Türk tarihinin en önemli olaylarından birisidir İstanbul’un fethi. Ve adına bir film çekiliyor.

Hayali bir karakter olan “Rambo”nun filmlerini salyaları akarak izleyen eleştirmenler kendi tarihine bok atmaktan geri durmuyor.

Türk sineması gelişmemiş, ay ben Türk filmlerini izlemem, yok ben Türk filmlerini beğenmiyorum gibi laflar yüzünden yapımcısı da yönetmeni de soğudu işlerinden. Tabi beğenilecek film çıkmaz ondan sonra.

Yapılan bir şeye destek göstermeyi geçtim gereksiz kelimeler sarf etmeseler ne ala. Ama ellerine sağlık Faruk Bey’in o kadar parayı bir filme yatırmış uğraşmış didinmiş demek yok, “içkiciymiş lan o adam” demek var.

Hiç mi eleştirilmeyecek peki? İlla ki eleştirilecek, olumsuz yönler belirtilecek. Ama boku da çıkarılmaz.

Kıyamet kopmuş ve insanlar cennete cehenneme ayrılmış. Cehennemde de tüm milletleri farklı kuyulara atmışlar. Her milletin başına ise bir zebani. Çünkü kuyulardaki insanlar birbirlerine destek oluyor, kuyudan çıkacak hale geliyormuş. Zebaniler ise ateş kuyularına tekrardan itiyormuş çıkacak olanları.

Bir tane kuyunun başına ise hiç bir zebani koymamışlar. Baş zebani ise sormuş. Şşşt baksana şu kuyunun başında neden kimse yok o kuyu yanmıyor mu içinde kimse yok mu demiş. Bir zebani ise demiş ki, yok orası Türklerin olduğu kuyu. Zaten birisi tam çıkacakken diğerleri aşağıya çekiyor bize gerek yok demiş.

Adilik yapmayın, yükselen birilerinin paçasından çekmeyi bırakıp destek olun. Gün olur o da yukarıdan sizin elinizi tutar sizi çıkarır.

Muhteşem Yüzyıl dizisinde haremin seks yuvası olarak gösterilmesi mesela. Dizinin, gerçekte harem de verilen dini ahlaki ve pozitif bilimlerle alakası olmayışı mesela. Padişahın yanında yakınında olan kadınların başı gerçekte ne kadar kapalıysa dizide o kadar açık.

Diğer dizilerde de durum pek farksız değil fakat onlardan bahsetmeye gerek bile yok… Zaten Türkiye’de ki dizilerin süresi bir sinema filminin süresinde. Bir haftada o kadar çalışmadan nasıl bir performans beklenilebilir ki. Her neyse. Ya içinde ülkücülerin de geçtiği filmler?

Kavgacı, dövüşçü, takım elbiseli, bıyıklı, tespihli ülkücü karakterleri… Onlara ne demeli. Ülkü ocaklarında her ne kadar bulunmasam da ilköğretimde Tosya ülkü ocağının önünden genelde her öğlen geçerdim. Öğle ezanı okunurken millet hızlı hızlı ayakkabılarını bile daha giymemişken en yakın mescite camiye koşardı çok iyi hatırlıyorum. Ama dizilerde ise sadece kavgacı dövüşçü kanunsuz işlerden elleri eksik olmayan kişiler olarak gösterilmekte.

Ve bir çoğunda da ne takım elbise ne bıyık vardı sıradan insanlar gibilerdi. Ülkücülüğün üst başta değil zihinde var olan bir şeylerin olduğunu anlamış kimselerdi bu kişiler. Ama ülkücüleri televizyonda gösteren, canlandıran kişiler bile bunu anlamıyor gördüğüm kadarıyla.

Bu anlattıklarım benim gözlemlediklerim. Ülkücülerle ilgili hiç bir olumsuz düşüncem yok bu nedenle. Gördüğüm ve gösterilen ülkücülerin bu kadar farklı olması, bir şeyleri yanlış gösterme, birilerini birilerinden soğutma çabasının bu kadar yoğun olması normal bir şey değil. Bu da ülkücülerin canına tak etmiş olacak ki kendilerini doğru bir şekilde anlatmak istemişler. İzleyeceğim inşallah. Fragmanlarını ise aşağıdan izleyebilirsiniz.

