Business Connection Knowledge

9 คำถามสะท้อนภาพจีนกับ "ลีกวนยู"

noreply@blogger.com (nIYom) — Fri, 22 Nov 2013 02:56:00 +0000

พูดถึง "ลีกวนยู" หลายคน คงจะเคยได้ยินได้ฟังเรื่องราวและประวัติชีวิตของผู้ก่อตั้งประเทศสิงคโปร์ ให้ขึ้นมาโดดเด่นในเวมีโลกได้ในขณะนี้ (ซึ่งใครอยากรู้จักลีกวนยู มากกว่านี้ตามไปอ่านได้ที่ คมความคิด คมชีวิต ลีกวนยู) จึงไม่แปลกที่ความคิด ความเห็น ของคนผู้นี้จะมีอิทธิพลและได้รับความสนใจต่อทั่วโลก ซึ่งหนังสือเล่มใหม่ล่าสุดของลีกวนยู ในชื่อ "LEE KUAN YEW : The grand master's insights on China, the United States, and the World" ต่างก็ได้รับการกล่าวถึงเช่นกัน ซึ่งเนื้อหาภายในเป็นลักษณะบทสัมภาษณ์ความคิดเห็นของลีกวนยู แต่สิ่งที่น่าสนใจของเล่มนี้่คงหนีไม่พ้นในเรื่องมุมมองที่ลีกวนยูมีต่อทั้งประเทศจีนและประเทศอเมริกา ซึ่งวันนี้เราจะติดตามบทสัมภาษณ์ซึ่งจะสะท้อนความคิดเห็นที่ลีกวนยูมีต่อประเทศจีนกันว่า ลีนั้นเห็นอะไรในจีนกัน

1. คำถาม: จีนต้องการแทนที่สหรัฐเพื่อเป็นที่ 1 แทนในเอเชียไหม

ลีตอบ: จีนต้องการขึ้นเป็นที่ 1 แทนสหรัฐอย่างแน่นอน ไม่ต้องสงสัยในเรื่องนี้เลย โกลด์แมนแซคทำนายว่าในอีก 20 ปีข้างหน้าด้วยอัตราขนาดนี้ เศรษฐกิจจีนจะมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก จีนกำลังไล่ตามสหรัฐทั้งการส่งคนขึ้นไปบนอวกาศ และใช้มิสไซล์ยิงดาวเทียม แล้วพวกเขายังมีวัฒนธรรมอายุ 4,000 ปี คนอีก 1.3 พันล้านคน เอาแค่ส่วนน้อยในนี้ก็สามารถดึงกลุ่มอัจฉริยะมาได้ไม่รู้เท่าไหร่แล้ว

ตลาดของคน 1.3 พันล้านคนนี้ มีขนาดใหญ่เกินกว่าจะปฏิเสธได้และทั้งรายได้และกำลังซื้อมีแต่จะเพิ่มมากขึ้น

แต่จีนจะไม่มีวันเป็น "ประเทศตะวันตก" เด็ดขาด จีนจะเป็นจีนและต้องการให้ประเทศตะวันตกยอมรับจีนในเรื่องนี้

2. คำถาม: ถ้าจีนเป็นมหาอำนาจได้จริง จีนจะเป็นอย่างไร

ลีตอบ: ในความคิดของจีน แต่เดิมมาจีนคือ "อาณาจักรกลาง" (จงกั๋ว หรือ 中国) ในเอเชียสมัยโบราณ จีนเป็นศูนย์กลางของภูมิภาค และประเทศอื่นรอบจีนต้องยอมรับอำนาจของจีน (เช่นการส่งบรรณาการมาคำนับ)

ไม่มีใครในเอเชีย (หรืออาเซียน) จะแน่ใจได้ว่าจีนจะทำตัวแบบเดียวกับสหรัฐแบบที่เคยเป็นมา จีนต้องการให้ประเทศอื่นในเอเชียให้การเคารพนับถือจีน จีนอาจจะพูดว่าไม่ว่าประเทศจะใหญ่หรือเล็กต่างก็เท่าเทียมกัน แต่ในความเป็นจริงหากเราทำอะไรที่ทำให้จีนไม่พอใจ จีนก็จะบอกว่าคุณกำลังทำให้คน 1.3 พันล้านไม่พอใจนะ ช่วยรู้ที่รู้ทางของคุณหน่อย

3. คำถาม: ยุทธศาสตร์ของจีนที่จะเป็นที่ 1 คืออะไร

ลีตอบ: จีนจะไม่ท้าทายสหรัฐโดยตรง เพราะในขณะนี้สหรัฐมีความเข้มแข็งทางการทหาร และเทคโนโลยีที่เหนือกว่า แต่จีนจะใช้จำนวนคนที่มากกว่า ที่มีทั้งฝีมือและการศึกษาในการ ขายของถูก สร้างของถูก กว่าคนอื่น ๆ

จีนเรียนรู้ประวัติศาสตร์ของ เยอรมนี และ ญี่ปุ่น ที่ไปท้าทายระเบียบโลกในขณะนั้นโดยตรง จึงต้องประสบหายนะ ซึ่งจีนไม่โง่ และจีนจะใช้รายได้ประชาชาติ GDP ไม่ใช่รายได้ประชาชาติต่อหัว (จีนไม่สนใจรายได้ต่อคน เท่ากับรายได้ประเทศโดยรวม) เป็นอำนาจในการต่อรอง

แม้ขีดความสามารถทางการทหารของจีนจะไม่สามารถทัดเทียมกับสหรัฐในเวลาอันใกล้ แต่จีนจะพัฒนามาตรการแบบไม่สมมาตร (asysmmetrical means) เพื่อทอนกำลังทหารของสหรัฐลง

จีนเข้าใจเป็นอย่างดีว่า การเติบโตของตนนั้นขึ้นกับการนำเข้า พลังงาน วัตถุดิบ และ อาหาร *ดังนั้นจีนต้องการเส้นทางขนส่งทางทะเล* ดังนั้นสิ่งที่ปักกิ่งกังวลที่สุดคือ *ช่องแคบมะละกา*

จีนสามารถรอได้ถึง 30 - 50 ปี ที่จะใช้ช่วงเวลานี้ค่อย ๆ สั่งสมกำลังทั้งทางเศรษฐกิจและทางทหาร "อย่างสันติ" ค่อย ๆ เปลี่ยนระบบเศรษฐกิจรวมศูนย์แบบคอมมิวนิสต์ ให้กลายเป็นระบบเศรษฐกิจแบบตลาด

จีนจะไม่เดินซ้ำรอย เยอรมนีและญี่ปุ่น ส่วนข้อผิดพลาดของโซเวียตก็คือพวกเขาให้ความสำคัญกับการใช้จ่ายทางทหารมากจนเกินไป และให้ความสนใจกับเทคโนโลยีของพลเรือนน้อยเกินไป ดังนั้นเศรษฐกิจของโซเวียตจึงล่มสลาย ผู้นำจีนรู้ดีว่าถ้าเมื่อไหร่จีนไปแข่งขันสะสมอาวุธกับอเมริกา จีนจะหมดตัวทันที

ดังนั้นจีนจะยอมก้มหัวให้ "ในช่วงนี้" ยิ้มรอเวลาอีก 40 - 50 ปี หรือนานกว่านั้นก็ได้!

เพื่อให้สามารถแข่งขันได้ จีนจะมุ่งเน้นเรื่องการศึกษาให้กับเยาวชน โดยคัดเลือกคนที่มีสติปัญญาสูงสุด ทั้งในด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี รวมทั้ง เศรษฐกิจ การบริหารธุรกิจ และภาษาอังกฤษ

สำหรับยุทธศาสตร์ของจีนต่อเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็มีง่าย ๆคือ "มาเติบโตกับเราสิ"

จีนจะดึงดูดประเทศต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เข้าไปในขอบเขตอิทธิพลของตน ด้วยอำนาจอันล้นเหลือทางเศรษฐกิจ เพราะขนาดตลาดของจีนและกำลังซื้อของจีนจะมีขนาดใหญ่จนยากปฏิเสธได้ แม้แต่ญี่ปุ่น เกาหลี ใต้หวัน ก็จะถูกจีน "กลืน" อย่าง "สันติ"

ประเทศอื่นในเอเชียยังอยากให้สหรัฐอยู่ในเอเชียแปซิฟิคเพื่อคานอำนาจจีน อันที่จริงสหรัฐฯ ควรจะสร้างเขตเศรษฐกิจพิเศษกับประเทศอื่นในเอเชีย (อย่าง TPP) ให้สำเร็จก่อนหน้านี้สัก 30 ปี แต่ตอนนี้สายไปเสียแล้ว

จีนจะเน้นย้ำว่าพวกเขาจะใช้มาตรการทางเศรษฐกิจในการขยายเขตอิทธิพลของตนในเอเชีย ดังนั้นเครื่องมือที่พวกเขาจะใช้ในขณะนี้คือ เวทีทางการทูต ไม่ใช่การใช้กำลังทางทหาร.

4. คำถาม: จุดอ่อนของจีนมีอะไรบ้าง

ลีตอบ: ตอนนี้จุดอ่อนภายในของจีนอยู่ที่ วัฒนธรรม, ภาษา และการไม่สามารถดึงดูดผู้ที่มีพรสวรรค์จากต่างประเทศ รวมทั้งระบบการปกครอง

ลีกวนยูมองว่าตอนนี้ภาษาอังกฤษ *เป็นภาษาของโลกไปแล้ว* ต่อให้จีนเปิดรับให้มีผู้ย้ายถิ่นเข้าไปในประเทศได้ง่ายขึ้น แต่ถ้าคนเลือกได้ก็จะเลือกไปอเมริกามากกว่า การจะอยู่อาศัยในจีนได้ต้องใช้ภาษาจีนและระบบภาษาจีนนั้นยุ่งยากกว่ามาก ลีกวนยูเปรียบเทียบกับสิงคโปร์ว่าเป็นคนเชื้อชาติจีนเหมือนกัน แต่สิงคโปร์จงใจเลือกภาษาอังกฤษเป็นหลัก และภาษาจีนเป็นรอง ลีบอกว่าสิงคโปร์ตั้งใจในเรื่องนี้เพื่อทำให้คนสิงคโปร์สามารถเชื่อมตัวเองเข้ากับโลกได้ และสามารถเข้าถึงวิทยาการและนวัตกรรมที่ล้ำหน้า การเข้าถึงเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ผ่านตัวภาษา แต่ยังเป็นระบบคิดที่ถูกครอบด้วยตัวภาษาอังกฤษอีกชั้นหนึ่ง ลีกวนยูบอกว่าเคยแนะนำผู้นำจีนเรื่องนโยบายภาษานี้ แต่จีนมีวัฒนธรรมและความภาคภูมิใจที่เข้มแข็งเกินกว่าจะทำเช่นเดียวกับสิงคโปร์ได้

ในแง่วัฒนธรรม แม้จีนจะสามารถไล่กวดทันสหรัฐในแง่เศรษฐกิจ แต่ความสามารถในการสร้างนวัตกรรมจะไม่สามารถไล่ทันอเมริกาได้เลย เพราะจีนมีวัฒนธรรมที่จะไม่ยอมให้มีการแลกเปลี่ยนหรือแข่งขันทางความคิดอย่างเสรี ลีกวนยูชวนให้คิดถึงตรรกะง่าย ๆ ที่ว่า เป็นไปได้อย่างไรที่ประเทศที่มีประชากรมากกว่าอเมริกาถึงสี่เท่าแถมยังมีผู้คนที่มีความสามารถเต็มไปหมด แต่กลับไม่สามารถคิดเทคโนโลยีที่ล้ำยุคออกมาได้เลย?

ธรรมเนียมของจีนนั้นเมื่อส่วนกลางเข้มแข็ง ส่วนภูมิภาคก็อ่อนแอ และในทำนองกลับกันส่วนภูมิภาคเข้มแข็งเมื่อไหร่ ส่วนกลางก็จะอ่อนแอ เมื่อส่วนกลางอ่อนแอ "จักรพรรดิก็จะอยู่ห่างออกไปและภูเขาก็จะสูงชันขึ้น" สิ่งเดียวที่จีนกลัวก็คือการที่จีนจะคุมมวลชนของตนไม่อยู่ จีนรู้ว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นเมื่อใด

นอกจากนี้ก็มีปัญหาเรื่องขนาดอันใหญ่โตของประเทศ ระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานที่ย่ำแย่ ความอ่อนแอของสถาบัน ผลตกค้างของระบบเศรษฐกิจที่ผิดพลาดของโซเวียตที่จีนเคยนำมาใช้

ปัญหาใหญ่ที่สุดของจีนคือความแตกต่างระหว่างเมืองแถบชายฝั่งทะเลที่ร่ำรวย และเมืองในเขตที่ลึกเข้ามาในพื้นทวีปที่ยากจน (รวมทั้งความเหลื่อมล้ำในตัวเมืองเหล่านั้นด้วย) สิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นปัจจัยทำให้เกิดการจราจลและอาจลุกลามบานปลายได้

ลีกวนยูมองว่า เทคโนโลยีจะทำให้ระบอบการปกครองของจีนล้าสมัย ภายในอีก 20 ปีข้างหน้า (2030) เมืองต่าง ๆ ของจีนจะต้องรองรับประชากรราว 70 - 75% คนเหล่านี้จะมีทั้ง โทรศัพท์มือถือ อินเทอร์เน็ต ทีวีดาวเทียม แล้วคนเหล่านี้ก็จะสามารถเข้าถึงความรู้จากนอกประเทศได้ สามารถจัดตั้งกันเองได้ พอเมื่อเป็นดังนั้นแล้วระบบการปกครองแบบปัจจุบันจะใช้ไม่ได้อีก การตรวจสอบสอดส่องคนต่าง ๆ ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันก็ทำไม่ได้ เพราะมีคนมากเกินไปที่จะทำได้ทั่วถึง

แต่จีนอาจผ่อนปัญหานี้ลงไปได้บ้างถ้าใช้วิธีแบบ "สัมฤทธิผลนิยม" คือยังคงใช้ระบบควบคุมอย่างเข้มงวด เหมือนที่จีนทำอยู่แล้ว ไม่อนุญาตให้มีการจราจลไม่อนุญาตให้มีการประท้วง แล้วค่อย ๆ โอนอำนาจให้กับท้องถิ่น และคนชั้นล่างลงไป

5. คำถาม: จีนต้องการบรรลุเป้าหมายการเป็นหมายเลข 1 เร็วช้าเท่าใด

ลีตอบ: จีนไม่เร่งรีบที่จะเป็นหมายเลข 1 ของโลกแทนสหรัฐ การมีพื้นที่อยู่ใน G20 ก็โอเคสำหรับจีน ในกลุ่มนี้มุมมองของจีนก็จะถูกรับทราบอย่างชัดแจ้งและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจก็ได้รับการปกป้อง แต่ต้นทุนในการรับผิดชอบก็จะกระจายออกไปให้กับอีก 19 ประเทศที่เหลือด้วย

ชนชั้นนำจีนแม้ว่าจะมีมุมมองที่ค่อนไปทางระมัดระวังตัวและอนุรักษ์นิยม แต่พวกเขาก็จะทำงานบนพื้นฐานของฉันทามติมากกว่าการโหวต และด้วยมุมมองระยะยาว ดังนั้นศตวรรษที่ 21 ก็อาจเป็นศตวรรษของจีนก็ได้ หรือแชร์ร่วมกันกับสหรัฐก็ได้ แต่หลังจากนั้นศตวรรษของจีนก็จะตามมาอยู่ดี

6. คำถาม : จีนมองบทบาทของสหรัฐในเอเชียอย่างไร

ลีตอบ : จีนไม่เคยประมาทศักยภาพของประเทศอย่างสหรัฐอเมริกา ที่สามารถครองความเป็นผู้นำในภูมิภาคต่อเนื่องกันถึงเจ็ดทศวรรษ นับตั้งแต่หลังสงครามโลกครั้งที่ 2

สหรัฐยังประกันเสถียรภาพด้านความมั่นคงให้กับ ญี่ปุ่น ประเทศเสือเอเชียทั้งหลาย รวมถึงจีนเองด้วย จีนทราบดีว่าพวกเขายังต้องการตลาดของสหรัฐ เทคโนโลยีของสหรัฐ และการส่งนักศึกษาจีนไปเรียนต่อสหรัฐ เพื่อนำเอาความรู้ล้ำหน้าที่สุดของโลกกลับมาใช้ยังจีน ดังนั้นจีนมองไม่เห็นประโยชน์ที่จะไปต่อกรกับสหรัฐในช่วง 20 - 30 ปีนับจากนี้

ตรงข้ามจีนจะยอมรับระเบียบโลกที่เป็นอยู่ในปัจจุบันค่อย ๆ รอเวลาที่เข้มแข็งพอที่จะ "นิยาม" ระเบียบการเมืองและเศรษฐกิจโลกขึ้นมาใหม่

7. คำถาม: จีนจะยังคงการเติบโตด้วยตัวเลขสองหลักไปอีกหรือไม่

ลีตอบ: สามทศวรรษที่ผ่านมาจีนเติบโตในอัตราเฉลี่ย 10% ต่อปีบางครั้งถึง 12% ซึ่งเป็นการเติบโตที่ไม่ธรรมดา ลีมองว่าจีนน่าจะยังคงการเติบโตในอัตรานี้ได้อยู่ในทศวรรษข้างหน้า เพราะจีนมาจากฐานการเติบโตที่ต่ำ และจำนวนผู้บริโภคขนาด 1.3 พันล้านจะช่วยเพิ่มการเติบโตได้แน่

8. คำถาม : จีนจะเป็นประชาธิปไตยหรือไม่

ลีตอบ: จีนไม่มีทางเป็นประเทศที่เป็น "เสรีประชาธิปไตย" เพราะถ้าเป็นเมื่อไหร่ จีนจะล่มสลายทันที

ลีบอกว่าปัญญาชนจีนเองก็ตระหนักเรื่องนี้ดี การปฏิวัติประเทศให้เป็นประชาธิปไตยจะเกิดขึ้นยาก ลีชี้ให้ดูขบวนนักศึกษาสมัยเทียนอันเหมิน เดี๋ยวนี้พวกเขาหายไปไหนแล้ว? คนจีนต้องการจีนให้ฟื้นกลับมาสู่ความยิ่งใหญ่ต่างหาก

แต่ถ้าพูดถึงระบอบประชาธิปไตยในระดับหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ อันนี้พอเป็นไปได้ แม้จะมีแรงต้านพวกนี้อยู่แต่จะค่อย ๆ เกิดขึ้นอย่างช้า ๆ ระบบการสื่อสารและอินเทอร์เน็ตจะช่วยเร่งแนวโน้มนี้เพิ่มมากขึ้น

แต่ระบบส่วนกลางอย่างที่เป็นอยู่ปัจจุบัน จะไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนักในอีก 50 ปีข้างหน้า

ชนชั้นนำจีนจะยอมรับเทคนิคใหม่ ๆ ยกเว้นเส้นทางประชาธิปไตย ที่อนุญาตให้มีการลงคะแนนเสียงเท่ากันทุกคน และระบบหลายพรรคการเมือง เพราะพรรคคอมมิวนิสต์ต้องการควบคุมเสถียรภาพทางการเมือง และพวกเขาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์ที่มีขุนศึกควบคุมเขตต่าง ๆ ในท้องถิ่นอย่างในสมัย ทศวรรษ 1920 และ 1930

9. คำถาม : แล้วจีนจะเป็นที่ 1 ได้ไหม

ลีตอบ : จีนต้องตระหนักว่าศักยภาพตนเองอยู่ที่เศรษฐกิจไม่ใช่การทหาร จีนมีกำลังคนมากและสามารถผลิตของได้ถูกกว่าใครในโลก อิทธิพลของจีนในแง่นี้จะเติบโตมากขึ้นและมากขึ้นจนเกินศักยภาพอเมริกา

จีนอาจมีโอกาสมีปัญหาเหมือนกัน ถ้าผู้นำของจีนที่ถูกเลือกขึ้นมาไม่ตระหนักถึงแนวทางนี้ ซึ่งมีลักษณะสัมฤทธิผลนิยมมากกว่าเป็นไปตามอุดมการณ์ทางการเมือง โอกาสที่ว่านี้ลีมองว่ามีสัก 20% ลีไม่ถึงกับมองว่าเป็นไปไม่ได้เลย และโอกาสนี้ก็อาจจะเพิ่มมากขึ้นเพราะจีนเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของ ระบบการเมืองภายใน วัฒนธรรมทางธุรกิจ การลดปัญหาการคอรัปชั่น และการสร้างแนวคิดใหม่ ๆ ขึ้นมา

ลีมองในแง่ดีว่า ศตวรรษที่ 21 เป็นศตวรรษที่ฟื้นกลับคืนมาของเอเชียในโลก มีหายนะที่อยู่ในการคาดการณ์น้อยเต็มทีที่จะทำให้จีนแตกเป็นเสี่ยงและกลับไปเป็นประเทศที่มีพวกขุนศึกคอยรบกันอีก แต่จีนจะต้องตระหนักถึงเรื่องการศึกษากับประชาชนของตนในการเข้าถึงวิทยาการและเทคโนโลยีที่ล้ำหน้า เพื่อที่จะทำให้สังคมเป็นอุตสาหกรรมเต็มรูปแบบในก้าวแรก ถัดจากนั้นก็จะบรรลุถึงสังคมไฮเทคโนโลยีในก้าวถัดไป กระบวนการทั้งหมดนี้อาจใช้เวลา 50 - 100 ปี

(ลีมองอินเดียตรงข้ามกับจีนว่า การทำประเทศให้เป็นอุตสาหกรรมได้ไม่ดีเท่าจีน แต่ไปเน้นการบริการ ซึ่งทำให้ประเทศไม่มีความเข้มแข็งเท่าจีนในขณะนี้)

ที่มา : Siam Intelligence

15 เคล็ดลับ ปรับโลจิสติกส์พร้อมก้าวเข้าสู่ AEC

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 10 Sep 2013 10:13:00 +0000

วันนี้ทาง ครม. ได้มีมติเห็นชอบในแผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบโลจิสติกส์ของประเทศไทยฉบับที่ 2 (พ.ศ.2556-2560) (รายละเอียดยุทธศาสตร์ อ่านต่อด้านล่างครับ) นิ่ถือว่าเป็นเรื่องดีนะครับ ที่รัฐบาลให้ความสำคัญและเตรียมความพร้อมให้กับทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อรับกับการเิปิด AEC (ถ้าทำได้จริง) เพราะโลจิสติกส์ (Logistics) ถือว่าเป็นยุทธศาสตร์สำคัญอีกเรื่องหนึงของประเทศไทยเรา โดยเฉพาะการขนส่งทางบกที่เรามีข้อได้เปรียบในเรื่องสถานที่ตั้งนั่นเอง มาวันนี้จะขออิงกระแสแผนยุทธศาสตร์กับเค้้าสักหน่อย จึงเป็นที่มาของบทความ 15 เคล็ดลับ ปรับโลจิสติกส์พร้อมก้าวเข้าสู่ AEC ซึ่งเคล็ดลับดังกล่าวสามารถใช้เป็นตัวตรวจสอบให้กับผู้ประกอบการในการปรับเปลี่ยน พัฒนาศักยภาพโลจิสติกส์จากภายในบริษัทกันก่อน เหมือนกับเตรียมความพร้อมของตัวเองก่อนเลย พอเวลาแผนนโยบายยุทธศาตร์ดำเนินไปได้ด้วยดีและประสบผลสำเร็จ เราจะได้เก็บเกี่ยวโอกาสและผลประโยชน์ได้อย่างเต็มที่นั่นเอง

15 เคล็ดลับปรับ Logistics พร้อมก้าวเข้าสู่ AEC

1. การบริหารโซ่อุปทานในภาคอุตสาหกรรม (Supply Chain Management in Industrial Sector)

เรื่องการบริหารโซ่อุปทาน (supply chain management)ก่อน ซึ่งก็คือการบริหารการจัดการตั้งแต่ซื้อวัตถุดิบ ผลิต จนสินค้าไปถึงมือลูกค้า ซึ่งแตกต่างจาก Logistic ตรงที่ Supply Chain มันเป็นกิจกรรม ในขณะที่ Logistic เป็นตัวเชื่อมกิจกรรม เพราะฉะนั้นถ้าเรามีกิจกรรม (Supply Chain)ที่ไม่ดี มันเชื่อมอย่างไรก็ไม่ดี เราจะมองที่การเพิ่มคุณค่าให้กับองค์กรธุรกิจ ตลอดโซ่อุปทาน แล้วที่นี้ คุณค่าของโซ๋อุปทาน (Value Supply Chain) มันคืออะไร...

2. LEAN กับการบริหารจัดการห่วงโซ่อุปทาน (LEAN for Supply Chain Management)

ที่มาของ LEAN นั้น มาจากระบบของ TOYATA ซึ่งในแง่ของการผลิตเรามีการนำ LEAN มาใช้กันมาก แต่ในแง่ของการบริการยังไม่มีเท่าที่ควร แต่ถ้าจะให้ยกตัวอย่างในการนำ LEAN มาใช้ในแง่ของการบริการ ก็คือ การให้บริการของสำนักงานเขต จะเห็นได้ว่าแต่ก่อนต้องใช้เวลาเกือบครึ่งวัน เพราะต้องเดินขึ้นชั้นหนึ่ง ชั้นสอง หรือชั้นสาม แต่พอมาในปัจจุบันที่มีการให้บริการที่รวดเร็วขึ้นมาก เช่น การมาทำบัตรประชาชน ที่ใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที รวมทั้งการทำ passport ก็เช่นเดียวกัน ที่มีการให้บริการที่รวดเร็วขึ้น...

3. Logistic Management Strategy : กลยุทธ์การบริหาร Logistic

ใช้หลักกลยุทธ์ OE-MU-MC (โอ้ มิว แม็ก) OE (Optimise Efficency) เนื่องจากงาน Logistics เป็นอะไรที่วุ่นวาย และมีทั้งกิจกรรมและข้อมูลมากมาย จึงจำเป็นต้องสร้างระบบให้การทำงานเกิดประสิทธิภาพสูงสุด ซึ่งจะทำอย่างไรละ, MU (Maximize Utilization) เป็นการนำทรัพย์สิน เครื่องมือต่างๆ ไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เนื่องจากทรัพยสินเครื่องมือเกี่ยวกับ Logistics มีราคาค่อนข้างสูง เช่น คลังสินค้า รถยนต์ เป็นต้น เราจึงต้องใช้ทรัพย์สินเพื่อสร้างรายได้ให้มากที่สุด แล้วเราจะทำอย่างไร...

4. กลยุทธ์การให้บริการทางด้าน Logistic (Logistic Service Strategy)

ประกอบด้วย S 4 ตัว 1. Standard : การทำ ISO หรือการเน้นไปที่ Customer Requirement ให้ความสำคัญกับความต้องการของลูกค้า ซึ่งต้องปรับตามความต้องการของลูกค้าแต่ละราย ซึ่งเราจะต้องมีพื้นฐานการให้บริการเป็นมาตรฐานหลักก่อน แล้งค่อยไปเพิ่มเติมในลูกค้าแต่ละราย (Mass Customize) 2. Speed : รวดเร็ว เนื่องจากปัจจุบัน จะมี Economy of time (Economy of Speed) เพราะ ถ้าใช้เวลาขนส่งยิ่งนาน จำนวนวัน stock ก็จะเพิ่มขึ้น ซึ่งต้องมีเครื่องมือที่ช่วย 3. Safety : เพราะในเรื่องของ Logistics คือการเคลื่อนย้ายของ ซึ่งทั้งเป็นการดูแลทุกๆที่ ไม่ว่าจะระหว่างขนส่ง ขนส่ง หรือแท้กระทั่งตอนอยู่ในคลังสินค้า ยิ่งขนส่งวัตถุอันตรายยิ่งต้องให้ความปลอดภัยสูงมาก...

5. One Stop Service in Logistics

เนื่องจาก Logistic จะมีกิจกรรมมากมาย และการจะเป็น LSP (Logistic Service Provider) ต้องทำกิจกรรมเยอะมาก เช่น เราต้องการนำสินค้าจากเมืองไทยไปต่างประเทศ ไม่ใช่ดูแต่เรื่องการขนส่ง แต่ต้องดูตั้งแต่เรื่อง Packaging การดูในเรื่อง Shipping หรือแม้แต่เรื่องเกี่ยวกับด่านศุลกากรต่างๆ อันนี้ก็คือ กิจกรรมที่มีมากมาย ซึ่งการให้บริการแบบครบวงจรจึงมีความสำคัญ หรือที่เรียกว่า Integrated Service Provider...

6. การบริหารการเงินใน Logistics (Financial Management in Logistics)

เวลาเราจะมองทางด้านการเงินนั้น เริ่มแรกเลยจะมองไปที่ ROI (Return on Investment) ผลตอบแทนการลงทุน ซึ่งจะมีอยู่ 2 ฝั่ง ฝั่ง return และฝั่ง Investment ซึ่งไอ้ตัว Return เราก็มองได้ง่ายๆว่า ลงทุนอะไรก็มองไปที่กำไรเป็นตัวตั้ง ส่วนเงินลงทุน คือ Capital เพราะฉะนั้น จับกำไรหารด้วย Capital ก็คือ ROI นั่นเอง แล้วในการทำ Logistic จะทำอย่างไร ให้ผลตอบแทนจากการลงทุนดีขึ้น ซึ่งเราจะแยกพิจารณออกตาม ส่วนประกอบของ ROI จากที่กล่าวไว้ในข้างต้น คือ...

7. Logistic Cost

ในต้นทุน Logistic 100% ของประเทศไทย มีต้นทุนค่าขนส่งถึง 53% (ปี 48-49) หรือถ้าเราจะศึกษาแนวโน้ม Logistic cost ในอนาคต โดยพิจารณาจาก อัตราการเดิบโตของ GDP และอัตราการเติบโตของต้นทุน Logistic ของ USA ตั้งแต่ปี 2002-2005 การเติบโตของ GDP จะมากกว่า Logistic Cost แต่พอปี 2005 ถึงปัจจุบัน การเติบโตของ Logistic Cost เติบโตมากกว่า GDP จะเห็นได้ว่า ต้นทุน Logistic มีแนวโน้มที่จะสูงขึ้น เกิดอะไรขึ้น?...

8. ประสิทธิภาพด้านการขนส่ง (Logistic Efficiency)

การที่ทำให้ระบบการขนส่ง เกิดประสิทธิภาพขึ้นนั้น จะขึ้นอยู่กับบุคคลากรในสายงาน Logistics ที่ควรจะต้องปฏิบัติ คือ 6 RIGHT และ 6 PERFECT นอกจากนี้ ประสิทธิภาพด้านการขนส่ง จะเกิดขึ้นจาก
การใช้สินทรัพย์ที่เรามีอยู่อย่างคุ้มค่า บริหารรถ, พื้นที่ที่เก็บสินค้า เพื่อเพิ่มพื้นที่จัดเรียงให้มากขึ้น ในพื้นที่เท่าเดิม, บริหารเส้นทางเพื่อลดระยะทาง, ลดต้นทุน การดำเนินงาน, ใช้ทรัพย์สิน อย่างคุ้มค่า ถึงแม้ทรัพย์สินจะลดลง, ตกลงอะไรกับลูกค้ามาแล้ว ให้บริการเขาได้ครบหรือไม่, สร้างความพึงพอใจให้เกิดกับลูกค้า...

9. KPI for Logistic

การจัดตั้ง KPI ในแต่ละธุรกิจจะขึ้นอยู่กับตัวธุรกิจ และความต้องการของลูกค้า (ที่เราไปตกลงกับเขาไว้) เราจะตั้งอย่างไร เช่น การตั้ง KPI ในเรื่องอุบติเหตุที่จะลดให้เป็น 0 มันเป็นไปไม่ได้ เราควรจะตั้ง KPI เพื่อลดอุบัติเหตุที่กระทบกับลูกค้าให้เป็น 0 จะเหมาะสมกว่า ซึ่งเมื่อเราตั้ง KPI แล้วจะเกิด 2 มุมมอง หนึ่งคือ มุมทำสำเร็จ : เราควรจะกลับมาตั้งคำถามใหม่ว่า ควรทำให้ดีกว่านี้หรือไม่ หรือ สองมุมทำไม่สำเร็จ : หาสาเหตุ โดยจะมีหลักในการนำ KPI ไปใช้ใน Logistic คือ PICNIC...

10. E - LOGISTICS

ทำไม E Logistics ถึงมีความสำคัญ ??? 1. เนื่องจากขบวนการ Logistic มันยุ่งวุ่นวายมาก เราจึงต้องใช้ระบบ IT เข้ามาเพื่อทำให้ทุกขึ้นตอนเห็นชัด 2. คนทำ Logistics จะเน้นข้อมูลมาก 3. กิจกรรมต่างๆ ของ Logistics มีมาก ซึ่งมันจะต้องสามารถควบคุมและ Monitor ได้ 4. ถ้าลูกค้าถามมา สามารถตอบได้ว่าของอยู่ตรงไหน เมื่อไหร่จะถึง แล้วระบบ E-Logistics มีอะไรบ้างที่ใช้งานอยู่ มีอยู่ 7 ระบบ คือ PMS, WMS, PhMS, CMS, SMS, MMS และ LMS ...

