Açık kaynak kodlu 3D modelleme aracı olan blender ile yapılan film olma özelliğini de taşıyan bu filmin videosunu, HD (High Definition-yüksek çözünürlüklü) formatta koyuyorum. O yüzden yüklenmesi uzun sürebilir ama enfes bir görüntü kalitesiyle izlersiniz. Size tavsiyem videoyu pause yapıp başka bir işle uğraşın, 5-10 dakika sonra gelip izleyin. Ama benim vaktim yok, bekleyemem diyorsanız şuradan hemen izleyebilirsiniz. 

Yazıyla Alakasız Yazı:

Son tema seçimimle rahata ermiş gibi gözükmekteyim. Tema üzerinde yaptığım ufak değişimlerle şerbeti iyice emdiğini hissediyorum. Yorum kısmında iki yeni özellik var:

• İlk olarak yorum kısmına kullanasınız diye çok şirin smileyler koydum. Bknz: Aslında kendim bir şeyler hazırlayacaktım ama bu paket gayet güzel geldi.
• İkinci olarak yorum yapan herkesin adının yanında resminin (avatarının) gözüktüğü bir kısım var. Gravatar denen bu özelliğin şöyle bir güzelliği var:

Öncelikle http://site.gravatar.com/signup adresine gidiyorsunuz.  Sitelerde yorum yaparken sürekli kullandığınız e-posta adresinizle buraya üye oluyor ve istediğiniz bir resmi avatar olarak belirliyorsunuz. E-posta adresinize gelen hesap aktifleştirme olayını da yaptıktan sonra 3-4 saat içinde avatarınız onaylanıyor. Yalnız buzcevheri.com‘da değil, gravatar kullanan bütün sitelere yapacağınız yorumlarda, gravatara üye olurken kullandığınız e-posta adresini kullanırsanız avatarınız otomatikman gözükecektir. Buzcevheri.com‘u sürekli ziyaret eden dostlarımın bu özelliği kullanmasını özellikle rica ediyorum.

Gravatar özelliği son sürüm wordpress’lerde kendinden geldiği için yakında her yerde karşınıza çıkacaktır. O yüzden, siz henüz avatarını seçmemişler, gidip cicinizi seçin!

Bu arada wordpress blogum var ve ben de gravatar istiyorum diyorsanız şuraya ve şuraya bakabilirsiniz.

• Dün silah sesleriyle uyandım. Karşı komşumuz {Alamancı-Hacı } Tayyar amca kendisini tehdit eden iki kişiye kurşunlarla cevap verdi. Kimseye bir şey olmadı.
• Ayağıma yapışan karpuz çekirdeğini elimle çıkarırken garip bir haz alıyorum.
• Mutfak robotlarının yeni yeni yaygınlaştığı dönemlerde, çocuk aklımla onun Asimo (Honda’nın insana benzeyen robotu) gibi kollu bacaklı bir robot olduğunu düşünürdüm.
• Şu sanal dünyada son dönemlerde en uyuz olduğum şeylerden biri de, converse marka ayakkabıyı ayağına geçirip, tepeden fotoğrafını çekip, avatar olarak kullanmak. Herkesin avatarı birbirine benziyor. (Bknz: aşağıdaki örnek görsel)

• Seda Sayan’ın koca değiştirdiği gibi Wordpress çalışanları, sürüm yenileyip duruyor. Sürüm yükseltmekten biz bıktık, onlar bıkmadı…
• TV izlediğim dönemlerde annem vesilesiyle sürekli izlediğim Yalan Rüzgarı adlı dizi tekrar yayınlanmaya başlamış.(Ben şok!) Adamlar kadayıf oldu hala karı kız peşindeler… Töbeee..  Acaba Televole falan hala devam ediyor mu?
• Manuela diye dizi vardı eskiden; o sarı kaltağı da sürekli izlerdim.

• Boğazım öyle kaşınıyor ki, ağzıma kaşağı sokup kaşıyasım var.
• Ufacık kenelerin kocaman gözüktüğü görseller ve videolar yüzünden, bizim valide sultan yürüyen her böceği kene sanıyor.
• Yapay gözyaşı aldım; göz kurumasına iyi geliyormuş, kılcal damarları azaltıp, gözyaşı kalitesini arttırıyormuş. Ben doktor tavsiyesi olmadan aldım, siz benim gibi yapmayın!
• 12 yıldır evli olan ablam, 12 dakikada boşandı. Dün eşyalarını taşıdık, her yerim ağrıyor.
• Bu aralar sürekli Katatonia dinliyorum. Rahatlatıyor.
• Yazıyı yazdığım sırada yağmur yağmaya, Last.fm‘de de Guns N’ Roses‘dan November Rain çalmaya başladı. Yağmurlar ay olarak birbirini tutmasa da güzellik olarak benzeşiyorlar.

İstersen bunlara da bak

inleyen cümleler-1
inleyen cümleler-2

Yazıyla alakalı videolar:

Bu mimbaşları ne tuhaf mimler çıkarıyorlar değil mi? Şu mim bana gelene kadar “Hayatımda tesadüflerin yeri nedir?” diye düşünmeye iten hiç bir baskı kuvveti yoktu. (Ama şimdi var) Buna ölçüt olabilecek birşey bulamam sanırım ama “Aaa tesadüfe bak, burada karşılaştık”ların dışında yaşamımda pek bir yeri yok. Mim sorusunu kendime göre değiştirip soruyorum:

Senin için en güzel tesadüf ne olurdu?

