Thinking of you

Φιλί

2015-06-14T06:50:00.001-07:00

Φίλησε με δυνατά . Χωρίς να σκεφτείς τα δάκρυα μου.

Ο έρωτας είναι κίνηση.

Απότομη,

Πρόστυχη,

Ρομαντική,

Αχόρταγη κίνηση.

Η ακινησία είναι θάνατος.

Και ο έρωτας έχει αγκάθια που πονάνε τρυφερά.

Είμαστε σαδιστές της καρδιάς μας.

Πάθη που γεννιούνται βίαια και πεθαίνουν αναπάντεχα,

Αυτά μας καταστρέφουν.

Φίλησε με δυνατά ξανά και ξανά.

Φίλησε με κρυφά.

Γιατί αν δε γίνει κρυφά, θα χωθούν τρίτοι.

Θα το κάνουν. Οι άνθρωποι διαφθείρουν ό,τι όμορφο δουν.

Αυτή είναι η φύση τους, μην θυμώνεις μαζί τους.

Απλά φίλησε με κρυφά.

Φίλησε με αργά.

Κάνε να συμβούν τα πάντα αργά.

Είναι μετρημένες οι στιγμές μας.

Κάποια καταραμένη παγκόσμια δύναμη τις μέτρησε.

Σε παρακαλώ, φίλησε με αργά,

Να χω να θυμάμαι.

Θα χρησιμοποιώ τις αναμνήσεις μας όταν θα επιλέγω να ζω.

Όταν συννεφιάζει τον Απρίλη...

2015-04-19T09:22:00.000-07:00

Κάπως έτσι περνάνε οι μέρες, και γω τυλιγμένη στην γαλάζια μου κουβέρτα αναπολώ την ανάσα σου πάνω στο στήθος μου και μου φαίνονται όλα αυτά σαν κεφάλαιο από ένα ξεχασμένο βιβλίο, πεταμένο κάπου σε μια βρώμικη σοφίτα.

Και ίσως να ήταν τελικά ψέματα όλα αυτά. Ίσως τα ονειρεύτηκα. Ίσως τα φαντάστηκα. Ίσως να μην ήρθες ποτέ. Ίσως να μην υπάρχεις καν.

Αλλά σκέφτομαι επίμονα. Ασταμάτητα. Εσένα. Και φτιάχνω με το μυάλο μου το άρωμα του σωματός σου. Και λιώνω στην ιδέα ότι μεθάω απ' αυτό. Και σαν να είναι ναρκωτικό, το αναζητώ. Και όταν συνειδητοποιώ ότι για άλλη μια φορά περιπλανιέμαι στα απέραντα μονοπάτια της φαντασίας μου, το άρωμα σου χάνεται σαν να μην υπήρχε ποτέ.

Τότε σηκώνομαι απότομα και βρίζω τα πάντα. Και κλαίω. Κλαίνε τα μάτια, κλαίει η καρδιά μου. Φωνάζει και κλειδώνεται απ' όλους.

Τότε παραδέχομαι στον εαυτό μου, μέσα σε μια αλλόκοτη αλάνα από γκρεμισμένες, νεκρές ελπίδες, ότι ο έρωτας είναι μια θλιβερή ψευδαίσθηση.

Μάρτης

2015-03-13T10:57:00.002-07:00

Βλέπω την άνοιξη που πολεμάει με τον χειμώνα και θαρραλέα δείχνει τα όπλα της...

Κοίτα να δεις... ήρθε ο Οκτώβρης

2014-10-01T08:01:00.001-07:00

Πρώτη μέρα του Οκτώβρη... Ο ήλιος ακόμα ζεστός. Ο αέρας ψυχραίνει. Εγώ στο κρεβάτι, αγκαλιά με το πράσινο μου τσάι και τον Τόλκιν στο τελευταίο κεφάλαιο. Χιλιοδιαβασμένο αγαπημένο μου βιβλίο, δεν με άφησες ποτέ στις δύσκολες στιγμές μου... Μια γκοφρέτα μισοφαγωμένη, είναι πεταμένη δίπλα μου...

Το παράθυρο κλειστό.

Τα παντζούρια ανοιχτά.

Κοιτάω έξω και βλέπω την γειτόνισσα στο μπαλκόνι να μιλάει με έναν άντρα που την ακούει προσεχτικά από το δρόμο. Φαίνεται πως μαλώνουν.

Αφήνω το βιβλίο απαλά στην κουβέρτα. Πίνω την τελευταία γουλιά από το πράσινο μου τσάι. Παίρνω την γκοφρέτα και πλησιάζω το παράθυρο. Ένας ποδηλάτης περνάει αδιάφορος. Τρία παιδάκια μόλις σχόλασαν και πάνε να παίξουν μπάλα. Ένα ερωτευμένο ζευγαράκι, περνάει χέρι χέρι πλάι από τα παιδάκια. Δίνουν ένα παθιασμένο φιλί. Τα παιδάκια μορφάζουν από αηδία... Ναι, όλοι κάναμε έτσι όταν ήμασταν 10 χρονών.

Ξαφνικά τον ουρανό σκίζει ένα κοπάδι από πουλιά.

"Φεύγουν" σκέφτομαι. Το καλοκαίρι τελείωσε σίγουρα τώρα. Το δέντρο που φυτρώνει δίπλα στην πολυκατοικία μου, ντύθηκε στα κίτρινα. Όλα ωρίμασαν μέσα σε μια μέρα. Φταίει το ημερολόγιο που γράφει "1 Οκτώβρη"; Ή μήπως φταίνε οι άνθρωποι που ψάχνουν γρήγορα για μια αλλαγή;

Υπάρχει μια ακατάπαυστη κίνηση στην δυσκίνητη καθημερινότητα που βλέπω.

Κοίτα τους ανθρώπους πόσο γελαστοί είναι! Τα "καλό μήνα" πέφτουν βροχή. Όλοι περιμένουν, ελπίζουν ότι ο νέος μήνας θα φέρει κάτι καινούργιο. Μέχρι στιγμής δεν είδα τίποτα που να βλέπω πρώτη φορά. Όλα όπως τα ήξερα... Ντύνομαι και βγαίνω έξω. Περπατώ στους δρόμους. Ο κόσμος περπατάει και αυτός μαζί μου. Βλέμματα, χαμόγελα, φωνές, πολλές και διάφορες. Όμορφες, άσχημες, τσιριχτές, λυπημένες, θυμωμένες... Η κίνηση αφόρητη.

Και αδιαφορία... Τρελή αδιαφορία. Απαίσια ρουτίνα.

Τις σκέψεις μου διακόπτει ένα μικρό κοριτσάκι με πανέμορφο πρόσωπο.

"Θέλεις χαρτομάντηλα; Πεινάω." μου λέει... Άλλο και αυτό. Σε τι φταις εσύ μικρό μου παιδάκι που σε βάζουν να ζητιανεύεις με ένα πακέτο χαρτομάντηλα στο χέρι; Χαϊδεύω τα μαλλιά του κοριτσιού. Ξέρω πως είναι μια μεγάλη απάτη. Πίσω από το παιδάκι κρύβονται σιχαμεροί ενήλικες που δεν γνωρίζουν κανένα όριο. Άνθρωποι που έχουν πουλήσει από καιρό την ψυχή τους στον διάβολο. Δεν θα καθίσω όμως να τους κρίνουν. Δεν μπορώ πλέον να φιλοσοφώ για την δικαιοσύνη στον κόσμο μας. Ίσως επειδή συνειδητοποίησα για τα καλά ότι δεν υπάρχει. Δίνω ψιλά στο μικρό γνωρίζοντας ότι στην πραγματικότητα επικροτώ την μαφία και στην συνέχεια επιστρέφω στις σκέψεις μου.

Ίσως ο Τόλκιν και το πράσινο τσάι να είχαν περισσότερα να μου προσφέρουν τελικά. Αποφασίζω να γυρίσω πίσω. Η πρώτη μέρα του Οκτώβρη είναι ωραιότερη στους τέσσερις τοίχους μου. Εκεί μέσα μπορώ να ονειρευτώ τον κόσμο που επιθυμώ εγώ με τους δικούς μου κανόνες και την δικιά μου αισθητική... Λυπάμαι δρόμοι της αγαπημένης μου πόλης, με χάσατε ξανά...

Η ζωή στην πόλη.

2014-09-28T06:33:00.001-07:00

Γράφω όπως όλοι μας γράφουμε, κάθε μέρα, αμέτρητες σελίδες της ζωής μας.
Σήμερα γράφω για τη ζωή στην πόλη λοιπόν.

