<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Bractwo Słowa Bożego</title>
	<atom:link href="http://bractwoslowa.pl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://bractwoslowa.pl/</link>
	<description>Rozważania na Słowem Bożym, czytanie Biblii, Szkoła języków biblijnych, o Biblii inaczej</description>
	<lastBuildDate>Sat, 14 Nov 2026 16:16:46 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://bractwoslowa.pl/wp-content/uploads/2023/06/favicon-BSB-2-150x150.png</url>
	<title>Bractwo Słowa Bożego</title>
	<link>https://bractwoslowa.pl/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Rozważania ewangeliczne &#124; od 15 do 21 listopada 2026 r. – s. dr Karmela Katarzyna Sługocka OP</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-dr-karmela-katarzyna-slugocka-op/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 16:16:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozważania nad codzienną Ewangelią]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22348</guid>

					<description><![CDATA[<p>XXXIII Niedziela Zwykła, 15.11.2026   Mt 25,14-30 Zdolności są tematem dzisiejszej Ewangelii.  Czytamy w niej, że pan przekazał swój majątek sługom i każdego z nich obdarzył zgodnie z jego zdolnościami. [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-dr-karmela-katarzyna-slugocka-op/">Rozważania ewangeliczne | od 15 do 21 listopada 2026 r. – s. dr Karmela Katarzyna Sługocka OP</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h2><strong><span style="color: #800000;">XXXIII Niedziela Zwykła, 15.11.2026</span>  </strong></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Mt 25,14-30</em></span></h3>
<p>Zdolności są tematem dzisiejszej Ewangelii.  Czytamy w niej, że pan przekazał swój majątek sługom i każdego z nich obdarzył zgodnie z jego zdolnościami. Termin <em>zdolności</em> to gr. dynamis [δύναμις] oznaczające także moc, siłę, również siłę moralną i siłę duszy. Pierwszy sługa otrzymał pięć talentów (talent to największa w starożytności jednostka masy oraz pieniądza), drugi dwa, a trzeci jeden i pan się nie pomylił co do sług. Dobrze ich znał. Wiedział, że pierwszy się zaangażuje i pomnoży majątek, tak samo i drugi. W przypadku trzeciego sługi nie miało znaczenia, ile talentów otrzymał, zrobiłby to samo nawet wówczas, gdyby otrzymał więcej niż jeden talent, ponieważ powodem ukrycia talentu w ziemi nie była ich liczba, lecz złość, jaką nosił w sobie wobec pana. W królestwie niebieskim każdy z nas otrzymuje depozyt od Pana, a jego wartość zależy od naszych możliwości i zamiarów, tego, czym się kierujemy, do czego wykorzystamy nasze zdolności. Zdolności nie są gotową umiejętnością, ale potencjałem, który jest zadaniem do rozwinięcia, czymś, o co trzeba zadbać. Naszym predyspozycjom nadajemy kierunek i wyznaczamy im cel. W dzisiejszej przypowieści mamy dwie postawy sług wobec zdolności, pierwszy i drugi sługa twórczo wykorzystali swój potencjał, a trzeci nie podjął trudu, wolał karmić swoją złość i gniew, i nawet nie pomyślał o konsekwencjach takiego zachowania, nic nie zyskał na swoim gniewie i oburzeniu. Puenta o królestwie niebieskim jest taka: Pan nie będzie nam sprzyjał, gdy będziemy źli, niegodziwi i gnuśni czy leniwi.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Poniedziałek, 16.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 18,35-43</em></span></h3>
<p>Niewidomy spod Jerycha był człowiekiem podwójnej wiary: wierzył w zmianę swojej sytuacji, miał nadzieję i uwierzył, że Jezus zrobi to dla niego. Ten człowiek był bardzo dynamiczny, miał w sobie ciekawość wydarzenia, dopytywał, co się dzieje w mieście. Gdy usłyszał, że to Jezus przyszedł, postawił wszystko na jedną kartę. Zrobił, co mógł, czyli zaczął wołać: <em>Jezusie, Synu</em> <em>Dawida, ulituj się nade mną!</em> Jest to przepiękna modlitwa serca. Nazwanie Jezusa Synem Dawida było uznaniem Jezusa jako króla, a zobaczmy, czym była prośba o litość. Litość to gr. eleeō [ἐλεέω] i jest ono wołaniem o okazanie miłosierdzia, udzielenie pomocy i wsparcia. Warto zobaczyć w tym chęć dokonania zmian w życiu. Można chcieć dla siebie litości w takim sensie biernym, które jest oczekiwaniem na to, że inni będą nam przytakiwali nad nieszczęśliwym losem, ale nie będzie w tym oczekiwania na zmianę sytuacji. Czasem tak bywa, że ktoś żali się na swój los, ale nie podejmie żadnych działań, by to zmienić, bo właśnie chodzi mu o to, żeby tak było, jak jest. Niewidomy spod Jerycha taki nie był. On naprawdę chciał zmiany swojej sytuacji i zrobił wszystko, na co pozwalała mu jego niepełnosprawność, by do tej zmiany doszło. Nie dał się uciszyć i odzyskał wzrok. Niewidomy najpierw pytał, następnie z determinacją wołał, potem jasno sprecyzował swoją prośbę i nie zapomniał o wdzięczności. Jezus znał problem niewidomego, a jednak go zapytał o to, czego potrzebuje. Ten Dawca wzroku pyta także każdego z nas: <em>Co chcesz, abym ci uczynił?</em></p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Wtorek, 17.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 19,1-10</em></span></h3>
<p>W Jerychu miały miejsce ciekawe wydarzenia: niedający się uciszyć niewidomy, który został uzdrowiony, i Zacheusz, bogaty zwierzchnik celników, wchodzący na drzewo, by zobaczyć Jezusa. Obaj pokonali swoją dysfunkcjonalność, niewidomy nie miał wzroku, ale miał głos, więc krzyczał na całe gardło, a Zacheusz był niskiego wzrostu, więc wszedł na wysokie drzewo. Obaj pokazują, że można czegoś nie mieć i ten brak nie musi przekreślać możliwości zmiany sytuacji na lepsze. Wchodząc na drzewo, Zacheusz naraził się na śmieszność: dorosły mężczyzna, człowiek zamożny i na wysokim stanowisku wchodzi na drzewo, by zobaczyć Jezusa. I właśnie tu jest sedno całej tej historii, tu nie chodziło o to, by zobaczyć kogokolwiek, tu chodziło o zobaczenie Jezusa. Tematem tego wydarzenia jest narażenie się na śmieszność, na krytykę, na szyderczą opinię, ale Jezus jest tego wart. Nasz dzień może być naszym własnym Jerychem, w którym tyle zmian się dokonało. Naszą sykomorą może być powrót do publicznego wyznawania wiary, powrót do Kościoła, do praktyki spowiedzi i częstej Komunii Świętej bez względu na to, co ludzie o tym powiedzą. Nie należy się taką opinią przejmować, jak to pokazali nam niewidomy i Zacheusz – dla Jezusa warto się narazić czy to na śmieszność, czy to na krytykę. On to doceni, tak jak docenił determinację bohaterskiego niewidomego oraz Zacheusza.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Środa, 18.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 19,11-28</em></span></h3>
<p>Bardzo ciekawą fabułę ma ta przypowieść, jej bohaterem Jezus uczynił ambitnego człowieka, który chciał zostać królem. Nie wszyscy mu sprzyjali, byli ludzie, którzy próbowali mu zaszkodzić w osiągnięciu tego celu. On jednak otrzymał godność królewską i wrócił. Tych, którzy byli mu lojalni, nagrodził stosownie do ich zasług, powierzając im władzę nad miastami, a przeciwników kazał pościnać, marnie skończyli. Zwróćmy uwagę na temat godności królewskiej, by zobaczyć, jak wysoko mierzył ten człowiek, ponieważ może to być wskazówka dla nas, by dać szansę sobie i innym na zdobywanie tego, co buduje ludzką wartość i godność, co wzmacnia i podnosi.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Czwartek, 19.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 19,41-44</em></span></h3>
<p>Smutek i łzy Jezusa na widok Jerozolimy odsłaniają Jego wrażliwość, empatię, współczucie i troskę. Jezus wiedział o tym, co się wydarzy w roku siedemdziesiątym, gdy Jerozolima zostanie doszczętnie zniszczona przez Rzymian, że będzie wiele cierpienia, i Jezus zapłakał nad taką sytuacją. Nie jest Mu obojętne także to, co dzieje się z nami, z miastem i świątynią, jaką my jesteśmy w Jego oczach. Spróbujmy to zobaczyć w takich kategoriach: Jezusowi nie jest obojętne nasze zniszczenie, a to oznacza naszą wzajemną odpowiedzialność za siebie, za to, co czynimy z drugim człowiekiem i co drugi człowiek czyni z nami. Czasem bywają takie chwile, gdy czujemy się wewnętrznie zdruzgotani, zrównani z ziemią i Jezus nam w takiej sytuacji okazuje współczucie, i dzieli z nami smutek. Nie zgadza się na wyrządzanie krzywdy i wzywa nas, byśmy także reagowali na zło, gdy ma ono miejsce, wyrażali sprzeciw wobec krzywdy i niesprawiedliwości. Ważne są tu słowa Jezusa o doniosłości pokoju, o tym, by znano to, co służy pokojowi – pokój powinien być nadrzędnym celem każdego człowieka. Pokój to sztandarowe przesłanie Jezusa i zaproszenie dla nas, by kierować się chęcią budowania pokoju wokół siebie, w rodzinach, we wspólnotach, w miejscach pracy.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Piątek, 20.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 19,45-48</em></span></h3>
<p>Oburzenie Pana Jezusa na sprzedających w świątyni wynikało z tego, że sprofanowali oni dom modlitwy poprzez handel świątynny. Tutaj warto zrozumieć kontekst, prawdopodobnie chodzi o to, że wcześniej handel świątynny odbywał się na Górze Oliwnej, tam, na targu pielgrzymi mogli zakupić zwierzęta potrzebne na ofiarę świątynną, i to nie profanowało świątyni, gdyż handel odbywał się poza nią. Jednak arcykapłan Kajfasz wyraził zgodę, by ten handel przenieść na teren świątynny i właśnie to wywołało oburzenie Pana Jezusa. Nie handel jako taki, ale handel w niewłaściwym, świętym miejscu. Jezus przypomniał słowa proroków Izajasza (56,7), o Bożym domu jako domu modlitwy, oraz Jeremiasza (7,12-14), przepowiadających zniszczenie pierwszej świątyni z powodu tego, że uczyniono ze świątyni jaskinię zbójców. Wyrzuceniem handlarzy ze świątyni Jezus zyskał przychylność tłumów, słuchano Go z zapartym tchem, gdy nauczał w świątyni. Widzimy tu dysonans, tłumy słuchały Jezusa, a arcykapłani i uczeni w Piśmie knuli spisek na Jego życie. Znamy takie sytuacje z własnego życia. Kiedy dzieje się coś dobrego, wyjątkowego, zawsze znajdą się osoby, które będą umiały to docenić, ale też pojawią się ludzie, którzy nie będą sprzyjać wielkim dziełom. Nie należy tym się zrażać.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong>Sobota, 21.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 20,27-40</em></span></h3>
<p>Dzisiejsza Ewangelia zaprasza nas do zapoznania się z żydowskim stronnictwem saduceuszy, które obok faryzeuszy stanowiło drugie co do ważności stronnictwo żydowskie, ale będące w ostrym konflikcie z faryzeuszami. Obydwa stronnictwa powstały w II wieku przed Chr., saduceusze pochodzili z bogatej arystokracji kapłańskiej, a faryzeusze wraz z uczonymi w Prawie byli przedstawicielami klasy średniej i niższych warstw. Faryzeusze cieszyli się dużym poparciem zwykłego ludu. W kwestiach religijnych saduceusze odrzucali zmartwychwstanie ciał, wiarę w życie wieczne, nieśmiertelność duszy oraz istnienie aniołów, a faryzeusze wierzyli w życie pozagrobowe oraz w istnienie aniołów. Ale konflikt między nimi nie był spowodowany tylko różnicami dotyczącymi wiary. Tłem konfliktu były rządy Aleksandra Janneusza, który był królem Judei i arcykapłanem od roku 103 przed Chr. aż do swojej śmierci, która nastąpiła w roku 76 przed Chr. Był popierany przez saduceuszy, ale był w ostrym konflikcie z faryzeuszami, którzy podważali jego tytuł królewski i arcykapłański. W religii żydowskiej nie można było łączyć tych dwóch funkcji: królewskiej i arcykapłańskiej. Saduceusze wykorzystywali swoje wpływy u władcy, nie napiętnowali go, gdy mścił się na swoich przeciwnikach, także na faryzeuszach, wydając wyroki śmierci na ogromną skalę. Po śmierci Aleksandra Janneusza nastąpiła zmiana wpływów. Władzę przejęła jego żona, Aleksandra, którą przed śmiercią pouczył, by dobrze żyła z faryzeuszami, co też uczyniła, i wówczas faryzeusze odpłacili saduceuszom i wszystkim, którzy odpowiadali za śmierć Żydów pod rządami Janneusza. Tematem dzisiejszej rozmowy saduceuszy z Jezusem jest kwestia przekonań co do tego, czy jest życie wieczne, czy też nie. Jezus dał jednoznaczną odpowiedź, że jest życie wieczne i że po śmierci człowiek żyje nadal, i jest to życie u Boga i z Bogiem w nowej rzeczywistości.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-dr-karmela-katarzyna-slugocka-op/">Rozważania ewangeliczne | od 15 do 21 listopada 2026 r. – s. dr Karmela Katarzyna Sługocka OP</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Komentarze do czytań – XXXIII TYDZIEŃ ZWYKŁY &#124; od 15 do 21 listopada 2026 r. &#8211; s. Maria Agnieszka od Wcielenia i Paschy Jezusa OCD</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxiii-tydzien-zwykly-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-maria-agnieszka-od-wcielenia-i-paschy-jezusa-ocd/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 14 Nov 2026 16:11:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Bez kategorii]]></category>
		<category><![CDATA[Komentarz do codziennych czytań]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22345</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#160; XXXIII Niedziela Zwykła, 15.11.2026 Pierwsze czytanie: Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31 Rozpoczynamy dziś przedostatni tydzień roku liturgicznego. Jeżeli opieramy nasze życie na cyklu liturgicznym i słowie Bożym, to przed [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxiii-tydzien-zwykly-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-maria-agnieszka-od-wcielenia-i-paschy-jezusa-ocd/">Komentarze do czytań – XXXIII TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 15 do 21 listopada 2026 r. &#8211; s. Maria Agnieszka od Wcielenia i Paschy Jezusa OCD</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><p><style>
a { text-decoration: none; color: white }
a:link {  text-decoration: none; }
a:visited {text-decoration: none; }
a:active { text-decoration: none; }
a:hover { text-decoration: none; color: #0A1F55; }

h1,h2 { margin-top: 1.2em !important;
color: #333; font-weight: normal;}
h3 { color: h3 { color: #444;}
;}

div.respButton { float: left; width: 100px; padding: 5px 0px 25px 4%;}
@media only screen and (max-width: 500px) {  div.responsive2 {width: 100px; padding: 5px 0px 10px 4%; }
}
div.button {
  background-color: #493314;
  border-radius: 13px;
  color: white;
  padding: 5px 10px;
  text-align: center;
  text-decoration: none;
  display: inline-block;
  font-size: 11px;
  width: 125%;
}
div.button:hover {
  -webkit-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1));
  -moz-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1);
  font-weight: bold;
  color: white;
}
div.clearfix::after {
  content: "";
  clear: both;
  display: table;
}
</style></p>

