ข้อเสนอที่ว่านายทุนมีความจำเป็นในฐานะผู้จัดหาปัจจัยการผลิตให้แก่แรงงาน และกำไรคือรางวัลตอบแทนสำหรับบทบาทดังกล่าวนั้น ไม่มีมูลความจริงแต่อย่างใด

สิ่งที่นายทุนครอบครองอยู่จริงๆ มีเพียงสิทธิ์เรียกร้องในรูปแบบกระดาษหรือข้อมูลดิจิทัล (paper or digital claims on the right) อันเป็นสิทธิ์ในการจัดสรรปัจจัยการผลิตและทรัพยากรวัตถุดิบเท่านั้น ส่วนทรัพยากรจริงๆ ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นปัจจัยการผลิตหรือวัตถุดิบ ล้วนเป็นผลผลิตจากแรงงานของมนุษย์ที่ลงมือจัดการกับสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้ทั้งสิ้น

ประเด็นที่แท้จริงที่ต้องตั้งคำถามคือความชอบธรรมของกระบวนการที่ทำให้นายทุนได้มาซึ่งสิทธิ์เรียกร้องในรูปกระดาษหรือดิจิทัลเหล่านี้ และกระบวนการที่ทำให้แรงงานตกอยู่ในสภาวะพึ่งพิงสิทธิ์ดังกล่าว เหตุใดแรงงานจึงไม่สามารถรวมกลุ่มกันลงมือจัดการกับทรัพยากรที่ธรรมชาติมอบให้ แลกเปลี่ยนกระแสทรัพยากรระหว่างกัน และใช้หน่วยทางบัญชีอย่างง่ายๆ เพื่อติดตามยอดคงค้างและภาระหนี้สินระหว่างกันได้เอง เหตุใดพวกเขาจึงต้องง้อผู้ที่กุมอำนาจเหนือสิทธิ์เรียกร้องในจินตนาการเหล่านี้อยู่

เหตุใดนายทุนจึงสามารถแทรกตัวเข้ามาขวางกั้นระหว่างกลุ่มแรงงานด้วยกัน และสร้างภาพลวงตาว่าตนกำลัง  “มอบ” บางสิ่งให้ ทั้งที่ในความเป็นจริง พวกเขาเพียงแต่นั่งเฝ้าด่านเก็บค่าผ่านทาง

ปัญหาอยู่ที่ความเชื่อผิดๆ ที่ว่าเงินคือ “สิ่งของ” (thing) ชนิดหนึ่ง เสมือนสินค้าโภคภัณฑ์ที่มีตัวตนและมูลค่าในตัวเองอย่างเป็นอิสระ ทั้งที่แท้จริงแล้วเงินเป็นเพียงหน่วยวัดอย่างหนึ่งไม่ต่างจากนิ้วหรือปอนด์ ระบบเงินและสินเชื่อที่เราใช้อยู่ในปัจจุบันสร้างขึ้นบนมายาคติที่ว่า คนบางชนชั้นจำเป็นต้องสะสมสิทธิ์เรียกร้องในรูปกระดาษให้ได้มากพอ แล้วจึง “ปล่อยกู้” (lend) สินเชื่อ “โดยอิงกับ” (against) สิทธิ์เหล่านั้น ซึ่งถือเป็น “บริการ” ที่พวกเขาอ้างสิทธิ์เรียกเก็บค่าตอบแทนได้

ความเชื่อนี้ไร้สาระไม่ต่างจากการที่ช่างไม้ต้องออกไปหาคนที่ครอบครองกองนิ้ว (pile of inches) สักคนให้ได้ก่อน เพื่อขอยืมหน่วยวัดมาใช้ตัดไม้และสร้างสิ่งของ ลองนึกดูว่าทรัพยากรจะสูญเปล่าเพียงใด การผลิตจะสะดุดหยุดลงเพียงใด หากสภาพอันพิลึกพิลั่นเช่นนี้เกิดขึ้นจริง ลองคิดดูว่าบ้านเรือนจะถูกทิ้งให้สร้างไม่เสร็จไปกี่หลัง อาหารจะถูกทิ้งให้เน่าเสียไปเท่าไร หากก่อนที่ช่างไม้จะแล่ไม้ได้สักแผ่น หรือก่อนที่คนขายเนื้อจะชั่งน้ำหนักเนื้อได้สักชิ้น พวกเขาต้องไปกราบง้อเจ้าของคลังนิ้วหรือคลังปอนด์ (supply of inches or pounds) และยอมจ่ายส่วยจ่ายบรรณาการเสียก่อน

ระบบเช่นนี้จะก่อให้เกิดชนชั้นหนึ่งซึ่งมีรายได้จากส่วยที่เรียกเก็บ อันเป็นรางวัลตอบแทนสำหรับ “บริการทางการผลิต” (productive service) อันเกิดจากการยอมเปิดทางให้การผลิตดำเนินไปได้ มูลค่าการใช้สอยมหาศาลจะไม่ถูกสร้างขึ้น ทั้งที่ผู้ผลิตมีทั้งแรงงานและวัตถุดิบพร้อมอยู่ในมือ เพียงเพราะพวกเขาไม่มีเงินพอจะจ่ายค่านิ้วและค่าปอนด์ ส่วนเจ้าของนิ้วและปอนด์ก็จะนำรายได้ที่ได้มาไปกว้านซื้อนิ้วและปอนด์เพิ่มขึ้นอีก ทำให้ความเป็นเจ้าของหน่วยวัดทั้งสองกระจุกตัวเข้าไปอีก เพื่อจะได้ขึ้นราคาค่าส่วยให้สูงขึ้นและสูงขึ้น จะมีกองสะสมนิ้วและปอนด์มหึมาเกินกว่าจะนำไปใช้ประโยชน์ได้ทั้งหมด ขณะที่แรงงานและทรัพยากรวัตถุดิบจำนวนพอๆ กันต้องนอนเกลือกกลิ้งอยู่เปล่าๆ เพราะผู้ผลิตไม่มีกำลังซื้อนิ้วและปอนด์มาพอกับที่จำเป็นต้องใช้งาน

นี่คือโลกที่เราอาศัยอยู่.

C4SS relies entirely on donations. If you want to see more translations like this, please consider supporting us. Click here to see how

El último éxito en publicación trans es A Short History of Trans Misogyny de Jules Gill-Peterson. Publicado en tiempos de reacción global contra los derechos trans, una coalición que reúne a figuras tan variadas como J.K. Rowling y Javier Milei, propone analizar los orígenes de un mundo en el que el odio a la transfeminidad se ha vuelto asombrosamente útil. Y parece que muchos estan de acuerdo en que lo logró, ya que la solapa del libro incluye elogios de lumbreras como Torrey Peters, Shon Faye y Susan Stryker. Gill-Peterson tiene el crédito, de intentar enmarcar la transmisoginia en la longue durée, contextualizando los pánicos morales transmisóginos de principios del siglo XXI a través de una historia de la violencia colonial, centrándose particularmente en los EUA antebellum.

Irónica y desafortunadamente, cuando ella se digna a mirar al Sur Global -particularmente América Latina – se involucra en un peculiar juego de borrado y romantización, subestimando los problemas muy reales que enfrentan las personas transfemeninas fuera del núcleo imperial mientras idealiza sus modos de vida. Su conclusión, parafraseando a Edward Said, implica una forma de enfrentarse a América Latina basada en el lugar especial de América Latina en la experiencia norteamericana: una fuente de fantasías de liberación sexual más que una región enorme y extremadamente diversa con su propia compleja historia.

