Caffeinated Consciousness

love.

2014-10-18T22:44:00.000+03:00

I believe that the hardest thing in life is figuring out your lifetime goal.

Seeking - in the midst of all the calamity that every day life could offer -

pushing, and pulling, to find something to confidently stand for...

isnt as "easy-peasy lemon-squeezy" as we think it is, but awesome and actually life changing..

Because I mean what's life if you live for nothing right?

Wether it be to obtain a higher education, job,personal goals,

providing for yourself or your family, becoming an example,

making an impact in your school or community, whatever it could possibly be...

maybe even standing for self respect & self-confidence..

Just stand for something.

Although it may be silly, but I believe that we can all stand for this one thing..

something that might seem easy but actually quiet a challenge.

love.

Because it seems so small, so ~~insignificant~~ at the moment,

but can impact a person's life in so many ways.

There is not one person out there who is exactly the same.

But we all love to be loved.

As babies we need it.

As kids we seek it.

As teenagers we try to understand it.

As adults we learn from it.

and its crazy but, as humans, we are the only ones who have the ability and capacity to give it.

Standing for something isn't just something you say.

It's something you live by, act upon, and challenge yourself to be an example of.

2014-09-07T22:50:00.002+03:00

"Εμάς κάνε μας κύκλους ομόκεντρους, να νιώθω τη συγγένεια. Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλιώς ζηλεύω. Κι όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη τα καταστρέφω όλα"

τάδε έφη Μαλβίνα. Γιγνώσκει.

λάθε βιώσας

2014-05-06T14:50:00.000+03:00

Πριν από κάμποσους μήνες ήρθα σε επαφή με το δημοφιλές videogame Assassin's Creed. Και μου άρεσε. Πολύ. Τόσο ώστε έκατσα και δίαβασα για το πως δημιουργήθηκε, όλη την ιστορία των χαρακτήρων, την πλοκή, κουτουλού κουτουλού. Να το παίζω ακόμα δεν έμαθα. Στα υπόψη. Αυτό που μου κίνεισε περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν η παραπάνω φράση του Επίκουρου που, με έναν τρόπο που δεν θα περιγράψω τώρα, μπλέκεται με το παιχνίδι. Έψαξα και διάβασα λοιπόν ό,τι βρήκα στο νετ για αυτη τη φράση αλλά έμεινα χωρίς να έχω καταλάβει:
είναι κολακεία ή βρισιά; έπαινος ή ρετσινιά;

Κι αυτό γιατί η επικρατούσα ερμηνεία του “λάθε βιώσας” περιγράφει τον περίπου λαθρόβιο άνθρωπο που κρύβει τις σκέψεις του και τις ενέργειές του, τον άνθρωπο που κινείται στο περιθώριο της δράσης και των γεγονότων, που ζει στο απυρόβλητο και του αρέσει το ετερόφωτο πεδίο μιας έως και παρασιτικής ζωής.

Η εκκρεμότητα αυτή στάθηκε αφορμή να διερευνήσω κάπως την επικούρεια φράση και να αποπειραθώ την παρακάτω σύντομη ερμηνευτική αποκατάστασή της.

Όπως και για πολλά άλλα και πολλοί άλλοι(έλληνες περισσότερο) αρχαίοι, ο Επίκουρος είναι ένας μεγάλος παρεξηγημένος. Επί του προκειμένου, οι απόψεις όσων ασχολήθηκαν μαζί του συμπίπτουν. Σε ελεύθερη διατύπωση το “λάθε βιώσας”, το “Ζήσε κρυφά” σημαίνει: Ζήσε απαρατήρητος, ζήσε ανεπιτήρητος, χωρίς κανέναν δυνάστη ή αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι σου, καθώς και χωρίς κανέναν δούλο ή υπηρέτη από κάτω σου. Ζήσε με μπούσουλα την προσωπική σου ολοκλήρωση. Δώσε ακριβή λογαριασμό και φανερώσου με συνέπεια, πριν από όλα, στον εαυτό σου.