Η φασαρία,ο μολυσμένος αέρας, τα τρομαχτικά χρώματα, η μυρωδιά της ασφάλτου που πνίγει τις καρδιές μας. Τα δάκρυα που κρύψαμε πίσω από ένα δυνατό χαμόγελο. Οι αγκαλιές αγάπης που χάσαμε για λίγες ώρες ξεπέτας. Αυτή είναι η πόλη μας.
Δε σου αρέσει να μιλάω έτσι καρδιά μου; Θέλεις να δώσουμε πάλι ομορφιά σε όλα; Να χτίσουμε το παραμύθι από την αρχή;
Θέλεις;
Όχι γιατί αυτή είναι η ζωή μας στην πόλη.
Τα ξενυχτισμένα μάτια. Τα μαλλιά που μυρίζουν καπνό.
Τα κουρασμένα βλέμματα που διψούν για κάτι καινούριο.
Δεν θέλεις να τα αποχωριστείς. Όχι επειδή τα αγαπάς αλλά επειδή είσαι εθισμένος στο ψέμα που σου προσφέρουν.
Τι να σου δώσει το φιλί μου όταν εκατοντάδες χείλια σου δίνουν φιλιά;
Έτσι αισθάνεσαι. Έτσι αισθάνομαι και γω. Τραβάμε μια νοητή γραμμή μεταξύ μας. Χτίζουμε έναν μεγάλο τοίχο και ο καθένας στην μεριά του.
Μα και οι δύο μεριές ανήκουν σε αυτήν την πόλη. Με τα φώτα της, τα πλαστικά. Με το άρωμα της, το φθηνό.
Η λαμπερή βρωμιά της μας κλείνει το μάτι και εμείς υποκύπτουμε.
Το δικτυωτό καλσόν της σε τραβάει και σε παγιδεύει. Τα σαρκώδη πρόστυχα χείλη της σε απομακρύνουν από την αγγελική μορφή του παραδείσου μας.
Ξυπνάς. Ψάχνεις καφεΐνη. Βγάζεις χρήμα. Μετά πίνεις αλκοόλ δίνοντας πίσω το χρήμα που έβγαλες. Παγιδευμένος σε έναν ανούσιο κύκλο, χώνεσαι στα ποδιά της πρώτης πουτάνας.
Δε σου αρέσει να μιλάω έτσι μωρό μου;
Δεν είμαι αυτός εγώ, μου λες.
Κοίτα με. Είμαι εγώ αυτή που γνώρισες; Και σε ρωτάω, θέλεις να γκρεμίσουμε τον τοίχο;
Παιδεύεσαι, τα μάτια σου λένε ναι. Το στόμα σου όχι.
Όχι, μου λες, δεν υπάρχει κανένας τοίχος. Υπάρχει μια πόλη. Μέσα σε αυτήν ζούμε. Και δεν μας αφήνει χρόνο για τίποτα, μου λες.
Το "τίποτα" είναι ο έρωτας; Ρωτάω.
Αυτό αποφεύγεις. Αυτό φοβάσαι. Μέσα σε αυτήν την βρώμικη, με τα στενά σοκάκια πόλη, αυτό φοβάσαι.
Η αλμύρα της θάλασσας εισβάλλει στα πνευμόνια μου. Κοιτάω τον πληγωμένο από την ανθρώπινη παρέμβαση Θερμαϊκό.
Δεν είναι η πόλη του έρωτα αυτή. Ψέματα μου είπαν.
Ψέματα μου είπαν και για τον ίδιο τον έρωτα τελικά...

Θυμάσαι;

2014-09-13T14:12:00.002-07:00

Μακάρι να έβρισκα την τόλμη να στα πω πρόσωπο με πρόσωπο όλα αυτά.

Είναι κάτι μήνες τώρα που με κυνηγάει κάθε αρσενικό πλάσμα που αναπνέει και γω σκέφτομαι εσένα.

Είναι κάτι στιγμές που παρασύρθηκα με άλλους, τις οποίες αν μπορούσα θα τις έκοβα από το παρελθόν μου και θα τις πετούσα στην φωτιά να καούν.

Γιατί; Γιατί με άφησες να τα κάνω αυτά;

Γιατί μου έδωσες τον έρωτα αφού τόσο βίαια είχες σκοπό να τον ξαναπάρεις!;

Είναι εκείνες οι πολύτιμες στιγμές μαζί σου που τις μετράω μία μία και το σώμα μου γεμίζει με ζεστή, αθώα ευτυχία.

Λες και είναι για σένα γεννημένο κάθε εκατοστό του κορμιού μου.

Είναι η απουσία σου τόσο έντονη. Αφόρητη η θλίψη όταν συνειδητοποιώ πως ξεχνάω το άρωμα του κορμιού σου, τη χροιά της φωνής σου, τη θέρμη της ανάσας σου πάνω στο στήθος μου.

Θύμισε μου σε παρακαλώ, πως χαμογελάς για μένα, πως ερεθίζεσαι για μένα.

Θύμισε μου, πως νιώθεις για μένα.

Είσαι κρύος, ψυχρός και απόμακρος τώρα. Αλλά σε αισθάνομαι. Η σκέψη σου είναι σε μένα.

Πες το και ένστικτο. Με οδηγεί κοντά σου ξανά και ξανά.

Όσο και αν σε τρομάζει η αγάπη, εγώ θέλω να γιατρέψω την κάθε πληγή σου. Να σου δείξω την ομορφιά του μεγαλείου της.

Εθελοτυφλείς δυστυχώς.

Θυμάσαι κάποτε σου είπα: Αυτό δε γίνεται.

Και συ απάντησες: Κανείς δεν μπορεί να μου περιορίσει την φαντασία μου. Κανείς τα όνειρά μου.

Και μέσα στα όνειρά σου τότε ήμουν και γω.

Θυμάσαι το πρώτο μας φιλί;

Ήσουν ξαφνικός, απαιτητικός, αυθόρμητος, ορμητικός, κτητικός.

Ήσουν δικός μου και ήμουν δικιά σου απλά.

Εννοείται ότι δεν θα σου πω τίποτα από τα παραπάνω ποτέ.

Έχουμε διαλέξει τους δρόμους μας πλέον.

Το παραδέχομαι όμως, θα κατέστρεφα με τα ίδια μου τα χέρια, και ας μάτωναν, κάθε δρόμο που με χωρίζει από σένα, αρκεί να μου έλεγες ξανά ότι με θες.

Αν μου χάριζες τα φιλιά σου όπως παλιά, όλος ο κόσμος μου στα μάτια σου θα ήταν.

Σε αυτά τα ήρεμα πράσινα μάτια που κοιτούσα όταν τα γυμνά κορμιά μας ήταν αγκαλιά στα σεντόνια του κρεβατιού σου,

κάποια λησμονημένη πλέον νύχτα...

Έρικα (μέρος πρώτο)

2014-07-23T09:48:00.000-07:00

-Jack Daniels χωρίς πάγο, έκανε την παραγγελία του ένας άντρας γύρω στα τριάντα με καστανόξανθα μαλλιά, καταγάλανα μάτια και όμορφα χαρακτηριστικά. Φορούσε ένα ακριβό σμόκιν και στο λαιμό του είχε ένα τατουάζ, το σχέδιο του οποίου δε φαινόταν καλά στο χαμηλό φως του μπαρ.

-Έγινε, είπε η μπαργούμαν και έπιασε με επιδεξιότητα το μπουκάλι και ένα ποτήρι.

-Πως πάει; ρώτησε ο άντρας.

-Χαλαρά, δουλειά, κλασικά πράγματα. Εσύ;

-Τα ίδια.

-Άκουσα σε είδαν με νέα γκόμενα, είπε η μπαργούμαν με πονηρό χαμόγελο.

-Ο κόσμος είναι κακός.

-Κακός επειδή σε είδε να νοικοκυρεύεσαι; ρώτησε η κοπέλα δίνοντας του το ποτήρι με το Jack.

-Αυτό είναι νέο ανέκδοτο;

-Χα, είπα και γω, εσύ σε σχέση; είπε η μπαργούμαν κάνοντας μια κίνηση για να ισιώσει την μπλούζα της και συγχρόνως να τονίσει το ντεκολτέ της που φαινόταν προκλητικό.

-Ποιος το είπε αυτό;; γέλασε ο άντρας με το αστραφτερό του χαμόγελο.

-Ακούγονται πολλά, συνέχισε εκείνη. Μέχρι και γάμο άκουσα για σένα. Μα γιατί ασχολούνται όλοι μαζί σου, μπορείς να μου πεις;;

-Δε ξέρω.

Η μπαργούμαν ήξερε πολύ καλά την απάντηση στην ερώτηση που έθεσε η ίδια και θα του έβγαζε σίγουρα έναν επικριτικό λόγο αλλά εκείνη την στιγμή νέος πελάτης κάθισε στο μπαρ και έπρεπε να επιστρέψει στη δουλειά της.

Ο άντρας κοίταξε το ποτήρι του, ήπιε μια γουλιά και γύρισε προς τον κόσμο για να χαζέψει. Το βλέμμα του ήταν αδιάφορο και ψυχρό. Τίποτα καινούργιο, τίποτα γοητευτικό. Συνηθισμένα σκηνικά, γυναίκες υπερβολικά βαμμένες, ντυμένες με επώνυμα ρούχα να χαμογελάνε χυδαία σε άντρες με ποτά στα χέρια. Έφερε το χέρι του στα μάτια του, τα έκλεισε σφιχτά και τα έτριψε. Όταν τα άνοιξε είδε μια νέα παρέα τριών κοριτσιών να κάθονται σε ένα τραπέζι κοντά στο μπαρ. Ξεχώρισε σχεδόν αμέσως το αποψινό του θύμα. Αδύνατη, με μακριά καστανά μαλλιά να της φτάνουν ως την μέση, μεγάλα μαύρα μάτια. Συνεσταλμένη και λιγομίλητη, καθόταν σιωπηλά στο τραπέζι και φαινόταν ότι ένιωθε εξαιρετικά άβολα. Φορούσε μια μακριά μαύρη φούστα και ένα ανάλαφρο κοντό μπλουζάκι που άφηνε γυμνό τον όμορφο αφαλό της.
"Μακριά φούστα, μας κρύβεις τα πόδια σου" σκέφτηκε ο άντρας. Αυτό του προκάλεσε μεγάλη περιέργεια. Κράτησε επίμονα το βλέμμα του πάνω της μέχρι που εκείνη γύρισε το πρόσωπο της και τα μάτια τους διασταυρώθηκαν.

"Ναι μικρή, σε θέλω για απόψε" σκέφτηκε καθώς την κοιτούσε. Η κοπέλα χαμήλωσε το βλέμμα της απότομα και έκανε πως κοιτάει κάτι στο κινητό της.

Μια σερβιτόρα πήρε παραγγελία από την παρέα και η μπαργούμαν άρχισε να ετοιμάζει τα ποτά των κοριτσιών.

-Τρία κοκτέιλ, γκρίνιαξε η μπαργούμαν, pina colada κιόλας! Πως βαριέμαι!

-Όλες το ίδιο πήραν; ρώτησε ο άντρας.

-Όχι έχει και ένα apple martini, γιατί ενδιαφέρεσαι να με βοηθήσεις;

-Είσαι λίγο γκρινιάρα σήμερα.

-Έλα, μα γιατί το λες αυτό; ειρωνεύτηκε η μπαργούμαν και έπειτα βάλθηκε να εκτελέσει την παραγγελιά. Στο μεταξύ οι κοπέλες άρχισαν να ψιθυρίζουν κάτι μεταξύ τους. Η καστανή είχε κοκκινίσει ενώ οι άλλες δύο χαχάνιζαν. Ο άντρας την ξανακοίταξε, σαν να προσπαθούσε να την αναγκάσει να τον κοιτάξει και εκείνη. Η κοπέλα του έριχνε κλεφτές ματιές και όταν τελικά πήρε το apple martini της, άρχισε να παίζει νευρικά με το καλαμάκι του ποτού της. Και έτσι παίζοντας με τα μάτια μόνο, πέρασαν δύο ώρες.

