang mga mukang sayad na sa lupa ang itsura dahil sa sobrang pag-iisip sa problema. Nakakatanda ng itsura kung masyado kang magpaoa-apekto sa problema, dadami ang kulubot sa mukha, pati pimples dumadami, at ang eyebags lumalaki dahil sa sobrang pagaalala, magiging sanhi din kasi ito ng insomnia kapag iniisip masyado ang problema hanggang sa pagtulog. Ang mainam na gawin, mag-isip ng mga positibong bagay. Pakaisipin lagi na ang bawat problemang dumarating sa buhay natin ay nay karampatang solusyon at lilipas din. Kaya kung may problema ka, wag ng papangitin ang sarili sa pag-aalala, mag-isip na lang ng mga positibong bagay dahil ika nga ng kasabihan, Positive thoughts produce positive results.

Nitong mga panahon na ito muli na namang sinubok ang tatag ng pamilya namin sa isang hindi inaasahang pangyayari. Nagkasakit kasi ang utol kung si FB at dinala siya sa ospital at nagtagal doon ng ilang araw din. Sobrang pag-aalala ang naidulot nito sa amin, umabot kasi ang lagnat niya sa 39.5. Hindi biro ang ganoong kataas na lagnat. Lalo pa kaming nag-alala dahil hanggang ngayon ay nasa Ilocos pa din siya at doon na lamang siya na-confine. Panay ang pa-update namin sa ate ko na nasa Ilocos din tungkol sa kalagayan ni FB. Doon namin nalaman na tinamaan pala siya ng typhoid fever.

Sabado ng kagabi, inaasahan ko ang pagdating niya mula sa Ilocos, ang alam ko kasi uuwi na siya dito sa Manila pagkatapos ng matagal tagal din niyang pamamalagi doon. Linggo ng tanghali ng malaman namin nina papa mula sa text ng ate ko na nilalagnat si FB ng mataas at kailangan na nilang dalhin sa ospital at doon na nga namin nalaman mula din sa text ng ate ko kung ano ang dahilan ng sakit ni FB. Hindi madali ang dumaan sa sakit na typhoid, alam ko ito dahil napagdaan ko na ito noong nasa elementary pa lang ako. At sa pinagdadaang ito ng aking utol pinilit kong maging positibo sa kabila ng aking lubos na pag-aalala, lalo na noong malaman ko na hindi pa rin bumababa ang lagnat niya. Inilagay ko sa isipan ko na malalampasan ito ni FB, isa pa hindi kasi bagay sa kanya ang magkasakit, sa laking tao ba naman niyang iyon. lolz. Sa awa naman ng mahabaging Bathala ay nakalabas na siya ng ospital makalipas ng ilang araw at kasalukuyan na lamang siyang nagpapagaling ngayon sa bahay ng ate.

Sa mga kakilala o kaibigan man ni FB o sa kahit sino pa man, sana ihiling natin ng sabay sabay na sana gumaling na siya agad lalo pa't hanggang sa ngayon ay hindi pa siya masyadong ok. Ihiling natin ng sabay sabay na bumuti na siya agad at kung kinakailangang mag-alay ng birhen, sigarilyo at alak, tsaka samahan na din ng baboy, itlog at manok para sa pulutan ng pangaalayan ay gawin ito para sa kagalingan ni FB para muli na siyang makabalik dito sa blogosperyo.

Minsan sa buhay ng isang tao hindi mabilang bilang ang mga problema o dagok na kakaharapin niya. Pero sa kabila ng lahat ng problema dapat laging manatiling nakangiti, kahit bungi ka o sira sira ang ipin mo, ingiti mo lang, lilipas din ang problema at hindi dapat masira ang buhay ng dahil lamang sa iisang pangit na pangyayari.

Sa totoo lang, napapaisip din ako, na sana nadadaan lang sa isang bote ng sopsdrink para mapagaan ang bigat ng problema.

When there are difficulties and you feel down, this is the time to visualize, think and expect the positive.

Ayoko Na Sa 'Yo!

2008-08-23T08:08:00.000+08:00

Sa Iyo,

Oo, ayoko na sa yo, sawang sawa na ako sa yo! Akala mo hindi ko kayang iwan ka? Pwes, nagkakamali ka, dahil ngayon kaya ko na! AYOKO NA!!!