Kendinizden ufak, deneyimlerini kendinize göre yetersiz gördüğünüz kişiler için bir çok öneride bulunuyorsunuz. Bu öneriler bazen zorlamaya dönüşüyor. O kadar görmüşlüğünüz o kadar deneyiminiz var fakat zorla güzellik olmaz sözünden haberiniz yok malesef.

Ülkemiz işini sevmeyerek yapan kişilerle dolu. Siz de bu kişilere bir kişi daha katacaksınız farkında olmadan. Bir insan sevmediği bir işte, sevmediği istemediği bir yerde nasıl başarılı olur başarılı olması nasıl beklenilebilir? Sizlerin deneyimleri evet hoş güzel verdiğiniz fikirler de güzel. Ama karşınızdaki kişiler bunu kabul etmiyorsa bunu istemiyorsa bir şeyleri zorla kabul ettirmeye çalışmanın anlamı nedir?

Görmüşlüğünüze geçirmişliğinize deneyimlerinize saygım sonsuz. Birilerinin ise iyiliğini istiyorsunuz ne kadar güzel bir şey. Fakat karşınızdaki kişinin de görüşlerine isteklerine saygı göstermek lazım. Bırakın o da dünyayı istediği gibi yaşasın. Yaşasın ve kendisi bir şeyleri anlasın. Her zaman birilerinin yanında ona fikir verecek, ona önerilerde bulunacak yönlendirecek birileri olmaz olamaz, dünya hali. Şimdi sizin önerilerinizle bir şeylere karar verse yolunu sizin rehberliğiniz eşliğinde bulsa, siz yokken ne yapacak?

Bebekler yürümeyi öğrenirken kaç defa düşer. Düşe kalka öğrenir yürümeyi değil mi. Ama canları pek yanmaz. Bizler de, hayatı, hayatın zorluklarını yeni yeni öğrenen gençler de yürümeyi yavaş yavaş düşe kalka öğreneceğiz. Korkmayın canımız yanmayacak. Bizlere yürümeyi öğretirken ellerimizi bıraktığınızda ki gibi şimdi de bırakın. Bırakın ki düşe kalka öğrenelim hayat yolundaki yürüyüşü.

Sizin ki kaş yaparken göz çıkarmak. Fakat durum şu ki göz direk olarak çıkmıyor. Göze enfeksiyon bulaştırıyorsunuz. Ardından göz ya bozulur ya kör olur. Sebebi farkında olmadan siz olursunuz…

Tosya Anadolu Lisesinde 11 Sosyal sınıfındaki bir öğrenciyim. Çok büyük hedeflerim yok. İleride ki ana hedefim Coğrafya bölümünü kazanmak, Kazanmışken de iyisinden bir Gazi Üniversitesine gitmek. Olmadı RTS okumak. Bunun için de çalışmak gerek. Fakat çalışmama engel olacak bir çok şey var. Bu engellerden bir tanesi de sözler ve kendimce zorunlu olarak gördüğüm şeyler. Tosya Portal’la ilgilenmek mesela. Belediyenin sponsorluğunda giriştik bu işe. Her ne kadar aklımdaki gibi olmasa da iyi kötü ilerliyoruz. İlgilenmek zorundayım çünkü büyük vaatlerle sponsorluk sağladık. Bu vaatleri boşa çıkarmak mı? Asla.

Bir diğer engel ise Burak’s World.Net. Şimdi bu siteye ben yine para vermedim. Bu sitenin de maddi manevi destekleyicileri var. O yüzden bununla da ilgilenmek zorundayım. Bunlardan başka pekte bir sorumluluğum yok aslında. Sorumluluğum var da yani derslerime engel olacak büyüklükte bir sorumluluğum yok.

Konumuz ne olduğumdu. Evet ben bir öğrenciyim. Yazılar yazıyorum. Okuyan var okumayan var beğenen var beğenmeyen var. Bir edebiyatçı değilim. Siteler yapıyorum. Bir webmaster değilim. Ben yazılar yazarken çok büyük iddialar içerisinde değilim fakat nasıl yergiler geliyor bir ben biliyorum. O yüzden bu bu konular hakkında bir bildiri yapmak zorunluluğu hissettim kendimde.

Yazdığım yazılarda ve ya öğrencilik dışında yaptığım işlerde aşırı iddiaları olan burnu havalarda biri değilim fakat sanırım birileri öyle algılıyor ki dillerini epey sivrilttiler. Bunların hiç bir gereği yok. Kendime yazar dersem yazarlara hakaret etmiş olacağımı biliyorum. Ya da bir web tasarımcısı dersem de web tasarım uzmanlarına hakaret etmiş olacağım onu da biliyorum. Yaptığım sitelerde hiç bir yüceltilecek yan, alengir, sanat yok.

