caffè ristretto

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Thu, 30 Aug 2012 02:00:00 +0000

I libri del mese di agosto

کتاب های خریداری شده ی آگوست

جدائی ناپذیرها، آلساندرو پیپرنو، انتشارات موندادوری، میلان ۲۰۱۲
پنجاه طیف خاکستری، جیمز ای ال، انتشارات موندادوری، میلان ۲۰۱۲
پنجاه طیف سیاه، جیمز ای ال، انتشارات موندادوری، میلان ۲۰۱۲
پنجاه طیف سرخ، جیمز ای ال، انتشارات موندادوری، میلان ۲۰۱۲

رمان، حافظه، فراموشی، میان کوندرا، انتشارات علم، تهران ۱۳٨۵
سياست فرهنگ؛ آنتونين ليهم، انتشارات آگاه، تهران ۱۳٨۶
بی خبری، میلان کوندرا، انتشارات روشنگران و مطالعات زنان، تهران ۱۳۹۰
ويلن سل نواز سارايوو، استيون گالووی، نشر نیکا، تهران ۱۳۹۱

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sat, 18 Aug 2012 06:00:00 +0000

National Anthem

ایان راسل مک ایوان، نوول و فیلمنامه نویس بزرگ انگلیسی، گفت و گویی دارد با کوندرا* هنگامی که دولت كمونيست چكسلواكی مليتش را لغو و او را به فرانسه تبعید کرده بود. کوندرا در آن زمان، در آپارتمانی نزدیک محله ی مونپارناس پاریس زندگی می کرد و کتاب هایش تماما در چک ممنوع الانتشار بودند. در یک جایی از این مصاحبه، ایان مک ایوان از کوندرا می پرسد: آیا تعلق داشتن به کشوری کوچک، بر نگرش شما نسبت به جهان تاثیر دارد؟ و کوندرا پاسخ می دهد: بی شک تاثیر دارد. برای مثال سرود ملی را در نظر بگیرید. سرود ملی چک با سوالی ساده آغاز می شود: خانه ام - سرزمین مادری ام - کجاست؟ یعنی تصور ما از سرزمین مادری یک پرسش تزلزلی است. یا سرود ملی لهستان که با این کلمات آغاز می شود: لهستان هنوز... حال آن را با سرود ملی اتحاد شوروی مقایسه کنید؛ روسیه ی کبیر برای همیشه... یا کلماتی مانند پیروز و شاد و باشکوه و جاودانگی در سرود ملی انگلیس؛ بله جاودانگی، این ها کلمات سرود کشوری بزرگ است، زیرا ملل بزرگ خود را مرگ ناپذیر می دانند. می بینید اگر انگلیسی باشید، هیچ گاه در مورد مرگ ناپذیری ملت خود تردید نمی کنید چون شما انگلیسی هستید. ممکن است در مورد سیاست های این کشور تردید داشته باشید، اما در ماندگاری آن تردیدی ندارید. ایان مک ایوان در ادامه می گوید: ما از خود می پرسیم کی هستیم و موقعیت ما در جهان چیست. و کوندرا پاسخ می دهد: بله اما هرگز از خودتان نمی پرسید وقتی دیگر انگلستان نباشد چطور می شود؟ ممکن است چنین پرسشی مطرح شود اما شدیدا دور از ذهن و انتزاعی است، حال آن که این پرسش مدام در فکر و ذهن کشورهای کوچک مطرح است. این حس سستی وجود - این حس مرگ پذیری - با تصوری از تاریخ پیوند دارد. ملل بزرگ فکر می کنند که تاریخ را می سازند و اگر کسی تاریخ ساز باشد، خودش و کشورش را جدی می گیرد. برای مثال مردم می گویند که تاریخ در مورد ما قضاوت خواهد کرد، در مورد ما تاریخ چگونه قضاوت خواهد کرد؟
*.Ian McEwan: An Interview with Milan Kundera. Granta11, 1984

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Wed, 08 Aug 2012 14:06:00 +0000

Il piacere di leggere in piazza

آگوست توسکانی

جشنواره ی کتابخوانی انتشاراتی کاپالبیو با شعار لذت خواندن در خیابان، از چهارشنبه اول آگوست آغاز شد. انتشارات کاپالبیو هدف این جشنواره را که با حضور نویسندگان، روزنامه نگاران، موسیقی دانان و مخاطبان آنان در نشست های خیابانی انجام می پذیرد، راهی تازه برای صحبت درباره ی کتاب و درک اثر ادبی از طریق به اشتراک گذاری تجربیات نویسنده و خواننده می داند.