11. ปรากฏการณ์แส้ม้า (Bullwhip Effect in Supply Chain)

หลายคนที่อยู่นอกวงการคงสงสัย ว่าไอ้แส้ม้า มันมาเกี่ยวอะไรฟระกับ Logistics แท้จริง มันเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดการผันผวนในการบริหารงานโซ่อุปทาน คือในกรณีที่สินค้าขาดหรือสินค้าล้นตลาด เหตุผลก็เพราะเราไม่สามารถรู้ความต้องการของลูกค้า หรือความต้องการถูกแปรปรวนหรือผันผวน ก็ด้วยเพราะการที่โซ่อุปทาน (Supply Chain) มีหลายขั้นตอน ส่วนสาเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาสินค้าขาดบ้าง เกินบ้าง ก็คือ แต่ละหน่วยงานในโซ่อุปทาน ต่างคนต่างทำ ต่างคนต่างตัดสินใจ ไม่ทำงานเป็นทีมและข้อมูลความต้องการของลูกค้า ไม่สามารถไหลมาถึงปลายทางภายในองค์กรได้...

12. Cycle Counting กับการแก้ปัญหา Logistic

คุณเคยเจอปัญหาแบบนี้หรือไม่ ระบบการจัดเก็บข้อมูลผิดพลาด เช็คในคอมฯมี ไปดูจริงไม่มี หรือไปดูในคอมฯไม่มี ดันเดินไปเจอ ถ้าเกิดปัญหาประเภทนี้ คือ การบันทึกกับของจริงไม่ตรงกัน ซึ่งมักจะเกิดขึ้นจาก การไม่บันทึกลงระบบ หรือเพราะความเคยชิน ว่าเดี๋ยวก่อน เดี๋ยวค่อยทำ สักพักก็ลืม ซึ่งจากปัญหาดังกล่าว เราสามารถที่จะใช้เครื่องมือที่เรียกว่า Cycle Counting หรือการตรวจนับตามรอบ หลักการง่ายๆ ที่ให้ทำ คือ Pareto ถ้าสินค้ามีมูลค่ามากก็ตรวจนับให้ถี่ (รายสัปดาห์) ส่วนสินค้าที่มีมูลค่าน้อย แต่มีปริมาณมาก ก็อาจจะไม่ต้องถี่มากนัก แต่โดยหลักการของวิธี CYCLE COUNTING จะมีอยู่ 5 ข้อ...

13. Logistic Performance Index (LPI)

Logistic Performance Index (LPI) หรือดัชนีชี้ประสิทธิภาพทาง Logistic : เป็นการสร้างดัชนีชี้วัด เพื่อวัดว่าเราปฏิบัติงานหรือระบบทาง logistic ว่ามีประสิทธิภาพในระดับไหน มีจัดทั้งในระดับประเทศและระดับโลก หน่วยงานกำหนดในระดับโลก คือ World Bank ซึ่งจะจัดลำดับโลก ดูระบบ Logistic ในระดับโลก ประเทศไหนมีศักยภาพมากน้อยแค่ไหน โดย LPI Criteria Factor ประกอบด้วย 6 ปัจจัย

6 ศักยภาพโลจิสติกส์ เตรียมพร้อมไทย เข้าสู่ AEC

14. ความเข้าใจผิด 7 ประการเกี่ยวกับ Logistic

คนที่ทำธุรกิจแล้วต้องมีการขนส่งสินค้าเข้ามาเกี่ยวข้อง อาจจะงงหรือสับสนในการทำ Logistic บ้าง ยกตัวอย่างข้อแรก Logistic และ โซ่อุปทาน (Supply Chain) มันแตกต่างกันอย่างไร ที่จริงแล้วโซ่อุปทาน (Supply Chain) จะครอบคลุมกว้างกว่า Logistic แต่แท้จริงเราไม่จำเป็นต้องแยก หรือหาความแตกต่าง เพราะทั้งสองคำมันเกื้อกูลกันอยู่แล้ว เพื่อทำให้ประสิทธิภาพของ Logistic ดีขึ้นนั่นเอง

15. สร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันให้กับ Logistic (Logistic Competitive Advantage)

จากหลักการของ Michael E.Porter ในเรื่อง Competitive Advantage (Cost Leader, Differentiate, Focus)ที่เราจะนำมาปรับใช้ในการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันให้กับ Logistic (โดยหลักๆ จะใช้ 2 ข้อ คือ Differentiate และ Leader Cost)

* แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาระบบโลจิสติกส์ของประเทศไทย ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2556-2560)

ประกอบด้วย

1.ภารกิจในการเสริมสร้างความเข้มแข็งให้กับผู้ประกอบการไทยในการเก็บเกี่ยวมูลค่าเพิ่มจากโซ่อุปทาน (Supply chain enhancement)

2.ภารกิจในการยกระดับประสิทธิภาพระบบอำนวยความสะดวกทางการค้า (Trade Facilitation Enhancement)

3.ภารกิจในการพัฒนาปัจจัยสนับสนุน(Capacity Building and Policy Driving Factors) (รายละเอียดยุทธศาสตร์ อ่านต่อด้านล่างครับ)

โดยทั้ง 3 ภารกิจดังกล่าว มีแผนการดำเนินงานตาม 7 ยุทธศาสตร์ดังนี้

ยุทธศาสตร์ที่ 1 เพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการโซ่อุปทาน
ยุทธศาสตร์ที่ 2 ส่งเสริมธุรกิจการค้าและบริการในพื้นที่เมืองชายแดน
ยุทธศาสตร์ที่ 3 พัฒนาบริการขนส่งและเครือข่ายโลจิสติกส์ตามเส้นทางยุทธศาสตร์
ยุทธศาสตร์ที่ 4 พัฒนาระบบอำนวยความสะดวกทางการค้า
ยุทธศาสตร์ที่ 5 ส่งเสริมการพัฒนาบริการและขยายเครือข่ายของผู้ให้บริการโลจิสติกส์
ยุทธศาสตร์ที่ 6 ปรับปรุงระบบการพัฒนา และจัดการกำลังคน (Human resource development system)
ยุทธศาสตร์ที่ 7 พัฒนาระบบติดตามและประเมินผลเพื่อการปรับปรุงตนเอง (Monitoring system for self improvement) และสร้างความเข้มแข็งให้กับองค์กร/เครือข่ายขับเคลื่อนยุทธศาสตร์

ศีล 5 แห่งความสำเร็จของธุรกิจอาหาร ส.ขอนแก่น

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 06 Aug 2013 08:56:00 +0000

วันก่อนไปเิดิน Tops เห็นสินค้าของ ส.ขอนแก่น มีมากหมายหลากหลายอยู่บนชั้น แตกต่างจากสมัยก่อนจำได้ว่าผมจะรู้จัก ส.ขอนแก่น จากพวก หมูหยอง หมูยอ กุนเชียง อะไรประมาณนี้ ซึ่งเคยลองชิมดูแล้ว ส่วนตัวว่ารสชาติมันยังไม่โดนเท่าไหร่ (ตอนนี้รู้รสชาติเป็นอย่างไร ใครรู้มาบอกกันได้ครับ) แต่ล่าสุดได้ลองกิน ออง-เทร่ ซึ่งเป็นหนึ่งในซับแบรนด์ของ ส.ขอนแก่น ที่เป็นพวกหมูแผ่นอบกรอบ รสชาติอร่อยดีครับ แต่เสียดายให้น้อยไปหน่อย จะเห็นได้ว่าปัจจุบันหลังจากธุรกิจอาหารและธุรกิจค้าปลีกได้เปลี่ยนแปลงไปมาก ทำให้เราเห็นสินค้าของ ส.ขอนแก่น มีมากขึ้น อีกทั้งมีการทำ packaging ใหม่ เพื่อให้สะดวกต่อการบริโภคมากขึ้น ซึ่งถือว่าเป็นการปรับตัวของ ส.ขอนแก่น ภายใต้การนำทัพของ คุณเจริญ รุจิราโสภณ วันนี้จึงอยากนำบทความที่เผยถึงกลยุทธ์ มุมมอง และการปรับตัว ของ ส.ขอนแก่น ซึ่งได้กล่าวถึง ศีล 5 ข้อของคนทำธุรกิจอาหาร น่าสนใจดีครับ เลยอยากนำมาเล่าต่อให้ฟังกัน

แบกลเม็ด “ส.ขอนแก่น” ทำธุรกิจอาหารให้โดนใจลูกค้า

นับเป็นเวลาเกือบ 30 ปีแล้วที่ “เจริญ รุจิราโสภณ” พาแบรนด์ “ส.ขอนแก่น” ทะยานผาดโผนในวงการธุรกิจอาหารเนื้อสัตว์แปรรูป จนปัจจุบันกิจการเติบใหญ่ระดับบริษัทมหาชน ขยายกิจการหลากหลาย ภายใต้แบรนด์ต่างๆ นับสิบ

แน่นอนความสำเร็จที่ได้มาย่อมไม่ใช่เกิดจากโชคช่วย จำเป็นต้องใช้องค์ประกอบมากมาย ทั้งความสามารถ การตัดสินใจถูกต้อง ตลอดจนประสบการณ์อันโชกโชน ฯลฯ จึงเปรียบเหมือนตำราเล่มหนาที่น่าค้นคว้าอย่างยิ่งว่า เขาทำได้อย่างไร?

โดยเมื่อไม่นานมานี้ ซีอีโอคนดังได้เป็นวิทยากรถ่ายทอดวิทยายุทธ์ให้แก่เอสเอ็มอีทั้งหน้าเก่าและใหม่ ในงานสัมมนาโชวห่วยระดับภูมิภาค จัดโดยบริษัท ซีพี ออลล์ จำกัด (มหาชน) ผู้บริหารร้านเซเว่น อีเลฟเว่น เพื่อเฉลย “เคล็ดลับทำธุรกิจอย่างไรให้โดนใจลูกค้า” …

ลูกน้อง “เจ้าสัวซีพี” อยากเป็น “เถ้าแก่”

เจริญ รุจิราโสภณ ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท ส.ขอนแก่นฟู้ดส์ จำกัด (มหาชน) เริ่มต้นบอกเล่าเส้นทางอาชีพ โดยยกย่องบุคคลสำคัญที่สุดอีกคนในชีวิตที่เป็นทั้งเจ้านาย และต้นแบบในการทำธุรกิจและการดำเนินชีวิต นั่นคือ “ธนินท์ เจียรวนนท์” เจ้าสัวเครือเจริญโภคภัณฑ์ เนื่องจากในอดีตเขาเคยทำงานอยู่ในร่มเงาเครือซีพีกว่า 10 ปีในฐานะผู้บริหารกิจการไก่ย่าง 5 ดาว และไส้กรอกซีพี ทำให้ได้รับการถ่ายทอดความรู้จากผู้ยิ่งใหญ่แห่งเครือเจริญโภคภัณฑ์มาล้นเหลือ

หลังจากสะสมประสบการณ์พร้อมเมื่อปี พ.ศ. 2527 เขาก้าวตามฝันของตัวเองที่อยากเป็น “เถ้าแก่” เริ่มก่อตั้งกิจการเล็กๆ ชื่อว่า “ส.ขอนแก่น” โดยไปรับซื้อเนื้อหมูแปรรูป เช่น กุนเชียง หมูแผ่น ฯลฯ จากเจ้าดังเมืองขอนแก่น แล้วมาขายในกรุงเทพฯ

“เมื่อ 30 ปีที่แล้วผมลาออกเพราะอยากเป็นเถ้าแก่ โดยตั้งปณิธานว่าจะทำสินค้าอาหารที่ไม่ซ้ำกับซีพีเพราะผมเป็นลูกน้องของเจ้าสัวธนินท์ โดยผมเริ่มจากซื้อสินค้าพื้นเมืองจากขอนแก่นมาขายในกรุงเทพฯ และอยากให้ผู้บริโภครู้ว่าสินค้าของเราเป็นสินค้าและสูตรที่มาจากขอนแก่น เราเลยย่อคำว่า “สินค้า” มาเป็นอักษร “ส.” หมายถึง สินค้าจากขอนแก่นนั่นเอง”

“สมัยก่อนทางอีสานเป็นเขตเลี้ยงหมูและแปรรูปเนื้อหมูที่ขึ้นชื่อ โดยเฉพาะโคราช กับขอนแก่น ในยุคแรกเราไป จ.ขอนแก่นมีร้านหนึ่งอร่อย มีป้ายเชลล์ชวนชิม ลองชิมแล้วว่าอร่อย ผมก็ซื้อมาขายกรุงเทพฯ เริ่มต้นง่ายๆ แบบนั้น จนต่อมาในปี พ.ศ. 2528 ก็สร้างโรงงานผลิตหมูยอ, กุนเชียง, ไส้กรอกอีสานของตัวเอง” เจริญเกริ่นนำจุดเริ่มต้น

ชื่อดีมีชัยไปกว่าครึ่ง

ปัจจุบันในเครือ ส.ขอนแก่นได้แตกแบรนด์หลากหลายนับสิบ เช่น แต้จิ๋ว, กวางเจา, ยูนนาน ฯลฯ สังเกตได้ว่าส่วนใหญ่มักใช้ชื่อเป็นสถานที่ต่างๆ เหตุผลนั้น เจริญอธิบายว่า เป็นหนึ่งในเทคนิคที่ต้องการให้ลูกค้าเกิดความเชื่อถือว่าอร่อยแบบต้นตำรับตั้งแต่แรกพบ

“การตั้งชื่อเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งของธุรกิจอาหาร การที่เราเลือกชื่อที่ผู้บริโภคมีภาพติดอยู่ในหัวอยู่แล้วว่า “อร่อย” จะทำให้ผู้บริโภค “เชื่อง่าย” และ “อยากลอง” ซึ่งแบรนด์ต่างๆ ของผม อย่างลูกชิ้นปลา “แต้จิ๋ว” เป็นอำเภอหนึ่งในเมืองจีน ซึ่งเป็นแหล่งทำลูกชิ้นปลาที่มีชื่อเสียง ทำให้คนที่เคยไปหรือเคยได้ยิน พอได้ยินชื่อเสียงนี้ก็หยิบเลย เพราะอยากลองดูว่ารสชาติอร่อยเหมือนกับต้นตำรับลูกชิ้นจากแต้จิ๋วจริงๆ ที่เขาเคยไปกินหรือเปล่า”

“แต่บางกรณีก็ต้องพลิกแพลงบ้าง ในอดีตครั้งหนึ่งผมเคยทำมะพร้าวน้ำหอมจาก “สามพราน” ส่งออกไปต่างประเทศ ถ้าเราจะบอกว่าเป็นมะพร้าวจากสามพราน พูดเท่าไรชาวต่างชาติก็ไม่รู้จักหรอกเพราะคนต่างชาติเขารู้จักแต่ “พัทยา” ผมเลยตั้งแบรนด์มะพร้าวน้ำหอมนี้ว่า “พัทยา” ทำให้ติดตลาดเร็วมาก เพราะลูกค้ารู้จักคุ้นเคยชื่อนี้ดีอยู่แล้ว”

รักษาแบรนด์ยากกว่าสร้างแบรนด์

เจริญบอกด้วยว่า การสร้างแบรนด์นั้นไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว อาจจะลงทุนสูง จ้างมืออาชีพมาวางแผน หรือใช้วิธีการสมัยใหม่ประหยัดต้นทุน เช่น สังคมออนไลน์ ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม และสภาพแวดล้อมของแต่ละกิจการ สิ่งสำคัญคือต้องทำให้ลูกค้าเกิดความจดจำ และเชื่อถือ

อย่างไรก็ตาม การสร้างที่ว่าเป็นเรื่องยากแล้ว แต่สิ่งที่ยากยิ่งกว่าคือ “การรักษาแบรนด์” หากไม่สามารถทำได้ธุรกิจจะถึงจุดจบทันที ในทางตรงกันข้าม หากรักษาคุณภาพจนลูกค้าเชื่อมั่นได้ นั่นเท่ากับธุรกิจจะเกิดความยั่งยืน

“การสร้างแบรนด์เป็นเรื่องที่ต้องลงทุน และจริงใจต่อลูกค้า ถ้าเราบอกว่าสินค้าแบรนด์ของคุณดี แต่พิสูจน์ไม่ได้ว่าดีจริงธุรกิจก็จบ หรือถ้าพิสูจน์ได้แค่ช่วงต้นแล้วรักษาคุณภาพไม่ได้ ธุรกิจก็จบเช่นกัน ไม่ยั่งยืน สิ่งที่ผมทำตลอด ผมต้องการให้เมื่อพูดถึง ส.ขอนแก่น ให้เป็นแบรนด์ที่คนยอมรับ การันตีได้ว่าผลิตได้มาตรฐาน มีโรงงานทันสมัย มีการค้าทั่วโลก ฯลฯ ดังนั้นต้องรักษาคุณภาพให้เสมอต้นเสมอปลาย ไม่ว่านานแค่ไหนแบรนด์ก็จะไม่ล้าสมัย แถมจะยิ่งเติบโต”

“สิ่งที่ผมอยากจะฝากบอก คือ “ค่าใช้จ่ายในการสร้างแบรนด์มันน้อยกว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาแบรนด์” เช่น ผมเคยมีประสบการณ์เกิดกรณีเนื้อหมูราคาขึ้น แต่เราเสนอราคาให้ลูกค้าไปแล้วก็ต้องยอมทำทั้งๆ ที่ขายขาดทุนเพื่อรักษาคุณภาพ และชื่อเสียง นอกจากนั้น เคยมีกรณีสินค้าที่ทำขึ้นมูลค่า 10 กว่าล้านบาทไม่ได้คุณภาพ หากปล่อยออกไปให้ของหมดก็หากินได้แค่ครั้งเดียว เราก็ต้องตัดใจทำลาย มันเป็นเรื่องเศร้าอกตรมที่เราบอกใครไม่ได้ แต่ถ้าเราจะหากินระยะสั้นก็ขายออกไปก็จะรักษาแบรนด์ไม่ได้ ฉะนั้น ตัวเจ้าของต้องกล้าได้กล้าเสีย เสียวันนี้ เพื่อที่จะได้วันหน้า” ซีอีโอ ส.ขอนแก่นเล่าประสบการณ์จากชีวิตจริง

พัฒนาปรับตามเทรนด์ที่เปลี่ยนไป

ระยะเวลา 20 กว่าปีที่ผ่านมา เจริญชี้ว่าพฤติกรรมของผู้บริโภคย่อมเปลี่ยนแปลงไป อันเนื่องจากปัจจัยเรื่องฐานะ สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิต กระแสนิยม ฯลฯ จำเป็นที่ผู้ประกอบการหรือผู้ผลิตต้องพัฒนาตาม

“สิ่งที่เปลี่ยนไปแน่นอนคือฐานะต่างกัน เมื่อ 20 ปีก่อนฐานะของคนส่วนใหญ่ยังไม่ดีเท่าปัจจุบัน ซึ่งสภาพเศรษฐกิจจะเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมผู้บริโภค คนเราถ้ามีเงินมากขึ้นก็จะแสวงหาคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น นอกจากนั้นสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปทำให้พฤติกรรมผู้บริโภคก็เปลี่ยนไปด้วย เช่น ปัจจุบันคนต้องการความสะดวกรวดเร็วในการกิน รวมถึงนวัตกรรมแปรรูปก็พัฒนาดีขึ้น อาหารแช่แข็งเมื่อก่อนคนไม่กินเลย แต่ปัจจุบันความอร่อยแทบไม่แตกต่างกัน ผู้บริโภคก็เกิดความเคยชินมากยิ่งขึ้น ตลาดอาหารแช่แข็งเดิมมูลค่า 5 หมื่นกว่าล้าน เดี๋ยวนี้เป็น 1 แสนล้านแล้ว ดังนั้นผู้ประกอบการก็ต้องมีนวัตกรรมที่ตอบความต้องการได้”

“นอกจากนั้น เรื่องกระแสสุขภาพที่คนปัจจุบันให้ความสนใจ ถ้าเราคลายความกังวลเรื่องสุขภาพในการกินได้เราจะเข้าถึงหัวใจของเขา ถ้าอาหารของคุณกินแล้วดีต่อสุขภาพ และอร่อยด้วย ผมรับรองว่ารวยแน่ๆ” เจริญยืนยัน

สิ่งที่ผมอยากจะฝากบอก คือ “ค่าใช้จ่ายในการสร้างแบรนด์ มันน้อยกว่าค่าใช้จ่ายในการรักษาแบรนด์”

ศีล 5 แห่งความสำเร็จของธุรกิจอาหาร

ประธานเครือ ส.ขอนแก่นยังกล่าวถึงเคล็ดลับส่วนตัวที่ยึดถือมาตลอดในการทำธุรกิจเกี่ยวกับอาหาร หากทำได้ 5 ข้อดังนี้ ธุรกิจอาหารประสบความสำเร็จแน่นอน คือ

1. รสชาติอร่อยสม่ำเสมอ : ไม่ว่าคุณจะกินที่ไหน เมื่อใดรสชาติอร่อยเหมือนกันหมด

2. รูปลักษณ์น่ากิน : แค่เห็นจากภายนอกก็อยากมาลองชิมแล้ว

3. สีสันดึงดูด : กระตุ้นเรียกความสนใจ

4. กลิ่นหอม : เย้ายวน กระตุ้นให้อยากเข้ามาหา

5. เนื้อสัมผัส : เมื่อกัดลงไปแล้วต้องได้ความประทับใจ

“ถ้าอาหารของเราที่ออกมาสู่ตลาด ถ้าทำได้ทั้ง 5 ข้อนี้ผมรับรองว่าประสบความสำเร็จ และยั่งยืน ไปขายที่ไหนก็ขายได้ และลูกค้าก็จะเชื่อมั่นอยู่กับเราตลอดไป” เจริญตบท้าย

ที่มา SME ASTV

6 ศักยภาพโลจิสติกส์ เตรียมพร้อมไทย เข้าสู่ AEC

noreply@blogger.com (nIYom) — Wed, 10 Jul 2013 08:47:00 +0000

หลังจากที่ได้ update ข้อมูล Logistic Performance Index (LPI) ปี 2012 ซึ่งจะเห็นได้่ว่าไทยเราได้ LPI ต่ำลง จาก 3.31 เป็น 3.18 ทำให้อันดับล่วงลงมาจากที่ 33 มาเป็นอันดับที่ 38 แทน เหมือนว่าเราจะแย่ลงนะ แต่เอาะพักหลังมามักจะได้ยิน ได้ฟังมาหนาหูมากว่า ไทยเราจะเป็นศูนย์กลางทางด้านโลจิสติกส์ (Logistics Hub) ในภูมิภาคนี้ หลังจากที่เปิด AEC วันนี้เลยลองเอา LPI มากางดู เปรียบเทียบเฉพาะในกลุ่มประเทศอาเซียนดูสิ่ ว่าเอ่ะเราจะมีศักยภาพเพียงพอจริงหรา

ก่อนอื่นเราไปรื้อฟื้นกันดูก่อนว่า 6 ศักยภาพที่ทาง World Bank ใช้วัดค่า LPI มีเรื่องอะไรบ้่าง

1. ประสิทธิภาพของการดำเนินการทางด้านกรมศุลกากร (Customs)

2. คุณภาพของโครงสร้างพื้นฐานด้านการค้าและการขนส่ง (Infrastructure)

3. การจัดการขนส่งสินค้าด้วยราคาที่แข่งขันได้ (International Shipments)

4. ความสามารถและคุณภาพของบริการโลจิสติกส์ในประเทศ (Logistics Competence)

5. การติดตามสถานะการจัดส่ง (Tracking & Tracing)

6. ความตรงต่อเวลาในการจัดส่ง (Timeliness)

คราวนี้เรามาดูอันดับ LPI เฉพาะในกลุ่ม ASEAN ว่าแต่ะละประเทศมีประสิทธิภาพทางด้าน Logistic เป็นอย่างไร

ไทยเราเป็นอันดับสามของกลุ่ม ASEAN รองจากสิงคโปร์ (ที่อยู่อันดับหนึ่งของโลก) และมาเลเซีย ถือว่าไม่เลวเลยใช่ไหม

แต่เมื่อมาเทียบกับข้อมูลก่อนหน้า อย่างที่เห็นไทยเราได้ LPI น้อยลง แต่ประเทศที่น่าจับตาซึ่ีงได้ LPI เพิ่มขึ้นมากจากครั้งที่แล้ว คือ พม่า LPI จาก 1.86 เพิ่มเป็น 2.37, ฟิลิปปินส์ ที่หายใจรดต้นคอเราอยู่ ได้ LPI จาก 2.69 เพิ่มเป็น 3.02, ลาว ได้ LPI จาก 2.25 เพิ่มเป็น 2.50

สำหรับประเทศไทยที่ เค้าคาดว่าการเปิด AEC เราจะเป็นศูนย์กลางทางด้านการขนส่ง (Logistic Hub) มันเป็นไปได้มากแค่ไหน เรามาไล่ดูศักยภาพในแต่ละข้อจากตารางด้านบน เมื่อเทียบกับประเทศสมาชิกกัน

Customs : (Rank #3)

เป็นข้อที่เราได้คะแนนต่างจากสิงคโปร์มากสุด น่าจะเป็นเพราะไทยยังคงมีพิธีการในด้านศุลกากร ที่ถึงแม้ไม่ยุ่งยาก แต่ก็ยังถือว่าไม่สะดวกเท่าที่ควร ซึ่งผมมองว่าน่าจะเป็นจุดที่เราสามารถปรับปรุงได้เร็วที่สุดในหกศักยภาพทั้งหมด ทำให้ข้อนี้เราน่าจะไปต่อได้อยู่

Infrastructure : (Rank #3)

ซึ่งเป็นหัวข้อที่เรามีคะแนนแตกต่างจากอันดับหนึ่งคือ สิงคโปร์ และอันดับสอง มาเลเซีย สูงอยู่ ถ้าจะพูดถึงในสิ่งที่เราเป็นรองและน่าจะเห็นกันชัดๆ ก็คือ ในเรื่องของท่าเรือ นั่นเอง เพราะลักษณะภูมิประเทศไทยที่เป็นอ่าว แล้วอ่าวมันไม่ดียังไง มันก็เหมือนกับอยู่ในซอย ไม่ได้อยู่ใกล้ถนนใหญ่เลยไม่สะดวกต่อการขนส่ง เคลื่อนย้าย เท่าไหร่ แตกต่างจากประเทศสิงค์โปรที่มีที่ตั้งของประเทศติดถนนใหญ่เลยว่างั้น ทำให้ท่าเีิืื่รือมีผู้ใช้บริการมากสุดอันดับสองของโลก รองจากท่าเรือเซี่ยงไฮ้ โดยในปี 2011 ท่าเรือสิงค์โปร์ มีจำนวนตู้คอนเทนเนอร์รวม 29.94 ล้านตู้ ส่วนท่าเรือเกลัง ของมาเลเซียอยู่อันดับที่ 13 มีจำนวนตู้คอนเทนเนอร์รวม 9.60 ล้านตู้ ส่วนไทยเรา ท่าเรือแหลมฉบัง อยู่ในอันดับที่ 23 มีจำนวนตู้คอนเทนเนอร์รวม 5.73 ล้านตู้ (อ้างอิงข้อมูลจาก Top 50 World Container Ports)

จะเห็นว่า ศักยภาพการขนส่งท่าเรือของเราแตกต่างจากสิงคโปร์ คนละโลกเล้ย.. แต่อย่าเพิ่งหมดหวังกันครับในข้อนี้ ถึงแม้เราจะไปต่อในเรื่องท่าเทียบเรือลำบากนัก จากข้อเสียเปรียบในเรื่องที่ตั้งของไทยเราดังกล่าว แต่ในทางกลับกันถือเป็นข้อได้เปรียบของเราในเรื่องการขนส่งทางถนนของภูมิภาคนั่นเอง เพราะเราถือว่าอยู่ตรงกลางภูมิภาค ที่ล้อมรอบด้วยกลุ่ม CLMV (กัมพูชา, ลาว, พม่า และเวียดนาม)

ซึ่งเห็นได้จาก นโยบายของทางภาครัฐที่ออกมาเน้น สร้างถนน ไปยังภูมิภาคต่างๆ โดยเน้นเชื่อมโยงไปยังกลุ่มประเทศเหล่านี้เป็นสำคัญ แถมโดยส่วนใหญ่เรายังสร้างเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านอีกด้วย เชื่อมไปยังจีน อินเดีย อีกต่างหาก เห็นอย่างนี้การขนส่งทางถนนเราได้ไปต่อยาวแน่นอน และคงได้เป็นศูนย์กลางทางภูมิภาค (ทางถนน) ดั่งใจหวัง

เอ่ะ แล้วทางราง (รถไฟ) ละ พูดแล้วก็เพลียใจ ระบบรางของเราคงต้องรื้อ (ไม่ใช่รื้อรางนะ รื้อองค์กรเลยดีกว่ามั๋ย) คือ ระบบรางของเราไม่พัฒนาเลย เพราะสัดส่วนการขนส่งทางรถไฟมันหดตัวลงซะงั้น จากในปี 2547 อยู่ที่ 2.4% แต่ในปี 2555 เหลือ 2.2% (เทียบกับมาเลเซียที่มีสัดส่วนสูงถึง 20% ซึ่งเป็นสัดส่วนโดยเฉลี่ยของประเทศที่พัฒนาแล้ว) แต่ไม่น่าเชื่อนะครับว่า ระบบรางที่ไม่พัฒนาเนี่ยะ กลับยังได้เปรียบเล็กๆ เมื่อเทียบกลับกลุ่มประเทศ CLMV เนื่องจาก กัมพูชาเพิ่งมีการพัฒนา ลาวก็มีแค่ระยะทางสั้นๆ 7-8 กม. พม่ามีรถไฟแต่เก่าโคตรๆ ส่วนเวียดนาม รางเก่าสมัยฝรั่งเศษปกครองโน้น ทำให้เรายังมีโอกาสได้ไปต่อในเรื่องระบบราง ถ้าหันมาพัฒนากันอย่างจริงจังสักที

ส่วนทางอากาศ ไทยเรายังเสียเปรียบมือหนึ่งอย่างสิงคโปร์อยู่ เพราะจุดเด่นของสิงคโปร์ที่เป็น Free Zone ภาษีนำเข้าจึงต่ำ ในขณะที่เราแม้เป็น Free Zone เหมือนกัน แต่ติดขัดในเรื่องภาษีมูลค่าเพิ่ม ระบบตรวจสอบที่มากมาย ทำให้เกิดความล่าช้าในการขนส่ง อีกทั้ง ไทยเรายังไม่มีสายการบินในประเทศที่เป็น Cargo (การบินไทยอาจจะมีอยู่ลำสองลำ) เทียบกับสิงคโปร์ที่ถือว่าเป็นศูนย์กลางเลยก็ว่าได้ ทำให้ทางอากาศ ถึงแม้จะไม่ลำบาก แต่การที่จะไปต่อคงได้แึค่ไม่กี่ก้าว

เพราะฉะนั้น จะเห็นว่าจากหัวข้อนี้ที่ไทยเรามีคะแนนต่างจากอันดับหนึ่ง สิงคโปร์ และอันดับสอง มาเลเซีย อยู่พอควร ผมมองว่ามันเป็นโอกาสที่เราจะพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของระบบโลจิสติกส์ให้มีศักยภาพมากขึ้นได้ ซึ่งเรามีโอกาสได้ไปต่ออีกมากในข้อนี้ โดยเฉพาะการวางตัวเองเป็นศูนย์กลางทางการขนส่งทางบกทั้งหมดของภูมิภาค

International shipments : (Rank #3)

อันนี้่ ตามความคิดของผมนะ การที่บริการโลจิสติกส์ภายในประเทศไทยเรา ยังสามารถจัดส่งสินค้าในราคาที่สามารถแข่งขันได้อยู่ เพราะอาจจะไม่ได้เน้นเรื่องคุณภาพและบริการเสริมอื่นๆ เท่าที่ควรนัก เนื่องจากผู้ประกอบการในประเทศเราัยังไม่มีการใช้เทคโนโลยีมาช่วยเท่าที่ควร จึงทำให้ราคาในการใช้บริการจึงยังถูกอยู่ ซึ่งสะท้อนออกมาได้จากศักยภาพที่เหลืออีกสามข้อด้านล่าง

Logistics competence, Tracking & tracing , Timeliness (Rank #4)

โดยทั้งสามศักยภาพดังกล่าว ไทยอยู่อันดับสี่ของภูมิภาค นอกจากเราจะเป็นรองสิงคโปร์และมาเลเซียแล้ว ยังเป็นรองฟิลิปปินส์อีกด้วย ซึ่งทั้งสามหัวข้อนี้ไทยเรามีโอกาสได้ไปต่อแน่ ถ้าการเิปิดเสรีการค้าบริการโลจิสติกส์เต็มสูบมากขึ้น เนื่องจาก จะมีผู้ประกอบการต่างชาติ ที่มีทั้งเงินทุน ความชำนาญ เครือข่าย และความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ทำให้ศักยภาพทั้งสามข้อของไทยเราเพิ่มสูงขึ้น แต่เด๋วก่อน ฟังแล้วเหมือนจะดีนะครับ แต่ในดีก็มีแย่เหมือนกันนะ เพราะเมื่อเราเปิดเสรีการค้าบริการโลจิสติกส์เต็มสูบเมื่อไหร่ ผู้ประกอบการไทยคงต้องลำบากแน่นอน เพราะฉะนั้น ถ้าใครเป็นผู้ประกอบการคงต้องเตรียมตัวไว้แล้วละ ไม่ใช่เห็นว่า เฮ้ยไทยเราจะเป็นศูนย์กลางทางโลจิสติกส์ในภูมิภาคนี้แล้ว ต่อไปบริษัทเราก็สบายละ นอนรอกินได้เลยงานนี้ .....ต้องขอบอกนะ ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดแน่นอน