-Είναι μικρή και άβγαλτη, του είπε η μπαργούμαν που προ πολλού είχε παρατηρήσει το παιχνίδι τους.

-Πόσο την κάνεις;

-22, 23...

-Όχι και τόσο μικρή λοιπόν, κατέληξε ο άντρας.

-Ναι μα κοίτα την, κοκκινίζει κάθε φορά όταν την κοιτάς και δαγκώνει συνέχεια το καλαμάκι. Της προκαλείς άγχος.

-Πολλά παρατήρησες.

-Σου αρέσει δηλαδή;

-Βάλε μου άλλο ένα.

-Θες να μεθύσεις για να βρεις το θάρρος να της μιλήσεις; ειρωνεύτηκε ξανά η μπαργούμαν. Ο άντρας την κοίταξε αγριεμένα.

-Με ξαφνιάζεις σήμερα. Τι έπαθες;

-Εγώ;; Τίποτα. Απλά κάνεις λες και όλες οι γυναίκες είναι δικές σου, είπε η μπαργούμαν σοβαρά. Ο άντρας ήξερε μέσα του, ότι η μπαργούμαν ήταν ερωτευμένη μαζί του εδώ και καιρό, από την πρώτη μέρα που είχε πατήσει το πόδι του σε αυτό το μπαρ. Απλά έκανε πως δεν καταλάβαινε. Άλλωστε δεν ένιωθε τύψεις ούτε ενοχές για κάτι. Ποτέ δεν έκανε τίποτα σοβαρό μαζί της εκτός από ένα ελαφρύ φλερτ που προέκυπτε σαν αποτέλεσμα από το πολύ ποτό, εντάξει και λίγο σεξ, τα ξημερώματα όταν σχολούσε. Αλλά αυτό δεν γινόταν συστηματικά και ποτέ δεν της είχε υποσχεθεί το παραμικρό. Τα κορίτσια άρχισαν να ετοιμάζονται. Θα έφευγαν σε μερικά λεπτά, είχαν πληρώσει κιόλας. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι γρήγορα για να την γνωρίσει. Αλλά πριν προλάβει να αντιδράσει, είδε την ίδια την κοπέλα να έρχεται προς το μέρος του. Περπατούσε σταθερά και βιαστικά.

-Γεια, σου... Εμ... Κοίτα, το μισώ αυτό που κάνω ειλικρινά. Αλλά οι φίλες μου με κοροϊδεύουν. Πιστεύουν ότι δεν τολμάω να σε πλησιάσω επειδή δεν το κάνω ποτέ και νιώθω τρομερά άσχημα αυτήν την στιγμή αλλα...εμ

-Ειιι, έκανε ο άντρας με ένα χαμόγελο, πιο αργά, δεν σε προλαβαίνω. Πως σε λένε;

-Έρικα.

-Ωραίο όνομα. Εμένα Άλεξ.

-Ναι το ξέρω, βιάστηκε να πει η Έρικα αλλά αμέσως μετάνιωσε.

-Το ξέρεις;

-Ναι... Δηλαδή όχι. Δηλαδή...

-Που θα πάτε τώρα;

-Σπίτι, που αλλού;

-Έλα μαζί μου, της πρότεινε ο Άλεξ.

-Μαζί σου;

-Ναι, αν θέλεις, πάμε κάπου αλλού, σε κάποιο πιο ήσυχο μπαρ.

Η κοπέλα δίσταζε, οι φίλες της, περίμεναν στην άκρη και ο Άλεξ την κοίταζε ήρεμος με τα βαθιά γαλάζια μάτια του.

-Εντάξει, είπε στο τέλος. Θα έρθω μαζί σου. Πολύ γρήγορα πήγε και χαιρέτησε τις φίλες της και σε μερικά λεπτά βρισκόταν καθισμένη στη θέση του συνοδηγού στο ακριβό αυτοκίνητό του Άλεξ.
-Βασικά τι κάνω; Γιατί ήρθα μαζί σου; ρώτησε ξαφνικά η Έρικα.
-Γιατί προφανώς θέλεις...
-Και που πάμε;
-Που θέλεις; Πάμε για ποτό;
-Δε θέλω πάλι. Θέλω κάπου ήσυχα. Πάμε κάπου με θέα.
-Ξέρω που θα σου άρεζε. Πάμε κάπου ψηλά, θα φαίνεται όλη η πόλη από εκεί, πρότεινε ο Άλεξ και έστριψε σε ένα παράδρομο από τον κεντρικό δρόμο.
-Πήγες και άλλες εκεί; ρώτησε το κορίτσι.
-Ε;
-Πήγες οπότε.
-Μια δυο φορές μόνο, απάντησε ειλικρινά εκείνος.
-Μάλιστα. Η Έρικα σώπασε. Μαζεύτηκε στο κάθισμά της και γύρισε το κεφάλι της προς το παράθυρο. Τα φώτα της πόλης απομακρύνονταν και ο δρόμος γινόταν όλο και πιο σκοτεινός. Από το ράδιο ακούστηκε ένα τραγούδι που είχε πολύ καιρό να ακούσει. Χωρίς να τον ρωτήσει, δυνάμωσε την ένταση και έκλεισε τα μάτια της. Ο Άλεξ την κοίταξε ξαφνιασμένος.
-Πολύ γρήγορα απέκτησες οικειότητα, είπε στο τέλος.
-Προσαρμόζομαι εύκολα, απάντησε εκείνη ήρεμα.
Φτάσανε στην κορυφή ενός λόφου όπου και πάρκαραν. Η αλήθεια ήταν πως από εκείνο το σημείο η πόλη φαινόταν μαγική. Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια χωρίς κανένα ίχνος συννεφιάς.
-Δεν έχει φεγγάρι, παρατήρησε η κοπέλα.
-Απ' ό,τι φαίνεται σήμερα όχι, είπε ο Άλεξ.
-Και πως θα με αποπλανήσεις; ρώτησε κουρασμένα η Έρικα, τεντώνοντας το κορμί της και κλείνοντας πάλι τα μάτια της.
-Γιατί χρειάζεται φεγγάρι; απόρησε χαμογελώντας εκείνος.
-Ίσως...
Ο Άλεξ γύρισε προς το μέρος της και άρχισε να την κοιτάει χωρίς να την αγγίζει.
-Πόσο αντέχεις έτσι; Χωρίς να με αγγίζεις; ρώτησε εκείνη.
-Δεν θέλω ακόμα να σε αγγίξω.
-Αλλά;
-Μου αρκεί να σε κοιτάω και να σε ακούω προς το παρόν.
-Με κοιτούσες και στο μπαρ.
-Ναι.
-Και τι σκεφτόσουν.
-Εμάς μαζί γυμνούς.
Η κοπέλα άνοιξε διάπλατα τα μάτια της.
-Η ειλικρίνεια σου τσακίζει κόκαλα! του απάντησε.
-Εσύ γιατί με κοιτούσες; ρώτησε εκείνος.
-Επειδή με προκάλεσες.
-Και δε σκεφτόσουν τίποτα;
-Σκεφτόμουν ότι είσαι επικίνδυνος, θα σε ερωτευτώ εύκολα και μετά μπορεί να αρχίσω να σέρνομαι από πίσω σου.
-Και η δικιά σου ειλικρίνεια τσακίζει κόκαλα, είπε γελώντας ο άντρας.
-Γιατί διάλεξες εμένα; Είχε πολλές όμορφες εκεί.
-Εσένα ήθελα.
-Γιατί;;; επέμενε εκείνη.
-Ήσουν η μόνη εκεί μέσα που φορούσες μακριά φούστα. Κρύβεις τα πόδια σου και θέλω να τα δω.
-Α, για την φούστα μόνο, αντέδρασε η κοπέλα.
-Και για το χαμόγελο. Έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο.
-Ωραία, είπε η κοπέλα και πριν προλάβει ο Άλεξ να αντιδράσει, είχε ανέβει στα γόνατα του με ανοιχτά τα πόδια της και το πρόσωπο της να είναι σε απόσταση αναπνοής από το δικό του.
-Αυτό και αν είναι απρόσμενο! αντέδρασε εκείνος.
-Δε θα με φιλήσεις; απόρησε εκείνη και ο άντρας χωρίς να χάσει ευκαιρία άρχισε να την φιλάει παθιασμένα. Τα χέρια του ταξίδεψαν σε όλο της το σώμα, της έβγαλε το μπλουζάκι, της ξεκούμπωσε το σουτιέν και άρχισε να γλείφει τις ρώγες της. Η κοπέλα αναστέναξε βαθιά. Τα πόδια της ήταν πολύ απαλά, του χαμογέλασε καθώς της έβαζε δάχτυλο και του δάγκωσε τα χείλη.
-Σε θέλω σε κρεβάτι, της είπε εκείνος. Πάμε σπίτι μου.
-Πάμε κάπου που να μην έχεις πάει καμία άλλη.
-Τι;
-Ναι, εκεί θέλω.
-Ωραία, είπε ο Άλεξ και χωρίς καλά καλά να ξέρει που πάει έβαλε μπρος το αμάξι και ξεκίνησε.

Η ώρα είναι 9.

2014-07-04T09:13:00.003-07:00

Είναι εκείνη η ώρα των 9,

Βράδυ, όμως δεν το καταλαβαίνεις.

Είναι Ιούλιος και το φως πεθαίνει αργά,

Η νύχτα είναι δειλή στην αρχή

και τολμηρή στο τέλος.

Είναι η ώρα που ελπίζω

τα μάτια μας να διασταυρωθούν ξανά.

Μα η ελπίδα πεθαίνει καθώς

η νύχτα κυριεύει τις φλέβες της.

Και δεν ζεσταίνομαι από το σώμα σου

όχι.

Ζεσταίνομαι από το καλοκαίρι που

έχει εισχωρήσει σε κάθε κύτταρο

του σώματός μου.

Αυτό το σώμα που φιλούσες,

Το σώμα που μου φάνηκε

ακριβώς για μια στιγμή ότι αγαπούσες.