Bir çok kişinin istese yapabileceği şeyler bunlar. Bunun bilincindeyim ama maalesef bilincinde olduğumun bilincinde olmayan kişiler var.

Sıradan, sadece aklı başka yerlerde olan bir öğrenciyim. Büyütülecek bir şey yok.

Ben bir insanım. Hz. Muhammed’in ümmetiyim. Türkiye Cumhuriyetinin bir vatandaşıyım. Tosya Anadolu Lisesinde öğrenciyim. Blog yazarıyım. Web tasarım bilgim bana ve başkalarına yetecek düzeyde.

İşte ben buyum.

Dost insana hayatının her safhasında lazım. Fakat bu dostları nasıl seçeceğiz? Kendi adıma konuşmak istiyorum ki ne zaman bir kötü günüm olsa başımı koyacağım bir omuz, derdimi anlatacağım bir dert ortağı bulabiliyorum onda hiç sıkıntı yok. Zaten elini atsan dertli adam çekiyorsun torbadan herkes dertli. O yüzden herkese anlatabilirsin bir derdini ya da sıkıntını.

Ya da bir şeye ihtiyacın olur bu ihtiyacını gidermeye bir çok dostunuz yardımcı olabilir. Fakat durum şu ki güzel bir başarınızı ya da herhangi bir mutluluğunuzu anlatacak birilerini her zaman bulamazsınız. Zordur o. Herkesle mutluluğunuzu paylaşamazsınız derdinizi paylaştığınız gibi. Sınavdan en yüksek notu aldığınızda arkadaşlarınız arasında size kim açtı kollarını gel bir sarılayım diye ağlaya ağlaya önüne gittiğinizde kollarını açtığı gibi?

Benim gözümde iyi dost kötü zamanında yanında olan değil, iyi zamanında o mutluluğunu güzelce paylaşabileceğin dosttur.

İşi maddiyata döktüğünüzde ise ortaya farklı bir sonuç çıkmakta. O zaman da hiç yanınızda olmayan mantarlar bitiverir orası ayrı bir konu ama anlatmak istediğimi umarım anlamışsınızdır.

Kısaca tanımından sonra kendimize ve başkalarına olan zararlarından bahsetmek istiyorum ki önemli olan başkalarına verdiğimiz zararlardır. Herkes bir kötülüğü zararı kendine ettiği sürece çoğu kimseyi ırgalamaz fakat o kişi herhangi bir şekilde başkalarını da rahatsız ediyor ve ruhsal zararlar veriyorsa uyarmak benim boynumun borcudur. Başlayalım…

Bu ikiyüzlü arkadaşlar genelde bencildir o yüzden ilk olarak kendilerinden bahsedelim ki biraz yazıya odaklansınlar. Emin olun siz ne kadar birilerinin hakkında konuşuyorsanız başkaları da sizin hakkınızda ya da sizin konuştuğunuzdan daha fazla konuşuyordur ve insanları aptal yerine koymak gereksizdir. Her ne kadar sizin bazı akıl sıra kurnazlıklarınız karşısında onları yemiş gibi görünse ya da herhangi bir tepki vermese de, bu sizin karşınızdaki kişinin bir şeylerin farkında olmadığı anlamına gelmez. Kendi çapınızda kendinize bir itibar oluşturmaya çalışırken size karşı olan ufacık bir itibarı hatta sevgiyi, hatta ve hatta acıma duygusunu kaybetmemize neden olabilir aman Allah korusun.

Yaşamak için herkes birbirine muhtaçtır kimseye muhtaç değilim diyorsanız da şu yazıyı okurken ki elektriğin üretiminden sorumlu olan kişileri düşünün. Hiç bilmediğiniz yüzünü görmediğiniz adını bile duymadığınız kişiye bile muhtaç olduğunuzu anlamışsınızdır sanırım bu kısa örnekten ki nasıl yakınınızdaki kişilere muhtaç olmayasınız.