Kuş uçmaz kervan geçmez bir yerdeyim. Çok sıkışmışım, biraz daha tutarsam paçalarımdan akacak. Hemen bir çalı dibine koşuyorum ve yaşanabilecek en huzur ve zevk veren 2.şeyi yaparak rahatlıyorum. İŞİYORUM. Etrafımda kelebekler uçuşuyor, yayvan bir sırıtış kulaklarıma uzanıyor. Tam o sırada çalıların arkasından bir ses geliyor.

- Aaggghh!! Fuck.. Motherfucker, you are pissing on me. Move off..

Başka yer yokmuş gibi işediğim yerde büyük abdestini yapan birini görüyorum. İyice baktığımda bu kişinin BUSH olduğunu farkediyorum.

-Vay be.. İşte buna tesadüf denir. Sen tut dağ başında Bush’a işe. Ne kadar sallarsan salla BUSH’a düşer son damla mantığıyla ve mutluluk orgazmıyla gerilmiş ağzım ve bayık gözlerimle huzuru orada buluyorum. Nirvanayla tanışıp, ensesine tokat atıyorum.

Ha unutmadan bu mimi Cevvalim portakala ve Mimi Wonka‘ya paslıyorum. 

Yazıyla Alakasız Yazı:

Bez değiştirir gibi tema değiştirdiğimin farkındayım lakin hangisine gönül versem çözemeyeceğim garip hatalarla karşılaştım. Umarım bu temada bir sorun yaşamam da rahat rahat yazar-çizer-okurum. Çünkü kodlarla uğraşmaktan birşey yapamaz hale geliyor, rüyamda bile <div> tagları görür oluyorum. Bıktım vallahi.. Umarım buna “Ohhh be sonunda” diyebilirim.

Yazıyla Alakasız Yazı

Efendim www’ler arasında sürterken karşılaştığım ve kendisine oracıkta hayran olduğum birinden mevzu bahis edeceğim. Feric ismiyle bilinen Eric Feng adlı illüstratörün çizimleri gözlerime derin bir dinginlik hissi verdi. Gerçek ile hayali, doğa ile makineyi bir arada kullandığı çizimleri görülmeye değer. Sitesinde eserlerini sattığı bir bölümde mevcut.

Benden evvel fazlaca kişi tarafında keşfedilmiş mi diye yaptığım ufak bir Google taraması neticesinde sevgili ONALTIKIRKALTI’nın yaklaşık iki sene evvel naylondefter sayfalarında kendisine yer verdiğini farkettim. =) 

Bunaldım bu tema ve kod işlerinden. Artık rahatça yazılarımı yazabilirim:

Geçen gün büronun sıcak ve basık atmosferi içerisinde günlük mizah gazetesi Posta‘nın haber başlıklarına göz atıyorum. Bir taraftan da Ali Abi (bizim katip) ile laflıyoruz:

-Bizim ortanca arabayı satalım diye tutturdu. Emektar Şahin’i satacakmışız da Tipo alacakmışız. Ulan biz köyde binecek eşeği zor buluyorduk, kerata olan arabayı beğenmiyor.

Kulağım Ali abide, gözlerimse bu ilginç gazetenin haberleri arasında beynime sürekli “Şaşır Ulan” komutları gönderiyor.

“İnsan külünden elmas yapılıyor..”

“İki ayağı üzerinde yürüyen maymun türü; evrim zincirinin kayıp halkası..”

“Batman eşcinsel, Şirinler sosyalist, Gargamel kapitalist, Superman kel ve kötü adam, Ten Ten nazi…”

“60 yaşında delikanlıyım, ama tabancam tutukluk yapıyor…”

-Eeee Ali Abi; alışveriş çılgınlığının doruklarda yaşandığı bir dönemdeyiz. Reklamcılar da çok başarılı, kitleyi yığınlar halinde itekliyorlar.

Cidden insanlar çıldırmış. Koca koca alışveriş merkezleri tıklım tıklım. “Eskimeden yenisini almalar”, “bu artık eskidi, yenisini almalar”,”işine yaramadığı halde almalar”,”evde dursun lazım olur diye almalar”,”yüz özelliğinden birini kullanabilmesine rağmen almalar.” Herkes kafayı yemiş.

Hatırlıyorum da kartondan elmalı, muzlu, kirazlı şapkaları kafamıza geçirip, evden getirdiğimiz yiyeceklerle ziyafet çektiğimiz yerli malları haftası diye kutladığımız, siyah önlüklü o ilkokul yıllarını.. Yerli mallarını kullanma, doğru ve bilinçli tüketim yapmak üzere bilgilendirildiğimiz, bilinçlendirildiğimiz hatta bu konu üzerine şiirler okuduğumuz o günleri.. O nesil nereye kayboldu?