<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#ndz">Ndz</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pon">Pon</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#wt">Wt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sr">Śr</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#czw">Czw</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pt">Pt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sb">Sob</a></div>
</div>
<p>&nbsp;</p><p>&nbsp;<p><p>&nbsp;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="ndz"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>XXXIII Niedziela Zwykła, 15.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31</em></span></h3>
<p>Rozpoczynamy dziś przedostatni tydzień roku liturgicznego. Jeżeli opieramy nasze życie na cyklu liturgicznym i słowie Bożym, to przed nami czas pewnych podsumowań i być może planów na przyszłość. Czytania, które przyjdzie nam rozważać, warto zobaczyć w tym właśnie kontekście, kontekście zbliżającego się końca pewnego etapu naszej drogi z Bogiem.</p>
<p>Słowo Boże stawia nam przed oczy niewiastę obdarzoną talentami: gospodarnością, pracowitością, zręcznością, a przy tym hojnością i miłosierdziem względem ubogich. Wszystkie te cechy wypływają z bogobojności: niewiasta ta jest pobożna. Prowadzą natomiast do harmonijnego życia rodzinnego: „serce małżonka jej ufa”, jak mówi tekst. Słowo Boże wskazuje nam jasny kierunek: od bojaźni Bożej, czyli odniesienia do Pana, poprzez korzystanie z praktycznych talentów, do owoców w postaci zaufania najbliższych.</p>
<p>W świetle tego słowa możemy spojrzeć na nasze życie: jak oceniamy nasze relacje z Bogiem i  z ludźmi oraz naszą pracę w mijającym roku? Czy sprzyjamy temu, by inni mogli nam ufać? Nade wszystko zaś: czy podzielamy system wartości promowany w tekście, to znaczy czy cenimy proste piękno domowego zacisza?</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 </em></span></h3>
<p>Psalm podany nam do rozważenia kontynuuje temat szczęścia rodzinnego. Psalmista obiecuje nagrodę za prawe, bogobojne życie. Nagrodą będą dobrobyt, szczęście, harmonijne pożycie z małżonką i liczne potomstwo. Na koniec pojawia się też pewne życzenie: obyś oglądał pomyślność Jeruzalem, oby Pan stamtąd cię błogosławił. Życzenie to jest odbiciem realiów panujących w ówczesnym Izraelu: świątynia jerozolimska stanowiła centrum kultu, była punktem odniesienia całego narodu. Tam mieszkał Bóg, tam lud pielgrzymował do Niego i stamtąd Bóg błogosławił swój naród.</p>
<p>Mamy więc dwie wartości: życie rodzinne i życie religijne. Mamy też zapowiedź wszelkiej pomyślności jako nagrody za prawość. Wiemy jednak dobrze, że życie nie zawsze pisze tak prosty scenariusz. Zdarza się, że nagrodą za prawość będzie jedynie spokojne sumienie. Nie jest to mało. Jest to natomiast wystarczająco dużo, by w najgłębszej części swojego serca przeżywać szczęście (zgodnie z tekstem refrenu: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu).</p>
<p>Warto uświadomić sobie przy tym pragnienie naszego serca, by jednak realizował się pierwszy scenariusz. To naturalne dążenie mówi nam wiele o naszej ludzkiej naturze, która pragnie dobra i do niego dąży. Natomiast szczęście wynikające z czystego sumienia, choć ostatecznie trwalsze i głębsze, to jednak zwykle jest okupione wewnętrznym zmaganiem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie: 1 Tes 5, 1-6</em></span></h3>
<p>W obliczu przemijalności życia święty Paweł zachęca nas do czuwania. Załamuje się w tym czytaniu sielankowa wizja życia, którą rysowały przed nami poprzednie teksty. Okazuje się, że „pokój i bezpieczeństwo” nie będą trwały bez końca. Co więcej, właśnie do tych, którzy niefrasobliwie liczą na „pokój i bezpieczeństwo”, „dzień Pański” przyjdzie jak zagłada. „Dzień Pański”, czyli czas zdania rachunku ze swojego życia, przybiera bowiem różne oblicza w zależności od tego, jak żyje człowiek. Jeśli człowiek jest w ciemnościach, czyli w nieładzie sumienia, przeżyje przyjście Jezusa jako zagrożenie. Jeżeli natomiast żyje w świetle i trzeźwo ocenia swoje sprawy, to Jezus cały czas jest blisko niego. Człowiek taki wie, że nie musi się bać przyjścia Pana. Przeciwnie, z ufnością go oczekuje.</p>
<p>Koniec roku liturgicznego, kiedy to słowo Boże obfituje w eschatologiczne akcenty, jest dobrym momentem, aby zapytać siebie, jakie skojarzenia rodzą się we mnie na myśl o powtórnym przyjściu Jezusa? Czy się boję, czy też oczekuję spotkania z Panem? Czy ufam Mu na tyle, by zrezygnować z lęku?</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Mt 25, 14-30</em></span></h3>
<p>Święty Jan Paweł II mówił, że wolność jest człowiekowi nie tylko dana, ale również zadana. Wolność zobowiązuje. Wszelkie możliwości, jakie mamy w życiu, wszelkie dobra materialne, wszelkie cechy charakteru oraz zdolności intelektualne, a także nasze ciała, dane nam są po to, byśmy przez nie chwalili Boga oraz pomnażali dobro w nas i wokół nas. Mówi nam o tym nasze własne sumienie: działanie dobre owocuje w nas pokojem i radością, działanie złe – smutkiem, niepokojem i lękiem.</p>
<p>Dobre działanie człowieka jest udziałem w akcie stwórczym samego Boga. Rozdając ludziom talenty, Bóg pragnie czynić ich uczestnikami swojego dzieła, a potem swojej radości, by człowiek, tak jak Bóg, mógł spojrzeć na swe dzieło i ocenić je jako „dobre” i „bardzo dobre” (Rdz 1). Iść tą drogą, to dla człowieka zaszczyt. By ją podjąć, potrzeba zwyczajnej prostoty, uznania, że Bóg jest pierwszy, że to on rozdaje talenty, czyli możliwości, a my idziemy za Nim, czyli korzystamy z Jego darów. Wielką pokusą jest mieć Bogu za złe, że jest Bogiem. To pycha każe człowiekowi dąsać się, że jego możliwości pochodzą od kogoś, kto jest nad nim, a zatem, że ktoś jeszcze oprócz samego człowieka, ma do nich prawo. Stąd bierze się niemądre marnowanie danej nam energii.</p>
<p>Przypowieść o talentach zachęca nas do podejmowania życia takim, jakim ono jest, w pokoju serca i z całą prostotą.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pon"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Poniedziałek, 16.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 1, 1-4; 2, 1-5a</em></span></h3>
<p>Rozpoczynamy dziś lekturę Apokalipsy św. Jana, ostatniej księgi Nowego Testamentu. Będzie nam ona towarzyszyła do końca roku liturgicznego. Księga ta w symbolicznych obrazach opisuje historię zbawienia oraz dzieje Kościoła, zarówno w doczesności, jak i w wieczności. Sam tekst zachęca do korzystania z niej, czytamy bowiem: „Błogosławiony, który odczytuje, i ci, którzy słuchają słów proroctwa” – czyli lektor i uczestnicy liturgii, my wszyscy. Natomiast dalej: „Błogosławieni, którzy strzegą tego, co w nim (w proroctwie) jest napisane” – czyli kierują się na co dzień tymi treściami.</p>
<p>Pierwsza część Księgi zawiera tak zwane Listy do siedmiu Kościołów. Najważniejsze przesłanie dla tych wspólnot brzmi: „Łaska wam i pokój od Tego, Który jest i Który był, i Który przychodzi.” To przesłanie jest także i do nas skierowane. Jezus daje nam łaskę i pokój.</p>
<p>Następnie prorok zwraca się do poszczególnych wspólnot z konkretnymi napomnieniami i zachętami. Jeśli je podejmą, wtedy łatwiej podstawowy dar łaski i pokoju stanie się ich udziałem.</p>
<p>Dziś Kościołowi w Efezie Pan mówi: podoba Mi się, że rozeznajesz wśród tych, którzy cię nauczają. Potrafisz rozróżnić prawdziwych od fałszywych nauczycieli. Wykorzystaj tę mądrość także do rozeznawania twoich własnych czynów: niech one będą pełne miłości.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 </em></span></h3>
<p>W kontekście zadanego nam dziś fragmentu Apokalipsy św. Jana spójrzmy teraz na Psalm 1. „Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych (…), lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie i rozmyśla nad nim dniem i nocą”. W oparciu o te słowa mogę dziś zapytać siebie: skąd czerpię wiedzę o życiu? Komu pozwalam mieć wpływ na moje myślenie i moje decyzje? Kto i co kształtuje moje wartości? Czy uznaję autorytety i gdzie ich szukam?</p>
<p>Ostatnie pytanie jest niezmiernie ważne zwłaszcza dziś, w dobie ogromnej dostępności wszelkiego rodzaju treści. Trzeba nam świadomie wybierać autorytety. Trzeba dobrze rozważyć kryteria swoich wyborów. Niech autorytetem będzie dla mnie ten, kto mnie poprowadzi do wewnętrznego rozwoju, bym stał się „jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, które wydaje owoc w swoim czasie”. W swoim czasie, czyli niekoniecznie natychmiast i w sposób spektakularny, natomiast w sposób trwały (bo „liście jego nie więdną”) i pewny (bo „wszystko, co czyni, jest udane”).</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 18, 35-43</em></span></h3>
<p>Wołanie niewidomego: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną”, weszło na stałe do tradycji Kościoła, najczęściej w nieco zmienionej formule: Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną, grzesznikiem. Jest to wołanie o przejrzenie, i choć Ewangelia mówi nam tu o niewidomym człowieku, potrzebującym uzdrowienia cielesnych oczu, to jednak dziś rozszerzamy znaczenie tego tekstu i prosimy o przejrzenie w sprawach i tematach życiowych oraz na naszej duchowej drodze.</p>
<p>Jezus chętnie przystaje, aby zapytać: „Co chcesz, abym ci uczynił?” Wykorzystajmy to Jego pytanie, bo ono i do nas jest skierowane. Nie bójmy się formułować konkretnych odpowiedzi. Od tego często zależy rozwiązanie całej sprawy. Już nazwanie tematu przynosi pierwsze rozeznanie, pierwsze odpowiedzi, a wraz z nimi pokój.</p>
<p>Oczekujemy wszystkiego od Jezusa i faktycznie On ma moc uwolnić nas od naszej ślepoty, jakąkolwiek twarz by ona miała. On jednak nie chce działać bez nas. Mówi niewidomemu: „twoja wiara cię uzdrowiła”. To jest nasz udział w całej sprawie: wiara. Jeżeli w prawdzie i otwartości staniemy przed Nim, to nie odmówi nam On światła, którego tak bardzo pragniemy. Będziemy mogli iść za Jezusem, wielbiąc Boga.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="wt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Wtorek, 17.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 3, 1-6. 14-22</em></span></h3>
<p>Mamy dziś do rozważenia dwa listy do wspólnot, zgromadzonych kolejno w Sardach i w Laodycei.</p>
<p>List do Kościoła w Sardach oscyluje wokół tematu życia i śmierci. Pewność siebie i poczucie bezpieczeństwa mieszkańcy miasta czerpali z jego położenia: uchodziło ono za niezdobyte. Tymczasem Jezus mówi temu miastu: będziesz żyło i przetrwasz tylko dzięki dobrym czynom, nawróceniu oraz czujności. Tylko to sprawi, że będziesz „chodzić ze mną w bieli”, czyli otrzymasz życie wieczne i „z księgi życia imienia twego nie wymażę”. Dziś wiemy, że miasto to zostało zdobyte i zniszczone. Doczesne zabezpieczenia okazały się nietrwałe. Ufamy, że w planie duchowym poszczególni mieszkańcy znaleźli się po stronie Jezusa, tak że mógł On wyznać ich imiona przed swoim Ojcem.</p>
<p>Natomiast Laodycei, miastu znanemu z bogactwa i wyrobów leczniczych, Jezus mówi: „Radzę ci nabyć u mnie złota w ogniu oczyszczonego (…) oraz balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział”. Wspólnota w Laodycei ma zobaczyć przede wszystkim swoją letniość w służbie Bogu. Jezus wzywa: „Bądź więc gorliwy i nawróć się!”</p>
<p>Jezus stoi u naszych drzwi i pragnie wejść w konkrety naszego życia, w nasze zabezpieczenia i bogactwa. Nie po to, by je nam odebrać, ale by wyznaczyć właściwe im miejsce: mają one raczej przypominać o Bogu niż Go zastępować.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5</em></span></h3>
<p>Refren dzisiejszego Psalmu brzmi: „Zwycięzca ze Mną zasiądzie na tronie”. Kto będzie owym zwycięzcą? Psalm mówi: ten, kto działa na korzyść innych. Ten, kto kieruje się sprawiedliwością, nie rozgłasza oszczerstw, nie ubliża sąsiadom, ale ich szanuje. Ten, kto dotrzymuje słowa nawet wtedy, gdy przestaje mu się to opłacać oraz ten, kto jest uczciwy nawet wtedy, gdy łatwo mógłby wykorzystać bliźniego.</p>
<p>Psalm wymienia też jedną postawę wewnętrzną: zwycięzcą jest ten, kto „mówi prawdę w swym sercu”, a więc nie oszukuje samego siebie, nie ucieka przed sobą.</p>
<p>Stawką w tych życiowych zawodach jest wieczność z Jezusem, ale pewną nagrodę otrzymujemy już tutaj, w życiu doczesnym. Jest nią wewnętrzna stabilność: „Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje”.</p>
<p>Wszystkie wymienione cechy możemy zobaczyć jednak przede wszystkim w Jezusie. Jeśli brakuje nam prawości, patrzmy na Niego, kontemplujmy Jego prawość. Pośród doświadczanej słabości to będzie naszym największym zwycięstwem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 19, 1-10</em></span></h3>
<p>Kim jest Zacheusz? Jest bardzo bogatym zwierzchnikiem celników. Pozornie ma się bardzo dobrze. Jego zachowanie zdradza jednak wewnętrzny rozłam. Zachowuje się on niezgodnie ze swoją pozycją społeczną: wspina się na drzewo. Szukając w sposób niewłaściwy, na razie jeszcze nieszczerze, odpowiedzi na pytanie, któż to jest ten Jezus, Zacheusz zapomina, kim jest on sam. Zwykła ciekawość wystarczy, by ujawniła się jego niespójność.</p>
<p>Jezus korzysta jednak z tej niedoskonałej motywacji, aby nawiązać z nim kontakt. Wtedy w sercu celnika pojawia się radość. Ta radość to znak, że rzeczywiście nastąpiło spotkanie.</p>
<p>Zacheusz, który zagubił swoją dotychczasową tożsamość, teraz dowiaduje się od innych, kim jest, mianowicie grzesznikiem. Na skutek spotkania z Jezusem ta prawda nieuchronnie musi wybrzmieć, ale to jeszcze nie koniec.</p>
<p>Wraz z trudną prawdą Jezus daje moc przemiany: Zacheusz gotów jest naprawić popełnione zło. Wtedy to sam Jezus odsłania prawdziwą tożsamość Zacheusza: jest on synem Abrahama. Tę prawdę może on usłyszeć jedynie z ust Jezusa, nie jest zdolny odnaleźć jej w sobie sam.</p>
<p>Odzyskana godność jest dla Zacheusza równoznaczna z doświadczeniem zbawienia. Teraz Zacheusz wie, kim jest Jezus i kim jest on sam.</p>
<p>Kiedy odkrywam Boga, On pozwala mi odkryć również moją prawdziwą tożsamość.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="sr"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Środa, 18.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 4, 1-11</em></span></h3>
<p>W dzisiejszym fragmencie  Apokalipsy św. Jan dzieli się z nami wizją nieba. To, co zwraca uwagę w tej wizji, to niezwykłe bogactwo wszelkiego rodzaju stworzeń. Wszystkie one mają jeden cel: uwielbić Boga, swojego Stwórcę. Widząc tę ich gorliwość, zaczynamy rozumieć, jak wielką wartość ma istnienie i życie. Sam Bóg jest tu nazwany Żyjącym, a zatem życie staje się Jego imieniem własnym albo też Jego głównym atrybutem.</p>
<p>W wizji nieba każdy szczegół ma swoje znaczenie bogato opisane w licznych dostępnych komentarzach do Księgi Apokalipsy. Najważniejsze są jednak skierowane ku Bogu osoby dwudziestu czterech Starców oraz czterech Istot żyjących. Dwudziestu czterech Starców oznacza Patriarchów dwunastu pokoleń Izraela oraz dwunastu Apostołów, czyli pełnię Starego i Nowego Testamentu, całą historię zbawienia. Z kolei cztery Istoty żyjące to pełnia stworzenia. Boga uwielbia więc czas i przestrzeń, wszystkie wymiary oraz wszystko, co je wypełnia. Uwielbia Go, ponieważ z Jego woli istnieje i zostało stworzone.</p>
<p>Temat życia dotyczy bezpośrednio także każdego z nas. Każdy z nas został stworzony przez Boga. Jeśli tylko zechcemy, możemy zająć swoje miejsce w chórze uwielbiającym Boga – Stwórcę.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 150, 1b-2. 3-4. 5-6a </em></span></h3>
<p>Dzisiejszy Psalm przedłuża uwielbienie Boga, które tak wspaniale wybrzmiało już w Apokalipsie. Jesteśmy wezwani do adoracji zarówno w świątyni, jak i na łonie przyrody, a także na wszelkich instrumentach muzycznych. Pozwólmy, by w nas wybrzmiało wołanie: „Święty, Święty, Święty”. Chodzi o oddanie serca, z całym przekonaniem.</p>
<p>Nie przypadkiem ten Psalm uwielbienia znajduje się na końcu Księgi Psalmów i stanowi jej zwieńczenie. Psalmy to po prostu zapisane modlitwy. Każda modlitwa, zarówno skrucha, jak i prośba, zarówno zawierzenie, jak i dziękczynienie, a także łzy bólu i trwogi, znajdują swe dopełnienie w adoracji Boga. To właśnie tutaj modlitwa osiąga swą pełnię, a człowiek odnajduje pokój serca.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 19, 11-28</em></span></h3>
<p>Jezus zmierza do Jerozolimy w przededniu swej Męki, a jego uczniowie myślą, że zaraz zjawi się królestwo Boże. Mimo trzech lat formacji wciąż rozmijają się ze swoim Mistrzem. Aby ostudzić ich oczekiwania, Jezus opowiada im przypowieść o minach. Z przypowieści wynika, że co prawda On sam odejdzie wkrótce, by uzyskać swą godność królewską, ale jego uczniowie pozostaną, by zmagać się o pomnażanie Jego królestwa tu, na ziemi. Dobrą nowiną jest to, że Jezus – Król powróci. Trudniejszą, że rozliczy swe sługi z ich pracy. Najtrudniejsza rozprawa natomiast dotyczy tych, którzy nie chcą Jego królowania. Król mówi: „przyprowadźcie ich tu i pościnajcie w moich oczach”.</p>
<p>Warto zwrócić uwagę, że w większości przypadków słudzy w naturalny sposób podejmują pracę nad powierzonymi im dobrami. Co to oznacza? Że praca na rzecz królestwa jest w tym życiu czymś oczywistym. Mimo całego trudu i zaangażowania, jakiego ta praca wymaga, jest ona nazwana „drobną rzeczą”. Rzeczy prawdziwie wielkie są bowiem po drugiej stronie życia.</p>
<p>Jezus pozostawia niedopowiedziany los siedmiu min. Na początku powiedział, że rozdał dziesięć min, a później omówił rozliczenie sług z trzech. Co się stało z pozostałymi siedmioma? Jest to liczba oznaczająca pełnię. Cała praca na rzecz królestwa jest powierzona następnym sługom, czyli nam.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="czw"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Czwartek, 19.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 5, 1-10</em></span></h3>
<p>Po wczorajszym uwielbieniu Boga – Stworzyciela dziś przychodzi czas na adorację Pana w Jego dziele zbawienia. Dlatego w centrum dzisiejszej wizji nieba stoi Jezus – Baranek, a chwałę śpiewają Mu święci, czyli zbawieni.</p>
<p>Także dzisiejszy fragment pełen jest przepięknych i znaczących symboli. Bóg pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni. Jednak to zbawienie mogą przyjąć tylko jako dar. To Baranek otwiera nam drogę zbawienia jak zapieczętowaną księgę. Baranek ten nazwany jest tu także Lwem na znak mocy. Z kolei jest „jakby zabity” na znak, że Jego zranione w Męce człowieczeństwo na zawsze już ma swe miejsce w niebie. Widzimy też, że ma On siedem rogów, co oznacza pełnię władzy. Według ciała pochodzi On z pokolenia Judy, z królewskiego rodu Dawida, co umiejscawia Go w konkretnej ludzkiej historii.</p>
<p>Z pieśni chwały, jaką śpiewają Mu zbawieni, dowiadujemy się, że obdarzył On ludzi nie tylko życiem wiecznym, ale także udziałem w swojej godności królewskiej i kapłańskiej. Królewskiej, bo już tu, na ziemi, jesteśmy dziećmi Bożymi, a kapłańskiej, bo możemy wraz z Nim składać Bogu duchowe ofiary.</p>
<p>Co jest w moim życiu ofiarą składaną Bogu? Czy łączę ją z ofiarą Jezusa?</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 149, 1b-2. 3-4. 5-6a i 9b </em></span></h3>
<p>Dzisiejszy Psalm opiewa tę cząstkę powszechnego kapłaństwa wiernych, jaką jest modlitwa liturgiczna. Czytamy bowiem: „głoście Jego chwałę w zgromadzeniu wiernych”. Staje więc przed nami zachęta, by nasz udział w Eucharystii przeżywać także w kluczu świadomego oddawania czci Bogu, wraz z braćmi, którzy stoją obok. Msza święta to nasz sposób uwielbienia Pana. Zarówno Ciało Pańskie, jak i chwała Boża mają być w naszych ustach. Jest to przedsmak i zapowiedź uczty niebieskiej.</p>
<p>W Psalmie czytamy także: „Pan swój lud miłuje”. Gdy jesteśmy na Eucharystii, warto przypominać sobie, że Jezus ma w tym momencie osobiste odniesienie zarówno do każdego z nas z osobna, jak i do tego zgromadzenia, jakie razem tworzymy. Jezus kocha ludzką wspólnotę, wszak sam rozpoczął swą ziemską działalność od formowania grupy uczniów. On chce nas we wspólnocie Kościoła uczynić świętymi.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 19, 41-44</em></span></h3>
<p>W poprzednich dniach Jezus jakby na chwilę zaszedł do Jerycha, aby przygarnąć i obdarzyć zbawieniem dwie osoby: niewidomego żebraka oraz bogatego celnika Zacheusza. W ten sposób pokazał nam, że dla każdego jest miejsce w domu Ojca. Tę samą prawdę wyraził w przypowieści o minach, opowiedzianej w drodze powrotnej do Jerozolimy: każdy jest zaproszony, by pracować dla królestwa Bożego. Dziś, będąc już w świętym mieście, Jezus płacze nad nim, bo okazuje się, że w kontekście poprzednich wydarzeń Jeruzalem wypada najsłabiej: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi!” W dzisiejszym tekście pominięty został fragment, w którym Jezus pragnie pomóc świętemu miastu osiągnąć owo poznanie, mianowicie uroczysty wjazd na osiołku, wśród śpiewu dzieci i uczniów. Dla świadków scena wjazdu do Jerozolimy była bardzo dobrze zrozumiała: oto przychodzi Mesjasz. Cała symbolika odpowiadała starotestamentowym zapowiedziom. Okazało się jednak, że mieszkańcy Jeruzalem nie rozpoznali czasu swojego nawiedzenia. Stąd przepowiednia upadku i zniszczenia miasta jako kary za zatwardziałość serc.</p>
<p>Ta trudna Ewangelia wzywa nas do czujności. Życie blisko świątyni nie uchroni nas od osobistego rozeznawania woli Bożej oraz dobra i zła. Na drodze duchowej nic nie dzieje się automatycznie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Piątek, 20.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 10, 8-11</em></span></h3>
<p>Jesteśmy dziś świadkami powołania proroka. Nie jest to pierwsze powołanie, jakie otrzymał. Już na początku Księgi Apokalipsy prorok mówił nam, że otrzymał od Boga objawienie. Mamy tu zawartą ważną informację, przydatną na naszej drodze z Bogiem: Bóg nie przestaje rozmawiać z człowiekiem i wzywać go do coraz to nowych zadań. Bóg potrafi zaskoczyć człowieka.</p>
<p>By prorok mógł głosić światu Ewangelię, najpierw musi sam ją przyswoić, czyli symbolicznie spożyć. Książka, którą prorok spożywa, jest otwarta, co oznacza, że dla każdego dostępne jest słowo Boże (w odróżnieniu od poznanej wcześniej księgi zbawionych, których imiona znane są tylko Bogu).</p>
<p>Każdy, kto spożyje słowo Boże, zobowiązany jest je głosić, choć nie każdy w ten sam sposób. Jedni głoszą słowem, a inni czynami, po prostu zwyczajnym życiem.</p>
<p>Przez słodycz i gorycz zwoju zapowiedziane są tutaj zwycięstwa oraz cierpienia Kościoła. Historia Kościoła potwierdza nam tę zapowiedź. Już u zarania swego istnienia chrześcijanie przeżywali zarówno chwile triumfu, jak i wydarzenia trudne i bolesne. Tak było od początku i tak będzie zawsze. Jeśli ta prawda zapowiedziana jest w Piśmie świętym, to znaczy, że Bóg ją przewidział. Nie musi więc być ona dla nas źródłem zdziwienia ani zgorszenia. Kościół jest zanurzony w ludzkiej historii i dzieli jej kondycję.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 119 (118), 14 i 24. 72 i 103. 111 i 131 </em></span></h3>
<p>Refren dzisiejszego Psalmu podpowiada nam źródło słodyczy w kontakcie ze słowem Bożym. W Księdze Apokalipsy powodem słodyczy były pomyślne dzieje Kościoła. Tutaj – sam kontakt z Bożym słowem oraz wyrażoną w nim Bożą wolą.</p>
<p>Wolą Bożą jest zawsze dobro. Zdarza się, że jest ono wymagające – i taką rzeczywistość wydaje się przekazywać Psalm. Przychodzi tu bowiem owo dobro w postaci napomnień, prawa i przykazań. By się im poddać, potrzeba trudu. Słodyczy natomiast doświadcza się później, gdy człowiek zbiera owoce w postaci mądrości i pokoju serca.</p>
<p>Czymś zupełnie zwyczajnym jest opór wobec takiego słowa. Któż nie chciałby być od razu doskonałym i nie potrzebować napomnień? Oto dowód na to, że jesteśmy podobni do Boga i nasza natura ciąży ku Niemu: On jest doskonały, a my chcielibyśmy takimi być. Jesteśmy Jego dziećmi i On nas stworzył na swój obraz i podobieństwo, trzeba jednak przyznać, że po drodze coś się zepsuło. Przykry jest proces naprawiania siebie, jest to jednak współpraca z Jezusem, który przez cierpienie wysłużył nam zbawienie.</p>
<p>Czy mogę powiedzieć Bogu szczerze: „pragnę Twoich przykazań”?</p>
<p><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 19, 45-48</em></span></p>
<p>Jezus ucieka się dziś do bardzo silnego środka wyrazu, aby powiedzieć współczesnym sobie słuchaczom, że ich postawa nie podoba się Bogu. Nie należy czynić ze świątyni targowiska. Nie należy profanować miejsca świętego w żaden sposób.</p>
<p>Święty Łukasz z właściwą sobie delikatnością opisuje tę scenę. Nie znajdziemy tu, obecnych u innych Ewangelistów, powywracanych stołów ani bicza ze sznurków. Wspólna jest natomiast motywacja czynu: dom Boży jest domem modlitwy, a nie jaskinią zbójców. To jest właśnie najważniejsze przesłanie Jezusa na dziś.</p>
<p>Miejsce święte to jednak nie tylko świątynia z kamieni. Hałas, bałagan i być może nieuczciwość może dotyczyć także tej świątyni, którą jest ludzkie serce. Jest to świątynia, w której sam mogę robić porządki, nie czekając nawet na zaskakujące posunięcia Jezusa.</p>
<p>Jezus naucza codziennie w świątyni, którą jestem. Mówi do mnie przez wydarzenia, przez docierające do mnie słowa, przez moją własną kondycję wewnętrzną i zewnętrzną. Czy Go słyszę? Czy słucham z zapartym tchem? W tekście nie każdy słucha Jezusa z zapartym tchem. Są i tacy, którzy szukają okazji, aby Go zgładzić. Jest to jedna z możliwych reakcji na Jego próby oczyszczania serc. To też jest bardzo istotne pytanie, które warto sobie postawić: w jaki sposób zdarza mi się odrzucić Jezusa?</p>
<p>&nbsp;</p>
<!-- Shortcode [sob] does not exist -->
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Sobota, 21.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 11, 4-12</em></span></h3>
<p>Dziś Księga Apokalipsy przedstawia nam dwóch świadków Chrystusa. Symbolicznie oznaczają oni wszystkich chrześcijan. Jest ich dwóch, ponieważ w Piśmie świętym dopiero zgodne świadectwo dwóch osób uznawane było za wiarygodne.</p>
<p>W tekście widać wyraźnie, że podzielają oni los swego Pana. Przede wszystkim więc – mają wrogów. Ich orężem w walce z wrogami jest słowo Boże. Moc tego słowa przedstawiona jest jako ogień, który wychodzi z ich ust.</p>
<p>Ich Pan obdarzył ich władzą, która pozwala im powtarzać wielkie czyny Mojżesza i Eliasza. Sami świadkowie natomiast podlegają władzy Bestii, którą tłumaczy się zwykle jako ówczesne Imperium Rzymskie. Nieuchronnie więc świadkowie stają się męczennikami. Poganie cieszą się z ich śmierci, ponieważ słowo Boże, głoszone przez świadków, było dla nich źródłem cierpienia. Oto jednak świadkowie zmartwychwstają i wstępują do nieba. Dopełnia się ich zjednoczenie z losem Pana.</p>
<p>Spójrzmy teraz na nasze własne życie. Czy nosi ono cechy podobieństwa do życia Jezusa? Czy jest znakiem sprzeciwu dla świata? Jeśli tak, to trzeba nam zawsze mieć przed oczyma koniec tej historii: zmartwychwstanie i życie wieczne z Bogiem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 144 (143), 1b-2.9-10 </em></span></h3>
<p>W Psalmach kończącego się tygodnia wielokrotnie wybrzmiewał temat zwycięstwa. Jest to zwycięstwo polegające w pierwszej kolejności na triumfie Boga w nas samych, w naszym życiu i w naszym sercu. Dopiero w oparciu o to zwycięstwo Bóg może przez nas działać dalej, w świecie wokół nas.</p>
<p>Nie dajmy się zwieść militarnej metaforyce dzisiejszego Psalmu. Walka, bitwa, warownia, tarcza i schronienie bynajmniej nie mówią nam wprost o sposobie działania Boga. On działa z mocą, ale jest to moc miłości. Prawdziwa miłość nie jest słaba, przeciwnie, zawiera ogromny potencjał siły i skuteczności, stąd metaforyka militarna. Miłość działa jednak równocześnie w wielkim pokoju.</p>
<p>Człowiek zwyciężony przez Boga gotów jest śpiewać Mu pieśń nową i grać na harfie. Oznacza to zupełnie nową jakość życia, pełną łagodności i harmonii. Człowiek taki jest królem, to znaczy jest wewnętrznie wolny i żyje dla swojego Boga.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 20, 27-40</em></span></h3>
<p>W ostatnich dniach przed swoją Męką, a u nas – w ostatnich dniach roku liturgicznego, nauczanie Jezusa koncentruje się na najważniejszych wartościach, między innymi na miłości i szacunku dla Boga obecnego w świątyni, na owocnej służbie Panu oraz nadziei życia wiecznego. Tymczasem saduceusze, czyli ludzie nie wierzący w zmartwychwstanie, próbują podważyć ten ostatni punkt nauczania Jezusa.</p>
<p>Błąd ich rozumowania polega na tym, że pojmują życie wieczne jako przedłużenie życia doczesnego, jako rzeczywistość rządzącą się tymi samymi prawami, co tutejsza, ziemska. Jezus natomiast zapowiada i proponuje zupełnie nową jakość życia. Będzie to życie trwałego braterstwa między ludźmi, braterstwa, którego źródłem będzie zjednoczenie każdego z nich ze swoim Bogiem i Panem. Nie będzie więc w niebie relacji wyłącznych na wzór ziemskich małżeństw. Jedyną wyłączność stanowić będzie relacja oblubieńcza Jezusa i poszczególnych ludzkich dusz. Nie jest to jednak wyłączność oddzielająca ludzi od siebie nawzajem, wręcz przeciwnie, włączająca ich w powszechne braterstwo.</p>
<p>Jezus wskazuje drogę do życia wiecznego. Drogą tą jest On sam. On naucza oraz pokazuje własnym życiem, jak dążyć do domu Ojca.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxiii-tydzien-zwykly-od-15-do-21-listopada-2026-r-s-maria-agnieszka-od-wcielenia-i-paschy-jezusa-ocd/">Komentarze do czytań – XXXIII TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 15 do 21 listopada 2026 r. &#8211; s. Maria Agnieszka od Wcielenia i Paschy Jezusa OCD</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rozważania ewangeliczne &#124; od 8 do 14 listopada 2026 r. – dr Katarzyna Kozera</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-8-do-14-listopada-2026-r-dr-katarzyna-kozera/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 15:40:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozważania nad codzienną Ewangelią]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22340</guid>

					<description><![CDATA[<p>XXXII Niedziela Zwykła, 8.11.2026 Mt 25,1-13 Co oznacza czuwanie, do którego wzywa nas Jezus w dzisiejszej Ewangelii? Czuwać to znaczy być przygotowanym. Jezus nie wymaga od nas życia w strachu [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-8-do-14-listopada-2026-r-dr-katarzyna-kozera/">Rozważania ewangeliczne | od 8 do 14 listopada 2026 r. – dr Katarzyna Kozera</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h2><span style="color: #800000;">XXXII Niedziela Zwykła, 8.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Mt 25,1-13</span></h3>
<div>Co oznacza czuwanie, do którego wzywa nas Jezus w dzisiejszej Ewangelii? Czuwać to znaczy być przygotowanym. Jezus nie wymaga od nas życia w strachu i ciągłego wypatrywania śmierci. Musimy jednak wziąć sprawy w swoje ręce i zatroszczyć się o to, w jakiej kondycji będziemy się znajdowali gdy Bóg wezwie nas do siebie. Nie możemy tutaj liczyć na innych, to jest wysiłek, który musi podjąć każdy człowiek, Ty i ja. Nie możemy też liczyć na to, że mamy jeszcze czas, że jesteśmy młodzi, zdrowi, a koniec naszej ziemskiej drogi jest daleki. Tego nie wiemy &#8211; to wie tylko Dawca życia. Na tym świecie pewne jest tylko dziś, więc jeśli jest coś, co nas oddala od Boga, co sprawia, że mamy choćby cień obawy, że On mógłby nam powiedzieć: nie znam was, zróbmy z tym porządek już dziś. Dziś zacznijmy żyć lepiej, dziś zacznijmy kochać mocniej, dziś wybaczmy i dziś poprośmy o wybaczenie.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Poniedziałek, 9.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">J 2,13-22</span></h3>
<div>Często można spotkać się z opinią, że chrześcijanin ma być łagodny, potulnie przyjmować to, co go spotyka i czego jest świadkiem. Jezus pokazuje nam dziś na własnym przykładzie, że jest zupełnie inaczej. Są sytuację, kiedy chrześcijanin nie tylko może, ale wręcz musi mówić i działać. Są sytuacje, kiedy nie wolno milczeć, nawet jeśli to się nam &#8222;nie opłaca&#8221;.</div>
<div>Każdy z nas jest świątynią Boga. Pozwólmy Jemu na to, aby o tę świątynię zadbał, aby przywrócił w niej porządek i sami również o to na co dzień zabiegajmy, z największą gorliwością.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Wtorek, 10.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 17,7-10</span></h3>
<div>Jezus w dzisiejszej Ewangelii, na przykładzie relacji pomiędzy przełożonym a podwładnym, pokazuje nam po raz kolejny w jaką pułapkę myślową często wpadamy. Kiedy wykonujemy to, co do nas należy, lubimy czuć wdzięczność za efekt naszej pracy, lubimy usłyszeć podziękowanie lub pochwałę, lubimy w jakiś sposób zostać docenieni. Jezus przypomina nam dziś, że to my powinniśmy czuć wdzięczność za to, że możemy służyć innym. To jest prawdziwy zysk &#8211; zrobić coś dla kogoś. Jezus wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny &#8211; On oddał za każdego z nas swoje życie i jest dla nas niedoścignionym wzorem tego, jak należy żyć i umierać z miłości do drugiego człowieka.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Środa, 11.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 17,11-19</span></h3>
<div>Bóg nie oczekuje od nas podziękowań za każde dobro, które nam wyświadcza. Nasza wdzięczność nie jest Jemu potrzebna. Zauważmy, że w dzisiejszej Ewangelii uzdrowionych zostało dziesięciu trędowatych, a to, że tylko jeden z nich wrócił, by oddać chwałę Bogu wcale nie sprawiło, że dar zdrowia został zabrany tym, którzy tego nie zrobili. Wdzięczność Bogu za dobro, które od Niego dostajemy jest potrzebna, ale&#8230; nam. Aby być komuś za coś wdzięcznym najpierw należy zauważyć powód tej wdzięczności, dobro, które otrzymujemy. Zauważanie dobra, jakie nas spotyka, jest w życiu bardzo ważne, bo w pewnym sensie nam to życie &#8222;programuje&#8221; &#8211; zauważamy dobro i je przekazujemy, pomnażamy. A to przecież jest istotą bycia uczniem Jezusa &#8211; mnożyć dobro i miłość.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Czwartek, 12.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 17,20-25</span></h3>
<div>Jezus nawołuje nas dziś nie tylko do koncentrowania wszystkich swoich wysiłków na dążeniu do Królestwa Bożego, ale do dostrzegania go w tym, co nas otacza i w nas samych. Królestwo Boga już jest wśród nas. Nie jest spektakularne, głośne, rzucające się nachalnie w oczy. Ono jest wśród nas w każdym dobrym działaniu, które podejmujesz Ty i ja, oraz w każdym przejawie miłości Boga do nas. Tego dobra i tej miłości jest wśród nas wiele, ale ich pełnię dopiero ujrzymy, w życiu wiecznym. Oby każdy z nas tej pełni doświadczył.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Piątek, 13.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 17,26-37</span></h3>
<div>Życie doczesne, to, które tak bardzo nas zajmuje, jest krótkie i szybko przemija. Wypełniamy sobie to życie różnymi zadaniami do wykonania, obowiązkami, celami &#8211; potrzebnymi lub też nie. To wszystko się skończy &#8211; może dziś, może jutro, może za kilkadziesiąt lat, nie wiemy kiedy. I to wszystko, co teraz jest dla nas takie ważne, wtedy stanie się całkowicie nieistotne. Będziemy musieli wszystko zostawić, a zabierzemy ze sobą tylko to, co niematerialne. Dobrze jest już teraz zacząć nadawać wszystkiemu, co składa się na nasze życie, właściwe znaczenie i pamiętać, że doczesność ma nam służyć przede wszystkim do zdobycia wieczności.</div>
<div></div>
<h2><span style="color: #800000;">Sobota. 14.11.2026 </span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 18,1-8</span></h3>
<div>Jezus w dzisiejszej Ewangelii wykazuje pewien paradoks, który pojawia się w życiu chyba większości z nas. Potrafimy napraszać się innym, prosić o coś nieustępliwie, narzucać się w kwestii czegoś, co jest dla nas ważne, a jednocześnie bywamy bardzo powściągliwi w relacji z Bogiem. Jest to tym bardziej zastanawiające, że przecież drugiemu człowiekowi nie zawsze na nas zależy, choćby w najmniejszym stopniu, a Bogu zależy na nas bardzo, każdy z nas jest dla Niego cenny i ważny. Dlatego należy uparcie i konsekwentnie &#8222;naprzykrzać się&#8221; Bogu &#8211; On, w przeciwieństwie do człowieka pragnie tego i na to czeka; On w przeciwieństwie do człowieka, jest w stanie dać nam wszystko, czego nam potrzeba.</div>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-8-do-14-listopada-2026-r-dr-katarzyna-kozera/">Rozważania ewangeliczne | od 8 do 14 listopada 2026 r. – dr Katarzyna Kozera</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Komentarze do czytań – XXXII TYDZIEŃ ZWYKŁY &#124; od 8 do 14 listopada 2026 r. &#8211; Andrzej Kowalski</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxii-tydzien-zwykly-od-8-do-14-listopada-2026-r-andrzej-kowalski/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 15:38:14 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Komentarz do codziennych czytań]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22342</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#160; XXXII Niedziela Zwykła, 8.11.2026 Pierwsze czytanie: Mdr 6, 12-16 W rozpoczynającym się tygodniu, danym i zadanym czasie naszego życia, zastosujmy klucz słów świętego Pawła Apostoła z Listu do Tymoteusza [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxii-tydzien-zwykly-od-8-do-14-listopada-2026-r-andrzej-kowalski/">Komentarze do czytań – XXXII TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 8 do 14 listopada 2026 r. &#8211; Andrzej Kowalski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><p><style>
a { text-decoration: none; color: white }
a:link {  text-decoration: none; }
a:visited {text-decoration: none; }
a:active { text-decoration: none; }
a:hover { text-decoration: none; color: #0A1F55; }

h1,h2 { margin-top: 1.2em !important;
color: #333; font-weight: normal;}
h3 { color: h3 { color: #444;}
;}

div.respButton { float: left; width: 100px; padding: 5px 0px 25px 4%;}
@media only screen and (max-width: 500px) {  div.responsive2 {width: 100px; padding: 5px 0px 10px 4%; }
}
div.button {
  background-color: #493314;
  border-radius: 13px;
  color: white;
  padding: 5px 10px;
  text-align: center;
  text-decoration: none;
  display: inline-block;
  font-size: 11px;
  width: 125%;
}
div.button:hover {
  -webkit-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1));
  -moz-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1);
  font-weight: bold;
  color: white;
}
div.clearfix::after {
  content: "";
  clear: both;
  display: table;
}
</style></p>