Los problemas empiezan temprano -Gill-Peterson inicia su análisis del imperialismo y la transmisoginia no con la conquista española y portuguesa de las Américas, sino alrededor de la época de la Rebelión India de 1857- tres décadas completas después del colapso del Imperio español, lo que constituye un borrado de la violencia colonial anti-trans en todo lo que ahora se conoce como América Latina. “Una nueva relación entre los hombres y la trans feminidad estaba tomando forma”, escribe sobre la violencia imperial del siglo XIX, como si no hubiera tomado forma ya siglos antes en gran parte del mundo que ella elige ignorar. No se habría necesitado investigación de archivo aquí: incluso en un texto de nivel de pregrado como La Verdadera Historia de la Conquista de la Nueva España de Bernal Díaz del Castillo, hay innumerables referencias escandalizadas a la “sodomía” mesoamericana y relatos de los intentos de los conquistadores de acabar con las prácticas sexuales bajo ese paraguas, “porque tenian muchachos vestidos en hábito de mujeres que andaban á ganar en aquel maldito oficio”. Esa violencia transmisógina continuó a lo largo de la era colonial; uno de los casos más famosos es el de Cotita de la Encarnación, una travesti afro-mexicana que fue torturada y quemada en la hoguera en la Ciudad de México en 1658 y cuya historia incluso fue inmortalizada en un cuento de Camila Sosa, Soy una tonta por quererte. Dada su romanticización de la identidad travesti, uno asumiría que ha leído a Camila Sosa, pero esa suposición puede ser incorrecta.

La falta de familiaridad con la literatura fuera del Norte Global es constante a lo largo del libro, desmintiendo su pretensión de historia global. En la introducción, ella intenta examinar el tema de por qué la misoginia tan a menudo se vuelve mortal sin citar una sola feminista latinoamericana, a pesar de que el feminicidio y las condiciones estructurales que lo hacen posible son quizás el tema más teorizado en los feminismos de la región. Pese o quizá por esa ignorancia, la conclusión del libro es una descripción chocantemente orientalista de las travestis sudamericanas. Es particularmente perverso que solo encuentre romance después de borrar sistemáticamente la violencia anti-trans endémica de la región, quizás la más peligrosa del mundo para las personas transfemeninas. Para Gill-Peterson, las travestis son almas bellas en el sentido hegeliano, libres de cualquier compromiso con el capitalismo, el estado o la asimilación heteronormativa. Mientras elogia el concepto de la activista travesti argentina Marlene Wayar de organización “suficientemente buena”, que abraza la practicidad y la imperfección, no logra entender las formas “suficientemente buenas” de organizarse, bajo condiciones más duras que las de la Costa Este de los Estados Unidos, podrían llevar a unirse a un partido político izquierdista o aliarse con organizaciones feministas radicales “anti-trata”.

Como escribió la filósofa transfeminista mexicana Siobhan Guerrero Mc Manus, los transfeminismos latinoamericanos son “radicalmente heterogéneos […] si examinamos sus variadas posiciones sobre temas como el sujeto político del transfeminismo, el lugar de enunciación desde el que se hacen las demandas y, finalmente, una serie de temas conectados con el trabajo sexual, el sistema penitenciario, la migración, la violencia y la justicia, tanto en el sentido redistributivo y económico como en términos de restaurar y reparar el daño hecho a las poblaciones trans”. En América Latina, hay activistas trans que luchan por la abolición del sistema penitenciario y activistas trans que presionan por penas de prisión más duras como solución al problema del transfemicidio. Hay activistas trans aliadas con feministas radicales contra las trabajadoras sexuales y activistas trans aliadas con las trabajadoras sexuales contra las feministas radicales; las que se unieron a partidos políticos para asegurar reformas y las que apostaron por un anti-asimilacionismo radical y se involucran en el activismo callejero; transmedicalistas y mutantes de género. En una palabra, las personas trans latinoamericanas son personas, en toda su diversidad, capaces de triunfos y tropiezos por igual.

Todas esas diferencias son suavizadas por Gill-Peterson, que en su lugar ha encontrado un sujeto idealizado y homogéneo que responde más a sus preocupaciones sobre la política queer de EUA que a cualquiera de las crisis políticas de América Latina y el papel de los movimientos anti-género en precipitarlas; la historia dictatorial de la región y la actual ola de victorias electorales de populistas de derecha están completamente ausentes en su libro. Si su libro critica con razón la romanticización y exotización de las mujeres trans negras, escribiendo que son “idealizadas políticamente por aquellos que no las conocen… a menudo reclamadas incómodamente por aquellos que buscan guía en el pasado”, parece inconsciente de la ironía de que hace lo mismo con las travestis, de que espera que su “mera presencia… salte a la buena política”.

La segunda ironía aquí es que hay mucho que las personas trans del Norte Global pueden aprender de las travestis — pero menos en términos de identidad que de sus logros políticos. Contrario a la imagen radicalmente anti-asimilacionista que Gill-Peterson pinta del movimiento travesti/trans de Argentina, Argentina históricamente había estado a la vanguardia en la obtención de derechos para la comunidad, un estatus que mantuvo desde que se convirtió en el primer país en permitir el reconocimiento legal de las identidades trans mediante la autoidentificación hasta que todo se vino abajo cuando la extrema derecha asumió el poder hace un par de meses. Podemos aprender de la Escuela Popular Travesti/Trans Mocha Celis, un proyecto de educación popular dirigido a la comunidad, o de la Ley de Cupo Laboral Travesti-Trans, una iniciativa del gobierno de Fernández que reservaba el 1% de los empleos del sector público para las personas trans y proveía incentivos para que el sector privado lo hiciera, haciendo una enorme diferencia en la vida de las personas trans de clase trabajadora — dos años después de su aprobación, el número de personas trans empleadas por el sector público aumentó en un 900%, aunque este progreso desde entonces se ha deshecho a través de despidos masivos de trabajadores travesti/trans del sector público por parte del gobierno de Milei.

Otra iniciativa involucró reparaciones para travestis y mujeres trans que habían sobrevivido a la represión de disidentes sexuales y de género bajo la junta militar respaldada por la CIA, una represión que continuó durante la transición democrática ya que la democracia burguesa que emergió del colapso de la junta conservó sus leyes que criminalizaban a las personas trans. Todas esas iniciativas fueron  resultado de la organización y la militancia política, una lección de la que cualquiera en el mundo puede aprender. Sin embargo, es difícil ver cómo la identidad travesti puede exportarse sin simplemente convertirse en una pose hipster de ver quién es el más subversivo y transgresor, sin hacer nada por la comunidad en su conjunto.

También debemos reconocer sus errores. Uno de los mayores tropiezos del movimiento travesti/trans argentino ha sido su vergonzosa colaboración con feministas radicales excluyentes de trabajadoras sexuales, una alianza que socava la posición material de innumerables travestis y mujeres trans precarizadas. En un momento, Gill-Peterson cita aprobatoriamente a Marlene Wayar por su postura anti-asimilacionista sin mencionar su abolicionismo del trabajo sexual, que la ha llevado a firmar cartas abiertas oponiéndose a la despenalización del trabajo sexual junto con organizaciones como la Coalición Contra la Trata de Mujeres en América Latina y el Caribe (CATWLAC), una organización afiliada de la alianza global transfóbica conocida como Women’s Declaration International (WDI) y cuya tesorera (y ex codirectora) no es otra que la Ur-TERF Janice Raymond.