Κι ακόμα, τήρησε τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού χώρου. Φυλάξου από τις επιθέσεις φιλίας, και βεβαίως μην τις μετέρχεσαι και συ, αναγνωρίζοντας ότι όσο ευχάριστες (ή άλλο τι) μπορεί να είναι σε όσους τις ασκούν άλλο τόσο δυσάρεστες μπορεί να είναι σε όσους τις υφίστανται.
Επιπλέον, με το “λάθε βιώσας” ο Επίκουρος δε συστήνει καμιά επαναστατική καταγγελία ή προτροπή αποχής από τα κοινά και την πολιτική. Ούτε ακόμα αποκηρύσσει τη δημόσια ενάσκηση της αρετής, όπως τον κατηγόρησε ο Πλούταρχος στο έργο του: “Ει καλώς λέγεται το λάθε βιώσας”. Πως με το “λάθε βιώσας”, δηλαδή, το άτομο περιορίζει τη δυνατότητα των άλλων να παραδειγματιστούν από τις αρετές του, στο πλαίσιο αλληλεπηρεασμού των ατόμων μέσα σε δημόσιο χώρο.

Εάν όμως ο χώρος χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των πολλών, μέσα στους οποίους η ατομικότητα συνθλίβεται, τότε η επικούρεια επιφύλαξη, δε συνιστά παρά προφύλαξη τού καθενός από την επιβάρυνση με την προσωπικότητα των άλλων.

Είναι προφανές ότι το βαθύτερο νόημα του επικούρειου λόγου είναι τούτο: Η μοναξιά, η ειρηνική και ευχάριστη συμβίωση με τον εαυτό μας είναι η ασφαλέστερη απόδειξη ψυχικής υγείας. Μητέρα της αυτάρκειας, μας μαθαίνει, μεταξύ άλλων, να μη σπαταλάμε τους συνανθρώπους μας, να τους χρησιμοποιούμε και να καταφεύγουμε σ’ αυτούς με φειδώ, που θα πει να τους αγαπάμε περισσότερο.

Κι ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι: Η ιδανική θερμοκρασία, η ευαίσθητη ισορροπία της σχέσης δύο ανθρώπων, εντοπίζεται, “εις εγγύτητα ανοχής και εις απόστασιν φιλίας”, όπως, σοφότατα, μας υποδεικνύει μια παλιά έξοχη φράση.

2014-02-19T00:54:00.000+02:00

Τι ψάχνω? Στην ουσία τίποτα. Ίσως ψάχνω εσένα να βάλεις λίγη μουσική στα βήματα μου. Να με κάνεις να μ’ αρέσω, όταν κωλώνω.

Και κάπως έτσι συμπάθησα αγνώστους και σιχάθηκα γνωστούς..

wait.not.

2014-01-30T15:12:00.000+02:00

2014-01-29T13:07:00.003+02:00

Eγω πιστευω πως δεν πρεπει παντα να συμφωνεις με τη νορμα η το αναμενομενο, πως ειναι υγιες να επαναπροσδιοριζεσαι καθως μεγαλωνεις, πως η ζωη ειναι κατι που μπορεις να το ζησεις με παρα πολλους διαφορετικους τροπους και πως δεν υπαρχει απολυτη καθολικη αληθεια περα απο αυτην που μπορεις να αντιληφθεις και να κατανοησεις. Ο τσίφτης πιστευει απλως πως γαβ.

ξέρω_θέλω

2014-01-18T14:13:00.001+02:00

Δε ξερουμε τι θελουμε.

Όταν ξέρουμε, δεν το έχουμε.

Όταν το έχουμε, δε μας θέλει.

Όταν το θέλουμε, δε μας θέλει.

Όταν μας θέλει, δε ξέρουμε.

Έρωτας

2013-12-30T14:43:00.002+02:00

"Έρωτας είναι να περιμένεις το "διαβάστηκε" να γίνει "πληκτρολογεί".

