บล็อกควายๆของนายหนอม

คุยกับนิ้วเกรียน (2)

Bugnoms.com — Wed, 01 Feb 2012 14:49:31 +0000

ถึง นิ้วเกรียน

.
.
.

ถ้าการเริ่มใหม่ หมายถึงความรักครั้งใหม่
ผมคงหยุดคิดที่จะเริ่มต้นใหม่มานานแล้ว
นานจนกระทั่ง ตอนนี้ผมไม่รู้ว่า…

.
.
.

จะสามารถกลับไปเริ่มต้นกับคนใหม่ได้อีกไหม ^^

.
.
.

โดยความเห็นจากส่วนลึกๆของผม คิดว่า
ไม่มีใครที่อยากเริ่มต้นกับความรักครั้งใหม่
ถ้าไม่ใช่เหตุผลจากความรักครั้งเก่า

.
.

ในทางกลับกัน หลายๆคน ที่เริ่มต้นกับความรักใหม่
ก็ย้อนกลับมานึกเสียดายความรักครั้งเก่า
เพราะรักครั้งใหม่ ก็ต้องเจอกับปัญหาที่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน
คุณว่ามันแปลกไหม นิ้วเกรียน..
ที่มนุษย์อย่างเราๆ ชอบวิ่งตามหาความรัก
แต่ไม่ชอบที่จะหยุดรอความรัก
และมักที่จะเอาข้อจำกัดหลายๆอย่างมาผูกมัดตัวเองกับมัน

.
.

ผมเคยอ่านเจอบทความจากหนังสือสักเล่ม (ที่ผมลืมไปแล้ว)
เขียนไว้ว่า มนุษย์ต่างตกหลุมรักกันทางกายภาพของกันและกัน
ผู้ชายเลือกที่จะตกหลุมรักผู้หญิงผ่านทางสายตาของเขา
ส่วนผู้หญิงก็เลือกที่จะตกหลุมรักผู้ชายผ่านทางการได้ยินของเธอ
ทั้งคู่ต่างตกหลุมรักกัน และหมดรักกันภายในเวลาประมาณ 7 ปี
และมันคงเป็นที่มาของคำว่า 7 ปีอันตราย (7 Year Itch) ที่ใครๆเค้าว่ากัน

.
.

นิ้วเกรียนครับ ผมขอถามคุณตรงๆสักอย่าง
คุณว่ามันแปลกไหม
คนรักกันปานจะกลืนกินหลายคู่กลับหมดรักกันได้อย่างง่ายดาย
บทจะไปก็ไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนทั้งคู่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน

.
.

แต่มีอีกหลายคู่ ที่อยู่ด้วยกันจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต
อยู่กันด้วยความรักความเข้าใจ และพร้อมจะก้าวผ่านไปด้วยกัน

.
.

น่าเสียดายที่ว่า
ในตอนนี้คนกลุ่มหลังที่ผมเห็นจะมีจำนวนน้อยกว่ากลุ่มแรกมาก
(และบางทีอาจจะตายไปหมดแล้ว)

.
.

ผมรู้ว่าคุณคงจะบอกว่าเรื่องที่ผมถามมันไม่น่าแปลกใจสำหรับคุณ
งั้นผมขอลองถามคำถามแบบเกรียนๆ ว่า

.
.

รัก คือ อะไร?

ถึง บักหนอม..

ความรัก คืออะไร

ความรักมีมากมายหลายแบบ

บางคนรักแบบทุ่มเทกายและใจ เพื่อให้ได้มาตามสิ่งที่ต้องการ

บางคนรักแบบสบายๆ เข้าใจซึ่งกันและกัน

บางคนรักแบบ ห่างๆ ขอแค่แอบรัก ก็พอใจ

แต่ที่กล่าวมาก็เป็นแค่รูปแบบของความรัก หาใช่ความหมายของคำว่ารักไม่

ลองให้โอกาสคิดหาคำตอบอีกที

คิดๆแล้วก็รู้สึกยากเหลือเกินที่จะให้ความหมาย ลองนึกถึงจากคนที่เคยบอกผมมาดีกว่า

บางคนบอกความรัก เป็นดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจให้หัวใจชุ่มชื้น

บางคนบอกความรัก ก็เป็นดั่งคมมีดที่ทิ่มแทงสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวแสนทรมาน

แล้วมันซึ้งหรือมันเศร้า ความหมายแท้จริงของ ความรัก มันคืออะไร

ดังนั้น วันนี้นิ้วเกรียนไม่อยากคิดให้ยาก

โดย หลักการคิด วันนี้ นิ้วเกรียน มาขออธิบายง่ายๆ ตามหลักภาษาไทย

คุณคิดว่าคำว่ารักตรงข้ามกับคำว่าอะไร

บางคนอาจบอกคำว่าเกลียด

แต่สำหรับตัวผมมันไม่ใช่คำว่าเกลียด……

ก่อนเริ่มต้นจะรัก เราส่วนใหญ่อาจไม่ได้รู้สึกเกลียด ใช้คำว่าส่วนใหญ่เพราะบางคนอาจเริ่มจากเกลียดก่อนก็ได้

ก่อนที่เราจะรู้สึกรัก เราน่าจะเริ่มจากการรู้สึกเฉยๆ

แล้วไอ้ความรู้สึกเฉยๆมันคืออะไร

คำว่าเฉยๆ ในความหมายผม ก็คือ ไม่ยินดียินร้าย ไม่รู้สึกอะไร เหมือนเป็นความรู้สึกไม่มีตัวตน

จะเป็นตายร้ายดีก็ไม่เกี่ยวข้องกับชีวิตเรา

ดังนั้นพอคิดกลับกัน คำว่ารัก ก็คือ ความรู้สึกยินดียินร้าย ความมีตัวตน รู้สึกถึงตัวตนของเขาและสนใจในสิ่งที่เขาทำขึ้นมา

ดังนั้นพอแต่งให้สละสลวยแล้ว

ความรักสำหรับผมก็คือ

ความรู้สึกที่คุณอยากจะร่วมทุกข์และร่วมสุขไปกับใครสักคน ด้วยความเต็มใจ

แม้จะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากคุณก็จะไม่ทอดทิ้งเขาและเวลามีความสุขคุณก็พร้อมที่จะร่วมยินดีไปกับเขา

ดังนั้นเวลาที่คุณรู้สึกอย่างนี้กับใคร ผมยินดีด้วยครับ ใช่แล้ว

ผมว่าเจ้าความรักได้แวะมาทักทายกับคุณแล้วและใครคนนั้นของคุณก็คือคนที่คุณรักนั่นแหละครับ

แต่สุดท้ายนี้อย่าลืมนึกถึงความจริงเรื่องนึงที่ว่า

คนที่คุณรัก เขาอาจะไม่ได้รักคุณ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปที่พบเห็นได้บนโลกใบนี้ใช่ไหมครับ

นิ้วเกรียน

คุยกับนิ้วเกรียน (1)

คุยกับนิ้วเกรียน (1)

Bugnoms.com — Tue, 17 Jan 2012 15:26:16 +0000

ถึง นิ้วเกรียน..

ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมานี้ ผมได้มีโอกาสเข้าไปรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของความรักในหลายๆรูปแบบของคนจำนวนหนึ่ง

คำว่า เปลี่ยนแปลง ที่ว่า ก็คือ มีทั้งการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น และ การเปลี่ยนแปลงที่แย่ลง

ไม่ว่าจะเป็นการที่คนสองคนได้เริ่มตันที่จะคบกัน เริ่มต้นที่จะใช้ชีวิตร่วมกันตามประเพณีที่ดีงาม

หรือการที่คนสองคนตัดสินใจที่จะแยกจากกัน เพื่อลดระดับความสัมพันธ์ หรือหายไปจากชีวิตของกันและกัน

น่าแปลกที่การเปลี่ยนแปลงอย่างหลังมีสัดส่วนเพิ่มขึ้นอย่างน่าใจหาย

แต่สิ่งที่เรามักจะลืมกันทุกครั้งก็คือ

จุดเริ่มต้นที่ดีของความรัก ไม่ได้แปลว่าอนาคตของมันจะสวยงามอย่างที่เราได้วาดฝันไว้..

เช่นเดียวกันกับจุดจบของความรักในวันนี้ ก็ไม่ได้แปลว่า เราจะไม่สามารถเริ่มต้นกับความรักใหม่ได้

ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่….

จริงไหม?

ถึง บักหนอม..

สำหรับตัวผมเชื่อว่าทุกชีวิต ทุกคนสามารถเริ่มใหม่ได้เสมอ อยู่ที่ทุกคนจะเริ่มหรือไม่

ชีวิตของเราเราเลือกได้ เลือกที่จะเริ่มหรือไม่เริ่ม…..

คู่รักบางคู่ที่สุดท้ายไม่สามารถไปด้วยกันได้ เมื่อถึงเวลาคนทั้งสองต้องจากกันไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

คนนึงเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่ เริ่มต้นรักครั้งใหม่ ลืมเรื่องเก่า เก็บสิ่งที่ผ่านมาไปไว้เป็นบทเรียนชีวิตจำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้าต่อไป

นีคือการเริ่มใหม่อย่างชัดเจน

ส่วนอีกคนเลือกที่จะรัก รักกับอดีต รักเพื่อรอ รอว่าวันหนึ่ง สิ่งทีเขาต้องการอาจจะกลับมา

แม้ว่ามันอาจจะไม่มีทางเป็นไปได้ในโลกแห่งความจริง

ผมไม่สามารถบอกได้หรอกว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง การตัดสินใจแบบไหน ใครจะมีความสุขมากกว่ากัน

แต่ในช่วงนี้ คนหลายคนที่ผมรู้จักเลือกที่จะรอ

แต่….ไม่ได้แปลว่าเขาไม่เริ่ม

ผมว่านั่นก็คือการเริ่มต้นใหม่ เริ่มที่จะทำความเข้าใจกับความรักรูปแบบใหม่ที่เปลี่ยนแปลงไป

เริ่มต้นรักในแบบที่รู้ว่าต้องผิดหวัง

เริ่มต้นความรักที่อาจไม่ต้องการสิ่งตอบแทน รักเพียงแค่ที่จะเป็นห่วงและคอยดูแลอยู่ห่างๆ

รักที่เขาเป็นเขา รักที่จะเห็นเขามีความสุข แม้ว่าเราอาจไม่ได้ครอบครอง

คนบางคนสุขเพียงแค่ได้รัก คนบางคนสุขเพราะต้องการคนรัก

บางคนการเริ่มต้นใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับบางคนการลืมรักในอดีตอาจยากยิ่งกว่าการไปเริ่มต้นรักครั้งใหม่

แต่ที่ผมแน่ใจที่สุดคือ ณ ขณะห้วงเวลา นั้น คนทั้งสองคนต่างก็ตัดสินใจ เลือกทำในสิ่งที่ตนคิดว่าดีที่สุดสำหรับตนเองขณะนั้นแล้ว

เพราะฉะนั้น ก็คงไม่มีอะไรที่จำเป็นต้องเสียใจ

เพราะชีวิตของเราทุกคนนั้น….

เริ่มต้นใหม่ได้อยู่เสมอ…

จริงไหม?

แล้ววันนี้คุณเริ่มต้นใหม่แล้วหรือยัง?

No related posts.

สวัสดีปีใหม่ 2555

Bugnoms.com — Wed, 04 Jan 2012 14:49:51 +0000

ผ่านไปอีก 1 ปี แสนจะไวเหมือนโกหก…

บล็อกควายๆบล็อกนี้ก็มีอายุครบรอบ 3 ปี

แต่เจ้าของบล็อกก็ยังคงขี้เกียจเขียนเหมือนเดิม ^^

อุตส่าห์คิดว่าปีใหม่ จะเปลี่ยน Theme ของบล็อกเสียใหม่

สุดท้ายก็มาใช้ Theme เดิมแล้วเปลี่ยนสีแทน TwT

ช่วงเวลาปี 2554 ที่ผ่านมา ตัวผมเองได้เจออะไรเข้ามาหลายๆอย่าง

ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของคนทั่วไป ที่มีทั้งเรืองดีและร้ายในชีวิต