Otra vez, la complejidad de la política trans en América Latina parece escapársele a Gill-Peterson, aunque dudo que pierda mucho sueño por ello, ya que su conclusión ofrece la fantasía orientalista de una política travesti perfecta que viene a redimir los pecados asimilacionistas del Norte Global. Esto quizás explica por qué palabras y frases perfectamente traducibles al inglés como “precarización”, “coexistencia” o “suficientemente bueno” a menudo se dejan en español, como un turista probando palabras en el idioma local — ayuda a exotizar a los sujetos subalternos.

En este momento de crisis global para las comunidades transfemeninas, merecemos una historia de la transmisoginia, pero merecemos también algo mejor que esto. Merecemos una de alcance global, que tome las tragedias y los triunfos del Sur Global en serio por derecho propio, en lugar de funcionar como un mero contrapunto a los conflictos internos de las comunidades trans en el Norte Global. Merecemos un libro que pueda mirar a las personas trans en el Sur Global y “hablar con ellas y bajarlas del pedestal de la idealización, que es otra forma de quitarles la humanidad”, como escribió la novelista trans española Alana S. Portero en su excelente debut La mala costumbre. Merecemos un enfoque en las formas de organización política para poder luchar como comunidad, en vez de en cuestiones identitarias. Merecemos revolución, en vez de romance.

Si te ha gustado este articulo y quieres apoyar a esta comunidad, puedes donar a través de este link: https://c4ss.org/apoyo

Per gli storici, il colpo di stato del 1962 fu solo un colpo di mano di un generale assetato di potere. Ma l’attuale impossibilità di cambiare politica e la trasformazione delle forze armate in classe “clientelare”,affondano le proprie radici in questi sette decenni di crescita del potere burocratico e degli interessi economici: tutto inizia proprio allora. Per capire l’attuale situazione politica, bisogna capire come mai, in questo lasso di tempo, il potere militare è riuscito ad incastonarsi nel cuore economico e amministrativo del paese.

Il Consiglio Unitario della Sinistra

Il Consiglio unitario della sinistra nacque pochi mesi dopo l’indipendenza, il sedici luglio 1948, con l’obiettivo di creare un’intesa reciproca tra i marxisti-leninisti del Partito comunista birmano e i socialdemocratici del Partito socialista, dato che i primi volevano uno stato autoritario monopartitico marxista-leninista mentre i secondi proponevano una politica socialdemocratica multipartitica parlamentare.

Del consiglio facevano parte persone di sinistra provenienti dalle forze armate, dal Partito socialdemocratico e dall’Organizzazione popolare volontaria, nonché marxisti-leninisti di varie entità politiche. Presidente era Ne Win, ex membro del Partito comunista birmano, poi divenuto primo dittatore di Myanmar con i colpi di stato del 1958 e 1962, mentre Thein Pe Myint, terzo segretario generale del partito comunista, ricopriva la carica di segretario generale. Thein Pe Myint, assieme ad alcuni membri del consiglio, attorno al mese di agosto del 1948, appena otto mesi dopo l’indipendenza, esortò Ne Win a fare un colpo di stato e formare un governo socialista di coalizione. Ne Win rifiutò.

Defence Services Institute

L’Istituto (DSI) nasce attorno al 1951 per fornire servizi senza fini di lucro: dalle mense a forme di “assistenza sociale” volte a sollevare il morale dei militari durante le rivolte interne del periodo post-indipendenza. In seguito ci fu il tentativo, da parte di una fazione della burocrazia militare, di prendere il controllo dell’economia. Sotto la guida del generale di brigata Aung Gyi, l’istituto si allargò notevolmente al settore civile, diventando l’impresa più grande e potente del paese.

Ma una trasformazione profonda avvenne solo con il primo colpo di stato nella storia birmana, quando il generale Ne Win, durante il governo provvisorio tra il 1958 e il 1960, prese il potere e lo mantenne fino alle elezioni del 1960. Da notare che Ne Win, inizialmente riluttante a effettuare un colpo di stato, con l’istituzione del DSI fu attratto dall’idea di diventare il leader della nazione.

L’istituto si ingrandì al punto che alla fine degli anni Cinquanta era una multinazionale con attività in settori vitali come il manifatturiero, le banche, i trasporti marittimi e le costruzioni. Partendo da attività divenute famose, come la Burma Five Star Line e la Strand Hotel, l’organizzazione crebbe fino a controllare i settori infrastrutturale e ambientale di Myanmar.

Burma Economic Development Corporation (BEDC)

Dopo le elezioni del 1960, U Nu, tornato al potere, cercò di arginare il potere economico dell’emergente classe burocratica militare. Per reazione, nel 1961 i militari trasformarono il Defence Services Institute nella Burma Economic Development Corporation, una mossa che mirava a schermare le attività economiche dei militari istituzionalizzandole.

Le attività della società andavano dall’import-export alle librerie fino ai bar e le liquorerie. Queste attività si saldarono con il potere del “Partito Socialista Birmano”, in cui militavano molti dei politici potenti, creando così un massiccio apparato burocratico. L’impresa era di proprietà delle forze armate, così che il potere armato adibito alla difesa della nazione ora cominciava a prendere in mano anche il potere economico. Gli ufficiali che guidavano la Società per lo Sviluppo Economico diventarono “tuttologi”, sfoggiarono competenze che dal campo militare si allargavano, senza che nessuno glielo avesse chiesto, alla politica, l’economia e il sociale. In ambito sociale cominciarono a diffondere, citando l’esempio del Giappone, l’ideologia secondo la quale alla comunità militare erano riservati privilegi particolari. L’Istituto e la BEDC sono considerati gli apripista, la fase embrionale del sogno di guidare l’economia nazionale.

La via birmana al socialismo

Il generale Ne Win, che nel 1948 si era rifiutato di eseguire un colpo di stato su richiesta del Consiglio Unitario della Sinistra, dopo l’esperienza con il governo ad interim manifestò interesse a guidare la nazione. Ne Win condusse il golpe nel 1962, dopo aver fondato il “Consiglio Rivoluzionario”, in seguito divenuto partito politico con il nome di “Partito del Programma Socialista della Birmania” con un programma economico definito la “via birmana al socialismo”. Fu così che la burocrazia militare arrivò a dominare, nonostante i problemi interni, la politica, l’economia e diversi altri settori. In nome di questa “via birmana al socialismo”, furono nazionalizzate anche le piccole imprese private.

Tutto, dalle librerie ai negozi di bevande alcoliche, diventò proprietà dello stato, il quale a sua volta era sostanzialmente proprietà del Partito del Programma Socialista, e quest’ultimo era dominato dall’intera classe burocratica militare guidata da U Ne Win e alcuni dei suoi seguaci.

Union of Myanmar Economic Holdings Limited

Dopo il 1988, mentre declinava il Partito Socialista, con l’annuncio numero 7/90 nacque la Union of Myanmar Economic Holdings Limited (UMEHL). Si trattava a prima vista di una delle tante imprese messe su dal governo militare per fare profitti con la piccola industria e il commercio. Ma la quota “governativa” faceva capo ufficialmente al “Direttore degli approvvigionamenti del Ministero della difesa”. Il che significava che, tramite il governo, i militari controllavano la società al 100%. La quota del 40% del governo fu acquisita con un prestito della banca centrale mentre il restante 60% veniva dalla comunità militare.