Ρε κάτι δεν έχετε καταλάβει καλά. Έρωτας είναι να αγγίζεις τον άλλο και να νιώθεις ότι είστε ένα. Δεν υπάρχει έρωτας στις συνομιλίες μέσω facebook ή skype ούτε στα μηνύματα.
Ναι, μπορεί να υπάρχει επικοινωνία, αλλά όχι έρωτας. Να αναπτυχθεί η σχέση και το συναίσθημα αλλά όχι ο έρωτας..
Έρωτας υπάρχει στις στιγμές, στα βλέμματα, στις αγκαλιές, στη φωνή, στο τρέμουλο που ένιωσες όταν πρωτοφιληθήκατε, στο παράλογο σφύξιμο στο στομάχι σου κάθε φορά που τον βλέπεις απέναντι να σε περιμένει.
Έρωτας είναι οι άνθρωποι και το να περιμένεις όχι το "διαβάστηκε" να γίνει "πληκτρολογεί", αλλά το "μου αρέσεις" να γίνει "σημαίνεις τόσα για μένα, σ'αγαπάω".

Προς γνώση και συμμόρφωση.

Υ.Γ

2013-12-17T18:31:00.002+02:00

Όσο για τον παλιό, μια χαρά το θέσατε. Οι επιστροφές είναι συνήθως μία μίζερη επανάληψη λαμπρών στιγμιοτύπων που ζήσαμε ανυποψίαστοι, αγνοώντας τη μαλακία που έδερνε τον συμπρωταγωνιστή μας.
Άρα, σήμερα δεν έχουμε δικαιολογίες.

i've noticed

2013-09-29T20:15:00.002+03:00

People hate that I flip two cigarettes upside down in each pack for luck,
But I hate that people notice when you gain three pounds, but not when you buy a new dress.

I’ve been told that the way I sleep with one leg draped over the person lying next to me is annoying.
But I think it’s annoying when people tell me I look pretty, but only when I paint my face.

I’ve heard that old men like to touch the girls who work late at bars, but I want to know why they never kiss the women they married forty-two years ago.

I’ve noticed that mothers teach their daughters that it’s rude to refuse a hug from an uncle they’ve met three times, but forget to teach them that they aren’t obliged to kiss the boy who paid for dinner.

ο μπακάλης

2013-09-05T21:53:00.003+03:00

Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο.
Nα μετράς τι έδωσες εσύ.
Τι εγώ.
Τι ο άλλος.
Ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις τον σκασμό.
Ή κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες.

μαζί/εσύ

2013-07-22T21:07:00.005+03:00

Το «μαζί». Το «σ’αγαπώ» με την ουσία του. Με την απόδειξή του. Με τις πράξεις του. Εσύ. Που γελάς δυνατά. Εσύ. Με την καθαρότητα στο βλέμμα. Με τη διαφάνεια που ζηλεύω. Ακόμα δεν σου είπα ότι έχω ανάγκη την καθαρότητά σου. Εσύ. Που δεν φοβάσαι να φοβηθείς. Που δεν φοβάσαι να εκφραστείς. Που μου μαθαίνεις να μη φοβάμαι. Εσύ. Που δεν θα χωρέσεις ποτέ εδώ, σε λεξούλες, τραγούδια και μετέωρες φράσεις. Γιατί χωράς στην κανονική μου ζωή. Σε κανονική αγκαλιά. Σε κανονικές διαστάσεις.