สรุปดีกว่า ถึงแม้เราจะมีข้อได้เปรียบที่ในเรื่องที่ตั้ง ที่จะทำให้เราสามารถเป็นศูนย์กลางทางขนส่งทางบกของภูมิภาคนี้ได้ไม่ยาก และจะทำให้คะแนน LPI ของเรามีโอกาสแซงหน้ามาเลเซียขึ้นมาอยู่ที่สองของภูมิภาคอาเซียนในอนาคต (ไม่หวังที่หนึ่งเลยแหล่ะ แห่มก็อยากหวังนะ แต่ถ้าแซงสิงค์โปร์ขึ้นมาได้ กลายเป็นเบอร์หนึ่งของโลกเลยนะ หวังสูงไปมั๋ย เอาเป็นว่าแซงหน้ามาเลเซียก็พอแหล่ะ) แต่ประเด็นที่อาจจะทำให้เราตกม้าตายได้ ก็คือ ในเรื่องกฎหมายและระเบียบวิธีการในการส่งออก ที่อาจจะต้องมาลด ละ เพิ่ม ในบางจุดให้มันสอดคล้องกับการที่เราจะทำตัวเป็นศูนย์กลางกันหน่อย ไม่งั้นสร้างถนน สร้างราง สร้างสะพาน เชื่อมต่อกันไปมาแทบตาย ปรากฏสิ่งที่ทำให้ การขนส่งเราชะงัก อาจจะเกิดมาจากเอกสารเพียงแผ่นเดียวก็เป็นได้

* ผลต่างคะแนน LPI ในแต่ละหัวข้อของไทย เทียบกับอันดับหนึ่ง สิงคโปร์ และอันดับสอง มาเลเซีย

"หนัก เบา รีบ ช้า" เคล็ดลับใช้ชีวิตให้เป็นสุข

noreply@blogger.com (nIYom) — Mon, 01 Jul 2013 06:07:00 +0000

หายหน้าหายตาไปพักใหญ่ เพราะมัวแต่ไปปั่นบล็อกรีวิวหนังสืออย่างสนุกมือ เลยไม่ได้มา update บล็อกนี้ (ใครสนใจบล็อกรีวิวหนังสือ ที่แอบเปิดตัวอย่างเงียบเชียบ ฮ่าฮ่าฮ๋า ตามไปอ่านกันได้ครับที่ iYom BookViews) ส่วนสำหรับบล็อกนี้มีแผนว่าจะทำโพสที่รวมบทความแต่ละเรื่องที่น่าสนใจไว้ ใครสนใจจะได้มาหาอ่านจากโพสหลักโพสเดียว จะได้ bookmark เก็บไว้อ้างอิงหน้าเดียวก็พอ มิตรรักแฟนบล็อกทั้งหลายจะได้สะดวกมากขึ้น อย่างที่เคยทำไว้แล้วในเรื่อง 6 ข้อคิดของการทำการตลาดสีเขียว ส่วนหัวข้ออื่นจะเป็นอะไรต่อไปไว้ติดตามกันนะครับ

ทักทายมาซะยาว กลับเข้าเรื่องวันนี้ดีกว่า ไม่มีอะไรมากวันก่อนได้อ่านโพสหนึง ซึ่งส่วนตัวแล้วโดนมากๆ ทำให้ฉุกคิดกับเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตได้ จึงอยากจะเอามาฝากกัน ลองไปอ่านดูครับ อาจจะยาวสักนิด แต่รับรองว่าคุ้มค่าครับ

เอี๋ยนหุยใฝ่ศึกษา มีคุณธรรมงดงาม เป็นศิษย์รักของขงจื้อ
มีอยู่วันหนึ่ง เอี๋ยนหุยออกไปทำธุระที่ตลาด เห็นผู้คนจำนวนมากห้อมล้อมอยู่ที่หน้าร้านขายผ้า
จึงเข้าไปสอบถามดู จึงรู้ว่าเกิดการพิพาทระหว่างคนขายผ้ากับลูกค้า
ได้ยินลุกค้าตะโกนเสียงดังโหวกเหวก ว่า “3x8ได้ 23 ทำไมท่านถึงให้ข้าจ่าย24เหรียญล่ะ!”
เอี๋ยนหุยจึงเดินเข้าไปที่ร้าน หลังจากทำความเคารพแล้ว ก็กล่าวว่า “พี่ชาย 3x8 ได้ 24 จะเป็น 23 ได้ยังไง? พี่ชายคิดผิดแล้ว ไม่ต้องทะเลาะกันหรอก”
คนซื้อผ้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง ชี้หน้าเอี๋ยนหุยและกล่าวว่า “ใครให้เจ้าเข้ามายุ่ง! เจ้าอายุเท่าไหร่กัน! จะตัดสินก็มีเพียงท่านขงจื้อเท่านั้น ผิดหรือถูกมีท่านผู้เดียวที่ข้าจะยอมรับ ไป ไปหาท่านขงจื้อกัน ”

เอี่ยนหุยกล่าวว่า “ก็ดี หากท่านขงจื้อบอกว่าท่านผิด ท่านจะทำอย่างไร?”
คนซื้อผ้ากล่าวว่า“หากท่านวินิจฉัยว่าข้าผิด ข้ายอมให้หัวหลุดจากบ่า! แล้วหากเจ้าผิดล่ะ?”
เอี๋ยนหุยกล่าวว่า “หากท่านวินิจฉัยว่าข้าผิด ข้ายอมถูกปลดหมวก(ตำแหน่ง)”
ทั้งสองจึงเกิดการเดิมพันขึ้น
เมื่อขงจื้อสอบถามจนเกิดความกระจ่าง ก็ยิ้มให้กับเอี๋ยนหุยและกล่าวว่า “3x8ได้ 23 ถูกต้องแล้วเอี๋ยนหุย เธอแพ้แล้ว ถอดหมวกของเธอให้พี่ชายท่านนี้เสีย”
เอี๋ยนหุย ไม่โต้แย้ง ยอมรับในการวินิจฉัยของท่านอาจารย์ จึงถอดหมวกที่สวมให้แก่ชายคนนั้น
ชายผู้นั้นเมื่อได้รับหมวกก็ยิ้มสมหวังกลับไป
ต่อคำวินิจฉัยของขงจื้อ ต่อหน้าแม้เอี๋ยนหุยจะยอมรับ แต่ในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
เอี๋ยนหุยคิดว่าท่านอาจารย์ชรามากแล้ว ความคิดคงเลอะเลือน จึงไม่อยากอยู่ศึกษากับขงจื้ออีกต่อไป

พอรุ่งขึ้น เอี๋ยนหุยจึงเข้าไปขอลาอาจารย์กลับบ้าน ด้วยเหตุผลที่ว่าที่บ้านเกิดเรื่องราว ต้องรีบกลับไปจัดการ ขงจื้อรู้ว่าเอี๋ยนหุยคิดอะไรอยู่ ก็ไม่ได้สอบถามมากความ อนุญาตให้เอี๋ยนหุยกลับบ้านได้

ก่อนที่เอี๋ยนหุยจะออกเดินทาง ได้เข้าไปกราบลาขงจื้อ ขงจื้อกล่าวอวยพรและให้รีบกลับมาหากเสร็จกิจธุระแล้ว พร้อมกันนั้นก็ได้กำชับว่า “อย่าแฝงเร้นกายใต้ต้นไม้ใหญ่ อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง” เอี๋ยนหุยคำนับพร้อมกล่าวว่า “ศิษย์จะจำใส่ใจ” แล้วลาอาจารย์ออกเดินทาง

เมื่อออกเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง เกิดพายุลมแรงสายฟ้าแลบแปลบ เอี๋ยนหุยคิดว่าต้องเกิดพายุลมฝนเป็นแน่ จึงเร่งฝีเท้าเพื่อจะเข้าไปอาศัยอยู่ไต้ต้นไม้ใหญ่ แต่ก็ฉุกคิดถึงคำกำชับของท่านอาจารย์ที่ว่า “อย่าแฝงเร้นกายใต้ต้นไม้ใหญ่ อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง”

เราเองก็ติดตามท่านอาจารย์มาเป็นเวลานาน ลองเชื่ออาจารย์ดูอีกสักครั้ง คิดได้ดังนั้น จึงเดินออกจากต้นไม้ใหญ่

ในขณะที่เอี๋ยนหุยเดินไปได้ไม่ไกลนัก บัดดล สายฟ้าก็ผ่าต้นไม้ใหญ่นั้นล้มลงมาให้เห็นต่อหน้าต่อตา เอี๋ยนหุยตะลึงพรึงเพริด คำกล่าวของพระอาจารย์ประโยคแรกเป็นจริงแล้ว หรือตัวเราจะฆ่าใครโดยไม่รู้สาเหตุ? เอี๋ยนหุยจึงรีบเดินทางกลับ กว่าจะถึงบ้านก็ดึกแล้ว แต่ไม่กล้าปลุกคนในบ้าน เลยใช้ดาบที่นำติดตัวมาค่อยๆเดาะดาลประตูห้องของภรรยา

เมื่อเอี๋ยนหุยคลำไปที่เตียงนอน ก็ต้องตกใจ ทำไมมีคนนอนอยู่บนเตียงสองคน! เอี๋ยนหุยโมโหเป็นอย่างยิ่ง จึงหยิบดาบขึ้นมาหมายปลิดชีพผู้ที่นอนอยู่บนเตียง เสียงกำชับของอาจารย์ก็ดังขึ้นมา “อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง” เมื่อเขาจุดตะเกียง จึงได้เห็นว่า คนหนึ่งคือภรรยา อีกคนหนึ่งคือน้องสาวของเขาเอง

พอฟ้าส่าง เอี๋ยนหุยก็รีบกลับสำนัก เมื่อพบหน้าขงจื้อจึงรีบคุกเข่ากราบอาจารย์และกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ คำกำชับของท่านได้ช่วยชีวิตของศิษย์ ภรรยาและน้องสาวไว้ ทำไมท่านจึงรู้เหมือนตาเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับศิษย์บ้าง?”

ขงจื้อพยุงเอี๋ยนหุยให้ลุกขึ้น และกล่าวว่า “เมื่อวานอากาศไม่ค่อยสู้ดีนัก น่าจะมีฟ้าร้องฟ้าแลบเป็นแน่ จึงเตือนเธอว่า อย่าแฝงเร้นกายใต้ต้นไม้ใหญ่ และเมื่อวาน เธอจากไปด้วยโทสะ แถมยังพกดาบติดตัวไปด้วย อาจารย์จึ้งเตือนเธอว่า อย่าฆ่าผู้ใดหากไม่ชัดแจ้ง ”

เอี๋ยนหุยโค้งคำนับ “ท่านอาจารย์คาดการดังเทวดา ศิษย์รู้สึกเคารพเลื่อมใสท่านเหลือเกิน”
ขงจื้อจึงตักเดือนเอี๋ยนหุยว่า “อาจารย์ว่าที่เธอขอลากลับบ้านนั้นเป็นการโกหก ที่จริงแล้วเธอคิดว่าอาจารย์แก่แล้ว ความคิดเลอะเลือน ไม่อยากศึกษากับอาจารย์อีกแล้ว เธอลองคิดดูสิ อาจารย์บอกว่า 3x8ได้ 23 เธอแพ้ ก็เพียงแค่ถอดหมวก หากอาจารย์บอกว่า 3x8ได้ 24 เขาแพ้ นั่นหมายถึงชีวิตของคนๆหนึ่ง เธอคิดว่าหมวกหรือชีวิตสำคัญล่ะ? ”

เอี๋ยนหุยกระจ่างในฉับพลัน คุกเข่าต่อหน้าขงจื้อ แล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์เห็นคุณธรรมเป็นสำคัญ โดยไม่เห็นแก่เรื่องถูกผิดเล็กๆน้อยๆ ศิษย์คิดว่าอาจารย์แก่ชราจึงเลอะเลือน ศิษย์เสียใจเป็นที่สุด”
จากนั้นเป็นต้นไป ไม่ว่าขงจื้อจะเดินทางไปยังแห่งหนตำบลใด เอี๋ยนหุยติดตามไม่เคยห่างกาย

จากตำนานเรื่องเล่านี้ ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงเพลงๆหนึ่งของอิวเค่อหลี่หลิน(นักร้องดูโอของไต้หวัน) ที่ร้องว่า “หากสูญเสียเธอไป ต่อให้เอาชนะทั้งโลกได้แล้วจะยังไง?
เช่นกัน บางครั้งคุณอาจเอาชนะคนอื่นด้วยเหตุผลของคุณ แต่อาจจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป ”

เรื่องราวต่างๆ แบ่งเป็น"หนัก เบา รีบ ช้า" อย่าเป็นเพราะต้องการเอาชนะให้ได้ แล้วทำให้เสียใจไปตลอดชีวิต

เรื่องราวมากมายที่ไม่ควรทะเลาะกัน ถอยหนึ่งก้าวทะเลกว้างฟ้างาม
ทะเลาะกับลูกค้า ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (วันที่ส่งตัวอย่างผลิตภัณฑ์ใหม่ คุณก็จะรู้สึก)
ทะเลาะกับเถ้าแก่ ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (วันที่ตรวจผลงานปลายปีมาถึง คุณก็จะรู้สึก)
ทะเลาะกับภรรยา ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (เธอไม่สนใจคุณ คุณก็หากับข้าวกินเองละกัน)
ทะเลาะกับเพื่อน ต่อให้ชนะ ก็แพ้อยู่ดี (เคลียร์ไม่ได้ คุณอาจจะเสียเพื่อนไปเลย)

ใบชา เกิดสีสวยและกลิ่นหอมน่าลิ้มลองได้ ก็เพราะโดนน้ำร้อนลวก
ชีวิตของคนเราก็เช่นเดียวกัน เพราะเผชิญกับอุปสรรคครั้งแล้วครั้งเล่า
จึงเหลือไว้ซึ่งเรื่องราวเป็นตำนานให้ได้เล่าขานน่าตามติด
ผู้ที่รู้สำนึกคุณอยู่เสมอ จึงเป็นผู้มีวาสนามากที่สุด
------------------------------------------------------------------------------------------------------

ที่จริงการใช้ชีวิตแบบ หนัก เบา ช้า เร็ว ก็เหมือนหลักคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ให้เราดำรงชีวิตอยู่ในทางสายกลาง ซึ่งผมคิดว่าบทความข้างต้น ช่วยให้เราเห็นภาพมากขึ้นว่า คำว่า "ทางสายกลาง" มันคืออะไร ผมยังไม่ทราบต้นฉบับที่แน่ชัดว่าใครเป็นเจ้าของบทความนี้ แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้าของบทความดังกล่าวที่นำมาเล่าต่อพร้อมกับข้อคิดดีๆ ที่นำมาฝากกัน ขอบคุณครับ

คำแนะนำ ๑๒ ประการ สำ...หรับชีวิตในโลกปัจจุบัน

noreply@blogger.com (nIYom) — Thu, 02 May 2013 03:15:00 +0000

ส่วนตัวไม่ค่อยได้ติดตามผลงานเขียนของ อ.วรภัทร์ เท่าไหร่ แต่มีเพื่อน เล่าให้ฟังว่า ได้เป็นฝึกจิต ฝึกสมาธิ โดยใช้การยิงธนูกับ อ.วรภัทร์ มา เราก็นึกในใจ อ.วรภัทร์ ชื่อคุ้นๆ แฮะ เพื่อนเอารูปให้ดู เอ่ะ ก็จำไม่ได้ คลับคล้ายคลับคลา แต่พอไปเดินในร้านหนังสือ เท่านั้นแหล่ะ จำได้เลย เพราะผลงานเขียนของ อ.วรภัทร์ จะเป็นสไตล์นำธรรมะมาใช้ในชีวิตประจำวัน รวมทั้งการใช้ชีวิตแบบพอเพียง และเห็นผลงานของอาจารย์ก็มีออกมาหลายเล่ม ผมก็เคยอ่านผ่านๆ มาบ้าง โดยเฉพาะเล่มล่าสุด จำชื่อเรื่องไม่ได้ แต่หน้าปกเห็นอาจารย์ ยืนง้างธนูอยู่ จึงสะดุดหยิบมาอ่านเลย (เพราะอย่างที่บอกเพื่อนได้ไปฝึกยิงธนูกับอาจารย์มา) ส่วนหนังสือมีเนื้อหาที่ดีอยู่แล้วครับ สุดแล้วแต่จริตของแต่ละคนที่จะ เข้าใจมากน้อยแค่ไหน วันนี้เลยเอาบทความของอ.วรภัทร์ ที่ให้คำแนะนำสำหรับการอยู่บนโลกใบนี้ มาฝากกัน (เพราะโลกใบนี้ ชักอยู่ยากเข้าไปทุกที)

“คำแนะนำ ๑๒ ประการ สำ...หรับชีวิตในโลกปัจจุบัน”

โดย อ.วรภัทร์ ภู่เจริญ

ในโลกปัจจุบันนี้ จัดเป็นยุคที่ สับสน หลอกลวงกันได้ง่าย โดยเฉพาะเป็นยุคทางสื่ออิเลคทรอนิคส์ เป็นยุค “ลับ ลวง พราง” สิ่งที่อ่านในสื่ออาจจะไม่ใช่ความจริง สิ่งที่เป็นข่าว อาจจะเป็นข้อมูลลวงและพราง เปลี่ยนประเด็นความสนใจของประชาชนออกไป กฏหมายชราภาพพอๆกับผู้รักษากฏหมายชราภาพ การศึกษาเป็นทาสของนักธุรกิจ เป็นการศึกษาเชิงพานิชย์ ฯลฯ มากกว่าสมัยก่อนๆ หรือ สมัยก่อนอาจจะมีมากก็ได้ แต่ ไม่ค่อยเป็นข่าว ไม่ค่อยโดนจับได้ ข่าวร้ายโดนลบทิ้งได้ทันเวลา ดังนั้น จึงเป็นการยากที่จะฟันฝ่ายุคนี้ไปได้อย่างสมดุล คือ สมดุลทั้งทางโลกและทางธรรม สมดุลทั้งการเงิน เศรษฐกิจ สังคม และ รักษ์โลก เพื่อที่ว่าสุดท้ายไม่โดนระบบธรรมชาติ จัดระเบียบ ด้วยสงคราม และ ภัยธรรมชาติต่างๆ คนสมัยนี้ คล้ายกับผีร้าย ซาตานเข้าสิง สามารถทำธุรกิจ แบบทำลาย ทำร้ายสุขภาพผู้คนได้แบบหน้าตาเฉย ตาใส ไร้ความรู้สึก ไม่ผิดกฎหมายทั้งๆที่ผิดคุณธรรม โดยผ่าน ระบบการตลาดที่โหดเหี้ยม กลไกการตลาดที่ “ลับ ลวง พราง” และ เพื่อ ยั่วยวน หลอกล่อ จับจุดอ่อน ส่งเสริมความฟุ่มเฟือย ฯลฯ โดยใครไม่รู้เท่าทัน ก็ “ติดกับดัก” หลุดเข้าระบบ “สายพานชีวิต” ผมมีคำแนะนำ ง่ายๆ (ไม่ต้องมีเอกสารอ้างอิง เพราะ คิดเอง มั่วเอง) ๑๒ ประการ ดังนี้

(1) อย่าเชื่อโฆษณา

นักการตลาด นักโฆษณา มากมาย ใช้ เทคนิค ศิลปะการยั่วยวน ให้คึกที่จะซื้อ นับวันจะพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เร่งให้เป็นนักซื้อ หัดสร้างหนี้ตั้งแต่เป็นเด็กๆกันเลยทีเดียว ศาสตร์ทางการตลาด โฆษณา สื่อสารมวลชน กลายเป็นศาสตร์ที่ “ติดลบ” “อกุศล“มากขึ้น เสื่อมลงมากขึ้น คนในวงการ ไม่ควบคุมกันเอง ไม่ตักเตือนกัน ดังนั้น เราในฐานะผู้บริโภค ก็ต้องเลิกเสพสื่อ เลิกเชื่อโฆษณา สอนลูก สอนหลาน สอนเยาวชน ให้เห็น กลลวงต่างๆ ให้มากขึ้น รู้ให้ทัน

(2) ดู TV ให้น้อยลง และ หันไป ลงมือทำอะไรด้วยตนเองมากขึ้น

ออกไปทำกิจกรรมนอกบ้าน ห่างไกลจอทีวี จอ Internet บ้าง สุขภาพของท่าน จะโดนทำลาย ทั้งสายตา กล้ามเนื้อสะบักไหล่ กระดูกจะปวดทั้งที่หลังและที่คอ โรคกระเพาะอาหาร นอนน้อย และ อื่นๆ สุดท้าย เงินเก็บที่หามาได้ จะหมดลง เพราะ เป็นค่าใช้จ่ายให้โรงพยาบาล นั่งรถเข็นหรือนอนพะงาบพะงาบ ช่วยตนเองไม่ได้บนเตียง และ ไม่มีลูกหลานมาดูแล เพราะ ท่านทอดทิ้งพวกเขา มาหมกมุ่นอยู่หน้าจอทั้งวัน ท่านลืมออกกำลังกาย ความรัก ความผูกพันในครอบครัวจะหายไปเรื่อยๆ ต่างคนต่างอยู่มากขึ้น

(3) เดินห้างให้น้อยลง พาลูกพาหลานออกไปทำกิจกรรมกลางแจ้งบ้างนะ

เดินในห้าง ท่านก็ผสมลมหายใจของใครต่อใครก็ไม่รู้ปนเปไปกับท่าน สูดเชื้อ ดมกลิ่น สารเคมี ที่ฉีดลงบนสินค้าต่างๆ ดมทุกวัน บ่อยๆมากๆก็แย่เหมือนกันนะ ออกไปกลางแจ้ง ที่อากาศดีๆ เพราะ บนถนนยิ่งเลวร้ายกว่า โดยเฉพาะในประเทศที่ไม่เอาจริงเรื่องอะไรสักอย่าง นอกจาก การเมืองและผลประโยชน์ กีฬากลางแจ้ง แบบฝรั่ง มีแต่ค่ายใช้จ่ายราคาแพง เป็นกีฬาเชิงการค้าไปแล้ว เราก็ลองหากิจกรรมง่ายๆ ราคาถูก เช่น เดินป่า ปลูกต้นไม้ เข้าวัด ก็ได้นะ

(4) อย่าไปอยู่ในฝูงชนมากนักเลย โดยเฉพาะคอนเสิร์ตต่างๆ

หูจะแตก เพราะ ลำโพงเปิดเสียงดังลั่น ทั้งในห้างสรรพสินค้า ตลาดนัด ลานเต้นแอร์โรบิก ถนนที่รถเต็มไปหมด รถเปิดเพลงดังลั่นและ ในชนบท ก็ยัง เปิดเพลงดังลั่นระวัง ยังมีระเบิดจากผู้ก่อการร้าย โรคติดต่อร้ายแรง ที่อาจจะมาพร้อม การเปิด AEC (ประชาคมอาเซียน) ก็ได้นะ อย่าทำอะไรตามๆกัน หันทวนกระแสแล้วจะปลอดภัย อย่าไปเห่อตามเขามากนัก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร มีแต่ภัย ซ่อนเร้นอยู่

(5) ซื้อให้น้อยๆหน่อย หัดทำเองบ้าง

ปลูกผักเอง แล้วจะรู้ว่า ผักธรรมชาติ กับ ผักอันตรายด้วยสารเคมี มันต่างกันเยอะเลย ทั้ง รส สี และกลิ่น หัดพึ่งพาตนเองบ้าง ลดการนำเข้า ใช้หลักเศรษฐกิจพอเพียงในบ้าน และ ในองค์กรก็ได้ วิศวกร มีแต่ catalog engineer ซื้อๆๆ เทคโนโลยีต่างชาติ คิดอะไรเองไม่เป็น ออกแบบไม่เป็น เก่งแต่ “จัดซื้อ” ควรหัดฝึกวิศวกร เป็นนักประดิษฐ์บ้าง ผู้บริหารหัดทำอะไรเองบ้าง ลงจากหอคอยงาช้าง ลงมาเลียบค่ายดูทหารเลวบ้าง อย่าคิดเองเออเอง ลงมาดูที่จริง ของจริง ความจริงบ้าง อย่าหูเบา อย่าเชื่อคนข้างกายมากนักเลย

(6) หยุดทาน อาหารโหลๆ (Junk food) แล้วหัด ทานอาหาร ตามธรรมชาติบ้าง

ระบบการศึกษายุคนี้ เป็นแบบ “รู้ลึกโง่กว้าง” สุดท้าย ตายน้ำตื้น โดนพ่อค้าแม่ค้าหลอกเอาสารเคมี ใส่ลงไปในอาหาร ทานเข้าไปทุกวัน แบบ “โง่ ตาใส” เรียนก็สูง การงานก็ดี แต่ สอบตก เรื่องพฤติกรรมการทานอาหาร เร่งรีบ โดนหลอก หลงตนเอง ขี้เกียจ มักง่าย สุดท้าย “ทานแบบด่วน ก็ตายแบบด่วน” กลับบ้าน ทานข้าวกับพ่อแม่ ลูกเมียบ้าง ทานอาหารนอกบ้าน น่ากลัวนะ จะบอกให้

(7) เอาแต่ทำงานแบบเดิมๆ แล้วคาดหวังผลงานดีๆ

ขยันแบบโง่ ทำเหมือนเดิม ไม่ปรับปรุง ไม่พัฒนา ไม่กล้าลอง อ้างงานยุ่ง ซึ่งพวก ขยันแต่โง่นี้ ฮิตเล่อร์ (Hitler)บอกว่า “เจอเมื่อไร ให้ฆ่าทิ้ง” สุดท้ายองค์กรไปไม่รอด ตนเองล้มบนฟูก ลูกน้องเดือดร้อน ประเทศชาติเสียหาย แม่ธรณีโดนรังแก วนอยู่ในกรอบเดิมๆ ตั้ง KPI มาวัดผลงาน ด่าในเรื่องซ้ำๆ ด่าคนทำไม่ด่าคนสั่ง เข้าลักษณะที่ว่า “ใครขโมยเนยแข็งของฉันไป” หรือ “สาปแช่งความมืด ลืมจุดตะเกียง”

(8) เอาแต่ขับรถ ลองหัดเดินดูบ้าง

เอาแต่ ยั่วให้คนซื้อรถ ปล่อยดอกเบี้ยให้ซื้อรถ สุดท้าย รถเต็มเมือง ถล่มน้ำมัน ต่างชาติฟันกำไร คนไทยเป็นง่อย เดินไม่เป็น ระบบรถสาธารณะน้อย กดดันให้ซื้อรถใหม่ ดูดควันพิษ ยังไม่มีระบบ Sky walk ในเมืองไทย คือ สามารถเดินเชื่อมทะลุได้หมด ไม่ต้องใช้รถ

(9) ของเก่ายังใช้ไม่คุ้ม ซื้อใหม่อีกแล้ว ลองอดทนใช้ของเก่าๆบ้าง

ทั้ง โทรทัศน์ โทรศัพท์ หัดค่อยๆใช้ไป ไม่ต้องบ้าจี้ ขี้อวด ขี้โอ่ กลัวตกเทรนด์ อดทนหน่อย เปลี่ยนระบบคอมพิวเตอร์ อยู่เรื่อย ลงโปรแกรมใหม่ๆ ลูกอีช่างเปลี่ยน จนคนในองค์กร มึน งง เบลอไปหมดแล้ว

(10) หยุดวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน หัดมาพิจารณาตนเองบ้าง

เอาแต่ จับกลุ่มนินทา เพ่งโทษ โดยไม่หันมาพัฒนาตนเอง ติดดี เห็นคนอื่นแย่กว่า พูดจาทับถม ดับกำลังใจกัน สุดท้าย องค์กรหมดสภาพ เลิกเห่อฝรั่ง เห่อต่างชาติ หันมาใช้ของไทยๆ ภูมิใจในความเป็นไทยบ้างนะ หัดขอบคุณกันบ้าง อย่าเป็นองค์กรแล้งน้ำใจ อย่าวางฟอร์ม อย่าระแวง อย่าต่างคนต่างอยู่ อย่ากัดกันเอง

(11) หัดทำอะไรช้าๆบ้าง เร่งมาแล้วทั้งชีวิต

ในความช้า มีอะไรให้ศึกษามากมาย จะเร่งไปตายถึงไหน เร่งขับรถ เร่งกิน เร่งโกง เร่งกำไร ไปถึงไหน รอๆ ธรรมชาติฟื้นตัวบ้างนะ ถล่มแม่ธรณีทำไมกันเนี่ย ช้าให้เป็น ช้าอย่างมีสติ หัดนั่งสมาธิ เดินจงกรม ทำงานศิลปะบ้าง

(12) หัดมีระบบสำรองบ้าง

ถ้าอยู่เมืองใหญ่ วันใด มีสงคราม มีภัยธรรมชาติใหญ่ๆ จะหลบไปไหน แก่แล้วจะทำอะไร อย่ามาติดเรื่องเกษียณ ตอนอายุ ๕๙ ปี มันสายไปแล้ว ควรคิดตั้งแต่ อายุ ๒๐ ปีแล้ว ว่าจะเกษียณยังไง อย่ามั่นใจว่า กฎแห่งกรรมไม่มีจริง หัดสำรองความเชื่อเอาไว้บ้าง หากเรื่องที่เราไม่เชื่อ โดยเฉพาะ เรื่อง ชาติหน้า เรื่องนรกสวรรค์มีจริงขึ้นมา เราจะทำไง หัดบริหารความเสี่ยงบ้างนะ เรียนทางสายวิทย์มาตลอด เชื่อเรื่องวิทยาศาสตร์มาตลอด แล้วรู้ได้ไงว่า วิทยาศาสตร์ถูกต้อง ในเมื่อ มนุษย์ที่โกงๆ มั่วๆ เป็นคนทำวิจัย ทำการทดลอง และ เป็นนายทุนนำเสนอ กระบวนวิธีทางวิทยาศาสตร์น่าจะถูกต้อง 100% แต่ นักวิทยาศาสตร์นี่ซิ ไม่น่าจะถูกต้อง ทุกคนนะ บางคนอาจจะรับเงินนักธุรกิจชั่วร้าย งกๆเค็มๆ โกงๆมาก็ได้นะ บิดเบือนผลการวิจัยเพื่อเข้าข้างตนเองก็มีนะ

* อย่ารอแก่แล้วไปวัด ไปศึกษาทางธรรมนะ *

เรื่องทาง พุทธศาสตร์ เป็นเรื่องที่ต้องฝึกๆๆ จนได้ทักษะ ไม่ใช่ แค่คิด ไม่ใช่แค่อ่าน ก็จะเข้าใจได้นะ ดังนั้น อย่าประมาท อาจจะตายก่อน เกษียณก็ได้ อาจจะพิการ จนศึกษาทางธรรมไม่ได้ก็ได้นะ รู้ได้ไงว่า ที่เชื่อมาทั้งชีวิต หนีธรรมะมาทั้งชีวิต เป็นเรื่องจริง

หากไม่ศึกษาธรรม ไม่เข้าหาบัณฑิต ก็คือ คิดเอง เออเอง มันพลาดได้ง่ายๆนะ เรื่องทางธรรม ไม่ใช่ เรื่องการใช้ “ความคิด” นะ หลงใช้ “ความคิด” มาทั้งชีวิต แล้วจะเข้าใจธรรมได้ยังไง ธรรมะเป็นเรื่องของ “สติ” ที่ต้องผ่านการฝึกฝน สะสมเก็บชั่วโมงฝึก คนคิดมากฝึกธรรมไม่ได้นะ

จริงๆแล้ว ยังมีอีกหลายประการ หลายข้อแนะนำ แต่ ๑๒ ประการนี้ ก็เยอะแล้ว เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง เป็นเรื่องที่ ฟังดูง่าย แต่ ทำจริงๆยาก เหมือนกับการศึกษาธรรมะ คือ ต้องลงมือทำจึงจะเข้าใจ เอาแต่อ่านแล้ววิจารณ์ไม่ได้เลย

การพึ่งพาตนเอง ไม่ไหลตามกระแส ดูจะเป็นกลยุทธ์ที่จำเป็น ไม่ต้องไปคิดแบบแคบๆว่า “ทำกินเองแล้วคนอื่นจะตกงาน พ่อค้าจะไม่มีงานทำ” การคิดแบบนี้ เป็นอะไรที่ วัยรุ่นเรียกว่า “เกรียน“มาก หรือ ภาษาจีนแต้จิ๋ว คือ ซี้ปังโต้ และ ซี้ปังเท้า มากๆ