Per mantenere il dominio finanziario, i militari si servirono della loro enorme influenza per ottenere prestiti bancari senza controlli grazie a ex ufficiali piazzati ai vertici bancari, e per trattenere quote dalla busta paga dei soldati. Il sistematico abuso di potere faceva sì che né i controlli istituzionali né il dissenso interno potessero evitare l’arricchimento dei burocrati militari con denaro pubblico e privato. Grazie a questi finanziamenti, l’UMEHL acquisì il monopolio in tutta una serie di attività, dall’esportazione di beni di consumo alla gioielleria, i prodotti agricoli, il legname e la gomma, oltre all’importazione di alimentari e auto grazie al controllo di almeno settantasette aziende, più nove controllate e sette consociate. L’UMEHL inoltre non pagava tasse sulle attività commerciali e sui profitti, dato che a possedere quote erano solo le unità militari, i militari in servizio attivo e pensionati e le associazioni di veterani.

Ai tempi della Lega Nazionale per la Democrazia, il primo governo eletto democraticamente in Myanmar dagli anni Sessanta, l’UMEHL privatizzò le sue operazioni e cambiò il proprio nome in MEHL per evitare che i profitti finissero nel bilancio nazionale e scansare i controlli da parte delle istituzioni civili.

La Myanmar Economic Corporation

Parallelamente alla Holding, troviamo la Myanmar Economic Corporation, una holding con attività nei settori minerario, manifatturiero e delle telecomunicazioni, a cui si aggiungono imprese che forniscono risorse naturali alle forze armate e fabbriche che producono beni per uso militare. Nel 2009 la holding possedeva ventuno fabbriche, tra cui quattro per la lavorazione dell’acciaio, una banca, un cementificio, e le assicurazioni in regime di monopolio.

Una sua consociata, la Star High Public Company, possiede il 28% di Mytel, una delle più importanti società di telecomunicazioni in joint venture con Viettel, multinazionale pubblica vietnamita delle telecomunicazioni guidata dal Partito comunista del Vietnam.

Oggi

Grazie al mantenimento del potere della burocrazia militare, i dittatori militari e i loro compagni della burocrazia militare sono riusciti a imporre il proprio dominio su tutti i settori. Chiunque cerchi un cambiamento, o anche solo un vantaggio personale, deve sempre fare riferimento ad un burocrate militare. La burocrazia militare è diventata l’élite del clientelismo, con le tasse e i fondi statali trasformati in fondi privati, è così che si sono elevati al di sopra degli altri, elargendo diritti economici esclusivi ai propri parenti e creando così una rete di potenti tycoon. Il dirottamento sistematico di risorse pubbliche ha permesso loro di consolidare il controllo sull’economia nazionale attraverso una rete multigenerazionale di parenti e amici.

Sapendo che il passaggio ad una gestione democratica, con la prevalenza dell’economia di mercato, porrebbe fine ai privilegi sistemici che traggono profitto dall’economia statalizzata, la burocrazia militare ha cominciato una lotta per il potere culminata nel golpe del 2021. Quest’ultimo ha innescato la Rivoluzione di primavera, che ha unito le classi del paese nel tentativo di rovesciare la classe burocratica militare e le loro clientele.

Le nostre traduzioni sono finanziate interamente da donazioni. Se vi piace quello che scriviamo, siete invitati a contribuire. Trovate le istruzioni su come fare nella pagina Sostieni C4SS: https://c4ss.org/sostieni-c4ss.

၁၉၆၂ ခုနှစ် အာဏာသိမ်းမှုကို သမိုင်းတွင် အာဏာမက်မောသော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ ရုတ်တရက် အာဏာလုယူမှုအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်လေ့ရှိကြသော်လည်း၊ စစ်တပ်အနေဖြင့် ယနေ့တိုင် နိုင်ငံရေးမှ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေခြင်းနှင့် စစ်ဗျူရိုကရက်လူတန်းစားမှသည် အထက်တန်းလွှာ “ခရိုနီ” လူတန်းစားအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခြင်းတို့မှာ ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များကတည်းက စတင်ခဲ့သော ၎င်းတို့၏ ဗျူရိုကရက်တစ်အာဏာနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးအမြတ် ခုနစ်ဆယ်ကျော် သက်တမ်းရင့် အမြစ်တွယ်မှုများတွင် အခြေခံလျက်ရှိသည်။ လက်ရှိနိုင်ငံရေးအခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်မှာ စစ်တပ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၇၀ အတွင်း နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားဗဟိုချက်မတွင် မည်သို့ပုံစံဖြင့် အခိုင်အမာ ကိန်းဝပ်ခဲ့သည်ကို လေ့လာဆန်းစစ်ရန် လိုအပ်သည်။

လက်ဝဲညီညွတ်ရေးကောင်စီ

လွတ်လပ်ရေးရရှိပြီး လပိုင်းအကြာ ၁၉၄၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် “လက်ဝဲညီညွတ်ရေးကောင်စီ” ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ပါတီအာဏာရှင်စနစ် တည်ထောင်လိုသော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီမှ မာ့က်စ်-လီနင်ဝါဒီများနှင့် ပါတီစုံဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ကာကွယ်သော ဗမာပြည်ဆိုရှယ်လစ်ပါတီမှ ဆိုရှယ်ဒီမိုကရက်များအကြား ရန်လိုသောဆက်ဆံရေးကို ညှိနှိုင်းရန်ဖြစ်သည်။

အဆိုပါကောင်စီတွင် စစ်ဘက်မှ လက်ဝဲသမားများ၊ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီဝင်များ၊ ပြည်သူ့ရဲဘော်အဖွဲ့နှင့် လက်ဝဲအင်အားစုများ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၅၈ နှင့် ၁၉၆၂ ခုနှစ်များတွင် အာဏာသိမ်းခဲ့သော ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီဝင်ဟောင်း ဦးနေဝင်း သည် လက်ဝဲညီညွတ်ရေးကောင်စီ၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့ပြီး၊ ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ တတိယမြောက် အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး ဦးသိန်းဖေမြင့် က အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဦးသိန်းဖေမြင့်နှင့် အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် ၁၉၄၈ ခုနှစ် ဩဂုတ်လတွင်ပင် ဦးနေဝင်းအား အာဏာသိမ်း၍ ဆိုရှယ်လစ်ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ ဖွဲ့စည်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသော်လည်း ထိုစဉ်က ဦးနေဝင်းက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း (DSI)

၁၉၅၁ ခုနှစ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်သည်များအတွက် အမြတ်မယူသော စစ်တပ်သုံး ကုန်စုံဆိုင်လုပ်ငန်းနှင့် စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး “လူမှုဖူလုံရေး” လုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် DSI ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နောင်တွင် ၎င်းသည် စစ်ဗျူရိုကရက်တစ်စုမှ စီးပွားရေးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဗိုလ်မှူးချုပ် အောင်ကြီး ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် DSI သည် ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍသို့ သိသိသာသာ နယ်ချဲ့လာပြီး နိုင်ငံ၏ အင်အားအကောင်းဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

DSI ၏ အလှည့်အပြောင်းမှာ ၁၉၅၈ ခုနှစ်မှ ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်အထိ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း တက်လာသော “အိမ်စောင့်အစိုးရ” လက်ထက်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က အာဏာသိမ်းရန် ငြင်းဆိုခဲ့သော ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းသည် DSI တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ဖြစ်ရန် စိတ်အားထက်သန်လာခြင်းမှာ မှတ်သားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ၁၉၅၀ ပြည့်လွန်နှစ်များနှောင်းပိုင်းတွင် DSI သည် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု၊ ဘဏ်လုပ်ငန်း၊ သင်္ဘောလုပ်ငန်းနှင့် ဆောက်လုပ်ရေး စသည့် အဓိကလုပ်ငန်းကဏ္ဍများအထိ ကျယ်ပြန့်လာပြီး မြန်မာနိုင်ငံ၏ အခြေခံအဆောက်အအုံနှင့် စီးပွားရေးဝန်းကျင်ကို ထိန်းချုပ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

