เงินซื้อความรักไม่ได้เหรอ?

ถ้าให้เลือกระหว่างคนนิสัยดีกับคนรวย เราจะเลือกคนไหน?
ถ้าไม่โลกสวยหน่อย เราคงเลือกคนที่มีฐานะมากกว่า
ถ้านิสัยดีเหมือนกัน เราควรเลือกคนที่รวยกว่า
มีความเห็นต่างๆนานาเข้ามามากมาย
คล้ายสะท้อนให้เห็นมนุษย์ยุคใหม่ที่ให้ความสำคัญกับเงินมากขึ้น

—

“ถ้าเลือกได้ เราก็อยากรักคนรวยนะ
แต่ถ้าเราไม่รัก เราก็ไม่เลือกเพราะเค้ารวย”
มิตรสหายท่านหนึ่งกล่าวกับผมแบบนั้น
หลังจากที่ได้อ่านสิ่งที่ผมเขียนข้างต้น

“เพราะเธอรวยแล้วหรือเปล่า
เธอเลยไม่สนใจเรื่องคนที่เธอรักว่าจะรวยไหม?”
ผมถามเธอกลับไป
เธอนิ่งคิดพักหนึ่งแล้วตอบกลับว่า

“ไม่รู้หรอกนะว่าเรารวยหรือเปล่า
เราแค่คิดว่า
เราไม่ควรทำให้คนที่เรารักต้องลำบากเรื่องเงิน”

—

ลองมาย้อนถามตัวเองกันใหม่
ถ้าเรารวยจนพอมีกินมีใช้ แบ่งให้ใครไม่ลำบาก
แล้วให้เลือกระหว่างคนนิสัยดีกับคนรวย เราจะเลือกคนไหน
คำตอบจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า?

โดยส่วนตัวของผมเอง
ผมไม่กล้าปฎิเสธหรอกว่า ไม่อยากจะร่ำรวย
เพราะความร่ำรวยคือโอกาสในการมีชีวิตที่ดีขึ้น

ถ้าคุณมีเงินจ่าย อะไรในชีวิตมันก็จะง่ายขึ้น
กฎของโลกมันก็เป็นแบบนั้น หรือว่ามันไม่จริง?

—

แต่ที่น่าแปลกก็คือ…

ทันทีที่เราไม่ลำบากเรื่องของเงินทอง
เราจะหันกลับมามองเรื่องของจิตใจมากขึ้น

เมื่อเราร่ำรวยในแบบที่ “พอ”
เราจะเฝ้ารอคนที่ดีมาร่วมชีวิต
มากกว่าการคิดว่าเขามีเงินในบัญชีเท่าไร

เช่นเดียวกัน…
เมื่อเราไม่มีเงิน “พอ”
เราจะเฝ้ารอคนดีคนเดิมเพิ่มเติมเพราะความจน
หรือหันมามองหาคนที่สามารถฝากชีวิตไว้ได้

—

สุดท้ายแล้ว…
ผมยังเชื่อว่า การเลือกคนรวยไม่ใช่เรื่องผิด
เพราะฐานะก็เป็นสิ่งที่พิชิตใจใครหลายคนได้

เช่นเดียวกัน
การเลือกคนจนก็ไม่ใช่เรื่องผิด
ถ้าเราคิดว่าจิตใจของเรานั้นสำคัญที่สุด

เพราะต่อให้เลือกแบบไหนก็ตาม
เราคงต้องยอมรับว่า

เงินซื้อความรักไม่ได้
แต่ช่วยให้คนที่เรารักสบายขึ้นได้
…ไม่มากก็น้อย…

บทสนทนากับผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง

“เป็นไงบ้าง ช่วงนี้สบายดีไหม”
“สบายดีครับ ขอบคุณมากนะครับ”

“เหนื่อยไหม เห็นงานเยอะเลยนะ ทำหลายอย่าง”
“ฮ่าๆๆ เหนื่อยเหมือนกันครับ”

“แล้วสนุกไหมกับสิ่งที่ทำอยู่”
“ไม่รู้เหมือนกันครับ รู้แต่ว่าพอได้เงินก็สนุกดีนะ ฮ่าๆ”

-2-

บทสนทนากับเด็กน้อยคนหนึ่ง

“หนูไม่รู้หรอกว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร”
“อืม ไม่แปลกหรอก เพราะตอนพี่ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“แต่ไม่อยากเรียนหนักเลย ไม่รู้จะเรียนไปทำไม”
“บางทีเราอาจจะเรียนเยอะๆเพื่อให้เรารู้ว่าไม่ชอบอะไร”

“แล้วพี่ชอบทำอะไรล่ะตอนนี้”
“ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”

-3-

บทสนทนากับนักปฎิบัติธรรมคนหนึ่ง

“ปีนี้อายุเท่าไรแล้วล่ะ”
“34 ย่างเข้า 35 ครับ”

“ยิ่งแก่แล้วต้องยิ่งปล่อยวางนะ”
“ครับ จะพยายามครับ”

“แล้วคิดว่าจะทำได้ไหม”
“ไม่รู้เหมือนกันครับ”

—

ผมเคยตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า
งานที่เรารักคืออะไร
ความสุขในชีวิตคือแบบไหน
เราต้องการอะไรในชีวิต

ในช่วงเวลาหนึ่ง ผมตอบตัวเองแบบหนึ่ง
แต่ในอีกช่วงเวลาหนึ่ง ผมกลับตอบตัวเองอีกแบบหนึ่ง

ทุกวันนี้
ผมเลยเลิกตั้งคำถามกับการใช้ชีวิต

มีอะไรทำได้ก็ทำไป
มีอะไรผิดพลาดก็ยอมรับมัน

—

ยิ่งอายุเยอะ ยิ่งไม่มีความสุข?
เป็นคำพูดที่จริงและไม่จริงสำหรับคนทุกคน

เพราะเราไม่รู้หรอกว่า
นิยามของความสุขของแต่ละคนคืออะไร
ความคาดหวังของความสุขเป็นแบบไหน

และสิ่งที่เราไม่รู้มากที่สุด นั่นคือ
เราจะมีชีวิตอยู่ไปจนถึงเมื่อไร?

ทั้งหมดที่เขียนมานี้
ผมรู้เพียงแต่ว่า…
ถ้าคุณอยากมีความสุข
จงมีความสุขในแบบที่คุณเป็น
อย่าไปเคี่ยวเข็ญให้ใครทำให้คุณมีความสุข
เพราะทุกคนนั้นมีความทุกข์ที่แตกต่างกันไป

และเรากำหนดได้เพียงแค่ใจเรา

:)

เพราะบางครั้ง.. การมองโลกในแง่ดีมากๆ
อาจจะก่อให้เกิดผลร้ายตามมาก็ได้

แต่ที่น่าสงสัยก็คือ…
ถ้าเรามองโลกในแง่ “ดี” จริงๆ
เราจะรู้สึก “แคร์” กับผลร้ายที่เกิดขึ้นหรือเปล่า

ถ้าคำตอบคือ “แคร์”
เราจะบอกตัวเองได้เต็มปากหรือว่า
เราเป็นคนที่มองโลกในแง่ “ดี” จริงๆ
หรือเราแค่คาดหวังให้โลกนี้ “ดี” อย่างที่เราอยากเห็น

เพราะบางครั้งเราคงลืมไปว่า…
ต่อให้เรามองโลกแบบไหน มันก็เกิดผลร้ายได้ทั้งนั้น

ไม่ว่าเราจะมองโลกในแง่ไหนก็ตาม
การยอมรับผลร้ายในทุกๆเรื่อง คือ ภูมิคุ้มกันสำคัญ
ที่จะทำให้เราเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า “ชีวิต”
… มากขึ้น

—

ถ้าจำไม่ผิด ผมเขียนเรื่องนี้เป็นครั้งแรกในช่วงปี 2015 ในตอนนั้นเป็นตอนหนึ่งที่คิดว่าตัวเองนั้นเข้าใจโลกเสียเหลือเกิน แต่เอาเข้าจริงแล้ว เมื่อมาย้อนอ่านสิ่งที่เขียนในวันนี้ มันกลับสะท้อนได้อย่างชัดเจนเลยว่า มันไม่ได้แปลว่าผมเข้าใจโลกแต่อย่างใด แต่มันเป็นความอ่อนด้อยที่เชื่อมโยงกันระหว่างการมองโลกกับผลลัพธ์เพียงเท่านั้น