Και στην καρδιά μου χειμώνας,

Χειμώνας στις 3 Ιουλίου,

9 το βράδυ.

Ο τρόπος που με ζηλεύεις.

2014-05-26T09:02:00.000-07:00

Μισώ και αγαπώ τον τρόπο που με κοιτάνε οι άντρες όταν είμαι κοντά σου.

Τον μισώ επειδή σιχαίνομαι και μόνο την ιδέα να με έχει άλλος εκτός από σένα. Μόνο εσύ θέλω να μ' αγγίζεις, να με χαϊδεύεις, να μου χαμογελάς, να μ'αγαπάς...

Τον αγαπώ επειδή τότε είναι που σε νιώθω να ζηλεύεις. Και ζηλεύεις υπέροχα. Σφίγγεις το χέρι μου σαν να φοβάσαι ότι θα σου φύγω. Είναι εκείνες οι σκανδαλιστικές στιγμές που αισθάνομαι πιο ποθητή από ποτέ. Μια ταραχή γεννιέται στην ατμόσφαιρα και την καταλαβαίνουμε μόνο εγώ και εσύ. Ξέρω ότι σ' αναστατώνω και θυμώνεις μέσα σου, καταστρέφεις τέρατα ολόκληρα στο μυαλό σου. Παλεύεις να το κρύψεις. Το αμφισβητείς. Όχι, δεν ζηλεύω, μου λες. Μα είναι πολύ αργά πια να υπερασπιστείς τον εαυτό σου. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά τον πόλεμο που γίνεται στην ψυχή σου. Και τότε με τραβάς μακριά απ' όλους, με αγκαλιάζεις δυνατά σαν πολύτιμο φυλαχτό και εγώ αφήνομαι στα όμορφα σου χέρια. Για ακόμη μια φορά με κυριαρχείς και σου αποδεικνύω πόσο δικιά σου είμαι..

Εγκλωβισμός

2014-05-24T03:30:00.003-07:00

Δε θέλω τα στημένα σ' αγαπώ

και ύμνους για την ομορφιά μου,

την σιωπή σου θέλω μόνο.

Το βλέμμα σου να τρυπώνει

στην ψυχή μου,

να την κάνει χίλια κομμάτια

και μ' ένα φιλί σου

πάλι να την ενώνει.

Δεν τα θέλω τα λόγια τα μεγάλα,

τα λόγια τα πολλά.

Εγώ τα λόγια τα απλά,

τα ουσιαστικά χρειάζομαι.

Αυτά που στις καρδιές μας φωλιάζουν,

αυτά που εγκλωβίζει η λογική,

Αυτά που μόνο η επανάσταση της ψυχής ελευθερώνει.

Αγάπης διάλογος

2013-11-14T12:07:00.001-08:00

Τι ονομάζουμε αγάπη;
Είναι αυτό που νιώθουμε ο ένας για τον άλλο.

Νιώθω πολλά και μπερδεμένα.

Νιώθεις ταραχή όταν φεύγω;
Ναι, πολύ.

Νιώθεις πόνο στην καρδιά όταν κλαίω;
Ναι, το αίμα μου

παγώνει,
και ένα βάρος το στήθος μου πλακώνει,
η αναπνοή μου χάνεται,
ψάχνει την δική σου ανταπόκριση,
ψάχνει το χαμόγελο σου,
μόνη λύτρωση ένα φιλί δικό σου.

Αυτό θα πει αγάπη.
Αγάπη θα πει πόνος;

Αγάπη θα πει να νιώθεις
πόνο όταν πονάω,
χαρά όταν γελάω.
Ηρεμία όταν είμαι κοντά σου,
Πάθος όταν σε αγγίζω,
ένταση και κορύφωση στην ψυχή σου,
ζωή και θάνατο μαζί,
όλα αυτά φτιάχνουν μια αγάπη αυθεντική.

εγωιστικά ερωτευμένος μαζί σου

2013-09-26T09:37:00.001-07:00

Σε ένα παλιό μάστανγκ κάπου στην ερημιά βρισκόταν ένα ζευγάρι με ξεχωριστή ιστορία. Ο άντρας ξάπλωσε το κεφάλι του στα πόδια της κοπέλας και απολάμβανε τα χάδια της.

-Μίλα μου, της είπε.

-Τι να πω; ρώτησε εκείνη κοιτώντας τον στα μάτια.

-Μίλα μου για σένα.

-Ξέρεις για μένα.

-Πες μου και άλλα.

-Ήμουν μια κοπέλα και μετά έγινα η κοπέλα σου, του απάντησε εκείνη χαμογελώντας.

-Και αν πάψω να σε αγαπώ;

-Το σκοπεύεις;

-Αν γίνει...

-Άρα το σκοπεύεις.

-Δεν το σκοπεύω, και να ήθελα δεν μπορώ. Δεν ελέγχω τα αισθήματα μου μαζί σου. Απλά θέλω να βεβαιωθώ για τα δικά σου.

-Γιατί; Φοβάσαι;

-Είσαι σαν ναρκωτικό. Αν σε κόψω θα αισθάνομαι χαμένος. Τότε που χωρίσαμε για λίγο, το κατάλαβα καλά. Είσαι κάτι σαν την κοκαΐνη για μένα.

-Ωραία παρομοίωση.

-Είσαι η ζωή μου.

-Μην λες μεγάλα λόγια.

-Δεν φοβάμαι να τα πω.

-Από πότε έγινες τόσο ρομαντικός;

-Ρεαλιστής είμαι. Έμαθα ότι πονάει άσχημα να χωρίζεις με αυτήν που αγαπάς. Δεν θέλω πάλι. Ποτέ.

-Μιλάς σαν μικρό παιδάκι που πληγώθηκε. Είναι εγωιστικό αυτό.

-Εντάξει, τότε είμαι εγωιστικά ερωτευμένος μαζί σου. Δεκτό;

Η κοπέλα ξέσπασε σε γέλια, τον φίλησε απαλά και είπε στο τέλος: Δεκτό καρδιά μου.

Για να σε αγαπώ.

2013-08-20T08:51:00.002-07:00

-Έκανα πολλές σκέψεις για μας, χωρίζουμε, τα ξαναβρίσκουμε, ξαναχωρίζουμε.... Μετά πάλι συναντιόμαστε, ρίχνεται ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και πάλι από την αρχή. Πες μου τι συμβαίνει; Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε και εμείς όπως όλα τα άλλα κανονικά ζευγάρια;
-Θέλεις να γίνουμε ένα κανονικό ζευγάρι;
-Ναι!
-Ωραία, πόσο γρήγορα πιστεύεις ότι θα βαρεθούμε;
-Νομίζεις ότι θα βαρεθούμε;;
-Σίγουρα...
-Τότε τι κάνω μαζί σου τόσο καιρό; Αφού κάποια στιγμή σίγουρα θα με βαρεθείς!
-Δεν είπα ότι θα σε βαρεθώ, είπα ότι αν γίνουμε κανονικό ζευγάρι, σίγουρα κάποια στιγμή θα βαρεθούμε.
-Μα δεν βαριέσαι όταν υπάρχει αγάπη...
-Μια στάσιμη κατάσταση, πάντα την βαριέσαι... Πάντα. Έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι, πρέπει να έχουν μια αγωνία μέσα τους για να τους φαίνεται κάτι πολύτιμο. Να φοβούνται ότι από στιγμή σε στιγμή μπορεί να το χάσουν. Μόνο τότε διατηρούνται σε ένταση τα αισθήματα. Αν συνηθίσεις μια κατάσταση, η μαγεία χάνεται.
-Με την λογική σου κανείς δεν πρέπει να συνάπτει σχέσεις, όλοι φτερά στον άνεμο πρέπει να είμαστε. Δεν γίνεται να έχουμε την ωριμότητα να συνειδητοποιήσουμε την αξία κάποιων πραγμάτων ή προσώπων και παράλληλα να ξέρουμε ότι είναι δικά μας; Πρέπει πάντα να τρέμουμε δηλαδή μήπως και τα χάσουμε για να μάθουμε να τα αγαπάμε;; Μα πρώτα αγαπάμε κάποιον και μετά τρέμουμε μην τον χάσουμε, όχι το αντίθετο!
-Δεν σκέφτηκες ποτέ ότι με αγάπησες επειδή φοβήθηκες ότι θα με χάσεις;
-Όχι, σε αγάπησα για αυτό που είσαι, και όχι από φόβο. Ακούγεται εγωιστικό αυτό που λες!
-Μιλάς πολύ, δώσε μου ένα φιλί.
-Όχι, άσε με, στα φιλιά καλός είσαι, στην συζήτηση πάλι καθόλου.
-Μην θυμώνεις, ξέρεις ότι σ' αγαπώ.
-Ναι, αλλά είμαστε ένα μήνα έτσι, σε λίγο θα χωρίσουμε πάλι. Ήδη με εκνευρίζεις, είναι αρρωστημένο, αισθάνομαι ότι σε μισώ!
-Φίλα με...
-Άσε με, βαρέθηκα, την σιχάθηκα αυτήν την κατάσταση. Είσαι απαίσιος, σε μισώ!
-Έλα στην αγκαλιά μου. (Την αγκαλιάζει, εκείνη του ξεφεύγει απότομα, προσπαθεί να την κρατήσει με το ζόρι.)
-Μην με αγγίζεις, σε μισώ! Σε μισώ, σε μισώ! Πες μου γιατί υπάρχεις;;;;
-Για να σε αγαπώ.

Ηδονή και λάθος.