Başkalarına olan zararlarına gelecek olursak benim için en önemlisi de bu kısmıdır çünkü bir çok kişi bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığıyla hayatını sürdürmeye devam ederken ben burada rahat oturamıyorum ve bir şeyler yapmak istiyorum o yüzden belki biri okur da benim farkına vardığım bir şeylerin farkına varır diye yazıyorum da yazıyorum. Hatta bu durum benim için o kadar önemli ki dikkat ettiyseniz eski yazılarımda olan o sakin hava yok. Kasıtlı yapıyorum okunsun diye. O kadar can sıkıcı bir durum şahsım için. Lütfen siz de duyarsız kalmayın bu konuya ve benim gibi artık güler yüz göstermeyin  riyakarlara. Yoksa daha çok canlar sıkılacak.

Her neyse diğer kişilere olan zararlarından bahsetmek istiyorum artık. Siz de farkındasınız en az benim kadar değilseniz ben de Burak değilim bundan sonra. Ama sadece sizin de farkına varmış olduğunuz ve dile getirmeye belki çekindiğiniz belki gerek görmediğiniz tespitlerin önemini inşallah anlayacaksınız da sizlerin aklında yeni ufuklara yelkenler açılmasına vesile olmuş olacağım.

Siz de en az benim kadar farkındasınız ve bir şey yapmıyorsunuz. Ne yapacağız mı diyorsunuz? Lafınızı esirgemeyeceksiniz. Siz lafınızı esirgedikçe, “şimdi bi şey derdim ama neyse” demeye devam etikçe aynı şeyleri defalarca diyecek duracaksınız, aynı şeyler yüzünden canınız sıkılacak da sıkılacak defalarca. Bu tarz şeyler birike birike gün oluyor patlıyorsunuz ardından küslükler vs. Şimdiden paşa paşa aklı başa almak lazım ki ilerisi bka sarmasın durumların.

Allah aşkına şunu söyleyin, Sizlere ayrı başkalarına ayrı konuşan, kendini sizlerden üstün gören ya da sizlere de öyle göstermeye çalışan kişilerin sizden farkı ne? Ya da bu tavırlar karşısında sizin tepkiniz? Yok değil mi. Farkta yok epki de yok ama ortada yanlış giden bir şeyler var.

Bir araba düşünün ki vızır vızır akan trafiğin ortasında seyir ediyor şoför ise uyuma aşamasında. Arabanın içindeki bir kişi adam gibi uyanık olsa o şoför yoldan çıkarken, başka yerlere çarpmak ya da yoldan çıkmak üzereyken onu kendine getirir.

Siz de arabanın içindeki o uyanık yolcu olun ve yanlış giden işlerin düzelmesi için bir adım atın. Yapacağınız da çok zor bir şey değil. Şoförü dürteceksiniz. Onu da birden bire değil alıştıra alıştıra. Yanlış işler yapan arkadaşlarınızı da aynen öyle. Birden bire patlamak o ekndinden geçmiş şoförü birden bire dürtmeye benzer. Güzel güzel insancıl bir şekilde uyarmak gerekir ki tüm yolcular gümbürtüye gitmesin.

Ondan sonra biz neydik ne olduk gibi pişmanlık sözleri eder durursunuz. Bu böyle değil böyle olmalı rica ediyorum bunu böyle yap şunu şöyle yapıyorsun farkına var demek yerine iyi gün dostuymuş gibi lakırtılar edersiniz üstüne de günaha girersiniz :) Bunların hiç birine gerek yok o yüzden lütfen aklı başa almak gerekir yoksa kelleyi koltuğa alırız hayır diyen arkadaşları da bekliyorum aşağıya yorum bırakabilirler.

İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahilî ve haricî bedhahların olacaktır. Bir gün, İstiklâl ve Cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin!

Cebinde bir paşaportu her daim hazır tut ki aynı gece başka bir ülkeye tüyebilesin…
Bu imkân ve şerâit, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler.

Hollywood ve İnternet ile aziz vatanın, bütün kahveleri, çay ocakları zaptedilmiş, bütün Dersanelerine girilmiş, bütün Tokileri dağıtılmış ve memleketin her köşesine bilfiil Cocacola sığdırılmış olabilir.

Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri şahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasi emelleriyle tevhit edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir.

Ey! Istıkbal Kanepe’nin Oblomovları! İşte, bu ahval ve şeriat içinde dahi, vazifen; Türk İstiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!

Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kolesterolde mevcuttur!