Ilang beses na din akong sumubok na iwasan ka, na iwanan ka, pero lagi akong nabibigong gawin yun. Masyado akong mahina para tigilan na to, pero sa pagkakataong ito, sisiguraduhin ko na kaya ko na. Sisiguraduhin ko na sa sandaling ito may sapat na akong lakas ng loob para iwanan ka ng tuluyan.

Naalala mo ba noon, parati nilang sinasabi na hindi ka bagay sa akin, hindi daw magandang tignan na kasama kita, ayaw nilang nakikita na hawak kita sa aking kamay. Pinapagalitan ako noon ni papa pag nakikita niyang kasama kita, ang ilan sa aking mga kaibigan ayaw na ayaw nila sa yo, pilit ka nilang iniiwasan, gusto rin nila noon na iwasan kita, parati nilang sinasabi na sisirain mo lang daw ang buhay ko, na wala kang magandang maidudulot sa akin, kesyo ala ka daw kwenta at kailangan ko ng tigilan ang pagkahumaling ko sa yo. Pero lahat yun hindi ko pinakinggan, nagbingi bingihan lang ako sa lahat ng naririnig kong masama noon tungkol sa yo. Itinatago pa kita noon kay papa at sa mga kapatid ko para lang hindi nila ako pagalitan pag nakita nilang kasama kita.

Bakit nga ba kita nagustuhan? Samantalang noon sobrang ayoko sa yo. Pag nakikita kita noong kasama ng ibang katropa ko na may gusto din sa yo iniiwasan kita. Ni ayoko ngang mahawakan ka noon, ni mapadikit sa yo ayoko. Pero malakas pa rin talga ang taglay mong pang-akit, dahil hindi nagtagal pati ako naakit mo. Noong una, paminsan minsan lang kita nakakasama, hangang sa ang paminsan minsan na yun ay nauwi sa madalasan. Syet ka! Alam mo yun? Pati ako nahulog sa bitag mo!

Ilang beses na ba kitang ninais iwasan? Natatandaan mo pa ba kung ilang beses kitang pinilit iwan? Meron noon, pinilit kitang wag isipin, na wag naalala, lumipas ang tatlong araw, dalwang linggo, hanggang sa isang buwan. Kahit mahirap kinaya ko, minsan hindi mo pa rin ako tinantanan at sumasagi ka pa rin ng pilit sa isip ko pero kinontrol ko ang sarili ko, akala ko noon tuloy tuloy na ang paglimot kong yun sa yo, akala ko sa pagkakataong yun magtatagumpay na akong iwanan ka, pero mali ako, dahil muli na naman akong nagpa-uto sa yo at muli na naman akong nahulog sa walang kwenta mong bitag.

Oo nga't sabihin natin na kahit papaano naman ay napasaya mo ako sa tuwing ginagamit kita. Mahusay ka kasi sa larangan na yun, ang magpagamit sa mga nangangailangan sa yo, ang paminsan minsang magbigay aliw sa mga nalulungkot o nababagot. Masasabi ko din na kahit paano ay naging maasahan ka, lagi kasi kitang kasama sa kahit saan ako magpunta, ikaw ang kasama ko sa mga oras na gusto kong magpatay ng ilang sandali, nandiyan ka sa mga panahon na wala akong makasama kundi ikaw lang, dinamayan mo din ako sa aking mga problema, sa mga panahon na malungkot ako, sa mga panahon na stressed ako, pag kasama ko mga tropa ko kasama ka rin namin, sa mga sandaling kailangan ko ng makakasama sinamahan mo ako at hindi mo ako binigo. Pero hindi yun sapat para magpatuloy ang kabaliwan na ito. Hindi yun sapat na dahilan para hindi kita iwan, dahil ako mismo nararamdaman ko na ngayon na tama nga ang sabi nila sa akin noon, na tama ang sabi ng ibang tao na sisirain mo lang ang buhay ko. Kaya hangga't maaga pa, hangga't kaya ko pang putulin at iwanan ito ay gagawin ko na. Pasensyahan na lang tayo.

Ilang beses na din kitang ginastusan, natatandaan mo ba, kahit minsan na said na said na ako hahanap at hahanap ako ng paraan para lang magastusan ka at makasama ka. Oo, naadik na ako sa yo, nahibang na ako sa yo, hindi ko alam kung anong meron ka at pumayag akong magpaalipin sa iyo samantalang wala naman akong makukuhang maganda sa yo.