2013-07-23T01:33:00.001-07:00

Για εκείνη ήταν ένα αγόρι γλυκό που της έφτιαχνε την διάθεση με τα κομπλιμέντα του. Για εκείνον ήταν το κορίτσι που ήθελε να στριμώξει, να γευτεί το σώμα της, να της κάνει έρωτα συνέχεια, να γίνει δική του. Την θεωρούσε πανέμορφη, ευαίσθητη και έξυπνη κοπέλα. Κατάλληλη για να γνωρίσει μαζί της νέα πράγματα, και γιατί όχι να την ερωτευτεί και να κάνουν σχέση. Δεν το αρνιόταν, ίσα ίσα άφηνε πολλές πιθανότητες να συμβεί αυτό.
Εκείνη ισχυριζόταν ότι είναι ένας άγγελος. Μέσα της όμως ήξερε ότι ήταν ένας ακόμα άντρας, λίγο πιο νέος από αυτούς που έμπλεκε συνήθως, λίγο πιο αθώος ίσως, αλλά παρέμενε ένας άντρας που φυσικά την ήθελε με πάθος. Μπορούσε να του δώσει αυτό το πάθος. Ένα φιλί του, της έφτασε για να καταλάβει τα κουμπιά του. Ήταν ένα φιλί λαχτάρας, ίσως και απωθημένου. Διαφορετικός από τον τελευταίο εραστή της. Το αγόρι αυτό ήθελε να την χορτάσει. Είχε μία νότα επιμονής, ίσως και εγωισμού, δεν είχε κακές προθέσεις, ήθελε να της δείξει ότι παρόλο που ήταν 4 χρόνια μικρότερος της, μπορούσε να της προσφέρει περισσότερα από τον οποιονδήποτε. Θα της έδινε τα αισθήματα του, την καρδιά του ολόκληρη αρκεί να δεχόταν.
Η κοπέλα όμως ήταν μια αιώνια μπέμπα. Ήθελε έναν άντρα μεγαλύτερο. Είχε δοκιμάσει άντρες της ίδιας ηλικίας με εκείνη. Ήξερε την διαφορά στο χάδι τους, στο σεξ που έκαναν. Οι τριαντάρηδες είχαν κάτι άλλο. Ο άντρας είναι σαν το κρασί. Με το καιρό ωριμάζει και γίνεται καλύτερος. Το σεξ σε μια σχέση είναι βασικός παράγοντας, ειδικά αν πρόκειται για σχέση πάθους και ηδονής. Εκείνο τον καιρό λοιπόν, ήταν ερωτευμένη με κάποιον τύπο 28 χρονών. Είχαν κάνει σχέση αλλά η μπέμπα τον χώρισε γιατί παρόλο που ένιωθε έρωτα, χαζή δεν ήταν και καταλάβαινε μια χαρά με τι κάθαρμα έμπλεξε. Αχ, αυτό το κάθαρμα όμως ήξερε ακριβώς τι να κάνει για να την φέρει στην κατάσταση του πιο ξέφρενου οργασμού. Της έκανε έρωτα αργά και βασανιστικά, σχεδόν σαν να την υπνώτιζε. Με ένα φιλί του μπορούσε να την αναστατώσει τόσο πολύ που να χάσει κάθε έλεγχο του εαυτού της.
Όταν λοιπόν την φίλησε το αγόρι, θυμήθηκε ξανά την διαφορά. Σκέφτηκε σε τι μπορεί να εξελιχθεί αυτό το παιδί που είχε μπροστά της σε μερικά χρόνια. Αλλά όχι τώρα... Ακόμα ήταν στην "ανάπτυξη". Και τι γίνεται με τα αισθήματα λοιπόν; Αυτά τα έχουμε ξεχάσει;; Όχι, κάθε άλλο, τα θυμόταν πολύ καλά, την είχε πατήσει με τον μεγάλο, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει να μιλάει με τον μικρό. Κόντεψε να τρελαθεί. Για μια στιγμή σκέφτηκε να αρχίσει σοβαρά να βγαίνει με τον μικρό και να ξεχάσει μια και καλή τον άλλον. Δεν ήταν εύκολο όμως.

Αυτός ο περίφημος τύπος, με τον απαίσιο διπρόσωπο χαρακτήρα και τα 10 παραπάνω χρόνια σεξουαλικής εμπειρίας, είχε και καρδιά. Ναι ναι, όσο περίεργο και να φαίνεται. Και όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος με καρδιά μπορούσε και να ερωτεύεται. Όταν η κοπέλα γύρισε από το ραντεβού της με τον μικρό, έχοντας ακόμα την γεύση των χειλιών του στα δικά της, ο διπρόσωπος τηλεφώνησε. "Μου λείπεις, σε θέλω, είμαι ερωτευμένος, δεν περνάει μωρό μου, αντίθετα με πονάει". Η κοπέλα έλιωσε. Και φυσικά την επόμενη μέρα συναντήθηκαν. Κάνανε έρωτα σαν να είχαν να ειδωθούν 20 χρόνια. "Είσαι δική μου τώρα" της έκανε ευθύς την δήλωση του και εκείνη υπέκυψε. Έτσι αναγκαστικά ξέκοψε εντελώς από τον 18χρονο. Μάλιστα εξομολογήθηκε το ένοχο φιλί στον εραστή της ο οποίος χλόμιασε από ζήλια και παραλίγο να μάλωναν σοβαρά αλλά ευτυχώς η κοπέλα ήξερε πως να τον ηρεμεί.
Τι έγινε μετά; Μετά από ένα μήνα χώρισαν. Τα καθίκια παραμένουν καθίκια ακόμα και όταν ερωτεύονται. Η κοπέλα έπρεπε να το ξέρει. Της έγινε μάθημα λοιπόν. Τον χώρισε όπως κόβουν το κάπνισμα. Μαχαίρι. Πρόσφατα έμαθε ότι ο μικρός έχει νέα κοπέλα στο μυαλό του. "Καλά κάνει το παιδί, πρέπει να μαζέψει εμπειρίες, να σπουδάσει το μάθημα, να ωριμάσει όπως το καλό κρασί, να μεθάει αργότερα τις γυναίκες που θα επιθυμήσει".

Διάλογος

2013-07-21T01:09:00.000-07:00

Αγαπητέ μου Φίλιππε,

Πως είσαι; Τα νέα σου; Σε είδα εχθές, καθόσουν απέναντι μου. Ναι ναι, σε πρόσεξα πολύ καλά και ναι, παραδέχομαι έκανα πως δεν σε βλέπω. Ξέρεις... Παντρεύομαι σε ένα μήνα και ήθελα να σε προσκαλέσω... Θα σου στείλω οπωσδήποτε προσκλητήριο απλά στο λέω προκαταβολικά για να μην κανονίσεις τίποτα για τις 17 Αυγούστου. Θέλω πολύ να έρθεις. Θα περιμένω απάντηση σου. Φιλιά!

Αγαπητή Λίνα,

Όταν έλαβα αυτό το email χαιρόμουν σαν βλάκας και έτρεμα να το ανοίξω. Όταν το διάβασα, για μια στιγμή ευχήθηκα να πεθάνω. Μετά είπα στον εαυτό μου ότι αν δεν αυτοκτονήσω τώρα αμέσως τότε θα ζήσω και αν ζήσω θα είναι για να έρθω στον γάμο σου, να τον χαλάσω και να σε κλέψω μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Και θα το κάνω Λίνα, στο υπόσχομαι αυτό. Περιμένω με ανυπομονησία το προσκλητήριο.

Αγαπητέ μου Φίλιππε,

Πλάκα μου κάνεις έτσι; Κανόνισε να είσαι φρόνιμος γιατί θέλω στ' αλήθεια να σε καλέσω στο γάμο μου... Όλα τα παιδιά από το χωριό θα καλέσω. Οπότε θα είναι παράλληλα σαν ένα reunion παλιών συμμαθητών και φίλων. Βλέπεις, δεν γίνεται να λείπεις. Άσε τις αυτοκτονίες και διάλεξε το σακάκι και την γραβάτα που θα βάλεις. Φιλιά.

Αγαπητή μου Λίνα,

Ένα απλό πουκάμισο θα βάλω, ζέστη θα κάνει άλλωστε. Σακάκια βάζει ο αρραβωνιαστικός σου που σύντομα θα πάψει να είναι γιατί εγώ συνεχίζω να επιμένω. Θα σε κλέψω. Φιλιά εκεί που σου αρέσουν.

Φίλιππε,

Τι είναι αυτά που λες; Δεν μου αρέσουν τα αστεία σου αλήθεια. Σταμάτα.

Λίνα,

Δεν αστειεύομαι. Αλήθεια.

Φίλιππε,

Αν μιλάς σοβαρά, τότε παίρνω πίσω την πρόσκληση μου. Δεν θέλω να έρθεις.

Λίνα,

Πολύ αργά, θα έρθω, θα προσπαθήσω να σε κλέψω, αν αντισταθείς με την καρδιά σου και μου πεις ότι τον αγαπάς θα φύγω. Αν δω έστω και μια αμφιβολία στα μάτια σου, θα σε πάρω ακόμα και με το ζόρι.

Στο τελευταίο email η Λίνα δεν έστειλε απάντηση. Δεν ήξερε άλλωστε τι να πει. Όταν δέχτηκε την πρόταση του Άγγελου είχε μια μικρή αμφιβολία, η οποία με το καιρό κοιμήθηκε μέσα της. Τώρα όμως η αμφιβολία αυτή ξύπνησε πάλι, ισχυρότερη από ποτέ . Δεν μπορούσε ακριβώς να καταλάβει τι της συμβαίνει. Σκέφτηκε να ακυρώσει το γάμο, να χωρίσει με τον Άγγελο και να φύγει μακριά μετανάστρια στην Νότια Αμερική. Μετά λογικεύτηκε και αποφάσισε να αφήσει το θέμα ανοιχτό. Ας γίνει ό,τι θέλει, κατέληξε. Αν είναι αγάπη θα φανεί. Άλλωστε δεν τον πίστευε εντελώς. Δεν τον είχε ικανό για μια τέτοια τρέλα...

Ιούλιος

2013-07-20T02:43:00.000-07:00

Καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα, έρωτες, φιλιά, αγκαλιές, ματιές όλο νόημα και αυτό το τραγούδι να παίζει...

Καλοκαιρινή βροχή

2012-08-01T13:18:00.001-07:00

-Βρέχει! αναφώνησε χαρούμενη η Λίνα κοιτώντας στο παράθυρο.

-Ναι βρέχει, ψιθύρισε ο Φίλιππος αδιάφορα. Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και θαύμαζε την εικόνα της Λίνας η οποία ακουμπούσε το τζάμι με τα χέρια σαν μικρό παιδί, με τα μακρυά μαλλιά της να σκεπάζουν το γυμνό της στήθος. Πόσο όμορφη ήταν... Μπορούσε να την χαζεύει επί ώρες χωρίς να βαριέται. "Πρέπει να έχω ερωτευτεί" διαπίστωσε εκείνη την στιγμή. Αλλά φυσικά δεν της είπε τίποτα. Προτίμησε την σιωπή. Του παρείχε την ασφάλεια που ανέκαθεν επιδίωκε στην ζωή του.