Kedi canınızı yirim sizin; akıllı olun… Namaz kılın, oruç tutun, zekat verin lan, akıl vermeyin!
Adamı hasta etmeyin…

Kaynak: http://www.bulentakyurek.org/makaleleri/715-bulent-akyurekin-dindar-genclik-hitabesi
Üzerine bir kitap bile yazılabilecek derecede özetlemiş Bülent Akyürek durumu. Ellerine sağlık :)

Ha bu arada zaman tüneline hala geçmediyseniz buraya tıklayarak geçebilirsiniz. Aşağıda ise bir kaç örnek zaman tüneliniz için kapak fotoğrafı görebilirsiniz. İyi profiller.

Ayrıca aşağıdaki fotoğraflardan seçmenizi önermem çünkü bunları boyutu biraz ufak. Büyüklerini zaten aşağıdaki adreslerden bulabilirsiniz.

FB Custom

F Cover Photos

Cover Photoz

Bu adreslerde emin olun beğeneceğiniz bir kapak fotoğrafı bulacaksınız. Fazlasına da gerek yok değil mi.. :)

Aha bunlar da size kapak olsun :)

Altıncı sınıftan sekizinci sınıfa geçelim. Sekizinci sınıfta Aral Fen dershanesindeydim. Hep böyle denemeler filan olur ya dershanelerde. Benim netler 30-35 civarında seyrediyordu. İkinci dönem artık ailemin de canına tak etti. Onları üzmeye gerek yoktu gün gelecek inşallah benim de çocuklarım olacak ve onların benim gibi olmasını istemezdim. Tam olarak istediğim akıllı uslu çocuk olmasam da kitapların yüzünü açmaya, derslerde kafayı kaldırmaya başlamıştım.

Sınavdan 3 ay önce başlamıştım çalışmaya. 30 netten başlayarak iki ay içerisinde denemelerde 80 nete kadar çıkmıştım. Ve sanırım SBS de de 74 net yapmıştım. Fena değildi benim için geçen seneki yani 7. sınıftaki düşük SBS puanına ve okul notumun sınav notumdan düşük olmasına rağmen iki aylık bir çalışmayla canavar gibi çalışan arkadaşlarla aynı okulu kazanmıştım. Tosya Anadolu Lisesi… :) Üstelik son sıralardan da değil kırklarda asil olarak…

Hiç de ummuyordum aslında orayı kazanacağımı da gerçekten okul notum ve geçen seneki puanım sekizinci sınıf puanımı epey gerilere çekmişti. Şunu da belirteyim Fatih İlköğretim Okulu 2009 mezunlarında okul notu sınav notundan düşük olan tek kişi bendim. Ama sağlık olsun ahiret mizanı şaşmaz bir ölçüdür oraya kaldı bazı hesaplaşmalar :)

Dokuzuncu sınıfı kazandığı öğrendiğimde Akhisar’daydım. Tosya Anadolu Lisesini kazanmıştım. Hemen lisenin sitesine girdim ve kayıt için şunlar bunlar gerekli vs deniyordu. Beni bir telaş aldı babam da Akhisar’daydı ne yapacağız ne edeceğiz kayıt tarihinin bitişine kadar da Tosya’ya dönmeyecektik. Ne nasıl oldu bilmiyorum fakat sanırım beni okula Gündüzalp’in babası Erdoğan Amca kayıt ettirmişti sanırım.

İşte okulun ilk günü geldik okula Hüseyin Furkan Ben bir sürü tanıdık tanımadık insan. Hafif güneşli bir havaydı okul ne kadar garip gelmişti ki anlatamam. Hüseyin ise “bu okul yamuk lan” deyip duruyordu. Yamuk gelmişti okul ona nedense :D

İsimlerimiz filan okundu tevafuk bu ya Hüseyin Ben Furkan Erdem filan aynı sınıftaydık. Anlatılmaz bir şeydi… O yıl nasıl geçti hiç anlamadım. Ama sene sonunda da epey iyi geçti :) 4 tane dersim zayıftı. Ortalama da yoktu zaten. 4 tane dersten sorumluluk sınavına girecektim ve bunlardan en az bir tanesini geçmeliydim ki sınıfı geçebileyim. Dört tane dersten de girdim sınava. Dördü de çok güzel geçmişti harikaydı hemen annemi filan aradım geçtim geçtim diye.

