caffè ristretto

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Wed, 23 Dec 2009 23:40:00 +0000

Basta Apparire

من بالاخره موفق شدم مستند بحث برانگیز ویدئوکراسی را ببینم. ویدئوکراسی ساخته ی اریک گاندینی، اولین بار در جشنواره ی ونیز به نمایش درآمد و بعد از آن برنده ی جایزه ی بهترین فیلم مستند در جشنواره ی تورنتو و برنده ی جایزه ی ویژه ی هیئت داوران در جشنواره ی فیلم ‌های مستند شفیلد شد. شبکه ی دولتی رآی ایتالیا اجازه ی پخش تیزر تبلیغاتی این فیلم را به دومنیکو پروکاچی تهیه کننده ی آن نمی دهد چرا که اعتقاد دارد این تیزر یک پیام انتقادی سیاسی و صریح درباره ی دولت ایتالیا است. اریک گاندینی که تیزر فیلم مستندش سودهای حاصل از تسلط گسترده ی نخست وزیر ایتالیا را بر رسانه های این کشور به چالش می کشد، درباره ی ویدئوکراسی گفته است فیلم مستند من می گوید قدرت در تصاویر است و در ایتالیا بیش از سه دهه است که فقط یک نفر حق کنترل تصاویر را برعهده دارد. ویدئوکراسی مستندی متفاوت و فانتزی است که به جریان رسانه‌ ای قدرتمند برلوسکونی در جهت دادن به افکار عمومی و موج فزاینده ی مخالفت ‌ها با عملکرد او در جامعه ی امروز ایتالیا می‌ پردازد. این مستند که بیانگر روابط پیچیده ی رسانه و سیاست است با ظرافت نشان می دهد که چگونه دموکراسی همواره در مسلخ رسانه‌ های ایتالیا قربانی می ‌شود...

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Tue, 22 Dec 2009 15:36:00 +0000

La neve a Firenze

یکی دو ساعتی می شود که از پیزا برگشته ام. پائولا برایم پیغام گذاشته که پروازشان به مادرید به خاطر برف شدیدی که در میلان باریده تاخیر دارد. رناتو همسايه ی طبقه ی پائين ديه گو راکون پائولا و یک پاکت سوغاتی سيسيليائی را می آورد بالا و از اين که همراه آن ها به تعطیلات زمستانی نرفته ام، ناراحت می شود. من همان بهانه ی همیشگی را می آورم و بسته ی سوغاتی را باز می کنم، توی پاکت يک شيشه لیمونچللوی عالیست، يکی دو بسته پاستا و اسپاگتی، دو تکه کيک خانگی و یک تکه ی بزرگ از پنیری که تعریفش را قبلا از رناتو شنیده بودم. کنار پنجره ی اتاق می نشینم، و خبرها را می خوانم. آن چنان از طعم این پنیر سوراخ داری که با دانه های فلفل سياه تندش، آدم را در اين بعدازظهر زمستانی غافلگیر می کند، در خاطراتم از سیسیل پرسه می زنم، که سر و صدای دیه گو راکون پائولا و لوکا گربه ی من - که خانه را روی سرشان گذاشته اند - را نمی شنوم. دیه گو را می آورم کنار پنجره و با هم پنیر و شاه بلوط می خوریم. برف تازه ای آن بیرون روی شاخ و برگ های درخت خرمالوی باغچه می نشیند و باز همه جا سفيد می شود.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sat, 19 Dec 2009 23:45:00 +0000

La Domenica38

ایتالیای سفید؛ برف دیروز در فلورانس

هیچ توریستی، در گوندولاهای ونیز نیست

- عکس ها از خبرگزاری آنسا

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Thu, 17 Dec 2009 23:36:00 +0000

Berlusconi puppets

تنها سه روز پس از حمله به برلوسکونی، طراحان ایتالیائی ساخت مجسمه ی او را همراه با طرح های دیگری که برای آغاز سال نوی میلادی در ایتالیا ساخته می‌ شود، آغاز کرده اند. تصویر بالا، مارکو فررینیو را در یک فروشگاه صنایع دستی در خیابان سن گریگوریو آرمنوی ناپل نشان می دهد که روی یکی از چند مجسمه ی برلوسکونی با بینی خونین کار می کند.