มนุษย์เราเติบโตขึ้นเสมอ บางทีแล้วเราเองอาจจะคิดแบบนี้ในวันนี้ แต่วันข้างหน้าเราก็เปลี่ยนแปลงไป ไม่แปลกเลยที่ใครหลายคนถูกหาว่า “กลับคำ” หรือ “เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา” ซึ่งเรื่องนี้ผมเข้าใจเอาเองว่า มันคงเป็นเพราะค่าประสบการณ์จากเหตุการณ์ที่เราได้เจอมาในแต่ช่วงเวลาของชีวิต

สำหรับวันนี้, ถ้าหากผมสามารถย้อนไปตอบคำถามนี้ได้อีกครั้ง ผมคงจะตั้งคำถามกลับไปก่อนว่า แล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่า “เรามองโลกในแง่ดี” หรือ “เรามองโลกในแง่ร้าย” เพราะสิ่งที่ตัดสินว่าดีหรือร้ายนั้น มันถูกมองในอีกมุมหนึ่งหลังจากผ่านความคิดของเราไปเรียบร้อยนั่นเอง

ผมคิดว่า ไม่มีใครอยากจะเป็นคนมองโลกในแง่ดีหรือแง่ร้ายหรอกครับ ทุกคนอยากจะมองโลกในแง่ของความจริงเท่านั้น เพียงแต่เราถูกคนอื่นนิยามการมองโลกของเราในมุมมองของเขาต่างหาก และไม่ว่าจะดีหรือร้าย มันก็พิสูจน์ไม่ได้หรอกว่าสิ่งที่เรามองนั้นมันถูกต้องและเป็นจริงเสมอไป

ดังนั้น ถ้าหากวันนี้คุณคิดว่าคุณมองโลกได้ดีงามตามที่มันควรจะเป็น เห็นทีคุณคงต้องยอมรับกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจากการมองโลกในแบบนั้นของคุณด้วยความยินดี

และชีวิตของคนเรามันก็มีเท่านี้แหละครับ :)

ในปีนี้ผมร่างหัวข้อเรื่องที่เรียนรู้ไว้ใน Twitter @Bugnoms และเขียนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่อยากเอามาเขียนขยายความเพิ่มเติมในส่วนที่ยังไม่สมบูรณ์อยู่ ไม่รู้ว่าจะเป็นประโยชน์กับใครหรือเปล่านะครับ แต่แอบหวังไว้ลึกๆเหมือนกันว่ามันคงเป็นประโยชน์บ้างแหละครับ #เอ๊ะเอาไงเนี่ยมึง

โอเคอย่าเสียเวลาในวันใหม่ เรามาเริ่มต้นกันดีกว่า….

1. อย่าคิดว่าตัวเองมีปัญหาชีวิตหนักกว่าคนอื่น
ข้อแรกเป็นเหมือนสิ่งที่เตือนใจผมในการใช้ชีวิตตลอดมา แต่สิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เรียนรู้สำหรับปีนี้ คือ เมื่อตอนที่เราคิดว่าชีวิตมีปัญหานั้น จริงๆแล้ว มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของปัญหาเท่านั้น

ปีนี้เรียกได้ว่าผมเจอปัญหา “หนัก” ที่สุดในชีวิตหลายๆเรื่อง ซึ่งมีผลกระทบทั้งการเงิน การงาน ความคิด และความรู้สึกที่มีต่อโลกใบนี้ไปเลย แต่เมื่อมาถึงวันนี้ ผมกลับรู้สึกว่าปัญหาที่ผมเจอไม่ได้หนักสักเท่าไร และมันอาจจะน้อยด้วยซ้ำเมื่อเอาไปเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ

ดังนั้น สิ่งที่อยากจะเตือนไว้คือ เมื่อไรก็ตามที่เราคิดว่าตัวเองมีปัญหาหนักกว่าคนอื่น มันจะทำให้เราโฟกัสไปที่เรื่องของตัวเองมากขึ้น นั่นแปลว่าเราเองก็จะเห็นว่าปัญหามันใหญ่มากขึ้นตามไปด้วย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเราใส่ใจมัน และอีกส่วนหนึ่งมาจากการที่เราเห็นความสำคัญในเรื่องอื่นๆ น้อยลง

ถ้าเป็นไปได้อยากให้ทำใจนิ่งๆ คิดเสียว่า ปัญหาชีวิตมันเป็นเรื่องปกติของการเป็นมนุษย์  :)

2. การจดบันทึกรายรับรายจ่ายคือความดีงาม
ก่อนจะอธิบาย คงต้องสารภาพแบบไม่อายก่อนว่า ในฐานะที่เป็นกูรูการเงินมาหลายปี ผมเองก็ไม่ค่อยตั้งใจจดบันทึกบัญชีรายรับรายจ่ายอย่างจริงจังสักเท่าไร ส่วนใหญ่จะให้น้ำหนักไปที่การพิจารณาว่า “สินทรัพย์” โดยรวมในปีนี้เพิ่มขึ้นกว่าเก่าหรือไม่ ถ้าเพิ่มขึ้นก็ดีใจเพราะเหมือนได้กำไรชีวิต แต่ถ้าไม่เพิ่มขึ้นเลยก็รู้สึกตกต่ำห่อเหี่ยวไปสักพักแล้วก็กลับไปมีชีวิตเหมือนเดิม #อ้าว

แต่ข้อเสียของสิ่งที่ผมทำก็คือ การวัดฐานะสินทรัพย์มันสะท้อนได้ ณ วันใดวันหนึ่ง (หากใครเรียนบัญชีมาคงจะเข้าใจดี) แต่ในขณะที่การทำบัญชีรายรับรายจ่ายมันสะท้อนให้เห็นความสามารถที่แท้จริงในการสร้างรายได้ของเราและการจ่ายไปว่ามันเกิดอะไรขึ้นในชีวิตเราบ้าง

การทำบัญชีรายรับรายจ่ายและติดตามดูในทุกๆเดือนมันทำให้เตือนใจในการใช้จ่ายได้ดีขึ้น และในขณะเดียวกันมันได้รับความภูมิใจกลับมาว่าเราสามารถสร้างรายได้เพิ่มขึ้นและจัดการการเงินได้ดีขึ้นแค่ไหน และนั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้ในปีนี้เช่นเดียวกัน

หลายๆคนมักจะไม่เห็นความสำคัญของการบันทึกรายรับรายจ่าย แต่ผมอยากบอกเลยครับว่า จากการทดลองทำมาหลายๆปี ปีนี้เป็นปีหนึ่งที่ทำจริงจัง เก็บทุกเม็ด และใส่รายละเอียดครบ ผมรับประกันเลยชีวิตของคุณมันจะดีขึ้นจริงๆครับ เพราะผมพิสูจน์มาแล้วจนถึงวันนี้ครับ

3. ความสุขของความสัมพันธ์ คือ การอยู่ร่วมกันแล้วรู้สึกเย็นๆ สบายๆ
ปีนี้เป็นปีที่ผมมีลูกชายคนแรกให้กับครอบครัว ซึ่งมันทำให้ผมตั้งคำถามกับตัวเองขึ้นมาว่า “ความสุขของชีวิตคืออะไร” ซึ่งเป็นมุมมองอีกด้านในแง่ของการทำให้คนอื่นบ้าง และผมก็ได้คำตอบว่า สิ่งสำคัญของชีวิตอีกส่วนหนึ่ง คือ การมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนที่เรารัก

ตอนแรกผมเข้าใจว่า รูปแบบของความสัมพันธ์ที่ดี คือ การทำเพื่อคนที่เรารักทุกอย่าง ทำตามที่เขาต้องการทั้งหมด (ป.ล. คำว่าคนที่เรารักนี่ไม่ได้หมายถึงแค่คนรักนะครับ แต่หมายความรวมถึงทุกคนที่อยู่รอบตัวเรา) และเมื่อเขามีความสุข เราก็จะมีความสุขไปด้วย