เคล็ดลับ 4 ข้อ สู่การเป็นผู้บริโภคสีเขียว (Green Consumer)

noreply@blogger.com (nIYom) — Wed, 27 Mar 2013 05:40:00 +0000

หลายครั้งที่บทความเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สีเขียวที่นำมาเล่าสู่กันฟัง จะเกี่ยวข้องกับฝั่งผู้ผลิตหรือผู้ประกอบการเป็นส่วนใหญ่ วันนี้ฤกษ์งามยามดี ไปพบเคล็ดลับที่เกี่ยวกับผู้บริโภคอย่างเรา ที่อยากจะเป็น ผู้บริโภคสีเขียวกันบ้างว่าต้องทำอย่างไรนะ แค่ซื้อสินค้าสีเขียวเราก็กลายเป็นผู้บริโภคสีเขียวแล้วหรือเปล่า แต่เอะ... มันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้นนะ

มามะ มาเป็น "ผู้บริโภคสีเขียว" กันดีกว่า

ผู้บริโภคสีเขียว หรือ "Green Consumers" นอกจากจะเป็นผู้บริโภคที่คำนึงถึงผลกระทบที่เกิดกับสิ่งแวดล้อมจากการใช้หรือบริโภคสินค้า โดยพยายามให้เกิดผลกระทบน้อยที่สุด เช่น ซื้อสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม อาทิ สีที่ย่อยสลายได้ โดยวิธีชีวาภาพ สเปร์ยผมที่ไม่ผสมสาร CFC หรือการมีกระเป๋าหรือถุงจ่ายตลาดของตนเอง

นอกจากนั้น ยังเป็นผู้บริโภคที่พิจารณาเรื่องสุขภาพ ความปลอดภัย และเศรษฐกิจของชุมชนเสมอ เวลาจะซื้ออะไรต้องรู้แหล่งที่มาของสินค้า อาหารที่จะซื้อ และแม้ราคาของผลิตภัณฑ์สีเขียว (Green Product) จะแพงกว่าผลิตภัณฑ์ธรรมดา แต่ผู้บริโภคยินดีที่จะควักกระเป๋าจ่ายเงินเพิ่ม เพื่อซื้อสินค้าเหล่านั้น

เคล็ดลับ 4 ข้อ สู่การเป็นผู้บริโภคสีเขียว

1. ศึกษาแหล่งที่มาของสินค้า

ข้อมูลเหล่านี้อาจะไม่เคยเปิดเผยจากผู้ผลิตเท่าใดนัก ดังนั้นเราควรมองหาจากแหล่งอื่น เช่น Soucemap.com ซึ่งเป็น software ที่เปิดให้โหลดฟรี เพื่อช่วยมองหาที่มาของวัตถุดิบต่างๆ ที่นำมาผลิตเป็นสินค้าให้คุณได้ซื้อ ส่งผลถึงความปลอดภัยของตัวเราเองซึ่งเป็นผู้บริโภค และได้รู้ถึงระยะทางการขนส่ง ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ทำให้เกิดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (Carbon Emission) ออกมาด้วย

(ข้อนี้ผมขอแถมอีกสักเว็ป GoodGuide ซึ่งใช้สำหรับตรวจสอบผลิตภัณฑ์ที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน ที่เน้นก็พวกที่เราใช้กับร่างกายเราไม่ว่าจะเป็นครีมต่างๆ ยาสระผม โรลออน แต่เป็นยี่ห้อต่างประเทศนะ ว่ามันมีสารเคมีที่ก่อให้เกิดมะเร็งมากน้อยแค่ไหน)

2. รู้จักฉลากรองรับทางสิ่งแวดล้อม

ฉลากรองรับทางสิ่งแวดล้อม ไม่ว่าจะเป็น Cradle to Cradle, Energy Star, Forest Stewardship Council หรือฉลากในไทยอย่าง ฉลากเขียว, ฉลากคาร์บอน โดยเราอาจจะต้องทำการหาข้อมูลก่อนว่า ฉลากแต่ละประเภทนั้นทำการรับรองในเรื่องใด และมีส่วนช่วยลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์มากเท่าใด

3. ซื้อน้อยลง ยืมมากขึ้น

สิ่งเหล่านี้มีอยู่มากในโลกออนไลน์ที่กำลังเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในการ เช่า-ยืม หรือขายสินค้าหลากหลายชนิด โดยเฉพาะในต่างประเทศที่มีบริการที่เรียกว่า การแชร์สินค้าในกลุ่มผู้ใช้งานออนไลน์ อย่างเว็บไซต์ Neighborrow, NeighborGoods และ Freecycle หรือบริการประเภทสิ่งบันเทิงอย่าง Netflix และ BookMooch ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างมาก และน่าจะเกิดขึ้นในไทยได้ไม่ยากอีกด้วย

4. บริโภคของท้องถิ่น

อาหารเป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องเสียเงินซื้อมากที่สุด ซึ่งหากลองพิจารณาแล้วอาหารในแต่ละมื้อก็ทำการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมาจำนวนไม่น้อย เราลองเดินเข้าไปจับจ่ายซื้อของจากตลาดใกล้บ้านแทนการเดินทางไปห้างสรรพสินค้าหรูๆ ก็เป็นอีกทางที่ช่วยโลกได้ง่ายๆ อีกทางหนึ่ง

ที่มา : วารสาร สร้างสุข จัดทำโดย สนง.กองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)

ว่าแต่ใครอยากรู้อะไรเกี่ยวกับ ผลิตภัณฑ์สีเขียว เพิ่มเติม ตามไปอ่านกันได้ที่ 6 ข้อคิดกับการตลาดสีเขียว (Six "Green" Marketing Ideas) ส่วนเพื่อนๆ ท่านใด มีเทคนิคหรือเคล็ดลับอะไรเพิ่มเติมมาร่วมแชร์กันได้นะครับ

8 ความเข้าใจผิดของพฤติกรรมผู้บริโภค ปี 2013

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 12 Mar 2013 09:57:00 +0000

วันนี้ขอนำเรื่องเกี่ยวกับผู้บริโภคมาว่ากันต่ออีกเรื่องละกันครับ หลังจากก่อนหน้านี้ได้พูดถึง 15 แนวโน้มสำคัญของผู้บริโภคทศวรรษนี้ คราวนี้จะมาดูว่า ไอ้ที่เราเข้าใจกันก่อนหน้านี้เกี่ยวกับผู้บริโภคอย่างเรา ในหลายๆ เรื่องมันจะมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่ิอนบ้างหรือเปล่า

8 ความเข้าใจผิดของพฤติกรรมผู้บริโภค ปี 2013

IPG Media Brands (ไอพีจี มีเดียแบรนด์ส) มีเดียเอเย่นซี่ชั้นนำ เปิดตัวหน่วยงานใหม่ Shopper Sciences บริการปรึกษาและวิเคราะห์ข้อมูลทางด้านการตลาดให้กับบริษัทผู้ค้าปลีก ผู้ผลิตสินค้า และเอเย่นซี่โฆษณาต่างๆ โดยเน้นการศึกษา และทำความเข้าใจพฤติกรรมของผู้บริโภคในแง่การซื้อ รวมถึงปัจจัยรอบตัวอื่นๆ ที่มีผลต่อการซื้อสินค้า เพื่อนำไปเป็นพื้นฐานสำหรับการพัฒนาแผนงาน Shopper Marketing รวมถึงสร้างกลยุทธ์การโฆษณา และเลือกใช้สื่อที่เหมาะสม Shopper Sciences ค้นพบ 8 ความเชื่อผิดๆพฤติกรรมผู้บริโภคยุค 2013 ดังนี้

1. ผู้หญิงไม่ชอบดิจิตอล

ทัศนคติเดิมๆที่คิดว่าผู้หญิงไม่ค่อยสันทัด ไม่สนใจเรื่องเทคโนโลยีหรือดิจิตอลมากนัก ตอนนี้คงต้องทำความเข้าใจใหม่เสีย เนื่องจากผลวิจัยชี้ว่า ผู้หญิงประมาณ 47% ใช้เวลาตัดสินซื้ออุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ หรือที่เรียกว่า High Involvement อย่างน้อย 1 เดือนขึ้นไป ส่วนกลุ่มที่ตัดสินใจซื้อรวดเร็ว ตั้งแต่ไม่เพียงนาที ถึง 1 วัน มีเพียง 12% หากศึกษาลงลึกไปผู้หญิงมักจะหาข้อมูลจากพนักงานขายมากที่สุด 79% แต่ที่น่าจับตามองก็คือ การใช้สื่อออนไลน์ที่มีจำนวนมากพอๆกับผู้ชาย ทั้ง Online Search , Brand website, Retail website, Online Review เป็นต้น แต่ในแง่สื่อที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ สื่อ ณ จุดขาย ทั้งสินค้าตัวอย่างและพนักงานขาย มาเป็นสองอันดับแรก ตามมาด้วยการทดลองของเพื่อนและออนไลน์รีวิว ตามลำดับ ดังนั้นสื่อดิจิตอลก็ต้องมีไว้รองรับผู้หญิงเช่นกันไม่ต่างกับผู้บริโภคเพศชาย เพียงแต่ว่าต้องทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันเป็นเรื่องง่ายๆ เนื่องจากช๊อปปิ้งสำหรับผู้หญิง คือ การผ่อนคลาย

2. ผู้ชายไม่เปลี่ยนใจ

เดิมทีพฤติกรรมของผู้ชายมักมีแบรนด์อยู่ในหัวเดินเข้ามาในสโตร์ หยิบสินค้า จ่ายเงิน และเดินออกทันที (Grab&Go) แต่จากการสำรวจใหม่พบว่าในกลุ่มสินค้าเพื่อความงาม ผู้ชายมากกว่า 50% จะถูกกระตุ้น ณ จุดขายพอๆกับผู้หญิง ขณะที่ในกลุ่มสินค้า High Involvement ผู้ชายก็ตัดสินใจ ณ จุดขายมากกว่าผู้หญิงเช่นเดียวกัน ดังนั้นผู้ชายทั้งหมดก็ไม่ใช่กลุ่มที่ Grab & Go อีกต่อไป ดังนั้นการกระตุ้นในนาทีสุดท้ายอาจจะสำเร็จก็เป็นไปได้สำหรับผู้ชาย
(ข้อนี้ขอแทรก เพราะส่วนตัว โดนมาแยะ แฮะๆ)

3. ผู้ชายไม่ต้องการคำแนะนำ

ผู้ชายเริ่มดูแลตัวเองมากขึ้นทั้งจากความเห็นของแฟนหรือเทรนด์เกาหลี โดยสื่อที่จะศึกษาข้อมูลมากที่สุด คือ Packaging ซึ่งเป็นสื่อ Instore ประมาณ 87% รองลงมาจะเป็นสื่อดั้งเดิมทั้งหลาย เช่น ทีวี สิ่งพิมพ์ และ เพื่อน เป็นต้น แต่การสำรวจครั้งนี้พบว่าสื่อที่มีผลต่อการตัดสินใจของผู้ชาย การคุยกับผู้เชี่ยวชาญ หรือ การคุยกับพนักงานขายเพื่อขอคำแนะนำก็ขึ้นมาเป็นอันดับต้นๆ ขณะที่ช่องทางออนไลน์ เช่น Branded Mobile App , Online Review, Brand Page ก็มีส่วนช่วยตัดสินใจของผู้ชาย ดังนั้นแบรนด์ต้องกลับมาทบทวนเรื่องการให้คำแนะนำผ่านพนักงานขายและการรีวีวออนไลน์ (อันนี้ก็ขอแทรกหน่อยว่า จำเป็นมากเลย โดยเฉพาะเวลาจะซื้อพวกเวชสำอางค์ไรประมาณนี้)

4. ผู้สูงอายุใจเย็น

ในหมวดสินค้าเทคโนโลยีกลุ่มผู้สูงอายุ (35ปีขึ้นไป)ส่วนใหญ่ยังใช้เวลาตัดใจสินซื้อสินค้านาน อันเนื่องมาจากความไม่คุ้นกับสินค้าเรื่องเทคโนโลยีอาจจะต้องให้ลูกหลานมาช่วยเลือก แต่มีบางส่วนที่เป็นจำนวนไม่น้อยราว 15% ในการตัดสินใจซื้อทันที ซึ่งมากกว่ากลุ่มวัยรุ่นและวันทำงานด้วยซ้ำ ผู้บริโภคกลุ่มนี้ชอบเห็นสินค้าและสัมผัสสินค้าประกอบการตัดสินใจ สิ่งที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจ ส่วนใหญ่จะเป็น ณ จุดขาย สินค้าตัวอย่าง และ พนักงานขาย ตามมาด้วย คูปองส่วนลด และ เซเลปคนดัง ตามลำดับ
(เอ่ะ อันนี้ก็เป็นเหมือนกันนะ เฮ้ย เราสูงอายุแล้วหรอเนี่ย)

5. Online ไม่มีผลต่อการซื้อ

แม้ว่าผู้บริโภคจะใช้สื่อทีวี สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อนอกบ้านในการหาข้อมูล แต่สื่อที่มีอิทธิพลต่อการซื้อของพวกเขา เริ่มเด่นชัดคือ Search Online , Online Review , Brand web จึงทำให้การ Online อยู่ในทุกๆจุดของ Consumer Journey เพื่อใช้ในการรวมรวบข้อมูลเพื่อตัดสินใจ ซึ่งเห็นได้จากห้างค้าปลีก ขยายออกมาเป็น Online store หรือ Mobile เป็นต้น หรือที่เรียกว่า omni-channel retailing อีกทั้งยอดการซื้อสินค้าออนไลน์ของประเทศไทยก็เติบโตขึ้นเช่นกัน ดังนั้นแบรนด์จะต้องมีแพลตฟอร์ม Online รองรับไว้ทุกกจุด

6. มาถึงร้านก็จบล่ะ

ต่อเนื่องมาจากลักษณะของ Omni-channel retailing จึงทำให้ผู้บริโภคมีช่องทางในการซื้อมากขึ้น และสามารถเลือกซื้อได้ตามใจ แม้ว่าจะไปถึงหน้าชั้นวางสินค้าแล้วก็ตาม อาจจะไม่ได้มาซื้อสินค้าก็เป็นได้ ซึ่งเรียกว่าพฤติกรรมนี้ว่า Showrooming หมายถึง การเข้ามาดูสินค้า ณ สโตร์ แต่กลับไปซื้อในเว็บไซต์หรือช่องทางออนไลน์อื่นๆ ที่มีราคาถูกกว่า ตัวอย่างของ Trendyday.com เปิด Physical Store ให้ผู้บริโภคได้สัมผัสและเห็นสินค้า

7. Single Message แค่นั้นพอ

เดิมทีการวางแผนสื่อจะใช้เมสเสสเดียว ในการสื่อสารกับผู้บริโภคในทุกๆสื่อที่ใช้ แต่จากการศึกษาพบว่าแต่ละช่วงเวลา และ แต่ละสื่อ ผู้บริโภคต้องการข้อมูลที่แตกต่างกัน เช่น TV – แบรนด์ และ ส่วนประกอบ , สิ่งพิมพ์ – แบรนด์ ราคา และ ประโยชน์ , สินค้าตัวอย่าง – ประโยชน์ การใช้งาน และ ราคา เป็นต้น ดังนั้นการใช้เมสเสสเดียวคงจะต้องปรับเปลี่ยนเป็นการใช้หลายเมสเสสแต่ยังคอนเซ็ปต์หรือตีมเดียวกัน

8. ลูกค้าจ่ายเงินแล้วจบ

จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า พลังของการบอกต่อหลังจากซื้อมีผลต่อการซื้อของบุคคลใกล้เคียงในอนาคต ดังนั้นจึงต้องกระตุ้นให้ลูกค้าได้พูดถึง รีวีว เกี่ยวกับสินค้าและบริการให้มากที่สุด ทั้งการบอกต่อปากต่อปาก ใน Social Media ต่างๆ เพื่อให้เกิดโมเมนตัมของการซื้อครั้งต่อไป โดยส่วนใหญ่ผู้หญิงจะเป็นผู้บอกต่อมากกว่าผู้ชาย

ที่มา : http://www.brandbuffet.in.th

6 ข้อคิดกับการตลาดสีเขียว (Six "Green" Marketing Ideas)

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 26 Feb 2013 07:12:00 +0000

" วันนี้มีความภาคภูมิใจขอนำเสนอซีรีย์บทความการตลาดสีเขียว ซึ่งเป็นซีรีย์ที่ได้รับความนิยมมาอย่างต่อเนื่อง จนมียอดผู้อ่านสูงสุดไปแล้วในขณะนี้"

เป็นไงครับ เกริ่นมาซะยิ่งใหญ่เชียว (กลัวไม่มีใครสนใจ) แต่ผมไม่ได้โม้นะเนี่ยะ เพราะที่ผ่านมาบทความเกี่ยวกับการตลาดสีเขียว (Green Marketing) ใน blog ผมค่อนข้างมีเพื่อนๆ ให้ความสนใจ อ่านกันมากทีเดียว จนมียอดผู้อ่านมากสุด (ใน blog ของผมเท่านั้นนะ แฮ่ะๆ) ผมจึงนำบทความทั้งหมดเกี่ยวกับการตลาดสีเขียวที่ผมมีอยู่ใน blog จัดหมวดหมู่เป็นข้อๆ และถ้าในอนาคตมีบทความเกี่ยวกับการตลาดสีเขียวอีกก็จะมาคอย update หน้านี้ไว้ด้วย เผื่อเพื่อนๆ ท่านใดอยากเก็บไว้อ่าน หรือเป็นข้อมูลอ้างอิง จะได้ใช้ post นี้ อันเดียวไปเลย คิดว่าน่าจะดี (หรือเปล่าหว่า ^-^")

6 ข้อคิดกับการตลาดสีเขียว

1. Carbon Footprint

จริงๆ แล้วก่อนเริ่มทำการสีเขียวอย่างจริงจัง สิ่งที่เราจะให้ความสำคัญและเป็นตัววัดได้อย่างหนึงคือตัว Carbon Footprint นั่นเอง หลายคนอาจจะยังไม่รู้ดว้ยซ้ำว่าไอ้รอยเท้าคาร์บอน มันคืออะไร และมันเกี่ยวอะไรด้วย โดยเฉพาะคนซื้อของอย่างๆ เรา เราจึงต้องมาทำความเข้าใจกันก่อนดีกว่า

ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่านั้น (ตอน 1) (เห็นชื่อเรื่องแบบนี้อย่าเพิ่งคิดว่ามันเกี่ยวไรกับ Carboon Footprint พอดีตอนเขียนบทความนี้ ดันอยู่ในช่วงที่มัน กังนัมสไตล์ ไปทั่วบ้าน ทั่วเมืองพอดี เลยแอบตามกระแสกับเค้าบ้าง ไรบ้าง)

2. อะไรคือ ผลิตภัณฑ์สีเขียว (Green Product)

สิ่งที่เรียกว่าเป็นผลิตภัณฑ์สีเขียว มันต้องมีอะไรเขียวบ้างนะ ใช่ต้องเป็นสินค้าที่ใช้สีเขียวหรือเปล่า (อันนี้แกล้งโง่ถามหรือเปล่าเนียะ) ไปทำความเข้าใจกันกับบทความเหล่านี้เลย ชัดเจนแน่นอน

ผลิตภัณฑ์สีเขียว เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน (ตอนที่ 1 : Green Product)

ผลิตภัณฑ์สีเขียว เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน (ตอนที่ 2 : Green Marketing)

ผลิตภัณฑ์สีเขียว เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน (ตอนที่ 3 : Eco Design)

ผลิตภัณฑ์สีเขียว เพื่อสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน (ตอนที่ 4 : Green Label หรือ eco-Label)

3. กลยุทธ์การตลาดสีเขียว (Green Marketing Strategy)

สำหรับใครที่อยากจะลองใช้การตลาดสีเขียวมาปรับใช้ในการทำธุรกิจดูบ้าง แต่ยังนึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไร งั้นเราลองไปดูบริษัทใหญ่ๆ เขามีกลยุทธ์กันอย่างไร ทั้งในกลุ่มสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่าง Toshiba, Phillips และในธุรกิจค้าปลีกอย่าง Tesco Lotus, 7-11 และล่าสุด ธัญญะ ช็อปปิ้งพาร์ค ซึ่งพึ่งเปิดตัวไปเมื่อปลายปีที่แล้ว บนถนนศรีนครินทร์ ซึ่งใช้แนวความคิดเป็น ECO Shopping Mall

Green Marketing Strategy กลยุทธ์การตลาดสีเขียว

Marketing 3.0 : Strategy for Green Marketing

4. การตลาดสีเขียว ใครๆ ก็ต้องให้ความสำคัญ

เมื่อพูดถึงการตลาดสีเขียว มันเป็นเรื่องของฝ่ายการตลาดเฉพาะหน่วยงานเดียวหรือเปล่า อี นี้ มันคงจะไม่ใช่นะจ๊ะนายจ้า ที่จริงการตลาดสีเขียว มันเป็นเรื่องของการที่เรามาให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมมากขึ้นตั้งแต่การคิด การผลิต การขาย การบริโภค ตลอดห่วงโซ่ของผลิตภัณฑ์หรือสินค้า เราจะต้องให้ความสำคัญต่อสิ่งแวดล้อมแทบทั้งสิ้น พอเราให้ความสำคัญแล้วเราก็จะต้องสื่อให้ผู้บริโภค ให้สาธารณะชน รับรู้ด้วย คนใช้จะได้รู้สึกว่าอยากซื้อสินค้าของเรา เพราะนอกจากจะตอบสนองความต้องการของตนเองแล้ว ยังจะเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย จึงเป็นที่มาว่าทั้งเราในฐานะผู้ประกอบการ เจ้าเล็กเจ้าใหญ่ และเราในฐานะผู้บริโภค ควรจะต้องรู้เรื่องนี้กันทั้งสองฝ่าย

5. การฟอกเขียว (Greenwashing)

หลายคนอ่านแล้วอาจจะงง การฟอกเขียวคืออะไรหว่า ที่จริงเรื่องนี้อาจจะเป็นเรื่องที่ใหม่ทีเดียวสำหรับบ้านเรา ทั้งที่กระแสสินค้าสีเขียวมีมาแล้วอย่าวต่อเนื่อง แต่กลับยังไม่มีการตรวจสอบหรือหน่วยงานที่ชัดเจนในการวิจัยหรือตรวจสอบสินค้าสีเขียวนั้น ว่ามันเขียวจริง หรือฟอกเขียวเพื่อมาขาย up ราคาให้มันสูงๆ จริงผมก็เคยได้ข่าวก่อนหน้านี้นะ ที่ตามห้าง ตามซูเปอร์มาร์เกต์ต่างๆ ที่เอาผักที่ไม่ใช่ปลอดสารพิษ มาใส่ถุงว่าเป็นผักปลอดสาร แล้วก็มา up ราคาขายให้มันสูงๆ เข้าไว้ งั้นเราลองไปดูต่างประเทศกันก่อนว่าเขามีการฟอกเขียวสินค้ากันแยะมั๋ย

6. Case Study : Green Marketing

พูดมาก็ตั้งเยอะ โม้มาก็แยะแล้ว เราไปดูตัวอย่างของบริษัทหรือในระดับประเทศกันบ้าง ที่เค้าทำการตลาดสิีเขียว (Green Marketing) กันไปแล้ว โดยเฉพาะในระดับบริษัทที่อาจจะมองว่าการให้ความใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อม จะทำให้ต้นทุนการทำธุรกิจเพิ่มขึ้น (กำไรลดลงนั่นเอง) ผมมีตัวอย่าง บริษัทใหญ่แห่งหนึ่งมาพิสูจน์กันให้เห็นไปเลยว่าจริงหรือไม่

แกะรอยการตลาดสีเขียว : Google Go Green ตอนที่ 2

noreply@blogger.com (nIYom) — Wed, 30 Jan 2013 03:00:00 +0000

เรามาต่อจากครั้งที่แล้ว ที่ได้พูดถึงเมื่อเราใช้ Internet เราก็กำลังปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ (Carbon Emission) อยู่ด้วย ไม่ว่าจะค้นหาข้อมูล ดู Youtube หรือเช็ค Gmail โดยผลิตภัณฑ์หลักๆ ของ Google มี Carbon Footprint เท่าไหร่กันบ้าง กลับไปดู ตอนที่ 1 กันได้ งั้นเราไปแกะรอย Google กันต่อว่าเป้าหมายของ Google Go Green คืออะไร และที่ทิ้งท้ายไว้ว่าธุรกิจสามารถเติบโตไปพร้อมกับการเป็นมิตรต่ิอสิ่งแวดล้อมได้หรือไม่ Google เค้ามีคำตอบมาให้แล้ว

Google Go Green

3. Google Green : Getting to Zero

ในปี 2011 Google มีการใช้พลังงานไฟฟ้าไปทั้งสิ้น 2,675,898 MWh และมีการปล่อยก๊าซคาร์บอน (Carbon Emission) ทั้งสิ้น 1.68 ล้านตัน จะเห็นว่ากว่า 85% หรือ 1.44 ล้านตัน ของก๊าซที่ปล่อยออกมาจะอยู่ในส่วนของ Google Date Center นั้นเอง ซึ่ง Google ตั้งเป้าไว้ว่าจะลดการปล่อยก๊าซให้เหลือศูนย์ ให้จงได้ โดยทำการปรับปรุงประสิทธิภาพระบบการทำงานในส่วนของ Data center อีกทั้งมีการจัดซื้อพลังงานทดแทน (Renewable Energy) ในบริเวณใกล้เคียงกับการ Data Center และสร้างแพลนท์เพื่อผลิตพลังงานทดแทนเป็นของตัวเองเพื่อรองรับการใช้พลังงานในอนาคตของ Google.Inc ซึ่งในปี 2011 Google มีสัดส่วนการใช้พลังงานทดแทนอยู่ที่ 33% ของการใช้พลังงานทั้งหมด

4. ธุรกิจเติบโตพร้อมกับการเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

Google ได้เปรียบเทียบการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ กับรายได้จากการทำธุรกิจจะเห็นได้ว่าในปี 2011 มีการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ที่ 44.3 ตัน เมื่อเทียบกับยอดขาย 1 ล้านดอลลาร์ ซึ่งมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่องจากปี 2009 เฉลี่ยที่ 10% ต่อปี เห็นไหมครับว่า แม้ Google มีโครงการต่างๆ เพื่อให้การทำธุรกิจเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้นๆ แต่รายได้ของธุรกิจก็ยังเติบโตขึ้นทุกปีๆ โดยล่าสุด Google เพิ่งประกาศผลประกอบการปี 2012 ที่ 50,175 ล้านดอลลาร์ ถือว่าเติบโตเฉลี่ย 28% ต่อปี (จากปี 2009) แต่หลายคนอาจจะแย้งว่า การดำเนินโครงการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมันเป็นต้นทุนของธุรกิจที่เพิ่มขึ้น ซึ่งอาจจะทำให้กำไรลดลง อย่าช้า...ผมเลยเหลือบมองไปหากำไรที่ Google ทำได้ บร๊ะ..กำไรสุทธิปี 2012 ที่ 10,737 ล้านบาท เติบโตต่อเนื่องเหมือนกัน โดยเฉลี่ย 18% ต่อปี (จากปี 2009)

(ข้อมูลอ้างอิง : Bloomberg > GOOG)

นิ่ก็เป็นตัวอย่างของธุรกิจสมัยใหม่ ที่ผู้ใช้/ผู้บริโภคอย่างเรามองผิวเผินแล้วคงไม่นึกว่า Google ที่สินค้า/บริการอยู่ในรูป Online ซะส่วนใหญ่ จึงไม่น่าจะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมได้ แต่กลับมีการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ต่อปีอยู่ในระดับสูงทีเดียว ที่จริงถ้า Google ไม่มีการเผยแพร่ข้อมูล คนก็อาจจะคิดไม่ถึงเหมือนกันนะ ผมว่า แต่การที่ Google เปิดเผยข้อมูลดังกล่าว ทั้งตัวเลขการปล่อยก๊าซฯ คาร์บอน (Carbon Emission) การดำเนินการต่างๆ เพื่อลดผลกระทบกับสิ่งแวดล้อม อีกทั้งเป้าหมายที่ต้องการ จึงน่าจะเป็นตัวอย่างของการทำธุรกิจในทศวรรษนี้ไ้ด้เป็นอย่างดี ว่าถ้าอยากจะเติบโตอย่างยั่งยืน คุณก็ต้องให้ความสนใจสิ่งรอบตัวคุณด้วยนะ (ผมรวมทั้งสังคมและสิ่งแวดล้อม) ไม่ใช่จะเน้นแต่ทำเงิน ทำเงิน อย่างเดียวอีกต่อไป

ปล. ตัวเลข Carbon Footprint ที่แสดงไว้ ทั้งใช้ค้นหาข้อมูล, ดู Youtube และ Gmaill ปริมาณคาร์บอนฯ ที่ปล่อยออกมา ยังไม่รวมพลังงานไฟฟ้าที่บ้าน หรือที่ทำงานของท่าน เพราะฉะนั้น (โยน) ให้ผู้ให้บริการรับผิดชอบแล้ว ผู้ใช้บริการอย่างเราก็อย่าลืมหันมาทำหน้าที่ของตัวเองด้วยนะครับ (ว่าแล้วเรามาช่วยกันใช้บริการของ Google ให้น้อยลงละกัน โดยเปลี่ยนจากการใช้ Google+ เป็นใช้ Facebook แทนดีกว่า แต่เอ่ะ...Google + มันไม่มีใครใช้เลยนิ่ (-.-")

ข้อมูลอ้างอิง : Google Green

แกะรอยการตลาดสีเขียว : Google Go Green ตอนที่ 1

noreply@blogger.com (nIYom) — Fri, 25 Jan 2013 07:17:00 +0000

รู้กันหรือไม่ว่า ในขณะที่เราใช้งาน Internet เล่น Facebook, Twitter, Google หาข้อมูล, ดู Youtube บลา บลา บลา ตัวเราเองกำลังมีส่วนช่วยในการทำลายสิ่งแวดล้อมกันอยู่ เอ่ะ...แล้วทำลายยังไง อย่างที่ผมเคยบอกไว้แหล่ะครับว่า ทุกการกระทำของเราล้วนปล่อยก๊าซคาร์บอนได้ออกไซด์ (CO2) ทั้งสิ้น โดยเมื่อรวมๆ คนใช้ Internet กันทั้งโลก ปีๆ หนึง จะมีการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ สูงถึง 300 ล้านตัน เลยทีเดียวนะครับ แล้วมันมากขนาดไหน ก็มากพอๆ กับปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ จากการเผาไหม้ของถ่านหิน น้ำมัน และก๊าซ ในประเทศตุรกีหรือโปแลนด์ทั้งประเทศเลยว่างั้น

แล้วเราจะต้องทำอย่างไรละ ??