ผิดหวังมาหลายเรื่อง ทุกข์ใจกับปัญหาที่คิดไม่ตก

เพิ่งจะมาผ่านพ้นไปก็ตอนช่วงปลายปี ^^

ตอนที่บวชเรียนว่าจะเขียนเรื่องสั้น เอาเข้าจริงๆก็ได้แค่เขียน

แต่ไม่มีใครได้อ่าน เพราะผมเองมัวแต่หนีน้ำท่วมจนต้นฉบับหายไปหมด

เหมือนกับเรื่องที่ไปเที่ยวสิงค์โปร์ เขียนได้สองตอนก็เลิก..TwT

งานการโปรเจ็คยักษ์ใหญ่ประมาณ 3-4 โครงการ ก็ไม่ได้ทำ

มัวแต่นั่งบ้าบอ ไร้สาระ ปล่อยเวลาทิ้งไปวันๆ

บางทีก็คิดว่า แค่ประคองชีวิต รับผิดชอบงานที่ล้นมือให้รอดก็พอแล้ว

จะเอาอะไรกับชีวิตมากมาย … (ข้ออ้าง)

แต่ ณ ขณะที่กำลังมองพลุวันปีใหม่ ที่พัทยา

ผมคิดกับตัวเองในใจ ปีนี้มันต้องไม่เหมือนเดิม

คือ ถ้าไม่ดีกว่าเดิม ก็ แย่กว่าเดิมไปเลยละกัน

ไม่ว่ายังไงจะขอลองตามใจตัวเองสักครั้ง ^^

เมื่อพลุปีใหม่ดับลง ผมกลับนึกถึงคำถามหนึ่ง

ที่คนๆนึงเคยถามผมว่า ระหว่างความสุขกับปัญหา

ผมชอบอยู่กับอะไรมากกว่ากัน..

ผมตอบไปทันทีโดยไม่ต้องคิดเลยว่า ผมชอบอยู่กับปัญหา

เพราะหลังจากที่เราแก้ปัญหาได้ เราคงจะมีความสุข

เหมือนคนที่เจอเรื่องร้ายแล้ว มันก็ต้องเป็นคราวที่เจอเรื่องดีบ้างเซ่

คนๆนั้น ยิ้ม.. แล้วถามผมขำๆว่า

ถ้ามึงเอาแต่อยู่กับปัญหา มึงจะมีความสุขได้ยังไง!!!

เพราะชีวิตทุกคนมันก็เจอกับปัญหา ทุกๆวัน

แล้วถ้ามึงแก้ปัญหาไม่ได้ ก็แปลว่ามึงจะไม่มีความสุขเลยหรือไง

ผมอึ้ง…

“บางที ปัญหาที่เราแก้ไม่ได้ เราก็มีความสุขกับมันได้นะ

เหมือนกับความสุขน่ะ ถ้าเรามัวแต่สุขกับมันมากเกินไป

มันก็อาจจะทำให้เราเกิดปัญหาได้เช่นกัน”

คนๆนั้นสรุปให้ผมฟัง

ปี 2554 ผมเจอกับปัญหาหลายเรื่องที่ไม่สามารถจะแก้ได้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผมก็ยังมีความสุขที่สามารถผ่านพ้นมันไปได้

ผ่านพ้นโดยที่ปัญหามันไม่ได้หายไป

แต่ตัวผมเองต่างหากที่หายออกไปจากปัญหา

พลุปีใหม่ สว่างขึ้นแล้วก็ดับไป เป็นความงามเพียงชั่วคราว

บางที ความสุขก็เปรียบเสมือนพลุ มาสั้นๆ ไวๆ แล้วก็จางหายไป

เหลือไว้แต่ความทรงจำ…

ผมยิ้มให้กับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วคิดในใจว่า

ตลอดปีที่ผ่านมา ผมได้เรียนรู้อะไรมากมาย…

แต่การเรียนรู้ที่ว่า มันทำให้มุมมองที่มีต่อโลกนี้ ค่อยๆ เปลี่ยนไป…

จากที่เคยมองโลกแบบว่องไว ร้อนแรง วุ่นวาย สับสน

เหมือนเราเป็นที่พยายามควบคุมโลกของตัวเอง

กลายเป็น มองโลกช้าลง ช้าลง เหมือนเราหลุดออกมาจากโลก

แล้วมองย้อนกลับไปแทน…

อ่านแล้วอย่ารู้สึกแปลกใจ ว่าไอ้นี่มันกำลังบ่นอะไรวนไปวนมา

ผมเขียนไปแล้วยังคิดเองเลยว่า ที่มันดูสับสนแบบนี้

บางทีอาจจะเป็นการเข้าสู่สภาวะวัยกลางคน TwT

ถือว่ารับฟังคนที่เริ่มจะแก่บ่นละกันนะฮะ

ปี 2555 หมอดูหลายสำนักว่ากันว่าโลกจะแตก น้ำจะท่วม

บางคนจะเฮง บางคนจะชง (กาแฟ) รวมถึงมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่

ว่าแต่มันจะเปลี่ยนไปในทิศทางไหน ตัวผมเองก็ยังไม่รู้

(แต่กรูเห็นแมร่งเปลี่ยนแปลงทุกๆปี ยิ่งใหญ่ตลอด T T)

แต่ที่แน่ๆ สำหรับตัวผมเอง ปีนี้ผมจะไม่ตั้งเป้าหมายเหมือนปี 2554 แน่นอน !!!

เพราะตั้งเป้าหมายอะไรไว้ ก็ทำไม่ได้สักกะอย่าง

สุดท้ายนี้แล้ว เป็นธรรมเนียมปฎิบัติ

ที่ส่วนมากปีใหม่เค้ามักจะถือโอกาสอวยพรกัน

ปีใหม่นี้บักหนอมขอมอบพรสามประการ ^^

ขอให้มี “ความอยาก” น้อยลง

เพราะเมื่อเรา ไม่อยาก เราก็จะได้ไม่ต้อง ผิดหวัง

ถ้าหากมันไม่เป็นไปตามที่เราตั้งไว้..

ขอให้ “ขยัน” มากขึ้น เพราะถ้าขยันแล้วก็คงมีแรงที่จะไขว่คว้า

หรือพยายามที่จะทำทุกอย่างให้ออกมาดีกว่าที่มันเป็นอยู่

เพราะมันไม่มีอะไรที่ได้มาโดยที่เรานั่งเฉยๆ

สุดท้าย ขอให้ “มีความสุข” กับ “สิ่งที่เรามี” และ “สิ่งที่เราเป็น”

สวัสดีปีใหม่ฮะ

ฝนตกขึ้นฟ้า : เรากำลังมองความชอบธรรมผ่านโลกกลับหัว?