ปีนี้ผมเพิ่งเรียนรู้จากลูกชายผู้ซึ่งอายุครบ 2 เดือนไปไม่นานนักว่า รูปแบบของความสัมพันธ์ที่ดีนั้น มันควรจะอยู่ในรูปแบบที่สบายๆ อยู่ด้วยแล้วรู้สึกเย็นๆ ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องโมโห และไม่ต้องทำอะไรเพื่อกันอีกฝ่ายมีความสุข แต่ควรทำเพื่อให้ความสัมพันธ์โดยรวมนั้นมันมีความสุข

ถ้าคุณเป็นคนที่รู้สึกเครียดที่ต้องทำเพื่อคนที่คุณรัก ผมอยากบอกว่ามันคือความรักที่ดี แต่คุณคงจะไม่ค่อยจะมีความสุขสักเท่าไร ดังนั้นการทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง มันจะทำให้คุณค่าของการทำเพื่อคนอื่นนั้นทวีคูณมากขึ้น

4. ออกกำลังกายต่อไปเถอะ
ผมเริ่มเล่นเวทเทรนนิ่งมาประมาณ 3 ปีกว่าๆ ซึงสิ่งที่พัฒนาขึ้นมาก็คือความหนาและความใหญ่ของร่างกาย ประกอบกับ รูปหน้าที่ค่อนข้างจะบานตามปกติ ซึ่งแปลว่าการเล่นเวทหรือออกกำลังกายของผม มันจะทำให้ตัวใหญ่ หนา และดูเหมือนว่าอ้วนขึ้นเยอะ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติที่ใครจะแซว จะขำ หรือมองว่ามันเป็นเรื่องตลก

สิ่งที่ผมรู้ก็คือ ถ้าการออกกำลังกายและสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นั้นเป็นเรื่องที่ดี เราก็มีหน้าที่ทำต่อไป โดยวัดผลจากความสุขใจและภูมิใจที่ได้ทำ ไม่ใช่วัดผลจากความชื่นชมจากปากของคนอื่น เพราะมันคือร่างกายของเรา และเรามีหน้าที่ที่จะรับผิดชอบมันเอง

ยังไงซะ การออกกำลังกายก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไร คิดแบบนั้นก็สบายใจดีเหมือนกันนะฮะ :)

5. อย่าไปใส่ใจความรู้สึกมากนัก
ถ้าเป็นใน Twitter ผมมีพิมพ์ต่อไปด้วยว่า “ไม่ชอบใครก็อย่าไปยุ่ง ชอบใครก็ทำตัวดีๆกับเขา ชีวิตมันสั้น อย่าไปเยอะกับมันมาก” ซึ่งข้อนี้ผมเองก็เรียนรู้จากความสัมพันธ์กับคนหลายๆคนที่เข้ามาในชีวิตช่วงปีที่ผ่านมา และเขาก็ผ่านไปจากชีวิตผมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ผมไม่ได้บอกว่าเราควรเป็นคนดี ห้ามเกลียดใคร หรือให้อโหสิกรรมกับทุกฝ่าย แต่ผมว่าสิ่งที่เราควรทำคืออยู่เฉยๆ และอย่าไปทำลายกันและกันให้มันยิ่งแย่ลงจะดีกว่า นั่นคือสิ่งที่ผมเลือกทำในปีนี้ ซึ่งไม่ได้ทำให้ความเกลียดชังที่มีต่อคนเหล่านั้นน้อยลง แต่กลับกัน มันทำให้ผมเข้าใจว่าความรู้สึกพวกนั้นมันทำให้เสียงานเสียการและเสียเวลาไปเปล่าๆ

ถ้าหากคุณเกลียดใครสักคน จงอย่าทำเหมือนเขามีผลกับชีวิตคุณ แต่จงทำให้เขาไร้ค่าและราคาที่คุณจะต้องเสียเวลากับเขา ผมว่ามันเป็นหนทางที่อาจจะดูเหมือนโหดร้ายไปสักหน่อย แต่ท้ายที่สุดแล้วมันจะดีกับตัวเราเอง

6. อย่าวัดงานที่ดีด้วยเงิน แต่วัดจากคุณค่า ทั้งคุณค่าที่คนอื่นได้รับจากเรา และคุณค่าที่เราได้รับจากงาน
เป็นอีกปีหนึงที่ผมได้มีโอกาสทำงานดีๆหลายงาน ซึ่งไม่ได้รับผลตอบแทนกลับมาในรูปแบบของเงิน แต่ได้รับกลับมาเป็นโอกาสที่มากขึ้น ความรู้ที่เพิ่มขึ้น และประสบการณ์ที่หาได้ยาก ซึ่งมันทำให้ผมตั้งคำถามว่า การที่เราได้รับอะไรแบบนี้ เป็นเพราะอะไร

คิดไปคิดมาก็ได้รับคำตอบว่า “คุณค่า” ของงานนั้นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด ดังนั้นถ้าใครกำลังสับสนว่างานที่ตัวเองกำลังทำอยู่นั้น มันโอเคกับชีวิตคุณหรือเปล่า คุณอาจจะลองตั้งคำถามกับตัวเองว่า งานที่คุณทำนั้นให้คุณค่ากับใครบ้าง และผมหวังว่าอย่างน้อยคุณควรจะได้คำตอบว่า “งานที่เราทำอยู่นั้นมันให้คุณค่ากับเรา”

7. พยายามอ่านหนังสือเยอะๆ ฟังคนอื่นเยอะๆ และพูดให้น้อยลง
มันอาจจะเป็นเรื่องที่ตลกตรงที่ ทุกวันนี้มีคนพูดมากกว่าคนฟัง และมีคนสนใจเรื่องราวข่าวสารที่มากมายในกระแส จนลืมที่จะให้เวลาเงียบๆอยู่กับสิ่งที่ตัวเองสนใจ

ปีนี้ผมได้อ่านหนังสือมากขึ้น ซึ่งข้อดีของมันคือการที่เราได้อยู่กับตัวเองและได้ใช้เวลาเพื่อเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างผ่านตัวอักษร และส่วนตัวผมคิดว่ามันเป็นการสร้างสมาธิที่ดีวิธีหนึ่ง ในขณะที่การฟังคนอื่นมากๆ ทำให้เราหยุดคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง และในบางครั้งสิ่งที่เราได้รับจากการตั้งใจฟังนั้น มันอาจจะมีคุณค่าบางอย่างที่คาดไม่ถึงอีกด้วย

ส่วนการพูดให้น้อยลงนั้น ไม่ใช่บอกว่าให้คุณเป็นคนเงียบๆ ไม่กล้าพูด แต่อยากให้เลือกพูดในสิ่งที่ควรพูด และหยุดพูดในสิ่งที่ไม่เหมาะสม และผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่ดีมากๆในการอยู่ในยุคที่ไหลเชี่ยวแบบนี้ครับ

8. อยากให้ใครไว้ใจเรา ต้องแสดงความเป็นมืออาชีพและความเป็นผู้ใหญ่ให้เขาเห็น แต่อย่าลืมคงความอ่อนน้อมไว้ด้วยนะ
อันนี้ชัดเจนตามทีเขียนไว้อยู่แล้ว คงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่ม แต่ปีนี้ผมได้เรียนรู้จากเรื่องนี้แหละครับ รับปากใครว่าจะทำงานอะไรจงทำให้ได้ สัญญาอะไรกับใครไว้ก็รักษาสัญญาซะ เรื่องง่ายๆที่ทำยาก แต่ถ้าทำได้คุณจะได้รับการยอมรับจากคนอีกมากมายครับ

9. การพูดตรงๆไม่ใช่เรื่องยาก แต่สิ่งที่ยากคือพูดตรงโดยปราศจากอารมณ์ และทำให้กระทบความรู้สึกคนฟังน้อยที่สุด
การพูดตรงเป็นเรื่องที่ดี แต่การพูดให้คนฟังรู้สึกดีและตรง เป็นเรื่องที่ยาก แต่จงพยายามหัดทำมัน อย่างน้อยเราจะได้มีความสุขที่ได้พูดความจริง และเขาจะไม่มีความทุกข์จากคำพูดของเรา