طی دوازده روزی که جشنواره ی کتاب در حال برگزاری ست، چهارده کتاب به خوانندگان معرفی می شود. کتابی که امروز تکه هایی از آن خوانده شد، اولین اثر سرجو گاروفی، نوولی بود درباره ی شخصیتی که زندگی اش را در جستجوی خود، بین کتاب هایش گذرانده است. برنامه ی کتابخوانی و نقد کتاب هم هر شب، با اجرای قطعاتی از یک گروه موسیقی به پایان می رسد. این جشنواره تا چهار روز دیگر، در قلب دهکده ی قرون وسطائی کاپالبیو ادامه دارد.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Fri, 03 Aug 2012 22:00:00 +0000

Emir Kusturica

پنج شنبه ی پیش خیلی اتفاقی آقای کارگردان را روی پله های پالاتزو وکیو ملاقات کردم. چندان فرصت گفتگو نداشتیم اما گفتند چند روزی میهمان توسکانی اند و برای بررسی پروژه ای فعلا در فلورانس به سر می برند. شاید لوکیشن فیلم بعدی، فلورانس یا یکی از دهکده های کوچک توسکانی باشد. در حال حاضر کسی چیزی نمی داند.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sat, 30 Jun 2012 20:34:00 +0000

I libri del mese di giugno

کتاب های خریداری شده ی جون

دوستان بار مارگریتا، پوپی آواتی، انتشارات گارزانتی، میلان ۲۰۰۹
لحظه دلنشین است، نیوکولو آمانتینی، انتشارات ائینائودی، تورینو ۲۰۱۲

تضاد دولت و ملت: نظریه تاریخ و سیاست در ایران، همایون کاتوزیان، نشر نی، تهران ۱۳۸۱
در جمع زنان، چزاره پاوه زه، نشر ثالث، تهران ۱۳۹۱
ايران، جامعه ی كوتاه‌ مدت، همایون کاتوزیان، نشر نی، تهران ۱۳۹۰
روسلان وفادار: فاجعه وفاداری در روزگار اسارت، گئورگی ولادیموف، نشر ماهی، تهران ۱۳۹۱
ادبیات و انقلاب، يورگن روله، نشر نی، تهران ۱۳۹۱
توقف در مرگ، ژوزه ساراماگو، نشر جمهوری، تهران ۱۳۹۱

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sat, 02 Jun 2012 02:00:00 +0000

rinascere in pochi minuti

سر صبح آسمان دوباره سربی شد، من هوائی پیچ و تاب موهایت. پیراهن ات را تنها برای چند لحظه از لفافش بیرون آوردم و بر تن کردم؛ باران فصل در هوای تن تو تعمیدی ام کرد.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Tue, 29 May 2012 22:30:00 +0000

I libri del mese di maggio

کتاب های خریداری شده ی می

تیغه ی نور، آندره آ کامیلری، انتشارات سلریو، پارمو ۲۰۱۲
متجاوز کتابخانه های ممنوع، دیوید موسکا، انتشارات نیوتن کمپتون، رم ۲۰۱۲
جووانی فالکونه؛ قهرمان تنها، ماریا فالکونه، انتشارات ریتزولی، رم ۲۰۱۲
۵٧ روری که ایتالیا مضطرب شد، جان فولن، انتشارات نیوتن کمپتون، رم ۲۰۱۲

مجموعه داستان های کوتاه ناباکف، ولادیمیر ناباکف، نشر نسل نواندیش، تهران ۱۳٨۶
برای سخنرانی نیامده ام، گابریل گارسیا مارکز، نشر ثالث، تهران ۱۳۹۰
قرار ملاقات، هرتا مولر، نشر مروارید، تهران ۱۳۹۱
داستان های کوتاه از نویسندگان اسلاو؛ بولگاکف و دیگران، نشر هرمس، تهران ۱۳۹۱

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sun, 20 May 2012 00:00:00 +0000

La Domenica78

فلورانس زیباست.
زیباست و این زیبائی از جنس شهر جذاب و طناز و اغواگر پاریس نیست.
آرام و باوقار و اشرافی ست.
زیباتر هم می شود اگر بر سفال های آجری و سنگفرش های خاکستری اش باران ببارد.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Mon, 14 May 2012 12:45:00 +0000