-Πάμε έξω; αναφώνησε για δεύτερη φορά η Λίνα με ακόμα περισσότερο ενθουσιασμό, διακόπτοντας τις σκέψεις του.

-Που έξω; Αφού βρέχει!

- Σε παρακαλώ Φίλιππε, είναι πολύ ωραίο να κάνεις βόλτα στην καλοκαιρινή βροχή!

-Δεν μου αρέσει η βροχή, μου προκαλεί μελαγχολία, απάντησε κακόκεφα εκείνος.

-Μα Φίλιππε, δεν υπάρχει καλύτερη από την καλοκαιρινή βροχή! Βρέχεσαι χωρίς να κρυώνεις και δροσίζεσαι χωρίς να μελαγχολείς γιατί περνάει γρήγορα...! Όχι σαν την φθινοπωρινή....

Ο Φίλιππος σηκώθηκε βαριεστημένα και έριξε μια ματιά στο παράθυρο. Οι σταγόνες της βροχής μαστίγωναν βίαια το τζάμι. Ήταν μια πολύ δυνατή μπόρα που από λεπτό σε λεπτό θα τελείωνε. Η Λίνα προτίμησε να μην περιμένει την απάντηση του. Έριξε στα γρήγορα το φόρεμα της πάνω της και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο φωνάζοντας "Ακολούθησε με!". Ο Φίλιππος μισούσε πραγματικά την βροχή. Όμως εκείνη την στιγμή δεν μπορούσε να πει όχι. Κάτι τον τράβηξε σαν μαγνήτης. Την ακολούθησε σχεδόν αυτόματα. Βγήκε έξω ψάχνοντας την με το βλέμμα του. Ήταν στην καρδιά του κήπου. Χοροπηδούσε γελώντας και προσπαθώντας να πιάσει τις σταγόνες με το στόμα της. Είχε γίνει ήδη μούσκεμα. Ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του. Πως γινόταν να λατρεύει κάθε κίνηση της, κάθε αναφώνημα της, κάθε τίναγμα των μαλλιών της. Πως μπορούσε να γίνεται αυτό. "Είναι μαγεία", συλλογίστηκε. Και τότε χάνοντας κάθε έλεγχο του εαυτού του έτρεξε γρήγορα κοντά της. Την άρπαξε από την μέση και της έδωσε ένα δυνατό φιλί. Εκείνη ενέδωσε με πάθος και όταν χωρίστηκαν η Λίνα του φώναξε χαμογελώντας "Σ' αγαπώ!!!". Ήταν η πρώτη φορά που του το έλεγε μετά από όλα όσα έγιναν και περίμενε να της απαντήσει το ίδιο. Ήταν τόσο αιφνιδιαστικό για εκείνον που δεν μπόρεσε να αντιδράσει αμέσως. Έμεινε για λίγες στιγμές (που για την Λίνα φάνηκαν αιωνιότητα) να την κοιτάζει σιωπηλός. Έπειτα όμως την σήκωσε στην αγκαλιά του και της ψιθύρισε στο αυτί "Και γω σ' αγαπώ, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου". Τα μάτια του ήταν ειλικρινή. Ο τόνος του ζεστός και στοργικός. Για πρώτη φορά στην ζωή του, της έλεγε την απόλυτη αλήθεια.

Επέστρεψαν στο σπίτι τρέμοντας παρόλο που η Λίνα είχε υποσχεθεί ότι η καλοκαιρινή βροχή δεν προκαλεί κρύο. Έκαναν ένα μπάνιο μαζί και στεγνοί πια ξάπλωσαν σφιχτοαγκαλιασμένοι και απόλυτα ευτυχισμένοι στο κρεβάτι. Έκαναν έρωτα με πολύ πάθος εκείνο το βράδυ. Τίποτα δεν τους απασχολούσε και κανένας δεν μπορούσε να τους αποσπάσει από αυτό. Ήταν κάτι ονειρικό, κάτι που δεν μπορούσε να συγκριθεί με τίποτα στον κόσμο, σε ευτυχία και ομορφιά. Ήταν αυτό που λένε "έρωτας σαν παραμύθι" και είχαν την μεγάλη τύχη και ευλογία να το ζήσουν...

Αναπνοή.

2012-04-05T06:04:00.001-07:00

Περπατούσε στην άμμο. Ξυπόλητη με ένα λευκό μακρύ δαντελένιο φόρεμα. Δεν ήταν αθώα πια. Μην σε μπερδεύει το λευκό χρώμα. Τα μάτια της κοιτούσαν μόνο ευθεία. Τα κύματα έσκαγαν στα πόδια της. Και αυτή συνέχιζε να περπατάει ευθεία. Το νερό έφτασε ως τα γόνατα της. Πήγε ακόμα πιο βαθιά. Η αλμύρα γρατζουνούσε απαλά το δέρμα της. Η θάλασσα την αγκάλιαζε όλο και πιο σφιχτά. Οι παλμοί της καρδιάς της έγιναν πιο γρήγοροι. Ανατρίχιασε. Το σώμα της πάγωνε. Η ψυχή της έκαιγε. Πήρε μία μεγάλη αναπνοή και βυθίστηκε μέσα στο νερό. Τα μαλλιά της διαχύθηκαν σαν ακτίνες ήλιου γύρω από το πρόσωπο της. Τα μάτια της κλειστά. Η αναπνοή της πολεμούσε απελπισμένα να απελευθερωθεί τώρα. Τι έζησες μικρή και ασήμαντη κοπελίτσα; σκέφτηκε, μερικά φιλιά, μια νύχτα, μια αδιάφορη ματιά μετά και ένα απότομο αντίο στο τέλος. Ας φύγει αυτή η τιποτένια ζωή από τον κόσμο. Ποιος θα προσέξει την απουσία μου; Κανείς. Φαντάζομαι την αντίδραση του όταν το μάθει. "Πέθανε;; Αλήθεια;; Κρίμα η καημένη". Αυτά θα πει... Μπορεί και λιγότερα. Σίγουρα θα πει λιγότερα τώρα που το ξανασκέφτομαι. Και την επόμενη στιγμή θα ξεχάσει το γεγονός σαν να μην είχε γίνει ποτέ. Ναι, αλλά αυτό ήταν; Ως εδώ ήταν η ζωή μου; Γιατί γεννήθηκα;; Και η μαμά, αυτή έχει την Ξένια. Έχει και άλλη κόρη, με την οποία πάντα ασχολιόταν περισσότερο από μένα. Ο μπαμπάς; Αυτός είναι μια ζωή στον κόσμο του και στις γκόμενες του. Άνοιξε τα μάτια. Είδε το φως του ήλιου μέσα από το νερό. Και όμως η ζωή είναι τόσο όμορφη. Το φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι. Απλά το σκοτάδι ζηλεύει, για αυτό προσπαθεί να κερδίσει οπαδούς. Ναι αλλά εγώ το φως αγαπώ. Και αυτό με αγαπάει, με ζεσταίνει και η καρδιά μου δεν φοβάται πια. Είσαι μακρυά. Νομίζεις ότι είμαι ένα τιποτένιο κοριτσάκι με το οποίο έπαιξες! Όχι τόσο εύκολα! Η Λίνα κολύμπησε βιαστικά στην επιφάνεια. Τίναξε με δύναμη τα μαλλιά της και έβγαλε το πρόσωπο της στον καθαρό αέρα. Το οξυγόνο μπήκε βαθιά στα πνευμόνια της δίνοντας της μια δεύτερη ζωή. Εκείνη την μέρα ξαναγεννήθηκε. Εκείνη την μέρα κατάλαβε ότι αξίζει να ζεις για τον ίδιο σου τον εαυτό πρώτα και μετά για όλους τους υπόλοιπους...

Απρίλης

2012-04-03T04:13:00.000-07:00

Απρίλης αγάπη μου. Τον νιώθεις; Ανθίζουν τα λουλούδια. Ανθίζουν στην καρδιά μου κάθε φορά που με φιλάς.

Δάκρυα και λέξεις.

2012-04-02T14:38:00.001-07:00

-Έπιασες την μέση μου, έφερες τα χείλη σου στα δικά μου, χαμογέλασες και μου είπες "σε θέλω". Νόμιζα ότι ήσουν ερωτευμένος μαζί μου. Το ήλπιζα με όλη μου την καρδιά. Παραδόθηκα στα χέρια σου, τόσο απλά, τόσο αθώα. Είπα σήμερα θα γίνουν όλα.

Ο Φίλιππος την παρακολουθούσε προσεχτικά όσο μιλούσε. Τα χείλη της είχαν όπως πάντα εκείνο το φυσικό κόκκινο χρώμα που τόσο πολύ αγαπούσε. Το πρόσωπο της όμως ήταν πιο αδύνατο τώρα. Τα μάτια της πιο μεγάλα και πιο εκφραστικά. Άρχισε να γίνεται γυναίκα πλέον. Η θηλυκότητα της δεν ήταν πια αθώα, αλλά προκλητική. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αντισταθεί στην γοητεία της και να παρακολουθήσει όλα όσα έλεγε. Η βελούδινη φωνή της, το έκανε ακόμα πιο δύσκολο, παρόλα αυτά κρατιόταν επειδή ήθελε όσο τίποτα άλλο να ακούσει τι είχε να του πει.

-Θυμάσαι που είχα γίνει σαν παπαρούνα; Ντρεπόμουν τόσο πολύ, γιατί ήσουν ο πρώτος μου, ακόμα και στο φιλί. Αλλά που να θυμάσαι...είπε εκείνη χαμογελώντας απογοητευμένα.

-Όχι θυμάμαι, αντέδρασε εκείνος.

-Για σένα ήμουν ένα γλυκό καλοκαιρινό παιχνιδάκι. Σου άρεζε ο τρόπος που σε κοιτούσα. Το είχες αντιληφθεί ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί σου από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε και αυτό έτρεφε ακόμα περισσότερο την ματαιοδοξία σου, συνέχισε η Λίνα χωρίς να τον προσέχει.