10. มีเรื่องอีกมากมายที่เราไม่รู้ แต่เรื่องที่เราต้องรู้ คือ รู้ว่าเราต้องการอะไรในชีวิต
ชีวิตเราต้องการอะไร นั่นคือสิ่งที่เราต้องถามตัวเอง ไม่ใช่เพียงเพื่อให้ตั้งเป้าหมายในปีใหม่ แต่ให้ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงเวลาที่เหมาะสม เพราะผมเชื่อว่าในแต่ละเวลา เราต่างมีความต้องการที่แตกต่างกันไป จงเลือกใช้เวลาที่เหมาะสมร่วมกับความคิดที่ถูกต้อง นั่นคือ คำตอบของชีวิต

บทเรียนทั้งหมดในปี 2016 นี้อาจจะดูไม่มีอะไรมาก แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุดในการใช้ชีวิตสำหรับผมต่อๆไป เพราะชีวิตเราไม่จำเป็นต้องเยอะ แต่ต้อง “ยึด” หลักในการปฎิบัติที่ชัดเจน เพื่อที่จะได้ตอบตัวเองได้ว่าเราทุำอย่างในทุกวันนี้ เพื่ออะไร?

สวัสดีปีใหม่ครับ :)

คุณคงสงสัยว่าทำไมชื่อหัวข้อนี้มันแสนจะยืดยาวแบบนั้น มันเกิดจากความหงุดหงิดของภาระหน้าที่ในช่วงที่ผ่านมา และมันทำให้สิ่งที่ผมแพลนว่าจะทำให้เธอในวันเกิดปีนี้มันพังพินาศไปหมด

การผมไม่ได้ไปอยู่ข้างๆเธอในคืนวันเกิด – วันที่ใครหลายคนให้ความสำคัญ – ด้วยภารกิจที่เราตกลงกันไว้ และความจำเป็นบางอย่างทำให้ทุกอย่างต้องเลื่อนไปทั้งหมด

ความหงุดหงิดงุ่นง่าน ระหว่างที่รถติดอยู่ที่แยกรัชโยธิน ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของเธอในบทสนทนาที่ผ่านมาที่เราได้ใช้เวลาให้ผ่านล่วงเลยไปด้วยกัน

(1)

ผม
ทำไมคนที่ตั้งใจทำความดีมาตลอด
ถึงต้องเจอกับโชคร้ายด้วยวะ

เธอ
ความโชคร้ายก็คือความโชคร้าย
ความดีก็คือความดี
มันไม่ได้เกี่ยวกันสักหน่อย

(2)

ผม
ตื่นเต้นไหมที่จะเป็นแม่คนแล้ว
เลี้ยงลูกให้ดีที่สุดนะ
ลูกจะมีความสุขได้ก็เพราะเธอ

เธอ
เรามีความสุขใจที่มีลูก
ส่วนลูกจะมีความสุขใจที่มีเราเป็นแม่ไหม
มันเป็นสิทธิของลูก ไม่ใช่ของเรา

(3)

ผม
รู้สึกยังไงบ้าง
ที่เราไม่ได้เป็นเหมือนคู่รักคู่อื่นๆ

เธอ
มันก็ดีอยู่แล้วนี่
ที่เราไม่เหมือนกับคู่อื่นๆ

(4)

ผม
ทำไมเราถึงเป็นคนแย่แบบนี้

เธอ
ถ้าแย่ก็แก้ให้มันดีสิ จะบ่นไปทำไม

(5)

ผม
เราจะทำชีวิตในอนาคตให้ดี

เธอ
เอาวันนี้ให้รอดก่อนไหม?

รถเคลื่อนตัวไปเพียงเล็กน้อย ผมเงยหน้ามองหาดาวบนท้องฟ้าในเมืองใหญ่ ความรักระหว่างเรามันก็คงเหมือนกันกับดาวบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกและควันมาบดบังแบบนี้แหละ เปรียบเสมือนอุปสรรคที่เข้ามาในชีวิต สิ่งที่ต้องก้าวผ่านข้ามไป สิ่งที่ต้องปรับตัว เรียนรู้ เพาะบ่มให้ชีวิตคู่ของเราดำเนินต่อไปได้

ถึงแม้ตอนนี้
เราจะยังมองไม่เห็นดาวบนท้องฟ้า
แต่ก็ไม่ใช่ว่า
มันจะไม่มีอยู่จริงสักหน่อย

เพราะเราต่างสัมผัสมันได้
เหมือนกับความรักนั่นแหละ

:)

วันที่ 1 ธันวาคม 2559 ผมนั่งมองจอคอมพิวเตอร์เครื่องเดิม วางมืออยู่บนคีย์บอร์ดตัวเก่าราวกับแป้นพิมพ์จะเน่าคามืออยู่เนืองๆ นั่งมองโลกโซเชี่ยลด่าทอกันถึงเรื่องราวในช่วงที่ผ่านมา พร้อมกับคำถามในใจที่ผุดขึ้นมาว่า

“ทำไมเดี๋ยวนี้เวลามันผ่านไปเร็วจังวะ?”

นึกย้อนกลับไปต้นปี เหลือบมองดูเป้าหมายปีใหม่ที่เขียนไว้ในแพลนเนอร์ร้างๆ เราอยากจะเป็นแบบนั้น อยากจะเป็นแบบนี้ คิดดูแล้วโลกแห่งความจริงกับโลกแห่งเป้าหมายในความฝันมันช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน

• อยากจะมีเวลาออกกำลังกายอาทิตย์ละ 5 วัน (มองดูพุงสลับกับบัตรเมมเบอร์ในกระเป๋ากีฬาที่กองไว้มุมห้อง)
• อยากจะให้เวลากับคนที่เรารักมากขึ้น ดูแลครอบครัวมากขึ้น (นึกถึงพ่อที่เกือบจะล้มเมื่อวันก่อน ได้ยินพ่อบ่นว่าปวดขาและเมื่อยมากกว่าเก่า)
• เก็บออมเงินและลงทุนอย่างเป็นระบบ (มองดูบัตรเครดิตที่ยังไม่จ่าย สลับกับใบแจ้งหนี้สินเชื่อค้างชำระ)
• ฯลฯ

ถ้าดัชนีชี้วัดชีวิตที่ดี คือ การเปรียบเทียบกับเป้าหมายที่ตั้งไว้ แบบนี้ชีวิตผมมันคงเลวร้ายเหมือนคนไข้โคม่าที่รอการรักษาอยู่ในโซนผู้ป่วยอนาถาอย่างแน่นอน นึกแล้วสะท้อนใจแปลกๆ

นั่งไล่หน้าจอลงไปเรื่อยๆในโลกออนไลน์ ผมเห็นคนมากมายประสบความสำเร็จเต็มไปหมด ทั้งคนที่กลายมาเป็นคนดังในพริบตา คนที่ผมเคยปากหมาดูถูกเขาไว้ว่าไม่มีความสำเร็จ พลางนึกสงสัยคนเหล่านี้มันไปเสร็จวิชาขั้นสุดยอดจากไหนมาวะ?

“ทำไมชีวิตกูมันไม่ไปถึงไหนเสียทีวะ”

เป้าหมายหล่อๆสวยๆ สเตตัสสุดคมคาย คำพร่ำเพร้อพรรณนาทั้งหลายในโลกออนไลน์ที่เคยเขียนไว้ กลายเป็นเข็มแหลมคอยทิ่มแทงและหลอกหลอนว่า ทำไมเราถึงไม่สามารถเป็นอย่างที่เราเขียนได้นะ การจิกกัด แซะ ก่นด่าสังคมที่คนกดไลค์เป็นร้อย คนแชร์เป็นพัน มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเลยว่าชีวิตผมนั้นมันก้าวหน้าไปมากแค่ไหน ท้ายที่สุดแล้วมันคงเป็นแค่ความภูมิใจในชั่วระยะสั้นๆ เหมือนกับคนที่โหยหาความรักความใส่ใจ และก็หลงลืมมันไปก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องใหม่มาให้รู้สึกกันอีกครั้ง

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่?”