Defterimizde boş sayfa kaldığında onu atmayıp, bir daha ki seneye kullanırdık. Kapladığımız defterin veya kitapların kaplarını bir gelen sene söker, yeni defter ve kitaplarımızı da bunlarla kaplardık. Bunları yokluktan veya cimrilikten yapmazdık. Doğrumuz buydu bizim. Hiç “oha” falan demeye, sanane lan köftehor insanlar paralarını istedikleri gibi harcar falan demeyin. Bu çılgın tüketim devam ettikçe, üretim de bir o kadar artacak. Üretim arttıkça da doğal kaynaklar tükenecek. Hem üretim hem de tüketim aşamasıyla meydana gelen çöplerle de bu koca dünyada içine z.çmadığımız, tükürmediğimiz delik kalmayacak?

-Öbür oğlan da bilgisayarı değiştirecekmiş sanırım, modelini mi ne yükseltecekmiş..

-Değiştirsin tabi Ali abi, değiştirsin… =)

“17 yaşındayım kuşuma uçmayı öğretemedim”

O ne be?  ÇTONK..

Eski temanın tek sütunlu olmasından bıkkınlık gelmişti; herşeyi alt alta sıkıştırmaktan “yeter ulan be” dedim ve cebimden çıkardığım sapanımla onu bir güzel taş yağmuruna tuttum. Sonra elime bu tema geçti. Bunu da bir güzel patakladım, evirdim çevirdim. Türkçeleştirme aşaması, eklentileri deneme aşaması, ıvır zıvır derken neredeyse bir hafta olmuş. Hala tam olarak bitmiş değil. Neyse onu da zamana yayalım.

Arka planda kurduğum çakma wordpress site üzerinde temayı deniyordum. Bu sabah (dün oldu artık =) bir baktım, bizim deliproföser test aşamasındaki çakma siteye yorum bırakmış. Dedim “noluyoz?”; dedim “oha, nereden buldun sen burayı?” Meğerse linkcevherinin yeni halini test ettiğim esnada technorati’ye ping yollamış bu zilli tema. Doctor da maşallah anında zıplamış. =)

Blogun yan tarafına, ağzımın suyu akaraktan arama kutusu, favorilerine ekle kutusu, linkcevheri ve piyangodan çıkan bir adet oyundan oluşan bölüm koydum.  Yaparken kendime sürekli “Çok hoşuma gitti lan burası” dedim durdum. Nokia telefonu olan herkesin arada bir girip oynadığı yılan oyununu da bloga entegre ettim. Temayla uğraşırken sürekli oynadım. =) Bütün bu işlerin bu kadar uzamasının bir nedeni de belki odur. =)

Yeni temayla birlikte çok önemli birşey daha değişecek. Bundan sonra blog 2 günde bir güncellenecek.

“İÇSES: Umarım mabadımı kaldırır da bu dediğimi yapabilirim.”
“İÇSES: Sanmıyorum, nasıl yapacaksın?”
“İÇSES: Kapa çeneni! Yaparım ben..Eye of the tiger bilinciyle yapacağım..”
“İÇSES: Haydi bakalım..”

Neyse kendimle olan test aşaması bittiğine göre, artık sizlerin de eleştirilerini alabileceğim. Her türlü görüşünüzü, eleştirinizi ve varsa bulduğunuz hataları buraya yazarsanız sevinirim. Mesela blogun çok akça pakça olduğuna dair eleştiriler aldım. Sizce nasıl, makyaja ihtiyaç var mı?

Hoşuna gittiyse bunlara da bak:

{Lamba Tasarımları-1}
{Floresan Lamba Tasarımları}

Yazıyla Alakasız Yazı:

Dün barodaki dersimize 40′lı yılları yaşamış genç bir avukat girdi. (Tahminen) Hafifçe kamburlaşmış bu beyefendi ufak ufak adımlarla sınıfa girip beyaz tahtaya adını yazdı. Bu sırada arkamı döndüğümde birçok kişinin adama güldüğünü “bu ne lan” dercesine baktığını farkettim. O anda bu insancıklara karşı büyük ölçüde bir tiksinti hissettim. Sanki gençliklerini garantilemişler de yavşak yavşak adama sırıtıyorlar. Ununu elemiş, eleğini asmış bu adamın yaşına geleceklerinin garantisi bile yok oysa ki. Adamcağız o kadar naifti ki bende derin bir sempati uyandırdı. Adamın ilk lafı şu oldu:

-Merhabalar sevgili meslektaşlarım. Ne iyi yapmışsınız da bu mesleği seçmişsiniz. Ve başka meslek bulamadınız da, dünyadaki bu zor mesleği seçtiniz. Çünkü bu meslek sizden en zor şeyi ister; her daim dürüst olmanızı.

Daha sonra tepegözden duvara yansıyan görüntüde alt alta sıralanmış kelimeler belirdi.

Dürüst olunuz.
   Dürüst olunuz.
      Dürüst olunuz.

Adam velhasıl süper ders anlattı. İki saatlik ders için kendini o kadar güzel hazırlamış ki, tepegözden duvara yansıyan yazılar ve aralara serpiştirilen espri ve deneyimlerle hiç sıkılmadım. 

Ben arka planda çalışırken sizlere sunmak istediğim bazı görselleri de elimden çıkarayım. Joshua Hoffine adlı ademoğlunun çocukluk korkuları üzerine yaptığı çalışma: 

Yazıyla Alakasız Yazı:

ÇALIŞMA VAR! (Under Construction)

Not: Aşağıdaki yazıda türlü edebi sanatları kullanmış olabilirim, ama hiç birinde en ufak bir mübalağa yoktur.