Bugnoms.com — Tue, 29 Nov 2011 12:32:54 +0000

วินทร์ เลียววาริณ เป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้เด็กคนหนึ่งที่ชอบอ่านหนังสือ

กลายเป็นเด็กที่ “ลุ่มหลง” การอ่านหนังสือ..

แม้ในตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจถึงนัยยะของหนังสือ “ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน” เท่าไรนัก

แต่กลับติดใจแนวคิดวิธีการหักมุมใน “สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง” ขนาดหนัก

และ

ฝนตกขึ้นฟ้า คือ นิยายที่ได้แรงบันดาลใจจากหนังฟิลม์นัวร์ ของนักเขียนคนนี้

กลายมาเป็นหนัง ฟิลม์นัวร์ จริงๆ ผ่านฝีมือผู้กำกับที่ชื่อว่า เป็นเอก รัตนเรือง

เรื่องย่อ

ตุล เป็นอดีตนายตำรวจหนุ่มมือสะอาด อนาคตไกล แต่วันหนึ่งเขาถูกบังคับให้ทิ้งคดีใหญ่ที่สุดคดีหนึ่ง เพราะจำเลยในคดีนั้นคือผู้มีอิทธิพลเหนือกฎหมาย หลังจากคดีถูกยกฟ้อง ตุล ตัดสินใจลาออกจากราชการ สิ่งหนึ่งที่ประชาชนธรรมดาๆ อย่างเราไม่รู้ก็คือ ในประเทศเรามีองค์กรลับๆ องค์กรหนึ่งถูกตั้งขึ้นมาเมื่อราวๆ 30 ปีมาแล้ว จุดประสงค์ขององค์กรนี้ก็คือ “เก็บ” มารสังคมที่กฎหมายทำอะไรไม่ได้ เช่นพวกนักการเมืองคอร์รัปชั่น พ่อค้ายาเสพติดที่มาในรูปของนักธุรกิจ หรือว่าพวกที่ร่ำรวยอยู่ในอุตสาหกรรมค้าประเวณีเด็ก และอิทธิพลเหนือกฎหมายทั้งหลาย เป็นต้น

.

.

องค์กรนี้เชื่อว่า ในเมื่อความชอบธรรมไม่มีในสังคม เราก็ต้องสร้างความชอบธรรมขึ้นมาเอง ความคิดนี้เริ่มต้นในสหรัฐอเมริกา และปัจจุบันหลายๆ ประเทศต่างก็มีองค์กรเช่นเดียวกันนี้ ตุล กลายเป็นมือสังหารขององค์กรนี้ราว 4 ปีแล้ว

.

.

งานชิ้นล่าสุด ตุล พลาดท่าถูกยิงที่ศีรษะ เขารอดตายหวุดหวิด แต่ก็นอนโคม่าอยู่ร่วม 2 เดือน เมื่อฟื้นขึ้นมา ตุล เห็นภาพทุกอย่างกลับหัว และถึงแม้ว่าเขาจะพักฟื้นจนร่างกายสมบูรณ์แล้ว สายตาของเขาก็ยังเห็นภาพกลับหัวอยู่เช่นเดิม มือสังหารไม่น่าจะเป็นอาชีพที่ดีนักสำหรับคนที่เห็นทุกอย่างกลับหัว ตุล จึงตัดสินใจลาออกจากองค์กรลับแห่งนั้น เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะวางปืน อำลาอดีต และกลับไปบ้านเกิดในชนบทเพื่อมีชีวิตใหม่ที่เรียบง่าย และสงบสุข แต่กรรมที่ ตุล ทำไว้ในอดีตจะปล่อยให้เขาหลุดจากบ่วงของมันได้ง่ายๆ จริงหรือ ความชอบธรรมที่เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขามีส่วนสร้างมันขึ้นมานั้น แท้จริงแล้วมันเป็นความชอบธรรมจริงหรือ และสมณเพศที่ตุลตัดสินใจเข้าไปใช้ชีวิตอยู่นั้นจะสามารถให้ความสงบร่มเย็นกับคนที่ยังไม่ได้รับการอโหสิกรรมอย่างเขา

.

.

หรือ… “มนุษย์เราอาจจะลืมอดีตได้ แต่อดีตไม่มีวันลืมเรา”

Credit: SfCinemacity.com

(บทความนี้อาจจะเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของหนัง)

ในหนังได้กล่าวถึง บทความที่ชื่อว่า “ยีนพูล กาฝาก กับความยุติธรรม”

มีใจความสำคัญว่า “ผู้ที่แข็งแรงสุดคือผู้ชนะในวิวัฒนาการ แต่ผู้ที่แข็งแรงสุดอาจไม่ใช่ผู้ที่ดีสุด การควบคุมตัดตอนสายพันธุ์ชั่วร้ายจึงเป็นสิ่งจำเป็น” (อ่านบทความฉบับเต็มๆได้ที่หนังสือของคุณวินทร์นะฮะ ^^)

บทความนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้องค์กรเลือกที่จะสร้าง ความชอบธรรม ในการจัดการ “เก็บ” ยีน(คน)ที่ “เลว” โดยอ้างอิงทฤษฎีที่ว่าเมื่อ ความยุติธรรม ไม่มีจริงในโลก การมีอยู่ขององค์กรจึงเป็นสิ่งสำคัญในการสร้าง “ความยุติธรรม” ในสังคมต่อไป

สำหรับตัวผมเองนั้น เมื่อดูหนังจบ รู้สึกว่า “ความชอบธรรม” สำหรับแต่ละคน “ตีความ” ได้ไม่เหมือนกัน
เหมือนกับการที่เราตัดสินสิ่งที่ดีและเลว จาก ศีลธรรมจากก้นบึ้งของส่วนลึกในจิตใจแต่ละคน

ดังนั้น เมื่อเราใช้ความชอบธรรมที่ไม่เหมือนกัน แล้ว “ความยุติธรรม” ในโลกนี้มันจะมีจริงได้อย่างไร

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจนจากสังคมของประเทศแห่งหนึ่ง ก็รู้แล้วว่า…