Tanggap ko na ngayon, hindi sa pang habang panahon makakasama kita dahil darating ang panahon na ikaw mismo ang magiging dahilan para mamatay ako, alam ko na noon pa na wala kang maidudulot na mabuti sa akin pero binale wala ko lahat yun dahil sa pagkahumaling ko sa yo, kung ang ilan sa mga kakilala ko nagawa kang iwasan alam ko na ako kaya ko din. Mahirap, alam ko yun. Hindi madali, alam ko din yun, pero alang alang sa sarili ko, alang alang sa magandang kinabukasan na kakaharapin ko kelangan kitang iwanan.

Hindi magiging madali ang pamamaalam na ito, ilang taon din kasi tayong nagsama, pero sorry, kelangan ko ng tigilan ang kahibangang ito, kelangan ko ng makaahon sa pagkakabitag mo sa akin, kesa sa dumating ang panahon na maging sorry ako sa sarili ko dahil sa hindi ko pag-iwan sa yo.

Sana sa pagkakataong ito, magtagumpay ako sa layunin ko na tuluyan na kitang iwasan, kakayanin ko na sa pagkakataong ito kahit na minsan sasagi ka sa isip ko at mamimiss kita at paniguradong hahanapin kita, pero dapat ng bigyan ng tuldok ang bagay na ito. Ang lahat sa atin ay tapos na. Tatanggapin ko na lang ang katotohanan na hindi ako para sa yo dahil alam ko na alam mo rin na wala kang mabuting maidudulot sa akin. Bibigyan mo lang ako ng kung anu anong sakit at ang malala papapangitin mo lang ako. Sus ka, ok lang sana na bigyan mo ako ng sakit, basta ba curable yun e, pero ang papangitin ako? Wag naman uy! Iba na lang papangitin mo, wag ako, ok?

Isang daang porsiyento ng self control slash self disipline ang kakailanganin ko para tuluyan na kitang makalimutan at mawala ka sa sistema ko. Kahit gusto mo pa sa akin, pasyensya ka na dahil ayoko na sa yo, sorry ka na lang dahil ang lahat sa atin ay tapos na.

Alam kong ayaw mong marinig o mabasa itong susunod kong sasabihin pero please lang wag mo ng ipilit ang sarili mo sa akin, iwasan mo na ako dahil iiwasan na din kita. Masyado akong gwapo para magpapangit lang sa yo.

I QUIT!!!

Ayoko na sa yo lecheng sigarilyo ka!

Habang wala pa akong bad breath titigil na ko sa kakahithit sa yo! (Breath check)

Habang wala ka pang pinsalang naidudulot sa katawan ko (wala pa nga ba? Nyay! Di ako sure), quit na ko sa yo!

Namimiss ko na ang aking kissable lips na kulay rosas na masarap halikan at ayoko na sa binibigay mong lip color na kulay abo, kaya babu na ako sa yo!

Salamat na lang sa mga ilang taong pinagsamahan natin, bye na to sa yo for good! Well, yun e kung kaya ko nga. Goodluck sa akin. Ehehe.

Nagmamahal,
Yods

P.S.

Salamat kay Doc Ced, sa libreng online colsultation ko sa kanya na kahit hating gabi na ay bukas pa rin ang kanyang online clinic. Ehehe. Salamat sa mga pananakot na ginawa niya sa akin sa mga bagay na maari kong sapitin pag hindi ako tumigil sa paghithit sa mapaminsalang yosi na yan. Determinado na rin naman kasi akong huminto na sa paninigarilyo kaya napagtripan kong humingi ng payo sa kanya hinggil sa bagay na ito. Sana lang ay seryus ang mga payong yun, pero sa tingin ko naman ay seryus talaga.

At kay Doc Rio, humanda ka na dahil kukulitin kita sa libreng pa-cleaning ko. Ihanda mo na din ang isang daang porsiyentong husay mo sa pagkakalkal ng bunganga dahil mukang madami dami kang lilinisin at tatanggalin na nikotina sa aking bibig. Ihanda mo na rin ang libreng meryenda ko pag pumunta ako sa clinic mo para sa libreng palinis na yun. At kung iyo ring nanaisin ay pwede mo din akong kabitan ng libreng braces. Joke lang yung braces, pero kung seseryusuhin mo, salamat na din.