Efendim şimdi buzcevheri’nin beyni acayip bir yapıya sahipti. Bu gudiğin zehir gibi bir hafızası vardı. Geçmiş zamanlı konuşuyorum çünkü artık babayı yemiş vaziyette. Neyse bir zamanlar ineklik yolunda azimle otlayan üniversiteli bir öğrenci olarak üniversitenin ilk yıllarında gayet möö idim. Şöyle ki; bir ay boyunca günde 12 saat ders çalışabilme kapasitemle denyonun tekiydim. Hatta devlet memuru gibi saat dilimleri arasında yaşıyordum. Sabah 8:00 uyanma, 8:30 evden çıkıp kampüsteki kafede günün gazetesini hatmetme. ve kahvaltı yapma. O gazetenin ekonomi ve spor dışındaki bütün yazılarını saat 10:00′a kadar okuyup, saat 10:00 olunca, o koca kütüphanede her zaman oturduğum yerde ders çalışıyor olurdum. Sigara, yemek ve tuvalet ihtiyacı dışında gece 22:00′ye kadar o masada ders çalışırdım. Histerik öküzün tekiydim anlayacağınız. Velhasıl gel zaman git zaman bir sabah uyandığımda üzerimde bir hafiflik hissettim. Gece çıplak uyumamdan falan kaynaklanmıyordu bu, böyle daha derinlerde içimde bir yerlerde. (Burada lafı bir tarafından anlayan okuyucuya ZOTARANK diyorum.) O muhteşem gri hücrelerimin, o hafızamın yerinde yeller esiyordu. O zehir gibi beyin bir anda bomboş olmuş, sanki tabula rasa. Herşeyi unutmadım elbet lakin hafızamın kendine format attığına şüphe yoktu. Anlayacağınız çok çalışmaktan kafa sürmenaj olmuştu. Artık hiç birşeyi aklımda tutamıyordum. O kadar komik şeyleri unutuyordum ki etrafımdaki insanlar bana inanmıyor, şaka yaptığımı sanıyorlardı. Bir dönem memento hesabı vücudumun her yeri yazılarla, ufak ufak aldığım notlarla doldu. Hastaneye falan hiç gitmedim. Sanki bunu istiyormuşum, hep bugünü bekliyormuşum gibi bir rahatlık, bir tatlı huzur bedenimi sardı. Zaten çok zorda kalmadıkça doktora gitmem ve ilaç kullanmam. Böyle ayrı bir manyaklığım da vardır ya o da başka bir yazının konusu olsun.

Neyse üniversitenin 2. senesinin ortalarında olan bu olay neticesinde bende ne ders kaldı, ne okul. Hazır ailemle de o dönemler aram bozuk, hatta pek konuşmuyoruz, fırsat bu fırsat deyip buzcevheri işi bir güzel serseriliğe vurdu. Hukuk fakültesi gibi bir bölümde okuyup da hafıza yetisi olmayan bir adam olarak okula gitmeyi kestim. Devam zorunluluğunun olmaması da işimi kolaylaştırdı. Velhasıl yaklaşık 3 sene üniversitede okuyor gözüküp, eğitime dair hiç bir halt yemedim. (O döneme ait FF’lerle dolu transkriptimi hiç efor sarfetmeden, hiç terlemeden kazandım, onunla mutluyum, gururluyum.) Yaptığım şeyin insanların gözünde iyi birşey olmadığının farkındayım ama, banane ulen insanlardan. Bu benim hayatım. (Bu yaptıklarımın sadece aileme zarar verdiği su götürmez bir gerçek, orası da bana kalmış bir ayıp olsun.) 

Kendime yeni bir hayat felsefesi benimsemiştim. Felsefem şuydu:

“İleride bakmak için ufak ufak pusulalarımı cebime koymalıyım. Bir b.k varsa onun tadına bakmış olmalıyım.”

Efendim öyle de oldu. 7 yıllık üniversite hayatım boyunca yemediğim bir halt kalmadı. Bu sırada beynim de inceden kendine geliyordu.  Okulu bitirmem gerektiği kanati nasıl olduysa hasıl olunca fetret devrime noktamı koyup tekrardan vizelere-finallere girmeye başladım. Lakin onca sene sonra bu sefer de bendeniz adapte olamadım. Okuldan atılma öngörüsü heryerimi sarmışken son kez ders çalışmayı denedim. Nasıl olduğuna dair hiç bir fikrim yok ama, bir senede 19 ders verince okuldan atılma muhabbeti de ortadan kalktı. Hala nasıl onca ders verdiğimi çözemedim. Çünkü hukuk fakültesi sınavlarını geçmek benim gibi sınavdan bir gün önce ders çalışmakla olacak şey değil. Nasıl oldu, ne ettim bilmiyorum. Neyse bitti sonuçta şimdi sıra hayatın benden alacağı intikamda.

Ulan hayat! Sen mi büyüksün, ben mi? ……..   ……. senin.