- คนที่อ้างว่าตัวเองมีการศึกษาหลายๆคน ล้วนใช้ความชอบธรรม ในการตัดสินผู้ที่ไร้การศึกษาว่าเป็นผู้ที่ต่ำต้อย หรือพลเมืองเกรดสองของประเทศ ในทางกลับกัน คนที่สถานะทางสังคมต่ำกว่า ก็รังเกียจวิธีทางของผู้ที่สูงกว่า เฉกเช่นเดียวกัน

- ความชอบธรรมในการใช้สิทธิของตนเองแสดงออกการกระทำแบบผิดๆ ที่มักจะมีคำตอบของการกระทำว่า ทำแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน (เพราะคนที่เดือดร้อนมันไม่กล้าพูด เลยแปลว่ามันไม่เดือดร้อน)

- ความยุติธรรมที่เห็นได้ชัดเจนว่า ผู้ที่ร่ำรวยในระบบทุนนิยม มักจะเป็นผู้บริสุทธิ์ในระบบกระบวนการยุติธรรมอย่างสม่ำเสมอ หรือไม่ก็หลบหนีไปต่างประเทศได้อย่างง่ายๆ อย่างที่ควายตัวไหนก็หาไม่เจอ

ดังนั้น ความชอบธรรม และ ความยุติธรรม ที่เราสร้างขึ้นมา จึงไม่อาจเป็นบรรทัดฐานในการจัดการสังคมเน่าๆแบบนี้ได้

เมื่อตัวละครหลักในเรื่องเอ่ยปากถามตุลว่า เห็นฝนตกขึ้นฟ้าแล้วรู้สึกยังไง..

“ก่อนหน้านี้ ผมมองอะไรเพียงผิวเผิน ฉาบฉวย แต่ตอนนี้ การเห็นภาพกลับหัว มันทำให้ผมมองทุกสิ่งอย่างละเอียดขึ้น”

เมื่อเราเลือกที่จะมองสิ่งที่เรียกว่า ความชอบธรรม และ ความยุติธรรม กลับหัวบ้าง

บางที เราอาจจะมองเห็นว่า…

คำว่า “ธรรม” อาจจะแทนที่ด้วยคำว่า “กรรม”

ในเมื่อเราไม่รู้จักความดี และความเลว

ในเมื่อความยุติธรรม และความชอบธรรมเป็นสิ่งจอมปลอม

บางทีแล้ว “กรรม” อาจจะกลายเป็นคำตอบของ “การกระทำ”

คิดแล้วน่าเสียดายที่โลกของผมไม่ได้กลับหัว

เพียงแต่ผมเลือกที่จะกลับหัวตัวเอง

แล้วมองโลก

ก็แค่นั้น?

[พลอย] : ระวังหมดอายุ

น้ำท่วม เรามองเห็นอะไร?

Bugnoms.com — Wed, 09 Nov 2011 16:19:01 +0000

ผมมองเห็นถนนที่เต็มไปด้วยน้ำ..

น้ำที่ล้นออกมาจากคลอง จากทำนบ จากเขื่อน

น้ำที่ผุดออกมาทางท่อต่างๆ

ท่อน้ำทิ้ง ท่อระบายน้ำ ท่อในบ้าน

และช่องว่างเล็กๆอีกมากมายที่ “น้องน้ำ” จะออกมาได้

เหมือนกับหล่อนกำลังบอกเราว่า

ไม่มีอะไรที่สามารถต่อกรกับธรรมชาติได้

รู้ซึ้งถึงจิตใจมนุษย์

เมื่อมีปัญหา “เรา” เลือกที่จะทำอะไร

บางคนเลือกที่จะช่วยเหลือตัวเอง

บางคนเลือกที่จะช่วยเหลือคนอืน

บางคนก็เลือกที่จะทำลายคนอื่น

แต่อย่างไรก็ตาม

หลายคนเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย…

สุภาษิตที่ว่าเข้าตามตรอก ออกตามประตู

อาจจะใช้ไม่ได้ เมื่อน้้ำกำลังมาจ่อที่ปากประตูบ้าน

ถ้าเปรียบเสมือน “น้ำ” เป็น “ปัญหา” ที่วิ่งเข้าใส่ชีวิต

เราเลือกที่จะปิดประตู ก่อกระสอบทราย กั้นผนังปูน

เพื่อหนีปัญหา หรือป้องกันปัญหาไม่ให้ลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อน้ำเข้ามาในบ้าน และเมื่อเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ

เราจะรู้สึกตัวว่า “ปัญญา” เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการจัดการกับ “ปัญหา”

ทรัพย์สินที่สูญหาย หรือ ถูกทำลายด้วยอุทกภัย

ยังไม่น่าเสียดาย ถ้าเรามองเห็นถึงความสำคัญของ

สิ่งที่เรียกว่า “ชีวิต”

แต่ถ้าเมื่อไรเราให้คุณค่ากับ “ทรัพย์สิน” มากกว่า “ชีวิต”

เมื่อนั้นก็เหมือนกับว่า จิตใจ ของเราถูกทำลาย

เมื่อไม่มีจิตใจ เราก็ไม่มีความหมายที่จะมีชีวิตอยู่

ห้องทำงานที่หรูหรา โรงงานที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรที่มีมูลค่ามหาศาล

ท้ายที่สุดแล้วก็กลายเป็นเพียงห้องร้าง ที่เหลือเพียงแต่ความเงียบ…

เงียบซะจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองถามว่า

ทุกวันนี้ เราทำงานหนัก ไปเพื่ออะไร…

บนสะพานเป็นกลายเป็นถนน

ส่วนถนนใต้สะพานกลายเป็นแม่น้ำ

ระหว่างที่รถทหารแล่นผ่านผืนน้ำใต้สะพาน

ผมเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบน

เห็นสายตาของผู้ที่อาศัยอยู่บนสะพาน

เราสบตากันสักพัก…

ผมพลันนึกถึงคำสอนของแม่

เมื่อไรก็ตามที่เราขึ้นไปอยู่บนที่สูง

อย่าลืมที่จะชะโงกลงมามองดูเงาของตัวเอง

และเผื่อแผ่ความสุขไปยังคนที่อยู่ต่ำกว่าเราบ้าง

เพราะคนเราไม่สามารถอยู่บนที่สูงไปได้ตลอดชีวิต

กระสอบทรายเพียงหนึ่งกระสอบ

คงไม่สามารถกีดขวางสายน้ำที่มากขนาดนี้ได้

หลายเสียงค่อนขอดว่า ทำไมถึงไม่ป้องกันบ้าน

ทำไมถึงปล่อยให้น้ำเข้าบ้าน

หรือน้ำมาแค่นี้ ถ้าหากเป็นเค้า “เอาอยู่” แน่ๆ

ผมฟังคำถามของเค้าแล้ว ไม่กล้าตอบอะไร

ทำได้เพียงแค่ยิ้ม….