ถ้าคุณพยายามอ่านมาถึงบรรทัดนี้ คุณคงนึกสงสาร สมเพช คิดเวทนาอยู่ในใจ หรือไม่ก็อาจจะสะใจลึกๆที่คนที่คุณเกลียดมีชีวิตที่ย่ำแย่ หรืออยากจะจับมือตบบ่าให้ผมไม่ท้อแท้และมีกำลังสู้ต่อไป คุณกำลังเป็นแบบไหน หรือว่าจริงๆแล้วคุณไม่รู้สึกอะไรเลยเพราะเราก็ไม่ได้รู้จักกัน

ความจริง คือ ผมไม่ได้เป็นแบบนั้น และเรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่เรื่องโกหก ชีวิตจริงๆของผมในปีนี้ดีจะตาย มีรายได้มากที่สุดตั้งแต่เคยทำงานมา มีความสุขความสำเร็จสมปรารถนา ทรัพย์สินมั่งคั่งพอกพูน ร่างกายแข็งแรงกว่าเก่าจากฟิตเนสที่ผมเข้าไปได้ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ ผมมีอะไรดีๆเยอะแยะอยากจะอวดให้คุณฟัง แต่ก็นั่นแหละ มันเลยทำให้ชีวิตผมรู้สึกว่า มันช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ผมยังไม่ได้กอบโกยความสำเร็จและงานอีกมากมายที่อยากทำ นึกเสียดายเวลาที่ผ่านไปจังเลย เฮ้ออออ

“ผมกำลังคิดอะไรอยู่?”

ผมไม่ได้รู้สึกดีใจที่หลอกคุณได้หรอกครับ และผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเก่งกาจหรือดีพอ เพราะเป้าหมายที่ผมทำได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ผมแค่อยากบอกทั้งหมดที่คุณอ่านมาว่า อย่าไปเชื่ออะไรที่คนเค้าพูดจากันนักเลย เพราะชีวิตนั้นมันก็แค่นี้ เราปั้นแต่ง หลอกลวง อวดตัว มีความกลัวที่จะสูญเสีย และสุดท้ายแล้วเราก็เป็นแค่อาหารของเพลี้ย ปลวก ไส้เดือน ก็เท่านั้น

เพราะชีวิตมันสั้นนัก
เราจึงไม่ควรเสียเวลากับการตัดสินใคร

และทั้งหมดที่ผมเขียน
มันมีแค่นี้ที่อยากจะบอกกับคุณ

หนูควรลาออกไหม?
น้องคนหนึ่งเอ่ยปากถามผม
หลังจากเล่าเรื่องชีวิตการทำงานของตัวเองให้ผมฟัง

—

ปัญหาการทำงานของวัยทำงานอย่างเราๆ คงหนีไม่พ้นเรื่องของ “การทำงานหนัก” และ “การค้นหางานที่ใช่” ซึ่งผมเคยเขียนเรื่องนี้ไปหลายครั้งหลายคราว แต่พอดีมีอะไรมาสะกิดใจให้ต้องแตกประเด็นมาเขียนเรื่องนี้อีกครั้งหนึ่ง

คนเรานั้นต้องการแรงบันดาลใจแค่ไหนมาขับเคลื่อนให้ได้ไปต่อ? คำถามนี้เป็นคำถามที่ผมเริ่มต้นถามตัวเองเวลาท้อ หรือ รู้สึกเหนื่อยหน่ายจากการทำงาน นั่นสินะ คนเราควรจะสร้างแรงบันดาลใจด้วยอะไรดี ถึงจะมีแรงใจให้ไปทำงานต่อไปได้ท่ามกลางความรู้สึกร้ายๆเหล่านั้น

มันคงเป็น “งานที่ใช่” หรือไม่ก็เป็น “งานที่เรารัก” ประโยคแรกของคำตอบในใจนั้นปลุกไฟที่กำลังมอดให้เราตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นั่นสินะ เราเคยจินตนาการภาพแห่งความสุขเกี่ยวกับการได้ทำงานที่รักและไม่ต้องรู้สึกว่าทำงานตลอดชีวิตไว้ดีแค่ไหน วันนี้มันอาจจะเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งที่เรากำลังเดินทางไปสู่จุดนั้นนั่นแหละ

เอาล่ะ คิดได้แล้ว แบบนี้ต้องเดินไปต่อ
ลุกขึ้นสิ รออะไรอยู่!!

ในขณะที่เราจะลุกขึ้นสู้นะ ความคิดฉับพลันนั้นกลับตั้งคำถามขึ้นมาในสมองว่า “แล้วมันเป็นงานที่เรารักจริงๆเหรอวะ ถ้าหากมันเป็นงานที่เรารัก และมันใช่สำหรับเราจริง ทำไมเราถึงรู้สึกแบบนั้นล่ะ”

เออว่ะ
หรือว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ

“เฮ้ย… ไม่หรอก ในชีวิตจริงมันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะรักอะไรตลอด ดูอย่างคนที่เรารักสิ เรายังมีช่วงเวลาที่รู้สึกไม่ดีกับเขา แต่มันไม่ได้แปลว่าเราไม่ได้รักเขานี่นา”  โชคดีเหลือเกินที่ส่วนของความรู้สึกดีๆในจิตใจ ยังมีพลังมากพอที่จะหยุดให้เรานั้นเดินต่อไปได้

“เอางานกับความรักมาเปรียบเทียบกัน
แบบนั้นมันไม่คิดตื้นๆเกินไปหน่อยเหรอ”

ยังอีกเหรอเนี่ย… เสียงความคิดลบตบกลับด้วยคำถามแดกดัน ทำนองว่ามีแต่คนโง่เท่านั้นที่เอา “ความรัก” ไปเปรียบเทียบกับ “งาน” มันจะเกี่ยวกันได้อย่างไรเล่า ในเมื่อจุดประสงค์ของการ “ทำงาน” และ “ความรัก” มันเป็นคนละเรื่องเดียวกันไม่ใช่เหรอ? ถ้ามันเป็นเรื่องเดียวกันจริงๆ เราควรจะแต่งงานกับออฟฟิศแห่งนี้ แทนที่คนที่เราคิดจะใช้ชีวิตข้างๆกัน

“เอาตัวอย่างไปดูซะ มีคนอีกมากมายทำในสิ่งที่เขารัก
แถมยังประสบความสำเร็จ แต่ว่ามันต้องใช้เวลานานหน่อยแค่นั้นเอง”

ความคิดดีส่งพลังเฮือกสุดท้ายยกตัวอย่างคนมากมายบนโลกนี้ที่ทำแล้วประสบความสำเร็จให้เราดู มันช่างเป็นโชคดีเหลือเกินที่ “ตัวอย่างที่ดีมีค่ามากกว่าคำสอน” ทำให้ความคิดร้ายๆในจิตใจสงบลงไปได้ในช่วงเวลาหนึ่ง

เอาล่ะ… มันคงถึงเวลาที่เราจะกลับไปทำงานต่อแล้ว หลังจากที่เติมพลังใจด้านบวกเข้าไป พ่วงด้วยกำลังใจที่สร้างขึ้นมาจากเหตุและผลของเรา สู้โว้ย เพื่อความฝัน เพื่อสิ่งที่เรารัก และเพื่อชีวิตที่ดีกว่า จงทำงานมันต่อไป

—

ถ้าหางานใหม่ไม่ได้ ไม่ควรลาออกนะ
ผมตอบน้องเขาไปสั้นๆ
เพื่อเตือนสติถึงภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบัน

—

มีคำพูดยาวๆประโยคหนึ่งที่ผมจำขึ้นใจและใช้เตือนสติทุกครั้งในการทำงาน นั่นคือ “ต่อให้ความคิดของเราดีแค่ไหน ต่อให้ความมั่นใจของเรามากขึ้นเท่าไร และต่อให้เรามั่นใจการทำงานหนักแค่ไหน สิ่งที่เราควรเตือนตัวเองก็คือ เราคิดถูกต้องหรือเปล่า? เพราะองศาเล็กๆที่ผิด ก็ทำให้ชีวิตของเราเดินไปคนละทิศละทางแล้ว”