<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#ndz">Ndz</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pon">Pon</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#wt">Wt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sr">Śr</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#czw">Czw</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pt">Pt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sb">Sob</a></div>
</div>
<p>&nbsp;</p><p>&nbsp;<p><p>&nbsp;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="ndz"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>XXXII Niedziela Zwykła, 8.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: </em><em><i>Mdr 6, 12-16</i></em></span></h3>
<p>W rozpoczynającym się tygodniu, danym i zadanym czasie naszego życia, zastosujmy klucz słów świętego Pawła Apostoła z Listu do Tymoteusza [2Tm 3. 16-17]: <em><i>Wszelkie Pismo od Boga natchnione jest i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do kształcenia w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu.</i></em> Używajmy tego klucza na co dzień, starając się zrozumieć, co Bóg w swoim Słowie chce nam powiedzieć tu i teraz.</p>
<p>Wersy z Księgi Mądrości są uniwersalną zachętą do jej poznawania i pochwałą dla stosujących się do wskazań tego daru Ducha Świętego. Zacznijmy jednak nasze czytanie od początku rozdziału. Zauważymy wtedy, że natchniony autor adresuje ten rozdział szczególnie do możnych tego świata, do sprawujących władzę nad ludźmi. Warto podkreślić – nad ludźmi, gdyż tylko Bóg Wszechmogący ma władzę nad Wszechświatem.</p>
<p>Podstawą mądrości jest odpowiedź na pytanie: skąd przychodzę i dokąd zmierzam. Człowiek zaślepiony w swoim widzeniu praw świata, chce w swojej megalomanii panować nad innymi. Nieumiejący lub niechcący odróżnić Dobra od Zła, Prawdy od Kłamstwa chce być jak Bóg.</p>
<p>Maryjo – Stolico Mądrości, prowadź nas w tych czasach dopustu Bożego.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em><i>Ps 63, 2.3-4.5-6.7-8</i></em></span></h3>
<p>Jak nie czcić i nie uwielbiać Słowa Bożego? Jest ono przedziwnie zawsze „tu i teraz”. Jakże pasuje do dzisiejszych czasów. Ilu z nas poczuło się zagubionymi, zagrożonymi, zdradzonymi? Zamknięte kościoły lub bardzo ograniczony do nich dostęp, sprzeczne rozporządzenia, restrykcje, izolacja. To, co nie udało się Hitlerowi i Stalinowi, udało się „zdrowotnemu terrorowi i swoistej religii zdrowia”, aby użyć jakże trafnej diagnozy Giorgio Agambena, paradoksalnie, lewicowego włoskiego filozofa.</p>
<p>Święty Jan od Krzyża powiedziałby, że dotknęła nas „ciemna noc”. Taką właśnie ciemną noc przeżywał król Dawid. Wkładając w ten psalm swoje zbolałe serce, dał nam lekarstwo na pokrzepienie i oczyszczenie duszy. Jest to pamięć Bożych łask i cudów w naszym życiu, nasza wdzięczność Opatrzności Bożej i pewność, że przeciwnicy Boga i tak przegrają.</p>
<p>Wygląda na to, że to już nie jest tylko nasza osobista duchowa trauma. Patrząc na to, co dzieje się w kraju i na świecie, a piszę tę refleksję z pozycji człowieka mieszkającego na kontynencie amerykańskim od trzech dekad, można dojść do wniosku, że ten kryzys wiary ogarnia coraz bardziej całą ludzkość. Wiele wskazuje na to, że nadchodzi już i następny – kryzys nadziei, gdy tradycyjne prawa wymienią nowe, rewolucyjne i bezbożne rozporządzenia, gdy, nie daj Boże, dojdzie do wojny i jej skutków. A współcześni Jeremiasze wołający: „trwoga”, są lekceważeni i wyśmiewani. Czy Polska ostoi się przed tą brukselską czy światową presją? Kto stanie do jej obrony?</p>
<p>Ale najgorszy – kryzys miłości, przyjdzie, gdy Antychryst zapanuje nad światem. Gdy zawiodą wszystkie ludzkie sposoby ratunku, a człowiek stanie przed ostatecznym wyborem: Bóg czy szatan, wtedy tylko miłość do Boga pozwoli zachować życie duszy. Takie czasy przepowiadał Sługa Boży John Hardon, SJ (USA): jeśli nie będziemy gotowi na śmierć męczeńską za wiarę, stracimy dusze.</p>
<p>Studia nad Pismem Świętym bez wzrostu miłości Boga i bliźniego, bez naśladowania Chrystusa, to zmarnowana łaska. Marny nasz los w boju ostatecznym.</p>
<p>Dobra pedagogika poznawania Boga z kart Biblii uczy, by po każdym jej czytaniu zapytać siebie: co nowego dowiedziałem się o Bogu? Czy teraz pragnę Go jeszcze bardziej miłować? Jak chcę Go naśladować? Wracajmy do domu Ojca, wzrastajmy, póki jeszcze czas. Zajrzyjmy do „Drogi na Górę Karmel”. Zajrzeliśmy do „jakiegoś tam” psalmu, a tu niespodzianka, jak taki „antyczny” psalm może nami także dzisiaj potrząsnąć. Takie jest Słowo Boże.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie: </em><em><i>1 Tes 4, 13-18</i></em></span></h3>
<p>Wiele wskazuje na to, że kończy się postać tego świata. Idzie nowy, o który modlimy się od dwóch tysięcy lat: <em><i>Przyjdź Królestwo Twoje, bądź Wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi</i></em>. Tak też myśleli nasi pierwsi bracia w wierze Chrystusowej, choć upłynęło zaledwie kilkadziesiąt lat od wniebowstąpienia Zbawiciela. Martwili się, co będzie z ich najbliższymi, którzy już odeszli do wieczności, szczególnie tymi nieochrzczonymi, gdy Chrystus powtórnie przyjdzie.</p>
<p>Te zmartwienia mogły być bolesne dla niektórych neofitów wywodzących się ze środowisk saduceuszów nie wierzących w zmartwychwstanie ciał. Dziś, dla wielu wokół nas, wydaje się, jakby nie było żadnego z tym problemu, po prostu już w nic nie wierzą. Zeświecczenie współczesnego świata, porzucenie wiary ojców, sprowadza świat do punktu wyjścia, do pogaństwa. Stąd wielu ludzi popada w smutek, leczy się na depresję, czy nawet popełnia samobójstwo, bo utracili wszelką nadzieję.</p>
<p>Dla nas, wierzących w ciał zmartwychwstanie, zapewnienia świętego Pawła są bardzo ważne. Nasi najbliżsi zmarli zmartwychwstaną, zanim ostatnie pokolenie żyjących nie zostanie porwane do nieba. Ale i my mamy swoje zmartwienia. Co będzie z naszymi bliskimi, i nie tylko, którzy byli na bakier z wiarą?</p>
<p>Choć Pismo Święte zapewnia nas o miłosierdziu Bożym, to jednak Chrystus zdecydował objawić św. siostrze Faustynie niespotykaną w przeszłości naukę o sobie, o swoim Miłosierdziu. Płynie stąd dla nas niezwykła otucha. Bóg do końca walczy o zbawienie duszy. Nawet po śmierci fizycznej człowieka. Przeczytajmy:</p>
<p>„Jezus: duszo w ciemnościach pogrążona, nie rozpaczaj, nie wszystko jeszcze stracone, wejdź w rozmowę z Bogiem swoim, który jest Miłością i Miłosierdziem samym.</p>
<p>Lecz niestety, dusza pozostaje głucha na wołanie Boże i pogrąża się jeszcze w większych ciemnościach. Jezus woła powtórnie: duszo, usłysz głos miłosiernego Ojca swego.</p>
<p>Budzi się w duszy odpowiedź: nie ma już dla mnie miłosierdzia. I wpada w jeszcze większą ciemność, w pewien rodzaj rozpaczy, który daje jej pewien przedsmak piekła i czyni ją całkowicie niezdolną do zbliżenia się do Boga. Jezus trzeci raz mówi do duszy, lecz dusza jest głucha i ślepa, poczyna się utwierdzać w zatwardziałości i rozpaczy. Wtenczas zaczynają się niejako wysilać wnętrzności miłosierdzia Bożego i bez żadnej współpracy duszy daje jej Bóg swą ostateczną łaskę. Jeżeli nią wzgardzi, już ją Bóg pozostawi w stanie, w jakim sama chce być na wieki. Ta łaska wychodzi z miłosiernego Serca Jezusa i uderza światłem duszę i dusza zaczyna rozumieć wysiłek Boży, ale zwrócenie od niej zależy. Ona wie, że ta łaska dla niej ostatnia i jeżeli okaże drgnienie dobrej woli – chociażby najmniejsze – to miłosierdzie Boże dokona reszty. Tu działa wszechmoc Mojego miłosierdzia, szczęśliwa dusza, która, skorzysta z tej łaski.” (Św. Faustyna, <em><i>Dzienniczek</i></em>, [1486]).</p>
<p>Nie przekreślajmy, więc szans na zbawienie tych, którzy w naszym osądzie na to nie zasługują. Módlmy się za wszystkich. Chrystus oddał życie za wszystkich, nawet tych najgorszych. Przeto wzajemnie się pocieszajmy.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Mt 25, 1-13</i></em><em>  </em></span></h3>
<p>Jak możemy zauważyć, Kościół w tym okresie liturgicznym rozdziela głoszenie Dobrej Nadziei między dwóch Ewangelistów: w niedziele – św. Mateusz, w dni powszednie – św. Łukasz. Wspólnym motywem przewodnim tego dwugłosu jest Królestwo Boże. Ten właśnie temat jest treścią dzisiejszej ewangelicznej przypowieści o pannach roztropnych i nie roztropnych. Zwróćmy uwagę na pewną dwubiegunowość istniejącą w przypowieściach. Z jednej strony Pan Jezus mówił bardzo prostym językiem do wszystkich słuchających Go, a z drugiej, na uboczu, wyjaśniał swoim uczniom głębsze ich znaczenie. Ale też bez przypowieści nie nauczał. Pierwszym kluczem do rozumienia tych niejasności może być Przypowieść o Ziarnie. Nie każdy jest dobrą glebą. Ale skoro Bóg nie rzuca swych Słów na wiatr, bo za nimi stoi stwórcza Wola Boża, a Ona musi się wypełnić, aby człowiek nie ponosił pełnej odpowiedzialności za zaniechanie ich wypełnienia i nie musiał za to zadośćuczynić, aby oddać chwałę Stwórcy, Chrystus z miłości do tych innych „gleb” dobiera sobie, nawet z nadmiarem ufności, swoich słuchaczy. Jakich?</p>
<p>Właśnie dlatego drugim kluczem do zrozumienia przypowieści może być słowo „uczniowie” i nasza relacja do tego słowa: chcemy nimi być lub nie. Chcemy słuchać Syna Bożego lub nie.</p>
<p>Z faktu naszego przylgnięcia do Słowa Bożego możemy uważać się za uczniów. Ale czy rzeczywiście nimi jesteśmy? Czy żyjemy tym Słowem na co dzień? Czy kochamy swego Mistrza i naśladujemy Go?</p>
<p>Gdy tak spojrzymy na historię symbolicznych panien mądrych i głupich, spostrzeżemy od razu, które były uczniami i do których może i my się zaliczamy.</p>
<p>Wielu Ojców Kościoła zastanawiało się nad tą przypowieścia, szukało swoistej recepty na bycie mądrymi. Święty Grzegorz Wielki w swojej dwunastej Wielkiej Homilii, komentarzu do Ewangelii wg Św. Mateusza rozważał ten temat. Spośród wielu jej wątków warto zwrócić uwagę na dwa: czuwanie i nagroda.</p>
<p>Czuwanie (i modlitwa) jest zawsze niezwykle ważne. Po pierwsze, szatan ciągle krąży wokół nas, aby czymś zaatakować. Po drugie, tak wiele kłamstwa ubranego w piękno słów spływa na nas codziennie, niezauważalnie czyniąc erozję w naszej wierze i rozumieniu spraw Bożych.</p>
<p>Nagroda zaś, choć obiecana tym, co żyją Bogiem i dla Boga, niesie także pewne ryzyko. Gdy chcemy, aby się dopełniła w ślad za czynionymi pobożnymi uczynkami, tym samym opróżniamy nasze lampy z oliwy, która otwiera drzwi na ucztę niebieską, oliwy, której nie sprzedają kupcy w mieście, czyli świat. „Działając” w Kościele, świadomie lub podświadomie możemy oczekiwać uznania lub wyróżnienia, a nawet wynosić się nad innych, inaczej myślących czy „kochających”.</p>
<p>Święty Mateusz w rozdziale szóstym swojej ewangelii przestrzega: <em><i>Strzeżcie się, żebyście uczynków pobożnych nie wykonywali przed ludźmi po to, aby was widzieli; inaczej nie będziecie mieli nagrody u Ojca waszego, który jest w niebie. (…) Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swą nagrodę. </i></em>Temat ten rozwinie św. Łukasz we wtorkowej Ewangelii.</p>
<p><strong> </strong></p>
<p id="pon"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Poniedziałek, 9.11.2026 – Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: </em><em><i>Ez 47, 1-2. 8-9. 12</i></em></span></h3>
<p>Warto spojrzeć na tekst pierwszego czytania z punktu widzenia naszej współczesności. Ezechiel, prorok sponiewieranego narodu w niewoli babilońskiej, jak wierzono – za odstępstwa od wiary, przekazuje braciom wygnańcom Bożą obietnicę powstania nowej Świątyni Jerozolimskiej, przyszłej chwały Izraela, siódmego cudu świata. Zniszczonej zresztą powtórnie za grzechy przyszłych pokoleń. Jest to także daleka zapowiedź Kościoła, w którym Chrystus, jako jego Głowa, jest źródłem wody żywej. Ten właśnie obraz wody wypływającej ze świątyni symbolizuje kościoły. I staje się jasne, dlaczego się je zamyka.</p>
<p>To liturgiczne czytanie mówi nam wiele o naszym Bogu. Bóg, który dopuszcza na swój lud bolesne konsekwencje jego świadomych grzesznych decyzji, jednocześnie nikogo nie przekreśla. Mało tego, kreśli radosną wizję przyszłości świata, która czeka na realizację. To dlatego Nieprzyjaciel robi wszystko, aby do tego nie dopuścić.</p>
<p>Czy przykład bardzo ograniczonego dostępu wiernych do kościołów z ostatnich miesięcy (m.in. w Polsce) lub całkowicie zamkniętego Kościoła (np. w Kanadzie) i smutne zjawisko opustoszałych świątyń po zniesieniu większości ograniczeń, nie powinny skłaniać do rachunku sumienia, czy współczesny człowiek nie sprzeniewierzył się Bogu i nie ponosi tego konsekwencji? Może więc lepiej jest modlić się o nawrócenie, nie zaś o wynalezienie cudownej szczepionki. Trzeba nam bardziej patrzeć na wyniesionego na Krzyżu Chrystusa, a nie na logo z wężami.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: </em><em><i>Ps 46, 2-3. 5-6. 8-9</i></em></span></h3>
<p>Łatwo powiedzieć „nie bój się”, ale gdy walą się góry i szaleją morza, to nie ma takich, którzy się nie boją. Są tylko tacy, którzy potrafią lub nie – opanować zewnętrzne objawy strachu. Toteż nie chodzi tu psalmiście o magiczną nieustraszoność jak w naszych bajkach o Wyrwidębach i Waligórach.</p>
<p>Psalmista widział Boga jakby przez mgłę, nie miał pojęcia o przyszłych wydarzeniach. A jednak dane mu Słowo Boże samoobjawiało Boga w Jego ponadczasowej dobroci, trosce o los człowieka, wszechmocy, obecności wśród swoich wybranych w świątyni. Dlatego prorok Izajasz mógł użyć określenia: „Emmanuel – Bóg z nami”.</p>
<p>My, mając już pełnię objawienia, poznaliśmy Boga w Chrystusie. A ten, kto poznał Chrystusa i pokochał Go, jest spokojny. Uczą nas tego tak zwani święci. Kim oni są? To ci, którzy oddali Bogu wszystko, co mieli i żyją tylko z łaski Bożej. Dlatego zawsze są szczęśliwi. Gdy cierpią, wielbią Boga za to, że mogą współcierpieć ze swoim Mistrzem. Gdy mają dostatek, cieszą się, że mają czym dzielić się z innymi. Gdy śmierć stoi za ich plecami, nie mogą doczekać się spotkania z Panem. Czerpią moc tylko z Boga. Jakże te słowa współbrzmią z szóstym rozdziałem Listu świętego Pawła do Efezjan o wdziewaniu Bożej zbroi.</p>
<p>Niestety, psalmista nie wiedział, że tak wielbiony przez niego „Przybytek Najwyższego” jednego dnia zostanie zniszczony. Przestrzegał o tym prorok Jeremiasz, gdy wołał: <em><i>Nie ufajcie słowom kłamliwym, głoszącym: świątynia Pańska, świątynia Pańska!</i></em> (Jr 7,4). Jak się okazało, Pan opuścił świątynię, gdy lud Izraela sprzeniewierzył się Jemu.</p>
<p>Stąd płynie nauka dla nas. Możemy powtórzyć za świętym Augustynem: <em><i>niespokojne serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie, Panie</i></em>. Gdy żyjemy w łasce uświęcającej, jesteśmy świątynią Ducha Świętego. Tego, kto chce zniszczyć tę świątynię, zniszczy Bóg. Pan dba też o swoją świątynię. Bez Jego zgody nic się nie dzieje. Gdy coś się dzieje, to jest to tak zwany dopust Boży. I wtedy <em><i>deszcz pada na sprawiedliwych i na niesprawiedliwych</i></em>. Dla jednych to kara, dla innych – okazja do wzrostu w cnotach.</p>
<p>Gdy wzrastamy, oznacza to, że stajemy się bardziej podobni do Chrystusa. A wtedy przychodzi nam cierpieć jak On, kochać jak On, wypełniać Wolę Ojca jak On. <em><i>Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia</i></em>. Wtedy niczego się nie boję, we wszystkim pokładam nadzieję, wszystkiemu wierzę, bo Miłość nigdy nie zawodzi.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie: </em><em><i>1 Kor 3, 9b-11.16-17</i></em></span></h3>
<p>Choć święty Paweł napisał ten List prawie dwa tysiące lat temu, to czytając go dziś, możemy odnieść wrażenie, jakby został wysłany do nas wczoraj, tak jest aktualny.</p>
<p>Przez minione wieki Kościół przechodził przez niejedną burzę i trzęsienie ziemi. Kolejne sobory reperowały pęknięcia, wzmacniały budowlę, odkrywały zakryte czasem piękne malowidła, jakimi są Miłość i Mądrość Stwórcy. Tak powstawał gmach teologii fundamentalnej, nadrzędnej w prawie nad wszelkimi innymi zaleceniami czy instrukcjami. Przyświecała temu zawsze podstawowa prawda, której jakby syntezą jest właśnie ten fragment Listu do Koryntian: fundamentem Kościoła jest sam Chrystus i Jego nauka, my zaś tworzymy jego świątynną budowlę. Tam, gdzie Syn, tam i Ojciec. A gdzie Ojciec i Syn, tam Duch Święty. Żyjemy więc jakby w dwóch przenikających się przestrzeniach: osobistej i wspólnotowej. Gdy jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, sami jesteśmy świątynią. Gdy grzeszymy, bezcześcimy ją. Żyjąc zaś we wspólnocie Dzieci Bożych, zaczynie Królestwa Bożego, ponosimy także odpowiedzialność za Nasz Dom – Kościół, każdy według powierzonych mu funkcji. Jeżeli więc ktoś chce podkopywać jego Fundament – Chrystusa, to ponosi także podwójną odpowiedzialność: za gorszenie maluczkich i za niszczenie Świątyni Boga. Jeśli nie ma w kimś bojaźni Bożej, tego w końcu zniszczy sam Bóg.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia:</em><em> </em><em><i>J 2, 13-22</i></em></span></h3>
<p>W tej burzliwej atmosferze, gdy Jezus wywraca stoły, kupcy podnoszą rwetes, a rejwach opanowuje przedsionki świątyni, zadziwiająco spokojne, ale pełne mocy i proroctwa są Jego słowa o Domu Ojca, o zburzeniu świątyni i o trzech dniach potrzebnych Zbawicielowi do jej odbudowy. Nie znany jeszcze powszechnie cieśla z Nazaretu, postrzegany jako rabbi-Nauczyciel, dokonuje aktu protestu, na który nikt się jeszcze nie poważył.</p>
<p>To nie kapłani i przełożeni świątyni zauważyli skandaliczne nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego miejsca kultu. Arcykapłan Annasz świadomie przymykał oczy na finansowe łupiestwo pielgrzymów w nieuczciwej wymianie walut dla kupna zwierząt ofiarnych, zapewne czerpiąc z tego procederu niezłe zyski dla instytucji światynnej czy też dla siebie. Nie dziwota, że Odkupiciel był tak szybko osądzony przez niego w noc Paschalną.</p>
<p>Wniosek nasuwa się sam. Jeśli kapłani i hierarchia nie widzą problemów lub nie potrafią ich rozwiązać, to samo życie, a nic nie dzieje się bez Woli Bożej, zrobi to za nich. Czasem za cenę totalnego zniszczenia włącznie.</p>
<p>Żydzi powtarzali: <em><i>Świątynia Pańska, Świątynia Pańska</i></em>, jako efekt zadufania w sobie o pewności wiecznego pozostawania Jahwe w swym przybytku. Przeliczyli się.</p>
<p>Czy my katolicy nie popełniamy podobnego błędu, gdy powtarzamy, że siły piekielne nie przemogą Kościoła? Nie przemogą, bo Kościół to Chrystus. Ale dlaczego Pan Jezus z powątpiewaniem pyta: czy Syn Człowieczy zastanie jeszcze kogoś w wierze, gdy powtórnie przyjdzie?</p>
<p>Nie trzeba być ateistą czy wrogiem Kościoła, by dostrzec wiele nieprawidłowości w działalności instytucji kościelnej na świecie. Liczne afery i skandale, gorszące praktyki czy odstępstwa od prawd wiary niszczą wysiłki wiernych wyznawców Chrystusa, z takim trudem modlitewnym i ofiarnym wybłaganych łask.</p>
<p>Zauważmy, że Mesjasz dokonał tego dzieła oczyszczenia, chociaż doskonale wiedział jako Bóg, ile szczerych modłów swego ludu wznosi się do Nieba. Współczesne dzieło oczyszczania Kościoła dzieje się mimo wysiłków tylu dusz ofiarnych.</p>
<p>„<em><i>Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy zginiecie</i></em> – powiedział Jezus do faryzeuszów i uczonych w Piśmie. Może się zdarzyć, że na gruzach dzisiejszego Kościoła.</p>
<p>Może niejeden z nas łapie się na myśleniu, że chciałby tak samo powyrzucać z Kościoła tych wszystkich, którzy są nie do zaakceptowania przez nas. Czy to nie pycha i osąd innych? Nie ma w tym Boga. W trudnych czasach, albo zwyciężą w nas miłość i cnoty, albo nienawiść i wady. Panie uczyń mnie kanałem Twojej Miłości.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="wt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Wtorek, 10.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Czytanie pierwsze: </em><em><i>Tt 2, 1-8.11-14</i></em></span></h3>
<p>Jakże łatwo da się przewidzieć reakcję niejednego współczesnego odbiorcy tych słów. Znudzenie, odrzucenie i zwątpienie w sens przesłania takich treści sprzed kilku tysięcy lat. Ale czy Słowo Boże może się zestarzeć? Czytamy przecież: <em><i>Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą</i></em>. Listy Pawłowe weszły do kanonu Nowego Testamentu, bo wierzymy, że pochodzą z natchnienia Bożego. Muszą więc przemawiać do nas i dziś.</p>
<p>Dobre obyczaje, kochająca się rodzina są podstawą szczęśliwego życia. Zepsucie moralne, rozbite rodziny niszczą to szczęście.</p>
<p>Warto tu zwrócić uwagę na fragment Apokalipsy, w którym Bóg puści szatana wolno. Kardynał Henry Newman w swych „Kazaniach o Antychryście” tak o tym pisze: <em><i>Gdy stanowione prawo cywilne stanie się bezbożnym prawem, wtedy Bóg pozwoli szatanowi na swobodę jego działania.</i></em></p>
<p>Gdy chrześcijanie wybierają takich przywódców, którzy pogłębiają demoralizację świata, gdy sami prowadzą bezbożne życie i gorszą innych, zaciągają odpowiedzialność przed Bogiem za skutki tego zła i sami je odczują na sobie, gdy relacje społeczne stoczą się na dno. Gdy pustoszeją kościoły, gdy zanikają powołania kapłańskie i zakonne, gdy młodzież masowo porzuca praktyki religijne, gdy wiara staje się „bezobjawowa”, to dojdzie do sytuacji jak w Sodomie i Gomorze, zabraknie sprawiedliwych. Wtedy Bóg powie: macie, co chcecie.</p>
<p>Nie wystarczy więc być tylko pobożnym. Trzeba wdziać na siebie „Bożą zbroję” i stanąć do duchowej walki, a wtedy „tak niewielu, może uczynić tak wiele”.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em> <em><i>Ps 37, 3-4. 18.23.27.29</i></em></span></h3>
<p>Gdy zaczniemy czytać Stary Testament w kluczu Królestwa Bożego, natychmiast odkryjemy pedagogikę Bożą zmierzającą do uczenia ludu jak żyć, by osiągnąć to Królestwo. Księgi mądrościowe pełnią tu bezpośrednią rolę. Księga Psalmów także bogata jest w te treści. Przykładem może być właśnie Psalm 37. Czego możemy się z niego nauczyć?</p>
<p><em><i>Miej ufność w Panu</i></em>. Gdy wszystko zawodzi, zostaje zawsze Bóg.</p>
<p><em><i>Czyń to, co dobre</i></em>. Po pierwsze, nie grzeszymy, a po drugie, budujemy to Królestwo w nas i wokół nas.</p>
<p><em><i>Raduj się w Panu</i></em>. To lekarstwo na depresję, to nadzieja na lepsze jutro.</p>
<p><em><i>Odstąp od złego</i></em>. Nawróć się, żyj dobrem, wracaj do domu Ojca, do Kościoła, do sakramentów. To zapewni Ci życie wieczne. Bo tylko „<em><i>sprawiedliwi posiądą ziemię … na wieki</i></em>.</p>
<p>Młodzieży! Gdy nie macie wokół siebie dobrych pedagogów, stańcie się samoukami. Wasza przyjaźń z najlepszym Nauczycielem, Słowem Bożym, da Wam solidne wykształcenie na życie.</p>
<p>Proponuję tym, którzy jeszcze nie otworzyli się na Słowo Boże: zacznijcie najpierw czytać Księgę Syracha, Księgę Przysłów, Księgę Mądrości. Przeplatajcie te lektury psalmami. Ale spróbujcie czytać je w kluczu pytania: gdybym wiedział o tym wcześniej, czy popełniłbym wszystkie błędy swego życia? Która mądrość ostrzega mnie właśnie dzisiaj? Gdy szybko odryjesz swoją „niemądrość”, idź do Jezusa, przywołaj Go. On Ci powie, co masz robić. To Jego Ewangelia, Dobra Nowina dla Ciebie.</p>
<p>Dla chwilowych, złudnych korzyści, nie warto dołączać do grona zwalczających Boga i Kościół. Wiemy to na pewno, przegrają sromotnie. Czy postawilibyśmy życie na ślepego i kulawego konia, ponieważ jest tylko wystrojony w piękne kolory?!</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Łk 17, 7-10</i></em></span></h3>
<p>Używając akademickiego określenia, możemy powiedzieć, że w dzisiejszym fragmencie Ewangelii Chrystus przeprowadził z apostołami swoiste zajęcia warsztatowe. Najpierw odwołał się do oczywistej dla tych czasów rzeczywistości – niewolnictwa. Wszyscy doskonale wiedzieli, jaką rolę do spełnienia mieli niewolnicy. Zasady funkcjonowania niewolnictwa w społeczeństwie łatwiej zrozumieć, jeśli zastosujemy swoiste porównanie niewolnictwa do wojska. Każdy wie, że generał nie zawinie rękawów i nie będzie kopał okopów za żołnierzy, ani też nie podziękuje im, że je wykopali. Stąd rozumiemy, że ten ewangeliczny właściciel niewolnika nie czuł najmniejszej potrzeby usługiwania mu. Gdy więc grupa wczuwa się w rolę pana, Nauczyciel odwraca teraz sytuację i poleca uczniom wczuć się w pozycję niewolników. I choć Ewangelista nie opowiada, co się działo dalej, możemy sobie wyobrazić, że mogło to być dla nich nieco trudniejsze. Dopiero co sprzeczali się między sobą, kto otrzyma intratną „posadkę” po lewej i po prawej stronie Króla Wszechświata. Nie myśleli być niewolnikami. Stąd słowa Pana Jezusa przy innej okazji, że teraz nie mogą jeszcze wielu spraw zrozumieć, aż otrzymają Ducha Świętego, stają się bardzo adekwatne.</p>
<p>To, czego Dwunastu nie pojmowało w tym momencie, to misja Mesjasza wyzwolenia świata z niewoli grzechu i szatana, odkupienie marnotrawnych dzieci Bożych za cenę śmierci na krzyżu. Potrzeba było Pięćdziesiątnicy, by już Jedenastu zostało wyzwolonych od lęku przed śmiercią i było gotowymi pójść za swym Mistrzem, dokąd wcześniej iść by nie chcieli.</p>
<p>I tu współczesny, światowy człowiek ma problem. Jest tak wyzwolony, że nie tylko nie śni mu się bycie czyimś niewolnikiem, ale ma siebie samego za boga. To on stanowi nowe prawa i decyduje, co jest dobre a co złe, (jakie złe, gdy wszystko staje się relatywne). To on skazuje na więzienie lub śmierć tych, co myślą i żyją inaczej niż on. Wiek XX jest świadkiem takich sytuacji, ale jeszcze nie wiemy, co niesie wiek XXI.</p>
<p>Jak więc odnaleźć znaczenie pouczenia Chrystusa? Skoro znalazł się Ktoś, kto za cenę strasznej męki, z miłości do człowieka, wykupił go z wiecznego piekła, to czy nie można i nie trzeba Mu zaufać?</p>
<p>Jezus Chrystus, Bóg w Trójcy Jedyny, tego dokonał. On wie, co jest dla nas słuszne i zbawienne. Jego Wola, tożsama z Wolą Ojca, wszystko może. Gdy więc z dziecięcą ufnością oddamy swoją wolę Woli Bożej, to jak myślimy, dokąd zajdziemy? Do Królestwa Bożego. Poddajmy się więc tej Woli jak symboliczny niewolnik, a okażemy się stworzonymi synami Bożymi.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="sr"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Środa, 11.11.2026 </strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Czytanie pierwsze: </em><em><i>Tt 3, 1-7</i></em></span></h3>
<p>Posłuszeństwo przez wieki było uważane za święte. Tak było w rodzinach, w Kościele, w królestwach, gdy nadrzędną wartością był sam Bóg. Gdy ludzie wynieśli siebie na tron najwyższej władzy, szybko osiągnęli świadomość swej nicości, mimo rozsadzającej ich pychy. Objawem deprecjacji autorytetu człowieka może być całkowita dewaluacja pojęcia posłuszeństwa drugiemu człowiekowi, zastępowana często już tylko terrorem społeczno-politycznym. Krnąbrne dzieci, samowolni duchowni szukający wsparcia w bezbożnych mediach, skorumpowani urzędnicy, lekarze, prawnicy, politycy …</p>
<p>Apostoł narodów poucza swego ucznia Tytusa, czym jest prawdziwe posłuszeństwo. W tym opisie możemy rozpoznać Miłosiernego Boga jako wzór do naśladowania. Bycie posłusznym Ojcu Najwyższemu rozwija ochronny parasol nad wszystkimi. Wiemy dobrze, co działo się w antycznej przeszłości: dzieci składane bożkom w ofierze, kultyczna prostytucja. Znamy dobrze historie podpitego Heroda, podnieconego tańcem młodej dziewczyny, ofiarującego jej połowę królestwa, która mimo to pragnęła jedynie głowy Jana Chrzciciela.</p>
<p>Bóg nie skończył jeszcze historii Zbawienia. Odkupienie to jeszcze nie wszystko. Stworzyciel chce naszego powrotu do Edenu jako odnowionego Adama, bogatszego o doświadczenia „błogosławionej winy”.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em><i>Ps 23, 1b-3a.3b-4.5.6</i></em></span></h3>
<p>Psalm ten może być kolejnym lekarstwem na dzisiejsze czasy. Na każde czasy. Bardzo trafnie zdiagnozował je znany już nam, Giorgio Agamben, jako „terror zdrowotny i swoistą religię zdrowia”. Zredukowanie człowieka do poziomu biologicznego bezpieczeństwa przez wykreowanie światowego strachu o życie, gdy nie ucichły jeszcze hasła innej paniki – zmian klimatycznych, nosi znamiona globalnej manipulacji. Oczywiście, nie miejsce tu na rozwijanie tych tematów. Ale skoro Słowo Boże jest zawsze aktualne, to jak może ono nam pomóc właśnie dziś? Lęk i zwątpienie w swej istocie nie pochodzą od Boga, pochodzą od szatana. Budzą się w naszej psychice na bazie przeżytych doświadczeń, wyobraźni, oglądanych filmów. Można je łatwo dozować. Często na irracjonalność nie wystarcza krytyczny rozum. Potrzeba wtedy silniejszego lekarstwa, Boskiego lekarstwa. Może nim być właśnie Psalm 23. Bo albo wierzymy w Boga i Bogu, albo nasza wiara to tylko „zabobon”.</p>
<p>Co to znaczy wierzyć Bogu i w Boga? To znaczy zgadzać sie na Wolę Bożą i żyć nią. Jak bardzo może nam brakuje po poznawaniu Chrystusa, drugiego kroku, miłości Boga i człowieka. W miłości nie ma strachu. I jak tu naśladować Chrystusa, gdy budzą się w nas upiory. Powtarzajmy więc nieustannie: <em><i>Pan moim Pasterzem, nie boję sie niczego</i></em>.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Łk 17, 11-19</i></em></span></h3>
<p>Znamy tę historię – cud uzdrowienia dziesięciu trędowatych i niewdzięczność dziewięciu z nich. Tak się tym może obruszamy, utwierdzeni w przekonaniu, że my byśmy tak nie postąpili, że idąc dalej w tym myśleniu, sami prosimy o uzdrowienie naszych bolączek, obiecując wdzięczność i uwielbienie Boga. Znaczenie tej historii, jak zwykle w przypowieściach, sięga głębiej. Rodzi się, bowiem pytanie: jeśli tak bardzo jesteśmy gotowi dziękować Bogu i wielbić Go za wszystko, to czy nie chcielibyśmy też składać Bogu dziękczynienia i uwielbienia za łaski, które otrzymali inni, ale nie oddali Dawcy Wszechrzeczy należnej za nie chwały? Nazywa się to zadośćuczynieniem.</p>
<p>Wiemy, że Słowo Boże nie wraca do Stwórcy, zanim nie wypełni swego dzieła, zanim chwała nie popłynie do swego Źródła.</p>
<p>Myślimy, że tą misją ma być jakiś oczywisty cud, że coś się musi dokonać w naszym życiu. Wielu często niczego nie dostrzega przez długie lata, aż się nie obejrzą za siebie, nie powiążą różnych wydarzeń ze swej przeszłości w logiczny ciąg przyczyn i skutków. Szczęśliwi, gdy odkryją, że nad wszystkim czuwała Wola Boża. Wtedy nawracają się, wielbią swego Ojca w Niebie za Jego Miłosierdzie i Opatrzność, „padają na twarz u Jego nóg i dziękują Mu”. Dopóki chwała nie wróci do Wszechmogącego, dzieło jest niedokończone. Jego dopełnienia trzeba dłużnikowi czasem spłacać w czyśćcu.</p>
<p>A co z tymi, którzy wybrali zatracenie? Jak tu zabłyśnie Chwała Pańska? Powiemy: Chrystus za nich złożył ofiarę przebłagalną na krzyżu. Tak, to prawda. Gdy Chrystus konał na krzyżu, przeżywał podwójną mękę. Jedna męka, to niewyobrażalny ból diabelsko skatowanego człowieka. Druga, to nieogarnione cierpienie Miłości, która przegrywa z wolną wolą człowieka wybierającego wieczne potępienie. Ale tu jest właśnie ukryty głębszy sens tej przypowieści, nie jedyny zresztą. Bóg pyta miłujące Go dusze, która chce stać się duszą ofiarną, aby z miłości ulżyć swemu Zbawicielowi w Jego Męce Krzyżowej, żyć i modlić się w intencji zadośćuczynienia za wszystkich niewdzięcznych i potępionych. Wtedy chwała wraca nie tylko do Ojca, ale też otacza w Niebie dusze ofiarne.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="czw"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Czwartek, 12.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: </em><em><i>Flm 7-20</i></em></span></h3>
<p>Dzisiejszy fragment Listu świętego Pawła Apostoła do Filemona jest pośrednio hymnem uwielbienia Opatrzności Bożej. Bo cóż to za przypadek! Apostoł Narodów nawrócił kiedyś bogatego poganina Filemona, obywatela Efezu. Przyjęcie chrztu przez niego przyniosło widocznie tak piękne owoce, że Apostoł Paweł zamknął go w swoim sercu i pamięci na zawsze. Mijają lata, święty Paweł przebywa w więzieniu w Rzymie. Pośród wielu współwięźniów odkrywa zbiegłego niewolnika Onezyma, którego właścicielem jest właśnie Filemon. Onezyma czeka wypalenie na czole piętna – liter „FGV” (<em><i>fugitivus</i></em>, czyli „zbieg”) i zakucie żelaznej obręczy na szyi na resztę jego życia. Pawłowi udaje się otworzyć serce zbiega na wiarę i miłość do Chrystusa. Za tak przemienionym człowiekiem święty Paweł wstawia się listem do Filemona jak za swoim dzieckiem, aby ten Boży dłużnik przyjął Onezyma z powrotem już jako swojego brata w Chrystusie. Na tamte czasy była to rewolucja – traktować niewolnika tak jak członka rodziny.</p>
<p>Apostoł Paweł nie wywołał powstania jak Spartakus. Unaocznił tylko, że u Chrystusa nie ma już Greka czy Żyda, wolnego czy niewolnika, wszyscy jesteśmy jedno. Gdyby inni mieli takie przekonania, nie byłoby już handlu niewolnikami czy rasizmu. Ale kto chce słuchać Boga ponad swój interes?!</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em><i>Ps 146, 6c-7.8-9a.9b-10</i></em></span></h3>
<p>Czytane dzisiaj wersy Psalmu 146 koncentrują się na formie hymnu uwielbienia Boga, wyliczając Jego zbawcze dzieła. Słowa te mogą być światłem rozjaśniającym mroki naszej duszy czy czasów, w których żyjemy. Albowiem, gdy zasmuceni swoimi problemami, przerażeni perspektywami jutra, walczymy z ogarniającym nas zwątpieniem i zniechęceniem, dobrze jest przypominać sobie, Kim jest Bóg: Pan Historii, Wszechmogący, Stworzyciel, Ojciec i Sędzia. Ta lista Bożych cech przypomina nam słowa Jezusa z Nazaretu przesłane Janowi Chrzcicielowi: ślepi widzą, chromi chodzą – jako dowód, że Mesjasz już przyszedł i działa. Tak też psalmista, wyliczając liczne cuda, jakie sprawia Bóg, wskazuje, że najważniejszym wyborem naszego istnienia jest obranie Boga, jako naszej jedynej mocy i nadziei. Warto też doczytać cały ten psalm, aby zrozumieć jego szerszy kontekst.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Łk 17, 20-25</i></em></span></h3>
<p>Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczynają się niecierpliwić i niepokoić. Wiedzą od Proroków, że czas jest bliski. Ich ojcowie trzydzieści lat temu tłumaczyli Herodowi szczegóły przyjścia na świat Króla Żydowskiego. Widzą, że wokół nich dzieją się na co dzień niezwykłe rzeczy, cudowne uzdrowienia, a nawet wskrzeszenia. Ale to ciągle nie pasuje do ich wyobrażeń o politycznej chwale Izraela – do przyjścia Mesjasza. Zwracają się więc z pytaniem do Jezusa, który jest „sprawcą” tych „sensacji”, kiedy przyjdzie Królestwo Boże. Patrzą, ale nie widzą. To nie ten ubogi cieśla z Nazaretu ma być ich Mesjaszem. Chrystus więc odpowiada im, że Królestwo Boże już jest. Ale nie mówi, że to przecież On, Syn Boży jest już pośród ludu Izraela. Nie rzuca pereł tam, gdzie nie trzeba. Znamienne za to jest pytanie uczniów: gdzie? Oni wiedzą, że ich Mistrz jest Mesjaszem, ale nie widzą wyraźnie tego królestwa. Pośrednio może to wynika z faktu, że sami nie bardzo się różnili w swych oczekiwaniach od faryzeuszy. Piotr nie widział sensu w tym, aby Chrystus miał umrzeć w Jerozolimie, za co dostał reprymendę: <em><i>zejdź mi z oczu szatanie</i></em>. Zaś Jan z Jakubem lobbowali za swoimi posadkami po prawej i lewej ręce swego Krewnego. Faryzeusze już nigdy niczego nie zrozumieli. Za to apostołom i licznym uczniom Nauczyciela otworzyły się oczy, gdy już sami celebrowali Eucharystię. To wtedy chyba dotarło do ich świadomości, że Królestwo Boże jest w nich, gdy spożywali Ciało i Krew Chrystusa. Oczywistym wtedy okazywał się bezsens biegania tu i tam, bo Chrystus był w ich rękach. Promieniując przez sakramenty, przenika wspólnotę Ludu Bożego, czyli Kościół, jedyną dotykalną manifestację tego królestwa, ale prawdziwie obecną jedynie w naszych sercach. I tylko nasze życie duchowe ożywia je.</p>
<p>Może więc to już najwyższy czas zapytać siebie, czy odczuwam Jego obecność w sobie?</p>
<p>Nie da się też rozważać rzeczywistości Królestwa Bożego bez odniesienia do Modlitwy Pańskiej. Skoro codziennie powtarzamy: <em><i>przyjdź królestwo Twoje, bądź Wola Twoja</i></em>, to co mamy na myśli, jakie królestwo i jaką wolę?</p>
<p>Problem dla niejednego z nas polega na tym, że my nie ufamy Bogu. Brzmi to przejmująco. Ale nasza wola, oparta na lękach, pokusach, egoizmie czy wygodnictwie, nie pozwala nam zgodzić się na Wolę Bożą. A przecież Bóg nie chce niczego innego od nas, jak tylko przyprowadzić nas do siebie takich, jakim stworzył Adama. Bóg jest lepszy dla mnie niż ja sam dla siebie.</p>
<p>Żyjąc w grzechu, stajemy się katami umęczonego Zbawiciela. Żyjąc „niby bezgrzesznie”, stajemy się widzami Męki Pańskiej. Dopiero przyjmując i ofiarując swoje cierpienia Odkupicielowi, stajemy się współuczestnikami ofiary zbawczej, ujmujemy cierpień Jezusowi. Nie da się kochać Pana Jezusa i Matkę Bożą poprzez unikanie krzyża. Życie w Woli Bożej uczy właśnie, jak to robić. Może warto zainteresować się duchowością Sługi Bożej Luizy Piccarrety, której Pan Jezus i Maryja objawili tajemnicę Woli Bożej, tak jak świętej siostrze Faustynie tajemnicę Miłosierdzia Bożego. Wolna wola człowieka wszystko może. Nie może tylko przyjąć Woli Bożej. A to prowadzi do samozniszczenia.</p>
<p id="pt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Piątek, 13.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Czytanie pierwsze: </em><em><i>2 J 4-9</i></em></span></h3>
<p>W dobie tak zwanego „poszerzania kanałów komunikacyjnych” między politykami, Kościołem a nawet religiami, czytany dzisiaj fragment Listu świętego Jana daje wiele do myślenia. Zwróćmy na przykład uwagę na radość Apostoła z odnalezienia wśród członków wspomnianej wspólnoty szczególnie tych, którzy postępują w prawdzie, zgodnie z przykazaniami Bożymi. Weryfikacją prawdziwości takiej postawy jest życie miłością braterską. Przyjrzyjmy się naszej najbliższej wspólnocie: rodzinie, parafii, ojczyźnie. Czy umiłowany uczeń Chrystusa rozradowałby się, gdyby ją bliżej poznał?</p>
<p>Zagrożeniem prawdy w Kościele są heretycy. O, jakże to dziś niepoprawne słowo. Czyżbyśmy musieli ocenzurować Słowo Boże i podzielić na poprawne i niepoprawne?! Według czyich kryteriów? A przecież głosiciele zmanipulowanego Słowa Bożego to fałszywi prorocy i świętokradcy. Jakże łatwo popaść w taką narrację, gdy wybiega się do przodu bez trwania w nauce Chrystusa.</p>
<p>Wiele wskazuje na to, że dominacja metody lingwistyczno-historycznej we współczesnej biblistyce spowodowała, że Biblia stała sie praktycznie przedmiotem humanistyki, a zatraciła mistyczny charakter poznawania Słowa Bożego z Bogiem i w Bogu.</p>
<p>Trzeba więc zapytać siebie, czy wraz z poznawaniem Pisma Świętego wzrasta moja miłość do Boga i bliźniego, czy staram się świadomie naśladować Chrystusa, czy chcę za Nim pójść? Jeśli nie, to mam tylko zainteresowania humanistyczne!</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em><i>Ps 119, 1-2.10-11.17-18</i></em></span></h3>
<p>Ten psalm to hymn uwielbienia Woli Bożej. Raz wypowiedziane słowo nie wraca, dopóki nie spełni swego celu. Boża Wola, która stworzyła świat, nie jest efemerydą jak nasza. Dziś chcemy to, a jutro tamto. Dziś nam się chce, jutro nie.</p>
<p>Dlatego też najważniejszą czynnością w życiu człowieka wierzącego jest wsłuchiwanie się w Słowo Boże i natchnienia Ducha Świętego. To w nim zawarta jest cała prawda i nasz los. Życie w Woli Bożej jest najwyższą łaską, jaką Bóg może ofiarować człowiekowi. Udzielona Maryi zaowocowała Jezusem – Mesjaszem. Obecna w Synu Człowieczym przyniosła Odkupienie i Zbawienie. Najwyższą mądrością jest więc odkrywanie Woli Bożej i wcielanie Jej w życie. Musimy zatem być czujni, aby w dzisiejszych czasach nie ulec relatywizmowi, aby nam nie namącono w głowach ideologiami nie mającymi nic wspólnego z Chrystusem – Drogą i Prawdą. Czujni, to znaczy, nieustannie stojący w Bożej obecności, rozmawiający z Panem szczerze, bez formułek, zawsze w łasce uświęcającej.</p>
<p>Jako antidotum na dzisiejszy bezsensowny słowotok nowomowy trzeba nam lekarstwa – Słowa Bożego. Właśnie Psalm 119 to dobre lekarstwo, to modlitewnik na wszelkie potrzeby i okoliczności. Kilka wersów rano i wieczorem działa jak kilka kropli dobrej nalewki ziołowej. Ten psalm jest jak nasz domowy, Boski lekarz.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Łk 17, 26-37</i></em></span></h3>
<p>Rozważając dzisiejszy fragment Ewangelii, warto zapytać, jak być Noem naszych czasów? Najpierw trzeba dostrzec, że Bóg w swojej Miłości, na różne sposoby nas ostrzega. Czyli jesteśmy ostrzeżeni. Następny krok, to uwierzyć w naszą modlitwę. Być może nie umieliśmy się modlić przedtem, nasze modlitwy nie zostały wysłuchane tak, jak tego pragnęliśmy i dzisiaj to się odbija rykoszetem zwątpienia. Mówimy, trzeba raczej działać, zabezpieczać siebie i swoich bliskich. Może wstydzimy się rozmawiać o zagrożeniach świata z innymi spoza kręgu naszych przyjaciół czy kościelnych znajomości, a może nas inni ośmieszają, gdy próbujemy rozmawiać o tych sprawach. Noego zapewne sąsiedzi uważali za wariata, bo budował duży okręt wsród lądu. To nieważne. Szczera modlitwa skruszonego grzesznika jest ważniejsza od chleba. Czyli musimy się modlić i nabrać odwagi. Musimy też czuwać, aby nie przegapić Bożego głosu. Wołajmy: <em><i>mów Panie, sługa Twój słucha</i></em>. Czyli trzeba nam bardziej słuchać Boga niż ludzi. I jeszcze jedno – musimy za wszelką cenę żyć w łasce uświęcającej. Mamy wtedy bezpośredni „telefon” do Pana Boga. Kto wie, czy Pan nie zawrze z nami „małego” przymierza, abyśmy ratowali tę garstkę wokół nas.</p>
<p>Co jeszcze święty Łukasz chce nam powiedzieć przez słowa tej Ewangelii?</p>
<p>Chrystus poucza, że gdy przyjdzie czas prześladowań, to aby ratować swe życie, trzeba być gotowym, by w jednej chwili porzucić nawet dorobek całego swego życia, przestrzegając przed losem żony Lota. Zapowiada też dramatyczne rozłamy nawet między najbliższymi sobie ludźmi. Jedni wybiorą apostazję, aby pożyć trochę dłużej, ale ostatecznie pójść na zatracenie. Inni zostaną wierni Chrystusowi za cenę nawet śmierci męczeńskiej, ale zdobędą wieczność.</p>
<p>Do tych czasów dobrze jest przygotowywać się już dziś. Sami doświadczamy sytuacji, gdy jeden małżonek praktykuje wiarę, drugi nie, gdy dzieci opuszczają nie tylko dom rodzinny, ale też Kościół i sakramenty. Musimy uczyć się ostatecznych wyzwań: za kim pójdę? Czy za Chrystusem?</p>
<p>Nie da się ukryć, że apostazja jest wśród nas. Dzielą się państwa, narody, całe grupy społeczne, dzieci oddzielają się od rodziców. Tak naprawdę niewiele pozostało do całkowitego rozbicia. Ale wszystko się roztrzaska jak rozbite lustro, gdy przyjdzie Antychryst. Skoro więc tak niewiele pozostało do zniszczenia, może też i niewiele czasu pozostało? Kto wie, jakie wojny, kataklizmy natury, wrzody i inne zarazy jeszcze przed nami? Jedno jest pewne – skoro ludzie nie chcą słuchać Boga, to czeka ludzkość to, co zapowiedział prorok Izajasz [6, 10-13].</p>
<p>&nbsp;</p>
<!-- Shortcode [sob] does not exist -->
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Sobota, 14.11.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: </em><em><i>3 J 5-8</i></em></span></h3>
<p>Jak bardzo ten fragment Listu świętego Jana Apostoła przystaje do obecnej sytuacji w kraju i na świecie. Mówi on o jednym z najpiękniejszych przejawów miłości bliźniego, o chrześcijańskiej gościnności i życzliwości. A wszystko to za sprawą niejakiego Gajusa, słynącego także z opieki nad wędrującymi braćmi w wierze.</p>
<p>Patrząc na historię Polski i Polaków, możemy z dumą potwierdzić, że przyjęcie Chrztu przez nasz naród przynosiło przez wieki dobre owoce chrześcijańskiej solidarności. To już w czasach jagiellońskich Królestwo Polskie praktykowało ideę zjednoczonych państw i narodów, 500 lat przed powstaniem Unii Europejskiej, przyjmując do swojej wspólnoty sąsiednie kraje i stając w ich obronie, kiedy była taka potrzeba. Innym przejawem polskiej gościnności może być przyjęcie diaspory żydowskiej, wyrzucanej z krajów Europy Zachodniej, by kilka wieków później ratować życie wielu spośród nich podczas niemieckiej okupacji, czy też ostatnie lata otwarcia drzwi dla uchodźców z Ukrainy i Białorusi. Nie sposób nie wspomnieć tu dzieł Caritas Polska.</p>
<p>Czy dlatego o tym piszemy, aby się chwalić? Nie. Idą bowiem czasy, gdy może się tak stać, że wielu będzie uciekało przed prześladowaniami ideologicznymi czy politycznymi. Miejmy więc w pamięci naszych ojców, dobrych uczniów Chrystusa, którzy wszystko czynili, by pomóc innym. Módlmy się za wstawiennictwem błogosławionej Concepcion Cabera, ratującej ściganych kapłanów podczas rewolucji w Meksyku.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: </em><em><i>Ps 112, 1b-2.3-4.5-6</i></em></span></h3>
<p>Gdy słyszymy argumenty Chrystusa o skłóconym królestwie, gdy Go oskarżano, że od Belzebuba pochodzi, czy też, już z naszego podwórka – o <em><i>nierządnym królestwie i zginienia bliskim</i></em>, uświadamiamy sobie, że w tych organizmach ludzkich zabrakło jedności w realizacji najwyższych wartości i zgody na przyjęcie ich jako najważniejszych.</p>
<p>Toteż wskazanie psalmisty na wielkie znaczenie bojaźni Bożej, jako źródła wszelkiej pomyślności osobistej i wspólnotowej staje się niezwykle istotne, szczególnie w dzisiejszych czasach. Pomyślmy, mądrość Psalmów (także i innych tekstów biblijnych) trwa nieprzerwanie od kilku tysięcy lat. Czyżby ostatnio miała się okazać głupstwem? To właśnie głupotą jest nie słuchać mądrzejszych od nas. Wystarczy dziś włączyć telewizor i zobaczyć, co się dzieje w kraju i zagranicą. Pierwszą naszą reakcją jest zawołanie: czy oni się Boga nie boją? Nie dziwi, że jest tak, jak jest i nie zanosi się na nic lepszego. Dlatego tak trudno jest nam znaleźć w ostatnich dziesięcioleciach prawdziwych mężów stanu, którzy by łączyli wysoki poziom moralny (cnoty) i wiedzę rządzenia państwem. Komu innemu, bowiem, powinno się powierzać losy osobiste i narodowe!</p>
<p>Mamy do wyboru, albo bojaźń Boża, albo oportunizm i konformizm. Wybierając posłuszeństwo Bogu, mamy szanse na życie wieczne z Bogiem. Gdy wybierzemy zaprzaństwo, praktycznie wybieramy tego, który walczy z Bogiem, szatana. Marny wtedy nasz los. Miejmy więc „upodobanie w przykazaniach”, a odnowimy oblicze ziemi, tej ziemi.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: </em><em><i>Łk 18, 1-8</i></em></span></h3>
<p>Wydawałoby się, że historia wdowy i sędziego, to typowa sytuacja w tamtych czasach, kiedy owdowiałe kobiety nie miały niemal żadnych praw i musiały walczyć o przetrwanie.</p>
<p>Jak to już powiedziano o przypowieściach, ich wierzchnia, prosta warstwa znaczeniowa wystarcza na wysnucie podstawowych mądrości życiowych. Ale jak tę przypowieść mogą odczytać uczniowie Chrystusa?</p>
<p>Zauważmy, że w ostatnio przeczytanych poprzednich wersach Łukaszowej ewangelii roztacza się dramatyczna wizja końca czasów, gdy nastąpią zjawiska natury i prześladowania, jakich jeszcze świat nigdy nie doświadczył na taką skalę. Gdy za kilka dni dotrzemy do kolejnych rozdziałów tej ewangelii, które jeszcze bardziej szczegółowo te eschatologiczne czasy opiszą, zrozumiemy, że czytana dzisiaj przypowieść wpisuje się właśnie w ten kontekst czasowy.</p>
<p>Już widzimy jak „stary” chrześcijański świat poddaje się negatywnym zmianom stanowionego prawa, obyczajowości, jak apostazja wkrada się tylnymi drzwiami do Kościoła. Gdy więc przerażająco spada frekwencja na niedzielnych mszach swiętych, gdy ludzie przestają się modlić i uczestniczyć w sakramentach Pokuty i Pojednania oraz Eucharystii, gdy państwa i narody są atakowane i szantażem zmuszane przez międzynarodowe organizacje do przyjęcia bezbożnych regulacji prawnych, to może się zrodzić w ludziach duchowa pustka, w którą z łatwością wchodzi zło. A ono jest bezlitosne, ekspansywne, przepełnione szatańską logiką zniszczenia. Niektórym ludziom się wydaje, że można przyzwoicie żyć bez Boga, że wystarczy zastąpić Dekalog polityczną poprawnością czy liberalną ideologią. Ale gdy sądy wydają werdykty, które jeszcze wczoraj byłyby skandalem i sędziowie straciliby prawo do wykonywania zawodu, gdy rachunek ekonomiczny może decydować o życiu i śmierci człowieka, gdy … Ile jeszcze tych „gdy” moglibyśmy dodać?!</p>
<p>Co to oznacza? To oznacza, że ostało się już tak niewiele wartości ogólnych, które pozwalają człowiekowi żyć godnie, rozwijać się, mnożyć. Niechciana rzeczywistość osacza nas coraz bardziej. I może nadejść taki czas, kiedy już nie będzie nam wolno wyznawać wiary ojców, wychowywać dzieci w tej wierze, liczyć na rozsądną pomoc urzędu, lekarza, drugiego człowieka. Nie jest to aluzja do polskiej rzeczywistości. To opis procesu, który rozchodzi się po całym świecie. Widać to już wyraźnie w licznych krajach europejskich, kiedyś tradycyjnie chrześcijańskich czy w Ameryce Północnej. Co więc zostaje czynić człowiekowi jeszcze wierzącemu i praktykującemu? Kołatanie do drzwi Nieba, błagalna modlitwa do Boga Ojca – Dobrego Sędziego o miłosierdzie dla nas i całego świata. Ale taka postawa nie pociąga już wielu. Współcześni politycy i stratedzy popierani przez jakże dużą część społeczeństwa wolą sojusze i silną armię. Ale już psalmista [Ps 20] mówił, że <em><i>jedni wolą rydwan, drudzy konie, a nasza siła w imieniu Pana, Boga naszego. Tamci się zachwiali i upadli, a my stoimy i trwamy</i></em>. W tej „globalnej wiosce”, jaką jest świat, wiele może zależeć od wyborów prezydenckich w jakimś kraju czy lokalnej, wydawałoby się, wojny. A wtedy „promieniotwórczy deszcz” może spaść na sprawiedliwych i nie sprawiedliwych. Gdy też świat pogrąża się w grzechu, wzmaga się łaska. Ale kto ma być kanałem tej łaski, gdy tak wielu odrzuciło Boga, a Bóg nikogo na siłę nie uszczęśliwia? To są właśnie te „ubogie wdowy” – ludzie wiary, ostatni Mohikanie Wiary, Nadziei i Miłości, o których mówi Pan Jezus w swojej przypowieści.</p>
<p>Chce się zawołać: Za mną, kto w Boga wierzy! Uczy nas św. Paweł w Liście do Efezjan [6, 10-18], jak zwyciężać mamy.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxii-tydzien-zwykly-od-8-do-14-listopada-2026-r-andrzej-kowalski/">Komentarze do czytań – XXXII TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 8 do 14 listopada 2026 r. &#8211; Andrzej Kowalski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rozważania ewangeliczne &#124; od 1 do 7 listopada 2026 r. – o. prof. Waldemar Linke CP</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-1-do-7-listopada-2026-r-o-prof-waldemar-linke-cp/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 31 Oct 2026 13:59:04 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozważania nad codzienną Ewangelią]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22332</guid>