Yazıyla alakasız yazı:

Efendim haftasonu bizim katip Ali Abi’nin oğlu evleniyordu; düğünü için düğün salonuna gittim. Düğünlerden ve buna benzer etkinliklerden nefret ediyorum ama çocukluğumdan beri düğün salonuna gitmemiş olduğumdan eskiyi merakla  kendimi düğün salonuna attım. Onca yıl geçmesine rağmen düğün salonları hiç değişmemiş efendim. O mekanlar kesinlikle bir curcuna için dizayn edilmiş. Masalar, ve o güzide masa örtüleri, tahta sandalyeler, küçücük bir sahne ve tepede dönen parlak disko topu. Şaka gibi bir yer. Kalabalığın içerisinde oradan oraya koşuşturan fırlama veledler, hala üretildiğine şaşırdığım, kasayla dağıtılan şişe fanta ve kolalar. Masalara atılırcasına konan kağıt tabaktaki kuru pastalar ve son olarak dağıtılan kuruyemişler. Herşey seksenlerde bıraktığım gibi hiç değişmemiş. Düğün salonunun kantini önünde kuyruk oluşturan çocukların ellerinde balonlar. Düğün salonunun fotoğrafçısının elinde yıllara meydan okumuş tepede kocaman flaşıyla fotoğraf makinesi, sahnede Korg marka orgun başında bir adam ve boynuna astığı fakat hiç çalmadığı beyaz elektro gitarı ve kıvırcık saçının sadece ense kısmı ile tepesi uzun olan bir şarkıcı. Bütün bunları gördükçe şoktan şoka ve bir o kadar da zevkten zevke uçtum. Neyse bu iki kişilik grubun ardından kına yeşili tshirtleriyle yeni bir grup çıktı. İkinci grup elektro saz, zurna ve davuldan oluşuyordu. Neyse bunlar çalmaya başladı. Birisi de türkü söylemeye başladı ama sahnede falan gözükmüyor. Yüzümde pişkin bir sırıtma peydahlandı. Ardından unuttuğum o şarkıcı modellemesi sahneye şarkısından epey sonra alkışlarla çıktı. Fatih Ürek’in daha erkeksi bir hali ama saç kakulleri falan aynı. 

Demek ki hiç değişmeyen şeyler de varmış. Vay be.. 

Adliyede sıra beklerken oturduğum koltuğa benden önce kaç poponun değdiğini düşünmek gibi abukluklar içinde buluyorum kendimi. Ya da o koltuğun daha önce dalıyla, budağıyla, yaprağıyla nerede ağaç olduğunu. Ya da o gölgesinde koşuşturan börtü böceği. Kendimi tabiatın “flashback”lerinde pozası çıkmış bir halde buluyorum. Nedense bu bana çok oluyor. Diyelim ki 88 model IKARUS marka körüklü belediye otobüsünün tozlu koltuğuna oturmuş gidiyorum. Bir anda beynim kurguya başlıyor. Oturduğum koltukta benden önce oturan hiç bilmediğim insanların tiplerini hayal ediyorum. Bir tanesi pencereden kayan evleri arabaları seyrediyor, bıyıklı bir amca terleyen apış arasını rahatlatmak için çaktırmadan azıcık kalkıp orasını burasını çekiştiriyor, liseli bir ergen kafasını cama dayayıp otobüsün motor gürültüsünü nini yapıp sızıyor, çemçük suratlı bir genç ”aha yaşlı bindi iyisimi uyuyor moduna gireyim” diyor, dekoltesi dikizlenen bir bayan asık suratıyla oturmuş “durağım gelse de insem” diyor. VS. VS. Hasta bir kişiliğe sahip olduğumu ben zaten biliyordum da yedi düvelin icazetini alayım istedim.

Geçenlerde yazacağım fakat bir türlü yazamadığım bir yazı vardı. Madem yazı yazmaya vakit bulamıyorum hazır elim değmişken onu da bu yazının arasına sokuşturayım. Birkaç gün önce bulduğum, gördüğümde çok şaşırdığım görseller oldu. Yapan eden adamı buldum buluşturdum. Adamın adı Andrzej Dragan. 1978 Varşova doğumlu bir portre fotoğrafçısı. Aslında kendisi kuantum fiziği üzerine eğitim almış ve uzun yıllar profesör asistanlığı yapmış bir insanoğlu. 2003 yılında fotoğraf çekmeye başlıyor. Ünlüleri çektiği fotoğraflarıyla kendi de ünlenmiş.(Bknz. en sondaki David Lynch fotosu) Müzisyenliği de olan bu adam Marilyn Monroe, Adolf Hitler ve Bruce Lee‘nin fotoğrafları üzerinde oynayarak “yaşlansalar böyle olurdular” demiş. İşte burada da ZİTESİ.

Yazıyla Alakasız Yazı:

“Dazed and Confused” adlı filmi duydum, indirdim, izledim. Richard Linklater’ın yönettiği 1993 yapımı bir film. 70′lerde geçen filmde gençler eğlen, coş tadındalar. Sürekli ot içip, alkol alıp güzel kafalarla ortalıkta salınıyorlar. Film konu olarak vasat olabilir ama hiç sıkılmadan izlenebilen eğlencelik bir film. Filmde çalan enfes şarkılar ise hiç paslanmayan kulağıma cila oldu. Birçok ünlü oyuncuyu gencecik haliyle de görebileceğiniz filmin soundtrack listesi şöyle:

1. rock & roll, hoochie koo - rick derringer
2. slow ride - foghat
3. school’s out - alice cooper
4. jim dandy - black oak arkansas
5. tush - zz top
6. love hurts - nazareth
7. stranglehold - ted nugent
8. cherry bomb - the runaways
9. fox on the run - sweet
10. low rider - war
11. tuesday’s gone - lynyrd skynyrd
12. highway star - deep purple
13. rock & roll all night - kiss
14. paranoid - black sabbath

Dikkat edilesi ünlüler: Pembe pantolonu, ince sarı bıyıkları ve kafam zibilyar bakışlarıyla Matthew McConaughey ve belalı Ben Affleck ve tabi ki Milla Jovovich.