การเมือง

เลือกข้าง

การเลือกตั้ง

เสียงส่วนใหญ่

ประชาธิปไตย อำมาตย์

การบริหารจัดการของรัฐ

ภาพลักษณ์ที่ทุกฝ่ายสร้าง

อาจจะรวมถึง ควายแดง สลิ่ม ทับทิมกรอบ ทั้งหลาย..

เมื่อเกิดปัญหา คนไทยถึงได้รู้ตัวว่า

เราเกลียดกันมากแค่ไหน…

บางที เราอาจจะต้องย้อนถามตัวเองก่อนว่า

จุดยืนของเรา อยู่ที่ไหน

ย้อนกลับไปมองว่า เราอาจจะเลือก ผิดคน ผิดฝ่าย หรือเปล่า

หรือว่าจริงๆ มันไม่มีฝ่าย ไม่มีข้าง ให้เราเลือกตั้งแต่แรก

แต่เราสร้างมันขึ้นมาเอง..

การเดินทางด้วยเท้าของเราเอง

อาจจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด..

ในเวลาที่เกิดปัญหา

อย่าหวังให้ใครมาช่วย

จงช่วยเหลือตัวเองก่อน..

เสียงโทรศัพท์ของเพื่อนๆ พี่น้อง หลายคน ที่โทรเข้ามาถามไถ่ในวันที่

น้ำท่วมบ้าน

ความช่วยเหลือทั้งหลายที่ผมได้รับ หรือแม้แต่ความพยายามที่จะช่วย

เหลือทั้งหลาย (ที่อาจจะไม่สำเร็จ ^^)

ทำให้ผมมองเห็นถึงความสุขเล็กๆ จากสิ่งที่เรียกว่า “มิตรภาพ”

ท้ายที่สุดแล้ว

ยังไม่มีคำตอบว่า น้ำท่วม เรามองเห็นอะไร?

แต่อย่างน้อยขอให้มองเห็น “น้ำใจ” จากคนรอบข้าง

เหมือนที่ผมได้เห็นยามที่ประสบ “ปัญหา”

ก็คุ้มเกินพอแล้ว..

อุโมงค์ผาเมือง : เราเลือกที่จะโกหก

Bugnoms.com — Sun, 18 Sep 2011 09:50:15 +0000

อุโมงค์ผาเมืองเป็นเรื่องที่นำมาจากบทละครเวทีเรื่อง “ราโชมอน” ของม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมทย์ ซึ่งเป็นเรื่องของคำให้การในศาลของบุคคลสามคน คือ โจร แม่หญิง และ ขุนศึก ที่ไม่ตรงกันเลยสักกะนิด!!

เมื่อดัดแปลงจาก “ราโชมอน” มาเป็น “อุโมงค์ผาเมือง” หนังเลือกที่เล่าเรื่องถึง นครผาเมืองในสมัยกลียุค ซึ่งเกิดคดีฆาตกรรมอุกฉกรรจ์อันเป็นปริศนาที่น่าสะพรึงกลัวและซับซ้อนซ่อนเงื่อนสุดที่จะค้นหาความจริงได้ โจรป่าสิงห์คำผู้โหดร้ายที่สุดในแผ่นดินถูกจับได้ในคดีฆาตกรรม ขุนศึกเจ้าหล้าฟ้า และข่มขืน แม่หญิงคำแก้ว ภรรยาของขุนศึกในป่านอกเมือง ขณะเดินทางเพื่อไปยังนครเชียงคำ แต่ทั้งสามกลับให้การตรงกันว่า ตัวเองเป็นผู้ฆ่าขุนศึกเอง!!!

โจรป่า ฆ่าขุนศึกเพราะตัวเองเป็นโจรป่าที่ยิ่งใหญ่ รบชนะขุนศึกด้วยฝีมือ

แม่หญิง ฆ่าขุนศึกเพราะความอับอายที่สามีตนมองด้วยสายตาที่น่ารังเกียจ

ขุนศึก ฆ่าตัวตายเพราะความอับอายในศักดิ๋ศรีของตน

ในสามคนนี้ ควรจะมีคนหนึ่งที่พูดเรื่องจริง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครที่พูดความจริงเลยแม้แต่นิดเดียว

เราอาจจะถามว่า ทำไมคนเหล่านั้นต้องโกหก?

โจรป่า อาจจะอยากให้ตัวเองดูดีก่อนตาย

แม่หญิง อาจจะกลัวว่าคนมองว่าตนไม่มีศักดิ์ศรี

ขุนศึก อาจจะต้องการรักษาภาพของการเป็นขุนพลที่ยิ่งใหญ่

แต่ความจริงเล่า? คืออะไรกันแน่

ผมคิดว่า มันอาจจะเป็นตามที่สัปเหร่อในเรื่องนี้ว่าไว้

“คนเราเลือกที่จะเห็นในสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น และเลือกที่จะพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากได้ยิน”

สิ่งที่สะท้อนจากเรื่องนี้ก็คือ

เราทุกคนเลือกที่จะโกหกเสมอในขณะที่พูดถึงตัวเอง

เพราะมันเป็นบาปที่เราทำได้ง่ายสุด โดยที่เราไม่เคยรู้ตัว

สมมุติง่ายๆ ว่ามีคนมาเหยียบเท้าเรา แล้วเรารู้สึกโกรธ

แต่พอคนถามว่าเป็นไรหรือเปล่า

เรามักจะบอกว่า “ไม่เป็นไร” (ทั้งๆที่อยากจะตบกบาลมันเหลือเกิน)

เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เพราะเรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราว่าไม่ดี และไม่มีมารยาท

ท้ายที่สุดแล้ว หนังเรื่องนี้ไม่ได้สอนอะไรเรา นอกจากความจริงที่ว่า

สิ่งที่คุณมองเห็นว่าเป็นจริงนั้น มันเจือปนไปด้วยความไม่จริง

“อัตตา” ที่คุณคิดว่าดีว่าถูกนั้น จริงๆแล้วมันคือ “อนัตตา”

ดูหนังจบแล้ว ผมได้ยินเสียงคนในโรงบอกว่า

“หนังไม่เห็นมีห่าอะไรเลย”

ผมอยากถามหันไปถามเค้ากลับว่า

“จะเอาอะไรกับชีวิต?”