					<description><![CDATA[<p>XXXI Niedziela Zwykła &#8211; Uroczystość Wszystkich Świętych Mt 5,1-12a Nikt raczej nie chce żyć w nędzy, być smutny, zepchnięty na margines, co nie znaczy, że nie ma biednych, smutnych i [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-1-do-7-listopada-2026-r-o-prof-waldemar-linke-cp/">Rozważania ewangeliczne | od 1 do 7 listopada 2026 r. – o. prof. Waldemar Linke CP</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>XXXI Niedziela Zwykła &#8211; Uroczystość Wszystkich Świętych </strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Mt 5,1-12a</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Nikt raczej nie chce żyć w nędzy, być smutny, zepchnięty na margines, co nie znaczy, że nie ma biednych, smutnych i zmarginalizowanych. Chrystus nie jest zwolennikiem spychania nas w te smutne rejony życia, ale chce nam pokazać, że nie przekreślają one naszego człowieczeństwa, naszego bycia dziećmi Boga. Nie odbiera nam szans na przeżycie życia z sensem. Można łaknąć sprawiedliwości, mieć serce czyste i pokój czynić, nie będąc bogaczem czy możnym tego świata. To, że nie wszystko nam się w życiu udało, nie zwalnia nas ze zobowiązania do świętości, nie stanowi alibi do obniżania moralnych i religijnych standardów.</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>Poniedziałek, 2.11.2026 &#8211; Dzień Zaduszny</strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Łk 23,44-46.50.52-53; 24, 1-6a &#8211; pierwsza msza</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Trzy błyski ewangelicznego flesza ukazują trzy jakże różne obrazy: Chrystus konający na krzyżu, modlący się do swego Ojca, oddający w Jego ręce ostatnie swe tchnienie. Modlącego się za oprawców, przyjaciół zatroskanych o to, by choć godnym pochówkiem uczcić Jezusa, któremu odmówiono uczciwego procesu, zabito z okrucieństwem, a Jego zwłoki pluton egzekucyjny potraktował z zimną obojętnością, kobiety idące do grobu z naczyniem pachnideł, by oddać zwłokom ostatni hołd, a odkrywają, że Bóg uczcił swego Syna wskrzeszając Go z martwych. W tym tryptyku widzimy różne kolory miłości. Ale to miłość zwycięża: „jak śmierć potężna jest miłość” (Pnp 8,6c).</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>Wtorek, 3.11.2026</strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Łk 14,15-24</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Dziwny to widok: stoły zastawione z królewskim wykwintem, przepychem, a przy nich biedota z przedmieść, lumpy z małych uliczek w centrum miasta, w które lepiej nie skręcać, gdy ma się coś wartościowego przy sobie, żebracy uliczni. Czy nie lepiej było wywalić całe to bogactwo, skoro nie przyszli godni go goście? Ale co oznacza być godnym Bożej uczty? „Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych.<strong> </strong>Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga” (1 Kor 1,26-29).</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>Środa, 4.11.2026</strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Łk 14,25-33</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Cenimy dziś łatwość, z jaką zmienia się zawód, miejsce zamieszkania, związki, w których się pozostaje lub z których się wychodzi. Życie rozumiane jako budowanie jednej konstrukcji, od fundamentów aż po dach, jako bitwę, w której nie wystarczy się pokazać, ale trzeba ją wygrać, to dziś anachronizm. Niestałość stała się dziś cnotą, bośmy ją przemianowali na elastyczność. Ale dalej jest źródłem lęku, paraliżującego stresu. Mała dzietność we współczesnych rodzinach ma jako jedną z przyczyn brak stabilności, bo jak zdecydować się na dziecko w związku, który za chwilę może się rozpaść, bo się wypali albo wymydli?</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>Czwartek, 5.11.2026</strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Łk 15,1-10</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Nie mam pojęcia, czy nie zadrżałbym z troski o dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, które były potulne, trzymały się stada. Odpowiedzialność pasterza dotyczy przede wszystkim ich. Jednak idzie on szukać tej jednej, zagubionej. Nie przelicza, co się bardziej opłaca. Patrzy z perspektywy niebezpieczeństw, które na nią czyhają. Ale to nie oznacza, że ta zagubiona owca jest cenniejsza czy lepsza. A tak czasem zdajemy się sądzić. Jak Max Paradys z filmu <em>Seksmisja </em>Juliusza Machulskiego bezczelnie wołamy: „Jutro też wam uciekniemy!”. Troska Dobrego Pasterza o zagubioną owcę nie zmienia niczego w kwestii odpowiedzialności za gubienie się. Popatrz na Chrystusa przez pryzmat nóg poranionych na ścieżkach, na których cię szuka, rąk startych do żywego…</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><span style="color: #800000;"><strong>Piątek, 6.11.2026</strong></span></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><span style="color: #993300;"><strong>Łk 16,1-8</strong></span></h3>
<p style="font-weight: 400;">Kto mu powiedział, że nie może pracą swych rąk zarabiać na chleb? Czy wstyd to rzeczywiście argument, by nie odwoływać się do miłosierdzia, współczucia i solidarności innych? To nie są obiektywne prawdy, tylko mity na własny temat: że nie jest się kimś zwykłym, ale sigmą, nadczłowiekiem, który więcej może, któremu więcej się od życia należy. Ktoś, kto mówi o sobie, że wstydziłby się żebrać, jest człowiekiem głęboko kryjącym swą nieufność, lęk przed bliźnimi. Te przekonania tworzą pułapkę, w którą wpadł bohater przypowieści. Z niej było tylko jedno wyjście: oszustwo połączone z nieuczciwością. Uwiązł w kręgu „synów tego świata”, stracił szansę na bycie synem królestwa.</p>
<p style="font-weight: 400;">
<h2 style="font-weight: 400;"><strong><span style="color: #800000;">Sobota, 7.11.2026</span></strong></h2>
<h3 style="font-weight: 400;"><strong><span style="color: #993300;">Łk 16,9-15</span></strong></h3>
<p style="font-weight: 400;">Małe sprawy, drobiazgi… jak one męczą, ile nam odbierają sił, energii życiowej… Jakże mamy ich dosyć. Wydaje się, że pozbyć się od czasu do czasu takiego małego ciężaru to nic nieznaczący gest miłości do samego siebie. Że zdrada? Bądźmy poważni! Nie strzelajmy z armat do muchy. A jednak są to sprawy poważne, ponieważ w tych małych sprawach, jak w małych lusterkach, ukazuje się nasza prawdziwa twarz. Jak śpiewał Jan Pietrzak:</p>
<p style="font-weight: 400;">Bądź wierny temu, co kochałeś,</p>
<p style="font-weight: 400;">Choćby to były sprawy małe</p>
<p style="font-weight: 400;">(…)</p>
<p style="font-weight: 400;">Z takiej wierności rodzi się wiara:</p>
<p style="font-weight: 400;">Bądź wierny temu, w co wierzyłeś,</p>
<p style="font-weight: 400;">Pamięć tej wiary daje siłę,</p>
<p style="font-weight: 400;">Że jednak warto co dnia znów</p>
<p style="font-weight: 400;">Znajdować sens w łupinach słów</p>
<p style="font-weight: 400;">I lampę długo świecić w noc,</p>
<p style="font-weight: 400;">Gdy ludzki się rozstrzyga los.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-1-do-7-listopada-2026-r-o-prof-waldemar-linke-cp/">Rozważania ewangeliczne | od 1 do 7 listopada 2026 r. – o. prof. Waldemar Linke CP</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Komentarze do czytań – XXXI TYDZIEŃ ZWYKŁY &#124; od 1 do 7 listopada 2026 r. &#8211; Damian Jakubowski</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxi-tydzien-zwykly-od-1-do-7-listopada-2026-r-damian-jakubowski/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 31 Oct 2026 13:40:57 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Komentarz do codziennych czytań]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22330</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#160; XXXI Niedziela Zwykła, 1.11.2026 r. – Uroczystość Wszystkich Świętych Pierwsze czytanie: Ap 7, 2-4, 9-14 W uroczystość Wszystkich Świętych nasze myśli biegną ku tym, którzy osiągnęli już pełnię życia z Bogiem, [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxi-tydzien-zwykly-od-1-do-7-listopada-2026-r-damian-jakubowski/">Komentarze do czytań – XXXI TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 1 do 7 listopada 2026 r. &#8211; Damian Jakubowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><p><style>
a { text-decoration: none; color: white }
a:link {  text-decoration: none; }
a:visited {text-decoration: none; }
a:active { text-decoration: none; }
a:hover { text-decoration: none; color: #0A1F55; }

h1,h2 { margin-top: 1.2em !important;
color: #333; font-weight: normal;}
h3 { color: h3 { color: #444;}
;}

div.respButton { float: left; width: 100px; padding: 5px 0px 25px 4%;}
@media only screen and (max-width: 500px) {  div.responsive2 {width: 100px; padding: 5px 0px 10px 4%; }
}
div.button {
  background-color: #493314;
  border-radius: 13px;
  color: white;
  padding: 5px 10px;
  text-align: center;
  text-decoration: none;
  display: inline-block;
  font-size: 11px;
  width: 125%;
}
div.button:hover {
  -webkit-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1));
  -moz-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1);
  font-weight: bold;
  color: white;
}
div.clearfix::after {
  content: "";
  clear: both;
  display: table;
}
</style></p>