La preghiera del Signore

یک- روزی که وارد صومعه ی کلیسای سانتا ماریا شدم، خواهر فرانچسکا تعریف کرد که چگونه صومعه و کلیسا اولین انتخاب دختران خانواده ی مرفه آن دوره برای ادامه ی تحصیل بود و با وجود دیوارهای کوتاه صومعه، ارتباط دختران با فضای بیرون از آن محیط، نسبتا ساده و امکان پذیر بود تا آن که قوانینی که از پیشرفت دختران راهبه دل خوشی نداشت، تغییر کرد و در ابتدا با نام اصلاحات سلسله مراتب روحانیان کلیسا، دچار پیچیدگی ‌های خاص شد و در نهایت چیزی شبیه به حکومت پادشاهی در صومعه ‌ها ایجاد کرد. در نتیجه، کلیسای کاتولیک قوانین رفت و آمد راهبه‌ ها را سخت تر کرد و روابط اجتماعی افراد داخل و خارج کلیسا را غیر مجاز دانست؛ معماری صومعه و کلیسا تغییر کرد، دیوارهای کوتاه به تدریج مرتفع شدند و بر دروازه ‌ها نگهبان گذاشته شد تا راهبه‌ ها با فضای بیرون ارتباط نداشته باشند. بعد یک روز راهبه ‌های کلیسای سانتا کاترینای فلورانس، در اعتراض به قوانین جدید کلیسا تحصن کردند که از سوی هیئت بازدیدکننده‌ ی کلیسای مرکزی رم - که برای شنیدن اعتراض آن ها به فلورانس سفر کرده بودند - زندانی شدند. بعد از این اتفاق، راهبه‌ ها روش فرهنگی را برای مبارزه با قوانین خشک کاتولیک‌ انتخاب کردند و این شد که هزاران صفحه یادداشت و نقاشی، از فضای حاکم و زندگی محدود و حصارکشی شده ی صومعه ‌ها خبر داد.

دو- به خواهر فرانچسکا گفتم من به هیچ چیز اعتراض ندارم. از هنر هم چیزی بیشتر از آن چه در کتاب هاست نمی دانم. تنها دنبال فضای حصارکشیده و دیوارهای بلندی می گردم که مرا از خاطراتم جدا کند. نگفتم که به اصول سه گانه ی آنان جز بخش ساده زیستنش اعتقادی ندارم. شب ها بعد از انجام کارهای معمول و تعالیم مرسوم روزانه، برمی گشتم به اتاق نیمه تاریک و پر از شمع و عود و آرامش نمازخانه، می نشستم یک گوشه و در سکوت سنگين و نفوذناپذير آن جا می خواندم ای پدر ما که در آسمان هایی و هنوز به منزه باد نام تو نرسیده، با کیان نشسته بودیم روی چمن های کنار آلاچیق و کیان حرف می زد و من با موهایش بازی می کردم. بعد آن قدر محو پیچ و تاب موهای کیان می شدم که صدای باز شدن در می آمد، خواهر فرانچسکا وارد می شد و برایم چای می آورد. "ای پدر ما که در آسمان هایی، منزه باد نام تو، اراده ی تو آن چنان که در آسمان است، بر زمین انجام گیرد". روزی که تقریبا از صومعه ی کلیسای سانتا ماریا اخراج شدم، به خواهر فرانچسکا گفتم صومعه ‌های امروزی شاید بتوانند راهبه‌ هایی با استعداد نقاشی و موسیقی پرورش دهند، شاید بتوانند راهبه هایی با دکترای تاریخ و هنر تربیت کنند، اما هیچ دیواری در هیچ دوره ی تاریخی ای نمی تواند بین امروز آدم ها و خاطرات گذشته شان فاصله بیندازد.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Thu, 10 May 2012 14:46:00 +0000

Lo scherzo

توی دوربین نیکونی که از ده سال پیش کنار بقیه ی وسائل کیان نگه داشته ام، یک حلقه فیلم سی و شش تایی جا مانده است. چرا و چگونه جا ماندنش را اصلا به خاطر نمی آورم. از تصور این که چه چیزی ممکن است روی آن فیلم رنگ و رو رفته ی تابستان هشتاد ثبت شده باشد، دست و دلم می لرزد. آن قدر که جرئت بیرون آوردنش را ندارم. زندگی لعنتی ام بدجور با من سر شوخی باز کرده است. نمی داند که من دیگر تحمل این بازی های هولناکش را ندارم.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sun, 06 May 2012 14:00:00 +0000