 Kaynak: Sen de ifun.ru, ben diyim darkroastedblend veya oradan buradan.. =)

Yazıyla Alakasız Yazı:

Tanıdığım bütün blog dostlarımın içinde bulunduğu slasher tarzda bir film hayal ettim. Afişini falan gözümde canlandırdım. Hatta boş bir zamanımda böyle bir afiş hazırlamayı da kafaya koydum. Oyuncular linkcevherinde yer alanlar. Herkesi yazamayacağım ama şöyle bir şeyler olabilir:

Pucca filmde ilk ölecek azgın ve teşhirci sarışını oynasın. CevvalPortakal ise herkesle dalga geçen ukalayı canlandıracağı karakteriyle ikici meftamız olsun. Pudra ise kulağından çıkarmadığı kulaklıklarıyla sürekli müzik dinleyip dans eden bir karakter olsun. Taylanov, obur karakterimiz ve dördüncü kurban. Dileks katil olduğunu düşündüğümüz fakat alakası olmayan seksi bir dilberi oynasın. Kabakmeltemi uyuşturucu müptelası keşin tekini, RecepHilmi gençlerin benzin almak için durdukları yerdeki adamı, DeliProfesör ise RecepHilmi’nin sapkın, fetişist, şizofren, manyak pompacı kardeşini, İngiltereDefteri katilin asıl hedefi olmamasına rağmen arada kaynayan turist bir tiplemeyi, Tersmeditasyon ise inekliği yüzünden geziye katılmayıp ölümden yırtan bir karakteri, Artifical zenci polis memurunu, Vişneağacı hademeyi, canlandırsın. Katil olduğundan sürekli şüphenilen kişi ise en olmadık zamanlarda ekranda gözüken Onaltıkırkaltı ve kendisiyle sürekli dalga geçilen şişedibi gözlükleriyle Aydanatlayankedi olsun. Pitekantropus disiplinli okul müdürünü, Dulsinya ve LaSantaRoja ise sportif ikiz kardeşleri canlandırsınlar. ZehirliÖrümcek mülayim yüzünün aksine seks müptelası olan ve filmde birine tecavüz eden bir karakter olsun. Bendeniz buzcevheri de arka planda yoldan geçen bir adamı veya otostop çeken fakat arabaya alınmayan bir tiplemeyi canlandırayım. İsmini sayamadıklarım kusura bakmasın ama onların da rolleri hazır. Katil, kurbanlarını feci şekilde öldürdükten sonra yüzlerine diş macunu ile gülen adam çizsin. Kurbanlarını öldürmek için neşterlerden yaptığı tarağı kullanabilir veya rakı şişesi, çanak anten, bisiklet pompası, Bush, 9 numara şiş, Ajdar, döner bıçağı, Mehmet Ali Erbil vb. şeyleri de kullanabilir. Bakalım katil kim olacak?

Aaa filme bir de isim lazım.. Neyse onu da size bırakıyorum.

KAMİNG SUUUUN..

Bu sabah yeğenimin upuzun saçların taradım. ”Dayı” demeyi beceremeyip, “daaaa” dediği günleri hatırlayınca, zillinin nasıl da hızlı büyümüş olduğunu farkettim. İnsanların bu farkındalık anları ne kadar da kasvetli.

Cimcimenin saçlarını her fırçalayışımda çocukluk günlerime kısa süreli geri dönüşler yaşadım. Mahallemizin güzide berberi Mustafa Amca’nın elleri arasında oradan oraya savrulan kafamı ve o yeşil deri koltukları anımsadım. Mustafa Amca’nın lakabı “Top Berber” idi. Kim, neden bu lakabı ona takmış hiç bilmiyorum. Ankara’nın zengin bir muhitinde oturup da, dönemin en çamurlu varoşu olan mahallemizde berberlik yapan bu adamın kibarlığı, ayı ve kalas fazlası olan mahallemizde farklı yorumlanmış olabilir.

Beyaz önlüğüyle, kelleşmiş, parlayan yusyuvarlak kafasıyla, yazlık bez ayakkabıları ve sonsuza kadar konuşabilecek performansıyla hatırlıyorum onu.

Sayesinde bütün çocuklar üç numara kafayla gezinirdi. İster amerikan traşı olsun, ister italyan, ister ucundan az al traşı, nasıl traş istersek isteyelim biz çocukların kafasını hep üç numaraya vurur geçerdi. Kibar da bir adam olduğundan, traşı bitirip enseye aynayı tutarken “Nasıl olmuş?” diye sorduğunda, karşılık olarak hep “Sağolasın, ellerine sağlık, tam istediğim gibi olmuş” cevabını vermek zorunda kalırdık. Sonrasında enseye bir ton pudra basıp, üzerimizi fırçalayıp bizi uğurlardı.