ใช้ Internet ให้มันน้อยลงหรือเปล่า คงไม่ใช่ละ เพราะต้องบอกเลยว่าทุกวันนี้และแนวโน้มในอนาคต Internet จะมีความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของผู้คนมากมาย ทำให้เราไม่สามารถลดการใช้ได้ มีแต่ใช้กันมากขึ้นต่างหาก อย่างนี้แล้ว เราจึงต้อง (โยน) ให้เป็นหน้าที่และความรับผิดชอบนี้ให้กับผู้ให้บริการต่างๆ ดีกว่า และชื่อบริษัทแรกที่เราน่าจะนึกถึงก่อนเป็นอันดับต้นๆ เลย ก็คงหนีไม่พ้น Google Inc. นั่นเอง

Google Go Green

จากการที่ Google เป็น Search Engine อันดับหนึ่งของโลก รวมทั้งมีผลิตภัณฑ์หลายตัวที่ เราๆ ท่านๆ นิยมใช้บริการกันอยู่ก็เยอะแยะมากมาย เลยทำให้ Google ให้ความสำคัญกับการเอาใจใส่ต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น ผ่านโครงการสีเขียวขนาดใหญ่ของบริษัทซึ่งตั้งเป้าว่าจะเป็นบริษัทที่สร้าง สมดุลคาร์บอน (carbon neutral)

1. ทำไม Google จึงให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม

เนื่องจากการบริการของ Google ส่วนใหญ่เป็นการบริการผ่านโลก Online ซึ่งดูเหมือนไม่น่าจะส่งผลกระทบกับสิ่งแวดล้อม แต่แท้จริงแล้ว ทุกบริการต่างๆ ที่ Google มีให้เราต้องใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมหาศาล ซึ่งอยู่ในส่วนที่เีรียว่า Google Data Center ที่มีเซิฟเวอร์อัดแน่นเต็มเอียด ซึ่งการใช้พลังงานไฟฟ้าเหล่านี้แหล่ะเป็นต้นเหตุของการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ (Carbon Emission) นั่นเอง

2. Carbon Footprint ของผลิตภัณฑ์ Google

เรามาดูกันต่อว่าบริการหลักๆ ของ Google แต่ละอย่างปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมาเท่าไหร่กันแน่ (หรือเรียกกันว่า Carbon Footprint)

- Google Search

ทุกการค้นหาข้อมูล 1 ครั้ง จะใช้พลังงานไฟฟ้าประมาณ 0.0003 kWh. เทียบเท่ากับการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ 0.02 กรัม คิดให้มันง่ายๆ หน่อยก็คือ เมื่อเรากด search 100 ครั้ง เราได้ทำการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมา 2 กรัม (โอ่ะ น้อยจุงเบย..) แต่เราไม่ได้ค้นหาอยู่คนเดียวนะ ในเดือนๆ หนึ่งมีการกด search ค้นหาข้อมูลผ่าน Google จากทั่วโลก ประมาณ 13,000,000,000 (อ่านว่า หนึ่งหมื่นสามพันล้านครั้ง) ซึ่งต้องใช้พลังงานไฟฟ้าไปประมาณ 3.9 ล้่าน kWh.และได้ทำการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ เบ็ดเสร็จก็ 260,000 กิโลกรัม อันนี้ต่อเดือนนะครับ ปีๆ หนึ่งเป็นเท่าไหร่ไปคำนวนดูกันได้

โดย Google ได้ทำการเปรียบเทียบพลังงานไฟฟ้าที่ใช้ต่อการค้นหา 100 ครั้ง ว่าสามารถเทียบเท่ากับการทำอะไรในชีวิตประจำวันของเรา

- Youtube

คราวนี้เรามาดูกันต่อว่า เวลาเรานั่งดู MV ทั้งไทยและเทศ หรือรายการต่างๆ ผ่าน YouTube จะปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมาเท่าไหร่บ้าง โดยเมื่อเราดู YouTube ทุกๆ 1 นาที จะมีการใช้พลังงานไฟฟ้า 0.0002 kWh. เทียบเท่ากับการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ 0.1 กรัม ก็คือ ดูไป 10 นาที ปล่อยก๊าซออกมา 1 กรัม

เราลองไปดู MV สุดฮิต Gangnam Style ที่ล่าสุด ผมเข้าไปเช็ค มีคนดูไปแล้วกว่า 1,200 ล้านครั้ง MV นี้มีความยาวประมาณ 4 นาที คิดแล้วเบ็ดเสร็จก็ใช้เวลาดูทั้งหมดกว่า 4,800 ล้านนาที ทำให้ MV เพลงนี้ปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมาแล้วกว่า 480,000 กิโลกรัม ในเวลา 6 เดือนนั่นเอง (เอ่ะ เราดูไปกี่รอบหว่า)

โดย Google เปรียบเทียบพลังงานไฟฟ้าที่ใช้ต่อการดู YouTube ต่อเนื่อง 3 สัปดาห์ จะเท่ากับการซักผ้าด้วยเครื่อง ซึ่งเทียบกับการปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมาสัก 3 กิโลกรัม ตามรูปเลยครับ

- Gmail

ในขณะที่เราทำการ Check, Read, Write, Send และอะไรก็ตามที่เราใช้บน Gmail ในหนึ่งปี Google ต้องใช้พลังงานเพื่อสนับสนุนการดำเนินการต่างๆ ของเราประมาณ 2.1 kWh. ปล่อยก๊าซคาร์บอนฯ ออกมา 1.2 กิโลกรัม

ไว้คราวหน้าเราจะมาดูว่า เป้าหมายของ Google Go Green คืออะไร และที่สำคัญที่หลายคนตั้งคำถามว่า ธุรกิจสามารถเติบโตไปพร้อมกับการเป็นมิตรต่ิอสิ่งแวดล้อมได้หรือไม่ Google เค้ามีคำตอบนะ

ไป แกะรอยการตลาดสีเขียว : Google Go Green ตอนที่ 2 กันต่อเลยครับ

15 แนวโน้มสำคัญของผู้บริโภคทศวรรษนี้

noreply@blogger.com (nIYom) — Sun, 13 Jan 2013 07:45:00 +0000

สวัสดีครับ วันนี้ขอมาเข้าเรื่องธุรกิจกันบ้างดีกว่า หลังจากที่ห่างหายกันมานานหลายโพส ขึ้นปีใหม่มาทั้งทีเรามาเริ่มกันด้วย "15 แนวโน้มสำคัญของผู้บริโภคทศวรรษนี้" ซึ่งอ้างอิงมาจากที่ อ.สมภพ เจริญกุล ได้พูดไว้ในรายการ Business Connection และผมก็ได้มาขยายความต่อเล็กน้อย เราไปดูกันดีกว่าว่า เรา (ในฐานะผู้บริโภค) เป็นไปแล้ว หรือกำลังจะเป็นไปตาม 15 แนวโน้มดังกล่าวหรือไม่นะ

1. ผู้บริโภคอยากมีส่วนร่วมตั้งแต่ต้นจนจบ

2. ผู้บริโภคในตลาดเกิดใหม่จะมีความสำคัญมากขึ้น

โดยประเทศเกิดใหม่เหล่านี้จะเน้นเพิ่มกำลังซื้อในประเทศ และส่งออกขายให้ประเทศกำลังพัฒนาเหมือนกันหมด

3. ผู้บริโภคใช้เวลากับอุปกรณ์พกพามากขึ้น มากมาก

จากงานวิจัยในต่างประเทศพบว่า 63% ของมนุษย์หญิง และ 70% ของมนุษย์ชาย ไม่สามารถละสายตาจากอุปกรณ์เหล่านี้ได้มากกว่า 1 ชม.

4. ผู้บริโภคจะเน้นบริโภคอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับธรรมชาติ ธรรมชาติ และธรรมชาติ

5. ผู้บริโภคจะดำเนินชีวิตโดยต้องมี "APP" มากขึ้น

โดยเฉพาะในแง่ของการดูแลสุขภาพ

6. ผู้บริโภคหันมา Shopping ผ่านมือถือ

7. ผู้บริโภคจะให้ความสนใจกับสินค้า/บริการที่มีเรื่องราว

ยิ่งมีประวัติความเป็นมายาวนานยิ่งชอบ หรือที่เรียกว่า Brand ใหม่ วัฒนธรรมเก่า

8. ผู้บริโภคต้องการแสดงออกมากขึ้น

ความต้องการสินค้า/ บริการ ของเรามากขึ้น (Like, Share, Tweet อืนๆ)

9. ผู้บริโภคที่เน้นบริโภคของที่มีคุณภาพ มีสัดส่วนที่มากขึ้น

ทำให้การผลิตสามารถวกกลับไปยังประเทศพัฒนาแล้ว และอีกปัจจัยหนึ่งจะเห็นได้จาก การที่สหรัฐฯ ค้นพบ Shale Gas ทำให้ต้นทุนทางด้านพลังงานลดต่ำลงอย่างชัดเจน ทำให้มีแนวโน้มที่จะกลับมาสร้างโรงงานการผลิตเพิ่มขึ้น

10. ผู้บริโภคเน้น สินค้า/บริการ ที่ทำ Personalized Marketing มากขึ้น

11. ผู้บริโภคมองหา CSR จากองค์กรหรือบริษัทของเจ้าของสินค้า/ บริการ มากขึ้น

12. ผู้บริโภคต้องการรายละเอียดของสินค้ามากขึ้น

เพื่อที่เป็นประโยชน์ต่อตนเองมากสุดและยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย

13. ผู้บริโภคมีพลังมากขึ้น จากการหันมาใช้สังคมเครือข่าย

ทำให้เกิดการบอกต่ออย่างรวดเร็ว (Viral Marketing) บริษัทต่างๆ จึงต้องหันมาใช้ การตลาดสังคมเครือข่ายมากขึ้น

14. ผู้บริโภคต้องการมีส่วนร่วมมากขึ้น

ฉะนั้นการสร้าง Brand จะเริ่มให้ผู้บริโภคร่วมด้วยช่วยกัน

15. ผู้บริโภคต้องการอะไรที่ Real Time

สวัสดีปีใหม่ 2556 : Happy New Year 2013

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 01 Jan 2013 06:13:00 +0000

สวัสดีปีใหม่ 2556

ก่อนอื่น คงต้องขออวยพรให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกท่าน

"ขอให้อันความสุขกาย ความสุขใจและความสมดั่งใจหวัง ก่อเกิดขึ้นกับทุกท่าน อีกทั้งขอให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง กำลังใจเข้มแข็ง พร้อมสู้ศึกกับปีหน้าฟ้าใหม่กันต่อไปนะครับ"

และเนื่องในโอกาสปีใหม่ในครั้งนี้ผมมีเรื่องดีๆ มาฝากกันไว้ หลายๆ คนคงเคยอ่านกันมาแล้ว แต่ผมเห็นเป็นบทความที่ดี แม้จะอ่านอีกกี่ทีก็สามารถให้แง่คิด เตือนสติเราได้ เพื่อที่ใครกำลังหลง หรือ วน อยู่กับอะไรในชีวิต จะได้มีสติฟื้น เตือนตัวเองได้ว่า แท้จริงแล้วคำจำกัดความของสิ่งที่เรียกว่า "ความสุขในชีวิต" ของตัวเองคืออะไรกันแน่

ข้างล่างนี้คือคำบรรยายของ Dr. Richard Teo เศรษฐีเงินล้านและแพทย์ด้านความงามชื่อดังชาวสิงคโปร์อายุ 40 ปี ซึ่งพบว่าตัวเองป่วยเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย เขาได้มาเล่าประสบการณ์ชีวิตในกับชั้นเรียนของนักศึกษาทันตแพทย์

วันที่ 19 มกราคม 2012

ตอนผมยังเด็ก ผมเป็นตัวอย่างผลผลิตของสังคมในปัจจุบัน เป็นผลผลิตที่เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จตามที่สังคมต้องการ ตั้งแต่เด็กมาแล้ว ผมมาจากครอบครัวที่ต่ำกว่ามาตรฐาน, ผมถูกพร่ำสอนจากสื่อต่างๆ จากผู้คนรอบๆ ตัวว่า ความสุขเป็นเรื่องของความสำเร็จ และความสำเร็จที่ว่าก็เป็นเรื่องของความร่ำรวย ด้วยแนวคิดนี้ ผมจึงต้องต่อสู้ แข่งขัน อยู่เสมอตั้งแต่เป็นเด็ก

ไม่เพียงแต่ต้องเข้าเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด, ผมต้องประสบความสำเร็จในทุกสนามแข่งขัน ในทุกกลุ่มที่สังกัด ในถนนทุกสาย ผมต้องได้ถ้วยรางวัล ต้องได้รับชัยชนะทุกๆ อย่าง ผมเข้าเรียนในโรงเรียนแพทย์ จบมาเป็นแพทย์ พวกคุณบางคนอาจจะพอรู้ว่าในบรรดาสาขาต่างๆ นั้น จักษุวิทยา (Opthalmology) เป็นหนึ่งในสาขาที่แย่งกันเรียนมากที่สุด ดั้งนั้นผมจึงต้องเรียนจักษุวิทยาให้ได้ และผมก็ได้เรียน แถมยังได้ทุนงานวิจัยจากมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์เพื่อพัฒนาเลเซอร์สำหรับรักษาตาอีกด้วย

ในช่วงที่ผมเรียนอยู่นั้น ผมได้สิทธิบัตร 2 ฉบับ ฉบับหนึ่งเกี่ยวกับเครื่องมือแพทย์ อีกฉบับหนึ่งเกี่ยวกับเลเซอร์ แล้วพวกคุณรู้มั้ย, บรรดาความสำเร็จทางวิชาการพวกนี้ไม่ได้นำความร่ำรวยมาให้ผมเลย ดังนั้นหลังจากหมดพันธะกับทางมหาวิทยาลัยแล้ว ผมบอกกับตัวเองว่า นี่มันนานเกินไปแล้ว การฝึกฝนทางจักษุวิทยามันใช้เวลานานเกินไป. ผมน่าจะทำเงินได้มากโขในภาคเอกชน. พวกคุณคงพอรู้ว่าไม่กี่ปีที่ผ่านมา เรื่องของเวชศาสตร์ความงามบูมมาก แถมยังทำเงินได้มหาศาล ดังนั้นผมจึงตัดสินใจ พอกันทีกับงานในมหาวิทยาลัย ถึงเวลาต้องไปแล้ว ผมจึงลาออกจากการ train กลางคันและหันเหไปตั้งคลินิกความงามของตัวเอง

พวกคุณรู้มั้ย น่าขำที่ผู้คนไม่ได้มองหาฮีโร่จากแพทย์ทั่วไป (GP) หรือแพทย์ครอบครัว (family physician) พวกเขามองหาฮีโร่จากแพทย์ที่มีชื่อเสียงและร่ำรวย พวกเขาจะไม่มีความสุขกับการเสียเงิน 20 เหรียญเพื่อพบแพทย์ทั่วไป แต่ไม่บ่นสักคำที่จะจ่ายเป็นหมื่น ๆ ดอลล่าร์สำหรับการดูดไขมันหรือเสริมเต้านมหรืออะไร

ทีนี้ผมทำกับเงินที่หามาได้มากมายก่ายกองนั่นยังไง? วันสุดสัปดาห์ผมใช้ชีวิตยังไง? ผมสังกัดกลุ่มคนรักรถ supercar ผมชอบสะสมรถครับ ผมซื้อรถหรูๆ ขับไปถึงมาเลเซียโน่น เพื่อไปแข่งรถในสนามแข่ง นั่นละครับชีวิตของผม เงินยังเหลืออีกเยอะ ทำอะไรอีก? ผมซื้อ Ferrari ครับ ตอนนั้น รุ่น 458 ยังนิยมมาก เปิดประทุนได้ด้วย นี่เพื่อนสมัยมัธยมของผมครับ เป็นนายธนาคาร คันของเขาสีแดง ผมก็เลยต้องเลือกสีเงิน

พอได้รถแล้วทำอะไรอีก? ถึงเวลาที่ต้องซื้อบ้านแล้ว ผมเที่ยวหาทำเลสร้างบ้าน และก็สร้างบ้าน ดูผมใช้ชีวิตสิครับ ผมอยู่ท่ามกลางสังคมของคนร่ำรวยและมีชื่อเสียง คนนี้เป็น Miss universe ผมไปดื่มไปเที่ยวกับคนพวกนี้ นี่ก็เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง Facebook มหาเศรษฐีพันล้านเชียวนะครับ ร้านอาหารก็ต้องระดับ Michelin เท่านั้น

ไม่ผิดหรอกครับที่จะประสบความสำเร็จ ไม่ผิดที่จะร่ำรวยมั่งคั่ง ไม่ผิดเลย ปัญหาประการเดียวก็คือ พวกเราส่วนใหญ่รวมทั้งตัวผมด้วยไม่สามารถควบคุมจัดการมันได้

ทำไมผมพูดอย่างนั้น ก็เพราะเมื่อผมเริ่มสะสมเงินทอง ยิ่งผมมีมากเท่าไร ผมก็ยิ่งอยากมีมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งต้องการอะไรมาก เราก็ยิ่งหมกมุ่นอยู่กันมัน เหมือนกับที่ผมได้พูดไปเมื่อก่อนหน้านี้ ทั้งหมดที่ผมทำก็คือสะสม ๆ ๆ เพื่อที่จะให้ไปถึงจุดสูงสุด เหมือนกับที่สังคมทำกับเรา เหมือนกับที่สังคมอยากให้เราเป็น เมื่อผมหมกมุ่นอยู่กับมันแล้ว อะไรอื่นก็ไม่มีความหมายสำหรับผมอีกต่อไป คนไข้ที่เดินเข้ามาก็เพียงแค่ถังเงิน และผมก็จะรีดเงินออกจากคนไข้พวกนี้จนถึงหยดสุดท้าย

ตอนนั้นผมถึงจุดที่ได้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตแล้ว ผมถึงจุดสูงสุดในวิชาชีพของผม นี่คือรูปผมเมื่อปีก่อน กำลังเล่น Gym อยู่ หล่อล่ำเลย ตอนนั้นผมคิดไปว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ภายในการควบคุมของผมและผมถึงยอดเขาแล้ว

แต่...ผมผิดถนัดครับ ทุกอย่างไม่ได้อยู่ในการควบคุมของผม ปีที่แล้วเดือนมีนาคม ผมเริ่มรู้สึกเจ็บตรงกลางหลัง ตอนนั้นคิดไปว่าอาจจะออกกำลังกายมากเกินไป ผมจึงไปโรงพยาบาล พบเพื่อนผม ผมทำ MRI เพื่อดูว่าอาจจะมีหมอนรองกระดูกหลังเคลื่อนหรือเปล่า.

เย็นวันนั้น เพื่อนผมโทรมาบอกว่า “กระดูกสันหลังของนายดูเหมือนจะมีเนื้องอกอะไรบางอย่างนะ” ผมตอบไปว่า “ว่าไงนะ มันหมายความว่ายังไง?” อันที่จริงผมรู้ความหมายดี แต่ไม่ยอมรับความจริง “พูดจริงหรือเปล่า” ตอนที่คุยนั้น ผมยังวิ่งอยู่ใน Gym อยู่เลยคุณรู้หรือเปล่า วันถัดมาผมทำ scan ต่างๆ เพิ่มเติม รวมทั้ง PET scan ด้วย สุดท้ายก็สรุปว่าผมเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย ตอนนั้นผมคิดในใจว่า “มันมาจากไหนกันวะ” มะเร็งลามไปสมอง ไปกระดูกสันหลัง ไปตับและต่อมหมวกไตเรียบร้อยแล้ว พวกคุณลองคิดดู ผมคิดว่าผมควบคุมทุกอย่างในชีวิตได้ ผมถึงจุดสูงสุดในชีวิตแล้ว แต่ฉับพลันผมก็สูญเสียมันไปในทันที

น่าขำที่ว่าสิ่งต่างๆ ที่ผมมี ความสำเร็จเอย ถ้วยรางวัลเอย รถหรูๆ เอย คฤหาสน์เอย ทั้งหมดนั้นผมคิดไปว่ามันจะนำความสุขมาให้ผม แต่ในยามที่ผมตกอยู่ภาวะซึมเศร้า หดหู่ใจ สิ่งต่างๆ ที่ผมมี มันกลับไม่ทำให้ผมมีความสุขได้เลย และความคิดที่ว่าผมนอนกอดรถ Ferrari แล้วจะทำให้ผมหลับตาลงได้ มันไม่มีทางเป็นไปได้ มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายได้เลยแม้แต่นิดเดียวตลอด 10 เดือนที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงเลย สิ่งที่นำความสุขมาให้ผมในช่วง 10 เดือนสุดท้ายกลับเป็นการได้พบปะกับผู้คน ได้พบกับคนที่ผมรัก เพื่อนๆ ผู้คนที่เป็นห่วงเป็นใยผมอย่างแท้จริง สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่นำความสุขมาให้ผม ไม่ใช่สิ่งของต่างๆ ที่ผมมี ไม่ใช่สมบัติที่ผมครอบครอง สิ่งต่างๆ ที่ผมเคยเหมาเอาว่ามันจะนำความสุขมาให้ผม แต่เปล่าเลย ถ้ามันทำได้จริง เวลาที่ผมคิดถึงมัน ผมควรจะมีความสุข แต่มันกลับทำให้ผมแย่ลงไปอีก

นานมากแล้วที่เราหลงคิดไปว่าเราจะต้องเป็นฝ่ายรับ เราหลงลืมเสียสนิทว่าเราแทบจะไม่ได้ให้ใครเลยเว้นแต่ตัวเราเอง สิ่งนี้มันเกิดขึ้นกับผมมาแล้ว ไม่ว่าจะในวงการแพทย์, วงการทันตแพทย์ ผมบอกได้เลย ขณะนี้ในภาคเอกชน บางครั้งเราถึงกับให้คำแนะนำกับผู้ป่วยเพื่อให้รับการรักษาหรือการผ่าตัดที่ไม่มีข้อบ่งชี้ มันเป็นพื้นที่สีเทา และแม้ว่าบางเรื่องมันจะไม่จำเป็นเลย เราก็ยังแนะนำคนไข้ให้ทำ และถึงตอนนี้ ผมก็รู้ว่าใครบ้างที่หวังดีกับผมอย่างแท้จริง และใครบ้างที่หลอกเอาเงินผมโดยการเสนอ “ความหวัง” ให้ผมอยู่ เราสูญเสียเข็มทิศทางจริยธรรม (moral compass) ไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางสายนี้ เพียงเพราะว่าเราต้องการ make money

ผมอยากจะจบการบรรยายด้วย ประโยคนี้ มันมาจาก หนังสือเรื่อง Tuesdays with Morrie พวกคุณบางคนคงเคยอ่านแล้ว

Everyone knows that they are going to die; every one of us knows that.
The truth is, none of us believe it because if we did, we will do things differently.

เมื่อผมเผชิญหน้ากับความตาย ผมได้ลอกคราบตัวเองออกทั้งหมด เหลือไว้เพียงสิ่งที่สำคัญที่สุดเท่านั้น ที่น่าขำก็คือ เมื่อเราเรียนรู้ว่าเราจะตายอย่างไร นั่นแหละเราถึงจะเรียนรู้ว่าเราจะมีชีวิตอย่างไร ผมรู้ว่ามันออกจะเคร่งเครียดไปหน่อยสำหรับเช้าวันนี้ แต่นั่นคือความจริงครับ นี่คือสิ่งที่ผมได้ประสบมา

อย่าให้สังคมบอกคุณว่าคุณจะใช้ชีวิตอย่างไร อย่างให้สื่อต่างๆ บอกคุณว่าคุณควรจะทำอะไร สิ่งเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นกับผมมาแล้ว ผมปล่อยให้ชีวิตผมจมไปกับความคิดที่ว่าสิ่งเหล่านี้จะนำความสุขมาให้ ผมหวังว่าคุณจะใคร่ครวญกับเรื่องนี้และตัดสินใจเลือกว่าจะใช้ชีวิตของคุณเองอย่างไร ไม่ใช่เพราะคนอื่นบอกให้คุณทำ คุณต้องตัดสินใจว่าคุณจะให้เฉพาะแต่ตัวคุณเอง หรือจะสร้างความแตกต่างขึ้นในชีวิตของผู้อื่น เพราะความสุขที่แท้จริงไม่ได้มาจากการให้อะไรกับตัวเอง ผมเคยคิดว่ามันเป็นเช่นนั้น แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย....

ผมขอขอบคุณทุกท่าน ถ้ามีคำถามอะไรที่จะถามผม ยินดีครับ ขอบคุณ

(Dr. Richard Teo ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 18 ตุลาคม 2012 ขอให้ดวงวิญญาณของเขาจงไปสู่สุขคติ)

--------------------------------------------------------------------------

โครงสร้างภาษีใหม่ คนรวยได้ประโยชน์จริงหรือ ?

noreply@blogger.com (nIYom) — Wed, 19 Dec 2012 05:39:00 +0000

เห็นเมื่อวานนี้ มีการประกาศปรับโครงสร้างภาษีเงินได้ของบุคคลธรรมดาใหม่ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ประชาชนให้ความสนใจเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะมนุษย์เงินเดือนอย่างเราๆ หลายคนอาจจะเห็นแล้วว่า โครงสร้างภาษีที่ปรับใหม่เป็นอย่างไร เพราะทั้งข่าวใน TV และใน Internet ที่มาเผยแพร่ และน่าจะนำมากล่าวถึงมากขึ้นในช่วงวันถึงสองวันนี้ แต่ใครยังไม่รู้ หรือยังไม่เห็น ผมก็มีเอามาฝากกันให้ดูคร่าวๆ ตามนี้ครับ

ที่มา : tax.bugnoms.com

ซึ่งอัตราภาษีใหม่นี้จะเริ่มบังคับใช้ในปี 2556 ที่จะต้องยื่นในปี 2557

พอหลังจากประกาศโครงสร้างอัตราภาษีใหม่ออกมา หลายๆ คนอาจะพุ่งเล็งไปที่ เอ่ะ ตัวฉันจะได้ลดลงกว่าเดิมเท่าไหร่นะ ต่อมาก็จะมาดูว่าและพวกรายได้มากหรือน้่อยกว่าฉันลดลงกันเท่าไหร่ ซึ่งอาจจะเกิดมีประเด็น (ดราม่า) ขึ้นมาได้ว่า เอ่ะทำไมของฉันลดน้อยจัง เอ่ะยังงี้พวกรายได้สูงๆ (คนรวยๆ) ก็ได้ประโยชน์ไปเ้ต็มๆ ละซี้ และก่อนจะดราม่า มากกว่านี้ ผมมีเรื่องราวของ "ชาย 10 คน กับการจ่ายค่าเบียร์" มาฝากกัน

ชาย 10 คน กับการจ่ายค่าเบียร์

ในเมืองเล็กๆแห่งหนึ่งในอเมริกา ทุกๆวันจะมีชาย 10 คน ไปกินเบียร์ที่บาร์แห่งหนึ่ง และค่าเบียร์จะอยู่ที่ 100 ดอลลาร์เท่ากันทุกวัน

ชายสี่คนแรก เป็นคนที่จนที่สุดในกลุ่มจึงไม่ต้องเสียค่าเบียร์
ชายคนที่ 5 จ่ายเพียง $1
คนที่ 6 จ่าย $3
คนที่ 7 จ่าย $7
คนที่ 8 จ่าย $12
คนที่ 9 จ่าย $18
คนที่ 10 ซึ่งเป็นคนที่รวยที่สุดในกลุ่ม จ่าย $59

เวลาผ่านไป หนึ่งเดือน …สองเดือน พวกเขาก็ยังมาเป็นประจำทุกวัน

วันหนึ่ง เจ้าของร้านก็บอกข่าวดีกับพวกเขาว่า เนื่องจากพวกเขาเป็นลูกค้าที่ดีมาตลอด เขาจึงอยากจะลดค่าเบียร์ให้ $20 เป็น $80

ชายทั้ง 10 ดีใจมาก ที่ต้องจ่ายค่าเบียร์ลดลงเหลือเพียง $80 อย่างไรก็ตาม การลดราคาครั้งนี้ ก็ไม่ได้กระทบกับชายสี่คนแรกอยู่ดี เพราะในราคาปกติ พวกเขาก็ไม่ต้องจ่ายอยู่แล้ว…

แล้วชายอีกหกคนที่เหลือหละ??? พวกเขาจะหารส่วนลด 20 ดอลลาร์ยังไง ชายคนนึงเสนอว่า ให้หารเท่าๆกันเพื่อ “ความยุติธรรม”

20 ดอลลาร์ หาร 6 คือ 3.33 … แต่ว่า ถ้าหากลดให้ทุกๆคน คนละ 3 ดอลลาร์ ชายคนที่ 5 และ 6 ก็จะไม่ต้องเสียอะไรเลย นั่นหมายถึงว่า ชายสิบคนที่มากินเบียร์ มีเพียง 4 คนเท่านั้นต้องจ่าย

เจ้าของร้านจึงเสนอไอเดียว่า ให้ทุกๆคนลดจำนวนเงินที่ตัวเองต้องจ่ายลง ในสัดส่วนที่เท่ากัน จากนั้นเขาก็คำนวณให้เรียบร้อย ผลออกมาก็คือ…

ชายคนที่ 5 ไม่ต้องเสียอะไรเลย เหมือนชายสี่คนแรก (ลดลง 100%)
คนที่ 6 จ่าย $2 จาก $3 (ลดลง 33%)
คนที่ 7 จ่าย $5 จาก $7 (ลดลง 28%)
คนที่ 8 จ่าย $9 จาก $12 (ลดลง 25%)
คนที่ 9 จ่าย $14 จาก $18 (ลดลง 22%)
คนที่ 10 จ่าย $49 จาก $59 (ลดลง 16%)

ทุกคนก็เหมือนจะเห็นด้วยตามไอเดียนี้ จนกระทั่งบาร์ปิด

ชายคนที่ 6 ก็นึกขึ้นมาได้ จึงพูดออกมาว่า “ทำไมฉันได้ส่วนลดเพียง 1 ดอลลาร์ จาก 20 ในขณะที่เขาได้ตั้ง 10 !!!” พร้อมกับชี้ไปหา ชายคนที่สิบ “นั้นนะสิ” ชายที่คน 5 พูดเสริมออกมา “ฉันลดไปเพียง 1 ดอลลาร์” ทุกคนบ่นออกมาต่างๆนานา ว่าไอเดียนี้ไม่ยุติธรรมเลย

จากนั้น ชายสี่คนแรกที่ไม่ต้องจ่ายอะไรเลยตั้งแต่แรก ก็พูดออกมาว่า “พวกเราไม่ได้อะไรเลย จริงๆเราควรได้อะไรบ้างสิ นี้มันเอาเปรียบคนจนชัดๆ”

ชายคนที่ 8 และ 9 ก็รวมหัวช่วยกันรุมชายคนที่ 10

คืนต่อมา…ชายคนที่ 10 ก็ไม่ได้มากินเบียร์กับพวกเขา เมื่อถึงเวลาต้องจ่ายเงิน พวกเขาก็ได้เรียนรู้บางอย่างที่สำคัญ ก็คือ จำนวนเงินที่พวกเขาเคยจ่ายนั้น รวมกันยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของค่าเบียร์

-David R. Kamerschen, Ph.D.-

ที่มา : ==maytawee==, http://www.stock2morrow.com
-----------------------------------------------------------------------

หลายคนอาจจะเคยอ่านเรื่องนี้มาบ้างแล้ว ที่เอามาฝากกันเพราะเห็นว่าน่าจะทำให้เราเข้าใจระบบภาษีกันมากขึ้น จะได้ไม่ต้องไปมัวให้ความสำคัญกับคนอื่นๆ ว่าได้มากกว่าตัวเองเท่าไหร่ และที่สำคัญมันอยู่ที่เราเลือกว่า เราจะเลือกมองด้านในของสิ่งที่เกิดขึ้น (จะมองจำนวนเงิน หรือมองเป็นสัดส่วน)

มองให้ตัวเองมีความสุขกันนะครับ

ถ้าใครอยากเห็นภาพตัวเลขเปรียบเทียบพร้อมคำอธิบายที่ชัดเจน ไปที่นิ่เลยครับ ปรับโครงสร้างภาษีใหม่ ใครได้-ใครเสีย

AEC กับการลงทุนในภาคอสังหาริมทรัพย์ (Condo/Apartment)

noreply@blogger.com (nIYom) — Mon, 10 Dec 2012 07:47:00 +0000

หลังจากที่สองสามปีมานี้ ตลาดอสังหาริมทรัพย์ในบ้านเรามีการเติบโตต่อเนื่อง โดยเฉพาะตลาดอสังหาฯ ในแนวดิ่ง (ส่วนใหญ่จะเป็น คอนโด, ห้องชุด) ทั้งในเขตกรุงเทพ และปริมณฑล จะเห็นได้ว่า มีโครงการใหม่ๆ เปิดตัวขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ปัจจัยหนึ่งก็คงมาจากส่วนต่อขยายรถไฟฟ้า อีกทั้งคอนโดในใจกลางเมืองกรุง ที่ราคาถือว่าอยู่ในระดับสูงมาก มาก (เมื่อเทียบกับรายได้ของตัวผมเอง) แต่ก็ยังคงขยันเปิดตัวอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกัน จึงเป็นที่มาของคำถามว่า

คอนโดบ้านเรามันอิ่มตัวแล้วหรือยังละ ?

ซึ่งเป็นคำถามที่หลายคนอาจจะคิดอยู่ในใจ โดยเฉพาะนักลงทุนทั้งฝั่งซื้อและฝั่งเจ้าของโครงการ ซึ่งอาจกำลังกังวลว่าตลาดอสังหาฯ บ้านเรามันจะเข้าสู่ยุคฟองสบู่หรือไม่ อีกทั้งปีหน้าราคาคอนโด ต้องขยับขึ้นไปอีกแน่ จากค่าแรงที่ปรับตัวเพิ่มขึ้น อย่างนี้แล้วราคามันจะยิ่งแพง ยิ่ง bubble bubble ไปอีกไหม ถามผม ก็คงตอบไม่ได้ เพราะไม่ได้เป็นกูรู้ กรูเชี่ยวชาญทางด้านนี้

แล้วทำไง ?