แต่ก็ไม่กล้า…

ความมหัศจรรย์ที่บังเอิญ?

Bugnoms.com — Sun, 04 Sep 2011 15:41:45 +0000

คุณเชื่อในเรื่องความบังเอิญหรือเปล่า

.
.
.

ผู้หญิงคนนึง เธอเกิดวันที่ 15
ระยะทางระหว่างบ้านเธอห่างจากบ้านผม 150 กม.พอดีเป๊ะ
เลขทะเบียนรถตัวแรกของเธอคือ 9 ส่วนของผมคือ 6
เมื่อรวมกันแล้วจะได้ 15
เลขทะเบียนรถตัวสุดท้ายของเธอคือ 7 ส่วนของผมคือ 8
เมื่อรวมกันแล้วก็ยังได้ 15
ปัจจุบันเรารู้จักกันมา 6 ปี ซึ่งก็คือ 1 + 5
ซึ่งก็คือ 15 !!

.
.
.

ถ้าจะเอาซับซ้อนกว่านั้นอีก
ผมเกิดวันที่ 16 เดือน 8
ส่วนเธอเกิด 15 เดือน 12
เมื่อเอาเลขวันเกิดผมแยกออกแล้วลบกัน
(16 = 1 – 6 = -5)
แล้วนำมาบวกด้วยเดือนเกิดของเราทั้งคู่
(8 + 12 – 5 = 15)
ผลที่ได้ก็ยังออกมาเป็น 15 อยู่ดี !!!

.
.
.

แต่ถ้าจะเอาให้ซับซ้อนไปกว่านั้นอีก!!!
บ้านเลขที่เธอคือ 146/82

ผลรวมของบ้านเลขที่เธอคือ 21
ส่วนบ้านเลขที่(เก่า)ผมคือ 143/85
(เห็นไหมว่าตัวแรก + ตัวสุดท้ายคือ 15 อีกแล้ว ^^)
ผลรวมของบ้านเลขที่ผมก็คือ 21
21 เท่ากันอีก!!!!

.
.

เมื่อแยกตัวเลขผลรวมทั้งคู่มาลบกัน แล้วมาคูณกันต่อ
(2 – 1 = 1) x (2 – 1 = 1)
จะได้ค่าเท่ากับ 1

.
.

บ้านเลขที่ใหม่ของผมคือ 95
เมื่อแยกเลขออกมาเป็น 9 กับ 5 แล้วนำมาบวกกับผลตอนแรก
9 + 5 + 1
ก็ยังได้ค่าเท่ากับ 15 !!!!!

.
.

แต่ถ้าจะเอาซับซ้อนไปกว่านั้นแบบสุดๆๆๆๆ
ผลรวมของเบอร์โทรศัพท์ของเธอคือ 53
ผลรวมของเบอร์โทรศัพท์ของผมคือ 39
เมื่อเรียงกันจะได้ 5 3 3 9
เอาตัวแรกบวกตัวสุดท้าย 9+5 = 14
เอาสองตัวกลางหารกัน 3/3 = 1
เมื่อนำมาบวกกันแล้ว 14 + 1 = 15
ก็ยังได้ 15 อยู่ดี (โว้ย!!!)

.
.

ผมไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญ
เพราะว่า
เรื่องราวระหว่างคนสองคนมีเรื่องมหัศจรรย์อีกมากมาย
ณ วันนี้อาจจะแค่เป็นความบังเอิญ
ที่ทำให้เรามาอยู่ด้วยกัน ^^

.
.

แต่จะอยู่คู่กันหรือไม่
การกระทำของคนทั้งสองคงเป็น
“สิ่งที่ไม่บังเอิญ”

Googleไทย : ทุกอย่างเหมือนเดิมแต่ใกล้ชิดมากขึ้น?

Bugnoms.com — Fri, 26 Aug 2011 15:35:18 +0000

ดูสัมภาษณ์ Google ประเทศไทย แล้วสะดุดใจกับคำถามหนึ่งข้อ

2. Googleไทยไม่ได้ดูเรื่องการจ่ายเงินของธุรกิจ Adsense ใช่ไหม?

- เรายังไม่ได้เตรียมทีมในจุดนี้ กระบวนการทุกอย่างจะเป็นลักษณะเดิม การจ่ายเงินให้กับพันธมิตรที่ร่วมติดโฆษณาออนไลน์ของGoogle (Affiliate) จะยังดำเนินการจากต่างประเทศ และยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆในแง่ลบ

ผมเคยเขียนเกี่ยวกับ รายได้ทางเน็ต ว่าต้องเสียภาษีหรือไม่ ไว้ใน ถ้าสนใจก็กดอ่านได้นะครับ ^^

http://tax.bugnoms.com/journal/internet-marketer-should-pay-tax/

ประเด็นมันมีอยู่ว่า เมื่อ Google มาเป็น Google Thailand แล้ว ทีนี้ใครๆก็อยากจะได้เงินไวๆจาก Adsense ใช่ไหมฮะ ใครๆก็อยากจะให้จ่ายจากประเทศไทย แต่เมื่อจ่ายเงินจากไทยแล้ว การคำนวณภาษีทุกอย่างจะเปลี่ยนไป….

รายได้ที่ได้จากส่วนนี้จะถูกหักภาษีเงินได้ ณ ที่จ่าย ซึ่งเป็นหลักฐานการมีรายได้ให้แก่ทางกรมสรรพากร ซึ่งผลที่จะตามมาก็คือชาว Internet Marketer ทั้งหลายก็จะถูกนำรายได้ส่วนนี้มาเข้าระบบ แปลว่ารายได้ของคุณก็ถูกสรรพากรตรวจสอบได้โดยง่ายขึ้น และใกล้กันมากขึ้น ^^
รวมไปถึงรายได้ส่วนอื่นที่รับจากต่างประเทศนั้น อาจจะมีโอกาสถูกตรวจสอบมากขึ้น และถูกนำมาเข้าระบบมากขึ้นเรื่อยๆ

ในทางทฤษฎี ภาษีส่วนนี้ก็จะถูกนำมาเป็นรายได้ของรัฐและพัฒนาประเทศต่อไป แต่ในทางปฎิบัติก็คงเป็นไปอย่างที่เราๆรู้กัน แล้วแต่คนว่าจะมองด้านไหนและแบบไหนครับ

ดังนั้นชาว IM ถ้าอยากได้เงินเร็ว ต้องถามตัวเองก่อนว่า พร้อมที่จะเสียภาษีหรือยังครับ ^^

No related posts.