ดังนั้นมันไม่สำคัญหรอกว่า เราจะคิดดี คิดลบ คิดร้าย คิดเลว ชอบทำงานหนัก ชอบทำงานสบาย รักในสิ่งที่ทำ ทำในสิ่งที่รัก หรืออีกสารพัดถ้อยคำคมที่เราเพาะบ่มขึ้นมาด้วยประสบการณ์ของตัวเองและคนอื่น

ตัวอย่างที่เราเห็น คนอื่นที่เขาเป็น ทุกความสำเร็จย่อมมีเรื่องราวหนักหนาที่ผ่านมา แต่ผู้พ่ายแพ้และล้มเหลวเจียนตายทั้งหลาย พวกเขาคล้ายไม่มีโอกาสเล่าเรื่องเหล่านั้นให้เราฟัง

…คงเป็นเพราะมันไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีสักเท่าไร

1. ผมใช้เวลาช่วงหนึ่งนั่งดู Timeline เก่าๆใน Facebook ตัวเอง เพื่อที่จะค้นพบอะไรบางอย่าง แรงบันดาลใจ อดีตที่เปลี่ยนไป สิ่งที่เหมือนมีสาระในวันนั้นกลายเป็นสิ่งที่ไร้สาระในวันนี้

• เรื่องราวที่ผ่านมา ผมชอบเขียนวนไปวนมาอยู่ 2-3 ปี ทั้งเรื่องเงิน เรื่องกูรู เรื่องความสำเร็จ เรื่องแพชชั่น เรื่องหักมุมมั่วซั่ว แซะคนโน้น หยิบเรื่องคนนี้มามองในมุมของตัวเองบ้าง ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะความอยากมีตัวตนในแต่ละห้วงของความทรงจำ อีกส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะความกระสันครั่นคร้ามในการพยายามจะสื่อความคิดของตัวเอง

• สิ่งที่เปลี่ยนไปในตอนนี้ นั่นคือความนิ่ง เมื่อก่อนผมสนุกกับการกระแทกแดกดันรุนแรง แต่วันนี้ความรู้สึกเหล่านั้นมันเลือนหายไป พร้อมกับคำถามว่าเราจะทำให้คนอื่นรู้ทำไมวะว่าเราคิดอะไรกับเขาอยู่?

• การคิดในวันนั้น ไม่ได้ทำให้หยุดเขียน แต่มันทำให้เรียนรู้และ ยึดมั่นในสิ่งที่เราเขียนต่อไป แม้ว่าจะไม่มีใครเห็น แต่ในอนาคตข้างหน้า ถ้าได้ย้อนกลับมามองดู ผมอยากได้รับความรู้สึกภูมิใจเหมือนกับในวันนี้อีกครั้ง

2. นิยายเรื่องแรกในชีวิตจบลงไปแบบงงๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นมีความหลากหลายในอารมณ์มากมาย แต่สิ่งที่คิดได้ ณ วันนี้ นั่นคือ ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม ผมรู้ตัวดีไม่ควรพูดถึงมันอีกต่อไป ปล่อยให้เครื่อง “บิดเบือนความทรงจำ” ของคนทั้งหลายได้ทำงานด้วยตัวของมันเอง

สิ่งที่คิดได้ คือ ผมควรใช้เวลาขอบคุณหลายๆ คนที่ช่วยให้นิยายของผมนั้นสมบูรณ์มากกว่า ทั้งคนอ่านที่ติดตามกันมา กำลังใจในวันนั้นผมจะจดจำมันไม่ลืม ทั้งมิตรสหายหลากหลายที่ช่วยให้นิยายเรื่องแรกนั้นกลายเป็นเรื่องที่ถูกอ่านมากกว่า 10,000 ครั้ง สิ่งที่พวกเขาช่วยเหลือและทำให้ผมนั้นทำให้ผมรู้จัก “มิตรภาพ” ที่แท้จริง ที่ไม่ต้องแลกมาด้วยคำสวยๆ หรืออวยกันไปอวยกันมา แต่มันคือคนที่พร้อมจะช่วยเหลือเราโดยที่ไม่ได้หวังอะไรเลยแม้แต่น้อย

3. ภาพของการคิดใหญ่ โตตามฝัน พลิกชีวิตนั้น ค่อยๆห่างออกจากความรู้สึกไปเรื่อยๆ ผมนึกถึงวันที่บอกแม่ไว้ว่า “ถ้าหาเงินด้วยความสามารถได้เดือนละ 50,000 บาท ผมจะออกมาทำนู่นนี่ตามความฝัน” แต่พอถึงวันนี้ ผมคิดว่าความฝันของผมไม่ได้หยุดที่จำนวนเงิน และความยิ่งใหญ่เสียแล้ว

ผมชอบมองหาความเป็นฮีโร่ในคนธรรมดา คนที่ตั้งใจทำธุรกิจ หรือคนที่ประสบความสำเร็จและเลือกที่จะมีชีวิตเรียบง่ายในรูปแบบที่เขาต้องการ เพราะมันทำให้เรารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้น โดยที่ไม่ต้องประกาศกร้าวบอกใครให้รู้สึกถึงสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข”

แน่นอน… การฝันใหญ่ยังคงไม่ใช่เรื่องผิดในยุคสมัยนี้ แต่ผมเริ่มหันมองความก้าวหน้าจากการสะสมความฝันทีละนิดอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น

ขอบคุณรอยยิ้มของเธอในวันนั้น และการสวมกอดของแม่ในคืนที่ควรจะหลับใหล ผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่ตอบโจทย์ความสุขของชีวิตผมในอนาคตไปเสียแล้ว

4. สำหรับคนที่ทำงานหนักเพื่อคนอื่น ผมรู้สึกว่าเขาควรได้รับอะไรบางอย่างตอบแทน ถ้าไม่ใช่เงิน ก็คงเป็นความสุข แต่นอกเหนือจากสิ่งเหล่านั้น ผมคิดว่า “รอยยิ้ม” ที่เราส่งให้เขา ถือว่าเป็นเรื่องดีๆ ในอีกรูปแบบหนึ่งที่เขาสมควรได้รับ

5. เดือนกันยายน ทำให้รู้สึกถึงการเดินทางของปีใหม่ที่ใกล้เข้ามา เผลอแป๊บเดียวก็มาช่วงปลายปีแล้ว เลยถือโอกาสเอาสิ่งที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นปีมาปัดฝุ่นอีกรอบ เป็นโปรเจคส่วนตัวที่อยากทำมานาน และหยุดทำไปนานเพราะข้ออ้างในชีวิต

การทำ Podcast “โลกไปไกลแล้ว” เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่เราเคยอยากจะทำเพื่อความมันส์และอีโก้ส่วนตัวล้วนๆ จนเกิดเป็นรายการ “ท่าแซะ” “เพลินจิต” และ “มักกระสัน” 3 ช่องทางที่เราหวังว่าจะสื่อสิ่งที่คิดไปได้มากกว่างานที่ทำอยู่ในตอนนี้

ถ้าใครอยากติดตามก็ติดตามได้ที่ SoundCloud โลกไปไกลแล้ว ครับ

6. “ดีใจที่ตัดสินใจมาหาหมอ” เป็นคำพูดของน้องคนหนึ่งที่ผมแนะนำให้ไปปรึกษาจิตแพทย์ เนื่องจากน้องมีปัญหาจากความเครียดในชีวิตและนอนไม่ค่อยหลับมานานมากแล้ว

ไม่รู้ว่ามันเป็นกฎแรงดึงดูด หรือความชอบเสือกเรื่องชาวบ้าน หรืออะไรก็ตาม ทำให้ผมมีโอกาสได้เข้าไปรับรู้หรือมีส่วนร่วมของการเป็นโรคซึมเศร้าของใครหลายๆคน (รวมถึงจิตเภท) ส่งผลให้ผมต้องให้สนใจเรื่องนี้ค่อนข้างมาก ประกอบกับการที่มีคนมาปรึกษาปัญหาชีวิตอยู่บ่อยๆ ทั้งๆที่เราเองก็ไม่ได้มีความเชี่ยวชาญในการใช้ชีวิตซักเท่าไร