<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#ndz">Ndz</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pon">Pon</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#wt">Wt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sr">Śr</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#czw">Czw</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pt">Pt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sb">Sob</a></div>
</div>
<p>&nbsp;</p><p>&nbsp;<p><p>&nbsp;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="ndz"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>XXXI Niedziela Zwykła, 1.11.2026 r. – Uroczystość Wszystkich Świętych</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ap 7, 2-4, 9-14</em></span></h3>
<p>W uroczystość Wszystkich Świętych nasze myśli biegną ku tym, którzy osiągnęli już pełnię życia z Bogiem, za którymi bardzo tęsknimy. Wielu z nas nosi świeży i dotkliwy ból żałoby, pytając nad grobami o sens rozstania i ziemskiego życia. Dzisiejsze pierwsze czytanie odpowiada na te pytania obrazem wielkiego tłumu stojącego przed tronem Boga i pozwala spojrzeć poza granicę śmierci.</p>
<p>Kim są ci ludzie? Św. Jan mówi, że to ci, którzy <em>„przychodzą z wielkiego ucisku”</em> i stoją przed Bogiem dzięki zbawczej mocy Baranka. W tym wielkim tłumie pragniemy widzieć także naszych zmarłych rodziców, dziadków i przyjaciół. Choroba, rozłąka i żałoba, należą do bolesnych doświadczeń ziemskiego życia. Apokalipsa św. Jana budzi nadzieję, że śmierć nie jest unicestwieniem, ale przejściem do wieczności w domu Boga. Ufamy, że ci, za którymi tęsknimy, zostali ogarnięci miłosierdziem Baranka, który obmywa z grzechu.</p>
<p>Uroczystość Wszystkich Świętych to nie dzień rozpaczy, ale przede wszystkim święto nadziei. Chrystus otworzył nam bramy nieba. Nasza tęsknota i łzy są ludzkie, ale chrześcijańska nadzieja pozwala nam patrzeć znacznie dalej niż tylko na grób. Rozstanie z bliskimi jest tymczasowe.</p>
<p>Idąc dziś na cmentarz, nie zatrzymujmy wzroku jedynie na płytach nagrobków, lecz spójrzmy ku niebu. Ta sama <em>„pieczęć chrztu”</em>, którą przyjęli nasi zmarli, jest także na naszych czołach i przypomina o wspólnym powołaniu do świętości. Niech ta więź umacnia nas w codziennych trudach i podtrzymuje nadzieję, że Bóg doprowadzi nas do spotkania w wielkim, radosnym tłumie zbawionych.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 24(23), 1b-2. 3-4b. </em><em>5-6</em></span></h3>
<p>Psalmista stawia nam fundamentalne pytanie: <em>„Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu?”</em>. Szukamy odpowiedzi, tęskniąc za naszymi bliskimi, którzy już odeszli. A ona brzmi: <em>„Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca”</em>. Patrząc na swoje życie, możemy poczuć lęk, bo kto z nas jest bez winy, kto z naszych zmarłych nie popełnił błędów? Psalm nie mówi jednak o bezbłędności, lecz o człowieku, który szczerze szuka Boga i pozwala Mu oczyszczać swoje serce. A czystość ta jest darem Bożego miłosierdzia, przyjmowanym w wierze, nawróceniu i wierności.</p>
<p>Psalmista ukazuje wielką nadzieję: ten, kto szuka Boga, <em>„otrzyma błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Boga, swego Zbawcy”</em>. Dlatego naszych bliskich, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności, powierzamy Jego miłosierdziu. Ufamy, że śmierć nie prowadzi ku nicości i nie ma ostatniego słowa, lecz otwiera przed człowiekiem perspektywę spotkania z Bogiem.</p>
<p>Jesteśmy kolejnym <em>„pokoleniem tych, którzy Go szukają”</em>. Idąc na cmentarz, módlmy się za naszych bliskich zmarłych do Tego, który jest Panem życia i śmierci, i odnawiajmy w nas pragnienie czystego serca, wiary oraz wierności. W ten sposób słowa psalmu będą zarówno modlitwą za zmarłych, jak i drogowskazem na drodze ku spotkaniu z Bogiem i wszystkimi zbawionymi w wieczności.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie: 1J 3, 1-3</em></span></h3>
<p>Dzisiejsze drugie czytanie przypomina nam, że życie wieczne nie zaczyna się dopiero po śmierci. Nasze ziemskie życie nie jest poczekalnią, lecz początkiem drogi ku pełni w Bogu. Św. Jan mówi wyraźnie: <em>„Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy!”</em>. Już teraz, pośród codziennych obowiązków, nosimy w sobie zadatek nieba, dlatego nasza praca, miłość, budowanie relacji i przeżywanie cierpienia mają znaczenie dla wieczności. Nasi zmarli bliscy już na ziemi byli dziećmi Bożymi; ufamy, że Bóg przyjął ich do siebie i w swoim miłosierdziu dopełnił dobro, które zrodziło się w ich życiu.</p>
<p>Św. Jan dodaje: <em>„Jeszcze się nie okazało, czym będziemy”</em>. Ziemskie życie jest pięknym, lecz niedoskonałym początkiem, którego pełnię zna jedynie Bóg. Śmierć nie unicestwia dobra przeżytego przez człowieka, ale odsłania całe jego życie przed Ojcem. Ufamy, że On doprowadza do pełni to, co zostało podjęte w wierze i miłości.</p>
<p>Apostoł wskazuje: <em>„Każdy, kto pokłada w Nim tę nadzieję, uświęca się”</em>. Nadzieja nie tylko pomaga nam otrzeć łzy, lecz także wzywa do przemiany życia. Wdzięczność za dobro, którego doświadczyliśmy dzięki naszym bliskim, niech prowadzi nas do naśladowania tego, co w ich życiu było owocem wiary i miłości. Prośmy, aby również nasza codzienność – modlitwa, przebaczenie i wierność – stawała się drogą do świętości.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Mt 5, 1-12a</em></span></h3>
<p>Dzisiejsza Ewangelia mocno wpisuje się w cmentarną zadumę. Jezus ogłasza osiem błogosławieństw i pokazuje, że droga do wieczności prowadzi przez konkretne postawy: ubóstwo, łagodność, miłosierdzie, czystość i pokój serca. Każda chwila ziemskiego życia może kształtować nas na obraz i podobieństwo Boga.</p>
<p>Świat często uważa ubogich, smutnych czy cichych za przegranych. Jezus odwraca tę logikę, mówiąc: <em>„Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni”</em>. Te słowa rzucają dziś światło nadziei także na naszą żałobę. Łzy po stracie bliskich nie są bezsensowne i świadczą o głębokiej ziemskiej miłości. Nasi zmarli rodzice, małżonkowie czy przyjaciele nie byli idealni. Jednak w tym ziemskim życiu starali się pokornie uczyć i stosować takie cnoty, jak miłość i miłosierdzie. Ich codzienne troski, cierpliwe znoszenie chorób i ciche akty dobroci powierzamy dziś Bogu, ufając, że teraz On w swoim nieskończonym miłosierdziu zachowa i dopełni ich życie.</p>
<p>Osiem Błogosławieństw ukazuje drogę życia otwartego na Boga, a nie prosty mechanizm zdobywania nagród i taniego poklasku. Niech Wszyscy Święci umacniają nas w wiernym kroczeniu tą drogą oraz w nadziei, że Jezus doprowadzi nas do spotkania w domu Ojca. Wspominając zaś naszych bliskich, dostrzegajmy dobro, które realizowali tu na ziemi.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pon"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Poniedziałek, 2.11.2026 r. – Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Hi 19, 1. 23-27a</em></span></h3>
<p>Kiedy w Dzień Zaduszny stajemy nad mogiłami bliskich, boleśnie odczuwamy ich brak i uświadamiamy sobie przemijanie, które także nas dotyczy. Nagrobki z wyrytymi imionami strzegą pamięci o tych, którzy odeszli. W tę zadumę pierwsze czytanie wnosi przejmujące wyznanie cierpiącego Hioba. Choć stracił wszystko, a jego ciało wyniszczała choroba, nie poddał się rozpaczy. Wypowiedział słowa, które odczytujemy z optymizmem: <em>„Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje i jako ostatni stanie na ziemi”</em>.</p>
<p>W świetle wiary chrześcijańskiej słowa Hioba traktujemy jako zapowiedź Chrystusa, jedynego Odkupiciela. Jezus wszedł w mrok śmierci, aby pozbawić ją ostatecznej władzy nad człowiekiem, którego tak bardzo umiłował. Z niezłomną ufnością Hiob wyznaje również: <em>„…ciałem swym Boga zobaczę”</em>. Nie oczekuje on nicości pustki ani wyłącznie bezcielesnego trwania, lecz realnego spotkania z Bogiem twarzą w twarz i odnowienia człowieka po śmierci.</p>
<p>Cmentarne znicze nie są symbolem ostatniego pożegnania, lecz znakiem niegasnącej nadziei. Przemijanie i śmierć nie mają ostatniego słowa. Stojąc nad grobami, wyznajemy wiarę w zmartwychwstanie i powierzamy naszych bliskich zmarłych Bożemu miłosierdziu. Powtarzajmy z ufnością: <strong><em>nasz Odkupiciel żyje</em></strong><em>,</em> a Jego miłość jest dalece potężniejsza niż sama śmierć.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 27(26), 1bcde. 4. 7 i 8b i 9a. 13-14</em></span></h3>
<p>W ten nostalgiczny dzień liturgia słowa przynosi nam pełen mocy Psalm 27, który rozprasza cmentarną zadumę i wnosi w nasze życie nadzieję. Wyznanie: <em>„Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać?”</em> pozwala inaczej spojrzeć na tajemnicę śmierci. Dla nas, chrześcijan, tym ostatecznym Światłem jest zmartwychwstały Chrystus, który pokonał ciemność grobu.</p>
<p>Psalmista dzieli się z nami swoją najgłębszą tęsknotą: pragnie jednego –  zamieszkać w domu Pana i <em>„kosztować Jego słodycz”</em>. Te słowa stają się dziś naszym żarliwym wołaniem za tych, którzy odeszli. Prosimy, aby po trudach ziemskiej pielgrzymki zostali przyjęci do domu Ojca i odnaleźli w Nim wieczne ukojenie. Stojąc nad grobami, nie tylko wspominamy przeszłość, lecz także z ufnością spoglądamy ku przyszłości. Umacnia nas wyznanie psalmisty: <em>„Wierzę, że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących”</em>.</p>
<p>Śmierć nie ma ostatniego słowa. Słowami psalmisty przyjmijmy wezwanie: <em>„Oczekuj Pana, bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana”</em>. Ufajmy, że Jego miłość doprowadzi nas do pełni życia wiecznego.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie: 1 Kor 15, 20-24a. 25-28</em></span></h3>
<p>Pierwszy List świętego Pawła Apostoła do Koryntian przynosi słowa pełne paschalnej nadziei: <em>„Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli”</em>. Apostoł ukazuje nam zupełnie nowy porządek rzeczywistości. Tak jak przez jednego człowieka – Adama – na świecie pojawiła się śmierć, tak przez Chrystusa dokonuje się zmartwychwstanie. Groby, które odwiedzamy, nie są dla nas znakiem końca drogi, lecz miejscem, przy którym z wiarą oczekujemy powszechnego zmartwychwstania.</p>
<p>Św. Paweł kreśli przed nami pełną nadziei wizję dziejów. Zapowiada czas, w którym Chrystus <em>„położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy”</em>, a <em>„jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć”</em>. To jedna z najważniejszych obietnic odczytywanych w Dzień Zaduszny. Rozłąka z tymi, których kochamy, nie przekreśla naszej nadziei na ich życie w Bogu. Choć śmierć wydaje się dziś bezwzględna i potężna, w zmartwychwstaniu Chrystusa została już skazana na klęskę. Finałem dziejów nie jest nicość, lecz chwila, w której Bóg będzie wszystkim i we wszystkich.</p>
<p>Cmentarne znicze są znakami nadziei, której źródłem jest zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią. Stojąc przy grobach, powierzajmy Bogu zmarłych i wyznawajmy wiarę w powszechne zmartwychwstanie. Śmierć nie ma ostatniego słowa. Ono należy do Jezusa Chrystusa, który jest Życiem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a</em></span></h3>
<p>Dzisiejsza Ewangelia prowadzi nas od ciszy Golgoty ku porankowi zmartwychwstania. Gdy Jezus umiera, słońce się zaćmiewa, a ziemię ogarnia ciemność. Słowa<em>: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego”</em> ukazują bezwzględność śmierci, lecz zarazem akt bezgranicznego zaufania Bogu Ojcu. Kamienny grobowiec, w którym Józef z Arymatei składa ciało Pana, przywodzi na myśl cmentarne miejsca, przy których się dziś zatrzymujemy i zapalamy znicze, ukajając nasz ból, tęsknotę za bliskimi i łzy.</p>
<p>Liturgia Dnia Zadusznego nie zatrzymuje nas jednak przy grobowej skale. Kobiety przychodzące z wonnościami zastają odsunięty kamień i aniołów w lśniących szatach. Słyszą słowa, które zmieniają chrześcijańskie spojrzenie na każdy grób: <em>„Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj, zmartwychwstał”.</em></p>
<p>To fundament naszej wielkiej nadziei, gdy stajemy przy grobach bliskich. Powierzamy ich Ojcu i prosimy, aby Chrystus, który zwyciężył śmierć, przyjął ich do pełni życia wiecznego. Zapalone znicze wyrażają naszą pamięć i wiarę, ale chrześcijańska pamięć, to także modlitwa, przebaczenie i czyny miłosierdzia. Nadzieja zmartwychwstania nie usuwa bólu rozłąki, ale pozwala przeżywać go z wdzięcznością za dobro pozostawione przez zmarłych w naszym życiu.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="wt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Wtorek, 3.11.2026 r.</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 2, 5-11</em></span></h3>
<p>Obecny dziś w liturgii słowa fragment Listu św. Pawła Apostoła do Filipian to nie tylko teologiczny traktat, lecz przede wszystkim wezwanie, które odwraca ludzkie rozumienie władzy i sukcesu. Św. Paweł ukazuje Jezusa Chrystusa, który nie wykorzystuje swojej boskiej pozycji dla własnej korzyści, ale dobrowolnie uniża samego siebie, stając się podobnym do ludzi. W świecie, w którym wielkość mierzy się statusem, wpływami i panowaniem nad innymi, Jezus wybiera drogę przeciwną: przyjmuje ludzkie ograniczenia i pozostaje posłuszny Ojcu aż do śmierci krzyżowej. W starożytności była to śmierć najbardziej haniebna, zarezerwowana dla niewolników i  najgorszych zbrodniarzy, całkowicie pozbawiająca godności.</p>
<p>Odpowiedzią Boga Ojca na posłuszeństwo Chrystusa jest Jego wywyższenie. Właśnie droga uniżenia i krzyża objawia prawdziwą chwałę: Jezus otrzymuje <em>„imię ponad wszelkie imię”</em>, a całe stworzenie uznaje, że <em>„Jezus Chrystus jest Panem”</em>. Obraz każdego kolana zginającego się na niebie, na ziemi i pod ziemią ukazuje powszechny triumf pokornej miłości nad egoizmem.</p>
<p>Ten fragment Listu do Filipian wzywa do przyjęcia sposobu myślenia Chrystusa. Autentyczna wielkość nie rodzi się z zabiegania wyłącznie o własną pozycję ani z dominowania nad innymi, lecz z miłości, która potrafi zrezygnować z własnej korzyści, by służyć drugiemu człowiekowi. Chrześcijańskie uniżenie nie oznacza pogardy dla siebie, ale wolność od egoizmu i gotowość do czynienia dobra.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 22(21), 26b-27. 28-30a. </em><em>31-32</em></span></h3>
<p>Słowa psalmisty: <em>„Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi”</em>, ukazują ocalenie, które przekracza wszelkie granice. Panowanie Boga nie skupia się wyłącznie na jednym wybranym narodzie. <em>„Wszystkie szczepy pogan”</em> zwracają się ku Stwórcy i oddają Mu pokłon. Dzieje się tak, ponieważ pamięć o Jego dziełach wiedzie je do nawrócenia.</p>
<p>Zaproszenie do oddania czci Bogu obejmuje całą ludzkość. Obraz powszechnego pokłonu obejmuje także tych, <em>„co śpią w ziemi”</em>. Psalmista podkreśla w ten sposób, że nikt nie pozostaje poza panowaniem Boga. Motyw ten współbrzmi ze słowami Listu do Filipian o każdym kolanie zginającym się przed Chrystusem, bo zarówno życie, jak i śmierć podlegają Jego władzy.</p>
<p>Ostatnie wersety kierują spojrzenie ku przyszłym pokoleniom. Służba Bogu i pamięć o Jego dziełach nie kończą się wyłącznie na jednym z nich. Jak wskazuje psalmista: <em>„potomstwo moje Jemu będzie służyć”</em>, a Jego sprawiedliwość zostanie ogłoszona <em>„ludowi, który się narodzi”</em>. Te rozważania prowadzą ku jednemu zasadniczemu wnioskowi: oto nasza wiara wzrasta dzięki przekazywanym świadectwom – z pokolenia na pokolenie.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 14, 15-24</em></span></h3>
<p>Przypowieść o wielkiej uczcie ukazuje, że samo zaproszenie do królestwa Bożego jest niewystarczające. Ono musi być przyjęte przez człowieka. Jezus ostrzega, że każdy z własnej woli może zrezygnować z miejsca przy Bożym stole. Dzieje się tak, gdy codzienne sprawy stają się ważniejsze niż odpowiedź na wezwanie Boga.</p>
<p>Gospodarz przygotowuje ucztę i posyła sługę po zaproszonych, lecz wszyscy się wymawiają. Powody wymówek nie są same w sobie złe, lecz ujawniają niewłaściwą hierarchię wartości: pole i majątek, woły i praca, małżeństwo i życie rodzinne. Dobre sprawy stają się przeszkodą, bo całkowicie pochłaniają człowieka, a przez to zasłaniają to co jest najważniejsze…</p>
<p>Odmowa zaproszonych nie przekreśla uczty. Gospodarz posyła sługę po ubogich, ułomnych, niewidomych i chromych, otwierając swój dom dla pomijanych. By spełnić oczekiwanie gospodarza sługa ma dotrzeć także do żyjących na peryferiach. Wszyscy ci ludzie nie mogą się odwdzięczyć ani zasłużyć na miejsce przy stole. Ich obecność objawia absolutną bezinteresowność łaski gospodarza.</p>
<p>Przypowieść obrazowo przypomina, że zaproszenie Boga domaga się odpowiedzi. Nie odrzucajmy go przez obojętność ani przez ciągłe odkładanie spraw wiary na później. To co doczesne, nie może nam przysłaniać tego co boskie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="sr"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Środa, 4.11.2026 r.</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 2, 12-18</em></span></h3>
<p>Święty Paweł pisał do mieszkańców Filippi z więziennej celi, niepewny własnej przyszłości. Mimo trudnego położenia jego słowa przenika niezwykła radość. W dzisiejszym fragmencie Apostoł daje nam konkretne wskazówki, jak odnaleźć głęboki pokój ducha niezależnie od okoliczności.</p>
<p>Apostoł zachęca nas, abyśmy z szacunkiem i pokorą troszczyli się o własne zbawienie. Zarazem przypomina, że na tej drodze nie jesteśmy zdani wyłącznie na własne siły: to sam Bóg budzi w nas pragnienie dobra i uzdalnia do jego czynienia. Nie chodzi więc o samodzielne zasłużenie na niebo, lecz o otwarcie codzienności na działanie Boga i odpowiedź na Jego łaskę.</p>
<p>W czytaniu odnajdujemy również wezwanie, by wystrzegać się szemrania i nie ulegać zwątpieniu. Łatwo skupić się na tym, czego nam brakuje, i pozwolić, aby niezadowolenie przesłoniło otrzymane dobro. Apostoł zachęca jednak do zmiany spojrzenia: zamiast trwać w narzekaniu, uczmy się wdzięczności za to, co już otrzymaliśmy.</p>
<p>Święty Paweł pragnie, abyśmy jawili się w świecie jak źródła światła pośród ciemności. W otoczeniu naznaczonym cynizmem i konfliktami szczególnie potrzeba ludzi, którzy wnoszą pokój ponad podziałami, żyją wdzięcznością i mocno trzymają się Słowa Bożego.</p>
<p>Spróbujmy przeżyć choć jeden dzień bez narzekania, zastępując je wdzięcznością i dobrym słowem. Bądźmy wsparciem i światłem dla innych, ufając, że Bóg nieustannie działa i uzdalnia nas do czynienia dobra.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 27(26), 1bcde. 4. 13-14</em></span></h3>
<p>Dzisiejszy psalm to jeden z najpiękniejszych hymnów o zaufaniu. Jego autor z pewnością przeżywał chwile zagrożenia, a jednak ta modlitwa nie jest krzykiem rozpaczy, lecz pieśnią o niezachwianej pewności, która uczy nas pokonywania lęku.</p>
<p>Psalmista z mocą wskazuje prawdziwe źródło swojego bezpieczeństwa. Wyznaje, że Bóg jest obroną pośród wszelkich zagrożeń. Świadomość Jego obecności wprawdzie nie sprawia, że wszystkie powody do lęku natychmiast znikają, lecz pozwala nie poddawać się paraliżującemu strachowi. Ufność rodzi się z przekonania, że nawet w trudnych doświadczeniach pozostajemy w rękach Boga.</p>
<p>Z tej ufności wywodzi się najważniejsze pragnienie psalmisty. Nie prosi on o bogactwo, zdrowie ani szybkie pokonanie wrogów, lecz o możliwość przebywania blisko Pana i oglądania Jego piękna. Przypomina nam w ten sposób o postawie, która nie jest zależna jedynie od pomyślnych okoliczności, ale wyrasta z żywej relacji z Bogiem. To ta relacja porządkuje nasze pragnienia i wybory.</p>
<p>Bliskość Boga staje się dla psalmisty źródłem nadziei na przyszłość. Wierzy, że jeszcze w doczesnym życiu będzie oglądał dobra Pana. Ta perspektywa wyzwala w nim wezwanie do odwagi i wytrwałości. My także, gdy codzienność przytłacza, trwajmy w ufności, cierpliwie oczekując Bożego działania. Pamiętajmy te słowa: <em>„Pan światłem i zbawieniem moim”</em>.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 14, 25-33</em></span></h3>
<p>Dzisiejsza perykopa może wstępnie budzić spory niepokój. Jezus, widząc podążające za Nim tłumy, wypowiada słowa niezwykle radykalne. Wskazuje na konieczność odłożenia na dalszy plan nawet najgłębszych więzi rodzinnych oraz własnego życia. Nie robi tego po to, by uczyć obojętności, lecz by uświadomić, jak całkowitego zaangażowania wymaga pójście Jego śladami. On pragnie być w centrum naszego życia, a nie tylko stanowić dodatek do wygodnej codzienności.</p>
<p>Aby to wyjaśnić, Jezus posługuje się przykładami człowieka planującego budowę wieży oraz władcy rozważającego wyprawę wojenną. Obaj oni muszą najpierw rzetelnie skalkulować swoje siły. Zlekceważenie tego kroku grozi bowiem ośmieszeniem lub totalną klęską. Podobnie jest z naszą wiarą. Nie da się trwale iść za Bogiem wyłącznie pod wpływem chwilowej, płytkiej emocji. To musi być świadoma decyzja, z pełnym uwzględnieniem gotowości na trudy noszenia swojego codziennego krzyża.</p>
<p>Głęboka relacja ze Stwórcą wymaga uporządkowania życiowych priorytetów. Zbyt często kurczowo trzymamy się własnych zabezpieczeń, zgromadzonego majątku czy starych przyzwyczajeń. Chrystus zaprasza nas do odważnej rezygnacji z nadmiernego przywiązania do tego, co wyłącznie ziemskie i przemijające. W ten sposób stworzymy autentyczne miejsce na Jego dary. Zaufajmy Jezusowi i dajmy Mu pierwszeństwo w naszych codziennych wyborach.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="czw"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Czwartek, 5.11.2026 r.</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 3, 3-8a</em></span></h3>
<p>Budowanie życiowego dorobku kosztuje wiele wysiłku. Gromadzimy dyplomy, sukcesy i pochwały, aby potwierdzić własną wartość. Każdy z nas tworzy takie portfolio — w pracy, w oczach innych, a nawet przez religijne zaangażowanie.</p>
<p>W dzisiejszym czytaniu św. Paweł przedstawia to, co stanowiło jego powód do chluby: został obrzezany, pochodził z narodu Izraela, był Hebrajczykiem, a wobec Prawa — faryzeuszem. W tamtych realiach pozostawał bez zarzutu. Miał więc wiele powodów, aby pokładać ufność w swoim pochodzeniu, gorliwości i religijnych osiągnięciach.</p>
<p>W życiu Apostoła następuje jednak zasadniczy zwrot i cały ten dorobek uznaje za stratę. Dlaczego? Ponieważ spotkanie z żywym Bogiem pozwoliło mu odkryć wyzwalającą prawdę: swojej wartości nie musi opierać na osiągnięciach ani zasługach.</p>
<p>Naszą stałą pokusą jest opieranie się na podobnych przesłankach. Zamiast przyjąć Jego łaskę przedstawiamy Bogu rachunek swoich dokonań i budujemy wokół siebie pancerz samowystarczalności.</p>
<p>Odkrycie <em>„najwyższej wartości poznania Chrystusa”</em> oznacza uznanie, że przed Bogiem nie usprawiedliwia nas własna bezbłędność, czy zgromadzone zasługi. Jego miłość jest darem, na który odpowiadamy wiarą i nawróceniem. Oddajmy Mu to, czym gorączkowo próbujemy potwierdzić własną wartość. W zamian przyjmijmy wolność człowieka, którego godność ma źródło w Bogu.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 105(104), 2-3. 4-5. 6-7</em></span></h3>
<p>Psalmista nawołuje: <em>„Rozważajcie o Panu i Jego potędze, zawsze szukajcie Jego oblicza”</em>. Szukać oblicza Boga to pragnąć Jego obecności nie tylko na modlitwie, lecz również w codziennych wydarzeniach, spotkaniach i decyzjach. Człowiek wierzący nie przestaje pytać, gdzie dziś działa Bóg i do czego go zaprasza.</p>
<p>Pamięć o Bożych dziełach daje siłę, by z ufnością patrzeć w przyszłość. Bóg, który dochował wierności Abrahamowi i jego potomkom, pozostaje wierny także wobec naszego pokolenia. Kiedy ogarnia nas zwątpienie, wracajmy do tego, czego już dokonał. Wdzięczna pamięć pomaga rozpoznawać Jego obecność i odważnie świadczyć o Jego miłości.</p>
<p>Żyjemy jednak w epoce ciągłego zapominania. Wprawdzie różne urządzenia przechowują coraz więcej informacji, ale nam grozi duchowa niepamięć. Łatwo tracimy z oczu chwile, w których Bóg podniósł nas z upadku, umocnił w trudnościach lub obdarzył nieoczekiwanym dobrem. Zamiast rozpamiętywać jedynie to, co bolesne, uczmy się przywoływać znaki Jego miłości. One podtrzymują nadzieję i pomagają z ufnością przyjąć przyszłość.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 15, 1-10</em></span></h3>
<p>Logika dzisiejszej Ewangelii przeczy jakiemukolwiek rachunkowi zysków i strat. Pasterz zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, aby szukać jednej zaginionej. To, co z ludzkiej perspektywy wydaje się ryzykiem, objawia bezgraniczną troskę Boga o każdego człowieka. Pasterz pozostawia stado i wyrusza na poszukiwanie, bo w boskiej logice człowiek nie jest jedynie częścią statystyki. W tej przypowieści owca ukazuje odpowiedź Boga na ludzkie zagubienie.</p>
<p>W tej historii inicjatywa należy do Niego. Jak pasterz szuka owcy, tak Bóg wychodzi ku człowiekowi, zanim ten zdoła sam odnaleźć drogę. Odnalezionej owcy pasterz nie karci, lecz z radością bierze ją na ramiona. Tak objawia się miłosierdzie, które podnosi człowieka, zamiast go upokarzać.</p>
<p>Pasterz dzieli się radością z odnalezienia zguby. W królestwie Bożym o wartości człowieka nie decyduje opłacalność, lecz miłość, dlatego nawrócenie jednego grzesznika staje się radością nieba. Nie musimy być doskonali, aby Bóg nas szukał. On przychodzi właśnie wtedy, gdy gubimy drogę i nie potrafimy o własnych siłach powrócić. Pozwólmy Mu się odnaleźć i z ufnością przyjąć Jego miłość.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Piątek, 6.11.2026 r.</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 3, 17-4,1</em></span></h3>
<p>Dzisiejszy fragment z Listu do Filipian uderza z niezwykłą precyzją w nasze codzienne bolączki i styl życia. Św. Paweł, zachęcając do naśladowania dobrych wzorców, pośrednio rzuca wyzwanie naszej epoce celebrytów i wykreowanych w sieci autorytetów. Łatwo zgubić się w rzeczywistości, w której miarą sukcesu jest liczba lajków i wizerunek w mediach społecznościowych. A to one dziś w większości kształtują nasze myślenie.</p>
<p>Apostoł proponuje zupełnie inny algorytm postępowania – życie ukierunkowane na coś więcej, niż tylko własne ego. Ze smutkiem pisze o ludziach, których <em>&#8222;bogiem jest brzuch&#8221;</em>, co dzisiaj wskazuje na ślepy konsumpcjonizm, pogoń za komfortem i nobilitacją. Ta diagnoza współczesnego dążenia, by mieć więcej, szybciej i wygodniej, osadza w nas poczucie wewnętrznej pustki. Apostoł przypomina nam, obywatelom globalnej wioski, że nasza najważniejsza tożsamość i prawdziwy dom znajdują się w zupełnie innej rzeczywistości. W nieustannie pędzącym świecie, który każdego dnia kusi nowymi trendami i podszeptuje, że wciąż jesteśmy niedoskonali, zakotwiczenie przy wartościach chrześcijańskich to największy akt buntu i odwagi. Żyjmy w świadomości, że w ziemskiej egzystencji jesteśmy tu tylko przez chwilę. Z tej perspektywy wygórowane ambicje i lęki o wizerunek tracą moc.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 122(121), 1b-2. 4-5</em></span></h3>
<p>Obecny dziś w liturgii słowa fragment psalmu 122 ukazuje pielgrzymów przekraczających bramy Jerozolimy. Ich prawdziwym celem nie jest jednak samo miasto, lecz spotkanie z Bogiem i wspólnotą wierzących. W świecie, który przekonuje nas, że szczęście zależy od posiadania, popularności i indywidualnego sukcesu, psalm przypomina, że człowiek potrzebuje trwałego punktu odniesienia oraz miejsca, do którego tak naprawdę przynależy.</p>
<p>Do Jerozolimy przybywają wszystkie pokolenia Izraela, aby wspólnie wielbić Boga. Wiara nie jest więc samotną wędrówką ani prywatnym projektem. Potrzebujemy ludzi, którzy pomogą nam zachować właściwy kierunek. Psalm zachęca, abyśmy szukali takich wspólnot i autorytetów, które nie wykluczają nikogo, nie zatrzymują uwagi jedynie na sobie, ale prowadzą ku Bogu.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 16, 1-8</em></span></h3>
<p>Ewangelia o nieuczciwym rządcy może budzić pewien dyskomfort. Jezus przedstawia człowieka, który defrauduje majątek pana, fałszuje zobowiązania i działa we własnym interesie. Nie pochwala jego nieuczciwości, lecz pozytywnie odnosi się do jego pomysłowości i umiejętności szybkiego reagowania w obliczu kryzysu, który dotyka jego osoby. Ta przypowieść skłania nas do pytania, jak zarządzamy tym, co zostało nam powierzone przez Boga. Nie jesteśmy absolutnymi właścicielami swojego życia, czasu, talentów ani majątku, lecz wyłącznie ich rządcami, odpowiedzialnymi przed Nim za ich używanie.</p>
<p>Jezus dostrzega pewną prawidłowość: <em>„synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości”</em>. Wiele energii, pomysłowości i pasji wkładamy bowiem w karierę oraz zabezpieczenie przyszłości, podczas gdy relację z Bogiem zaniedbujemy, a nawrócenie odkładamy na później. Rządca z przypowieści wykorzystał dostępne mu środki, aby zjednać sobie ludzi i przygotować się na nadchodzące trudności. Chrystus wzywa nas do podobnej determinacji w trosce o życie wieczne. Używajmy wszelkich możliwości i sił do budowania takich relacji, które oparte są na miłości i miłosierdziu. Dobro ofiarowane innym ma bowiem wartość, która przekracza doczesność.</p>
<p>&nbsp;</p>
<!-- Shortcode [sob] does not exist -->
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Sobota, 7.11.2026 r.</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 4, 10-19</em></span></h3>
<p>Współczesny człowiek nieustannie szuka stabilizacji. W świecie gwałtownych zmian, rosnących kosztów życia i niepewności łatwo ulegamy lękowi o jutro. Otoczenie przekonuje nas, że bezpieczeństwo zależy od posiadania, kontroli i coraz lepszych zabezpieczeń. Św. Paweł w Liście do Filipian wskazuje jednak inną drogę i przekazuje nam lekcję prawdziwej wolności, a jest nią wewnętrzny pokój zarówno w dostatku, jak i w niedostatku. Źródło tej siły wskazują słowa: <em>„Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”</em>. To Chrystus jest fundamentem, który pozwala przejść przez kryzys bez utraty nadziei.</p>
<p>Apostoł przypomina, że samowystarczalność nie jest ideałem chrześcijańskiego życia. Potrzebujemy siebie nawzajem, a przyjmowanie pomocy może być równie ważne jak jej udzielanie. W czasach, gdy powierzchowne relacje pogłębiają osamotnienie, jesteśmy wezwani do budowania więzi opartych na obecności, odpowiedzialności i solidarności. Dzielenie się czasem, uwagą oraz dobrami staje się konkretnym wyrazem wiary. Nie opierajmy więc życia wyłącznie na kruchych zabezpieczeniach, powierzmy je Opatrzności i uczmy się dostrzegać potrzeby innych ludzi, których Bóg stawia na naszej drodze.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 112(111), 1b-2. 5-6. 8a i 9</em></span></h3>
<p>W świecie opanowanym przez lęk o jutro dzisiejszy psalm responsoryjny ukazuje nam portret człowieka całkowicie innego. Błogosławiony człowiek to ten, który służy Panu – nie z bojaźni i strachu, ale z szacunku i z zaufania do Boga. To właśnie ta postawa daje mu pełnię wolności.</p>
<p>Błogosławiony z dzisiejszego psalmu nie żyje wyłącznie dla siebie. Jego wiara przekłada się na konkret: zarządza sprawami uczciwie, pożycza z litości i z otwartością wspiera ubogich. Doskonale rozumie, że posiadanie ma sens tylko wtedy, gdy staje się narzędziem czynienia dobra.</p>
<p>W świecie rywalizacji i gwałtownych zmian chrześcijanin jest wezwany do bycia świadkiem takiej właśnie postawy. Kto opiera swoje życie na Bogu, ten się nie lęka. Jest zawsze gotowy do dzielenia się z innymi. Pamiętajmy, że dobro przekazane drugiemu człowiekowi to jedyna inwestycja, która trwa na wieki. Ono zawsze wraca…</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 16, 9-15</em></span></h3>
<p>W tytule do dzisiejszej Ewangelii padają wymagające słowa: „Nie można służyć Bogu i Mamonie”. Chrystus nie potępia pieniędzy ani dóbr materialnych, lecz przestrzega, że łatwo uczynić z nich bożka, któremu będą podporządkowane decyzje, relacje oraz poczucie własnej wartości. Mamona obiecuje złudne bezpieczeństwo, nie daje także wewnętrznej harmonii i spokoju ducha. A tego właśnie wymaga służba Bogu. Dobra, które posiadamy, mają pomagać nam żyć i czynić dobro, a nie przejmować nad nami kontrolę.</p>
<p>Wszystko, co posiadamy – majątek, zdrowie, zdolności i czas – jest darem powierzonym nam w zarząd. Bóg pyta nie o wielkość tego, co mamy, lecz o sposób korzystania z otrzymanych darów. To jak traktujemy codzienne obowiązki, pieniądze i potrzeby innych, odsłania prawdę o naszych postawach. Uczciwość w małych sprawach przygotowuje do większej odpowiedzialności, natomiast egoizm stopniowo osłabia zdolność do życia w zgodności ze Słowem Bożym.</p>
<p>Jezus zachęca, abyśmy <em>„niegodziwą mamoną”</em> zyskiwali przyjaciół. Pomoc ubogim, dzielenie się czasem, uczciwe wynagradzanie pracy, rezygnacja z nadmiernego gromadzenia dóbr dowodzą, że pieniądz nie rządzi naszym życiem. Świat często mierzy człowieka stanem konta i pozycją, Bóg natomiast ocenia nas zgoła inaczej. On dotyka naszych serc i ocenia motywy naszych wyborów. Niech codzienna uczciwość, hojność i odpowiedzialność świadczą o tym, komu naprawdę chcemy służyć.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxxi-tydzien-zwykly-od-1-do-7-listopada-2026-r-damian-jakubowski/">Komentarze do czytań – XXXI TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 1 do 7 listopada 2026 r. &#8211; Damian Jakubowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Komentarze do czytań – XXX TYDZIEŃ ZWYKŁY &#124; od 25 do 30 października 2026 r. &#8211; Agnieszka Wawryniuk</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxx-tydzien-zwykly-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-agnieszka-wawryniuk/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2026 16:24:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Komentarz do codziennych czytań]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22327</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#160; XXX Niedziela Zwykła, 25.10.2026 Pierwsze czytanie: Wj 22, 20-26 Bóg wstawia się za pokrzywdzonymi i nie pozwala ich dodatkowo unieszczęśliwiać. Jego nakazy dotyczące przybyszów, wdów i sierot oraz ludzi [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxx-tydzien-zwykly-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-agnieszka-wawryniuk/">Komentarze do czytań – XXX TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 25 do 30 października 2026 r. &#8211; Agnieszka Wawryniuk</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><p><style>
a { text-decoration: none; color: white }
a:link {  text-decoration: none; }
a:visited {text-decoration: none; }
a:active { text-decoration: none; }
a:hover { text-decoration: none; color: #0A1F55; }