-Πάλι λάθος! Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι με ερωτεύτηκες τόσο!

-Άγγιξες το σώμα μου με τον πιο τρυφερό τρόπο. Είσαι πραγματικά πολύ καλός σε αυτό, αλλά την καρδιά μου την έκοψες στα δύο. Πόνεσα τόσο πολύ. Μάτωνα κάθε μέρα. Τα δάκρυα έκαναν τον πόνο χειρότερο. Λένε ότι το κλάμα ανακουφίζει. Με μένα δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Το ένα δάκρυ έφερνε το άλλο. Και όλα μαζί πότιζαν τις ανοιχτές πληγές μου. Ο πιο όμορφος μήνας του καλοκαιριού μετατράπηκε για μένα σε εφιάλτη. Τα λόγια σου, ήταν νύχτα, μέρα καρφωμένα στο μυαλό μου, κόντεψαν να με τρελάνουν. Αλλά ... η φωνή της έσπασε. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της. Ήταν τόσο όμορφη ακόμα και δακρυσμένη. Πρώτη φορά έκλαιγε μπροστά του. Είχε δει πολλές φορές γυναίκες να κλαίνε. Είχε δει υστερικές κοπέλες που τον παρακαλούσαν να μην τις αφήσει. Αυτό που πάντα ένιωθε σε τέτοιες περιπτώσεις, ήταν λύπηση και μία ανυπόφορη ενόχληση. Αυτήν την φορά ήταν εντελώς διαφορετικό. Ήθελε να αγκαλιάσει αυτήν την γυναίκα. Να την κρύψει από την δυστυχία του κόσμου, να την κάνει να αισθανθεί ασφάλεια. Αντιλαμβανόταν βέβαια, ότι αυτός ήταν ο κύριος αίτιος της άσχημης κατάστασης της. Και αυτό ήταν που τον φόβιζε. Δεν μπορούσε να προβλέψει την αντίδραση της σε περίπτωση που πήγαινε να την αγκαλιάσει. Για αυτό προτίμησε την αδράνεια. Καθόταν ακίνητος και απλά την κοιτούσε. Ένιωσε τόσο μικρός και αδύναμος, σχεδόν τιποτένιος. Αυτό το συναίσθημα δεν ήταν λύπη, δεν ήταν δέος. Ούτε φόβος ήταν ακριβώς. Ήταν κάτι σύνθετο. Κάτι πρωτόγνωρο για εκείνον. Ξαφνικά θέλησε να απολογηθεί. Δεν το τόλμησε ούτε και αυτό. Πολύ ρηχό του φάνηκε μπροστά στο μεγαλείο αυτού του όμορφου πλάσματος που καθόταν απέναντι του.

Η Λίνα σκούπησε βιαστικά το πρόσωπο της και έπειτα σηκώθηκε.

-Πρέπει να φύγω, είπε.

-Περίμενε Λίνα, ψιθύρισε δειλά εκείνος. Θέλω να σου πω...

-Τι; ρώτησε η κοπέλα με κουρασμένο τόνο. Ο Φίλιππος σκάλωσε. Ήξερε τι ήθελε να της πει. Ήταν μια απλή φράση. "Άντε πες το" έλεγε και ξανάλεγε μέσα του.

- Άντιο Φίλιππε, είπε τέλος η Λίνα, και αμέσως γύρισε και έφυγε κλείνοντας απαλά την πόρτα. Ο Φίλιππος έμεινε να κοιτάζει το κενό. " Σ' αγαπώ" ψιθύρισε αλλά η Λίνα είχε ήδη φύγει και δεν τον άκουγε πια...

Ένας καινούριος άγγελος στον ουρανό.

2012-03-30T06:17:00.000-07:00

Δεν τον ήξερα προσωπικά. Ξέρω όμως την κοπέλα. Και επίσης ξέρω καλά ότι είχαν μία μεγάλη αγάπη. Ειδικά σε αυτήν την ηλικία, ο έρωτας είναι τόσο δυνατός και αυθεντικός, μακρυά από τις μικρότητες και τα συμφέροντα που σκέφτονται οι άνθρωποι όταν μεγαλώνουν και χάνουν τον αυθορμητισμό και τα αγνά αισθήματα της νεότητας. Ήταν όμορφο ζευγάρι. Αυτό το βλέπω στην φωτογραφία. Ταίριαζαν. Και την αγαπούσε πολύ. Την προστάτευε. Ήταν πάντα εκεί όταν τον χρειαζόταν. Αλλά η μοίρα παίζει άσχημα παιχνίδια. Πολύ άσχημα. Έτσι εκείνος έφυγε ξαφνικά στον ουρανό και το κορίτσι έμεινε στην γη. Αλλά δεν θα πάψει ποτέ να την προστατεύει από εκεί πάνω. Ποτέ δεν θα πάψει να την καμαρώνει όταν θα έχει επιτυχίες και πάντα θα θέλει την ευτυχία της. Γιατί οι ψυχές είναι αθάνατες, ζουν αιώνια, αγαπάνε αιώνια και μας προστατεύουν πάντα όσο εμείς τις θυμόμαστε... Το μόνο που μπορώ να πω, είναι κουράγιο. Μια λέξη που φαντάζει αδύνατη μπροστά στον πόνο που αισθάνεται η ερωτευμένη της καρδιά. Τώρα όμως έγινε άγγελος, και όχι οποιοσδήποτε άγγελος, αλλά ο Άγγελος προστάτης της. Καλό δρόμο νεαρό αγόρι. Έφυγες νωρίς. Θα μείνεις όμως για πάντα στην μνήμη όσων σε αγαπούσαν...

Κάτι γλυκό από τα παλιά

2012-03-23T15:16:00.004-07:00

Απλά μου φέρνει γλυκές καλοκαιρινές αναμνήσεις...

Ευχή

2012-02-11T02:33:00.002-08:00

Και ενώ νόμιζε ότι θα ζούσε την πιο όμορφη νύχτα στην ζωή της, τελικά δεν έγινε τίποτα. Ναι, χτένισε προσεχτικά τα μακριά μαλλιά της, φόρεσε το πιο όμορφο φόρεμα της. Μέχρι και κραγιόν έβαλε στα χείλη, πρώτη φορά στην ζωή της, για χάρη του.. Βγήκε από το σπίτι γεμάτη αυτοπεποίθηση. Ήταν σίγουρη ότι θα ξεχώριζε στα μάτια του. Θα την κοιτούσε εκστασιασμένος και έπειτα θα την πλησίαζε δειλά και θα της πρότεινε να χορέψουνε.. Και θα χόρευαν έτσι όλη την βραδιά κάτω από το φως των άστρων. Όμως! Απότομα ξύπνησε. Έφτασε στο σπίτι της φίλης της και η σιγουριά της εξαλείφθηκε στη στιγμή. Στο πάρτυ υπήρχαν κορίτσια πολύ πιο τολμηρά ντυμένα από αυτήν, που φέρονταν ανοιχτά και πρόσχαρα. Εκείνη ήταν σφιγμένη. Κάθησε ντροπαλά σε έναν από τους καναπέδες στο μεγάλο σαλόνι και έπινε ήσυχα ένα ποτήρι χυμό. Δεν χόρεψε, γιατί κανένας δεν της το ζήτησε. Εκείνος μιλούσε με μία συμμαθήτρια της λίγο πιο πέρα. Μετά από λίγη ώρα άρχισε να την αγκαλιάζει και έπειτα να την φιλάει. Ύστερα έφυγαν κάπου μαζί. Η Λίνα έμεινε να τους κοιτάζει καθώς έβγαιναν μαζί από την εξώπορτα του σπιτιού. Μετά από λίγο έφυγε και αυτή. Χωρίς να χαιρετήσει κανέναν. Δεν χρειάστηκε άλλωστε αφού κανείς δεν την πρόσεξε. Η καλύτερη της φίλη, η Άννα η οποία διοργάνωσε αυτό το πάρτυ, ήταν και αυτή αγκαλιά με έναν συμμαθητή τους. Η Λίνα δεν ήθελε να τους διακόψει και έτσι ξεκίνησε ήσυχα για το σπίτι της.

Στο δρόμο περπατούσε αργά. Το βλέμμα της ήταν στραμμένο στα αστέρια. Ήταν μια γαλήνια καλοκαιρινή νύχτα. Πανέμορφη αλλά συγχρόνως τόσο μελαγχολική. Φεγγάρι δεν υπήρχε για αυτό και τα αστέρια ήταν πιο φωτεινά από ποτέ.

" Θέλω να φύγω από δω" σκέφτηκε η Λίνα. "Δεν είναι αυτή η ομορφιά για μένα, δεν ζω σε παραμύθια, ζω σε έναν κόσμο πραγματικό, πολύ πιο ωμό από ο,τι τον φαντάζομαι, και εσύ, δεν είσαι ο ήλιος μου... Είσαι πάντα τόσο μακρυά.Θα προσπαθήσω να μην σε ξανασκεφτώ. Θα προσπαθήσω να σε ξεχάσω. Έχω έναν πόνο στην καρδιά που δεν μπορώ να εξηγήσω. Παλαιότερα τα διάβαζα αυτά στα βιβλία και έλεγα ότι δεν πρόκειται να νιώσω ποτέ έτσι. Και αν νιώσω θα είμαι πολύ τυχερή. Αλλά τώρα καταλαβαίνω, ότι δεν είναι και τόσο μεγάλη τύχη να αγαπάς χωρίς να σε αγαπούν."

Ένα αστέρι έπεσε εκείνη την στιγμή. Η Λίνα το είδε. Για μια στιγμή χάρηκε. Μπορούσε να κάνει μια ευχή. Τι ευχή όμως; "Ένα σου φιλί θέλω μόνο" είπε με κλειστά μάτια και έπειτα δάκρυσε.