Μαμά

2013-04-03T02:20:00.004+03:00

Μαμα, εχω γενια. Δεν παιζω πια με τον αφρο ξυρισματος. Μαμα, εμαθα να φτιαχνω φαγητο. Θυμαμαι τοτε που επαιζα ολη μερα και μολις ηταν το φαγητο ετοιμο με φωναζες να ερθω. Μαμα, καπνισα. Οχι ευτυχως δε μου αρεσε και ουτε το συνεχιζω. Τουλαχιστον τωρα, δε βαζω παιχνιδια στο στομα μου. Μαμα, ερωτευτηκα. Θυμασαι τοτε, στην εξωπορτα που φιλησα την φιλη μου; Μαμα, δεν ειναι το ιδιο. Μαμα, εκλαψα. Και οχι, δεν εσπασα καποιο πιατο. Εσπασε η καρδια μου. Μαμα, με κοροϊδευουν. Οχι τα παιδια στο σχολειο. Με κοροϊδευει η τηλεοραση. Μαμα, αγοραζω εγω τα ρουχα μου. Εδω που τα λέμε καλυτερα. Ο “μπαμπας” δεν ειχε γουστο. Μαμα, φοβαμαι. Οχι το σκοταδι. Αλλα τους ανθρωπους που με περιτριγυριζουν. Μαμα, πληγωθηκα. Οχι, δεν επεσα απ’ τις σκαλες. Επεσα απ’ τα συννεφα.

Μαμά, μεγαλωνω.

Gelsey Kirkland recalls sleeping with Mikhail Baryshnikov

2013-03-12T03:10:00.003+02:00

After groping with buttons, belt, and zipper, Misha appeared for a brief moment to be a statue himself, a pedestal of rumpled clothes at his feet. He seemed embarrased, like a bashful god. I shared his discomfort and dimmed the lights to conceal my own naked form. Our embrace did nothing to relieve the pressure. This would be our first performance. We were both suffering from stage fright.
I retreated back into the refuge of fantasy, allowing my imagination to guide me through the seduction. We were two statues that had somehow come to life only to dance this intimate pas de deux. The choreography called for us to topple in slow motion onto the mattress. After sliding gracefully beneath the sheets and into each other, the next moment found us hopelessly entangled, like something out of one of those abstract ballets.

There was an awkward frenzy of limbs, a struggle for balance and possesion. I felt that I had to surrender at this point to his need for control, to his fantasy. My purpose in life came into focus as his fingers ran up and down the lashing curve of my spine: to please him, to give him pleasure. Sensing what was expected of me, I waited for him to be done. I felt no need to fake what had not taken place, what could not have taken place in the time that elapsed. After he came to rest in my arms, we both turned back into stone. It was over.

Gelsey Kirkland recalls sleeping with Mikhail Baryshnikov for the first time in Dancing on my Grave.

2013-02-16T02:13:00.004+02:00

κάπως έτσι/ ηχώ

2012-12-16T18:22:00.002+02:00

Η ζωή είναι μία ηχώ.
Ό,τι στέλνεις αυτό λαμβάνεις πίσω.
Ό,τι σπέρνεις αυτό θερίζεις. Αυτό που δίνεις αυτό παίρνεις. Ό,τι βλέπεις στους άλλους υπάρχει σε σένα.
Η ζωή είναι μία ηχώ.
Πάντα επιστρέφει σε σένα.
Αυτό που σκέφτεσαι επίμονα, θα επιμένει να υπάρχει πάντα στη ζωή σου.

το θέλω απ'το δεν μπορώ ένα φοβάμαι δρόμος.

όρια

2012-11-13T01:42:00.002+02:00

Όλη μέρα εδώ

Γεμίζω αδειάζω τασάκια

Γεμίζω αδειάζω κουράγιο

Γεμίζω αδειάζω ποτήρια

Γεμίζω αδειάζω έρωτα

Τίποτα δεν πρέπει να γεμίζει

Πάνω από τα όριά του

Διαφορετικά ξεχειλίζει

Λερώνει

Σε βάζει σε μπελάδες.

(don't?) be afraid

2012-11-09T04:26:00.000+02:00

My whole life I've been telling myself "don't be afraid".

And it's only now that I'm realizing how stupid that is. Don't be afraid. Like saying "don't move when out of the way when someone tries to punch you in the face" or "don't flintch at the heat of a fire" or "don't blink". Don't be human.