จานยาบาน

Bugnoms.com — Thu, 25 Aug 2011 15:45:20 +0000

วันนี้ผมไปรอแม่ที่คลีนิกเสริมความงามแห่งหนึ่ง รอนานมากเพราะคุณหมอคิวเยอะ

ประมาณเกือบๆชั่วโมงได้ หิวก็หิว เมื่่อยก็เมื่อย

พอเจอหน้ากันแม่ก็บอกว่า

เออ เมื่อกี้เจอพระในคลีนิคด้วยนะ…

เฮ้ย!! พระมาทำอะไร หาหมอสิวหรือ ผมถาม

แม่บอกว่าเปล่า มาจี้ไฝ เห็นนอนรอหมออยู่

ห๊ะ!! พระจี้ไฝ

เชี่ยไรกันวะเนี่ย!!!!

อืม.. หมอก็เป็นผู้หญิงนะ พนักงานก็ผู้หญิงด้วย

แต่พระบอกว่าไม่เป็นไร

เข้!!!!

แล้วหมอเค้ายอมทำหรือแม่?

“อืม หมอเค้าก็ยอมนะ เพราะว่าพระเค้าบอกไม่เป็นไร ก็ต้องทำตามหน้าที่”

ถ้าเรื่องนี้เป็นนิยาย สงสัยแม่งจะชื่อว่า

พระอยากหล่อ กับ หมออยากรวย?

แล้วอะไรคือ

จรรยาบรรณ?

มืออาชีพ หรือ มีอาชีพ

Bugnoms.com — Mon, 22 Aug 2011 11:10:36 +0000

มีคนเคยบอกผม “ว่า”

ให้เลือกทำอะไรไปเลยสักอย่าง

จะมัวมานั่งบ้าบอทำอะไรหลายๆอย่างทำไม

เงินก็น้อยกว่า แถมบางครั้งก็เหนื่อยมากกว่า

พอหันมองดูรอบๆตัว เพื่อนๆหลายคน ก็ไปไกลแล้ว..

ผมมักจะเริ่มตอบคำถามกลับด้วยคำว่า “แต่”

แต่…ผมมีความสุขมากนะ ได้ทำไอ้พวกนี้

ไอ้งานที่พวกคุณดูว่าไม่มีค่า ทำไปก็เสียเวลาเปล่า

มันทำให้ผมรู้สึกมีความสุขกับชีวิตมากๆเลย

มากกว่าตอนที่ผมเป็นพนักงานกินเงินเดือนเสียอีก

“เค้า” ว่ากันว่า…

สมัยนี้ คนส่วนใหญ่ไม่ต้องการทำงานหนัก

แต่ต้องการได้รับผลตอบแทนสูง

เรียกง่ายๆว่า ขี้เกียจแต่อยากได้เงิน ^^

หรือไม่ก็อยากจะมี อิสรภาพทางการเงิน

ไม่ว่าจะเป็นนายของตัวเอง

มีธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ หรือกระทั่ง

คิดระบบให้เงินทำงานผ่านสินทรัพย์ต่างๆ

ในโลกของความเป็นจริง..

พวกที่ชอบเรียกตัวเองว่า มืออาชีพ

หรืออย่างที่ภาษาฝรั่งเรียกว่า “Professional Service”

กลับทำตรงกันข้ามกันอย่างน่าประหลาดใจ

“เรา” เลือกที่จะทำงานเยอะๆ แต่ได้เงินน้อยๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าพออยู่ในโลกของการนายตัวเอง

ก็มักจะมีคำแนะนำ และประสบการณ์ที่เจ็บหนักสอนเราว่า

คุณต้องใช้กลยุทธ๋ให้ “เป็น”

แปลกตรงที่ส่วนใหญ่ มักจะเลือก

กลยุทธ์การตัดราคา

เลือกที่จะได้รับรายได้ต่อรายน้อยลง แต่รายได้รวมมากขึ้น

เลือกที่จะแข่งขันกันทางด้านราคา มากกว่าทางด้านคุณภาพ

แปลกที่ว่า กลยุทธ์นี้กลับใช้ได้ผลเป็นอย่างมากกับนายทุน

หรือคำว่า ถูกและดี ไม่มีในโลก จะเป็นแค่คำโกหก?

บางทีเราอาจลืมไปว่า

เมื่อราคาค่าบริการลดลงถึงจุดหนึ่ง

คุณจะไม่สามารถขึ้นราคาได้

และทุกคนต้องยอมรับราคานี้ไปโดนปริยาย

เพราะว่าการขึ้นราคา

ย่อมยากกว่า การลดราคา

ในโลกที่ คุณภาพ ไม่สำคัญเท่ากับ ราคา นั้น

ยังจะมีใครต้องการ มืออาชีพที่เก่งกาจ แต่ราคาสูงลิ่ว

หรือเปล่า?

ผู้ใหญ่ที่ผมเคารพท่านนึงสอนไว้ว่า

เมื่อไรก็ตามที่เราวัดคุณค่าทุกอย่างด้วยเงิน

เพื่อให้ตัวเองก้าวไปสู่ความมั่งคั่ง

ท้ายที่สุด เราก็อยู่ในวังวนเดียวกัน

วังวนที่ไม่รู้จักพอ..

ที่เขียนเรื่องนี้ออกมา

บางคนอาจจะหาว่าผมบ้า..

ไม่ตามกระแสของทุนนิยม

เหมือนปลาตายเพราะว่ายทวนน้ำ..

แต่ถ้าให้ผมเลือกเป็นปลาเป็นที่ว่ายตามน้ำ

แล้วไปตายพร้อมกันที่ปลายแม่น้ำ

มันก็ทำให้ผมคิดว่า…

บางครั้งการเป็นปลาตาย

มันก็ไม่เลวนัก..