h1,h2 { margin-top: 1.2em !important;
color: #333; font-weight: normal;}
h3 { color: h3 { color: #444;}
;}

div.respButton { float: left; width: 100px; padding: 5px 0px 25px 4%;}
@media only screen and (max-width: 500px) {  div.responsive2 {width: 100px; padding: 5px 0px 10px 4%; }
}
div.button {
  background-color: #493314;
  border-radius: 13px;
  color: white;
  padding: 5px 10px;
  text-align: center;
  text-decoration: none;
  display: inline-block;
  font-size: 11px;
  width: 125%;
}
div.button:hover {
  -webkit-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1));
  -moz-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1);
  font-weight: bold;
  color: white;
}
div.clearfix::after {
  content: "";
  clear: both;
  display: table;
}
</style></p>

<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#ndz">Ndz</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pon">Pon</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#wt">Wt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sr">Śr</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#czw">Czw</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pt">Pt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sb">Sob</a></div>
</div>
<p>&nbsp;</p><p>&nbsp;<p><p>&nbsp;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="ndz"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>XXX Niedziela Zwykła, 25.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Wj 22, 20-26</em></span></h3>
<p>Bóg wstawia się za pokrzywdzonymi i nie pozwala ich dodatkowo unieszczęśliwiać. Jego nakazy dotyczące przybyszów, wdów i sierot oraz ludzi ubogich są bardzo radykalne i bezdyskusyjne. On staje po stronie tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy i ratunku. Tym samym pokazuje, że ich los nie jest Mu obojętny. Choćby inni ich opuścili i nimi wzgardzili, On ich nie zostawi. Nakaz troski o najsłabszych podniósł do rangi przykazania.<br />
Te Boże prawa nie przestały być aktualne. Choć czasy się zmieniają, w dalszym ciągu mamy wokół siebie przybyszów, wdowy, sieroty i ubogich. Nie wolno nam nimi gardzić, ani pozostawiać ich samym sobie. Nikt nie dał nam prawa do gnębienia, krzywdzenia i wykorzystywania bliźnich, a już szczególnie tych, którzy są pozbawieni tego, co najważniejsze w życiu, a więc swojej ojczyzny, współmałżonka, rodziców czy środków do życia. Jeśli ten zakaz do nas nie przemawia, postawmy się na ich miejscu. Wczujmy się w ich braki i cierpienie. Podziękujmy Bogu za to, co posiadamy nie tylko słowem, ale też gestem wsparcia i miłości wobec tych, którzy nie mają tyle szczęścia, co my. On widzi wszystko i raduje się, gdy stajemy się do Niego podobni, broniąc i wspierając tych, którzy tego oczekują i potrzebują.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em>Ps 18 (17), 2-3a. 3b-4. 47 i 51ab</em></span></h3>
<p>Dzisiejszy psalm ma charakter dziękczynny. Psalmista wyznaje Bogu miłość i wdzięczność. W Nim upatruje źródło swojej mocy, nazywa Go skałą, twierdzą i Wybawicielem. Ufa w Jego pomoc i wsparcie. Radośnie oddaje Mu cześć i chwałę.<br />
Ten psalm zaprasza nas do dziękczynienia za obecność Boga w naszym życiu i do szukania śladów Jego działania w naszej codzienności. Zachęca nas też do postawienia sobie pytania o to, czy umiemy Mu zawierzyć i czy wierzymy w Jego pomoc. Psalmista wszelkie dobro, jakiego doświadcza przypisuje Bogu, a nie sobie. Przypomina tym samym, że to Boża moc nas prowadzi, ochrania i wspomaga, a nie nasze pomysły, zdolności i spryt. Wszystko, czegokolwiek doświadczamy, pochodzi od Pana. Niech ten psalm pobudzi nas do wdzięczności, do przemyślenia swego życia i zauważenia, że nawet w najgorszych sytuacjach nigdy nie jesteśmy sami. Dziękujmy nieustannie za moc z wysoka, która nam towarzyszy. Bez niej bylibyśmy bardzo osamotnieni i słabi.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Drugie czytanie:</em><em> 1 Tes 1,5c-10</em></span></h3>
<p>Święty Paweł dziękuje Tesaloniczanom za ich wiarę i świadectwo życia. Docenia, że nie tylko przyjęli jego naukę, ale też zaczęli ją wypełniać w codzienności, co nie było łatwe z racji wielu ucisków. Apostoł Narodów podkreśla wagę nawrócenia Tesaloniczan. Chwali ich, że dla jedynego i prawdziwego Boga zdecydowanie porzucili wszystkich bożków.<br />
Postawa Tesaloniczan powinna poruszać nasze serca i skłaniać ku refleksji nad własnym nawróceniem. Jak reagujemy na głoszone Słowo Boże? Jak je przyjmujemy i wypełniamy? Czy ono nas jeszcze interesuje i przenika do naszych dusz i umysłów? Co o naszej wierze i życiu mogą powiedzieć inni, np. nasi bliscy, sąsiedzi, znajomi, ale też nasi proboszczowie i inni kapłani? Tesaloniczanie mieli w sobie ogień wiary. Oni czuli, że to czego dowiedzieli się od św. Pawła jest prawdziwe, żywe oraz pełne Bożego światła i mocy. Jakich bożków powinniśmy dziś się pozbyć, by prawdziwie trwać przy Chrystusie? Co przeszkadza nam w wejściu na drogę nawrócenia? Na ile i w jaki sposób chcemy służyć Bogu? Tesaloniczanie zrozumieli, że wiara w Jezusa nie jest dodatkiem, czy jakąś jedną z religijnych opcji. Oni uznali, że w Chrystusie jest wszystko: życie, moc, światło i zbawienie. Uznali, że żaden inny bóg nie jest im już potrzebny. Wybrali Jezusa i przy Nim zostali. A my?</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Mt 22, 34-40  </em></span></h3>
<p>W kilkuset przykazaniach, które obowiązywały wyznawców judaizmu, nie ławo było się odnaleźć i zrozumieć ich sens. Często trudno było nawet je ze sobą połączyć. Przykazania cytowane przez Jezusa pochodzą z Księgi Powtórzonego Prawa i Księgi Wyjścia. Do czasów Chrystusa nikt ich ze sobą nie łączył. Dzięki Niemu miłość Boga i bliźniego stała się nie tylko streszczeniem całej ewangelii i chrześcijaństwa. Jezus zaznaczał, że na tych prawach opiera się także Stary Testament.<br />
Jak często zastanawiamy się, co znaczy kochać Boga całym sercem, duszą i umysłem? Jak wcielamy w życie to polecenie? Miłość to nie puste deklaracje; to nade wszystko pragnienie bycia i jedności z tym, kogo kochamy, to współodczuwanie i chęć nieustannego wzajemnego poznawania się. Miłość to relacja, bycie w dialogu, to zaufanie i czerpanie radości ze wspólnego przebywania. Czy to wszystko dotyczy naszej więzi z Bogiem? Miłość bliźniego ma z kolei źródła w miłości do siebie samego. Wymaga rozwagi, zaufania, mądrości i otwartości. W miłości nie są najważniejsze emocje, ale nasza wola i decyzje, by w niej trwać, dbać o nią i ją rozwijać. Miłość do Boga i człowieka musi być podtrzymywana i pielęgnowana. Tylko wtedy będzie dojrzewała i piękniała.</p>
<p><strong> </strong></p>
<p id="pon"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Poniedziałek, 26.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ef 4, 32-5, 8</em></span></h3>
<p>Święty Paweł poucza Efezjan, co powinni czynić i czego się wystrzegać jako chrześcijanie. Wzywa ich, by postępowali jak dzieci światłości. Mówi o wzajemnych relacjach,  naśladowaniu Chrystusa, o konieczności unikania nieczystości i chciwości. Apeluje, by wraz z nawróceniem porzucili pogańską przeszłość. Przypomina, że przeoblekli się w Jezusa, który jest światłością świata.<br />
My też potrzebujemy takich konkretnych i jasnych wskazówek, bo nasze sklerotyczne serce nieustannie zapomina o tym, co jest godne dziecka Bożego. I nie chodzi tu o moralizowanie, ale o przypominanie, że skoro nosimy miano chrześcijan, to powinniśmy okazywać to na co dzień, w każdej chwili swego życia. Poziom zła i dobra, jakie czynimy świadczy o tym, ile jest w nas Bożego światła i diabelskiej ciemności. Choć uznajemy siebie za oświeconych, mądrych i zaradnych, tak często brakuje nam podstaw wiary, moralności, a nawet i kultury w relacjach z innymi. Tak często brakuje nam poczucia przynależności do Chrystusa i wypływającej z niego odpowiedzialności. Gubimy kierunek, wskazany nam przez Jezusa i Jego świętych. Św. Paweł przestrzega nas, że grzechy o których wspomina, naprawdę blokują dostęp do nieba. Za kim pójdziemy? Za głosem prawdy, czy za tymi, którzy zwodzą i kierują na manowce? Wszystko zależy od nas.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 </em></span></h3>
<p>Psalmista mówi o tym, na czym polega szczęście człowieka. W swoim wyznaniu nie wymienia bogactw, sławy, władzy, czy nawet zdrowia. Podkreśla, że szczęśliwy jest ten, kto stara się unikać grzechu i wszelkich okazji do czynienia zła. Nazywa szczęśliwym tego, kto bardziej słucha Boga niż ludzi, kto kieruje się Słowem Bożym, a nie słowami człowieka (i to takiego, który jest niegodziwy i pełen szyderstwa). Psalmista chwali upodobanie w Słowie Boga i rozważanie nad jego głębią. Tego, kto słucha słów Pana porównuje do drzewa zasadzonego nad żywą wodą, które wzrasta i owocuje. Tych, którzy wybierają grzech, autor zestawia z nic nie znaczącymi plewami.<br />
Ten psalm zaprasza nas do refleksji nad naszym stosunkiem do Słowa Bożego. Nie wystarczy je czytać, czy słuchać. Trzeba je także przyjmować, rozważać oraz myśleć i postępować jego kategoriami. Nie jest to łatwe, ale bardzo potrzebne i rozwijające. Nikt nie poprowadzi nas tak doskonale, jak Bóg. Prośmy, by udzielił nam daru umiłowania Jego Słowa. Niech Ono będzie nie tylko na naszych ustach i w naszych uszach, ale też w naszym sercu i umyśle. Ono jest lampą, dzięki której nigdy nie zabłądzimy.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia:</em><em> </em><em>Łk 13, 10-17</em></span></h3>
<p>Chora kobieta, wbrew oskarżeniom przełożonego, nie przyszła do synagogi po wybawienie z choroby. Po osiemnastu latach zmagania się ze swoją niemocą zapewne straciła już nadzieję na to, że kiedyś ponownie będzie sprawna i zdrowa. Mimo cierpienia przyszła jednak do świątyni, by wspólnie z innymi słuchać Słowa Bożego. Chciała tak jak pozostali świętować szabat. Swoją obecnością wypełniała prawo. Szanowała je i nie miała zamiaru występować przeciwko ustalonym nakazom i zakazom. Dzięki niespodziewanemu uzdrowieniu mogła w pełni i wreszcie bez obciążenia cierpieniem, wielbić Boga. Znowu potrafiła patrzeć ludziom w oczy, spoglądać w niebo i wznosić swoje spojrzenie ku Adonai. Poczuła na sobie radość szabatu, której nikt nie mógł jej odebrać.<br />
A co nam nie pozwala w pełni radować się i wielbić Boga? Co pochyla nas ku ziemi? Co jest naszą niemocą? Jakie więzy uniemożliwiają nam szczere i radosne wyznawanie naszej wiary? Zobaczmy siebie w tej kobiecie. Nazwijmy po imieniu swoje obciążenie i oddajmy je Chrystusowi. Odnajdźmy w Nim nie tylko Nauczyciela, ale też Lekarza ludzkich ciał i dusz. On lituje się nad każdą niemocą i ma władzę uwolnić od wszelkich zniewoleń. Usłyszmy, jak woła nas do siebie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="wt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Wtorek, 27.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie:</em></span><span style="color: #339966;"><em> Ef 5, 21-33</em></span></h3>
<p>Święty Paweł poucza nas, że chrześcijańskie małżeństwo powinno przypominać relację, jaka zachodzi między Chrystusem a Kościołem. Apostoł Narodów wskazuje, że żony powinny słuchać mężów i szanować ich tak, jak Kościół słucha i czci Chrystusa. Zaznacza też, że mężowie winni kochać i chronić swoje żony, tak jak Jezus miłuje i osłania swój Kościół.<br />
Dlaczego św. Paweł sięga po takie porównania? Z jakiego powodu odnosi się do Chrystusa? Być może dlatego, że tak jak Jezus i Kościół są ze sobą nierozerwalnie złączeni, tak samo winni być zjednoczeni ze sobą małżonkowie. Apostoł Narodów w ten sposób zdaje się także przypominać o tym, że małżeństwa nie wolno zrównywać tylko z jakąś umową, zwyczajem czy transakcją. Uświadamia, że winno być ono przestrzenią wzajemnego szacunku, troski i zależności, ale też ofiary i poświęcenia siebie dla dobra tej drugiej osoby.<br />
Jak często zdarza się nam patrzeć na swoje małżeństwa w taki sposób? Nie zrozumiemy tego przykładu, jeśli najpierw nie docenimy Kościoła i tego, co uczynił dla niego Chrystus. Czy mamy gdzieś lepszy wzór miłości? Niech to, co dzieje się między Jezusem i Kościołem motywuje nas do dbania o nasze małżeństwa i odkrywania kolejnych powodów i okazji do kochania swego współmałżonka.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em> <em>Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 </em></span></h3>
<p>Psalmista poucza, że szczęście rodzi się ze służby Bogu, z Bożej bojaźni i posłuszeństwa woli Pana. Zaznacza, że jego wymiernym efektem są dobrobyt i posiadanie licznej rodziny. Autor psalmu podkreśla, że Bóg w ten sposób błogosławi tym, którzy Mu ufają i chodzą Jego drogami.<br />
A kogo my uznajemy za człowieka szczęśliwego? Kogo i za co nazwalibyśmy szczęśliwym? Co sądzimy o tych, którzy na różny sposób służą Bogu? Czy ich doceniamy, czy raczej gardzimy nimi z tego powodu? Dziś coraz częściej służbę Bogu zamieniamy na wysługiwanie się komuś lub czemuś. W ten sposób chcemy zasłużyć na jakieś konkretne dobra, zdobyć jakieś cele. Tylko czy taka postawa daje prawdziwe i trwałe szczęście? Oceniajmy je zawsze przez pryzmat Boga.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 13, 18-21</em></span></h3>
<p>Królestwo Boże wzrasta i rozwija się, gdy jest przyjmowane przez człowieka. Choć pozornie jest małe i słabo dostrzegalne, czy nawet wręcz niedoceniane, ma w sobie ogromny potencjał. Ono istnieje i trwa w naszym życiu i w świecie. Objawia się w Kościele, w sakramentach, w Słowie Bożym, w miłości Boga i bliźniego. Ma moc rodzić w naszej codzienności wielkie rzeczy. Jest jak ziarenko, które zawiera w sobie życiodajne siły. Pomyślmy dziś o tym, jak Królestwo Boże owocuje w naszym życiu. Co rozwija się z naszej modlitwy, z Eucharystii, z umiłowania przykazania miłości, z upodobania w Ewangelii? Jak dbamy o to, by te ziarna w nas rosły i owocowały? Czy jesteśmy na tyle uważni i chętni, by zaczyn Bożego Królestwa umieszczać w mące własnego życia? Królestwo Niebieskie potrzebuje nas, a my potrzebujemy Królestwa. Jesteśmy dla siebie stworzeni. Bez niego jesteśmy jak pusty ogród, który nie ma ani uroku ani owoców, albo jak sucha mąką bez zaczynu, który daje wzrost i smak dla chleba. Otwarcie się na Boże działanie i współpraca z Bożą łaską dają nam szczęcie, spełnienie i sens. Prośmy o to, byśmy umieli współdziałać z Panem wszędzie tam, gdzie nas pośle, byśmy nie marnowali żadnej okazji do pracy nad wzrostem Królestwa Bożego na ziemi. Bez niego ten świat będzie bardzo biedny i pogubiony.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="sr"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Środa, 28.10.2026 &#8211; święto Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie:</em></span><span style="color: #339966;"><em> Ef 2, 19-22</em></span></h3>
<p>Święty Paweł podkreśla, że przez fakt nawrócenia ku Chrystusowi, Efezjanie stali się częścią jednej wielkiej wspólnoty, która gromadzi zarówno Żydów jak i pogan, przyjmujących Jezusa za swego Pana i Zbawiciela. W tej społeczności nie ma podziałów, bo wszyscy jednakowo są wezwani do świętości. Jest ona zbudowana na apostołach i prorokach, a więc na Nowym i Starym Testamencie. Głową tej wspólnoty, czyli Kościoła, jest sam Jezus Chrystus. Apostoł Narodów przypomina Efezjanom, że przez swoją wiarę nie tylko przyczyniają się do budowania tego Kościoła, ale także sami są mieszkaniem dla Boga.<br />
Ten fragment zachęca nas do refleksji nad tym, jaką świątynią jesteśmy my, ludzie żyjący w XXI wieku. Czy Bóg znajduje w naszym sercu i życiu godne mieszkanie? Jak wsłuchujemy się w to, co podpowiada nam Duch Święty, który nieustannie pragnie nas uświęcać i oświecać? Co budujemy na fundamencie wiary, który otrzymaliśmy w dzieciństwie? Jak żyjemy mocą chrztu świętego i jak korzystamy z pozostałych sakramentów, które dał nam Jezus? Co pomaga nam wznosić się ku Bogu? My też nie jesteśmy obcymi, ani przechodniami; jesteśmy domownikami Boga. Takie miano jest nie tylko zaszczytem, ale też zaproszeniem, by żyć tak, jak oczekuje od nas nasz Stwórca. Prośmy Go, by pomagał nam dorastać do tego pięknego tytułu.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny n:</em><em> </em><em>Ps 19 (18), 2-3. 4-5b</em></span></h3>
<p>Psalmista zauważa, że o potędze Boga opowiadają Jego dzieła. Ta prawda jest aktualna od początku stworzenia świata. Każdy dzień i każda noc przypomina o wielkim i chwalebnym dziele stworzenia nieba, ziemi, wód, roślin, zwierząt i ludzi. Człowiekowi, który jest wrażliwy na piękno otaczającego go świata wszystko będzie mówiło o Bogu i Jego mądrości oraz wszechmocy. W to głoszenie wpisują się także ludzie. Tak jak niebo opowiada o dziele stworzenia, tak apostołowie i ich następcy mówią o dziele zbawienia. Ich głos rozlega się po całej ziemi. Ich słowa docierają na krańce świata.<br />
A co my czujemy, gdy patrzymy na piękno natury? Czy budzi się w nas wtedy chęć do uwielbiania i wysławiania Boga? Jakie myśli rodzą się w naszych sercach, gdy spoglądamy na obłoki, na słońce i księżyc, na góry i morze, na tysiące gatunków roślin i zwierząt? Czy możemy w szczerości serca wyznać: Panie, wszystko mówi mi o Tobie i Twojej potędze? Doceniając i szanując piękno tego świata, czcimy Boga, który stworzył go dla ciebie i dla mnie.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 6, 12-19</em></span></h3>
<p>Jezus przywołał do siebie tych, których chciał, nawet Judasza, choć dobrze wiedział, że ten stanie się zdrajcą. Żaden z dwunastu wybranych nie był doskonały. Mieli różne charaktery, doświadczenia życiowe, wykształcenie i profesję. Dlaczego akurat oni zostali wybrani do ścisłego grona apostołów? Nikt tego nie wie. Czemu w tej grupie nie było uczonych w Piśmie, albo przedstawicieli żydowskiej elity? Dlaczego rybacy okazali się bardziej godni niż nauczyciele Prawa? Wybór Jezusa na zawsze pozostanie tajemnicą. Tak jest zresztą do dziś, nie wiemy dlaczego jednych powołuje do kapłaństwa, drugich do małżeństwa, a innych do zakonu czy życia w pojedynkę. Zamiast roztrząsać, lepiej po prostu to przyjąć i wypełnić, i uczynić wszystko, by nie stać się zdrajcą. Sprzeciwienie się swemu powołaniu i decyzjom, które miały obowiązywać na całe życie są nie tylko poważnym wykroczeniem przeciw Bogu, ale też krzywdą zadaną sobie i bliźnim. Chrystus zna naszą słabość, pogubienie i to, że nie dorastamy do tego, czym nas obdarza, ale nas nie zostawia. Udzielając danego daru, daje też łaski, by go podjąć i pomnożyć. Daje też wolną wolę. Nie zamyka drogi, bo szanuje naszą wolność. On każdego dnia nas zaprasza i mówi: „jeśli chcesz…”. Nie zmusza, ani nie zniewala. Podziękujmy Mu dziś za powołanie, którym nas obdarzył.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="czw"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Czwartek, 29.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Ef 6, 10-20</em></span></h3>
<p>Święty Paweł przypomina Efezjanom o istnieniu świata niewidzialnego, o królestwie szatana, które nieustannie podbija świat i walczy o zawłaszczenie każdego człowieka. Apostoł Narodów przestrzega wierzących przed tym silnym przeciwnikiem i jednocześnie poucza, co mają czynić, by go zwyciężyć. Wspomina, że bronią w tej walce są szczególnie wiara, Słowo Boże i modlitwa. Mówi też o duchowej zbroi, która ma chronić przed pociskami złego i wzywa do nieustannego czuwania.<br />
Katecheza św. Pawła nie straciła na aktualności. My też potrzebujemy ciągłego przypominania o istnieniu szatana, o jego zasadzkach i taktykach. Im bliżej jesteśmy Boga, im bardziej jesteśmy zakorzenieni w Kościele, im częściej karmimy się Ciałem Chrystusa, tym częściej będziemy celem dla diabła. On najbardziej atakuje tych, którzy wymykają się spod jego władzy i nawracają ku Chrystusowi. Modlitwa i Słowo Boże są naszą najskuteczniejszą bronią przeciw szatanowi, bo łączą nas z Jezusem, bo nas uświęcają i oświecają, bo stanowią ochronę i narzędzie do obrony. Sięgajmy do tego fragmentu szczególnie wtedy, gdy wydaje się nam, że modlitwa i rozważanie Słowa Bożego nie mają sensu i są stratą czasu. W takim przeświadczeniu chce nas zresztą utwierdzić diabeł. Św. Paweł w modlitwie i słowie dostrzega hełm i miecz. Skoro je odrzucimy, to jak mamy walczyć?</p>
<h3><span style="color: #339966;"> <em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em>Ps 144 (143), 1b-2. 9-10</em><strong><em> </em></strong></span></h3>
<p>O walce mówi nam także dzisiejszy psalm. Psalmista zaznacza, że Tym, który uzdalnia go do bojowania jest sam Bóg. Tak mało myślimy o walce duchowej, która nieustannie toczy się w naszym życiu. Nie dostrzegamy, że komuś bardzo zależy, by sprowadzić nas z dobrej drogi, by ścigać nas pokusami, by obiecywać nam rzeczy, które nie są nam do niczego potrzebne. Działania szatana nie ograniczają się tylko do kuszenia; on nas rozbija wewnętrznie również przez zasiewanie wątpliwości i lęku, przez pomnażanie w nas zazdrości i pychy, przez nękanie nieczystością, przez namawianie do odkładania na później tego, co trzeba zrobić dziś. Bez Bożego wsparcia nie damy rady oprzeć się jego atakom. W Panu jest nasza siła i światło. On daje nam środki do oparcia się temu, co funduje nam szatan. Tarcza modlitwy i warownia Słowa Bożego są naprawdę skuteczne. One kierują nasze oczy ku Bogu, który jest mądrością i prawdą. W świetle modlitwy i Słowa Bożego widać to, co warto wybrać, a czym wzgardzić. Tą walkę da się wygrać tylko w łączności z Bogiem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 13, 31-35</em></span></h3>
<p>Jezus wiedział, co Go czeka, jednak nie ratował się ucieczką. Ze spokojem odpowiadał faryzeuszom, którzy przyszli Go ostrzec. Mówił, że musi być w drodze… Nie wycofał się ze swojej misji. Pozostał wierny Ojcu i nam. Do końca uzdrawiał, uwalniał i nauczał.<br />
Ta scena pokazuje, że nie powinniśmy dziwić się trudnościom, które spotykają nas w realizacji swego powołania, ani myślom o ucieczce i rezygnacji z tego, czego się wcześniej podjęliśmy. Skoro Jezus zmagał się z takimi głosami, to i na nas, prędzej czy później one przyjdą. Pomyślmy dziś, jak reagujemy w sytuacjach, gdy nasze powołanie nas przerasta, obciąża i rodzi wątpliwości? Jak zachowujemy się w chwilach piętrzących się trudności, kiedy nie umiemy poradzić sobie ze stawianymi przed nami wyzwaniami, kiedy nie rozumiemy tego, czego doświadczamy? Czy stać nas na taki radykalizm, jak Jezusa? On się nie zatrzymał, nie porzucił swojej misji, nie dyskutował z tymi, którzy proponowali mu ludzkie rozwiązania. Prośmy Chrystusa, by pomagał nam patrzeć na to, czego doświadczamy Jego oczami i sercem, a nie tylko z perspektywy naszych krzyży, obciążeń i przeszkód z jakimi się zmagamy. Gromadźmy się przy Sercu Jezusa, by stamtąd czerpać siły i odwagę na dalszy czas.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Piątek, 30.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: </em></span><span style="color: #339966;"><em>Flp 1, 1-11</em></span></h3>
<p>Święty Paweł cieszy się z wiary Filipian i daje im wskazówki, co do dalszej drogi. Zaznacza, że modli się dla nich o to, by ich miłość stawała się coraz doskonalsza, by wybierali to, co lepsze, by kierowali się czystością i aby w ich postępowaniu nie było zarzutów przeciw ewangelii. Chce, by podczas powtórnego przyjścia Chrystusa byli doskonali w wierze i sprawiedliwości.<br />
My tak mało myślimy o wzroście naszej miłości, a przecież jest ona jedną z Bożych cnót! Jak kochamy Boga i bliźnich? Czym się to objawia? Jezus pozostawił nam przykazanie miłości Boga i człowieka. Co z nim robimy? Na ile się nim jeszcze kierujemy? Św. Paweł zapraszał Filipian, by wybierali to, co lepsze. My często zapominamy, że powinniśmy nie tylko wybierać między dobrem a złem, ale też między mniejszym i większym dobrem, co wymaga mądrości, rozsądku i nierzadko odwagi. Tak jak Filipianie, mamy być też czyści. I nie chodzi tu tylko o czystość cielesną, o moralne życie, ale też o czystość duszy, o życie w stanie łaski uświecającej. Bycie bez zarzutu, które zadaje św. Paweł, również nie jest proste. Kto z nas jest w stanie uchronić się od grzechów nawet tych powszednich, jak również od zaniedbań, których tak wiele mamy na koncie? Po co to wszystko? By stanąć kiedyś przed Chrystusem z jak najpiękniejszą duszą, by On się nami rozradował.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny:</em><em> </em><em>Ps 111 (110), 1b-2. 3-4. 5-6 </em></span></h3>
<p>Dzisiejszy psalm ma charakter pochwalny. Autor uwielbia Boga za Jego dzieła, dokonane w historii zbawienia. Podkreśla, że trzeba o nich pamiętać i mieć w nich upodobanie. Jego wyznanie zaprasza do modlitwy uwielbienia. Co rodzi się w naszych sercach, kiedy je czytamy? Za co chcemy podziękować Bogu? Za jakie dzieła, których dokonał w naszym życiu? Okazując wdzięczność Panu pokazujemy, że nie przypisujemy sobie tego, co On dla nas uczynił. Czym zaowocuje nasza wdzięczność? Jaką modlitwą, czynem lub decyzją? Jak odpowiemy na to, co dokonuje się w naszej codzienności? Pielęgnujmy pamięć o dziełach Boga, o momentach, w których udzielił nam konkretnych łask, ochronił nas od złego, obdarzył tym, czego potrzebowaliśmy. Wracajmy do tych chwil i prośmy, by nigdy nas nie opuszczał. Niech to, czego od Niego doświadczyliśmy, pobudza nas do jeszcze większej wiary i ufności.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 14, 1-6</em></span></h3>
<p>Faryzeusze milczeli, bo nie chcieli przyznać racji Jezusowi. Czuli, że troska o człowieka wygrywa z prawem, ale obawiali się o tym powiedzieć. Jezus pokazywał, że szabat nie jest przeciwwskazaniem do ratowania tego, kto wpadł do studni choroby, niemocy czy cierpienia. Milczenie faryzeuszów było owocem ich buty, uporu i zatwardziałości serca.<br />
A kiedy nam zdarza się milczeć przed Jezusem? Czy robimy to w odpowiednim momencie? Milczenie pełne pokory, uniżenia i wiary w chwili przyjęcia Komunii Świętej, podczas adoracji, czy w czasie modlitwy jest jak najbardziej na miejscu. Z kolei milczenie podyktowane zawziętością i buntem staje się obrazą Boską. Taka postawa świadczy o chorobie naszej duszy. Jak blisko nam do wygadanych i często pełnych pretensji  faryzeuszów, którzy w momencie kiedy są proszeni o głos, milczą jak głaz! Jak przewrotna jest nasza natura! Takie milczenie mówi o nas więcej, niż byśmy chcieli. Nie świadczy o nas dobrze. Nie pokazuje naszej mądrości. Mur nienawiści, którzy stworzyli faryzeusze nie przeszkodził jednak w uzdrowieniu chorego. Jezusa nie krępują ściany, które stawiamy. On przenika ze swoja mocą tam, gdzie chce.</p>
<p>&nbsp;</p>
<!-- Shortcode [sob] does not exist -->
<h2><span style="color: #008000;"><strong>Sobota, 31.10.2026</strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Pierwsze czytanie: Flp 1, 18b-26</em></span></h3>
<p>Słowa zawarte w dzisiejszym pierwszym czytaniu św. Paweł pisze z więzienia. Nie wie, jakie będą jego losy, ale godzi się na wszystko. Jest świadomy, że może zginąć, jednak nie martwi się tym, bo wierzy, że po śmierci spotka się z Chrystusem. Nie wyklucza też tego, że wróci do głoszenia. Jest gotowy do ponownego podjęcia pracy na niwie Pańskiej. Chce żyć w Chrystusie i dla Chrystusa.<br />
Co byśmy powiedzieli, gdybyśmy znaleźli się w sytuacji św. Pawła? Czy byłoby w nas tyle odwagi, zaufania i pogodzenia się z tym, czego doświadczamy? Jakie owoce dla ludzi przynosi nasze życie? Czy ktoś korzysta z tego, co robimy na co dzień? Czy chcemy żyć dla innych? A co myślimy o swojej śmierci? Czy patrzymy na nią w perspektywie połączenia się z Jezusem? Czy widzimy w niej zysk? Na ile pragniemy, by Chrystus był w nas uwielbiony? Mało o tym myślimy, jeśli w życiu i w pracy o Nim nie pamiętamy. Prośmy dziś Boga, by w każdym położeniu obdarowywał nas odwagą, siłą i poczuciem spełnienia. Paweł nie zamknął swego serca z chwilą, gdy zatrzasnęły się za nim kraty więzienia. Pozostał wolny w myślach i decyzjach. Oby tak samo było też w naszym życiu.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Psalm responsoryjny: Ps 42 (41), 2-3. 5</em></span></h3>
<p>Psalmista pisze o swoim pragnieniu Boga. Chce Go widzieć i doświadczać. Szuka Go i cieszy się Nim. Jego wyznanie może się stać także naszą modlitwą. Będzie tak, gdy nasze serce zostanie otwarte na Pana, na Jego obecność, na modlitwę, na wspólnotę z innymi wierzącymi. Pragnąć Boga może tylko ten, kto Go poznał, pokochał i w Niego uwierzył, ten, kto Go słucha i żyje Jego słowem. Na takie wyznanie nie zdobędzie się ktoś, kto jest daleko od Pana, kto nie doświadczył na sobie Jego dobroci, miłości i miłosierdzia, kogo dusza nie jest otwarta na Jego obecność. Pragnienia Boga nic i nikt nie jest w stanie w nas zaspokoić, oprócz Niego samego. Bez Niego wszystko traci smak, sens i barwy. Dbajmy o to, by nasze serce było wciąż nakierowane na Pana, na Jego słowo i miłość. Tylko w Nim jest nasze spełnienie i pełnia radości.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em>Ewangelia: Łk 14, 1. 7-11</em></span></h3>
<p>Faryzeusze śledzili Jezusa, a On… śledził ich. Jego nauka o zajmowaniu pierwszych miejsc wynikała z obserwacji poczynionych podczas posiłku w szabat. Podsumował uczonych szybko i bardzo trafnie. Czy jednak chodziło Mu tylko o samo bycie uprzejmym i kulturalnym? Naukę Jezusa można tłumaczyć zarówno w kontekście bliźniego, jak i Boga. Chrystus przestrzegał przed wywyższaniem się spomiędzy otoczenia. Taka postawa źle o nas świadczy. Pokazuje nasze prawdziwe oblicze, ale też to, co chcemy ukryć przed innymi. Wszak za zbytnią pewnością siebie nie raz kryją się kompleksy, niskie poczucie wartości, czy jakieś dawne zranienia. Naukę Jezusa można też odnieść do relacji z Bogiem. Ileż razy stawialiśmy się w miejsce Pana? Ile razy chcieliśmy być jak On? – o wszystkim decydować, wszystkim rządzić, forsować swoje zdanie. Nie wyszło nam to jednak na dobre. Jezus nie zachęca nas do poniżania siebie. On przestrzega przed zbytnim wynoszeniem się, przed wpadaniem w pychę, przed pompowaniem swego ego. Jeśli zasłużymy na wyróżnienie, to ono przyjdzie prędzej czy później. Bóg zadba o to najlepiej i najsprawiedliwiej. Nie domagajmy się go na wyrost. Nie szukajmy swojej chwały.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxx-tydzien-zwykly-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-agnieszka-wawryniuk/">Komentarze do czytań – XXX TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 25 do 30 października 2026 r. &#8211; Agnieszka Wawryniuk</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rozważania ewangeliczne &#124; od 25 do 30 października 2026 r. – o. Tytus Mariusz Boguszyński OFM</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-o-tytus-mariusz-boguszynski-ofm/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Oct 2026 15:17:33 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozważania nad codzienną Ewangelią]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22325</guid>