Xerox Copy

2008-08-18T05:33:00.007+08:00

Naalala ko noong bata ako, madalas akong tawagin ng mga amiga ni mama sa pangalang kakaiba. Para sa batang katulad ko noon, kakaiba ito dahil hindi ito karaniwang itinatawag o ipinapangalan sa tao o sa alagang hayop. Gulong gulo ang isipan ko noon na para ba itong isang problem solving sa math na hindi ko mahanapan ng solusyon, sakit sa ulo ko noon kung bakit ako tinatawag sa pangalang XEROX.

Pag may tumatawag sa akin noon na Xerox, hindi ko maiwasang magsalubong ang aking mga kilay dahil sa kalituhan kung bakit ba ito ang tawag sa akin ng mga tao. Mas lalo pa itong nakakaasar dahil sasabayan nila ito ng kurot sa aking pisngi na may halong panggigigil. Hindi naman na nakakapagtaka kung bakit ako madalas kurutin sa pisngi noon, bata palang kasi ako saksakan na ako ng kakyutan kaya hindi nakapagtatakang pati mga matrona ay magkagusto sa akin, ang ipinag-tataka ko lamang noon ng lubos e kung bakit nila ako tinatawag sa pangalan ng isang makinang nangongopya.

Nakita kaya nila noon na pag ako'y nag-aral na ay magiging isa akong mahusay na mangongopya ng mga sagot sa pagsusulit at assignments ng aking mga kaklase? Na para bang xinerox ang papel ng kaklase ko dahil sa pareho kami ng sagot? Siguro may lahi silang manghuhula at nahulaan nila ito kaya ako tinatawag na xerox.

O kaya naman, hindi kaya sa xerox machine ako nagmula kaya ako tinawag sa pangalang ito?

Habang lumalaki ako nagkaroon ng linaw at linawag sa aking munting kaisipan kung saan nila nakuha at kung bakit ako madalas na tawaging Xerox noon. Dahil daw ito ay sa kawangis ko ang aking butihing ama na para daw kinopya ang mukha ko sa kanya. Kumbaga ako ang mini me ng tatay ko noon.

Hindi naman na nakakapagtaka yun kung bakit ko kamukha ang tatay ko, syempre sa kanya ako nanggaling e. Mula ako sa kanyang punla ng ~~kalibugan~~ pagmamahal kaya ako nabuo at nakopya ang kanyang itsura. Ang swerte talaga ng tatay ko, kasi kamukha ko siya.

Naalala ko yung activity book ko sa Christian Living noong nasa highschool ako. Meron doong bahagi na may tanong kung sino ang taong itinuturing kong "Hero" sa buhay ko. Natatandaan ko pa ang sagot ko sa tanong na yun, ang isinagot ko doon ay ang aking ama. Nilagay ko doon ang dahilan kung bakit "Hero" ang turing ko sa kanya, dahil sinisikap niya sa lahat ng kanyang makakaya na mabigyan kami ng magandang buhay ng aking mga kapatid at para sa akin hindi lang siya isang ama na matatawag na good provider kundi higit pa siya doon.

Ninais ko noon na maging kagaya ng tatay ko. Pinangarap ko din noon na maging seaman na gaya niya at sundan ang mga yapak niya. Pinangarap kong gayahin kung paano siya bilang ama sa amin, idolo ko ang tatay ko kaya naman siya ang matatawag kong "Hero" ng buhay ko. Madami na din kasi siyang mga sakripisyo sa aming magkakapatid. Yung trabaho na lamang niya na kailangan niyang halos gugulin ang buhay niya sa barko para lang mabuhay kaming magkakapatid ay isa ng malaking sakripisyo yun.

Ninais kong maging kagaya ng tatay ko pero nabigo ako. Nabigo ako sa aking pangarap na sundan ang mga yapak niya, mabigo ako sa maraming pagkakataon dahil sa halip puro sakit ng ulo lang ang naibigay ko, naging pasaway ako, naging matigas ang ulo ko, malayong malayo sa imahe ng aking ama na iniidolo ko.

Ilang beses din akong nangako sa kanya at sa sarili ko na itutuwid ko ang aking mga kagaguhan para kahit papaano ay makabawi man lang ako sa kanya. Naalala ko ang lagi niyang pangaral sa akin. Na kailangan kong magsikap at magtagumpay sa buhay para sa sarili ko, para sa pamilya na bubuuin ko balang araw. Yun ang lagi niyang sinasabi sa akin, pero ang hindi alam ng tatay ko, pagsisikapan ko talagang magtagumpay sa buhay ko hindi para sa akin o kanino man, itutuwid ko ang aking mga kagaguhan at magsusumikap sa buhay para sa kanya. Para muli kong maramdaman kung paano maging proud ang tatay ko sa akin gaya noon kung gaano siya ka-proud na maging anak niya ako noong bata pa ako.