La Domenica77

بار اولی که کیان را دیدم، اواخر تابستان همان سالی بود که با چوب زیر بغل راه می رفتم. هنوز سیزده سالم تمام نشده بود. پدر و مادرم یکی دو ماه قبل اش تصادف کرده بودند و من زیر فشار و اضطراب این اتفاق دیگر نتوانستم راه بروم. پدر پدرم، علی اکبرخان، هر چه پرونده ی وکالت در دست داشت را رها کرد و خانواده را جمع کرد برد خانه ی فریدونکنار تا شاید حال و هوای مرا عوض کند. یک عصری که هوا تازه تاریک شده بود با چوب زیر بغل توی پیاده روی پر از یاس و محبوبه ی خیابان خودمان راه می رفتم، که دیدم یک چیزی روی زمین حرکت می کند. به هوای گرفتن قورباغه، دنبال آن چیزی که دستپاچه می خواست خودش را یک جایی پنهان کند، راه افتادم. یک جایی، اول رفت زیر سطح شیب داری که خیابان را به پارکینگ خانه ی شماره ی چهل و شش وصل می کرد، بعد دوباره بیرون آمد و در انبوهی ساقه های بوته ی یاس همان خانه گم شد. من در تاریکی هوا و درهم تنیدگی گل و گیاه پیاده رو، دنبال چیزی که فکر می کردم قورباغه است می گشتم که دوچرخه سواری با سرعت زیاد از سمت پیاده رو با من برخورد کرد، بعد هم در نهایت خودشیفتگی و اعتماد به نفس به من گفت: بچه جان تو با این وضعیت توی تاریکی چکار می کنی؟ بچه جان! به نظرم احمق شدیدا از خود متشکری آمد که مسئولیت کاری که کرده بود را نمی پذیرفت. تازه فکر می کردم خیلی هم بزرگم و هیچ وضعیت بدی هم ندارم. تصمیم گرفتم بی اعتنا از کنارش رد شوم. پرسید خونه تون تو کدوم خیابونه؟ چرا تا حالا این جا ندیده بودمت؟ جواب ندادم. چوب دستی هایم را برداشتم و برگشتم، ولی دیدم که در تاریکی هوا تا جلوی در خانه تعقیبم می کند. دو ساعت بعد یکی زنگ خانه را زد. (این بار اول و آخری بود که دیدم زنگ زد. از دفعه ی بعد تا سال آخر از روی نرده ها می پرید) علی اکبرخان باغچه را دور زد تا رسید زیر پنجره ی اتاق شیروانی و از همان پائین داد زد آناماریا دوستت با تو کار دارد. رفتم جلوی در و دیدم همان از خود راضی دوچرخه سوار پشت نرده ها ایستاده. گفت چیزی که دم خونه ی ما دنبالش می گشتی این بود. بعد دستم را گرفت و یک بچه گنجشک تازه پر درآورده که در تاریکی چیزی نمی دید را گذاشت توی دستم. بعد هم از سر شوخی موهایم را کشید. گفت آناماریا من کیانم. فکر کردم هرچند خیلی بی ادب و گنده دماغ است اما من حالا دیگر اولین دوستم را در این شهرک پیدا کرده ام.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Wed, 02 May 2012 00:30:00 +0000