Bir gün Yeni Cami’deyiz. Bahçesindeki havuza kafamızı filan sokuyoruz. Hava da sıcaktı yani. Babam aradı. Eve gel. Gittim. Bilgisayarda e-okul açık. Sınavların hiç birinden de geçememişim. Sınıfta kaldım yani. Ardından Türkiye genelinde ikinci sorumluluk sınavı hakkı çıktı. O ikinci sınavda da sadece Coğrafya’yı geçtim. Hem de 100/100 yaparak :)

İleri ki senelerde onuncu sınıfta da 4 tane zayıfım vardı fakat bu sefer kapı gibi ortalama vardı. 3.0 ortalama gerekiyor sorumluluk olmadan geçmek için bende bir ortalama var 3.015 :D Kıl payı kurtardım geçen sene de. Yoksa matematik geometri İngilizceyi kim geçecek. Bir ders daha vardı unuttum neyse :D Onuncu sınıfı da öylelik geçtik.

Şu anda on birinci sınıftayım. İkinci döneminin ikinci gününü bitirdim üçüncü gününe geçeceğimiz akşam bu yazıyı burada noktalamak istiyorum. Şunu da söyleyeyim, birinci dönem ki ortalamam 75 in bile üzerindeydi fakat

Şimdi benim annem de babam da öğretmen. Anneannem babaannem desek onların da biri Giresun’da biri Manisa’da kısacası bana bakacak kimse yok Tosya’da. E bizimkiler de okula gidiyor ne olacak? Bakıcı eline. Kundaklık bebek halimden dört yaşıma kadar bakıcı elinde büyüdüm. Yani sabah annem ortaya bırakıyordu akşamları da alıyordu. Okulun 180 gün olduğunu düşünürsek tatil vs olmadan işte bir yılın 180 günü bakıcı elindeyim. 4 senem böyle geçti.

5 yaşıma geldiğimde ise artık beni zapt edemediklerinden midir nedir bir yaş erkenden ana sınıfına verdiler. Kendimden büyük çocuklarla bir sene ana sınıfı okudum. Okudum ama o dönemlere ait hafızamda sadece 23 Nisan’da yağmura tutuluşumuz var. Diğer doğum günü vs olaylar oluyordu hani onlarda da fotoğraflar var onlar da öyle kaldı.

İlginçtir benim doğum günü 4 Temmuz’dur fakat 4 Temmuz da hiç bir şekilde okul olmaz. Okulda diğer arkadaşlarımın doğum günleri kutlandıkça sanırım benim de içime oturdu ve bana da bir doğum günü yaptılar :) E tabi çocuğu üzmeye gerek yok değil mi. Çok düşüncelidir benim Nuray öğretmenim. Şimdi nerelerde ne yapar bilmiyorum ana sınıfı öğretmenimizin adıydı, Nuray :)

Tuğçe adında bir de sınıf başkanımız vardı. Yüzünü bile hayal meyal hatırlıyorum fakat hiç unutmam biz susmadığımızda vs bir bağırırdı ki tabi kimse umursamazdı. “Çıldırcam ya, çıldırcam ya” diye nara atardı fakat işte ses tellerine olurdu olan… :)

İşte ikinci sene  de ana sınıfındayım. Bu sene ise 6 yaşındayım ve diğer çocuklar da 6 yaşında. Benim geçen seneden beri orada olduğumu nasıl öğrendiler hatırlamıyorum ya da ben söyledim, koydum otoriteyi ortaya, mekan benim havası verdim.. :D Çok iyi hatırladığım bir şeydir, herkes bana sorardı ilk zamanlar şu oyuncak nereye konulacak bu oyuncak nereye konulacak gibisinden. İlk zamanlar büyük bir zevkle cevaplıyordum fakat  sonralardan gerçekten bıkmıştım…

Ayrıca böyle resim saatlerimiz olurdu o saatlerde herkesin kendi boyası vardı boyalar çıkar masalar birleştirilir ortaya da saman kağıdı konulurdu herkes istediği kadar resim yapardı. Kimisi deli gibi bir kağıda güzel güzel resimler yapmaya çalışırdı kimileri ise bir kağıda araba çizer bir kenara atar kimisi bir ağaç çizer bir kenara atardı. Tabi uyarı işitirlerdi öğretmenimiz tarafından.