- تصاویر دیگر را این جا ببینید
- باید به حال برلوسکونی بخندیم یا گریه کنیم؟

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Wed, 16 Dec 2009 15:45:00 +0000

Roberto Saviano

اکنون سه سال است که به دنبال تهدیدهای کامورا و با تصمیم دولت ایتالیا تحت مراقبت ‌های ویژه ی امنیتی قرار دارم، انگار که این وضعیت هیچ‌ وقت قرار نیست تمام شود. قرار ست ناشرم را ببینم و با هم جشن بگیریم، چرا که کتاب من بیش از دو میلیون نسخه در ایتالیا و حدود چهار میلیون نسخه در دنیا فروخته است. فقط خدا می‌ داند این که نسخه ی دو میلیونی‌ کتابم را به طور نمادین در دست بگیرم، دقیقا چه حسی دارد. به نظرم، فرق چندانی با در دست گرفتن هر نسخه ی دیگر این کتاب لعنتی نداشته باشد. دو سال بعد و دو میلیون نسخه ی دیگر؛ باز هم حس می ‌کنم چیز زیادی برای جشن گرفتن ندارم. رک و راست بگویم که زندگی آشغالی دارم، حضور یافتن در نشست های عمومی خارج از ایتالیا تنها آلترناتیو چهار دیواری من است. وقتی برای اولین بار تحت مراقبت‌ های ویژه ی امنیتی قرار گرفتم، تصور می‌ کردم همه چیز تا چند هفته ی دیگر تمام می‌ شود. بعد گفتم چند ماه و حالا آن چه که بیش از مرگ مرا می‌ ترساند، فکر کردن به این موضوع است که این وضعیت برای همیشه ادامه داشته باشد. اما بدترین ترسی که همیشه با من است این است که آن ها بخواهند آبرویم را ببرند، من را از اعتبار بیندازند و همه ی چیزهایی را که به خاطرش زندگی کردم و قیمت آن را پرداختم لکه‌ دار کنند. آن ها این کار را با هر کسی که روبرویشان ایستاد، انجام داده اند. آن ها این کار را با پپینو دایانا کردند، کشیشی که کشتند و چند دقیقه پس از مرگش او را بی‌ آبرو کردند. همین طور با فدریکو دل پِره تِه که سال دو هزار و دو به قتل رسید، هم چنین سالواتوره نوولتا، پلیسی که سال هزار و نهصد و هشتاد و دو کشته شد، در حالی که هنوز بیست سالش نشده بود. چیزی نمی‌ گذرد که رسانه‌ ها بیش از آن که به خودت توجه نشان بدهند به سراغ شایعات و داستان ‌های مبهمی می‌ روند که در زندگی گذشته‌ ات وجود دارد، در دنیای من تو گناهکاری مگر این که خلاف آن ثابت شود. و بعد رسانه‌ ها مانند حلزونی که به درون صدف می ‌رود خود را کنار می کشند و این ادامه دارد تا مرگ نفر بعدی، که تنها جرم او به دنیا آمدن در کشوری ست که حقیقت در آن وجود ندارد. این چیزی است که روح مرا فرسوده می ‌کند و من را از توان می ‌اندازد. ترس از این که تحت تأثیر روش‌ های فریب ‌کارانه و غیرقابل پیش‌ بینی کامورا اعتبارم را از دست بدهم و نتوانم از خودم و از آن بالاتر واژه هایم دفاع کنم...