Maggio Italiano

امروز دوم می است. دوم می یعنی دو روز است که آپریل تمام شده و این برای من که دچار نوستالژی ماه های سال می شوم خبر چندان خوبی نیست. می اگر ابر بلاتکلیف و باران تند بی سرانجام و یاس شیروانی ندارد، عوضش ماه تاریخ و ماه ملانکولیاست، و این یعنی شب ها که پنجره را رو به کوچه های این دهکده ی قرون وسطایی باز می کنم، عطر هزار جور گل و گیاه ناشناخته ی بهار از آجرهای سرخ خانه های رو به رو به هوای خانه سرریز می شود. من پشت پنجره روی صندلی چوبی تاب می خورم و درس لاتین می خوانم و به کوچه ها و سنگفرش هایی فکر می کنم که روزی دانته و داوینچی و رافائل و میکل آنجلو از آن گذشته اند و در تنهائی هایشان به فردایی که امروز ما باشد فکر کرده اند و به روزهای اعتصاب و اعتراض و انقلاب و استقلالی که تقویم می را پر کرده اند، فکر می کنم و بیش از هر چیز نقاشی سوم می ۱۸۰۸ گویا در ذهنم جان می گیرد. من از پشت پنجره ی سبزی که ابرهای خاکستری آن سویش در تردید باریدن و نباریدن مانده اند، به یقین می رسم که تاریخ قوانین نانوشته ای دارد، جدی، محتوم و منحصر به فرد، که هر بار بی خبر یک جای زندگی مرا دستکاری می کند، جایم را تغییر می دهد و بعد حافظه ام را پاک می کند. این خیابان و این سنگفرش و این بهارخواب و آن یاس امین الدوله ی باغچه که ساقه های نازکش را تا پنجره ی اتاقک زیرشیروانی بالا کشیده، شاهدند که همین امسال چندبار حافظه ام پاک شد تا من نتوانم خاطراتم را از سال های حوالی ۱۹۴۲ این دهکده ی قرون وسطایی به یاد بیاورم.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Mon, 30 Apr 2012 19:42:00 +0000

I libri del mese di aprile

کتاب های خریداری شده ی آپریل

خانه ای بر فراز گذرگاه، کارلو وِردونه، انتشارات بومپیانی، میلان ۲۰۱۲
خواب های خوش ببینی، ماسیمو گراملینی، انتشارت لونگانزی، میلان ۲۰۱۲
زندانی آسمان، کارلوس روئیز زافون، انتشارات موندادوی، میلان ۲۰۱۲
لغت نامه چیزهای گمشده، فرانچسکو گوچینی، انتشارات موندادوری، میلان ۲۰۱۲

داستان بعدی، سیس نوتبوم، نشر قطره، تهران ۱۳۹۰
کتاب فرشتگان، خورخه لوئیس بورخس، نشر افق، تهران ۱۳۹۰
گذرنامه، هرتا مولر، انتشارات مروارید، تهران ۱۳۹۰
آخرین کتاب جهان، رودهن فیلبریک، انتشارات تندیس، تهران ۱۳۹۰
ناامیدی، ولاديمير ناباكوف، انتشارات تندیس، تهران ۱۳۹۱
انقلاب را به خاطر می آورید؟ آنتونیو نگری، نشر روزبهان، تهران ۱۳۹۱

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sun, 22 Apr 2012 10:40:00 +0000

La Domenica76

بعضی از عطرها بی رحم اند. یک دنیا بغض و یاد و تصویر و واژه ی گمشده پشت رد و نشان نامرئیشان دارند. امشب روی صندلی فرودگاه، وقتی که چشم هایم بسته بود و گوش هایم تنها ترانه ای قدیمی را می شنید، یک عطر بی رحم آمد و مرا برد به آن نیمه شبی که زیر آلاچیق یاس خانه ی فریدون کنار کتاب می خواندم که کیان مثل همیشه از روی نرده های گمشده در پیچ های امین الدوله ی حیاط پرید و مرا زیر بارانی که ریه هایمان را پر از تازگی و نمناکی بهار کرده بود، برای اولین بار بوسید. دهانش طعم کال تمشک وحشی می داد و تنش بوی تلخ چوب های جنگلی خیس خورده زیر باران. چقدر گذشت تا از زیر آوار این خاطره بیرون بیایم؟ خاطره بزم پایداری دارد در هزارتوی رنج آدمیان.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Fri, 20 Apr 2012 22:00:00 +0000