Vee evet büyük gün birinci sınıf başlıyor. Hiç o başlangıcı hatırlamıyorum nasıl başladık bire ne nasıl oldu… Ama tabi unutulmayan anılar illa ki var. Bunlardan bir tanesi bakkalı dövmek için(dikkatinizi çekerim birinci sınıfız) önümüze bile bakmadan koşarken bana bir araba çarpmıştı :)

Yine birinci sınıftayız ve öğretmenimiz bildiğimiz kartona bir ağaç çizmişti ve sınıftaki öğrenci sayısı kadar elma. Elmaların içinde de bizim isimlerimiz. Okuma yazmayı öğrenenlerin elması kırmızıya boyanıyordu. Övünmek gibi olmasın ilk benim elmam kırmızı olmuştu. O zamandan belliymiş ya böyle okuyup yazıp duracağım :D

ikinci üçüncü sınıfta öylelik geçti işte. Ve ikinci sınıfın yazında da sünnet olmuştum kaynatayım bunu da araya :D

Şu da var, 1 2 ve 3. sınıftaki öğretmenim, annemdi :D Annem öğretti yani bana okuma yazmayı. Bir de şunu söylemeden geçmek istemiyorum, bir iki üçüncü sınıflarda başarısız bir öğrenci değildim. Okuma yazmayı vs ilk ben öğrendim. Çevredeki geri kafalılardan hep annesinin torpili vardır, annesi evde çalıştırır gibi yorumlar aldım.

Ben o üç sene içerisinde bir kere bile anneme okulda anne demedim. Bir kere bile beni evde ders çalıştırmadı. Bir kere bile benim doksanımı doksan beş, doksan beşimi yüz yapmadı. Sınıfta bir kabahat işlendiğinde kimi zaman bilerekten; müsamaha gösteriyor, oğlu işte, onun yeri başkadır gibisinden yorumlar gelmesin diye ben üstlendim o kabahatleri ve paşa paşa yedim o tokatları paşa paşa çektirdim o kulakları. Bunu da ilk defa buradan itiraf etmiş olayım :)

Ardından dördüncü sınıfta beni başka bir okula gönderdiler. Fatih ilköğretim okulu. Ve iki sene ana sınıfı ve ilköğretim 1.2.3. sınıfları okuduğum okul da Sakarya İlköğretim Okulu’ydu. Her neyse Fatih ilköğretim okuluna gönderdiler beni çünkü evde tüm dil dökmelere rağmen bir kere bile ders çalışmıyordum kitap yüzü açmıyordum e tabi küçüklük, öğretmen de annem ve bir rahatlık var. O nedenle beni başka bir okula gönderdiler.

Gönderdiler ve tabi ki içinde ders çalışma isteği olmayan adam hiç bir şekilde çalışmaz ve çalışmadım da :) Her neyse okulun ilk günü ve 500 kişilik okulda benim tanıdığım hiç kimse yok. Hangi sıraya gireceğimi sıradan sonra hangi sınıfa gideceğimi bile bilmiyorum. Mal mal dolaşıyorum okulun etrafında çocukların çevresinde. Ahmet Orhan hocam beni gördü vallahi ben de onu gördüğüme öyle bir sevindim öyle bir sevindim ki anlatamam yani yok öyle bir sevinç çölün ortasında su kuyusu bulmuş gibi oldum.

Orhan Hocamla önceden de bir münasebetimiz vardı. Babamla arada spor salonuna spor yapmaya çıkarlardı e tabi ben de peşlerinde kuyruk. İşte beni aldı götürdü bir çocuğun yanına Emin bak bu arkadaşın sana emanet tamam mı bu arkadaşın artık bizim sınıfımızda filan… Üçerli sıramızı olduk konuşma filan yapıldı sınıfa çıktık herkes bir şey soruyor. Soruları filan geçtik öğretmen geldi, sınıftayız işte filmlerde gördüğünüz sınıfa yeni gelen çocuklara olduğu gibi öğretmen beni kaldırdı. Sorular ondan, cevaplar benden. Gerisini pek hatırlamıyorum. Okul numaram ise 67 ydi. Hiç sevmemişim nasıl bir numaraydı o. Bari 62 olsaydı tavşan yapardım bir işe yarardı :)

Bir ay filan alışamamıştım tabi ki okula ama zamanla elbette alışıyor insan. Çok garibime gitmişi ama bu okul. Eski okulun Sakarya bir cep telefonu gibiydi. Tuş kısımları okul, ekran kısımları ise okul bahçesi. Bu kadar basit bir mimarisi vardı yani. Ama Fatih ilköğretim hiç öyle mi. İpad gibi bir şeydi. Büyüktü Sakarya’ya göre ve okul bahçenin ortasındaydı dört bir yanı da bahçe. İçerisi ise daha büyük ve genişti. Anlatılmaz ya o hisler :) Bir de spor salonu var okulun. Çok merak ediyordum adeta gizli bir dünyaydı o spor salonu benim için. Girenler çıkanlar filan oluyordu fakat kendimde oraya girme yetkisi hissetmiyordum nedendir bilmem camından bile bakmak istemiyordum. Fakat nereden bilebilirdim o spor salonunda sunumlar yapacağımı hatta bir daha girmek istemeyeceğimi… :)