Naalala ko kung gaano ka-proud ang tatay ko sa akin noong una akong nagkaroon ng parangal noong ako'y nasa elemantarya. Naalala ko kung gaano ako kasaya na ibalita ito sa kanya, itinago pa ng nanay ko ang mga naiuuwi ko noong parangal para makita ito ng aking ama sa kanyang pag-uwi mula sa barko. Naalala ko kung gaano ako purihin ng aking ama dahil sa mga parangal na naiuuwi ko taun-taon noong ako'y nasa elementarya pa lamang, naalala ko ang bawat regalong ibinibigay niya sa akin sa kada uwi niya. Naalala ko ang bisikletang iniuwi niya sa akin, ang singsing na may tatak na playboy bunny, naalala ko ang relong uwi niya noon para sa akin, naalala ko ang mga laruang sasakyan at mga robot na de-baterya, naalala ko ang mga madaming bagay na ibinigay niya. Naalala ko lahat yun, at gusto ko uli't maramdaman yun. Nais ko uli maramdaman kung gaano siya ka-proud sa akin bilang anak niya, nais ko uli maramdaman kung ano ang pakiramdam na purihin at ipagmalaki ako ng aking ama.

Sa lahat ng kagaguhan na ginawa ko sa buhay ko habang ako'y lumalaki, alam ko, unti unting nawala ang kompiyansa at tiwala sa akin ang aking tatay. Ang dating papuri na natatanggap ko mula sa kanya ay nawala na. Sa paghahanap ko at pagtahak sa sarili kong buhay, at sa pagnanais kong maging malaya ay nagkamali ako ng paulit-ulit. Paulit-ulit na pagkadapa, paulit-ulit na pangangaral mula sa kanya hanggang sa unti-unting nawala ang tiwala niya sa akin at nagsawa na sa kakabigay ng pangaral dahil sa katigasan ng aking ulo.

Madaming hindi alam ng tatay ko sa akin, yun ang lagi kong iniisip, dahil naman sa ito ay wala sa tabi ko habang ako'y lumalaki, hindi niya nakita ang mga pagkakataon na minsan kinakailangan ko ng ama sa tabi ko pero wala siya, lalo na sa panahon na ako'y nagbibinata. Naging makitid ang utak ko noon, hindi ko inisip na kaya siya wala sa tabi namin ay dahil din para sa amin, dahil kailangan niyang magtrabaho na malayo sa amin para mabigyan kami ng magandang buhay, sa halip nagrebelde ako sa kanya pero sa pagrerebeldeng ito, sarili ko lamang ang higit na pinahirapan ko. Mahirap nga din namang magrebelde kung yung taong pinagrerebeldehan ko ay nasa malayo at hindi niya nakikita ang mga pagrerebeldng ginagawa ko.

Sinikap ng tatay ko na ibigay noon ang lahat ng hiling ko, masasabing kahit paano'y naranasan ko ang buhay ng sunod sa luho, ngunit hindi ko ito sinuklian ng tama, na dapat ay naging isa akong mabuting anak sa kanya, sa halip nagpakagago ako at naging iresponsable sa paghahawak ko sa sarili kong buhay.

Hindi rin naman perpekto ang tatay ko, meron ding mga bagay na ginagawa siya na nagtulak sa akin kung bakit naging matigas ang ulo ko at nagpakagago ako sa paghahawak sa buhay ko. Pero higit pa sa mga pagkakamaling nagawa niya, alam ko na mas madami pa rin siyang magawang kabutihan sa amin. Aminado ako, maraming bagay ang kinainisan at ikinagalit ko sa kanya na hindi ko pwedeng banggitin sa blog na to. Naniniwala pa din ako na sa likod ng lahat ng mga bagay na dapat kong isumbat sa kanya ay mas madami pa ring mga bagay na dapat kong ipagpasalamat.

Madaming hindi alam ang tatay ko sa akin. Gaya nang, hindi niya alam na itinago ko noon ang kanyang Playboy Magazine noong ako'y nagbibinata pa lamang nang minsa'y ako'y nagkalkal ng mga gamit sa kwarto nila ni mama. Hindi rin niya alam na ako ang kumuha ng kanyang bagong porn na vcd noong siya ay umuwi noong ako'y nasa highschool. Hindi niya alam yun, kaya inaamin ko na ngayon. Hehe.