I Profumi della Città

شهرها برای من با عطر و بوی شان معنا پیدا می کنند. یعنی من هر وقت وارد شهر تازه ای می شوم، یکی دو ساعت اول را به پیدا کردن رایحه ای که آن جا را در ذهنم ماندگار می کند می گذرانم. این رایحه ارتباط منطقی و معقولی با یکی از فصول سال ندارد، مثلا این طور نیست که من تهران را به خاطر یاس بنفش و اقاقیای سفیدش در بهار نشانه گذاری کنم. تهران برای من ترکیبی از بوی خاک باران خورده دارد و گرده ی برگ چنار، شاه بلوط بو داده و گوجه فرنگی کال. فلورانس بوی صمغ اشرافی چوب صبر زرد می دهد و بوی تاریخی کهربا، بوی رنگ و تربانتین کارگاه نقاشی و گل تازه ی مگنولیا. بمبئی بوی رطوبت می دهد و عود ناگ چامپا، ریسه های رز و یاس و ادویه ی گرام ماسالا، سه ویا، ترکیبی دارد از بوی کندر و صمغ آفتابگردان، برگ نارنج و چای پائیزه ی لاهیجان. در ذهن من صندوق خانه ای تاریک و قدیمی نهان است که روی طبقه های چوبی خاک گرفته اش، شیشه های بلند و کوتاه و کج و معوجی قرار دارد از عطرهایی که روزی در مادرید و شیراز و پاریس و برلین و ونیز و پراگ و کشمیر و خیلی جاهای دیگر جمع کرده ام. پس چرا هیچ بوئی از میلان در ذهن و خاطره ام ماندگار نمی شود؟ میلان که بوی گمشده و از یاد رفته ی خانه ی شماره ی بیست و چهار ویا دی ترانزیتی اش هر شب میان ریه های سنگینم می پیچد؟

خانه ی شماره ی بیست و چهار ویا دی ترانزیتی در ویاله مونتزای میلان خانه ی کودکی های من بود. اما خانه باقی نماند.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Thu, 19 Apr 2012 22:40:00 +0000

Darband mountain

شال سرخ کبان را بسته بودم به پهلویم، آوازخوان مسیر پناهگاه را بالا می رفتیم. یک جا به هوای پیدا کردن قارچ های کوهی کوله را پائین گذاشتم که دیدم شال نیست.
گفتم برمی گردم. فکر می کردم تحمل ندارم که بعد از این، هر وقت باران ببارد به یادم بیاورد که بخش بزرگی از وجودم، از خاطراتم، جایی در مسیر پناهگاه خیس می شود، گلی می شود، باد و بوران به تنش می وزد و در تنهایی خود مچاله می شود.
یکی گفت تنهایی هنوز نصف راه را نگشته، تاریک می شود. همه برمی گردیم.
تمام راه و کوره راه های رفته را گشتیم. لای بوته و خارها و سنگ ها را گشتیم، تا بالاخره یک جا، زیر صخره ای که برای استراحت رویش ایستاده بودیم، پیدایش کردیم.
طناب و قلاب ها را بیرون آوردیم که یکی پائین برود. گفتم خودم باید بروم.
تا برسم آن جا، چندباری دست هایم زخم شد. کوهنورد حرفه ای که نبودم، اما رسیدم.
روی شاخه ی نازک درخت جوانه بسته ای آن پائین تاب می خورد. دستم می لرزید، وقتی برداشتمش، باران ریز عصر شروع به باریدن کرده بود.
شال سرخ را محکم به گردنم گره زدم و برگشتم. وقتی رسیدم، دیدم که چشم گروه خیس نیست، این چشم دربند است که خیس خیس است.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sun, 15 Apr 2012 22:34:00 +0000

Il Profumo della Primavera

*من انتظار نداشتم با این عشق محض رو به رو شوم

*احمدرضا احمدی

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Sat, 14 Apr 2012 22:20:00 +0000

La Domenica75

الیوت می گوید آپریل بی رحم ترین ماه هاست: از خاک مرده گل یاس می رویاند.
من می گویم آپریل ماه اعتراف است.
وقتی یاس های بنفش باغچه خود را به نرده های طبقه ی دوم خانه می رسانند، باید رو به رویشان نشست و اعتراف کرد.
یاس های شیروانی اصلا برای همین کار از خاک مرده می رویند.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Fri, 13 Apr 2012 22:40:00 +0000

Wisteria Flower

تهران در ضیافت باران و عطر یاس های شیروانی

جهان آرا، نرسیده به خیابان چهل و ششم

امیرآباد شمالی، خیابان نوزدهم

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Mon, 09 Apr 2012 22:20:00 +0000

Luca, Book, and Sun

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Thu, 29 Mar 2012 23:30:00 +0000

I libri del mese di marzo

کتاب های خریداری شده ی مارچ

صدای نامرئی باد، کلارا سانچز، انتشارات گارزانتی، میلان ۲۰۱۲
محکوم گردنبند بود، آندره‌ آ ویتالی، انتشارات گارزانتی، میلان ۲۰۱۲