Ve Tamer Sazlık adında bir beden eğitimi öğretmeni vardı. Camdan onun kafasına tükürmüştüm. Beni kimse görmemişti. Ama ben gidip mal gibi kafamı dışarı çıkarttım ve onların yukarı doğru baktığını görünce büyük bir hızla kaçar şekilde geri çektim. Aşağı indim, hocanın yalakası kızlar tuttu beni hocanın yanına götürdü. Vapur gibilerdi zaten mübarekler o zamanlar benden en az 3-4 yaş büyüklerdi. Hoca beni aldı bana bir tokat attı. Bir tokat attı bir tokat attı :D Benim cildim de zaten normalden çok hassas mıdır diyeyim ne diyeyim ufacık bir darbeyle sıkmayla hemen kızarır bir de öyle bir tokat yiyince… Sanırım bir iki saat dört parmağın izi orada kalmıştı. Beş değil dört. Hocanın bir parmağı yoktu. Şaka şaka tam oturtamadı sanırım dört tanesinin izi çıkmıştı işte :D

Beşinci sınıfa dair pek bir hatırladığım bir şey yok. Ya da vardır da şimdi hatırlamıyorum ee hak verin bin kelimeyi geçti yazı buraya kadar :) Her neyse altıncı sınıfa gelelim ve biz altıncı sınıfa geçtiğimizde Fatih İlköğretim tadilata girmişti. Tadilat değil de sağlamlaştırma çalışmaları. Biz de Fatih İlköğretim olarak en yakın okul olan Fevzipaşa’ya gitmiştik. Tam olarak hatırlamıyorum ama okulu ikiye bölmüşlerdi. Büyükler Fezvipaşa ya diğer küçükler ise  İmam hatip Lisesi’ne gidiyorlardı. Okullar tabi sabahçı öğlenci şekline dönüşmüştü. Bizler öğlenciydik ve bir dönem kadar öğlenci kaldık.

Altıncı sınıfın da ilk günü dün gibi gözlerimin önünde. Önlük devrinden ceket kravat kumaş pantolon devrine geçiyoruz yani ne demek değil mi :D Ceket, pantolon, gömlek, kravat ve hırka var şimdi okul elbiselerinde. Ben okula giderken hırka da giymiştim. Baktım ki kimse giymemiş, çıkartıp eve atmıştım. Yakındı evimiz zaten o okul Fatih’ten daha yakındı yani :) Hatta altıncı sınıfta bir keresinde bir ödevi yapmayı unuttuğum teneffüste aklıma gelmişti ve eve gidip bir kaç sayfa yazı çıkartmıştım bilgisayardan :D

Evimiz Fevzipaşa ilköğretimin tam karşısındaydı ve evden çıkardım, 3 metre sonrası Fevzipaşa’nın duvarlarıydı. Çocuklar bana bakardı ben onlara bakardım. Büyük ihtimal anlam veremezlerdi benim oraya değil de ta Fatih’e gitmeme. Sonra zaten o evden ben yedinci sınıfa geçtiğim yaz taşındık, hala da aynı apartmandayız.

Şimdi şöyle bir durum var ki ben dün yaklaşık 4 gibi yattım yedi de kalktım 3 saatlik uykuyla zar zor durdum bu akşam iki saat filan kestirdim kafa artık durdu hem yazıyı da destana çevirmenin anlamı yok. Bu yazı yazımın birinci bölümü olsun kalan yazıyı da ikinci bölümde yayınlarım uykumu aldığım zaman :D

Buralara kadar zahmet ettiniz okudunuz umarım ki güldürebilmişim, kendim hakkında biraz bir bilgi verebilmişimdir ve sıkılmadan okumuşsunuzdur… Aslında biraz daha yazmak isterdim de işte esnemekten ağzım yırtılır duruma gelmişken nasıl yazı yazayım değil mi gözlerim ise su çanağı. Kanlanmadı yani sulandı o yüzden.. :D Haydi iyi akşamlar :)