မြန်မာ့စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကော်ပိုရေးရှင်း (BEDC)

၁၉၆၀ ရွေးကောက်ပွဲအပြီး ဦးနု အာဏာပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ စစ်ဗျူရိုကရက်လူတန်းစား၏ စီးပွားရေးဩဇာကို ဟန့်တားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တပ်က DSI ကို ၁၉၆၁ ခုနှစ်တွင် BEDC အဖြစ် ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်မှာ စစ်တပ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဥပဒေကြောင်းအရ အကာအကွယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

BEDC ၏ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ သွင်းကုန်ထုတ်ကုန်လုပ်ငန်းများမှသည် စာအုပ်ဆိုင်နှင့် အရက်ဆိုင်များအထိ ကျယ်ပြန့်ခဲ့သည်။ ဤလုပ်ငန်းများသည် ထိုစဉ်က အာဏာရှိသော “ဗမာပြည်ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ” အတွင်းရှိ အင်အားစုများနှင့် ပူးပေါင်းမိသွားပြီး ကြီးမားသော ဗျူရိုကရက်ယန္တရားကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နိုင်ငံကို ကာကွယ်ရမည့် စစ်တပ်သည် စီးပွားရေးကိုပါ လက်ဝါးကြီးအုပ်လာခဲ့သည်။ BEDC မှ အရာရှိများသည် စစ်ရေးအပြင် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် လူမှုရေးကဏ္ဍများတွင်ပါ “အားလုံးသိ၊ အားလုံးတတ်” ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာကြပြီး၊ စစ်တပ်အသိုင်းအဝိုင်းသည် အထူးအခွင့်အရေးများ ရသင့်သည်ဟူသော အယူဝါဒကို ရိုက်သွင်းခဲ့ကြသည်။

မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်

ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းသည် အိမ်စောင့်အစိုးရအတွေ့အကြုံ ရရှိပြီးနောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် “တော်လှန်ရေးကောင်စီ” ကို ဖွဲ့စည်း၍ အာဏာသိမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် တော်လှန်ရေးကောင်စီကို “မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီ (မဆလ)” အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ “မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်” အမည်ရှိ စီးပွားရေးစီမံကိန်းကို ချပြခဲ့သည်။ ဤစနစ်အောက်တွင် ပုဂ္ဂလိကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းငယ်များအထိ ပြည်သူပိုင်အသိမ်းခံခဲ့ရသည်။ နိုင်ငံအတွင်းရှိ လုပ်ငန်းအားလုံးကို နိုင်ငံတော် (သို့မဟုတ်) မဆလပါတီက ပိုင်ဆိုင်ပြီး၊ မဆလပါတီကိုမူ ဦးနေဝင်းဦးဆောင်သော စစ်ဗျူရိုကရက်လူတန်းစားက ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြန်မာ့စီးပွားရေးဦးပိုင်လီမိတက် (UMEHL)

၁၉၈၈ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း မဆလပါတီ ပြုတ်ကျသွားသောအခါ ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်တွင် ဦးပိုင် (UMEHL) ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စစ်အစိုးရက စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ရန် ထောင်ထားသော ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အစိုးရပိုင်ဆိုင်မှုအစုရှယ်ယာကို “ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပစ္စည်းဝယ်ယူမှုညွှန်ကြားရေးမှူးရုံး” အမည်ဖြင့် ထားရှိခြင်းကြောင့် စစ်တပ်က ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်သည် ၎င်းတို့၏ ဩဇာကိုသုံး၍ ဘဏ်များမှ အကန့်အသတ်မရှိ ချေးငွေယူခြင်းနှင့် သာမန်စစ်သည်များ၏ လစာထဲမှ ရှယ်ယာဖိုး အဓမ္မဖြတ်တောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ဘဏ္ဍာရေးအင်အားကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဦးပိုင်သည် လူသုံးကုန်၊ ကျောက်မျက်၊ သစ်၊ ရာဘာ စသည့် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံတွင် လက်ဝါးကြီးအုပ်ခဲ့သည်။ ဒီမိုကရေစီအစိုးရလက်ထက်တွင် အရပ်ဘက်မှ စစ်ဆေးမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် “အစိုးရ” အမည်ကိုဖြုတ်၍ MEHL အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အကျိုးအမြတ်များကို နိုင်ငံတော်ဘတ်ဂျက်သို့ မဝင်ရောက်အောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

မြန်မာ့စီးပွားရေးကော်ပိုရေးရှင်း (MEC)

ဦးပိုင်နှင့်အပြိုင် MEC ကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့ပြီး သတ္တုတွင်း၊ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ဆက်သွယ်ရေးကဏ္ဍများတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်တွင် MEC လက်အောက်၌ စက်ရုံပေါင်း ၂၁ ရုံ ရှိခဲ့သည်။ MEC ၏ လက်အောက်ခံ Star High ကုမ္ပဏီသည် ဗီယက်နမ်ကွန်မြူနစ်ပါတီလက်အောက်ရှိ ဗီယက်နမ်နိုင်ငံပိုင် Viettel နှင့်ပေါင်း၍ Mytel ၏ ရှယ်ယာ ၂၈ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

အကျိုးဆက်များ

စစ်ဗျူရိုကရက်ယန္တရားကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် စစ်အာဏာရှင်များသည် ကဏ္ဍတိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာကို ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာကဲ့သို့ သဘောထားကာ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို လုပ်ပိုင်ခွင့်များ ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် “ခရိုနီ” လူတန်းစားကို မွေးထုတ်ခဲ့သည်။

ဈေးကွက်စီးပွားရေးစနစ်နှင့် ဒီမိုကရေစီသို့ ကူးပြောင်းသွားပါက ၎င်းတို့၏ အထူးအခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စစ်ဗျူရိုကရက်များသည် အသည်းအသန် ခုခံခဲ့ကြပြီး၊ ထိုရလဒ်သည် ၂၀၂၁ ခုနှစ် အာဏာသိမ်းမှုသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ဤနောက်ဆုံးအကြိမ် အာဏာသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် နွေဦးတော်လှန်ရေးကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့ကာ စစ်ဗျူရိုကရက်လူတန်းစားနှင့် ခရိုနီစနစ်ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားရန် လူထုတစ်ရပ်လုံးက စုပေါင်းတိုက်ပွဲဝင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

C4SS relies entirely on donations. If you want to see more translations like this, please consider supporting us. Click here to see how

นนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งร้อยปีของเมอร์เรย์ รอธบาร์ด (Murray Rothbard)

มีคนเขียนถึงมรดกของรอธบาร์ดต่ออิสรเสรีนิยมโดยทั่วไปไว้มากแล้ว แต่เขามีคุณูปการอย่างไรต่ออิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้ายบ้าง