Ilang beses na din akong nagplano sa buhay ko, ilan sa mga planong yun hindi ko natupad, ilan sa mga planong yun hindi ko ginawa, ilan sa mga planong yun binalewala ko lang. Pero hindi pa huli ang lahat para pagsumikapan kong abutin at tuparin ang lahat ng plano at pangarap na yun. Hindi pa huli ang lahat para muling maibalik ang tiwala ng tatay ko sa akin. Hindi pa huli ang lahat para muli kong maramdaman na proud siya sa akin, gusto ko uli maramdaman ang pakiramdam na yun, nais ko muling ipag-malaki ako ng aking ama.

Xerox Copy daw ako ng aking ama dahil kami ay magkamukha, pero gusto ko na higit pa doon ang sabihin ng ibang tao, gusto ko na higit pa sa magkamukha kami kaya ako'y tinawag na xerox. Sana nga kopyang kopya ko na lang ang tatay ko, hindi lang pati sa mukha kundi pati na rin sa kung paano siya bilang isang mabuting ama sa amin, gusto ko din kasi na balang araw ituring din ako ng magiging anak ko na hero ng buhay niya gaya ng kung paano ko itinuring ang aking ama bilang hero ng buhay ko.

Happy Birthday Papa!

(Si Boy Puto at ang kanyang Hero)

Saan Nagmula?

2008-08-15T06:45:00.001+08:00

Nakakaaliw ang mga puto ngayon na ibinibenta, meron na kasi itong sari saring kulay. Pati mga puto nahawa na ata sa kakikayan ng tao. Nagtataka lang ako kung ano ang naisipan ng unang tao na napagdiskitahang kulayan ang mga nananahimik na puto. Siguro kasi napansin niya na minsan ang puto e hindi swak sa panlasa ng mga bata, kaya para maengganyo ang mga bata na bumili ng paninda niyang puto e kinulayan niya ito para mag mukang masarap na gaya ng mga makulay at matamis na kendi. Iniba ang itsura pero hindi nag-iba ang lasa. Bumenta nga naman kaya sa mga bata ang mga unang putong kinulayan?

At dahil mga bata siguro ang target na bentahan ng mga kinulayang puto, Power Rangers siguro ang naging inspirasyon nang unang tao na napagtripang kulayan ang mga puto. Kasi halos lahat ng kulay ng Power Rangers e meron na din sa puto, maliban lang sa isang kulay, ang kulay na itim. Ano naman kaya ng itsura ng itim na puto? Mukang hindi ito masarap kaya siguro hindi na ito isinama.

Sa salitang Espanyol ang Puto ay hindi maganda ang ibig sabihin. Ang salitang Puto ay may kahulugan na hindi kanais nais para sa kanila. Madumi ang tingin nila sa salitang ito. Dito naman sa atin sa 'Pinas, iba ang ibig sabihin ng puto. Ito ay isang sikat na kakanin na kilala ng bawat Pinoy. Nakakatawa nga lang isipin na kung anong salitang may masamang kahulugan sa ibang lengwahe ay may kahulugan din sa atin na kinakain pa natin.

Sa mga Espanyol ata kasi lahat ng salita nila may panlalake at pambabae. Ang letrang A sa babae, O naman ang sa lalake. ~~Kaya kung may Puto syempre meron ding Puta.~~

Naging si Boy Puto ako hindi dahil sa mga kahulugan nito sa salitang Espanyol. Muka lang akong kolboy pero hindi ako kolboy. Pwamis! lolz. Naging Boy Puto ako dahil sa puto na kilala natin dito sa 'Pinas. Yung kakanin.

Bago tuluyang magpatuloy ang paglipad ni Boy Puto sa kalawakaan ng Planet Puto nais ko munang magpasalamat sa mga baliw na nilalang na naging sanhi ng pagkakasilang ng tagapaglistas ng sangkaputohan.