Well, you can't. I can't.

I'm afraid and you're afraid and we're all always going to be afraid, because that;s the point. Being afraid sets you in motion. Maybe back maybe forwards but you're moving, and that's what counts. Because as Rosa Luxemburg said, and is oh so right, those who do not move do not notice their chains.

What I should be telling myself is "be afraid but do it anyway"

Live anyway.

μα είναι και αυτό, το, το ότι, άμα τα λέει ο jeff buckley ακούγονται όμορφα.

hallelujah δηλαδή.

καληνύχτες.

kinesis (photoshoot)

2012-08-28T16:39:00.002+03:00

πόσο εύκολο είνα να ανδείξεις την κίνηση μέσα από μία φωτογραφία?

μπορεί το τρισδιάστατο να αποτυπωθεί με σαφήνεια στις 2 διαστάσεις?

προσωπικά θεωρώ πως όχι.

γι'αυτό και η φαντασία στον χορό παίζει τόσο μεγάλο ρόλο, ακόμη και στο "διάβασμα" μιας φωτογραφίας.

γιατί χωρίς φαντασία, η φωτογραφία είναι απλά ένα στιγμιότυπο. ενώ αν κοιτάξεις πίσω από την εικόνα, θα δεις μια ολοκληρη ιστορία να χορεύει μπροστά σου...

Θεωρίες (της Ράνιας)

2012-08-27T19:42:00.001+03:00

Υπάρχουν δύο είδη μοναξιάς, η πραγματική κι αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας.
Η πραγματική μοναξιά είναι όταν κανείς δεν σ'αγαπάει.
Κι αυτή που φτιάχνουμε μόνοι μας είναι όταν υπάρχουν άνθρωποι που σ'αγαπούν τριγύρω αλλά εσύ δεν το βλέπεις.

Μερικές φορές είναι πιο εύκολο να βρεις κάποιον να σ'αγαπήσει απ'το να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός ο κάποιος, ήδη υπάρχει.

We love...

2012-07-03T06:17:00.002+03:00

Nothing is original. Steal from anywhere that resonates with inspiration or fuels your imagination.
Devour old films, new films, music, books, painting, photographs, poems, freams, random conversations, architecture, bidges, street signs, trees, clouds,bodies of water, light and shadows.
Select only things to steal from that speak directly to your spirit.
If you do this, your work (and theft) will be authentic.
Authenticity is invaluable; originality is non-existent.
And don't bother consealing your thievery -celebrate it if you like it.
In any case, always remember what Jean-Luc Godard said: "it's not where you take things from -it's where you take things to."
Jim Jarmusch

Επίκουρος

2012-07-01T20:17:00.000+03:00

"Γεννηθήκαμε μια φορά και δε γίνεται να γεννηθούμε και δεύτερη, και είναι βέβαιο πως δεν θα υπάρξουμε ξανά στον αιώνα τον άπαντα. Εσύ όμως, ενώ δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις την ευτυχία για αργότερα. Κι η ζωή κιλά με αναβολές και χάνεται, κι ο καθένας μας πεθαίνει μεσα στις έγνοιες."

ανησυχείς για το μέλλον είπες?

okay

2012-06-10T19:34:00.000+03:00

Is This Art?

2012-06-09T23:54:00.000+03:00

Maciej Ratajski - Is This Art?, 2010

to create is to destroy

2012-06-07T04:04:00.001+03:00

life is about getting up out of you chair and something. it is about doing nothing. making a mess. moving your hand and your body. leaving a mark. it is about doing. action. finishing. experimenting. trying something. immersing. it is about absurdity. a creation. evidence that you exist. using materials. destruction. it is about fun. doing the opposite. breaking the rules. it is about ideas. getting dirty. making mistakes.

i'm going to ask you to make a mark and it's going to be messy.

don't worry about that.

that's the point.

i'm a mess, i confess.