Top Berber, Ziya Amca ve babam, berber dükkanının o yeşil dekoru içinde her sabah tavla müsabakası yapardı. Tavla oynadıkları bazı zamanlarda bendeniz, berber koltuğunda saçının yarısı traş olmuş bir halde dazlak, yarısı da Manisa Tarzanı modunda oturur, hiç bitmeyeceğini düşündüğüm o tavla oyununu aynadan izlerdim.

- Cuk cukların Memedi al sana dörtcaaaar.
- Berber vurmayı da bilmiyon ha, dur sana öğreteyim.

Çocukluk, berber falan derken hafızamın derinliklerinde kalan başka bir berberi daha hatırladım. Bu berber, içi berber malzemesi dolu olan siyah deri bir çantayla mahalle mahalle gezerek mesleğini icra ederdi. Dükkanı olmayan bu seyyar berberin upuzun boyu ve inceltilmiş Ayhan Işık bıyıkları vardı. Ona da benziyordu zaten. Kız çocuklarının da saçını kestiğini hatırlıyorum, hatta bir çok sübyanı sünnet eden de bizzat bu amcaydı. Top Berber’in “3″ numara zulmünden sıkıldığım zamanlarda soluğu seyyar berber Mevlüt Amca’nın önünde alıyordum. Ulan ne acayip günlerdi be!

Yaklaşık altı seneden beri de berbere gitmiyorum. Saçımı kendim kesiyorum. Jilet, makas, makine farketmez; bir cam parçasıyla bile saçımı kesebilecek aşamaya geldim.

Yazıyla Alakasız Yazı:

Çocukluğumdan beri hayvan gibi şeftali suyu içiyorum. Eskiden kahverengi şişesinde, dibinde pozasıyla Tamek ve Aroma vardı. Sonra büyüdük, Cappy içer olduk. Şimdi ise favorim JUCY’dir. BİM denen marketler zincirinde satılan Jucy adlı meyve sularını denemeyen varsa kesinlikle tavsiye ederim. BİM adına Tamek tarafından üretilen bu meyve sularının kendisi de fiyatı da enfes.

Yönetmenlerin samurayı Akira Kurosawa‘nın 1952 yapımı Ikiru’sunu en sonunda izledim. Benim gibi sinefil memelilerin kaçırmaması gereken bir başyapıt. Başroldeki Takashi Shimura‘nın aşmış oyunculuğu karşısında ”yuharraaa” deyip şapka çıkartıyorum.

Bir devlet dairesinin halkla ilişkiler şefi olarak yıllarca rutin bir şekilde çalışan Kanji Watanabe‘nin (Takeshi Shimura), hasta olduğunu öğrendikten sonra, monoton olan yaşamının tekdüzeliğinden sıyrılarak yaşama sarılmasını ve kafasına göre yaşamasını anlatan bu filmi izledikten sonra bir süre kendime gelemedim. Kanji Watanabe karakteri, film boyunca kafası önde, hafif kambur, boynu bükük bir şekilde dururken, bir o kadar da mağrur gözükmekte. Gülümsediği zamanlarda dahi gözleri nemli ve parlak, ağlaması yeni dinmiş bir çocuk gibi. (Despot Kurosawa’dan çekim boyunca azar işitmekten de bu hale gelmiş olabilir.)

Filmin son yarım saati şiir tadında. Finali ise başlangıç sahnesinin ekosu gibi.  

Not:

Yazılarda kullanılan görsel ve kolajları bundan böyle kendim hazırlayacağım, kıyısına köşesine de buzcevheri.com yazıp egomu gıdıklayacağım.

Dergiden bakarak yazmak da zor yahu. Nereden açtım bu kategoriyi? =)

Aşağıdaki yazının tamamını Empire adlı derginin 2. sayısında bulabilirsiniz.

Işıkları kapa.. Başlıyor… İşte…

HOLLYWOOD’UN

DEHŞET KARNAVALI

Freaks (Hilkat Garibeleri)
Gösterim Tarihi: 20 Şubat 1932
Yönetmen: Tod Browning
Oyuncular: Olga Baclanova, Wallace Ford, Lella Hyams, Harry Earles, Johnny Eck
Öykü: Bir trapezci (Baclanova), zengin olduğunu düşündüğü cüce Hans’la (Earles) evlenir. Kadın, sirkin hilkat garibeleriyle alay edip kocasını öldürme planlarına giriştiğinde  garabetlerin intikamı korkunç olur.
Tartışma: Film, grotesk ve sömürgen yönleriyle öyle ağır eleştiriler aldı ki, Browning bir daha yükselişe geçemedi. İngiltere’de 30 yıl boyunca sansüre uğradı.
Etki: Oyuncu’dan (The Player) The Simpsons’a kadar birçok filmde Hilkat Garibeleri’ne sayısız gönderme vardır. The Mutations’da (1947) filmin çeşitli sahneleri yeniden üretildi. Bill Griffith’in “sivri kafa” Zippy’si ilhamını Freaks’ın Schlitze’sinden aldı.