Μια αναπάντεχη ευκαιρία

2012-02-05T02:38:00.000-08:00

Η μέρα είχε ήλιο. Έκανε ευχάριστη ζέστη. Το καλοκαίρι μόλις είχε αρχίσει. Το σχολείο κλειστό. Για την Λίνα εκείνη την χρονιά είχε κλείσει για πάντα. Αποφοίτησε. Αυτό το καλοκαίρι συμβαίνει σε όλους μια φορά στην ζωή τους. Δεν είσαι πια μαθητής αλλά ούτε και φοιτητής ακόμα. Η Λίνα ήταν ξαπλωμένη στην αυλή του σπιτιού της και κοίταζε ονειροπόλα τον ουρανό. Ακόμα της φαινόταν απίστευτο. Σχολείο τέλος! Από Σεπτέμβρη φοιτητική ζωή. Ιούλιος. Σε λίγο πλησίαζαν τα γενέθλια της. Το περίμενε πως και πως. Θα έκλεινε τα 18 φέτος. Θα γινόταν πλέον ενήλικη. Κάτι υπέροχο θα της συνέβαινε αυτό το καλοκαίρι. Το αισθανόταν τόσο έντονα που μερικές φορές παραξενευόταν με τον εαυτό της. Σηκώθηκε αργά από το γρασίδι και κοίταξε τον ήλιο. Τα μάτια της έτσουξαν από το έντονο φως. Τα έκλεισε αμέσως. "Μου αρέσει τόσο πολύ να σε κοιτάζω, μα είσαι τόσο μακριά, ένα άπιαστο όνειρο, όμως τα απογεύματα ηρεμείς...Αυτά τα λίγα λεπτά πριν δύσεις κάθε βράδυ εδώ και δύο βδομάδες, είσαι δικός μου" σκέφτηκε. ΄

Ξάπλωσε πάλι. Και έμεινε έτσι μέχρι τις 8 το βράδυ. Μέχρι την δύση. Τα σύννεφα άρχισαν να βάφονται ροζ, κόκκινα, πορτοκαλί. Η Λίνα τα παρατηρούσε με ευχαρίστηση. "Σε λίγο θα είσαι δικός μου" σκέφτηκε πάλι. Ένα απαλό αεράκι φύσηξε και ανακάτεψε λιγάκι τα μακρυά μαλλιά της. Τα είχε αφήσει ελεύθερα σήμερα. Τέρμα οι πλεξούδες που έκανε στο σχολείο για να μην την ενοχλούν στο μάθημα. Τώρα τα ήθελε ξέπλεκα, να μπαίνουν στο πρόσωπο της, να μπλέκονται στα χέρια της, να ανακατεύονται όσο πιο πολύ γίνεται όταν φυσάει άνεμος. Ξαφνικά ακούστηκε ένας μακρινός ήχος. Η Λίνα τινάχτηκε απότομα. Στο δρόμο εμφανίστηκε μια μηχανή που πέρασε σχεδόν αστραπιαία από μπροστά της. "Τόσο γρήγορα;;;" είπε ξαφνικά. Ωστόσο πρόλαβε να δει για λίγο το πρόσωπο του. Ποτέ δεν φορούσε κράνος στο χωριό. Η ταχύτητα της μηχανής όμως δεν της επέτρεψε να δει τίποτα παραπάνω. Ούτε την έκφραση του, ούτε τα όμορφα μάτια του. Η Λίνα σηκώθηκε και έτρεξε ως την άκρη του φράχτη της αυλής. Κοιτούσε με θλίψη την μηχανή να απομακρύνεται. "Αυτό ήταν" σκέφτηκε και έπειτα προχώρησε προς το σπίτι με βαριά βήματα.

"Λίνα!!" ακούστηκε μία φωνή ακριβώς από πίσω της. Η Λίνα γύρισε και είδε την Άννα που ερχόταν με χαρούμενες δρασκελιές προς το μέρος της.

"Τον είδες; Μόλις πέρασε. Θεέ μου τι όμορφος που είναι πάνω στη μηχανή!"¨είπε σχεδόν τσιριχτά. Η Λίνα της έριξε ένα σχεδόν περιφρονητικό βλέμμα και απάντησε ήρεμα:

"Τι κοριτσάκι που είσαι βρε Άννα, σου αρέσει αυτός ο φαντασμένος βλάκας που νομίζει ότι είναι και πιο πάνω από τους σταρ του Χολιγουντ; Ένα αλαζονικό, χαζό αγόρι είναι που του πήραν μία μηχανή και τώρα δεν χάνει ούτε μία μέρα που να μην κάνει επίδειξη"

" Τι σκληρή που είσαι" της χαμογέλασε κοροϊδευτικά η Άννα. "Θα έρθεις απόψε στο πάρτυ μου έτσι;;;"

" Θα το υποστώ και αυτό" είπε η Λίνα.

" Έλα!! Δεν σε θέλω κατσουφιασμένη, θα περάσουμε υπέροχα, τα έχω οργανώσει όλα και... κάλεσε και αυτόν στο παρτυ..."

" Ποιον;" ρώτησε η Λίνα.

" Το φαντασμένο αλαζονικό αγόρι με την μηχανή, και μην μου γκρινιάζεις, σε προειδοποιώ! Άντε θα τα πούμε το βράδυ" και με αυτά τα λόγια έφυγε κεφάτη με γρήγορο βήμα στο απέναντι σπίτι.

Η Λίνα έμεινε με μία έκφραση ταραχής. Θα ήταν και αυτός εκεί. Θα τον είχε εκεί για μία ολόκληρη βραδιά να περιφέρεται στο ίδιο σπίτι με αυτήν. Θα άκουγε την φωνή του. Μπορεί να γινόταν κάποιο θαύμα και να κάνανε και συζήτηση μαζί! Κοίταξε το ρολόι της. Της είχε μείνει μόνο μία ώρα για να ετοιμαστεί. Το πάρτυ της Άννας ήταν για τις 9. Έτρεξε μέσα στο σπίτι της και μπήκε βιαστικά να κάνει μπάνιο. Απόψε ήταν η ευκαιρία της.

Λίνα...

2012-02-03T13:42:00.000-08:00

Λίνα,

Ξέρεις σαν μοιραίος γκόμενος που είμαι δεν ξέρω να γράφω γράμματα.. Είμαι των πράξεων. (χαχαχαχα γέλα βρε μωρό μου, εδώ γελάμε). Καλά, η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως να αρχίσω. Ακριβώς επειδή δεν ήμουν ποτέ καλός στα λόγια, νομίζω ότι διαπράττω μεγάλο έγκλημα κατά των ερωτικών γραμμάτων αυτήν την στιγμή, αλλά πραγματικά έχω την ανάγκη να στα πω και ας μην εκφράζομαι όπως οι ρομαντικοί ποιητές του 17ου αιώνα, ή του 18ου; Ή μήπως τελικά του 19ου; Δεν τα ξέρω καλά αυτά αγάπη μου. Παρόλο που ήθελες να με μάθεις τέτοια πράγματα εγώ ποτέ δεν μπόρεσα να γίνω όπως με θέλεις εσύ. Βασικά δεν ξέρω πως με θέλεις... Δεν ξέρω καν αν με θέλεις ακόμα. Εμ... Απλά ήθελα να σου πω τι μου συμβαίνει. Η αλήθεια είναι ότι είπα σκληρά λόγια την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Έχουν περάσει τόσοι μήνες και ακόμα τα θυμάμαι όλα με κάθε λεπτομέρεια. Ξέρεις, όταν σου τα έλεγα ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ένιωθα έτσι τώρα. Μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα Λίνα. Την προηγούμενη βδομάδα για παράδειγμα βγήκα ένα φουλάρι σου στο συρτάρι μου. Το είχες ξεχάσει στο σπίτι μου εδώ και πολύ καιρό και με την σειρά μου ξέχασα και γω να στο δώσω... Είναι εκείνο το γαλάζιο με κάτι πεταλούδες. Πρώτη φορά στην ζωή μου παρατήρησα τόσο καλά ένα φουλάρι που να προσέξω ότι έχει και πεταλούδες. Αστείο ε; Αν δεν κάνω λάθος το γαλάζιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα ε; Λίνα.... έχει ακόμα το άρωμα σου... Το μυρίζω σαν βλάκας κάθε λίγο και λιγάκι. Αισθάνομαι σαν 15χρονο στο γυμνάσιο που έκλεψε το φουλάρι της κουκλάρας καθηγήτριας του. Χα! Μου λείπεις ρε γαμώτο. Μου λείπει το γέλιο σου! Εκείνο το παιδικό γέλιο! Μου άρεζε πάντα να σε ακούω να γελάς. Δεν σου το είπα ποτέ αλλά θα μπορούσες να το καταλάβεις, αλλιώς γιατί να σου έλεγα πάντα ανέκδοτα ε; Ήθελα να γελάς πιο συχνά. Θέλω να φιλήσω ξανά τα χείλη σου. Νόμιζα ότι υπάρχουν και άλλα χείλη, και πιο όμορφα από τα δικά σου. Πριν σε γνωρίσω θεωρούσα πολλές κοπέλες όμορφες. Και όταν.. πριν μήνες είπα εκείνα τα σκληρά λόγια ήμουν σίγουρος ότι θα βρω πολλές γκόμενες. Και βρήκα. Πολλές. Και φίλησα και άλλα χείλη. Και ξέρεις τι κατάλαβα; Έχεις τα πιο όμορφα χείλη του κόσμου. Γενικά είσαι η πιο φοβερή κοπέλα στον πλανήτη γη! Μπα δεν το κατέχω με τα λόγια! Αλλά ένα πράγμα θα σου πω, και είμαι πλέον σίγουρος για αυτό! Έχω τα κότσια να στο πω ρε! Σ' ΑΓΑΠΩ!!

Διάβασε το γράμμα ξανά και ξανά και μετά άρχισε να γελάει με τον εαυτό του. "Έχεις τα κότσια να της το πεις; Για αυτό της το λες γραπτώς; Δεν έχεις τα κότσια για τίποτα. Όπως επίσης δεν έχεις κανένα δικαίωμα να της καταστρέψεις την ζωή" Έπειτα τσαλάκωσε το γράμμα και το πέταξε στο πάτωμα. Ποιος ξέρει πως θα γύριζε ο τροχός αν της το έστελνε τελικά. Βέβαια δεν έμαθε ποτέ, γιατί την ίδια νύχτα βγήκε με τους φίλους του στα συνηθισμένα μέρη και το πρωί ξύπνησε με έναν τρομερό πονοκέφαλο από την χθεσινή κρεπάλη.