دخمه های واتیکان، آندره ژید، انتشارات یزدان، تهران ۱۳۷۲
شنل پاره، نینا بربروا، نشر ماهی، تهران ۱۳۸۸
تراژدی مردم: انقلاب روسیه ۱۹۲۴-۱۸۹۱، اورلاندو فایجس، نشر نی، تهران ۱۳۸۸
پاریس: جشن بیکران، ارنست همینگوی، کتاب خورشید، تهران ۱۳۸۹
از اروپا و آمريكای لاتين، گابريل گارسيا ماركز، انتشارات ققنوس، تهران ۱۳۹۰
خرده خاطرات، ژوزه ساراماگو، انتشارات مروارید، تهران ۱۳۹۱

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Mon, 26 Mar 2012 08:00:00 +0000

Addio ad Antonio Tabucchi

آدیو تابوکی

به فاصله ی چهار روز ایتالیا دو شخصیت برجسته ی خود در حوزه ی سینما و ادبیات را از دست داد. دومی آنتونیو تابوکی ست که صبح دیروز در بیمارستانی در لیسبون درگذشت. تابوکی بیش از آن که به عنوان استاد زبان پرتغالی، مترجم اشعار فرناندو پسوآ یا نویسنده ی رمان های کوتاه میدان ایتالیا، تریستانو می میرد، شب های هند و پریرا شهادت می دهد، مشهور باشد، به دلیل نوشتن مقالات انقادی اش از حزب راست ایتالیا در روزنامه ی کریره دلا سرا معروف است. تابوکی به عنوان یک روزنامه نگار برای حق آزادی اطلاعات در آثارش فعالیت می کرد، چرا که اعتقاد داشت دموکراسی جایگاه امنی نیست و مراقبت از آن تلاشی دائمی را می طلبد.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Tue, 28 Feb 2012 11:20:00 +0000

I libri del mese di febbraio

کتاب های خریداری شده ی فوریه

پاکو یادت هست؟ شارل اگزبرایا، نشر جهان کتاب، تهران ۱۳۸۹
همچون یک داستان، دانیل پناک، نشر ثالث، تهران ۱۳۸۹
روشنفکران رذل و مفتش بزرگ فلسفه در ادبیات، داریوش مهرجویی، انتشارات هرمس، تهران ۱۳۸۹
ايران عصر قاجار از ديد مونتابونه عكاس ايتاليائی، مژگان طريقی، انتشارات میردشتی، تهران ۱۳۹۰

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Tue, 14 Feb 2012 11:36:00 +0000

Marcus Zusak

کتاب دزد، کتابی ست که درباره ی جنگ نیست ولی قصه اش کمی قبل و در طول جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد. راوی داستان مرگ است و ماجرای کتاب درباره ی دختر نه ساله ای به نام لیزل که بعد از فرستاده شدن مادر کمونیستش به اردوگاه کار اجباری آلمانی ها، تحت سرپرستی خانواده ی دیگری قرار می گیرد. لیزل هنگام خاکسپاری برادرش که در جنگ کشته شده است، کتابی به نام راهنمای گورکنی می دزدد که این کار جرقه ی عشق به کتابخوانی را در ذهن او می زند؛ کم کم به کمک اطرافيانش نوشتن یاد می گیرد و شروع به خواندن كتاب ‌های دزدیده شده می کند. با بالا گرفتن جنگ و اوج بمباران های هوایی، لیزل كتاب ‌هاش را با همسایگانش تقسیم می کند و باعت تغییر تازه ای در زندگی پر از ترس و وحشت اطرافیانش می شود و همه‌ ی این ماجراها زمانی اتفاق می‌ افتد که نازی‌ ها سرگرم جمع ‌آوری کتاب‌ های ضدآلمانی برای کتاب‌ سوزی هستند. این کتاب دو بار در ایران به چاپ رسیده است؛ یک بار با ترجمه ی عباس احمدی از سوی انتشارات روزگستر، یک بار هم با ترجمه ی الف نوبخت‌ فر از سوی انتشارات شور. کتاب دزد صد و نود هفته صدر كتاب‌ های پرفروش مجله ی نیویورک تایمز قرار گرفت و در نظرسنجی شب جهانی کتاب، به عنوان سومین رمان محبوب کتابخوان ها انتخاب شده است.

noreply@blogger.com (AnnaMaria AE) — Mon, 06 Feb 2012 19:40:00 +0000

Neve in Toscana -1

سیه نا، توسکانی
ششم فوریه ی دو هزار و دوازده.