Tod Browning, (filmin yönetmeni) MGM (Metro Goldwyn Mayer) Stüdyoları’nın ikinci başkanı Irving Thalberg’den Freaks (Hilkat Garibeleri) için yeşil ışığı ancak 1931′de alabildi. Oysa hikayesi birkaç yıl öncesinden beri ellerindeydi. Filme kaynaklık eden ‘Spurs’ adlı kısa öykü, kendisini başrolde hayal eden 1 metre boyundaki cüce Harry Earles, tarafından getirilmişti. Earles kimdi derseniz hemen hatırlatalım, Hilkat Garibeleri’ndeki kıskanç cüce Hans rolüyle parlamasına rağmen Oz Büyücüsü’nde Lollipop Guild’in üyelerinden birini oynadığı rolle hafızalara kazınan ünlü cüce!

Neyse hikayemize geri dönelim… Thalberg, dehşet modasının kazanç getireceğini fark etmişti. Bu yüzden de MGM ile anlaşmalı olan Tod Browning’i rakip stüdyo olan Universal’a Dracula‘yı çekmesi için ödünç verdiğine çok pişmandı. Dracula büyük bir başarı sağlamıştı çünkü. Browning’i geri kazanmak için Spurs adlı öyküye dayanan senaryo yazılması isteğine de boyun eğdi. Yarım düzine yazar, oflayıp puflayarak çalıştıktan sonra, sonunda senaryo Thalberg’in eline ulaştı. Orjinal senaryo kayıptı ama yeni sinopsis de orijinali aratmıyordu doğrusu:

“Mayışmış bir vaziyette çimenlere uzanmış bir İNSAN İSKELETİ… 11 CM UZUNLUĞUNDAKİ BACAKLARA SAHİP VE KOLSUZ Küçük Martha, iskeletin etrafında dans etmektedir. ECİŞ BÜCÜŞ CÜCE Küçük Angeleno, kızla birlikte hoplayıp zıplamaktadır. SİVRİKAFA Schilitz, bir yandan papatyanın yapraklarını yolup bir yandan da salakça şarkılar söylemektedir. SAKALLI KADIN, minimini elbiseler dikmektedir. SİYAM İKİZLERİ, Rosie ve Marrie, KUŞKIZ Cuckoo ile dans etmektedir”.

Rivayet odur ki, sinopsis okunurken Thalberg, başını ellerinin arasına alarak, “Dehşet istiyordun, al sana dehşet!” demişti.

…

“Yarım Çocuk” Johnny Eck’in Hollywood’a giden yolu açmasıyla oraya doğru bir akın başladı. Kolları ve bacakları olmadığı halde, sette kıvrıla kıvrıla, yuvarlana yuvarlana dolaşan “Gövde” lakaplı Prince Randian; ve “Mars’tan Gelen Dansçı Kuşkız Koo Koo, kuş elbisesini sürükleye sürükleye bir yere gitmesi gerekmediği takdirde saatlerce hareketsiz otururdu. Sonra Elizabeth Green vardı. “Leylek Kadın”, söylenenlere bakılırsa tüyleri yolunmuş bir köpekle bir turna kırmasını andırıyordu. Ve Josephine Joseph, bir hermafrodit (çift cinsiyetli) olup olmadığını kimsenin anlamasına izin vermedi. Ve Hilton Kızkardeşler, İngiltere’nin siyam ikizleri… Ve “Kolsuz Harika” Martha’nın, ayağını kullanarak büyük bir zarafetle yemek yemesi Fitzgerald’ı dehşete düşürmüştü… Ve “Zip” ve “Pip”, arkadaşları nohutkafa Schlitze (kendisine sponsorluk yapan bira firmasından sonra bu adı almıştı) ile birlikte Coney Adası’ndan gelen sivri kafalar… Cüceler vardı bir de ve huysuz Sakallı Kadın Olga Rederick… Ve ancak 30 kilo olmasına rağmen, ilgi çekici bir tezat uğruna 230 kiloluk şişko Bunny Smith ile evlenen “Yaşayan İskelet” Peter Robinson.

…

1931′in sonlarına doğru film bitti. Thalberg, ne elde ettiğini anlamak için filmin iki salonda gösterilmesine karar verdi. Sonucu anlaması uzun sürmedi. Film başlar başlamaz yerinden kalkan bir kadın, felaket habercisi bir çığlık atarak salondan kaçtı. Onu, suratları korkudan yeşile dönmüş bir kalabalık izledi. İkinci gösterimden sonra bir başka kadın, “Browning’in filminin düşük yapmasına neden olduğu” iddiasıyla MGM’yi dava etti. Makaslama kaçınılmazdı. Film, bir saate indirildi. “Güçlü Adam”ın şarkı söylediği sahne (hilkat garibelerinin adamı iğdiş ettiğini imleyen sahne) ve hilkat garibelerinin ağızlarının suyunu akıtarak bir şarap şişesini elden ele dolaştırdıkları rezil düğün sahnesi dahil olmak üzere birçok sahne çıkarıldı. Bu da işe yaramadı. Hilkat Garibeleri, salonlardan çekildi ve MGM 164.000 dolar zarara uğradı. Tod Browning bir daha belini doğrultamadı. Sinema salonlarından çekildikten sonra, film üzerine hiç konuşmadı.

…   

Empire-Ocak 2007/02

Yazıyla Alakalı Video:

* katır: download programı emule