Una sa lahat si Boy Buhok, na pangulo ng sampalatayahang may luhuran at tuwaran. Sa kanyang mga henyo at baliw na ideya at mga patawang minsa'y inaamin niyang korni pero nakakatawa pa din. Ang nilalang na may nakakahangang prinsipiyo sa buhay. Feeling ko meron siyang koleksiyon ng iba't ibang pang-ahit. Dahil ayon sa kanya madali siyang tubuan ng buhok, pati siguro kilay niya naahit na din niya kaya magpapatattoo na lang siya ng kilay. Pinapayo ko na wag niyo siyang kakantiin dahil daig pa niya si Incredible Hulk pag nainis at lumalabas ang kanyang ~~ari~~ pagiging terorista. Siya ang nag-iisang inosente ng blogosperyo.

Pangalawa, sa Doktorang kung sumamba ay nakatuwad. Pwede namang tumayo pero mas trip niyang sumamba ng patuwad. Hobby niya ang magkutkot ng bunganga ng ibang tao at kung minsa'y tumatambay pa siya sa loob nito, nagdidive siya sa loob at ginagawa niyang swimming pool. May kapangyarin siyang maging inbisibol. Madalas kasi bigla na lang siyang nawawala tapos biglang magpaparamdam na parang multo. Kung may sakit ka sa puso aatakehin ka sa kanya dahil sa mga biglaan niyang pagsulpot.

At siyempre, last but not the least, ang Emoterang Promdi na naging bisyo na niya ang mag-emote sa anu anong bagay. Kamakailan lang ay nawala siya sa katinuan at ginamitan pa namin siya ng isang daang porsiyentong kapangyarihan para lamang bumalik siya sa tamang pag-isip. Siya ang dapat sisihin sa pagkakasilang ni Boy Puto. Dapat akong magbigay ng credit sa kanya, mahirap na, baka maisipan niyang magwelga at magwala dito sa Planet Puto. May kakayahan kasi siyang maging monster at baka pasabugin niya ang blog ko. Matapang siya at malakas pero gaya ng ibang nilalang may kahinaan siya pagdating sa puso. Naka-scotch tape lang kasi ang puso nito, madali lang bumigay at mahulog. Baka mainam na gamitan na lang ito ng glue gun sa susunod para mas tumibay naman ang pagkakadikit.

Ito na nga, at dito na maguumpisa ang paglipad ni Boy Puto ng Planet Puto. Ito na ang simula ng adventure ng nagiisang puto na emo. Ang puto na masarap titigan pero bawal kainin.

Isasama ko na din pala dito itong tag na mula sa aking kaibigan at mars na si Boy Buhok.

PLACES I GO TO OVER AND OVER
(Kelangan bang sagutin to? Baka may mag-stalk sa akin. Ahaha. Feelingero! Alam ko na sasagot ko para safe.)
-Powerbooks
-Timezone
-Banyo
-Bahay namin

4 PEOPLE WHO E-MAIL ME REGULARLY
(Walang partikular na tao. Basta ito na lang ok na.)
-Blogger
-Friendster
-Imeem
-Porn Sites. ihihi.

4 OF MY FAVORITE PLACES TO EAT
(Ano ba dapat sagot dito? Sa sala? Sa kwarto? Sa kusina? Sa kubeta?)
-Burgoo
-Kenny Rogers
-Teriyaki Boy
-Starbucks sa Tagaytay

4 PLACES I'D RATHER BE

-Japan (Mag-aaply na hosto. lolz)
-France (Gusto ko magpapicture sa Eiffel Tower)
-Sa Spa (Gusto ko mapagsilbihan at marelax. ahaha)
-Sa bahay ng tropa (makikipag-inuman.)

4 TV SHOWS I COULD WATCH OVER AND OVER AGAIN

-Ellen
-Grey's Anatomy
-Sponge Bob Square Pants
-The O.C.

4 PEOPLE WHOM I THINK WILL RESPOND

-Doc Rio
-Veradik
-Superboi
-Enday

Ewan ko lang din kung magrerespond yang mga yan ha. Basta sila na muna ilalagay ko. (ngiti)

Heto na!!!

2008-08-08T08:08:00.012+08:00

Heto na nga ang pagbabagong sinabi ko dati na mangyayari sa blog ko. Eto na nga yun, kaya wag ka na maghanap pa ng iba. Parang wala lang naman di ba? Sabi sa yo e. Sus ka!