แต่ถ้าเรามามองภาพตลาดอสังหาฯ ในภาพกว้างขึ้นมาบ้างละ ลองดูเมื่อเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะในกลุ่ม AEC ด้วยกัน และในประเทศแถบเอเชียที่เจริญ เจริญ กันแล้วว่าเป็นอย่างไร หรือพูดง่ายๆ ก็คือ คอนโดในบ้านเราที่ตอนนี้ ที่มีมากมาย ซื้อลงทุนแล้วมันยังให้ผลตอบแทนที่น่าดึงดูดใจอยู่หรือไม่เมื่อเที่ยบกับประเทศในเอเชีย และที่สำคัญเมื่อเทียบกับกลุ่ม AEC แล้วเราอยู่ตรงไหนนะ

ไปดูราคาคอนโดในกลุ่มประเทศเอเชียและในกลุ่ม AEC สิ

*หมายเหตุ เป็นราคาเฉลี่ยของห้องขนาด 120 ตร.ม.,ใน พื้นที่เขตเมืองหลวงของแต่ละประเทศ
ที่มา : www.globalpropertyguide.com

จากตารางด้านบน จะเห็นนะครับว่า ฮ่องกง มีราคาคอนโดสูงสุดถึง 20,371 ดอลลาร์ต่อ ตร.ม. ตามมาด้วยสิงค์โปร์ 16,350 และ ญี่ปุ่น 15,122 ดอลลาร์ต่อตร.ม. และเมื่อดูเฉพาะกลุ่มประเทศ AEC (ที่ผมทำแถบสีฟ้าเอาไว้) สิงค์โปร์มีราคาคอนโดสูงสุด ตามมาด้วย ฟิลิปปินส์ ที่ 3,204 ดอลลาร์ต่อ ตร.ม. และไทยเราที่ 2,996 ดอลลาร์ต่อ ตร.ม. ส่วนประเทศที่มีราคาคอนโดต่ำสุดๆ ก็ที่อินโดนีเซีย 2,099 ดอลลาร์ต่อ ตร.ม. เอง เอ่ะ ยังงี้แปลว่าอะไร ไปดูต่อดีกว่า

มาดูอัตราผลตอบแทนกันดีกว่า (Gross Rental Yield)

แต่ถ้าเราจะซื้อคอนโดคงต้องดูที่อัตราผลตอบแทน (Gross Rental Yield) น่าจะดีกว่า จะเห็นว่า ประเทศที่มีอัตราผลตอบแทนสูงสุด คือ

1. อินโดนีเซีย ที่มีค่าเช่าต่อเดือนที่ 1,955 ดอลลาร์ โดยมีอัตราผลตอบแทน 9.31% ต่อปี
2. ฟิลลิปปินส์ ที่มีค่าเช่าต่อเดือนที่ 2,761 ดอลลาร์ โดยมีอัตราผลตอบแทนที่ 8.62% ต่อปี
3. ไทย ที่มีค่าเช่าต่อเดือนที่ 2,761 ดอลลาร์ โดยมีอัตราผลตอบแทนที่ 6.53%

ส่วนประเทศที่มีอัตราผลตอบแทนต่ำสุด คือ ไต้หวัน 1.57% รองลงมาคือ จีน 2.66% และอินเดีย 2.68%

ดูอีกตัว สัดส่วนราคาต่อค่าเช่า (Price/Rent Ratio)

ดูอัตราผลตอบแทนไปแล้วเรามาดู สัดส่วนราคาต่อค่าเช่า (Price/Rent Ratio) ประกอบกันบ้าง ซึ่งจะบอกถึงระยะเวลาการคืนทุน ผมเข้าใจว่าน่าจะเหมือนค่า Price/Earning (P/E) ในตลาดหุ้นนะ

เห็นชัดเลยนะครับว่า ประเทศอินโดนีเซียคืนทุนเร็วสุดที่ 11 ปี ตามมาด้วย ฟิลิปปินส์ 12 ปี และไทยที่ 15 ปี ซึ่งจะสอดคล้องกับตัวอัตราผลตอบแทน (Gross Rental Yield) นั่นเอง

แต่ในข้อมูลชุดนี้ไม่ได้มีข้อมูลในประเทศลาว พม่า เวียดนามและบรูไน แต่เท่าที่ผมได้ลองหาข้อมูลเพิ่มเติมมาในส่วนของประเทศพม่า ราคาที่ดินในย่านธุรกิจของนครย่างกุ้ง มีราคาสูงถึง 3,166 ดอลลาร์ต่อ ตร.ม. (ราคาที่ดินนะครับ ไม่ใช่ราคาของคอนโด) ส่วนประเทศลาว ราคาที่ดินในกรุงเวียงจันทน์ มีราคาตารางเมตรละ 2,000 ดอลลาร์ ในส่วนเวียดนามและบรูไน ใครมีข้อมูลก็มาช่วยแชร์กันได้นะครับ

กลุ่ม AEC ใครน่าสนใจลงทุนในตลาดอสังหาริมทรัพย์มากสุด ?

จะเห็นได้ว่าถ้าเรามองการลงทุนในตลาดอสังหาริมทรัพย์ในกลุ่มประเทศ AEC กรุงจาการ์ตา ประเทศอินโดนีเซียเป็นประเทศที่น่าสนใจลงทุนมากที่สุด ตามมาด้วยกรุงมานิลา ประเทศฟิลิปินส์ และกรุงเทพ ของไทยเรานั่นเอง เห็นอย่างนี้ก็พอจะสรุปได้ว่า การลงทุนในภาคอสังหาฯ ของเรายังถือว่าอยู่ในกลุ่มประเทศอันดับต้นๆ ที่ยังน่าลงทุนอยู่ เพราะถ้าเทียบกับกลุ่มประเทศที่มีเศรษฐกิจใหญ่กว่าเราทั้ง จีน อินเดีย ไต้หวัน ฮ่องกง ญี่ปุ่น หรือแม้แต่สิงค์โปร์ ก็ต่างมี Price/Rent Ratio ในระดับสูงแล้วทั้งสิ้น (แถมผลตอบแทนยังต่ำอีกต่างหาก)

ลงทุนในตลาดคอนโด หรือ ในตลาดหุ้นดีละ ?

กลับมาดูประเทศไทยกันอีกสักนิด โดยถ้าเราเทียบ Price/Rent Ratio ที่ 15 เท่า หมายถึง ลงทุนซื้อคอนโดแล้วจะคืนทุนภายใน 15 ปี และมี Gross Rental Yield 6.53% เมื่อนำมาเทียบกับการลงทุนในตลาดหุ้นบ้านเราตอนนี้ ที่มี P/E ที่ 17-18 เท่า โดยมีอัตราผลตอบแทนเงินปันผล (Dividend Yield) ที่ 3%-3.5% เพราะฉะนั้น ก็ยังถือว่าการลงทุนคอนโด ในบ้านเราก็ยังให้ผลตอบแทนและระยะเวลาคืนทุนที่ดีกว่า ตลาดหุ้นอีกนะเนี่ยะ (ไม่ได้แปลว่า ให้แห่ไปซื้อคอนโดกันนะครับ ยังไงอสังหา ก็ยังมีข้อเสียเปรียบในเรื่องสภาพคล่องเมื่อเทียบกับหุ้น)

*ผมเคยโพสเกี่ยบกับ ผลตอบแทนของตลาดหุ้นในแถบเอเชีย ใครอยากรู้ว่าแต่ละประเทศมี P/E กันเท่าไหร่ก็ไปดูกันได้

เอาเป็นว่า ที่เล่ามาทั้งหมด แค่ต้องการให้เห็นภาพอสังหาริมทรัพย์ในตลาดบ้านเราที่กว้างขึ้นหน่อยโดยการเปรียบเทียบให้เห็นทั้งภูมิภาค เพื่อสำหรับใครที่เงินเหลือแยะสนใจอยากแบ่งพอร์ทไปลงทุนในตลาดอสังหาฯ โดยเฉพาะคอนโดในบ้านเรา หรือใครใคร่เห็นโอกาสจะ Go inter ไปเปิดตลาด AEC กันก็ตามสะดวก

ก่อนจบ ก็ขอฝากประโยคคลาสสิคสำหรับโลกการลงทุน (ที่อ่านกันเข้าใจ แต่ทำได้ไม่เหมือนกันทุกคน)

"การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนการตัดสินใจ"

*ข้อมูลล่าสุด : อัตราผลตอบแทน (Gross Rental Yield) ของกรุงเทพ ปี 2555

บริษัท ซีบี ริชาร์ด เอลลิส เผยแพร่ผลสำรวจผลตอบแทนของการปล่อยเช่าคอนโดในปี 2555 ในย่านที่ชาวต่างชาติชอบมาพักอาศัยกันมาก ก็เช่น สุขุมวิท สาธร และลุมพินี โดยสำรวจจากการเช่าทั้งสิ้น 230 รายการจากโครงการคอนโดทั้งสิ้น 70 แห่ง

โดยอัตราผลตอบแทนจากการปล่อยเช่าโดยเฉลี่ยทั้งปี 2555 (Gross Rental Yield) อยู่ที่ 5.16% (ซึ่งราคาค่าห้องที่ใช้คำนวนรวมค่าตกแต่งและค่าเฟอร์นิเจอร์ไว้ด้วย) โดย

คอนโดขนาด 1 ห้องนอนมีอัตราผลตอบแทนจากการเช่าเฉลี่ยที่ 6.22%

ขนาด 2 ห้องนอนอยู่ที่ระดับ 5.05%

ขนาด 3 ห้องนอนอยู่ที่ระดับ 4.43%

โดยชาวต่างชาติเขาชอบเช่าคอนโดที่มีขนาด 2 ห้องนอนมากสุด เพราะมีจำนวนสูงถึง 113 รายการ หรือ 50% ของกลุ่มตัวอย่างทั้้งหมด ตามมาด้วยขนาด 1 ห้องนอนจำนวน 56 รายการ และขนาด 3 ห้องนอนจำนวน 52 รายการ โดยส่วนใหญ่โครงการที่การก่อสร้างเพิ่งแล้วเสร็จจะมีจำนวนผู้เช่ามากกว่า อาทิ โครงการมิลเลนเนียม เรสซิเดนซ์ ในซอยสุขุมวิท 20 บริเวณซอย 1 - 63 (เอกมัย) พบว่า ยังคงเป็นบริเวณที่ได้รับความนิยมมากที่สุด.

รายได้เท่าไหร่ ที่คุณสามารถซื้อความสุขได้?

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 04 Dec 2012 04:30:00 +0000

"ต้องมีรายได้เท่าไหร่ ที่พอจะซื้อความสุขได้?"

ใครตอบได้บ้างครับ ให้ผมตอบตอนนี้ยังนึกไม่ออกเลย สงสัยต้องตอบว่ามีมากๆ เข้าไว้ก่อนละมั้ง แต่ในต่างประเทศเขาได้มีการทำวิจัยกันมาแล้วนะครับ ว่าจะต้องมีรายได้ต่อปีเท่าไหร่ ถึงจะสร้างความสุขให้กับตัวเองได้ ไม่รู้เขาใช้อะไรมาวัดเหมือนกัน เพื่อหาความสอดคล้องระหว่างรายได้ที่ต้องการกับความสุขที่ตัวเองได้รับ แต่เราไปดูกันดีกว่าครับ

จากผลการวิจัยของ Skandia International ที่ได้ทำการสำรวจ รายได้ต่อปีโดยเฉลี่ยที่จะสร้างความสุขให้เกิดขึ้นในชีวิต ของคนใน 13 ประเทศ พบว่า โดยเฉลี่ยของทั้ง 13 ประเทศ รายได้ที่จะทำให้มีความสุขได้ อยู่ที่ $116,000 หรือประมาณ 3.48 ล้านบาทต่อปีเลยนะนั่น โดยประเทศที่ต้องมีรายได้เฉลี่ยต่อปีสูงสุด ชีวิตถึงจะสุขได้ คือ

กลุ่มประเทศที่มีราคาของความสุขสูงสุด

1. Dubai $276,150 (8.29 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $48,222 หรือ 1.45 ล้านบาทต่อปี คือคนดูไบจะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 5.7 เท่า

2. Singapore $227,553 (6.83 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $61,103 หรือ 1.83 ล้านบาทต่อปี คือคนสิงค์โปรจะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 3.7 เท่า

3. Hong Kong $197,702 (5.93 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $49,990 หรือ 1.5 ล้านบาทต่อปี คือ คนฮ่องกงจะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 3.9 เท่า

กลุ่มประเทศที่มีราคาของความสุขต่ำสุด (จากการสำรวจ)

1. Germany $85,781 (2.57 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $39,211 หรือ 1.18 ล้านบาทต่อปี คือคนเยอรมันจะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 2.2 เท่า

2. France $114,344 (3.43 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $34,993 หรือ 1.05 ล้านบาทต่อปี คือคนฝรั่งเศษจะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 3.3 เท่า

3. UK $133,010 (3.99 ล้านบาท) โดย GDP per capita อยู่ที่ $35,494 หรือ 1.06 ล้านบาทต่อปี คือ คน UK จะมีความสุขได้เมื่อมีรายได้มากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ 3.7 เท่า

ยังไม่หมด การสำรวจนี้ยังถามต่อไปอีกว่า คุณต้องมีเงินมากขนาดไหนถึงจะรู้สึกได้ว่าตัวเองรวยหรือมั่งคั่ง ซึ่งโดยเฉลี่ยแล้วจำนวนเงินที่จะทำให้คนเรารู้สึกว่ารวย มั่งคั่ง คือประมาณ $1.8 ล้าน หรือ 54 ล้านบาท (โอ่ะ อย่างนี้เราจะได้รู้สึกรวยกะเค้าบ้างไหมเนี่่ยะ) โดยชาวสิงค์โปรต้องมีเงินถึง $2.91 ล้าน หรือ 87.3 ล้านบาท ส่วนอันดับสองชาวดูไบที่ต้องมีเงินถึง $2.5 ล้าน หรือ 75 ล้านบาท ตามมาด้วยชาวฮ่องกง ที่ต้องมีเงินถึง $2.46 ล้าน หรือ 73.8 ล้านบาท ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองนั้นรวยและมั่งคั่ง (แปลกที่ว่า การสำรวจในครั้งนี้ กลับไม่ได้ถามว่า "เราต้องมีเงินมากมายเท่าไหร่ละ เราถึงจะรู้สึกมีความสุขได้")

แต่เป็นที่น่าสนใจครับว่า กลุ่มประเทศยุโรป ที่ถือว่าเป็นกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว กลับให้ราคาของความสุขต่ำกว่ากลุ่มประเทศที่กำลังพัฒนาอย่างกลุ่มประเทศแถบลาตินอเมริกาหรือประเทศในตะวันออกกลางซะอีก

เอ่ะ....ทำไมละนั่น?

ที่จริงอาจจะเป็นเพราะ การมองความร่ำรวย ความมั่งคั่ง ส่วนใหญ่เราจะมองกันในเชิงเปรียบเทียบกันมากกว่า โดยเราจะเชื่อมโยงเปรียบเทียบกับผู้คน และสิ่งแวดล้อมที่อยู่รอบตัวเรา เพราะฉะนั้น รายได้ที่เราต้องการเพื่อทำให้เรารู้สึกมีความสุขได้ก็คือ การได้มากกว่าคนที่อยู่รอบตัวเรา จะเห็นได้ว่า ที่ผมเอารายได้ต่อหัวเฉลี่ยรายปี (GDP per capita) มาเปรียบเทียบเพิ่มเติม เพื่อต้องการให้เห็นถึงผลของสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน

อย่างในกรณีของดูไบ ที่ต้องการรายได้เฉลี่ยต่อปีสูงเพื่อที่จะให้ตัวเองรู้สึกมีความสุข ก็เพราะในดูไบ มีเศรษฐีเจ้าของบ่อน้ำมันอยู่ก็มาก ทำให้รายได้ที่ต้องการทำให้ตัวเองรู้สึกสุขจึงสูงมาก ซึ่งสูงมากกว่า รายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศ (GPD per capita) ถึง 5.7 เท่าเลยทีเดียว ในทางกลับกันในส่วนของชาวเยอรมันที่ต้องการรายได้ต่ำกว่าประเทศอื่นๆ เนื่องจากเยอรมันเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว ทำให้มีการกระจายรายได้อย่างทั่วถึง เมื่อเปรียยบเทียบกับคนอื่นรอบตัว ซึ่งมีรายได้พอๆ กันจึงทำให้ระดับราคาของความรู้สึกสุขจึงไม่สูงมากนัก จะเห็นได้ว่ามากกว่ารายได้เฉลี่ยของคนทั้งประเทศแค่ 2.2 เท่า เท่านั้น

เสียดายเหมือนกันว่าการสำรวจในครั้งนี้ไม่มีประเทศไทย แต่ถ้าจะลองคิดกันดูเล่นๆ จาก GDP per capita ของไทย ที่ $8,703 หรือ 2.6 แสนบาทต่อปี ซึ่งรายได้ต่อปีที่จะทำให้คนไทยรู้สึกมีความสุข ผมคิดว่าน่าจะประมาณสัก 4 เท่าของ GDP per capita (ดูจากตัวเลขของกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาที่สูงถึง 3-4 เท่า) ซึ่งก็น่าจะอยู่ $34,812 หรือ 1.04 ล้านบาทต่อปี หรือทำงานอะไรให้ได้เงินเดือนไม่ต่ำกว่า 87,000 จะได้รู้สึกว่ามีความสุขนั่นเอง

ว่าแต่....แล้ว "ความสุขของคุณละมีราคาสักเท่าไหร่?"

อ้างอิง :

1. The Perfect Income for Happiness? from CNBC
2. GDP per capita Year 2011 form Wikipedia

ธุรกิจน่าสน ทำกำไร 130 เท่า (+13,000%)

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 06 Nov 2012 10:27:00 +0000

เห็นชื่อเรื่องแบบนี้ ไม่ได้มาโฆษณาชวนเชื่อ หรือมาชวนทำแชร์ลูกโซ่อะไรนะครับ แต่เห็นช่วงนี้มีประเด็น ดราม่า สำหรับแวดวงการเงินการลงทุนในบ้านเรา ที่มาแรงพอๆ กระแสแรงเงา และ คุณลุงใจดี เลยก็ว่าได้ ประเด็นดราม่านั้นก็เกี่ยวกับ การขายหลักสูตรอบรมการลงทุน ที่มีคำโฆษณาที่น่าตื่นเต้นว่า สามารถทำกำไรได้ถึง 590% ใน 5 นาที, 855% ใน 8 นาที และอีก บลาๆๆ ซึ่งสำหรับนักลงทุนอย่างเราๆ แล้วเห็นอย่างนี้ ก็ตาลุกวาวๆ (ความโลภเข้าครอบงำ ณ บันดล) แต่มาดูค่าเรียน โอ่...บร๊ะเจ้า แพงบรรลัย แต่ผลสุดท้ายเป็นอย่างไร ไปลองหาอ่านกันได้ในพันธิปครับ

ที่เกริ่นเรื่องนี้มา ก็่เพราะคนเรายังไงก็อยากให้เงินที่ตัวเองหามาได้ (อย่างยากลำบาก) หรือที่ตัวเองเก็บไว้ ก่อเกิดผลตอบแทนมากขึ้น หรือที่เค้าเรียกกันจนเกร่อว่า ให้ใช้เิงินทำงานแทน ฟังดูแล้วเทห์ โคตร (ถึงว่าคอร์สอบรมมันถึงขายได้) ยิ่งได้ผลตอบแทนมากๆ ยิ่งอยากได้ แต่อาจจะลืมไปกันว่า ก่อนที่เราจะใช้เงินทำงานแทนนั้น เราต้องรู้จักใช้สมองก่อนนะ (ไม่เห็นมีใครพูดเล้ย) หลายคนอาจฟังดูแล้ว เ่อ่ะ แล้วใช้สมองก่อนมันต้องทำอย่างไรละ งั้นไปอ่านเรื่องที่ผมนำฝากกันดูในวันนี้

ธุรกิจอะไรทำกำไรได้ 130 เท่า (+13,000%)

ถ้าเราต้องตั้งต้น ธุรกิจด้วยเงินแค่ 5 เหรียญสหรัฐ เราจะทำธุรกิจอะไรดีคะ ?

มีด้วยหรือที่เงินแค่นี้จะเอามาใช้ทำธุรกิจอะไรได้ แต่อย่างน้อยได้เริ่มต้นด้วยเงินสักนิดหนึ่ง ก็ยังดีกว่าไม่มีแต้มต่อเลยใช่ไหม

ถ้าเราต้องเริ่มต้นชีวิตด้วยเงินเต็มบัญชีธนาคารกับสมองเปล่าๆ หนึ่งก้อน เทียบกับบัญชีที่ไร้เงินแต่สมองเราเต็มไปด้วยไอเดียดีๆ เราจะเลือกอะไรคะ เลือกยากเนอะคะ บางคนอาจบอกว่าขอทั้งคู่ไม่ได้หรือ

สมมติว่าขอไม่ได้ล่ะ ให้เลือกได้อย่างเดียว เลือกอะไรดี

มาดูโจทย์ธุรกิจจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดกันดีกว่า

มี เงินให้ห้าเหรียญ ให้เวลาประชุมกันไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ให้เวลาสองชั่วโมงสำหรับปฏิบัติการตามแผน แต่ต้องทำกำไรให้ได้มากที่สุด เป็นเราจะทำอะไร? ถ้าเป็นคุณผู้อ่านเจอโจทย์แบบนี้จะทำอย่างไรดี

ศาสตราจารย์ ทีนา ซีลิก สอนวิชานวัตกรรมสร้างสรรค์ที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ให้โจทย์นี้กับนักศึกษาที่ถูกแบ่งเป็น 14 ทีม ทุกทีมต้องแยกย้ายกันไปหนึ่งสัปดาห์แล้วกลับมารายงานหน้าชั้นเรียนเป็นเวลา 3 นาที

มาดูสิ่งที่นักศึกษามหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดแต่ละทีมเลือกทำกัน จากเงินห้าเหรียญ

กลุ่มหนึ่งเอาเงินจำนวนน้อยนิดไปซื้อมะนาว น้ำตาลและมาทำน้ำมะนาวขายหน้ามหาวิทยาลัย

กลุ่มต่อมารับจ้างเติมลมยางรถจักรยานหน้ามหาวิทยาลัยคิดเงินคันละหนึ่ง เหรียญจนกระทั่งพวกเขาค้นพบว่า ถ้าขอเป็นเงินบริจาคจะได้เยอะกว่าเลยเปลี่ยนเป็นเงินบริจาคแทน

ส่วนกลุ่มที่สามได้เงินมากกว่า และคิดสร้างสรรค์ได้ไม่เลว พวกเขาตัดสินใจเลือกทำงานในคืนวันศุกร์และให้เพื่อนผู้ชายขับรถพาสาวๆ ไปทิ้งไว้หน้าร้านอาหารที่คนแน่นแล้วให้ไปจองคิวตามร้านอร่อยที่ลูกค้าต้อง ยืนรอกันเกือบชั่วโมง พอได้คิวแล้วก็เอาคิวไปขายให้ลูกค้าคนอื่นที่เพิ่งมา คิดเงินคิวละ 20 เหรียญ กลุ่มนี้หาเงินได้หลายร้อยเหรียญในเวลาสองชั่วโมง เพราะใครก็ไม่อยากรออาหารอีกหนึ่งชั่วโมง

ส่วนกลุ่มที่ชนะเลิศหาเงิน ได้ถึง 650 เหรียญ เป็นกำไรถึง 130 เท่าตัว และที่น่าทึ่งคือ พวกเขาไม่ได้ใช้เงินห้าเหรียญนั้นเลย เขาทำได้อย่างไร???

หลังจากประชุมกันนาน ทุกคนในกลุ่มโหวตว่า พวกเขาจะ “ขายเวลา”

นักศึกษากลุ่มนี้เฉลยว่า พวกเขานั่งประชุมกันนานว่า จะทำอะไรกันดี บางคนบอกไปซื้อลอตเตอรี่ดีกว่า ไปลาสเวกัส ฯลฯ แต่ ในที่สุดทุกคนสรุปว่า ต้นทุนที่ดีที่สุดที่พวกเขามีไม่ใช่เงิน 5 เหรียญ แต่เป็น “เวลา 3 นาที” สำหรับการนำเสนอแผนธุรกิจหน้าห้องเรียนที่เต็มไปด้วยนักศึกษามหาวิทยาลัย สแตนฟอร์จำนวนเป็นร้อยๆ คนที่นั่งฟังโดยไม่ลุกไปไหน

นักศึกษาจึงหาบริษัทที่ต้องการขายสินค้าแล้วขายเวลา 3 นาทีที่ตัวเองต้องพรีเซ็นต์ ให้กับบริษัทที่ต้องการเวลา 3 นาทีโฆษณาผลิตภัณฑ์ของตัวเอง

พอถึงวันจริง นักศึกษากลุ่มนี้ไม่ต้องทำอะไรนอกจากฟังเพื่อนพรีเซ็นต์และพอถึงเวลาของตัว เอง ก็ให้บริษัทที่ตกลงกันไว้มาพรีเซ็นต์สินค้า เสร็จแล้วจ่ายเงิน 650 เหรียญสำหรับเวลา 3 นาทีให้กับทีมนักศึกษาที่ขายเวลาให้

บริษัทยิ้ม นักศึกษายิ้ม และอาจารย์ยิ้มมากกว่า ที่ลูกศิษย์คิดได้นอกกรอบเหลือเชื่อ

บทความนี้ตัดมาจากหนังสือชื่อ What I Wish I Knew When I Was 20 by Tina Seelig จาก มหาวิทยาลัย Stanford (ตอนนี้เค้ามีแปลเป็นไทย ใครอยากลองอ่านรีวิว ตามไปอ่านกันได้ครับ ได้ที่ iYom BookViews : น่าจะรู้อย่างนี้ ตั้งแต่ตอนอายุ 20 )

ประเด็นของเรื่องนี้ การเหมือนกับที่เราต้องการผลตอบแทนการจากการลงทุนมากๆ นั่นแหล่ะครับ ถ้าเรารู้จักใช้สมองอันสร้างสรรค์ที่มีอยู่ในตัวเราก่อนเป็นอันดับแรก เราก็สามารถสร้างผลตอบแทน อาจจะไม่ต้องมากเท่ากับเรื่องที่ยกมา แต่อย่างน้อย เราจะได้เกิดการเรียนรู้ เกิดประสบการณ์ ทำให้เราสามารถต่อยอดการลงทุนของเราได้ในอนาคต แต่ถ้าเราไม่รู้จักใช้สมอง มัวแต่จะไปมองหาทางลัด ทางเร็ว แม้เราจะมีเงินตั้งต้นมากมาย ซึ่งผลสุดท้ายอาจจะต้องดับอนาจ ไม่แตกต่างจากอดีตที่ผ่านมาที่มักจะเกิดเหตุการณ์อย่างที่กำลังเป็นประเด็นดราม่ากันอยู่ในขณะนี้

No Shortcuts To Success...

ตลาดหุ้นไทยและฟิลิปปินส์ แชมป์ผลตอบแทนมากสุดในเอเชีย

noreply@blogger.com (nIYom) — Thu, 18 Oct 2012 07:26:00 +0000

พักหลังมานี้ (และน่าจะต่อไป) ตลาดเอเชียเรากำลังเนื้อหอมน่ากิน เอ้ย น่ามาลงทุน จากทั้งในเอเชียด้วยกัน และจากยุโรปและอเมริกา พอมาแลดูในตลาดหุ้นบ้านเรากันบ้าง เพราะเห็นช่วงนี้ตลาดหุ้นในบ้านเราเริ่มคึกคักเป็นพิเศษ หรือที่เขาเรียกว่า ภาวะกระทิงไล่ขวิด เลยมีผลการศึกษาของ Reuters ที่ได้ทำการสรุปผลตอบแทนตลาดหุ้นในแถบเอเชีย เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม ที่ผ่านมานี้ิ ผลปรากฏว่า ประเทศไทยของเราและฟิลิปปินส์ มีผลตอบแทนในตลาดหุ้นมากสุดในเอเชียเลย

ผลตอบแทนของตลาดหุ้นเอเชีย แบบ Year to date

เมื่อดูที่ Price/Earning (P/E) ความถูกแพงของตลาดเทียบกันเอเชีย ตลาดหุ้นไทยเราก็มี P/E ประมาณ 14 เท่า ถือว่าอยู่กลางๆ (แต่ส่วนตัวผมว่า มันเริ่มแพงขึ้นแหล่ะ)

มาดูการคาดการณ์อัตราเแลกเปลี่ยนของไทยเรากันบ้างเน๋อ

ใครอยากไปดูต้นฉบับของ Reuters ก็ที่นีิเลย Best Performing Stock Markets in Asia

เห็นอย่างนี้แล้ว เรายังไปลงทุนในหุ้นทันไหมเนี่ยะ ตอนนี้เริ่มร้อนลน กลัวตกรถ ขึ้นมานะฉับพลัน ฮ่าฮ่าฮ่า

แต่..เอ่ะ เราจะตกรถ หรือจะไปติดดอย ดีหน่า ใครรู้ช่วยชี้ทางสว่างที

20 กลลวงทางธุรกิจ ที่ต้องระวัง

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 16 Oct 2012 04:53:00 +0000

วันก่อน อ.สมภพ ได้มาพูดเกี่ยวกับ 20 กลลวงทางธุรกิจ ในรายการ Business Connection ผมเห็นว่าน่าสนใจดี เลยลองเอาเนื้อหาที่จดๆ ไว้นำมาฝากกัน โดยเพิ่มเติมเนื้อหา ตามความเข้าใจ ผสานกับที่ทาง อ. สมภพ ได้อธิบายไว้ ว่าแล้วก็ไปดูกันดีกว่าว่ากลลวงดังกล่าวมีอะไรบ้าง

20 กลลวงทางธุรกิจ

1. กำไรมาก :

การที่บริษัมีกำไรเกิดขึ้นในการดำเนินธุรกิจมาก ทำให้แผนการใช้จ่ายอาจจะไม่ระมัดระวังเท่าที่ควร อาจจะมีค่าใช้จ่ายบริหารเกิดขึ้นมากมายก็ตรงนี้ ประมาณว่ามีเงินมาก ใช้ไงก็ได้ตามสบายฉัน

2. ความสำเร็จ :

เป็นกลลวงที่อันตรายมากสุด เพราะเมื่อเราสำเร็จอะไรสักอย่าง มันจะทำให้เราฮึกเหิมจนอาจจะเลยเถิดไปถึงหลงระเริง หรือหลงตัวเองจนมั่นใจเกินเหตุ

3. ส่วนแบ่งการตลาด :

ตัวเลขส่วนแบ่งการตลาดที่เราใช้วัดๆ กันนั้น ถึงแม้เราจะมีตัวเลขที่ี่มาก ประมาณว่าเป็นผู้นำตลาดหรืออุตสาหกรรมเลยก็ว่าได้ แต่เราอาจจะไม่ได้มองดูสิ่งแวดล้อมที่แท้จริงว่ามันเป็นอย่างไรกันแน่ เพราะบางทีเราอาจกำลังอยู่ในอุตสาหกรรมตกดินก็ได้ ผู้เล่นจึงน้อยราย ทำให้เรามีสัดส่วนที่มาก และถ้าเรายังไม่รู้ตัวอีก ยังยึดกับตัวเลขส่วนแบ่งที่มากมายนั้น ก็อาจจะทำให้เรามั่นใจเกินเหตุ ทำการขยายหรือยึดกับความสำเร็จรูปแบบเดิมๆ อีก (ข้อ 2 เลย)

4. ความเก่ง :

เคยไหมกับการที่บริษัทหรือองค์กรเจอปัญหา แล้วคิดว่ายังไงทั้งองค์ความรู้และบุคลากรของบริษัทก็สามารถเอาอยู่ บริษัทเรามันสุดยอดอยู่แล้ว พนักงานเราก็เก่ง ทำอะไรสำเร็จๆ มาก็ตั้งหลายอย่าง แต่จนแล้วจนรอดก็ยังแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นไม่ได้ สุดท้าย ต้องใช้บุคคลภายนอกเข้ามาแก้ ประมาณว่าต้องเปิดรับความเก่ง และองค์ความรู้ใหม่ๆ จากภายนอกบ้างไม่ใช่ยึดติดแต่ความเก่งของตัวเอง

5. ปัญหาและผลลัพธ์ :

ดังที่ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เคยกล่าวไว้ว่า "ถ้ามีเวลาหนึ่งชั่วโมงเพื่อแก้ปัญหา จะใช้เวลา 59 นาที เพื่อนิยามปัญหา และอีก 1 นาที เพื่อหาผลลัพธ์" แต่ปรากฎว่าทุกวันนี้ องค์กรหรือบริษัทต่างๆ กลับใช้เวลาทั้ง 60 นาทีเพื่อหาผลลัพธ์กับปัญหาที่ไม่เป็นเรื่อง หรือหาผลลัพธ์ที่มาจากโจทย์ที่ผิด

6. รายงาน :

มีผู้บริหารหรือผู้จัดการบางคนเอาเวลาหมกหมุ่นอยู่แต่รายงาน อ่านๆ มันทั้งวัน ไม่เคยติดที่จะออกไปดูสถานการณ์จริงว่ามันเป็นอย่างไร ตรงนี้ ผู้บริหารอาจจะได้ภาพที่ดูดีกว่าความเป็นจริงโดยส่วนใหญ่ เพราะผู้ใต้บังคับบัญชาจะเขียนรายงานในแง่บวกมากกว่าความเป็นจริงที่เกิดขึ้น

7. การวิจัยตลาด :

การวิจัยตลาดหลายๆ ครั้งได้ความเป็นจริงแค่ครึ่งเดียว บางครั้งก็อาจจะไม่ได้เลย และบางทีอาจร้ายไปกว่านั้น คือ ได้ข้อมูลที่ผิดๆ มาอีก

8. Aspirin (ยาแก้ปวดหัว) :

เราต้องทำตัวเป็นยาแก้ปวดหัวให้ลูกค้า คือ แก้ปัญหาให้ลูกค้า แต่หลายบริัษัทที่ทำตัวให้ลูกค้าปวดหัวซะงั้น

9. ความแตกต่าง :

10. ความเร่งรีบ :

ภาวะการแข่งขันปัจจุบัน ทำให้หลายบริษัทต้องเร่งรีบผลิตสินค้าออกมาแบ่งเงินในประเป๋าผุ้บริโภคมากขึ้น แต่แท้จริงแล้วเพราะความเร่งรีบทำให้บริํษัทไม่ไ้ด้ผลิตสินค้าที่สามารถตอบโจทย์ลูกค้าได้อย่างถูกจุด สินค้าจึงเป็นแค่สินค้า ไม่สามารถเป็น นวัตกรรมได้

11. ความชอบ :

จะเน้นไปในเรื่องการจ้างคน โดยเราต้องจ้างคนที่เราชอบน้อยที่สุดแต่คุณสมบัติตรงกับที่ต้องการมากสุด แต่หลายครั้งที่เรามักจะคัดเลิกจากที่ชอบมากกว่า

12. ระยะสั้นที่สุด คือ ดีที่สุด :

เน้นในเรื่องการสื่อสารภายในองค์กรให้ตรงประเด็นมากที่สุด อย่าพยายามพูดอ้อมเกินไป จนไม่สามารถจับประเด็นอะไรได้เลย

13. เจ้านาย :

เป็นองค์กรที่ลูกน้อง เห็นดี เห็นงามด้วยกับเจ้านายอย่างเดียว ประจบว่างั้น ไม่เคยเสนอความคิดที่แตกต่าง หรือแนวทางใหม่ๆ เลย หลายที่อาจจะคิดว่าเป็นอันหนึงอันเดียวกัน ทำให้เดินหน้าไปสู่เป้าหมายที่เร็วขึ้น แต่ถ้าบางทีโจทย์ผิด ก็กลายเป็นว่าไม่มีใครทักท้วง มัวแต่เออ ออ ห่อหมก ตามๆ กันไป (ข้อ 5) สงสัยบางที่เจ้านายก็ชอบด้วยแหล่ะ ไม่มีใครขัด ข้าใหญ่ ข้าถูก คนเดียวในโลก

14. ความขัดแย้ง :

หลายคนได้ยินคำว่าความขัดแย้งก็จะรู้สึกไม่ได้ พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดขึ้นในองค์กร ซึ่งแท้จริงแล้วความขัดแย้งก็มีคุณประโยชน์เหมือนกัน เพราะทำให้เราเห็นวิธีการที่แตกต่าง หรืออาจจะดีกว่า แต่องค์กรต้องสามารถควบคุมความขัดแย้งให้อยู่ในระดับที่พอเหมาะ แต่ส่วนใหญ่จะมีปัญหาเพราะข้อ 13

15. วิกฤตธุรกิจ :

ไ้อ๋ย่ะ...พุดถึงคำว่าวิกฤตทุกคนก็กลัวกันหมด แต่วิกฤตมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นภายนอก แต่ถ้าภายในองค์กรของเรา สามัคคี รักใคร่ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ให้ผ่านพ้นไปได้จะทำให้องค์กรของเรารักกันมากขึ้น มีความเป็นอันหนึงอันเดียวกันมากขึ้น อย่างเช่น วิกฤตน้ำท่วมใหญ่ที่ผ่านมา

16. คู่แข่ง :

ฟังแล้วเซร็ง ฟ้าส่งข้ามาเกิด แล้วใยต้องส่งเจ้ามาเกิดด้วย แต่แท้จริงแล้ว คำว่าคู่แข่ง จะทำให้เราไม่อยู่เฉย ต้องมีการพัฒนาตัวเองตลอดเวลา

17. Networking :

18. การประชุม :

ถ้าดูตารางเวลาแล้วมีการประชุมหนาแน่นเต็มไปหมด ทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น ไม่ได้แปลว่าองค์กรนั้นดูมีคุณค่านะ แต่ในทางกลับกันมันจะหมายถึงการที่ต้องเสียเวลา แรงงาน ทรัพยากรต่างๆ ไปกับการประชุม (โดยเฉพาะน้ำลาย ที่จะต้องมีการโต้เถียงกันอย่างแน่นอน)

19. การโฆษณา :

ปัจจุบันนี้ องค์กรอาจจะไม่ต้องเน้นในงบเรื่องของการโฆษณาในจำนวนมากๆ เพราะเราสามารถใช้ social media ต่าง ที่มีต้นทุนที่ถูกกว่ามากๆ แทนได้ หรือเราจะเน้นไปที่การประชาสัมพันธ์แทน

20. Budget :

เอ้า ยึดเอาไว้เลยนะ ห้ามเกินไม่งั้นไม่ได้ตาม KPI ที่ตั้งไว้ ซึ่งหลายที่มักจะเป็นอย่างนี้ แต่เราควรนำ Budget มาใช้อย่างยืดหยุ่น น่าจะก่อให้เกิดมูลค่ามากว่า

รู้อย่างนี้แล้ว ก็โปรดระวังหลุมพลางธุรกิจดังกล่าวกันให้ดีๆ จะได้ก้าวข้ามผ่านผลักดันให้ธุรกิจเติบโตต่อไปได้อีกในอนาคต.