เมื่อก่อน ผมพยายามจะตัดสิน หรือแนะนำแนวทางตามความคิดของตัวเอง ซึ่งแน่ละว่า ผมมักจะจดจำสิ่งที่แนะนำแล้วสำเร็จมาเคลมว่าเป็นความเก่งกาจราวกับหมอดูชื่อดังที่แม่นทุกเรื่อง แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง ผมเพิ่งตระหนักรู้ได้ว่าชีวิตมันไมได้ง่ายอย่างนั้น และมันไม่ได้ง่ายพอที่คนเราจะนำคำแนะนำมาปฎิบัติกับปัญหาได้ง่ายๆ

ยิ่งโตขึ้น… ผมยิ่งรู้ตัวดีว่าปัญหาและความรู้สึกที่มีต่อปัญหาแต่ละคนแตกต่างกันไป ดังนั้นจึงไม่ควรให้คำปรึกษาใครและตัดสินอะไรแบบพล่อยๆอีกต่อไป

สิ่งที่ผมเลือกทำในวันนี้ มีแค่การแนะนำสิ่งที่เขาควรทำเพื่อแก้ปัญหาที่ “จำเป็น” เพื่อให้ “อยู่ได้” ก่อน และถ้าหากเขาทำแล้วชีวิตมันดีขึ้นจริงๆ ผมว่าการแค่รู้สึกยินดีกับสิ่งเหล่านั้น มันก็เป็นความสุขในอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกันนะ

แด่… เดือนกันยายน เดือนที่ผมตั้งคำถามเก่าๆกับตัวเองอีกครั้ง ถึงหลายสิ่งที่เกิดขึ้นในเดือนนี้ว่า “ทำแล้วได้อะไรบ้างวะ” ซึ่งมาถึงตรงจุดนี้ ผมเองยังไม่คิดที่จะหาคำตอบให้กับมัน

เพราะการมีชีวิตที่มีความสุขนั้น…
มันไม่ควรต้งคำถามอะไรมากไม่ใช่หรือ?

1. “เด่นชัย” กับ “TOP” คนนึงชื่อ “เด่น” แต่ไม่ได้เด่นสมชื่อ ส่วนอีกคนกลับได้รับจุดสูงสุดสมกับชื่อ “TOP” ของเขา เพราะพี่แกเล่นเป็นทั้ง MD ของบริษัท (มั้ง) คนสำคัญสำหรับ “นุ้ย” และ “พ่อ” สำหรับอีกครอบครัวหนึ่ง

ภาพลักษณ์ของสองคนที่ต่างกัน ตอกย้ำความแตกต่างกันระหว่างคนที่ “ใช่” และคนที่ “ไม่ใช่” คือ คนที่ “ใช่” ทำอะไรก็น่ารัก เล่นเวทมนตร์เห่ยๆ สาวก็หลง ในขณะที่อีกคนทำเหมือนกันเป๊ะกลับดูปัญญาอ่อน

เช่นเดียวกันกับการที่เราพยายามทำอะไรดีๆ เหมือนในหนัง ในนิยาย อารมณ์ #สายลมที่หวังดี และ #คนที่คุณก็รู้ว่าใคร อย่างที่เด่นชัยทำให้นุ้ย ในโลกความจริงกลับดูเป็นคนโรคจิต (Stalker) แทนโรแมนติกซะงั้น

ถ้าให้สรุปสั้นๆ คือ ถ้าอยากทำหล่อจีบสาวก็ช่วยดูหนังหน้ากับฐานะมึงด้วย

2. ชื่อหนังภาษาอังกฤษ คือ “One Day” แทนที่จะเป็น “Fan Day” อาจสื่อถึงวันเพียงหนึ่งวันที่มีค่าสำหรับคนหนึ่งคน นั่นคือ เด่นชัย
วันที่ 11/2 คือวันเกิดของเด่นชัย และมันเป็นวันที่นุ้ยกลายมาเป็น “แฟน” ในหนึ่งวัน ถอดรหัสตัวเลขออกมาเป็น 1+1 = 2 และมันเป็นเพียงวันเดียวเท่านั้นที่คนสองคนได้อยู่คู่กัน #กูคงคิดเยอะไป

3. ไม่ค่อยชอบกับการที่ “เด่นชัย” พูดประโยคยอดฮิตกระแทกจิตเรื่อง “เดินขึ้นภูเขาเอเวอร์เรส” หรือ “ไต่ลวดข้ามตึกเวิลด์เทรด” ซักเท่าไร มันค่อนข้างตรงกันข้ามกับตัวละครที่มีบุคลิก Loser + Geek ไปสักหน่อย

แต่รู้สึกชอบภาพวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ทั้งคู่ไปเที่ยว Snow Festival อันสวยงามและกลับมาเจออีกครั้ง กับภาพรถเครนกำลังทำลายปราสาทน้ำแข็งให้เจ็บปวดรวดร้าวกันไปข้างหนึ่ง

4. ความจริงมักทำให้เราเจ็บปวด และเราจะรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อมันเป็นความจริงของเรา ดังเช่น นุ้ยที่เจอความจริงว่า เด่นชัยไม่ได้เป็นแฟนของเธอ / แฟนตัวจริงของเธอมีครอบครัวแล้วโดยที่เธออยู่ในสภาพของเมียน้อย / ความจริงที่ว่าเธอจะกลับมาเป็นปกติในวันรุ่งขึ้น

ในขณะที่ความจริงของเด่นชัยนั้นเป็น “ความจริง” ที่จะอยู่กับเขาตลอดไป ทั้งเรื่องที่นุ้ยรังเกียจเขาในวันก่อนหน้า กลับมาเป็นแฟนเขาในวันที่เธอความจำเสื่อม และกลับไปลืมเลือนเขาในวันรุ่งขึ้น

5. หิมะที่มีทั้งความสวยงามและความสกปรก สภาพของการเก็บกวาดหิมะ การทำความสะอาดในวันที่มันเริ่มละลาย มันเป็นเหมือนความจริงที่ตอกย้ำว่าสิ่งที่ผ่านมาเมื่อวานคือความฝันของทั้งคู่

เราเชื่อว่าหลายคนอยากให้มันจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง แต่ลองคิดถึงความจริงอาจจะทำให้เรารู้สึกว่า คนทั้งสองคนนี้อยู่ในพื้นที่ที่แตกต่างกันเกินไป เด่นชัย กับ นุ้ย น่ะเหรอ จะมาคู่กันหรือเป็นแฟนกันได้ในประเทศไทยที่มีปัจจัยมากมายโอบล้อมความสัมพันธ์ของพวกเขาอยู่ เพราะการอยู่ฮอกไกโดกันสองคนในโลกที่ไม่มีใครรู้จักพวกเขา มันเป็นเพียงแค่การตัดเรื่องจริงออกไปชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น

6. ในแง่หนึ่งเราว่า เด่นชัยเป็นผู้ชายที่รักนุ้ยจริง และมีความเห็นแก่ตัวอยู่ในนั้นปนๆกัน สิ่งที่เขาทำอย่างการที่พยายามจะพาเธอไป Snow Festival อาจจะดูเป็นการพยายามทำเพื่อคนรัก แต่เรามองว่าเขาทำเพื่อเติมเต็มความทรงจำของเขากับคนที่เขารักมากกว่า
เช่นเดียวกันกับการลบคลิปที่นุ้ยถ่ายคู่กับเขาไว้ อาจดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะยอมรับความจริงที่ว่าเขาไม่มีวันได้เธอมาเป็นคนที่ใช่ แต่การที่เหลืออีกคลิปนึงที่เหลือเพียงแต่เสียงของเขาไว้ก็เป็นการตอกย้ำให้นุ้ยรู้ในใจเหมือนกันว่า ช่วงเวลาที่อยู่กับเขาเธอมีแววตาที่มีความสุขแค่ไหน

ในขณะที่เรารู้สึกว่า “นุ้ย” ตกหลุมรัก “เด่นชัย” เร็วเกินไป มันยิ่งแสดงให้เห็นว่ามนุษย์นั้นต้องการใครสักคนมากแค่ไหนที่จะอยู่เคียงข้างกัน