Nasabi ko na nga dati na magkakaroon ng pagbabago dito sa blog ko, eto nga yun, nagiba lang ako ng layout. Nagsawa na kasi ako sa madilim na itsura ng layout ko, napaka-emo sobra ng dating, masakit sa mata. Sa sobrang dilim parang kailangan ng flashlight tuwing magbabasa dito, dahil baka matalisod at madapa. Gusto ko naman ng konting liwanag dito sa blog ko, gusto ko rin maexperience ang pailaw promo ng Meralco sa mga blog gaya ng pagpapailaw at pagpapaliwanag sa blog ni Popoy.

Mahilig kasi talaga ako sa mga pagbabago. Nasabi ko na ata yun dati sa luma kong blog. Sa sarili ko na lang, ilang beses na akong nagpabago bago ng itsura. Hindi naman sa may kapangyarin akong mala Mystique sa pagpapalit ng anyo. Sus, kung may kapangyarihan akong ganun minu minuto ako magbabago ng itsura. Baka nagaya ko na din ang mga itsura nina Brad Pitt at Piolo.

Ilang beses na akong nagpabago bago ng gupit, halos lahat ata ng nausong gupit ginawa ko na sa buhok ko. Iba ibang hairstyles. Buhok na mala-F4 sa haba hanggang sa mohawk kung tawagin. Andiyan din yung barber's cut, emo cut, german cut at clean cut. Depende sa itsura ng ulo. *giggles*

Pati pananamit ko iniba iba ko din, syempre ayoko naman mapagiwanan ng uso. mahirap namang kung anong uso noong taong 2000 e yun pa din ang suot ko after 8 years. Amdabuy na siguro nun. Trip ko lang kasi magpalit palit ng itsura, interesting kasi ang palagiang pag re-invent sa sarili at itsura. Parang paru paro lang di ba? From ugly worm to a beautiful and colorful kikay butterfly! Tarush! Lolz

Heto na nga!

Heto na heto na ang paglaladlad ng kapa! Aaminin ko na at inaamin ko na.

Ako nga... Ako nga ay...

Ako si Yods, ang nagiisang...

Diyosa???
(toinkz! Mali!)

Si BOY PUTO!

Ang nagiisang tagapagligtas ng sangkaputohan. Kilabot ng mga ~~Puta~~! Gamit ang aking MIGHTY ADJUSTABLE PUTO-TOY ipagtatanggol ko ang mga inaapi at inookray na mga puto.

Ako si BOY PUTO! Masarap. Malaman. Malasa at makeso.at higit sa lahat HINDI AMOY CLOROX!!!

Ako ang puto na masarap titigan pero bawal kainin, bawal din hawakan dahil baka mapanis. Kaya maglaway ka na lang sa akin. ahaha.

Blanko

2008-08-06T23:24:00.003+08:00

Tulala. Nakatigin lang sa blankong papel. Lumulutang ang isip. Sarado. Walang pumapasok. Walang maisip.

Hawak ang panulat ngunit hindi makasulat. Walang maisulat.

Susulat. Mali! Buburahin, Sulat uli. Mali na naman! Pupunitin ang papel. Kuha uli ng bagong blankong papel.

Wala talaga.

Nakatitig uli sa blankong papel. Pinipilit sumulat ngunit hindi makabuo ng mga salita. Isang salita lang ang pumapasok sa utak.

"PAALAM"

Pamamaalam na biglaan. Hindi alam ang dahilan. Naguluhan... nalito.

Patuloy ang pagtatanong ng "Bakit?"

Muli na namang gumalaw ang kamay ng orasan. Minuto ang lumipas. Oras na ang lumipas. Wala pa ring mabuong maisusulat.

Nakailang bura ng mali. Nakailang ulit ng punit. Nakailang blankong papel ang nasayang.

Sulat. Mali! Bura. Sulat uli. Mali na naman! Punit.

Lumalalim na ang gabi. Ito lang ang mga nabuong salita at naisulat sa blankong papel...

"Bakit may paalam pa?"

Grieving Grandson

2008-08-02T18:54:00.004+08:00

the hurt i'm feeling now
won't disappear over night
but someday some how
everything will turn out all right

no more wishing for the past
it was meant to be
it did not last long
so now, lola, please teach me how to set you free

I still can't accept the fact that you're already gone lola. I don't wanna believe it. Parang kahapon lang noong nakikita pa kitang makangiti at masigla. Ngayon narealize ko na ang layo na pala ng kahapong yun. Tinatanggi ko pa din ang katotohanan, ayokong maniwala dahil ayokong tanggapin ang katotohanan. Mahirap tanggapin kasi masakit tanggapin.