					<description><![CDATA[<p>XXX Niedziela Zwykła, 25.10.2026 Mt 22, 34-40 Fama niesie, że Jezus się nie cacka, bo zamknął usta. My tak często lubimy gadać, gadać i jeszcze raz gadać. Nie umiemy ze [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-o-tytus-mariusz-boguszynski-ofm/">Rozważania ewangeliczne | od 25 do 30 października 2026 r. – o. Tytus Mariusz Boguszyński OFM</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h2><em><span style="color: #800000;"><strong>XXX Niedziela Zwykła, 25.10.2026</strong></span></em></h2>
<h3><em><span style="color: #993300;">Mt 22, 34-40</span></em></h3>
<p>Fama niesie, że Jezus się nie cacka, bo zamknął usta. My tak często lubimy gadać, gadać i jeszcze raz gadać. Nie umiemy ze sobą rozmawiać, żyjemy w ciągłym gwarze. To sprawia, że nie słyszymy siebie. Taka współczesna Wieża Babel. A skoro nie słyszę, to oskarżam jako niewłaściwa obrona. Dzisiaj, abyś usłyszał Jego, siebie, potrzebujesz zamknąć usta. Nie tylko fizycznie, ale znaleźć przestrzeń w swoim życiu, która Cię zabija poprzez gwar, w jakimś sensie oskarżenia, abyś nie odkrył prawdy o sobie. Tym zabójcą, współczesnym uczonym w Prawie, jest hałas. On nie chce, abyś poznał siebie, drugiego, Jezusa. Dlatego, jeśli chcesz to zmienić, odkryć inną stronę życia, proś Jezusa, żeby pokazał Ci jak się z sobą nie cackać.</p>
<p>Okrywaj w swoim życiu przestrzeń, abyś usłyszał Siebie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><em><span style="color: #800000;"><strong>Poniedziałek, 26.10.2026</strong></span></em></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 13,10-17</em></span></h3>
<p>Człowieka pochylonego łatwiej jest przetrącić, przekreślić. Doświadczyła tego dzisiejsza bohaterka. Poprzez swoją wadę fizyczną, nie widziała piękna świata stworzonego przez Boga. W jakimś sensie nie widziała swojego piękna. Dlaczego tak się stało? Nie chodzi o to, aby oceniać. Warto wyciągnąć wniosek, że dla Boga, nie ma znaczenia, kiedy się do Niego zwrócisz. Jezus usłyszał jej wołanie, mimo że autor Ewangelii nie opisuje, czy prosiła słowami o cokolwiek. Nawet wtedy, gdy nie wypowiadasz żadnego słowa. Po prostu jesteś z Nim, np. na Adoracji, On Ciebie prostuje, abyś zobaczył swoje piękno.</p>
<h2><strong> </strong></h2>
<h2><em><span style="color: #800000;"><strong>Wtorek, 27.10.2026</strong></span></em></h2>
<h3><em><span style="color: #993300;">Łk 13, 18-21</span></em></h3>
<p>Kiedy jesteś pochylony, przetrącony, widzisz tylko co przed Tobą. A Bóg chce, żebyś nie tylko był wyprostowany, ale przede wszystkim byś zobaczył swoją wielkość. Drobiazgi – gorczyca &#8211; które tworzą historię Twojego życia, kiedy je poukładasz, posklejasz z Jezusem utworzą pełną koronę drzewa, którym Ty sam jesteś. Nie bój się swojej wielkości, której korzeniem jest wytrwała modlitwa, cierpliwość do samego siebie. Tak jak roślina potrzebuje podlewania niech wodą dla Ciebie staje się Chrystus, światłem Duch Święty, wielkością, niemierzalny Bóg Ojciec.</p>
<p>Nie rezygnuj ze Swojej wielkości.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><em><strong>Środa, 28.10.2026 &#8211; </strong>Święto św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza</em></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 6, 12-19</em></span></h3>
<p>Gdy sprawa staje się beznadziejna, niektórzy z nas zwracają się do dzisiejszych patronów, że załatwią sprawę. Fragment Perykopy pokazuje, że dla Jezusa nie ma rzeczy niemożliwych, beznadziejnych. Bóg chce, abyś stawał się wolnym. Idąc na szczyt, w górach, gdybyś szedł z rękami w kieszeni, byłoby Ci trudniej, szybciej byś się zmęczył. Wiem to z własnego doświadczenia. Odnosi się to też do sfery relacji z Jezusem, z Kościołem. Możesz się Nim zmęczyć, gdy nic nie robisz, ręce splecione &#8211; nie w geście do modlitwy, ale na zasadzie wisi mi to. Dlatego, potrzebne jest tylko byś tak jak On, wyszedł na Górę, dał się poprowadzić, czyli podjął wysiłek i nie siedział z założonymi rękami, że samo przyjdzie. Nie! Tak to nie działa. Judasz, który stał się zdrajcą, można powiedzieć, że jest obrazem nic nierobienia, albo życia na kredyt, żerując na dobru i zaangażowaniu innych. Nie chodzi tylko o kwestie materialne, ale przede wszystkim o duchowe. Po prostu stawał się coraz bardziej skarłowaciały, zniewolony.</p>
<p>Idąc do góry, poznając siebie, widzisz co i kto tak naprawdę jest Ci potrzebny. Daj się poprowadzić na górę, daj się dotknąć – gestem, słowem, abyś poznał Siebie.</p>
<p><em> </em></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><em>Czwartek, 29.10.2026</em></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><em>Łk 13, 31-35</em></span></h3>
<p>Boga nie da się zabić. Nie chodzi tu tylko o fizyczność, ale przede wszystkim o to, co Jezus zostawia tym, do których jest posłany. A zostawia prawdziwą, niekłamaną naukę o tym Kim jest i do czego człowiek, gdy wybierze Prawdę jest przygotowywany. Lis, Herod, to synonim heretyków, czyli po prostu bredni. Dzisiaj też mamy współczesnych lisów, którzy pod wpływem chwili i przebrania się w piękne szatki, słowa pełne fałszywej empatii, próbują odwieźć Ciebie od Prawdy jaką jest Chrystus i Jego Kościół. Nie pozwól, aby oni, zabili w Tobie pragnienie Prawdy. Sam też nie stań się lisem.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><em>Piątek, 30.10.2026</em></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong>Łk 14, 1-6</strong></span></h3>
<p>Brak argumentów wynika z braku dostatecznej wiedzy albo po prostu z głupoty, jako świadomego wyboru. Jezus zadaje proste pytanie, na które nie dostał odpowiedzi, chociaż Sam ją znał.  Głupi, jeśli zamknie się w swojej zatwardziałości, będzie się stawał coraz bardziej komiczny, śmieszny. A to wykorzystuje Szatan, który chce ośmieszyć człowieka, Ciebie. Dlatego. Nie warto być głupim.</p>
<p><em> </em></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><em>Sobota, 31.10.2026</em></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;">Łk 14,1.7-11</span></h3>
<p>Możesz mieć czyste ręce, ale brudne intencje/serce. Możesz mieć tytuły, ale pogardę wobec człowieka. Możesz w swoim zachowaniu, tak kombinować, aby udowodnić, że masz rację chociaż jej nie masz. I przyjdzie w końcu Prawda, przed którą nie ma odwrotu, kombinowania. Tą Prawdą jest Jezus. Ona zaprasza Ciebie, abyś siebie znał, nawet poprzez wycofanie, ustąpienie miejsca, które bywa niewygodne, niezręczne. On jednak, nie robi tego aby Cię poniżyć, zgnoić, ale byś odkrył Porządek w swoim życiu i w relacjach z drugim.  Nie gardź, nie tylko drugim, ale przede wszystkim sobą.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-25-do-30-pazdziernika-2026-r-o-tytus-mariusz-boguszynski-ofm/">Rozważania ewangeliczne | od 25 do 30 października 2026 r. – o. Tytus Mariusz Boguszyński OFM</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rozważania ewangeliczne &#124; od 18 do 24 października 2026 r. – ks. dr Jarosław Kwiatkowski</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-18-do-24-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 17 Oct 2026 17:49:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Rozważania nad codzienną Ewangelią]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22320</guid>

					<description><![CDATA[<p>XXIX Niedziela Zwykła, 18.10.2026 Mt 22, 15-21 Wszystko nosi na sobie obraz i napis tego, do kogo przynależy. Człowiek powoli przemienia się w obraz i podobieństwo tego, czemu poświęca swoje [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-18-do-24-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/">Rozważania ewangeliczne | od 18 do 24 października 2026 r. – ks. dr Jarosław Kwiatkowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>XXIX Niedziela Zwykła</b></strong><strong><b>, 18.10.2026</b></strong></span></h2>
<p><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Mt 22, 15-21</i></b></em></strong></span></p>
<p>Wszystko nosi na sobie obraz i napis tego, do kogo przynależy. Człowiek powoli przemienia się w obraz i podobieństwo tego, czemu poświęca swoje życie. Nie składaj więc Cezarowi tego, co należy się Bogu. Nosisz w sercu „obraz i napis” podobieństwa i przynależności do Miłości. Nie składaj więc w ofierze dla prochu tego, co przeznaczone jest, aby wiecznie trwać.</p>
<p><strong><b> </b></strong></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>P</b></strong><strong><b>oniedziałek</b></strong><strong><b>, 19.10.2026</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 12, 13-21</i></b></em></strong></span></h3>
<p>A gdyby tej jeszcze nocy wypełnił się czas i zażądano by duszy twojej od ciebie? Komu przypadnie to, co przygotowałeś? Czy twoje noce i dni ułożyłyby się razem w drogę do Nieba czy tylko w drogę do banku? Mówiąc słowami ks. Jana Twardowskiego: „nie bądź pewien, że czas masz, bo pewność niepewna”…. Może więc już czas najwyższy przestać mierzyć wartość życia wartością zbudowanych spichlerzy, a zacząć wszystko mierzyć miarą tego, co ma wartość w oczach Boga. On zaś, kiedy wypełni się czas, powie: „byłem głodny… byłem spragniony… byłem chory… byłem przybyszem…”. Czym zapełnią się kropki w chwili, kiedy dopełni się twój czas?</p>
<p><strong><b> </b></strong></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>W</b></strong><strong><b>torek, </b></strong><strong><b>20.10.2026 &#8211; </b></strong><strong><b>wspomnienie św. Jana Kantego</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 12, 35 -38</i></b></em></strong></span></h3>
<p>Czuwać – to tak łatwo powiedzieć. Kiedy czas końca czuwania jest nieznany, i każdy kolejny dzień, i każda kolejna noc przedłuża się w nieskończoność, łatwo uznać to, co tylko tymczasowe, za ostateczne, i uśpić serce, i zapomnieć o godzinie powrotu Pana… Czuwać będzie serce, które tęskni. Czuwać będzie serce, które pamięta. Czuwać będzie serce, które kocha.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>Ś</b></strong><strong><b>roda</b></strong><strong><b>, 21.10.2026</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 12, 39-48</i></b></em></strong></span></h3>
<p>Komu wiele dano, ten myśli, że jest bogaty. Obdarowany łatwo może pomyśleć, że otrzymał wszystko tylko dla siebie i ze względu na siebie. Tak łatwo zapomnieć, że nie tylko nic nie mam, czego bym nie otrzymał, ale i wszystko mam, abym tym umiał się dzielić. Boże dary nie są dla samozadowolenia – są zawsze zaproszeniem do większej służby braciom.</p>
<p><strong><b> </b></strong></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>C</b></strong><strong><b>zwartek, </b></strong><strong><b>22.10.2026 &#8211; </b></strong><strong><b>wspomnienie św. Jana Pawła II</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 12, 49-53</i></b></em></strong></span></h3>
<p>Książe Pokoju przynosi na świat rozłam. Źródło Wody Żywej rzuca ogień na ziemię. Światło zawsze ujawni obecność ciemności. Prawda zawsze odsłoni podstępy kłamstwa. Nie ma wspólnoty Chrystusa z Belialem. Stąd ludzie światła i prawdy, pokoju i życia będą budzić sprzeciw i gniew serc, które wybrały ciemność, i kłamstwo i śmierć. I będzie płonął ten ogień, i będzie trwał ten rozłam między ludźmi, aż do końca ich dni na ziemi…</p>
<p><strong><b> </b></strong></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>P</b></strong><strong><b>iątek</b></strong><strong><b>, 23.10.2026</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 12, 54-59</i></b></em></strong></span></h3>
<p>Łatwiej prognozować pogodę niż diagnozować serce. Łatwiej zobaczyć przychodzącą ulewę niż przeczuć zbliżającą się łaskę. Łatwiej rozpoznać to, co się opłaca, niż pójść za tym, co kosztuje… Tak szybko mija czas na podjęcie decyzji. Trzeba więc ćwiczyć się w otwartym spojrzeniu i zanim spłaci się kredyt pod hipotekę, zadbać najpierw o niespłacone długi miłości…</p>
<p><strong><em><b><i> </i></b></em></strong></p>
<h2><span style="color: #800000;"><strong><b>S</b></strong><strong><b>obota</b></strong><strong><b>, 24.10.2026</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #993300;"><strong><em><b><i>Łk 13, 1-9</i></b></em></strong></span></h3>
<p>Jak to dobrze móc powiedzieć „wszyscy tak robią”, żeby znaleźć dobre usprawiedliwienie dla własnych słabości. Jak to dobrze móc podnieść słabości innych, aby poczuć się samemu lepiej, i pomyśleć, że jeszcze nie jestem taki zły. Są gorsi. To na nich walą się wieże. To na nich spadają miecze. To oni giną. Ja jeszcze żyję i niebo nie spadło mi jeszcze na głowę, więc widocznie nie jestem taki grzesznik. Tymczasem Prawda mówi: uważaj – to, co bierzesz za dowód niewinności może być tylko dowodem na to, że wyrok, jaki na siebie ściągnąłeś, został chwilowo odroczony. „Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie…” Może i ja już kolejny rok tylko ziemię wyjaławiam. Chociaż dzielnie szumię liśćmi, nie ma na mnie żadnego owocu… Może to właśnie dziś jest czas na przebudzenie. Ci spod zawalonych wież, ci, którzy życie stracili przedwcześnie wołają: masz jeszcze jeden dzień, którego my już nie mamy. Nie zmarnuj więc czasu, który masz tylko w krótkoterminowej dzierżawie.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/rozwazania-ewangeliczne-od-18-do-24-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/">Rozważania ewangeliczne | od 18 do 24 października 2026 r. – ks. dr Jarosław Kwiatkowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Komentarze do czytań – XXIX TYDZIEŃ ZWYKŁY &#124; od 18 do 24 października 2026 r. &#8211; ks. dr Jarosław Kwiatkowski</title>
		<link>https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxix-tydzien-zwykly-od-18-do-23-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[asia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 17 Oct 2026 17:49:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Komentarz do codziennych czytań]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://bractwoslowa.pl/?p=22322</guid>

					<description><![CDATA[<p>&#160; XXIX Niedziela Zwykła, 18.10.2026r. Pierwsze czytanie: Iz 45, 1. 4-6 „Pomazaniec Pana” to tytuł, który być może w pierwszej chwili nie przyciąga nas specjalnie. Brzmi niezwykle uroczyście, ale też [&#8230;]</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxix-tydzien-zwykly-od-18-do-23-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/">Komentarze do czytań – XXIX TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 18 do 24 października 2026 r. &#8211; ks. dr Jarosław Kwiatkowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong><p><style>
a { text-decoration: none; color: white }
a:link {  text-decoration: none; }
a:visited {text-decoration: none; }
a:active { text-decoration: none; }
a:hover { text-decoration: none; color: #0A1F55; }

h1,h2 { margin-top: 1.2em !important;
color: #333; font-weight: normal;}
h3 { color: h3 { color: #444;}
;}

div.respButton { float: left; width: 100px; padding: 5px 0px 25px 4%;}
@media only screen and (max-width: 500px) {  div.responsive2 {width: 100px; padding: 5px 0px 10px 4%; }
}
div.button {
  background-color: #493314;
  border-radius: 13px;
  color: white;
  padding: 5px 10px;
  text-align: center;
  text-decoration: none;
  display: inline-block;
  font-size: 11px;
  width: 125%;
}
div.button:hover {
  -webkit-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1));
  -moz-box-shadow: 0px 0px 3px 0px rgba(123,123,123,1);
  font-weight: bold;
  color: white;
}
div.clearfix::after {
  content: "";
  clear: both;
  display: table;
}
</style></p>