รู้ทันจิต คิดนอกกรอบ

noreply@blogger.com (nIYom) — Mon, 08 Oct 2012 13:22:00 +0000

วันนี้ขอพักเรื่องราวเกี่ยวกับธุรกิจไว้สักหน่อย มาพักสมอง ลองคิดอะไรอย่างอื่นบ้าง (อ้าว ไหนบอกว่าพักสมองไง แล้วจะยังให้คิดอีก ไรเนี่ยะ) คือ มาพักสมองแล้วหาเวลาคิด เพื่อที่จะทำความรู้จักตัวเองมากขึ้นดีกว่าครับ คุณรู้จักสิ่งที่เรียกว่า กรอบทางความคิด กันหรือเปล่า มีหลายครั้ง หลายคน มักจะบอกว่า ให้เราคิดนอกกรอบ ไอ้เราก็พยายามมาคิดนอกกรอบ พยายาม พยายาม และพยายาม แต่ยังไงก็คิดไม่ออกสักที ส่วนหนึ่งผมว่า มันจะมาจากการที่เราไม่รู้ว่ากรอบของเราคืออะไร ต่างหาก ในเมื่อยังไม่รู้ว่ากรอบของตัวเองคือไร แล้วจะไปคิดนอกกรอบได้ยังไง วันนี้ผมจึงมีปริศนามาให้คิดกันเล่นๆ ดูว่าไอ้คำว่า กรอบทางความคิด เนี่ยะมันเป็นอย่างไร เผื่อต่อไปเราจะได้คิดนอกกรอบกับเค้าเป็นบ้างซะที โอมเพี้ยง

ปริศนาชวนคิด 2 ข้อที่อยากให้ลองหาคำตอบ ขอแนะว่าควรใช้เวลาคิดสักพัก ก่อนที่จะไปดูคำตอบข้างล่าง

1.แม่ให้เงินเด็กน้อย 20 บาท พอได้เงินเด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปในร้าน เพื่อซื้อขนมราคา 5 บาท เมื่อเจ้าของร้านยื่นเงินทอน 5 บาท เด็กน้อยก็รีบคว้าเงินและขนมออกไปจากร้าน คุณทราบไหมว่าทำไมเด็กน้อยจึงทำเช่นนั้นหากว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นถูกต้องทุกอย่าง ?

2. รถคันหนึ่งชนเสาไฟฟ้าอย่างแรง ผู้เป็นพ่อตายคาที่ ส่วนผู้เป็นลูกบาดเจ็บสาหัส ถูกนำส่งโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดสมองรีบด่วน ศัลยแพทย์ถูกเรียกตัวมาผ่าตัดผู้ป่วยอย่างกะทันหัน แต่เมื่อเห็นหน้าผู้ป่วยซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงผ่าตัด ศัลยแพทย์ก็ชะงัก และบอกกับคณะแพทย์พยาบาลว่า ตนไม่กล้าผ่าตัดผู้ป่วยคนนี้ด้วยมือของตนเอง เพราะว่าเขาเป็นลูกของตน เด็กคนหนึ่งฟังเรื่องนี้แล้ว งงงวยมาก คุณพอจะอธิบายเรื่องนี้ได้ไหม?

ถ้าคุณตอบข้อ 1.ว่าเป็นเพราะเจ้าของร้านทอนเงินผิด หรือเด็กขาดสติ จึงฉวยเงินทอนขาดไป 10 บาท คุณก็ตอบผิด เพราะโจทย์บอกไว้แล้วว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในร้านนั้นถูกต้องทุกอย่าง ไม่มีอะไรผิด หากคุณใช้เวลานานแล้วยังตอบไม่ได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดามาก เหมือนกับคนส่วนใหญ่ที่นึกอยู่ตลอดเวลาว่าเด็กคนนั้นยื่นธนบัตร 20 บาทให้เจ้าของร้าน ทั้ง ๆ ที่โจทย์ไม่ได้บอกเลยแม้แต่น้อย คำตอบข้อนี้ก็คือ เป็นเพราะเด็กยื่นเงิน 10 บาทให้เจ้าของนั่นเอง

ข้อ 2 ก็เช่นกัน ถ้าคุณตอบว่าศัลยแพทย์เป็นพ่อบุญธรรม (หรือเป็นอะไรต่ออะไรสุดแท้แต่จะนึก) คุณก็ตอบผิด ถ้าคุณงงงวย อธิบายเรื่องนี้ไม่ได้ ก็คงเป็นเพราะคุณนึกตลอดเวลาว่าศัลยแพทย์เป็นผู้ชาย ความจริงก็คือศัลยแพทย์ในเรื่องนี้เป็นแม่ของเด็กคนนั้น

ปริศนาทั้ง 2 เรื่องที่จริงไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ตอบไม่ได้จนสร้างความอึดอัดแก่หลายคน ก็เพราะคนส่วนใหญ่เผลอปรุงแต่งข้อมูลหรือสร้างภาพบางอย่างขึ้นในใจเกินจากที่โจทย์ได้ระบุไว้ สิ่งที่ปรุงแต่งต่อเติมนี้เองที่กลายเป็นกรอบหรืออุปสรรคบังตาให้เราหาคำตอบไม่เจอทั้ง ๆ ที่คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย กลายเป็นเส้นผมบังภูเขาก็ได้ สิ่งที่ปรุงแต่งต่อเติมนั้นบางครั้งเกิดจากการตีความเอาเอง (เช่น แม่ให้เงินเด็ก 20 บาท ก็เลยนึกต่อไปว่าเด็กยื่นเงิน 20 บาทให้เจ้าของร้าน) หรือเกิดจากประสบการณ์และความคุ้นเคยที่กลายเป็นแบบแผนความคิด (เช่น ศัลยแพทย์ส่วนใหญ่ที่เจอนั้นเป็นผู้ชาย ดังนั้นพอได้ยินคำว่าศัลยแพทย์ ก็นึกภาพเป็นผู้ชายขึ้นมาทันที) การปรุงแต่งต่อเติมดังกล่าวเกิดขึ้นทันทีแบบอัตโนมัติจนเราไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงทำให้หลายคนไม่ทันได้ตระหนักว่าความคิดปรุงแต่งของตนนั้นแหละที่เป็นปัญหา ไม่ใช่เป็นเพราะโจทย์ผิดหรือบุคคลในโจทย์ทำอะไรผิดพลาด

ความคิดที่ปรุงแต่งต่อเติมโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้เป็นปัญหาเพียงเพราะว่ามันได้ตีกรอบความคิดของเราให้อับจนต่อโจทย์ง่าย ๆ เท่านั้น หากยังเป็นอุปสรรคขวางกั้นไม่ให้เราเกิดความคิดสร้างสรรค์ในเวลาทำงาน ยิ่งกว่านั้นมันยังอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดจนเกิดความวิวาทบาดหมางกันด้วย ตัวอย่างง่าย ๆ ก็คือ เรารู้สึกอย่างไรหากได้ยินว่าแฟนสาวของเรานัดพบศัลยแพทย์คนหนึ่งในโรงแรมหรูยามค่ำคืน ได้ยินเพียงเท่านี้บางคนก็เกิดความหวาดระแวงในคู่รักของตนแล้ว

การปรุงแต่งต่อเติมจากสิ่งที่ได้ยินหรือเห็นนั้น บางครั้งก็มีประโยชน์ในการทำให้เรามองได้ลึกไปกว่าปรากฏการณ์ แต่หากเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก็อาจทำให้เราเห็นความจริงอย่างผิดพลาดคลาดเคลื่อน เกิดความเข้าใจผิดและหวาดระแวงได้ง่ายมาก ยิ่งเกิดความบาดหมางใจกันแล้ว ก็ยิ่งง่ายที่จะปรุงแต่งต่อเติมในทางลบ จนเห็นอีกฝ่ายเป็นตัวเลวร้าย

การต่อเติมปรุงแต่งหรือคิดไปเองไม่เพียงนำไปสู่ความวิวาทบาดหมางระหว่างสามีภรรยาหรือเพื่อนร่วมงานเท่านั้น หากยังสามารถขยายความร้าวฉานของผู้คนจนกลายเป็นความแตกแยกในบ้านเมืองได้ เมื่อฝ่ายหนึ่งพูดหรือกระทำการใด ๆ ง่ายมากที่อีกฝ่ายจะตั้งข้อระแวงสงสัยหรือมองไปในทางลบ หากฝ่ายนั้นตระหนักว่านี้เป็นเพียงการคาดการณ์หรือตั้งข้อสงสัยของตน ก็คงไม่ถึงกับหลงเชื่อว่าเป็นความจริง แต่หากเป็นการปรุงแต่งต่อเติมขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว ก็ง่ายที่จะสำคัญผิดว่านั่นเป็นความจริง ทำให้เกิดความรู้สึกเป็นลบ เกิดท่าทีที่เป็นปฏิปักษ์มากขึ้น กลายเป็นการขยายความขัดแย้งให้ลุกลามมากขึ้น

บ่อยครั้งที่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนอื่น หากอยู่ที่ความคิดของเราเอง แม้เป็นการยากที่เราจะรู้ทันความคิดปรุงแต่งของตนทุกเรื่อง เพราะบางเรื่องเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก แต่จะดีไม่น้อยหากเราหมั่นตรวจสอบความคิดของตนอยู่เสมอว่าปรุงแต่งต่อเติมจากความเป็นจริงหรือสิ่งที่รับรู้มามากน้อยเพียงใด นั่นจะช่วยให้เราเป็นนายมัน หาไม่แล้วมันจะกลายเป็นนายของเราได้ง่ายมาก

ปริศนาในบทความนี้ เป็นของ พระไพศาล วิสาโล ในหัวเรื่อง ""รู้ทันความคิดปรุงแต่ง"
--------------------------------------------------------------------------------------

ไงครับ ปริศนาธรรมทั้งสองข้อ ที่ไม่ได้บอกก่อนเพราะ เด๋วได้ยินเป็นเรื่องทางธรรม หลายคนอาจจะตั้งป้อม ขี้เกียจอ่าน ไม่อยากทำความเข้าใจ (เอ่ะ ผมปรุงแต่งไปเองหรือเปล่าเนี่ยะ) ถึงแม้บทความดังกล่าวจะเน้นหนักไปทางความคิดที่เกิดจากจิตที่ปรุงแต่งของเรา แต่ เจ้าตัวความคิด และจิตนิ่เอง มันเกิดจากกรอบความคิดของเรานั่นเอง ฉะนั้นถ้าเรารู้ทันคิด เราก็จะรู้ว่ากรอบของเราอยู่ตรงไหน อย่างคำถามสองข้อ ผมก็ตอบผิดทั้งสองข้อเลย (เออ อย่างน้อยเราก็มีกรอบวะ) แต่เจตนาของ พระไพศาล คงไม่ได้ต้องการเอาปริศนามาเพื่อแค่ต้องการวัดผลผิดถูกประการใดทั้งสิ้น ท่านคงต้องการให้เรารู้และเข้าใจตัวเราเองมากขึ้นต่างหาก เพราะต้องยอมรับว่า การที่เรามีกรอบทางความคิด หรือมีจิตที่ปรุงแต่งไปบ้าง ในบางเรื่อง โดยเฉพาะการทำงานเนี่ยะ ส่วนตัวผมคิดว่ามันจำเป็นและต้องใช้ประโยชน์เลยหล่ะ เพราะไม่ใช้เราอาจไม่สามารถเห็นภาพที่ชัดเจน งานของเราก็อาจจะไม่สำเร็จได้ อย่างที่พระไพศาลว่าไว้ "การปรุงแต่งต่อเติมจากสิ่งที่ได้ยินหรือเห็นนั้น บางครั้งก็มีประโยชน์ในการทำให้เรามองได้ลึกไปกว่าปรากฏการณ์" แต่ในทางกลับกันถ้าเรานำกรอบความคิดที่ปรุงแต่งมาใช้ในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลมากจนไม่รู้ว่าอันไหนกรอบเรา หรือเราไปเอากรอบคนอื่นมาคิดปนกับกรอบเราหรือเปล่า (ประมาณว่าฟังคนอื่นมาแยะ ดูละครดราม่ามาแยะ) ท้ายที่สุดอาจจะนำพาความยุ่งยากมาให้เราได้เช่นเดียวกัน

ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่านั้น (ตัวอย่าง Green Industry)

noreply@blogger.com (nIYom) — Sun, 23 Sep 2012 07:00:00 +0000

ช่วง 2-3 สัปดาห์ที่ผ่าน แห่มฝนกระหน่ำกระจายกันทั่วทุกภาคของไทยเลยนะครับ โดยเฉพาะ กทม. เนี่ยะนอกจากฝนยังตกหนัก น้ำท่วมแล้ว ยังรถติดมากมายอีก นิ่ขนาดส่วนตัวผมทำงานอยู่ชานเมืองนะครับ ยังได้รับผลกระทบเลย เห็นใจคนที่ทำงานในเมืองเหมือนกัน หนักหนาสาหัสน่าดู วันก่อนดูภาพน้ำท่วมขังแถวเซียร์รังสิต เฮ้ย...ตกใจนึกว่าน้องน้ำจากทางเหนือเข้ามาถล่มกรุงอีกแล้วหรอเนี่ย ภาพบรรยากาศมันเหมือนปีที่แล้วเด่ะเลย สรุปที่แท้ เป็นภาพน้ำท่วมขังหลังจากฝนตกหนักนั่นเอง (อย่างนี้ไม่ต้องรอน้ำเหนือกรุงเทพอย่างเราก็ท่วมได้นะเนี่ยะ) ดูจากอุทกภัยที่เกิดขึ้นทุกๆ ปีไม่เฉพาะในไทยเท่านั้น รวมทั้งทั่วโลกเลยก็ว่าได้ ทำให้หลายประเทศเริ่มให้ความใส่ใจต่อปัญหาสิ่งแวดล้อมกันมากขึ้น แต่จะมากขึ้นอย่างไร วันนี้มีตัวอย่างมาให้ดูกันครับ

ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่าั้นั้น

ตอนที่ 1 : ทำไมต้อง "กรีน นำ สไตล์"

ตอนที่ 2 : ตัวอย่าง Green Industry

ก่อนที่เราจะไปดูว่าแต่ละประเทศเค้าเริ่มตื่นตัวอะไรกันบ้างแล้วนะกับ กระแส กังนัมสไตล์ เอ้ย กรีน นำ สไตล์ เรามาดูกันก่อนดีกว่าว่าก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) มันเกิดขึ้นมาได้ยังไง แล้วพอเกิดขึ้นแล้วมันไปอยู่ แห่งหนไหนกันนะ

ก็ตามรูปเลยนะครับ ก๊าซคาร์บอนเนี่ยะ 91% มาจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงในโรงงานอุตสาหกรรม ไม่ว่าจะเป็นน้ำมัน ถ่านหิน หรือก๊าซธรรมชาติ ล้วนก่อให้เกิดก๊าซคาร์บอนทั้งนั้น ส่วนอีก 9% มาจากไฟป่า พอเกิดขึ้นแล้วสัก 47% ก็จะลอยไปอยู่บนชั้นบรรยากาศ (Atmosphere) สะสมห่อหุ้มโลกเพิ่มขึ้นเหมือนผ้าห่มที่มันจะหนาขึ้น หนาขึ้น หนาขึ้น เป็นที่มาของคำว่า ภาวะโลกร้อน (Global Warming) ไงครับที่กำลังเป็นปัญหากันอยู่ตอนนี้และในอนาคต อีก 27% ต้นไม้ก็จะช่วยดูดซับ ส่วนอีก 26% ก็ดูดลงทะเล

เอาล่ะ พอเห็นภาพกันคร่าวๆ แล้วว่า เจ้าก๊าซคาร์บอนเนี่ย มีความเป็นมากันอย่างไร คราวนี้เราจะมาดูกันว่า ประเทศต่างๆ ทั่วโลกเขากำลังทำอะไรกันอยู่บ้างนะ เพื่อเข้ากระแส "กรีน นำ สไตล์" กัน

"กรีน นำ สไตล์" ทั่วโลก

สหรัฐอเมริกา

Google ไม่มีใครคงไม่รู้จักนะครับ ถึงแม้ Google จะดำเนินการและทำธุรกิจที่เกียวข้องกับโลก online เหมือนไม่น่าจะส่งผลต่อการปล่อยก๊าซคาร์บอนสักเท่าไหร่ ก็อย่างที่บอกแล้วว่า ทุกการกระทำของเราล้วนปล่อยก๊าซคาร์บอนทั้งสิ้น ถึงแม้เรากำลังค้นหาข้อมูลผ่าน Google อยู่ก็ตาม ด้วยความที่ Google เป็น Search Engine อันดับหนึ่งของโลก ทำให้ต้องใช้พลังงานไฟฟ้าจำนวนมากมายมหาศาลในการดำเนินธุรกิจ เพราะอุปกรณ์ไอที ยังไงก็หนีไม่พ้นที่ต้องใช้ไฟฟ้า

โดย Google หันมาให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม ผ่านโครงการสีเขียวขนาดใหญ่ของบริษัทซึ่งตั้งเป้าว่าจะเป็นบริษัทที่สร้าง สมดุลคาร์บอน (carbon neutral) คือ การที่ไม่ก่อให้เกิดคาร์บอน โดยบริษัทใช้น้ำที่ได้จากระบบบำบัดน้ำเสียมาเป็นพลังงาน และใช้วัสดุรีไซเคิลสำหรับระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท

จีน

จีน อีกหนึ่งมหาอำนาจทางเศรษฐกิจของโลก ด้วยประชากรที่มากโข และการเป็นฐานการผลิตของบริษัทชั้นนำทั่วโลกทำให้จีนจึงมีการปล่อยก๊าซคาร์บอนเป็นเบอร์หนึ่งแล้วตอนนี้ แต่รัฐบาลเค้าก็ไม่ได้นิ่งดูดาย ด้วยการเตรียมส่งเสริมเศรษฐกิจคาร์บอนต่ำและอุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) เพื่อช่วยยกระดับการเป็นประเทศอุตสาหกรรการส่งออกที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม จากการที่ภาคการส่งออกของจีนขยายตัวอย่างแข็งแกร่ง โดยอาศัยต้นทุนแรงงานต่ำรวมถึงการขายพลังงานและทรัพยากรธรรมชาติเป็นหลัก

ฝรั่งเศส

นายกเทศมนตรีของเมืองปารีส ต้องการให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเมืองปารีส ให้มีวิถีชีวิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น โดยเน้นที่ต้องการสให้ปารีสเป็นเมืองสีเขียว เริ่มแรกโดยการสร้างทางจักรยานความยาว 200 ไมล์ และร้านอาหารสีเขียว

อังกฤษ

มหาวิทยาลัยวอร์ริก (Warrick University) ได้พัฒนารถแข่งสายพันธุ์ใหม่ที่สร้างจากวัสดุเหลือใช้ต่างๆ และเศษพืชผัก เช่น พวงมาลัยที่ทำจากไฟเบอร์จากหัวแคร์รอต รถคันนี้สามารถวิ่งได้เร็วถึง 150 ไมล์ต่อชั่วโมง ใช้น้ำมันหล่อลื่นที่ผลิตจากพืชผัก เทคโนโลยีใหม่เหล่านี้กำลังถูกจับตาดูอยู่ว่าสามารถก้าวสู่ระบบอุตสาหกรรมได้หรือไม่ ต่อไปน่าจะเห็นวิ่งอยู่ในสนาม F1 บ้างเนอะ

สวีเดน

ประชากรเมือง Vaxjo (อ่านยังไงหว่า) มุ่งมั่นว่าจะทำให้เมืองนี้ปลอดการใช้พลังงานจากการเผาเชื้อเพลิงให้ได้ภายใน ปี 2593 ด้วยการใช้โรงงานชีวมวล (biomass plant) ที่เป็นแหล่งผลิตความร้อนและผลิตน้ำร้อนภายในเมือง ต่อไปเมืองนี้จะกลายเป็นต้นแบบการประหยัดพลังงานให้กับเมืองต่างๆ ในประเทศทั่วโลก

อาร์เจนตินา

ที่เมืองบัวโนสไอเรส ซึ่งเป็นเมืองที่อุตสาหกรรมแฟชั่นกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว ดีไซเนอร์รุ่นใหม่กำลังสร้างนวัตกรรมและงานสร้างสรรค์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เช่น เสื้อแจ็กเกตติดแผงโซลาร์สำหรับชาร์จไฟให้ไอพอด เป้สะพายสำหรับเดินทางที่ทำจากพลาสติกจากป้ายโฆษณาบิลบอร์ดที่ไม่ใช้แล้ว กระเป๋าใส่แล็ปทอปและกระเป๋าสตางค์ที่ทำมาจากร่ม ชูชีพ เหล่านี้สะท้อนให้เห็นกระแสของ อุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) ที่กำลังอินเทรนด์ไปทั่วโลก

*ที่จริงของประเทศญี่ปุ่นก็มีนะ บริษัท Triumph เค้าได้ออกแบบชุดชั้นในติดแผงโซลาร์เซล เพื่อเอาไว้ชาร์ทโทรศัพท์มือถือซะด้วย บร๊ะ...ยังงี้ก็ต้องออกมาเดินตากแดดกันบ่อยๆ ละสิ่ อืม...

เกาหลีใต้

เปิดตัวโครงการ “เซมังอึม” (Saemangeum) (ต่อไปอาจจะมีเพลงที่เกี่ยวกับ เซมังอึม เพื่อโปรโมตโครงการนี้ก็ได้) ซึ่งไอ้โครงการเซมังอึมเนี่ยะ เป็นโครงการก่อสร้างแนวกั้นน้ำทะเลที่ยาวที่สุดของโลก ระยะทางราว 34 กิโลเมตร และจะเพิ่มพื้นที่แผ่นดินโดยการถมทะเลกว่า 400 ตารางกิโลเมตร ซึ่งอภิมหาโปรเจคนี้จะเปรียบเสมือน “มหากำแพงกั้นน้ำทะเล” โดยสร้างถนนเหนือแนวกำแพงใช้เป็นเส้นทาง ขนส่งสินค้าและศูนย์ธุรกิจนานาชาติ ทางเกาหลีใต้ เขาฟังธงมาว่าจะให้เสร็จภายในปี 2563 และจะเนรมิตพื้นที่แห่งนี้ให้เป็นแหล่งอุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) อีกด้วย เอ่อ สุดยอดจริง

ประเทศไทย ???

...........

.........

.....

เอ่ะ...ไทยเราทำอะไรไปบ้างแล้วหว่า ใครรู้บ้างช่วยบอกทีนะครับ...

ข้อมูลอ้างอิง : อุตสาหกรรมสาร ของกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม

ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่านั้น (ตอน 1)

noreply@blogger.com (nIYom) — Mon, 10 Sep 2012 03:21:00 +0000

เห็นชื่อเรื่องแบบนี้ คงนึกว่าวันนี้ผมมาออกแนวฮาหรือเปล่า ก็ไม่มีไรครับ ขอตามกระแสกับเค้าหน่อย ที่ยอดดูตอนนี้เกิน 100 ล้านครั้งเข้าไปแล้ว มันช่างกังนัมสไตล์จริงๆ ว่าแต่....มาเข้าเรื่องของเราดีกว่า ที่ขึ้นชื่อว่า "กรีน นำ สไตล์" มีความหมายนะครับ ไม่ใช่จะบ้าตามกระแสอย่างเดียว แต่มันหมายถึง กระแสสีเขียว ที่กำลังอินเทรนด์สุดๆ ซึ่งตอนนี้หันไปทางไหนใครๆ ต่างก็ให้ความสนใจ โดยเฉพาะในแง่ของอุตสาหกรรมที่เป็นตัวการสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมโดยตรง จึงทำให้หลายประเทศทั่วโลกพยายามที่จะผลักดันในการเปลี่ยนประเทศตัวเองให้เป็น อุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) ให้ได้ เพื่อจะใช้เป็นอำนาจการต่อรองทางการค้าระหว่างประเทศในอนาคต วันนี้เราจึงมาดูกันว่า ไอ้ที่ว่า ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่านั้น กระแสแรงไปแล้วทั่วโลกเนี่ยะ มันเป็นอย่างไร แล้วทำไมต้องให้ความสำคัญกันด้วยนะ ว่าแล้วเราก็ไป ไป กรีน นำ ไตล์ กันดีกว่า

ตอนนี้ ต้อง "กรีน นำ สไตล์" เท่าั้นั้น

ตอนที่ 1 : ทำไมต้อง "กรีน นำ สไตล์"

ตอนที่ 2 : ตัวอย่าง Green Industry

เมื่อจะพูดถึง Green Industry ก่อนอื่นมาดูภาพนี้กันก่อนดีกว่า

เอ่ะ แล้วมันรอยทีน เอ้ย! รอยเท้าใครหว่า? .....

มันเป็นรอยเท้าของพวกเราชาวโลกนิ่แหล่ะครับ ที่อาศัยอยู่ตามประเทศต่างๆ ว่าตัวเราประเทศของเรามีการปล่อยสารคาร์บอนไดออกไซด์ (CO2) ออกมาทำร้ายโลกมากน้อยแค่ไหน หรือที่เรียกว่า Carbon Emission นั่นเอง (หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมต้องทำเป็นรูปรอยเท้าด้วย ตามไปอ่านกันได้ครับที่ Carbon Footprint) กลับมากันที่ Carbon Emission กันต่อ ซึ่งจะเป็นตัวชี้วัดในระดับสากลที่ว่า ประเทศไหนทำลายสิ่งแวดล้อมมากกว่ากัน

จากรูปรอยเท้าข้างซ้าย ก็คือ ปริมาณคาร์บอนที่แต่ละประเทศได้ช่วยปล่อยออกมารมควันโลกกัน ทั้งหมดทั้งมวลก็มีประมาณ 3.4 หมื่นล้านตัน (ปี 2010) เราไปดู 5 อันดับแรกกันดีกว่าว่ามีประเทศอะไรบ้าง

อันดับหนึ่ง ก็ พี่จีนของเรานั่นเอง ประมาณ 8.24 พันล้านตัน
อันดับสอง ก็สหรัฐอเมริกา นิ่เป็นแชมป์เก่ามาหลายสมัย เพิ่งมาโดนพี่จีนแซงหน้าไปได้ในช่วงศตวรรษที่ 21 นี้แหล่ะครับ ปล่อยควันไปประมาณ 5.49 พันล้านตัน
อันดับสาม ก็อินตาระเดีย นะจ๊ะนายจ๋า ปล่อยควันไป 2.07 พันล้านตัน
อันดับสี่ ก็รัสเซีย ปล่อยควันไป 1.69 พันล้านตัน
อันดับห้า ญี่ปุ่น ปล่อยควันไป 1.14 พันล้านตัน

จะเห็นได้ว่า ส่วนใหญ่กลุ่มประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่ หรือที่เรียกว่า กลุ่ม G20 จะมีการปล่อยก๊าซ คาร์บอน (CO2) ออกมาเป็นจำนวนมากมาย คิดเป็นประมาณ 80% ของก๊าซที่ถูกปล่อยออกมาทั้งหมด (G20 ก็ประกอบด้วย กลุ่มประเทศอุตสาหกรรมชั้นนำ 8 ประเทศ และกลุ่มประเทศระบบเศรษฐกิจเกิดใหม่ (Emerging Market) ขนาดใหญ่อีก 11 ประเทศ และรวม EU เข้าไป จึงเป็น G20 ซึ่งขนาดเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศ G20 คิดเป็นประมาณ 90% ของเศรษฐกิจโลก และมีประชากรประมาณ 2 ใน 3 ของโลก)

อย่างนี้แปลว่าอะไร ??