7. มุขตลกน่ารักๆ ที่ใส่มาในหนังเป็นระยะทำให้สภาวะเคร่งเครียด อึนๆหายไปได้บ้าง การพลิกจังหวะเรื่องที่นุ้ยจะรู้ความจริงทำได้น่าติดตามดี และการเล่าความจริงที่แทรกมาเป็นระยะๆก็ทำให้เราสัมผัสถึงความรักของผู้ชายคนหนึ่งได้เรื่อยๆ จนมาถึงจุดสุดท้ายของหนังเรื่อง

8. เรื่องนี้เป็นหนังเศร้าที่ดูแล้วไม่ได้รู้สึกเศร้าเรื่องความรัก แต่รู้สึกเศร้าเพราะบางทีเราไม่สามารถจะใช้ชีวิตอยู่กับคนที่เรารักต่อไปได้

9. นักแสดงทุกคนเล่นดีมาก โดยเฉพาะฉากที่นุ้ยร้องไห้ตอนเห็นคลิป แม้จะดูจงใจไปนิด แต่มันดีจริงๆ และการที่เธอชอบฟังเพลงเก่าๆ เราไม่แน่ใจว่าเพราะเธอรู้สึกว่า เมื่อก่อนเคยมีความสุขกว่านี้หรือเปล่า เหมือนที่เธอเสียใจมากๆเมื่อเธอรู้ว่าตัวเองกลายเป็นเมียน้อยของพี่ท็อป ถึงแม้ว่าจะรัก แม้ว่าจะรู้สึกดี แต่ภาพของเธอทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่สิ่งที่เธอหลอกตัวเองเท่านั้น น้ำตาสองหยดที่ออกมาจากสองตาในเวลาไม่พร้อมกัน มันทำให้เรารู้สึกว่าเธอคงตัดสินใจได้แล้วว่าจะทำยังไงกับชีวิตตัวเองต่อไป

10. เรื่องนี้ทำให้นึกถึงเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ่นนานมากแล้ว เคยมีคนถามเราว่า “ลองมาเป็นแฟนกันสักวันดูไหม” ในตอนนั้น เราตอบปฎิเสธไป เพราะรู้ว่าจุดจบในวันนั้นมันคงทำให้ใครสักคนต้องเสียใจ

“ทำไมคนสมัยนี้อยากเป็นนักเขียนกันเยอะวะ” หัวข้อสนทนาก่อนการร่ำลาเมื่อวันก่อนทำให้ผมนึกถึงหลายๆนิยามของคำว่า “นักเขียน”

ในโลกยุคใหม่แบบนี้ เราต่างนิยามอาชีพตัวเองไม่ค่อยจะได้เท่าไรว่าเราทำอะไรเพื่อเลี้ยงชีวิตบ้าง และมันเป็นสิ่งที่ผมคิดทุกครั้งที่ต้องนำเสนอผลงานอะไรสักอย่าง กับ-คำถามที่ว่ากูเป็นอะไรทำอะไรอยู่ จนบางครั้งอยากจะกรอกชื่ออาชีพไปว่า “ทำทุกอย่างที่ได้เงิน” ให้รู้แล้วรู้รอดกันเลยทีเดียว

มาคิดๆดู ไอ้นิยามของคำว่า “เลี้ยงชีวิต” นั้นมันก็ต้องมาจำแนกอีกว่างานนั้นมันให้อะไรกับเรา เงินทอง ความสุข แพชชั่น หรือสาระพันอันละน้อยที่เราต่างจะนิยามให้กับมัน

(2)

“บางคนแม่มยังไม่มีผลงานสักอย่าง เสือกเรื่องตัวเองว่านักเขียนซะงั้น” นั่นคือคำพูดถากถางและเหยียดหยามความฝันที่ยิ่งใหญ่ โอเค… ผมยอมรับได้เหมือนกัน ถ้าหากคุณนั้นบอกว่าสิ่งที่คุณใช้เลี้ยงชีวิตนั้นมันไม่ใช่ “เงิน”

การเป็นนักเขียนในยุคนี้ มันอาจจะแสดงความมีตัวตนอะไรบางอย่างของการมีชีวิต เพราะเราทุกคนเสพติดการอยู๋ในโลกออนไลน์ บางทีแล้วการมีอะไรสักอย่างที่พิสูจน์ตัวตนว่าไม่ธรรมดา มันคงน่าปลื้มใจเหมือนกัน

ผมยิ้มให้กับความรู้สึกแบบนี้ ตอนที่นั่งลบเรื่องราวทั้งหมดที่เคยเขียนไว้ออกจากเวปไซด์แห่งหนึ่ง

(3)

“ขอติดตามแต่ผลงานเท่านั้นละกันนะ” มิตรสหายท่านหนึ่งบอกกับผมแบบนั้น อาจเป็นเพราะสิ่งที่เขามองเห็นตัวตนที่มีชีวิต มันคงไม่ถูกจริตกับสิ่งที่ผมเขียนสักเท่าไร เมื่อได้ยินได้ฟังแล้วก็รู้สึกเสียใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ความเสียใจที่ว่า ไม่ใช่เกิดจากการที่เขาประกาศกร้าวมาว่าจะไม่ติดตาม เพราะผมรู้ทั้งรู้ว่า คนเราคงไม่สามารถแสดงความเป็นตัวเองออกมาได้ในงานเขียนได้ทั้งหมดหรอก

แต่ต่อให้พยายามแสดงตัวตนจริงๆออกไปมากแค่ไหน มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี เพราะสิ่งที่คนเลือกมองเห็นนั้น มันถูกตัดสินไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าเขาจะเลือกให้เราเป็นแบบไหน

(4)

โดยอาชีพนักเขียนเป็นอาชีพที่มีปัจจัยร่วมหลายอย่างของภาวะซึมเศร้า เช่น อาชีพนักเขียนเป็นอาชีพที่เปลี่ยวเหงา และอยู่กับการครุ่นคิด การทำงานในเวลาที่ผิดปกติ อาหารการกิน และไปจนถึงอาการ writer’s block หรืออาการตัน ที่ค่อนข้างเป็นเอกลักษณ์ของอาชีพนักเขียน (เครดิต : http://www.dek-d.com/board/view/3482053/)

บางครั้งที่ผมไม่กล้าเรียกตัวเองว่านักเขียน อาจะเพราะลึกๆ รู้ตัวแล้วว่าคงเป็นได้แค่เกรียนคียบอร์ดที่ไม่ได้ทุ่มเททุกอย่างลงไปในงานได้เหมือนอย่าง “ตัวจริง” ที่ยอมอุทิศทุกอย่างไปจนถึงการเป็นโรคซึมเศร้า

(5)

“นั่งเขียนห่าอะไรไม่รู้ ไร้สาระ เอาเวลาไปทำมาหากินดีกว่าไหม” ประโยคดีๆที่กระแทกใจมาหลายครั้ง ในระหว่างเกือบๆสิบปีที่ผ่านมา สิ่งเหล่านี้ยังไม่รวมถึงคำถากถางมากมายที่เคยได้ยินและบินว่อนอยู่ในสมองน้อยๆของผม

“มึงอยากเป็นนักเขียนเหรอ” ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ คำตอบแรกคือการส่ายหน้า ทั้งๆที่ผมเองก็รู้ว่า งานนี้คืองานที่เลี้ยงชีวิต และจิตวิญญานในบางโอกาส แต่สุดท้ายแล้วมันเหมือนคำสาปที่หลอกตัวเองว่า เราคงเรียกตัวเองว่านักเขียนไม่ได้หรอก

อัตตาทำให้เรารู้สึกว่าเรามีตัวตนขึ้นมาในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง แต่เอาเข้าจริงสิ่งที่เขียนมันก็เหมือนชีวิตของคน มันเปลี่ยนแปลงไปตามช่วงจังหวะ ชีวิต เวลา และประสบการณ์ที่ผ่านเข้ามาหนักหนาแตกต่างกันไป

สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้… คงแค่เพียงเขียนมันต่อไป
แล้วค่อยลืมมันลงไปในวันพรุ่งนี้