<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#ndz">Ndz</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pon">Pon</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#wt">Wt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sr">Śr</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#czw">Czw</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#pt">Pt</a></div>
</div>
<div class="respButton">
<div class="button"><a href="#sb">Sob</a></div>
</div>
<p>&nbsp;</p><p>&nbsp;<p><p>&nbsp;</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="ndz"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>XXIX Niedziela Zwykła, 18.10.2026r.</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Iz 45, 1. 4-6 </i></em></span></h3>
<p>„Pomazaniec Pana” to tytuł, który być może w pierwszej chwili nie przyciąga nas specjalnie. Brzmi niezwykle uroczyście, ale też dość egzotycznie i na dzisiejsze czasy nie do końca zrozumiale. Tymczasem niesie on w sobie niezwykłą rzeczywistość. Pomazaniec to ten, który został pomazany – naznaczony w szczególny sposób, należący do Pana – w wyjątkowy sposób związany z Bogiem. Świat Biblii znał tylko dwie grupy ludzi, nazywanych tym imieniem: kapłanów i władców. Tylko ich „pomazywano” – namaszczano świętym olejem, kiedy obejmowali swoją służbę wobec Boga i narodu. Może więc dziwić fakt, że prorok Pana nazywa „pomazańcem” pogańskiego władcę. W tytule tym zawiera się jednak jeszcze jedna rzeczywistość. Pomazaniec Pana to również ten, który przynosi wolność ludowi. Cyrus, król Persów, pogromca Babilonu, zdobył to imię, ponieważ stał się w ręku Boga narzędziem ocalenia i uwolnienia Ludu Wybranego. De facto był prawdziwym „meshijah” – namaszczonym z woli samego Boga wybawicielem Izraela. Ostatnie zadziwienie zostawmy sobie jednak na koniec. Oto hebrajskie „mashijah” stało się w języku Greków imieniem „christos” – Chrystus. I tak perski władca staje się zapowiedzią i znakiem jedynego Pomazańca – Mesjasza – Chrystusa. Kiedy wypełni się czas, Jednorodzony Syn Ojca stanie pośród ludu jako ten, który wyzwala z kajdan zła, jako zwycięzca ostatecznego wroga – śmierci.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Ps 96(95), 1i 3. 4-5. 7-8. 9 i 10ac</i></em></span></h3>
<p>Psalm 96 jest pieśnią chwały na cześć Boga, do którego należy władza nad wszystkimi ludami ziemi. Pojawia się w 1 Krn 16, 23-33, w opowieści o wprowadzeniu Arki Przymierza do Miasta Dawidowego, chociaż wielu egzegetów umieszcza czas powstania tej modlitwy w późniejszym, powygnaniowym okresie dziejów biblijnego Izraela. Wpisany w kontekst dzisiejszej liturgii Słowa, wydaje się być doskonałym dopełnieniem przesłania pierwszego czytania i przygotowaniem do spotkania z Ewangelią. Oto Bóg jest władcą wszystkich narodów i Jego cuda głosi się wśród wszystkich narodów. Nie ma więc ani wśród „bogów” ani wśród ludzi nikogo, kto byłby poza zasięgiem mocy Jahwe. On wykonuje sąd nad wszystkimi i wszystko do Niego należy, nic więc nie dzieje się bez Jego woli. Nie wypada więc, a nawet więcej – nie wolno, rzeczy Bożych składać na ołtarzach świata. Co jest prochem – do prochu powróci. Tylko Bogu należy się to, co boskie.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Drugie czytanie: 1 Tes 1, 1-5b</i></em></span></h3>
<p>Tak, jak niegdyś z uczniami Jezusa z Tesalonik, tak dzisiaj z nami witają się święci apostołowie Paweł, Sylwan i Tymoteusz. Rozpoczynamy lekturę pisma dość powszechnie uznawanego za najstarszy tekst Nowego Testamentu. W Tesalonikach, dużym mieście i znaczącym ośrodku handlu, istniała liczna wspólnota żydowska i tam na podatny grunt trafiło głoszenie przez Pawła dobrej nowiny o Chrystusie, Zbawicielu ludzi. Apostoł wspomina, jakby budując most serca przez odwołanie się do wspólnych przeżyć, jak nie tylko słowem, ale mocą i działaniem Ducha dokonało się głoszenie Jezusa z Nazaretu jako Pana. Musiały więc opowieści towarzyszyć i cuda, które obudziły w Tesaloniczanach wiarę, które sprawiły, że podjęli to, co Paweł nazywa „trudem miłości” i że wciąż noszą w sobie wytrwale nadzieję wiary. Dzięki temu Słowu spróbujmy powrócić do naszych pierwszych, świadomych spotkań z Dobrą Nowiną, do chwil, w których wiara stała się nie tylko dziedzictwem historii, obyczajów i kultury, ale naszym świadomym wyborem życiowej prawdy. Spróbujmy wraz z Pawłem i Tesaloniczanami uwielbić Boga i podziękować Mu za każdego, kto podjął wobec nas misję głoszenia i trud miłości, aby obudzić w nas nadzieję mającą swoje źródło i spełnienie w Chrystusie.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Mt 22, 15-21</i></em></span></h3>
<p>Opowieść Ewangelii Mateusza doprowadziła nas do chwili, w której jesteśmy świadkami konfrontacji Jezusa z poszczególnymi grupami Jego oponentów. Kolejne potyczki słowne przeplatane są, jak komentarzem, jezusowymi przypowieściami. Kapłani i faryzeusze „zrozumieli, że o nich mówił, dlatego usiłowali Go pojmać”, ale potrzebowali dobrego pretekstu, aby to uczynić. Przed nami kolejna próba schwytania Jezusa w pułapkę z pozornie niewinnie brzmiących słów. Tym razem nie chodzi o sprawy wiary, ale o sprawy życia codziennego – podatki i konieczność ich płacenia. Wydaje się, że nie ma dobrego wyjścia. Jeśli Nauczyciel z Nazaretu każe płacić – zostanie przedstawiony jako zdrajca Narodu Wybranego, a pośrednio współpracownik Rzymian, może nawet i bałwochwalca; jeśli odmówi płacenia – zostanie buntownikiem, wzywającym do kolejnych rozruchów, które Rzymianie zapewne znów krwawo stłumią, jako mający już w tym wprawę pacyfikatorzy żydowskich snów o niepodległości. Pytający faryzeusze, zapewne zadowoleni z geniuszu przebiegłości własnej gry, nie uwzględnili jednak jednego &#8211; Jezus przeniósł ich pytanie z poziomu spraw tego świata na poziom spraw ducha. Nie tyle jest ważne, czy i jak się komu płaci – ważne, żeby oddać każdemu to, co się jemu należy. Liczy się więc nie fiskalna poprawność, ale sprawiedliwość w oczach Boga. Można, a nawet trzeba, oddać Cezarowi co Cezara, którego wizerunek umieszczano na monetach. Nie można jednak zapomnieć, że można, a nawet trzeba Bogu oddać to, co boskie, zwłaszcza życie człowieka, który nosi na sobie boży obraz i podobieństwo. Cezar niech sobie weźmie swoje pieniądze. Życie człowieka i tak należy do Boga.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pon"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Poniedziałek, 19.10.2026r.</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 2, 1-10</i></em></span></h3>
<p>Jednym z tematów wiodących Listu do Efezjan jest tajemnica związku Chrystusa i Kościoła. Św. Paweł pragnie wprowadzić swoje duchowe dzieci w samo serce boskich spraw i pokazać im ich miejsce w całych dziejach zbawienia. Po wyśpiewaniu wielkiego hymnu o wypełnieniu się Bożego planu zbawienia w Chrystusie, Apostoł wyjaśnia, w jaki sposób łaska Boga działa w sercach ludzi. Wszyscy dobrze zdają sobie sprawę z odwiecznego napięcia między życiem a śmiercią. Paweł jasno wskazuje na naturalny wręcz związek śmierci z grzechem. To właśnie grzech sprowadził na świat śmierć, a życie w stanie grzechu, w poddaniu go władzy złych duchów, niesie ze sobą potępienie na wieczność. Źródłem grzechu, a więc i źródłem śmierci, jest postępowanie według ciała, czyli uleganie żądzom, oraz poddanie się „władcy mocarstwa powietrza”, czyli duchowe zniewolenie, stan wiecznego buntu przeciw Bogu, który jest miłością. Powrót do życia następuje dzięki miłosierdziu Boga. To Jego łaska sprawia, że ludziom zostało ofiarowane zbawienie w Chrystusie. To miłosierdzie jest darem. Drzwi do niego otwiera akt wiary. Wiara zaś zostaje potwierdzona przez dobre czyny, które również są podarowane ludziom z miłosiernej miłości Boga. Wszystko jest łaską, więc aby żyć, trzeba zwrócić się z wiarą w stronę źródła – Miłości. To pozwoli mieć udział w zwycięstwie Chrystusa nad szatanem, światem i ciałem.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Ps 100 (99), 2-3. 4-5</i></em></span></h3>
<p>Hymn dziękczynny, jakim jest Psalm 100, zaprasza do służenia Bogu <em><i>z weselem</i></em>. To proste dopełnienie zdania jest zaproszeniem do wejścia do radości Pana. Wchodzący w bramy świątyni pielgrzym może poczuć się wolny i bezpieczny. Jest w ręku Boga Stwórcy i jest w ręku Pana, który jest Pasterzem Izraela. Przeniesiona na Boga tytulatura królewska staje się wyznaniem wiary w Opatrzność czuwającą nad ludźmi owcami bożego pastwiska. Ta opieka nie może zawieść – Bóg jest przecież <em><i>tov, hesed, emet</i></em> &#8211; dobry, łaskawy i wierny: trzy przymiotniki, trzy wielkie słowa, które stają się wybranymi Imionami, jakimi Izrael pragnie uwielbiać swego Stwórcę i Pana. To dobroć, łaska – miłosierdzie oraz prawda – wierność Boga są powodem do prawdziwej radości ludzi wolnych serc, którzy złożyli swoje życie w ręce Pana.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 12, 13-21 </i></em></span></h3>
<p>Jezus właśnie nauczał swoich uczniów o koniecznej wytrwałości w prześladowaniach, i wskazywał na jedyny rzeczywisty powód do obaw – wejście w krąg działania Złego, który ma moc doprowadzić człowieka do potępienia, kiedy nagle z tłumu odezwał się głos na, wydawałoby się, zupełnie inny temat. Ktoś zapragnął powołać się na autorytet Rabbiego z Nazaretu w rodzinnych sprawach spadkowych. Jezus z jednej strony stawia się ponad sporami tego rodzaju, ale wykorzystuje tą sytuację do zilustrowania, do czego może doprowadzić przesadne skupienie się na dobrach materialnych i złożenie zaufania w tym, co się posiada. Przypowieść o niedoszłym posiadaczu nowych spichlerzy jest ostrzeżeniem przed pychą i nienasyconą żądzą posiadania wciąż coraz więcej. Tak właśnie zły duch prowadzi serce człowieka do potępienia – skupiając całą jego uwagę na ziemi. Dobre zbiory nie były czymś złym, wręcz przeciwnie – były błogosławieństwem. Plany nowych spichlerzy również nie były naganne. Cień śmierci ukrył się w wyznaniu rozpalonego planowaniem przyszłości na własną rękę posiadacza obfitych dóbr: oto teraz masz już tyle, że możesz używać sobie życia przez długie lata. Te spichlerze, te dobra, ten majątek ci to gwarantuje. Cała ufność złożona w bogactwach pozyskanych w ziemi, najmniejszego śladu odniesienia do Boga. Tymczasem życie człowieka nie zależy od tego, ile posiada. Boleśnie się o tym przekonują wszyscy bogacze wszystkich czasów, kiedy okazuje się, że nawet jeśli mogą sobie kupić wszystko, na czym spoczną ich oczy, nie są w stanie wykupić sobie choćby minuty więcej życia. Spotkanie z wiecznością czeka każdego, a będzie ono szczęśliwe dla tych, którzy już na ziemi uczyli się gorliwie, jak być wolnymi od tego, co ostatecznie i tak jest tylko prochem i w proch się obróci.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="wt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Wtorek, 20.10.2026r. – wspomnienie św. Jana Kantego</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 2, 12-22</i></em></span></h3>
<p>Dzieło zbawcze Chrystusa, czyli ocalenie od śmierci, które wszyscy ludzie otrzymują jako dar dzięki miłosierdziu Boga, spełniło się również w zburzeniu muru, który dotąd dzielił ludzkość. Wcześniej poznanie Boga, Jego Słowa i Prawa, dane było jednemu – wybranemu ludowi. Oprócz tego ludzi dzieliła jeszcze wzajemna wrogość. Żydzi uważali pogan za nieczystych i skazanych na życie w nieznajomości prawdy o Bogu. Poganie uważali Żydów za pozbawionych wiedzy i prymitywnych ludzi drugiej kategorii. Jedni i drudzy błądzili, chociaż Izrael był ludem będącym blisko, a poganie – ludem tych, którzy są daleko od poznania Pana. Wszystko zmieniło przyjście Chrystusa. Jego Krew pojednała ludzi z Bogiem i między sobą. Odtąd wszyscy są budowani razem, w jednym ciele, na jednym fundamencie, budując razem Kościół, w którym obok proroków stają apostołowie. W tym nowym świecie nikt już nie jest obcy – wszyscy są domownikami. Wszyscy byli nieczyści, ale wszystkich obmyła i oczyściła Krew Chrystusa. Wrogość została uśmiercona przez krzyżową ofiarę Jezusa. Warto o tym pamiętać w świecie, w którym tak łatwo wznosi się mury, w którym wrogość ma tak wielu apostołów, w którym wydaje się, że znów górę biorą podziały na bliskich i dalekich. Miłosierdzie Pana wyzwoliło nas od tego wszystkiego, ale nie dziwmy się, że wybierając wznoszenie murów zamiast miłosierdzia, jako owoc zbierzemy śmierć.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Ps 85, 9ab i 10. </i></em><em><i>11-12. 13 -14.</i></em></span></h3>
<p>Psalm 85 rozpoczyna wspomnienie wielkich dzieł Boga, których szczytem było okazanie miłosierdzia ludziom, którzy dopuścili się wielokrotnie grzechów. Tekst, którym modlimy się dzisiaj w liturgii, rozpoczyna drugą część biblijnej pieśni, w której psalmista jest już gotowy do wsłuchania się w kolejne Boże wyroki. Oto po przebaczeniu grzechów nadchodzi pokój i ocalenie. Boże miłosierdzie owocuje pokojem i sprawiedliwością. Łaska i wierność – przymioty zwykle przypisywane samemu Stwórcy, zaczynają przebywać wśród ludzi. Dzieje się coś więcej: jak za czasów Edenu Pan zaczyna przechadzać się wśród stworzenia, poprzedzany przez sprawiedliwość, z kroczącym za Nim zbawieniem. Tak oto od stanu grzechu, dzięki aktowi Bożej łaski, cały świat powraca do harmonii nieznanej od czasów upadku pierwszych ludzi. Modlitwa – marzenie, które wypełni się, kiedy Słowo stanie się Ciałem i Bóg, który jest Zbawieniem, rzeczywiście powędruje ludzkimi ścieżkami, aby przynieść ocalenie całemu światu.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 12, 35 -38</i></em></span></h3>
<p>Po przypowieści o niebezpieczeństwach związanych z zaufaniem wyłącznie ziemskim dobrom, liturgia przynosi nam zachętę Jezusa do czuwania. Mistrz z Nazaretu posługuje się obrazem sług oczekujących na powrót pana. Pan domu jest na uczcie weselnej i nie wiadomo, kiedy zapuka do drzwi. Jezus chętnie sam nazywał się Oblubieńcem, a uczniowie Jego, kiedy Go zabraknie, będą czuwać i pościć z tęsknoty za Jego obecnością. Tym razem jednak Chrystus Oblubieniec jest również gościem weselnym, a godzina Jego powrotu jest nieznana. Długie oczekiwanie może oznaczać przygotowania do dzielenia radości wesela z powracającym Panem. Uczniowie powinni więc czuwać, pełniąc dobre uczynki i będąc wiernymi misji, jaką każdy z nich otrzymał na ziemi – czasie oczekiwania na spotkanie z Niebem. Przepasane biodra – to gotowość i odrzucenie wszelkiego rozprężenia; zapalona pochodnia – znak czujności i roztropnego przygotowania na najtrudniejszą porę walki – noc. Dla wytrwałych i wiernych sług sam Pan będzie nagrodą.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="sr"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Środa, 21.10.2026r.</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 3, 2-12</i></em></span></h3>
<p>Zdobywamy dziś jeden ze szczytów nauczania św. Pawła wpisany w List do Efezjan. Sam Apostoł pozostaje jakby zadziwiony wielkością misji, jaką przyszło mu pełnić: ma ogłaszać tajemnicę Boga. Tajemnice ze swojej natury powinny pozostać ukryte, jednakże w Boży plan zbawienia wpisane jest, wbrew logice świata, coś odwrotnego: przyszedł czas, że tajemnice Boga, wcześniej ukryte, teraz należy głosić całemu światu, nie tylko widzialnemu, ale i niewidzialnemu. Tą tajemnicą jest objęcie planem zbawienia również pogan, którzy na pełnych prawach korzystają z owoców zbawczej męki Chrystusa. Oto swoisty zwrot akcji w dziejach ludzkości, którego nikt się nie spodziewał. Okazuje się, że mały lud, zagubiony na krańcach świata, niósł w sobie obietnicę ocalenia wszystkich narodów. Oto wszyscy są objęci pełnym łaski aktem ocalenia. Objawienie tej prawdy dokonuje się przez ludzi, powołanych tak, jak apostoł Paweł, i przez wspólnotę Kościoła – nowego Ludu Bożego, mieszkania łaski dla wszystkich, którzy przez wiarę będą wyznawać Boga jako swojego Ojca.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Iz 12, 2.3 i 4bcd. 5-6</i></em></span></h3>
<p>Modlitewną odpowiedzią na przesłanie Apostoła jest dziś słowo Proroka. Śpiew responsoryjny został spleciony z wybranych fragmentów 12 rozdziału Księgi Izajasza. To tzw. „pieśń zbawionych“, ułożona na wzór hymnu, jaki zaśpiewał Izrael po przejściu Morza Czerwonego (Wj 15). Bóg okazał się kolejny raz Tym, który ocala swój lud. Każdy, kto pokłada w Nim nadzieję, nie będzie zawiedziony. Do udziału w chwaleniu Pana jest zaproszona „cała ziemia“, zaś wszystkie narody mogą podziwiać wielkie dzieła Boga. Bóg jest hojnym dawcą darów, a Jego miłosierdzie rozlewa się obficie, jak woda tryskająca z wielu źródeł. Każdy, kto doświadczył przebaczenia i  miłosierdzia Pana, i zaczerpnął ze zdrojów zbawienia, może dołączyć do chóru oddających cześć Świętemu Izraela.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 12, 39-48</i></em></span></h3>
<p>Kolejny fragment Łukaszowej Ewangelii rozwija rozpoczęty wcześniej wątek czuwania. Pan przyjdzie o nieznanej porze. Ten motyw powraca często w nauczaniu Jezusa. Wplata się również w cały szereg tekstów zarówno Starego jak i Nowego Testamentu (por. marginalia do Łk 12, 35-48 w „Biblii Plus”). Uczniowie Jezusa nie mają więc usprawiedliwienia. Zostaliśmy uprzedzeni, że „wielkie niespodziewane” naprawdę nadejdzie bez wielkich zapowiedzi. Pytanie Piotra, czy wezwanie do czuwania dotyczy wszystkich czy tylko wybranych, wydaje się przenosić ten temat na trochę inny poziom. Jezusowa odpowiedź jest jasna i wyraźna – ten, kto zna wolę Pana, jest odpowiedzialny za innych. Czuwać, aby być gotowym na ostateczne spotkanie to znaczy po prostu żyć zgodnie z Bożymi przykazaniami, zwłaszcza w zgodzie z przykazaniem miłości. Temu, kto czyni dobro, nie przeszkadza niewiedza o porze powrotu Pana. Po prostu kocha i służy, a kiedy Pan przychodzi – zastaje sługę pośród czynienia dobra. Bardziej świadomi woli Pana są oczywiście bardziej odpowiedzialni za czuwanie – czyli dobre życie pozostałych. Sami przede wszystkim mają dawać dobry przykład, w myśl zasady <em><i>komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie</i></em>.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="czw"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Czwartek, 22.10.2026r. – wspomnienie św. Jana Pawła II</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 3, 14-21</i></em></span></h3>
<p>Liturgia przynosi nam dziś w darze niezwykłe słowo. Oto jesteśmy świadkami modlitwy apostoła Pawła. Ten niezwykle osobisty, intymny, a jednocześnie tajemniczy tekst zamyka pierwszą część Listu do Efezjan poświęconą objawieniu tajemnicy Boga w Chrystusie i Kościele. Apostoł zgina swoje kolana przed Bogiem – Ojcem życia, i wstawia się za swoimi duchowymi dziećmi. Świadek Ewangelii, człowiek, który zrodził Efezjan do wiary, i który zapewniał, że pamięta o nich w modlitwie, teraz pokazuje, jak ta modlitwa wygląda. Słowa, które płyną z głębi serca, przechodzą stopniowo w coraz większą głębię, aż do granic rozumienia dostępnych tym, którym została dana łaska mistycznego poznania i doświadczenia Boga. Modlitwa Apostoła od prośby o wewnętrzne umocnienie Efezjan, zabiera ich w podróż w stronę poznania „czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość“ – niezmierzoność Boga opisaną w sposób, który według wielu komentatorów jest formułą mającą oddać pełnię i doskonałość Boga. Poznanie Niepoznawalnego ma ich doprowadzić do napełnienia ich serc pełnią Boga samego. Kto szuka szkiełkiem i okiem, może się zagubić. Kto kocha – ten zrozumie.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Ps 33, 1-2. 4-5. 11- 12. 18-19</i></em></span></h3>
<p>W Psalmie 33, którym się dziś modlimy, wiele jest odniesień do Słowa Pana, które jest <em><i>prawe i godne zaufania</i></em>. Wydaje się, że z perspektywy pełni objawienia, można odnieść te słowa do samego Chrystusa – Wcielonego Słowa Bożego. W ten sposób odwieczne zamiary Boga znajdują swoje dopełnienie w dziele zbawczym, które dopełniło się w męce, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Tak modlitwa Psalmisty spotyka się z modlitwą Apostoła we wspólnym uwielbieniu Ojca, który życie wszystkich ocalił od śmierci.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 12, 49-53</i></em></span></h3>
<p>Zwykle spotkanie z dzisiejszą Ewangelią w pierwszej chwili owocuje zdziwieniem. Jezus, Książę Pokoju, cichy i pokornego serca, który przyszedł ogłaszać rok łaski od Pana, gdzieś jakby znika. Słyszymy za to jakby echo proroków Starego Przymierza, ogłaszających czas ognia i miecza, czas niepokojów i prześladowań. Nie jest to jednak żadna redaktorska pomyłka. Ta sama dobra nowina o wyzwoleniu jeńców, o nawróceniu pogubionych serc, o pełnym mocy Słowie wyrzucającym złe duchy, budzi zamiast entuzjastycznego przyjęcia sprzeciw i gniew wielu serc. Przyjście Jezusa rzeczywiście rozpaliło ogień na ziemi i przyniosło rozłam, nawet wśród najbliższych sobie ludzi. Żar tego ognia i ból tego podziału poznał każdy, kto spróbował być uczciwym wśród nieuczciwych, prawdomównym wśród kłamców, okazującym miłosierdzie wśród niemiłosiernych. Nie trzeba czekać czasów ostatecznych, aby się to wszystko objawiło. Dzieje się to tu i teraz, pośród nas. Jezusowy ogień płonie. Niepokój zasiany Ewangelią &#8211; życie jej przesłaniem &#8211; zbiera swoje żniwo.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p id="pt"></p>
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Piątek, 23.10.2026r.</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 4, 1-6</i></em></span></h3>
<p>Otwiera się dziś przed nami druga część Listu do Efezjan, w której Paweł wprowadza swoje duchowe dzieci w praktykę nowego życia w Kościele i w świecie. Po prezentacji wielkiej tajemnicy Boga, w którą zostali włączeni, teraz otrzymują wskazówki, jak przełożyć udział w niej na codzienność. Dar wiary i odpowiedź miłości nigdy nie są bowiem tylko sprawą słów. Odpowiedź na Bożą łaskę daje się przede wszystkim czynem. Jeśli więc Chrystus zburzył dzielący ludzkość mur – wrogość, i wszystkich pojednał z Bogiem, i wszystkich uczynił na równi uczestnikami tej samej łaski zbawienia, to podstawową zasadą życia chrześcijan nie może być nic innego, jak zrodzona z miłości jedność. Wszystko zaczyna się od pokory, pokoju, cierpliwości – od tego, co pozwala trwać i przyjmować siebie nawzajem w miłości. Taki sposób postępowania jest właściwą odpowiedzią na Boże powołanie. Życie w jedności jest powołaniem chrześcijanina, bo <em><i>jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest, i jeden jest Bóg działający we wszystkich</i></em>. Podziały istniejące wcześniej straciły swoją moc. Inna niż życie w jedności odpowiedź będzie de facto odrzuceniem Bożego powołania i daru łaski.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny:  Ps 24, 1b-2. 3-4b. 5-6</i></em></span></h3>
<p>Psalm 24 maluje przed naszymi oczyma obraz Boga, który jest Władcą całej ziemi i któremu podlega wszystko, co istnieje. To królewskie prawo wynika z faktu, że to Pan, Bóg Izraela, wszystko stworzył i wszystko zawdzięcza swój byt Jego twórczej mocy. Świat jest w pewnym sensie świątynią Boga – Stwórcy, i podobnie, jak do świątyni w Jerozolimie nie miał wstępu nikt nieczysty, tak również błogosławieństwo Pana otrzyma tylko ten, kto swoim życiem potwierdza wierność Bożemu prawu. Nieskalane ręce to czyste czyny, czyste serce – to czyste myśli, zgodne z wolą Bożą wybory, to Bogiem prześwietlona codzienność. Tylko taki człowiek, poszukując Pana, znajdzie Jego błogosławieństwo.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 12, 54-59</i></em></span></h3>
<p>Łatwiej jest rozpoznawać znaki ziemi niż Nieba, chociaż jedne i drugie są równie wyraźne. Wciąż, dokładnie tak, jak słuchacze Jezusa, umiemy rozpoznać, kiedy zbliża się deszcz. Wciąż, dokładnie tak, jak słuchacze Jezusa, mamy trudności w rozeznaniu tego, co słuszne. Wciąż też zapominamy, że wszyscy jesteśmy dłużnikami cierpliwości i miłosierdzia Boga. Tak trudno nam dojść do zgody, kiedy jesteśmy w drodze przez ziemię. Tak chętnie dochodzimy naszych praw, kiedy sami jesteśmy w stanie permanentnego przewinienia. Czas wędrówki jest jednak krótki, i szybko pojawiają się znaki końca podróży przez ziemię. Warto więc może otworzyć oczy na działanie łaski, i póki jest to możliwe, przynajmniej spróbować <em><i>nie być nikomu nic dłużnym poza wzajemną miłością</i></em>. Inaczej, wtrąceni do więzienia, nie opuścimy go, <em><i>aż zwrócimy ostatni pieniążek</i></em>.</p>
<p>&nbsp;</p>
<!-- Shortcode [sob] does not exist -->
<h2><span style="color: #008000;"><strong><b>Sobota, 24.10.2026r.</b></strong></span></h2>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Pierwsze czytanie: Ef 4, 7-16</i></em></span></h3>
<p>Kolejny fragment Listu do Efezjan prowadzi nas dalej w stronę zrozumienia tajemnicy Boga i Kościoła oraz praktycznej odpowiedzi na Boże powołanie i łaskę zbawienia. Apostoł najpierw położył akcent na ducha jedności we wspólnocie. W kolejnym kroku tłumaczy, że jedność nie polega na jednakowości, ale na wspólnym budowaniu Kościoła takim darem i w takim miejscu, jaki każdy otrzymał. Kościół – Ciało Chrystusa, jest jednością w różnorodności posług. Każdy ma swoje miejsce. Każdy ma swoją misję – zadanie do spełnienia. Każdy, w jedności ze wszystkimi, pracuje na rzecz wspólnego dobra na różnych odcinkach odpowiedzialności. Jedność buduje się również przez trwanie w nauce apostołów. Wielu i na różne sposoby próbuje zdobyć serca ludzi dla siebie, sprowadzając na manowce fałszu, posuwając się nawet do oszustwa. Uczniowie Pana, utwierdzeni trwaniem w jednym duchu, będą umieli odróżnić i odrzucić pokusy tych, którzy przychodząc we własnym imieniu, szukają własnej tylko korzyści. To <em><i>dziećmi miotają fale</i></em>. Ci, którzy poznali i uwierzyli łasce, konsekwentnie, żyjąc prawdziwie w miłości, dorastają do <em><i>miary wielkości według pełni Chrystusa</i></em>.</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Psalm responsoryjny: Ps 122, 1b-2. 4-5</i></em></span></h3>
<p>Modlimy się dziś jedną z najpiękniejszych modlitw tęsknoty i radości, wpisanych w Księgę Psalmów. Oto pielgrzymi, którzy wyruszyli w drogę w stronę Domu Pana, stoją u jego bram, i  za chwilę spełni się pragnienie ich serc: wstąpią w granice Świętego Miasta i staną w obecności Boga Izraela w jedynym miejscu, które On sam wybrał, aby zamieszkać w widoczny sposób między ludźmi. W słowach tego starożytnego tekstu da się niemal usłyszeć echo tej świętej niecierpliwości, żeby już przejść przez próg, aby już stanąć w Domu Pana. Ta modlitwa może być również zaproszeniem do prostego rachunku sumienia i refleksji nad naszym pielgrzymowaniem przez ziemię. W codziennym zabieganiu często umyka nam perspektywa wieczności i cel naszej wędrówki. Tymczasem prawda jest taka, że tutaj, na ziemi, jesteśmy tylko przez chwilę, jak pielgrzymi. Czeka na nas święte Miasto – niebieskie Jeruzalem, i Dom Pana jest gotowy na nasze przyjęcie. Czy potrafimy jeszcze ucieszyć się taką nowiną i z radością czekać na dzień, w którym nasze stopy staną w bramach Jeruzalem…?</p>
<h3><span style="color: #339966;"><em><i>Ewangelia: Łk 13, 1-9</i></em></span></h3>
<p>Łatwo i wygodnie jest omawiać porażki innych, aby w tle cieszyć się własnym przetrwaniem. Nieszczęśliwy wypadek, ciężka choroba, nagła śmierć – wszystko można wytłumaczyć „karą Bożą”. Pewnie się nie uczył – dlatego nie zdał egzaminu. Pewnie niezdrowo żył – dlatego teraz tak ciężko choruje. Pewnie ciężko zgrzeszył – dlatego tak bardzo ma w życiu „pod górkę”. Przecież nie ma w życiu przypadków, prawda? Tymczasem Jezus mówi nam dziś coś, co burzy taki sposób myślenia. Wszyscy są grzesznikami. Wszyscy potrzebują nawrócenia. Niezależnie od stanu zdrowia, statusu społecznego, pozycji materialnej – wszyscy mamy na ziemi czas, aż do dnia śmierci. Boży Ogrodnik, jeśli widzi drzewo chorujące lub bezużyteczne, zanim dokona radykalnych cięć, dla każdego ma wiele cierpliwości. Nie chodzi o to, by żyć w lęku przed dniem, w którym ta cierpliwość się skończy, i spadnie nam na głowę nasza „<em><i>wieża w Siloam</i></em>”.  Chodzi o to, aby w końcu zacząć przynosić owoce, bez odkładania nawrócenia na jutro, które może nigdy nie nadejść.</p>
<p>Artykuł <a href="https://bractwoslowa.pl/komentarze-do-czytan-xxix-tydzien-zwykly-od-18-do-23-pazdziernika-2026-r-ks-dr-jaroslaw-kwiatkowski/">Komentarze do czytań – XXIX TYDZIEŃ ZWYKŁY | od 18 do 24 października 2026 r. &#8211; ks. dr Jarosław Kwiatkowski</a> pochodzi z serwisu <a href="https://bractwoslowa.pl">Bractwo Słowa Bożego</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