งั้นต่อไปเศรษฐกิจยิ่งโต ประเทศต่างๆ พัฒนามากขึ้นๆ ก็ต้องมีการปล่อยก๊าซคาร์บอนออกมารมควันกันมากขึ้นงั้นรึ เพราะมองทางมุมเศรษฐกิจ ตัว GDP ก็ยังเป็นตัวชีวัดที่สำคัญซะด้วย บางประเทศที่เพิ่งพัฒนาหรือกำลังพัฒนา ยกตัวอย่างง่ายๆ เลยนะ ก็กลุ่มประเทศ AEC ที่ยังไงก็ต้องมีการลงทุนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจ ในกลุ่มประเทศเหล่านี้มากขึ้นไปอีกอย่างแน่นอน แต่อาจจะไม่ได้ให้ความสนใจกับการปล่อยก๊าซสักเท่าไหร่ ก็จะเป็นไรไปละ ฉันมันเป็นประเทศเล็กๆ ปล่อยก็ออกมาไม่แยะ ไปจัดการประเทศที่ปล่อยออกมาหนักๆ มากๆ ไม่ดีกว่าหรอ ซึ่งถ้าคิดแบบนั้นก็ถือว่ามองแต่มุมของตัวเอง เพราะถ้ามองอีกมุมหนึ่ง (ที่ควรจะต้องมองด้วยซ้ำ) คนปล่อยอาจจะปล่อยน้อย แต่คนรับมันรับอยู่คนเดียว หลายคนปล่อยถึงแม้จะน้อย พอมารวมของที่มันมีมากอยู่แล้ว คนรับคนเดียวก็คือโลกของเราจะไหวหรอ

โดย กลุ่มประเทศ AEC (สมาชิกรวม 10 ประเทศ) มีการปล่อยก๊าซคาร์บอน (Carbon Emission) รวมกันประมาณ 1.3 พันล้านตัน ประมาณ 4% จากการปริมาณการปล่อยควันทั้งหมดของโลก ซึ่งนำโดย อินโดนีเซีย 476 ล้านตัน, ไทย 321 ล้านตัน และ มาเลเซีย 234 ล้านตัน เอ่อ เมื่อมารวมกันแล้วก็มากอยู่เหมือนกันนะ กลุ่ม AEC เนี่ย ถ้าดูเป็นอันดับโลก จะขึ้นไปอยู่ที่ห้า แทนญี่ปุ่นเลยนะนั่น

เพราะฉะนั้น จึงเป็นคำถามว่า สำหรับประเทศหรือกลุ่มประเทศเล็กๆ ที่เริ่มจะมีการพัฒนาทางเศรษฐกิจมากขึ้น ควรจะทำอย่างไรละ ถามง่าย ก็ตอบง่ายๆ เลยว่า ก็ควรใส่ใจต่อสิ่งแวดล้อมนะสิ เพราะอย่างที่บอกไอ้ตัว Carbon Emission เนี่ย จะถูกใช้เป็นอำนาจการต่อรองทางการค้าระหว่างประเทศแน่ในอนาคต ถ้าเรายังไม่อยากเป็นแค่โรงงานนรก ที่เป็นฐานผลิตให้ประเทศที่มีการปล่อยควันพิษมาก แล้วจะลดการปล่อยด้วยการกระจายโรงงานต่างๆ มาผลิตในแถบนี้แทน (นรกจริงๆ ด้วย) ก็คงต้องหันมาให้ความใส่ใจกันอย่างจริงจัง

อย่างปัจจุบันนี้ประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ ต่างหันมาให้ความสนใจต่อสิ่งแวดล้อมกันมากขึ้น โดยผลักดันให้เป็นวาระแห่งโลกเลย (วาระแห่งชาติคงไม่พอ) เพื่อที่จะควบคุมและลดปริมาณการปล่อยควันพิษออกมาสู่โลกของเรา พร้อมๆ กับการที่จะผลักดันตัวเองให้กลายเป็น Green Industry (นิ่ ควบคุมกันแล้วหรอเนี่ยะ)

เอ่ะ ยังมีรอยเท้าข้างขวาที่ยังไม่ได้พูดถึงนิ่....

อันนี้ก็เป็นการปล่อยสารคาร์บอนเหมือนกัน แต่เป็นการดูในลักษณะต่อหัว (Carbon emission per capita) จะเห็นได้ว่า จีนที่มีปริมาณปล่อยควันพิษมาเป็นอันดับหนึ่งของโลก แต่ด้วยจำนวนประชากรในประเทศที่มาก (น่าจะประมาณสัก 1,350 ล้านคน 20% ของประชากรทั้งหมดทั่วโลก) จึงทำให้ปริมาณปล่อยควันพิษต่อหัวของจีน จึงยังน้อยอยู่ จะเห็นได้ว่า กลายเป็นตาปลาเล็กๆ ด้านขวาบนของเท้าแทน ซึ่งจะอยู่ที่ประมาณ 6.15 ตันต่อคน ส่วนอเมริกาอยู่ที่ 17.56 ตันต่่อคน ส่วนอินเดียอยู่ที่ 1.7 ตันต่อคน เท่านั้น

แต่เราลองมาดูประเทศที่มีปริมาณปล่อยสารคาร์บอนต่อหัวมากสุด ก็คือ Gibraltar หรือ ยิบรอลตาล์ เอ่ะ มันเป็นประเทศหรือเปล่าเนี่ยะ เคยได้ยินแต่ช่องแคบยิบยอลตาล์ น่าจะเป็นที่เดียวกัน (ประวัติความเป็นมา จะเป็นอย่างไรลองหาอ่านกัันได้ wikipedia ครับ) โดยการที่ Gibraltar มีปริมาณปล่อยควันพิษต่อหัวมาก ก็เนื่องจาก มีการนำเข้าสินค้้าอุตสาหกรรมจำนวนมากนั่นเอง แต่พอมองเป็นประเทศแล้ว โห่ะ เล็กเหมือนเสี้ยนตำเท้า เท่านั้น

จะเห็นได้ว่า การพยายามที่จะเติบโตทางเศรษฐกิจ ซึ่งก็หนีไม่พ้นที่จะต้องพึ่งพิงภาคอุตสาหกรรมที่ต้องผลิต ผลิต แล้วก็ผลิต (ทั้งสินค้าและพลังงาน) ฉะนั้น ก็เหมือนเป็นตัวการที่จะส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้นตามไปด้วย แต่จะดีกว่าไหมถ้าเรามีการเติบโตทางเศรษฐกิจ แล้วก็สามารถรักษาสิ่งแวดล้อมพร้อมกันไปด้วย ไว้คราวหน้าเราจะมาดูกันว่า ในหลายๆ ประเทศเค้าได้ตื่นตัวและได้เริ่มทำอะไรกันไปแล้วบ้าง เพื่อที่จะเข้ากระแส "กรีน นำ สไตล์"

SMEs กับการเติบโตบนเส้นทางสีเขียว (Green Sustainable Growth for SMEs)

noreply@blogger.com (nIYom) — Sat, 01 Sep 2012 07:30:00 +0000

หลังจากที่บทความก่อนหน้าเราได้ให้แนวคิดเกี่ยวกับ อุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) แล้วว่ามีวิธีการดำเนินการอย่างไร ซึ่งหลายคนอาจจะเข้าใจว่าเป็นหน้าที่ของกิจการขนาดใหญ่ บิ๊กเบิ้ม ที่มีโรงงานอุตสาหกรรมใหญ่โตมโหฬาร ก็ควรจะมีการผลิตที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ที่จริงเท่าที่ผมได้อ่านรายงานประจำปีของบริษัทขนาดใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์ หลายบริษัทเขาก็มีการดำเนินการมาอย่างต่อเนื่องกันตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แล้วอย่างนี้มันจะมีปัญหาอะไรอีกละ ในเมื่อกิจการขนาดใหญ่เขาก็ได้ดำเนินการกันมาแล้ว อ๊ะ นั่นแหล่ะครับปัญหา แต่เป็นปัญหาของ SMEs ต่างหาก เพราะขนาดรายใหญ่เขายังทำ แล้ว SMEs อย่างเรามัวทำอะไรอยู่ จากการที่ผู้ประกอบการ SMEs ที่ถือว่ามีจำนวนมากในบ้านเรา และมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นอีกในอนาคต ฉะนั้น อะไรที่เกี่ยวกับเรื่อง สินค้าสีเขียว SMEs จะต้องหันกลับมาให้ความใส่ใจกันมากขึ้น เพราะมันจะมีส่วนสำคัญที่จะทำให้ SMEs นั้นเติบโตและมีที่ยืนอยู่บนตลาดได้ในอนาคต ท่ามกลางการแข่งขันที่รุนแรงมากขึ้น เพราะเจ้าใหญ่เขาก็จะใหญ่มากขึ้นไปอีกแน่นอน

SMEs กับการเติบโตบนเส้นทางสีเขียว

การทำอุตสาหกรรมสีเขียวนั้น ไม่ได้เน้นโรงงานระดับใหญ่ แต่กลุ่ม SMEs คือเป้าหมายหลัก เนื่องจากมีสัดส่วนมากที่สุดในระบบเศรษฐกิจของประเทศ ในเรื่องการเติบโตสีเขียวจึงมีความสำคัญตามไปด้วย จากมุมมองด้านสิ่งแวดล้อม ถ้าความร่วมมือในระดับเล็กและเปรียบเทียบอัตราการผลิตและการปล่อยมลพิษแล้ว SMEs จะเข้าถึงการใช้เทคโนโลยีทางเลือกง่ายกว่า และมีโอกาสพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่สร้าง ผลกำไรและลดการปล่อยของเสียได้รวดเร็วกว่า ทว่า SMEs ต้องพร้อมและยอมรับต่อการเปลี่ยนแปลงในเงื่อนไขการแข่งขันเพื่อก้าวเข้าสู่การเติบโตสีเขียวจึงจะเกิดผลในวงกว้าง

อุปสรรคอย่างหนึ่งที่ SMEs สีเขียวปัจจุบันต้องเผชิญคือ การตลาดที่ต้องแข่งขันกับสินค้ามหภาค ต้นทุนต่ำกว่า ทางออกอยู่ที่ การเร่งพัฒนาเทคโนโลยีไม่ว่าจะด้วยตัวเอง รับเอาเทคโนโลยีต่างชาติเข้ามา รวมถึงการร่วมมือกับเครือธุรกิจขนาดใหญ่ และวางเป้าหมายไปสู่เวทีการค้าระดับโลกด้วย

หนทางสู่ผลิตภัณฑ์สีเขียวที่เป็นเลิศ

ผลิตภัณฑ์ (Product)

เริ่มจากตัวผลิตภัณฑ์ หากผลิตภัณฑ์ต้องใช้พลังงาน ต้องลดการสิ้นเปลืองพลังงานได้ดีกว่า ผลิตภัณฑ์ทั่วไป หากเป็นสินค้าประเภทอื่น ก็อาจไม่คำนึงถึงข้อนี้ ในด้านน้ำหนักของผลิตภัณฑ์ก็ต้องคำนึงถึง เพราะในกระบวนการโลจิสติกส์หากน้ำหนักมาก ก็จะทำให้เกิดความสิ้นเปลืองในการขนส่งมากเกินความจำเป็น

นอกจากนี้ ในด้านของผลิตภัณฑ์ ยังคำนึงถึงความคงทนถาวร โดยควรจะต้องสามารถใช้งานได้ ภายในเวลาที่กำหนดไว้กับลูกค้า และไม่เสื่อมโทรมสูญสิ้นไปก่อนเวลาอันควร เนื่องจากว่าหากสินค้านั้น เสื่อมสิ้นไปก่อนเวลาอันควร ก็จะทำให้ต้องสิ้นเปลืองพลังงานมารีไซเคิล มาผลิตใหม่อีก ซึ่งกระบวนการ ผลิตนี้ก็อาจส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและใช้ทรัพยากรอย่างสิ้นเปลืองโดยไม่จำเป็นอีกด้วย

วัตถุดิบ (Raw Material)

วัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตสินค้า สามารถรีไซเคิลได้หรือไม่ และรีไซเคิลได้ในสัดส่วนมากหรือน้อย เมื่อ เทียบกับสัดส่วนการใช้วัตถุดิบทั้งหมด รวมถึงความสามารถในการนำกลับมาใช้ใหม่ของตัวผลิตภัณฑ์นั้นๆ เอง หากหมดอายุหรือเลิกการใช้งานแล้ว จะสามารถรีไซเคิลได้ และไม่ทิ้งของเสียตกค้างไว้ให้กับสภาพแวดล้อมด้วย

หีบห่อ (Packaging)

ด้านของหีบห่อ ต้องมีการออกแบบรวมถึงใช้วัตถุดิบที่ปลอดภัยและสามารถรีไซเคิลได้ ไม่มีสารพิษ หรือสารต้องห้ามที่จะเป็นมลภาวะต่อสภาพแวดล้อมอยู่ในหีบห่อเป็นอันขาด รวมถึงขนาดและน้ำหนักของหีบห่อ จะต้องเหมาะสม ไม่ทำให้เกิดการสิ้นเปลืองต่อการขนส่ง

กระบวนการผลิต (Production Process)

ส่วนประเด็นทางด้านกระบวนการผลิตนั้นจะต้องไม่ใช้พลังงานมากเกินไป โดยเน้นการเปรียบเทียบกับเทคโนโลยีการผลิตรุ่นก่อนๆ ว่า มีอัตราการสิ้นเปลืองมากหรือน้อยกว่ากระบวนการผลิตเดิมหรือไม่ และหากสามารถใช้พลังงานทดแทนได้ จะยิ่งดีมากทีเดียว รวมถึงในการผลิตนั้น จะต้องไม่ปลดปล่อยสารพิษหรือสารตกค้างออกมาสู่สภาพแวดล้อมมากเกินกว่าค่ามาตรฐานที่กำหนด หรือควรหาแนวทางลดน้อยลงเรื่อยๆจนแทบจะเหลือศูนย์

จัดซื้อ จัดหา (Procurement)

นอกจากนี้ ยังมองรวมไปถึงการจัดซื้อ จัดหากันเลยทีเดียว เริ่มตั้งแต่การคัดเลือกวัตถุดิบที่จะซื้อ การคัดเลือกซัพพลายเออร์ที่ได้มาตรฐาน ไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมด้วย จนถึงการขนส่งมายังแหล่งผลิตของกิจการ ว่าเหมาะสม ไม่สิ้นเปลืองพลังงานและทำลายสิ่งแวดล้อม

การเปิดเผยข้อมูล (Disclosure)

ท้ายที่สุด ก็คือ ควรต้องมีการเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส เพียงพอต่อการใช้สินค้าบริการดังกล่าวของลูกค้าอย่างถูกต้องและมีประสิทธิภาพ โดยควรต้องมี ฉลาก (Green label) มีคู่มือ และหรือเอกสารต่างๆ ที่บ่งบอกข้อมูลเกี่ยวกับสินค้านั้นๆ อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ที่่มา : อุตสาหกรรมสาร ของกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม

เรามาเป็น "อุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry)" กันดีกว่า

noreply@blogger.com (nIYom) — Tue, 21 Aug 2012 06:18:00 +0000

หลังจากลองมานั่งดูสถิติยอดผู้ชมของบทความที่เพื่อนๆ เข้ามาดู เข้ามาอ่าน ในรอบปีนี้ เห็นว่าเรื่องที่เกี่ยวกับ ผลิตภัณฑ์สีเขียว ได้รับความสนใจทีเดียวครับ จะเห็นได้จาก บทความที่ได้รับความนิยม (มองไปขวาบนของ blog ครับ) จะเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์สีเขียวก็แยะอยู่ แสดงว่าผองเพื่อน พี่ น้อง หรือผู้บริโภคอย่างเราๆ เริ่มให้ความสนใจกับ สินค้าสีเขียวกันมากขึ้นแล้ว แต่เคยมีใครนึกสงสัยไหมครับว่า สินค้าที่ได้ชื่อว่าเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ยกตัวอย่างเช่น Eco-Car, รถ Hybrid อะไรพวกนี้ เรารับรู้ว่ามันเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เพราะลดการใช้พลังงาน ซึ่งมันเป็นภาคของผู้บริโภคอย่างเรา คือ คุณซื้อมาใช้นะ สินค้านี้ใช้แล้วเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แต่ในภาคของการผลิตละมันเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม แค่ไหน อันนี้เราไม่รู้ (อันนี้ ยกตัวอย่างนะครับ รถที่ผลิตออกมา อาจจะเขียวตลอดห่วงโซ่การผลิตก็ได้) สิ่งที่ผมจะชี้ให้เห็น คือ ภาคอุตสาหกรรมหรือภาคการผลิต ซึ่งถือได้ว่าเป็นต้นตอของปัญหาสิ่งแวดล้อมมาแต่ไหนแต่ไร จะมีวิธีจัดการอย่างไร เพื่อให้ได้ชื่อว่าการผลิตสินค้านั้นเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมด้วย หรือจะเรียกให้มันอินเทรนด์หน่อย ก็เป็น อุตสาหกรรมสีเขียว นั่นเอง เราไปดูกันว่าดีกว่าว่ามันต้องทำอย่างไรนะ (บทความชุดนี้ ผมนำมาจาก อุตสาหกรรมสาร ของกรมส่งเสริมอุตสาหกรรมครับ)

GREEN INDUSTRY : อุตสาหกรรมสีเขียว

“เพื่อสิ่งแวดล้อม” กลายเป็นคำที่มีการพูดถึงและลงมือทำกันอย่างแพร่หลายในทุกวงการ เพราะเป็นที่แน่ชัดแล้วว่า มนุษย์ทุกคนได้รับผลกระทบไม่มากก็น้อยจากภัยธรรมชาติที่มนุษย์เป็นต้นเหตุก่อขึ้นมาต่อเนื่องยาวนาน แต่ในภาพรวมใหญ่ปฏิเสธไม่ได้ว่า ระบบอุตสาหกรรม คือส่วนที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมมากที่สุด และถึงเวลาแล้วที่ผู้ประกอบการไม่อาจหลีกเลี่ยงปรับตัว เพื่อสิ่งแวดล้อมอีกต่อไป จึงเกิดเป็นแนวทางการจัดการที่เรียกว่า “อุตสาหกรรมสีเขียว” ขึ้นมา และกำลังเป็นเทรนด์ที่ทุกภาคส่วนในกลุ่มอุตสาหกรรมต่างๆ ให้ความสนใจ

แนวคิด อุตสาหกรรมสีเขียว เป็นการจุดประกาย จากผลกระทบสิ่งแวดล้อมของภาคอุตสาหกรรมที่จะเป็นการพลิกรูปแบบการผลิตที่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมมากขึ้น แต่ในทางเดียวกันก็มีคำถามตามมาว่า สิ่งแวดล้อมกับอุตสาหกรรม จะอยู่ด้วยกันได้หรือไม่ และ “ผลิตภัณฑ์สีเขียว” จะขายได้จริงหรือ

อุตสาหกรรมสีเขียวคืออะไร

อุตสาหกรรมสีเขียว (Green Industry) เป็นการจัดการโรงงานหรืออุตสาหกรรมที่ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ การหมุนเวียนของเสียกลับมาใช้ใหม่ (Waste Recovery) ในกระบวนการผลิต การป้องกันปัญหามลพิษโดยใช้เทคโนโลยีสะอาด (Clean Technology) รวมทั้งการผลิตสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (Eco Product) มีการแลกเปลี่ยนของเสียที่จะเป็นวัตถุดิบให้กับโรงงานอื่นๆ (Industrial Symbiosis) โดยเน้นของเหลือใช้และของเสียกลับมาใช้ใหม่ตามหลักการ 3R’s Reuse Reduce Recycle ได้แก่ การลดของเสีย การใช้ซ้ำ และการนำวัสดุเหลือใช้/ของเสีย กลับมาใช้ประโยชน์

5 ระดับสู่อุตสาหกรรมสีเขียวที่สมบูรณ์

อุตสาหกรรมสีเขียวยุคใหม่ยังต้องมีระบบการจัดการสิ่งแวดล้อมทั้งภายในและภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องระบบการจัดการของเสียและมลภาวะต่างๆ ระบบการจัดการพลังงาน กิจกรรมรักษา สิ่งแวดล้อมภายในองค์กร การสร้างวัฒนธรรมและการสร้างเครือข่ายอุตสาหกรรม ซึ่งถือเป็นขั้นสูงสุด ของอุตสาหกรรมสีเขียว 5 ระดับ ซึ่งเป็นโมเดลที่กระทรวงอุตสาหกรรมกำหนดขึ้นตามแนวคิด “โครงการอุตสาหกรรมสีเขียว” มาดูกันว่าการที่โรงงานอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งจะก้าวเข้าสู่ความเป็นอุตสาหกรรมสีเขียวอย่างสมบูรณ์แบบนั้นจะต้องผ่านลำดับขั้นอะไรบ้าง

1. Green Commitment

เป็นระดับที่แสดงถึงความมุ่งมั่นพัฒนาเพื่อสิ่งแวดล้อม ถือเป็นขั้นตอนที่ง่ายที่สุด ซึ่งเป็นระดับที่เราเริ่มเห็นได้ทั่วไป จากการที่บริษัทผู้ผลิตสินค้าอุปโภคทั้งเล็กใหญ่เริ่มผลิตสินค้าที่ใช้วัสดุรีไซเคิล ช่วยรักษาสิ่งแวดล้อมหรือลดการใช้พลังงานมากขึ้น ซึ่งโรงงานของแต่ละบริษัทส่วนใหญ่จะผ่านจุดในระดับเริ่มต้นนี้กันหมดแล้ว

2. Green Activity

เป็นระดับที่โรงงานต้องแสดงให้เห็นว่า ได้ทำการลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมตามความมุ่งมั่นในระดับแรก คือผ่านขั้นตอนของการวางแผนงาน มาสู่การปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม ให้ผู้บริโภคจับต้องได้ เช่น การออกสินค้าโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่ใช้วัสดุรีไซเคิล การพัฒนาระบบประหยัดพลังงานในเครื่อง ของ โนเกีย แอลจีและโซนี่ อีริคสัน ผู้ผลิตพรินเตอร์เอชพีออกเครื่องพรินเตอร์ที่ใช้หมึกรักษาสิ่งแวดล้อม หรือโค้กออก ตู้แช่ประหยัดพลังงานลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนในทุกตู้แช่ของโค้ก เป็นต้น รวมทั้งแผนงานลดใช้พลังงานภายในโรงงานยักษ์ใหญ่อย่าง โรงงานของกลุ่ม SCG ก็ถือว่าอยู่ในขั้นนี้เช่นกัน 3.

3. Green System

การบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมภายในอย่างเป็นระบบ หรือการรับรองมาตรฐานด้านสิ่งแวดล้อมต่างๆ ถือว่าเป็นจุดที่เริ่มยากขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง เพราะต้องมีการปรับปรุงโรงงานอย่างจริงจัง โดยต้องจัดเก็บแผนการดำเนินงานแต่ละเดือน เช่น การจดตัวเลขการปล่อยคาร์บอนและคำนวณเป็นเปอร์เซ็นต์ที่ลดลงไป โรงงานที่ดำเนินมาถึงขั้นนี้ผู้บริโภคสามารถวางใจได้ว่า ผลิตภัณฑ์จากโรงงานแห่งนี้มุ่งมั่นเพื่อเป็น ผลิตภัณฑ์สีเขียวอย่างแท้จริง

4. Green Culture

หากโรงงานที่ผ่านระดับ 3 มาแล้ว จะเข้าสู่การเป็นวัฒนธรรมขององค์กรไปโดยปริยาย โดยพนักงานจนถึงระดับบริหารจะรับทราบและปฎิบัติตามแนวทางอุตสาหกรรมสีเขียวซึ่งจะถูกกำหนดอยู่ในนโยบายขององค์กรที่ชัดเจน อาทิ การใช้น้ำอย่างประหยัด การปิดไฟในเวลาพัก ใช้แก้วน้ำแทนกรวยกระดาษ ใช้ กระดาษถ่ายเอกสาร 2 หน้า เป็นต้น

5. Green Network

เป็นระดับสุดท้ายและสูงสุดของโมเดลที่แสดงถึงการขยายเครือข่ายผ่านห่วงโซ่อุปทานสีเขียว โดยสนับสนุนให้คู่ค้าของโรงงานหรือโรงงานด้วยกันเข้าสู่กระบวนสีเขียว เป็นพันธมิตรเพื่อสิ่งแวดล้อมร่วมกัน ซึ่งยังพบได้น้อย โดยกลุ่มอุตสาหกรรมสีเขียวนี้ยังต้องเติบโตอย่างต่อเนื่อง และมีส่วนร่วมในการพัฒนาคุณภาพชีวิตที่ดีให้แก่ชุมชนและสังคมด้วย จึงจะเป็นกลุ่มอุตสาหกรรมสีเขียวที่สมบูรณ์แบบ

ไว้คราวหน้าเราจะมาดูกันต่อว่า ในส่วน SME ซึ่งถือว่ามีจำนวนมากในบ้านเรา จะเปลี่ยนแปลงไปเป็นอุตสาหกรรมสีเขียวได้อย่างไร เป็นเรื่องที่ท้าทายทีเดียวครับ

Social Enterprise (SE) ธุรกิจโดนใจลูกค้าศตวรรษนี้ (ตอนที่ 3 : ตัวอย่าง SE ในและต่างประเทศ)

noreply@blogger.com (nIYom) — Thu, 19 Jul 2012 10:03:00 +0000

ตอนนี้ถ้าเราพูดถึงคำว่า วิสาหกิจเพื่อสังคม (Social Enterprise : SE) เพื่อนๆ คงจะเข้าใจกันมากขึ้นแล้วนะครับ ว่ามีลักษณะอย่างไร จากการที่เราได้รู้ถึงความหมายของ SE (ตอนที่ 1), ความสำคัญและบทบาทของภาครัฐที่จะช่วยส่งเสริม SE (ตอนที่ 2) ซึ่งในตอนสุดท้ายของบทความจะเป็นการยกตัวอย่างกิจการเพื่อสังคม (Social Enterprise) ทั้งในและต่างประเทศ ไปดูกันสิว่า เขาทำกิจการเพื่อสังคมกันอย่างไรนะ

Social Enterprise (SE) ธุรกิจโดนใจลูกค้าศตวรรษนี้ (ตอนที่ 3)

ตัวอย่าง SE ในต่างประเทศ

บังคลาเทศ : Grameen Bank

ก่อตั้งโดยนักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล มูฮัมหมัด ยูนูส ที่ใช้แนวคิด “ไมโครเครดิต” (Microcredit) หรือ การให้กู้เงินโดยไม่ต้องใช้หลักทรัพย์ค้ำประกัน ปล่อยเงินกู้ขนาดย่อมให้แม่บ้านชาวบังคลาเทศลงทุนเพื่อตั้งกิจการของตนเอง กิจการและแนวคิดนี้จึงทำให้ยูนูสได้รับรางวัลโนเบลสาขา สันติภาพในปี พ.ศ. 2549 สำหรับ “ความพยายามในการสร้างพัฒนาการทางสังคมและเศรษฐกิจจากเบื้องล่าง” (www.grameen-info.org)

อินเดีย : Aravind Eye Hospital and Aurolab

เป็นโรงพยาบาลตาที่ใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์และบริการด้านสาธารณสุขให้ผู้คนเข้าถึงได้ในราคาย่อมเยาว์ แต่องค์กรก็ยังคงมีเสถียรภาพทางการเงิน ทุกวันนี้ Aravind เป็นสถานบริการการผ่าตัดดวงตาที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอินเดีย โดยรักษาดวงตาให้กับผู้ป่วยกว่า 1.4 ล้านคนต่อปี และรักษาฟรีให้กับผู้ป่วยประมาณ 66 เปอร์เซ็นต์ของจำนวนผู้ป่วยต่อปี เพราะรายได้จากผู้ป่วยที่มีกำลังจ่ายค่ารักษาพยาบาลนั้นครอบคลุมต้นทุนขององค์กรได้ (www.aravind.org)

แอฟริกาใต้ : Playpumps

เพลย์ปั๊มเป็นม้าหมุนสำหรับเด็กทุกครั้งที่เด็กมาเล่นม้าหมุนนี้ พลังงานจากการหมุนจะช่วยสูบน้ำสะอาดสำหรับการอุปโภคบริโภคจากบ่อใต้ดินไปที่แทงค์เก็บน้ำ และแทงค์น้ำนี้ก็เชื่อมต่อกับท่อน้ำในชุมชนทำให้ทุกคนได้มีน้ำสะอาดใช้ปัจจุบันมีเพลย์ปั๊มประมาณ 700 เครื่องถูกติดตั้งในแอฟริกาใต้ แหล่งรายได้ของเพลย์ปั๊มมาจากการขายพื้นที่โฆษณาบริเวณปั๊มโดยโฆษณาบางส่วนมีเนื้อหารณรงค์เรื่องโรคเอดส์แก่เด็ก (www.waterforpeople.org)

กัมพูชา : Digital Divide Data (DDD)

เป็นบริษัทด้าน IT ขนาดใหญ่ที่เปิดโอกาสการทำงานให้กับผู้ขาดโอกาสและผู้พิการซึ่งแต่เดิมมักถูกกีดกันออกจากสังคม และมีโอกาสก้าวหน้าน้อยมากในประเทศกัมพูชา (www.digitaldividedata.org)

ตัวอย่างกิจการเพื่อสังคมในประเทศไทย

บริษัท วงษ์พาณิชย์ จำกัด

ให้บริการจัดการวัสดุที่ไม่ใช้แล้ว คัดแยกและรีไซเคิล ด้วยกระบวนการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และช่วยอบรม อีกทั้งยังอบรมให้ความรู้ ฝึกงาน ฝึกอาชีพให้แก่พนักงานในองค์กรและชุมชนเรื่องการคัดแยกขยะและการสร้างรายได้จากขยะรวมถึงช่วยเหลือติดตามดูแลผล

Chivalry Silk

เป็นบริษัทร่วมทุนที่นำผ้าไหมของชาวบ้านในชนบท จังหวัดลำพูน มาจำหน่ายทางอินเทอร์เน็ต เพื่อและเป็นตัวแทนจำหน่ายในราคาที่เป็นธรรมกับชุมชน

ชุมพร คาบาน่า รีสอร์ต และศูนย์กีฬาดำน้ำ

จัดกิจกรรมด้านการที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมในทะเล มีนโยบายชายหาด เช่น ห้ามกีฬาทางน้ำที่ใช้เครื่องยนต์ทุกประเภท ห้ามทิ้งขยะบริเวณชายหาดนอกจากนี้ยังมีการปลูกข้าว ปลูกผักไร้สารเคมี การบำบัดน้ำเสียการเลี้ยงไก่ การทำปุ๋ยหมัก ตลอดจนการผลิตสบู่เหลว แชมพู น้ำยาล้างรถ ฯลฯ ใช้เองภายในโรงแรม และยังส่งเสริมแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง เกษตรอินทรีย์ และเกษตรแบบผสมผสาน ภายในรีสอร์ต

โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร

จังหวัดปราจีนบุรี ที่ค้นคว้าวิจัยและศึกษาด้านสมุนไพร มีเป้าหมายเพื่อทำให้สมุนไพรเป็นที่ยอมรับของสังคมในวงกว้างจนสามารถใช้เป็นยาทดแทนยาจากต่างประเทศ

บริษัท ป่าใหญ่ครีเอชั่น จำกัด

เป็นบริษัทผู้ผลิตรายการโทรทัศน์ที่มีเนื้อหาสร้างสรรค์สังคม เช่น รายการความรู้คือประทีป รายการทุ่งแสงตะวันฯ

ประชาไท

เป็นหนังสือพิมพ์อิสระบนเว็บไซต์ ที่นำเสนอมุมมองรอบด้านในการติดตามข่าวสาร และเป็นช่องทางการสื่อสารสำหรับประชาชนทุกระดับ

บริษัท สยามบ้านดิน จำกัด

เป็นผู้เชี่ยวชาญการออกแบบและสร้างบ้านดินที่เป็นมิตรต่อชีวิตและสิ่งแวดล้อม ดำเนินกิจกรรมภายใต้อาศรมวงศ์สนิท มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป

บริษัท โคโค่บอร์ด จำกัด

ประกอบธุรกิจไม้อัดจากเศษวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรและแปรรูป เพื่อเพิ่มรายได้ให้แก่ชาวไร่ชาวสวนและสร้างงานสร้างอาชีพแก่ชุมชน

บริษัท ไทยคราฟท์ แฟร์ เทรด จำกัด

ก่อตั้งขึ้นในปี 2535 ทำกิจการค้าหัตถกรรมโดยผู้ผลิตในแต่ละชุมชนทั่วประเทศ เน้นการขายที่ราคาเป็นธรรมกับผู้ซื้อและรับซื้อในค่าแรงที่เหมาะสมกับผู้ผลิต เพื่อให้ชุมชนสามารถพึ่งพาตัวเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ตัวอย่าง SE ในเมืองไทยยังมีมากกว่านี้ทั้งที่เป็นกิจกรรมที่ดำเนินงานมานานแล้ว และที่เพิ่งเกิดขึ้นมา นับเป็นโชคดีของสังคมไทยที่รัฐบาลตอบรับกระแสโลก ให้การสนับสนุนจนมีสำนักงานสร้างเสริมกิจการเพื่อสังคมแห่งชาติขึ้น ท่านที่สนใจสามารถติดตามข่าวสารกิจกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับ กิจการเพื่อสังคม (Social Enterprise) เช่น นิทรรศการ งานประกวด-แข่งขัน งานสัมมนา ทั้งในประเทศและต่างประเทศ และรวม Link น่าสนใจหรือศึกษาตัวอย่างต้นแบบหลักๆ ของกิจการเพื่อสังคมในประเทศไทยได้ที่ www.tseo.or.th

ที่มา : นิตยสาร leisure&fun(d)

ใครอยากจะรู้วิธีการ, แนวคิดของการทำวิสาหกิจเพื่อสังคม (Social Enterprise : SE) ที่ลงรายละเอียดมากขึ้น ผมแนะนำว่าให้ไปลองอ่านหนังสือ Marketing 3.0 เพิ่มเติมได้ครับ ซึ่งเป็นหนังสือที่ให้ภาพการวางแผนทำธุรกิจในศตวรรษนี้ ที่ควรจะใส่ใจและให้ความสำคัญในประเด็นสภาพสังคมและสิ่งแวดล้อมมากขึ้นกว่าเดิม (มากๆ) ขอบอกได้เลยว่า โดนใจ อย่างแรงง...