มรดกของรอธบาร์ด? ต่ออิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้าย? นักอิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้ายและนักรอธบาร์ดนิยมส่วนใหญ่คงจะผงะเมื่อเห็นคำถามนี้ รอธบาร์ดมักถูกมองว่าเป็นตัวร้ายหรือไม่ก็ฮีโร่ฝ่ายขวา ซึ่งหลายครั้งการจัดหมวดหมู่เช่นนี้ก็มีเหตุผลของมันอยู่ เพียงแต่เรื่องราวจริงๆ ซับซ้อนกว่านั้นมาก คนส่วนใหญ่มักมองข้ามแนวโน้มแบบฝ่ายซ้ายในความคิดของรอธบาร์ด ซึ่งเห็นได้ชัดที่สุดในช่วงที่เขาเข้าร่วมขบวนการซ้ายใหม่ช่วงสั้นๆ แต่ก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ช่วงเวลานั้นแต่อย่างใด ด้วยสปิริตของการตรวจสอบอุดมการณ์ของนักคิดตามขนบอิสรเสรีนิยมด้วยแว่นแบบอิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้าย ผมจึงขอเสนอการตรวจสอบมรดกทางความคิดของรอธบาร์ดดังต่อไปนี้

ผมจะเริ่มต้นด้วยด้านที่คุ้นเคยกันมากกว่า นั่นคือมรดกแบบฝ่ายขวา รอธบาร์ด:

• มองว่าแนวคิดเสมอภาคนิยม (egalitarianism) คือการกบฏต่อธรรมชาติ (และเห็นว่าเราควรต่อต้านการกบฏดังกล่าว)

• มีส่วนบุกเบิกอนาธิปไตยสายทุนนิยมอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก

• มีทัศนคติเหยียดเชื้อชาติและสนับสนุน “วิทยาศาสตร์เชิงเชื้อชาติ” (racialist science)

• มีทัศนคติเหยียดเพศ และอธิบายว่าขบวนการสตรีนิยมเกิดจากผู้หญิงที่เกลียดชังผู้ชายหรือเกลียดชังตัวเอง

• มองข้ามประเด็นเรื่องการกีดกันรักต่างเพศ การเหยียดคนพิการ การเหยียดอายุ และ “วาทกรรมเหยื่อ” (victimologies) รูปแบบอื่นๆ

• เรียกร้องให้ปลดโซ่ตรวนตำรวจ บังคับขับไล่คนไร้บ้านออกจากท้องถนน และเผยแพร่ศีลธรรมคริสเตียนแบบอนุรักษนิยม แม้ตัวเองจะเป็นผู้ไม่เชื่อพระเจ้า

• สนับสนุนการใช้การทรมาน (โดยดูเหมือนจำกัดอยู่แค่เพื่อสกัดข้อมูลจากผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม และให้ดำเนินคดีผู้ทรมานบุคคลที่ต่อมาพบว่าบริสุทธิ์อย่างเหมาะสม)

• แก้ต่างให้กับฝ่ายสมาพันธรัฐและนาซี

• สนับสนุนสตรอม เธอร์มอนด์ (Strom Thurmond) และแพต บูแคนัน (Pat Buchanan)

• ช่วยวางยุทธศาสตร์แบบพาลีโอ (paleo strategy) อันเป็นกระแสหนึ่งของการผสานอุดมการณ์ที่กลายมาเป็นส่วนสำคัญของขบวนการอิสรเสรีนิยม

ใช่ น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้เป็นความจริง แต่นั่นยังไม่ใช่ภาพทั้งหมดอยู่ดี เพราะรอธบาร์ดมีอีกด้านหนึ่งที่ไม่ควรถูกมองข้าม เขายัง:

• ปกป้องสิทธิแบบอิสรเสรีนิยมและหลักการไม่รุกรานบนฐานของความเสมอภาค (โดยมองว่านี่คือจริยธรรมเดียวที่สามารถเป็นสากลได้อย่างแท้จริงซึ่งผู้ที่เท่าเทียมกันทางศีลธรรมสามารถปฏิบัติได้)

• หยิบยืมแนวความคิดจำนวนมากจากนักสังคมนิยมตลาดเสรีอย่างเบนจามิน ทักเกอร์ (Benjamin Tucker) และไลแซนเดอร์ สปูนเนอร์ (Lysander Spooner)

• สนับสนุนการชดเชยแก่อดีตทาส (ต่างจากเสรีนิยมหลายคนที่เฉยเมยต่อความอยุติธรรมทางประวัติศาสตร์ รอธบาร์ดให้ความสำคัญกับการแก้ไขกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินที่ได้มาโดยมิชอบอย่างจริงจัง ถึงขนาดอุทิศสามบทใน Ethics of Liberty ให้กับประเด็นนี้ เจสัน ไบแอสชี้ให้เห็นประเด็นนี้)

• สนับสนุนให้คนทำงานยึดปัจจัยการผลิตบางส่วน (ในกรณีที่กรรมสิทธิ์ในนามของนายทุนอิงอยู่กับเงินอุดหนุนจากรัฐมากเกินไป)

• ต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมและถือว่ากรรมสิทธิ์ที่เกิดจากการล่าอาณานิคมนั้นไม่มีความชอบธรรม

• มองว่าธุรกิจขนาดใหญ่ส่วนมากใหญ่โตได้เพราะอุปสรรคกีดกันการแข่งขันแบบพาณิชย์นิยมยุคใหม่

• สนับสนุนขบวนการพลังคนดำและกลุ่มต่อสู้อย่างแบล็กแพนเธอร์สในการต่อกรกับตำรวจและกลุ่มเคเคเค (ดู Grant Babcock’s “Murray Rothbard on the Struggle for Black Dignity and Equality” และ Thomas J. Webb’s “Murray Rothbard’s Black Nationalism”)

• ยืนหยัดสนับสนุนสิทธิ์การทำแท้งอย่างไม่สั่นคลอน

• อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และลูกว่าเป็นการต่อสู้ทางชนชั้นรูปแบบหนึ่ง และสนับสนุนสิทธิเด็ก (จนกระทั่งช่วงสองสามปีสุดท้ายของชีวิต ดู Charles Johnson’s “Rothbard against the Fugitive Child Act”)

• สนับสนุนการเปิดพรมแดนรับผู้อพยพอย่างเสรี (จนกระทั่งช่วงสองสามปีสุดท้ายของชีวิต)

• เป็นนักคิดเชิงวิภาษวิธี (มองเห็นความเชื่อมโยงระหว่างรัฐ เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมอย่างเป็นระบบ)

• วิจารณ์นิกสัน เรแกน แทตเชอร์ และปิโนเชต์อย่างรุนแรงในยุคที่อิสรเสรีนิยมจำนวนมากเลือกแก้ตัวให้ (หรือกระทั่งเชิดชู) บุคคลเหล่านั้น

• มองว่าอิสรเสรีนิยมและอนาธิปไตยควรถูกเข้าใจในฐานะอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายที่ต่อต้านระบบรัฐนิยม ลัทธิทหารนิยม และลำดับชั้นต่อสูงของฝ่ายขวา (ซึ่งเป็นจุดยืนสำคัญที่สะท้อนอยู่ในกระแสฟื้นฟูอิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้ายช่วงปลายทศวรรษ 2000 ถึงต้นทศวรรษ 2010 โดยเฉพาะใน Anthony Gregory’s “Carnage in the Middle of the Road” และ Roderick Long’s “Rothbard’s ‘Left and Right’: 40 Years Later”)

(บางประเด็นจัดหมวดหมู่ได้ยากกว่านั้น ในเรื่องทรัพย์สินทางปัญญา รอธบาร์ดคัดค้านสิทธิบัตรแต่สนับสนุนลิขสิทธิ์ในรูปแบบที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว ในเรื่องลัทธิคอมมิวนิสต์ เขาแก้ตัวให้เหมาและเช แต่ลัทธิคอมมิวนิสต์นั้นเข้าใจได้ดีที่สุดว่าเป็นอุดมการณ์ฝ่ายขวาที่ห่มคลุมด้วยภาษาฝ่ายซ้าย ในเรื่องยุทธศาสตร์การเมือง รอธบาร์ดดำเนินโครงการเปลี่ยนแปลงสังคมแบบเลนินนิสต์ซึ่งมีความเป็นซ้ายแค่เปลือกนอกเช่นเดียวกับการแก้ต่างให้ลัทธิคอมมิวนิสต์ ส่วนเรื่องการสนับสนุนให้การละเลยทอดทิ้งเด็กชอบด้วยกฎหมาย รอธบาร์ดผิดพลาดอย่างร้ายแรง ดู Roderick Long’s “Abortion, Abandonment, and Positive Rights” แต่ก็ไม่ใช่ความผิดพลาดที่จัดได้ชัดเจนว่าเป็นฝ่ายซ้ายหรือฝ่ายขวา)

ดังนั้นจึงปรากฏว่ามีรอธบาร์ดอยู่สองคน หรือมีสองกระแสในตัวรอธบาร์ด กระแสแรกเป็นอิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้าย สนับสนุนแรงงาน ต่อต้านการเหยียดเชื้อชาติ ต่อต้านการเหยียดอายุ และยึดมั่นในความเสมอภาค ส่วนกระแสที่สองเป็นอิสรเสรีนิยมฝ่ายขวา เหยียดเชื้อชาติ เหยียดเพศ สนับสนุนตำรวจ และค้ำจุนลำดับชั้นอำนาจ แล้วกระแสใดคือรอธบาร์ด “ตัวจริง” คำตอบคือทั้งสองกระแส เพราะตัวตนของเขาคือผู้ที่พยายามผสานสองกระแสนี้เข้าด้วยกัน

คำถามที่ดีกว่าก็คือ กระแสใดสะท้อนหลักการพื้นฐานของเขาได้แม่นยำกว่ากัน ต่อประเด็นนี้ ผมเห็นว่าคำตอบคือกระแสอิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้าย (ผมขยายความข้อโต้แย้งนี้ในความเรียงเรื่อง “Two Cheers for Rothbardianism”) ผมมองว่ากระแสอิสรเสรีนิยมฝ่ายขวาในความคิดของรอธบาร์ดนั้นส่วนใหญ่เป็นผลจากอคติส่วนตัวและการเล่นเกมการเมืองตามสถานการณ์มากกว่าจะเป็นหลักการที่เขายึดมั่น (อย่างไรก็ตาม มนุษย์เราซับซ้อนนัก และผมไม่ได้กำลังจะลดทอนรอธบาร์ดให้เหลือแค่แง่มุมเดียวหรือยกเว้นความผิดทางศีลธรรมให้เขาแต่อย่างใด) อคติและความปรารถนาที่จะเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการประชานิยมมวลชนของเขา มักเป็นสาเหตุให้เกิดข้อยกเว้นโดยเอาสะดวกเข้าว่า (convenient exception) หรือการนำหลักการพื้นฐานของตนไปใช้(ในทางที่ผิด)ได้อย่างแปลกประหลาด บางครั้งก็เอนเอียงไปทางฝ่ายซ้าย แต่ส่วนใหญ่แล้วมักจะเอนเอียงไปทางฝ่ายขวา

หากพิจารณาเพียงว่าจริยธรรมแบบปัจเจกนิยมสุดขั้ว ต่อต้านรัฐ ต่อต้านสงคราม เชิงวิภาษวิธี และเป็นอนาธิปไตยอิสรเสรีนิยมจะพัฒนาได้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุดในทิศทางใด คำตอบคืออิสรเสรีนิยมฝ่ายซ้าย.

C4SS relies entirely on donations. If you want to see more translations like this, please consider supporting us. Click here to see how

Support Ringo by considering becoming his Patron.

Sejarah sering mengingat kudeta tahun 1962 sebagai perebutan kekuasaan yang tiba-tiba oleh seorang jenderal yang haus kekuasaan. Namun, keengganan militer saat ini untuk keluar dari ranah politik, serta transformasi mereka menjadi kelas elit “kroni” dari sebelumnya sekadar birokrasi militer, sebenarnya berakar pada pertumbuhan kekuasaan birokratis dan kepentingan ekonomi mereka selama tujuh dekade, yang sudah dimulai sejak tahun 1950-an. Untuk memahami situasi politik hari ini, kita perlu menelusuri bagaimana militer berhasil menanamkan dirinya ke dalam inti ekonomi dan administrasi negara selama tujuh puluh tahun terakhir.

Dewan Persatuan Kiri

Beberapa bulan setelah kemerdekaan, tepatnya pada 16 Juli 1948, Dewan Persatuan Kiri dibentuk untuk membangun pemahaman bersama antara kelompok Marxis-Leninis dari Partai Komunis Burma dan kaum sosial demokrat dari Partai Sosialis Burma. Hal ini dilakukan karena hubungan keduanya cukup tegang, di mana Partai Komunis Burma menuntut pembentukan negara satu partai yang otoriter berbasis Marxis-Leninis, sementara Partai Sosialis Burma mempertahankan sistem parlementer multi-partai yang sosial-demokratis.

Dewan ini terdiri dari unsur kiri dari kalangan militer, Partai Sosialis Burma, People’s Volunteer Organization, serta kelompok Marxis-Leninis dari berbagai entitas politik. Ne Win, mantan anggota Partai Komunis Burma yang kemudian dikenal sebagai diktator pertama Myanmar setelah kudeta tahun 1958 dan 1962, menjabat sebagai ketua Dewan Persatuan Kiri. Sementara itu, Thein Pe Myint, Sekretaris Jenderal ketiga Partai Komunis Burma, menjadi Sekretaris Jenderal dewan tersebut. Thein Pe Myint bersama beberapa anggota dewan bahkan sempat mendorong Ne Win untuk melakukan kudeta guna membentuk pemerintahan koalisi sosialis sekitar Agustus 1948, hanya delapan bulan setelah kemerdekaan. Namun, pada saat itu Ne Win menolak untuk melakukannya.

Defense Services Institute

Defense Services Institute atau DSI muncul sekitar tahun 1951. Awalnya, lembaga ini didirikan dengan tujuan menyediakan layanan kantin non-profit bagi personel militer, sekaligus berfungsi sebagai sayap “kesejahteraan sosial” untuk menjaga moral tentara di tengah berbagai pemberontakan internal pasca kemerdekaan. Namun dalam perkembangannya, DSI justru menjadi sarana bagi sebagian birokrasi militer untuk mulai menguasai perekonomian.

Di bawah kepemimpinan Brigadir Aung Gyi, DSI berkembang pesat ke sektor swasta dan menjelma menjadi perusahaan bisnis terbesar dan paling berpengaruh di negara tersebut.

Transformasi besar DSI terjadi pada masa kudeta pertama dalam sejarah Burma, yaitu periode pemerintahan sementara dari tahun 1958 hingga 1960, ketika Jenderal Ne Win mengambil alih kekuasaan hingga pemilu 1960. Penting dicatat bahwa Ne Win, yang sebelumnya menolak melakukan kudeta, justru mulai tertarik menjadi pemimpin negara setelah berdirinya DSI.

Menjelang akhir 1950-an, DSI telah berkembang menjadi semacam korporasi besar berskala internasional, dengan ekspansi ke sektor-sektor penting seperti manufaktur, perbankan, pelayaran, dan konstruksi. Melalui proyek-proyek besar seperti Burma Five Star Line dan Strand Hotel, DSI mampu menguasai infrastruktur serta lingkungan bisnis di Myanmar.

Burma Economic Development Corporation

Setelah pemilu tahun 1960, ketika U Nu kembali berkuasa, ia berupaya membatasi pengaruh ekonomi dari kelas birokrasi militer yang sedang tumbuh. Sebagai respons, militer kemudian merestrukturisasi DSI menjadi Burma Economic Development Corporation atau BEDC pada tahun 1961. Langkah ini dimaksudkan untuk melindungi aset militer dengan menempatkannya di bawah badan hukum resmi.

Jangkauan BEDC sangat luas, mulai dari bisnis impor-ekspor dan toko buku hingga bar dan toko minuman keras. Usaha-usaha ini kemudian berpadu dengan kekuatan dalam Partai Sosialis Burma, tempat banyak elit politik saat itu bernaung, sehingga membentuk sebuah mesin birokrasi yang sangat besar. Karena merupakan entitas milik militer, institusi yang seharusnya bertugas mempertahankan negara justru mulai mengendalikan roda ekonomi.

Para perwira yang memimpin BEDC mulai bertindak seolah serba tahu, melampaui bidang keahlian mereka di militer dan masuk ke ranah politik, ekonomi, hingga berbagai urusan sosial. Dalam hal kesejahteraan sosial, mereka bahkan secara luas mempromosikan gagasan bahwa komunitas militer layak mendapatkan hak istimewa, dengan mengambil Jepang sebagai contoh. BEDC dan DSI pada akhirnya menjadi semacam tahap awal sekaligus “bulan madu” bagi ambisi besar mereka untuk mengendalikan perekonomian nasional.

Jalan Burma Menuju Sosialisme

Jenderal Ne Win, yang sebelumnya menolak dorongan kudeta dari Dewan Persatuan Kiri pada tahun 1948, mulai tertarik menjadi pemimpin negara setelah pengalaman pemerintah sementara. Ia kemudian membentuk Dewan Revolusioner dan melakukan kudeta pada tahun 1962. Setelah itu, Dewan Revolusioner diubah menjadi partai politik bernama Burma Socialist Programme Party atau BSPP, dengan program ekonomi yang dikenal sebagai “Jalan Burma Menuju Sosialisme”.

Melalui kebijakan ini, birokrasi militer berhasil mendominasi politik, ekonomi, dan berbagai sektor lainnya, meskipun menghadapi berbagai persoalan internal. Dalam sistem tersebut, bahkan usaha kecil pun dinasionalisasi.

Segala sesuatu, mulai dari toko buku hingga toko minuman keras, dimiliki oleh negara. Pada praktiknya, negara dikendalikan oleh BSPP, dan BSPP sendiri berada di bawah kendali kelas birokrasi militer yang dipimpin oleh Ne Win dan lingkaran terdekatnya.

Union of Myanmar Economic Holdings Limited

Setelah runtuhnya BSPP pasca tahun 1988, Union of Myanmar Economic Holdings Limited atau UMEHL didirikan melalui Peraturan Pemerintah No. 7 tahun 1990. Sekilas, perusahaan ini tampak seperti badan usaha biasa yang dibentuk pemerintah militer untuk memperoleh keuntungan dari industri ringan dan perdagangan barang.

Namun, kepemilikan pemerintah dalam perusahaan ini secara resmi dicatat atas nama Direktur Pengadaan Kementerian Pertahanan. Artinya, militer memiliki kendali penuh atas UMEHL dengan menggunakan nama pemerintah sebagai kedok. Sebanyak 40 persen saham pemerintah diperoleh dari pinjaman bank sentral, sementara 60 persen sisanya berasal dari komunitas militer.

Militer mempertahankan dominasinya dengan memanfaatkan pengaruh besar mereka untuk memperoleh pinjaman bank tanpa pengawasan, termasuk melalui mantan perwira yang menduduki posisi penting di sektor perbankan. Selain itu, mereka juga memotong gaji prajurit secara paksa untuk dijadikan saham. Penyalahgunaan kekuasaan ini membuat tidak ada mekanisme pengawasan maupun perlawanan internal yang mampu menghentikan akumulasi kekayaan oleh birokrasi militer.

Dengan dukungan dana tersebut, UMEHL beroperasi layaknya monopoli di berbagai sektor, mulai dari ekspor barang konsumsi, permata, hasil pertanian, kayu, dan karet, hingga impor bahan pokok dan kendaraan. Perusahaan ini mengendalikan puluhan perusahaan dan anak usaha. Selain itu, UMEHL juga dibebaskan dari pajak komersial dan pajak keuntungan karena kepemilikan sahamnya terbatas pada institusi militer dan para anggotanya.

Pada masa pemerintahan National League of Democracy, UMEHL kemudian diprivatisasi dan berganti nama menjadi MEHL, yang bertujuan untuk mengalihkan keuntungan dari anggaran negara serta menghindari pengawasan sipil.

Myanmar Economic Corporation

Sejalan dengan MEHL, Myanmar Economic Corporation atau MEC merupakan perusahaan induk yang bergerak di sektor pertambangan, manufaktur, dan telekomunikasi, serta memasok sumber daya alam bagi militer dan mengoperasikan pabrik-pabrik yang mendukung kebutuhan militer.

Pada tahun 2009, MEC memiliki 21 pabrik, termasuk empat pabrik baja, sebuah bank, pabrik semen, serta monopoli di sektor asuransi.

Salah satu anak usahanya, Star High Public Company, memiliki 28 persen saham Mytel, salah satu perusahaan telekomunikasi terbesar di Myanmar, melalui kerja sama dengan Viettel, perusahaan telekomunikasi milik negara Vietnam di bawah Partai Komunis Vietnam.

Dampak dan Konsekuensi

Dengan mempertahankan kekuasaan birokrasi militer, para diktator militer beserta kelas birokrasi mereka mampu menguasai hampir seluruh sektor. Siapa pun yang ingin melakukan perubahan, bahkan yang sekadar mencari keuntungan pribadi, harus berhubungan dengan aktor dalam birokrasi militer.

Dengan memperlakukan pajak dan dana negara sebagai kas pribadi, kelas birokrasi militer berubah menjadi elit kroni. Mereka memperkaya diri sekaligus memberikan izin bisnis eksklusif kepada kerabat mereka, sehingga terbentuk jaringan taipan yang saling terhubung.

Penyelewengan sumber daya publik ini memungkinkan mereka memperkuat kontrol atas perekonomian melalui jaringan kekuasaan yang diwariskan lintas generasi.

Menyadari bahwa transisi menuju pemerintahan demokratis dengan ekonomi pasar akan mengakhiri privilese mereka, birokrasi militer berupaya keras untuk terus mempertahankan posisinya. Konflik ini pada akhirnya memuncak dalam kudeta tahun 2021.

Kudeta tersebut justru memicu Spring Revolution, yang menyatukan berbagai lapisan masyarakat dalam upaya kolektif untuk menggulingkan kekuasaan birokrasi militer beserta jaringan kroninya secara permanen.

Some Thoughts on a Series of Writings by Ryan Neugebauer and Ryan McGaughey

By Kevin A. Carson

A new C4SS study by Kevin Carson (online pdf).