- بخشی از گفت و گوی روبرتو ساویانو با تایمز آنلاین

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sun, 13 Dec 2009 23:24:00 +0000

Berlusconi Aggredito

آقا زدند این شواليه ی ایتالیا را با آن همه نیروی محافظتی بلند و کوتاه، وسط میدان دوئوموی میلان ناکار کردند، بعد از شانس بد ما معلوم شد که ماسیمو تارتالیا - که بلافاصله بازداشت شد - به دلیل عدم تعادل روحی روانی از ده سال پیش تحت مراقبت پلی کلینیکی در میلان بوده است و ماجرا سیاسی نیست. آقای نخست وزیر هم بعد از آن که مورد تهاجم قرار گرفت و توسط محافظانش به سمت اتوموبیل برده شد، دوباره از اتوموبیل خود پیاده شد و یک دور مظلوم نمایانه به افتخار دوربین های خبری زد. به گمانم دیکتاتور کوتوله حاضر است نصف عمر خودش و دیکتاتور بزرگ را یک جا بدهد، تا در این روزها جای آقای شوالیه باشد. البته اگر مثل آقای نخست وزیر، جرئت امضا دادن به هوادارانش در خیابان را داشته باشد.

- ببخشید اگر روشنفکر نیستم!

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sat, 12 Dec 2009 13:36:00 +0000

La scuola dei dittatori

آقای دبلیو - هر دورانی اقتضائی دارد.
تومازوی کلبی - اگر منظورتان این است که در هر عصری، سیاست رموز خاص خود را دارد، کاملا با شما موافقم. آثار مورد اشاره ی جناب پروفسور که در آن هنر سیاست به صورت یکی از علوم خفیه قلمداد می شود، در عصر حکومت های مطلقه رواج یافت یعنی در دوره ای که به دلیل مناقشات پی در پی ميان کلیسا و قدرت غیر مذهبی، و هم چنین انحطاط علوم الهی، پافشاری درباره ی این که حاکمیت منبعث از خداوند است هم فایده ای نداشت و ديگر عملی نبود. حکومت هايی که نمی توانستند خودشان را برگزیده ی خداوند قلمداد کنند و برگزیده ی مردم هم نبودند، ناگزیر خود را در پس حجابی از راز و رمز پنهان می کردند. یک نویسنده ی آلمانی اواخر قرن گذشته به نام گوستاو فریتاگ، طنز غریبی درباره ی آثار مورد اشاره ی پرفسور پیکاپ نوشته است. این نویسنده، یکی از کتاب های معروف آن دوره به نام منطق حکومت را که سال هزار و ششصد و شصت و شش نوشته شده و رموز هنر فرمانروائی را می آموزد به صورت طنز بازنویسی کرده است. در این کتاب جوانی که برای مشاوره ی شهريار مناسب تشخیص داده شده، به مکاني برده می شود که در آن مکان، رموز حکومت - که او به خاطر مقام تازه باید آن ها را بشناسد - به دقت نگهداری می شود. این راز و رمزها عبارت اند از یونیفورم های حکومت، نقاب های حکومت، عینک های حکومت و رداهایی که هر کس آن را به تن کند دارای اقتدار و احترام حاکمانه می شود؛ هر یک از این رداها نامی از قبیل امنیت اجتماعی، و حفظ کیان کلیسا دارد که هر کدام در موقعیت مناسب با نام ردا پوشیده می شود، مثل زمانی که حاکم می خواهد مالیات های تازه ای از رعایا بگیرد یا مخالفان خود را به تبعید بفرستد و اموالشان را مصادره کند، مخالفانی که همیشه به خاطر ترویج عقاید کفرآمیز متهم می شوند. کسی که عینک حکومت را به چشم می زند وارد دنیای خیالی می شود: این عینک مسائل بی اهمیت را بزرگ و رویدادهای بسیار مهم را کوچک می کند و آدم با استفاده از آن چیزهایی می بیند که وجود ندارد و چیزهایی را که وجود دارد نمی بیند. همین نتيجه را امروزه می توان از راه های ساده تری به دست آورد، افسانه ی متداولِ حاکمیتِ مردم اين کار را آسان کرده است...

- مکتب ديکتاتورها - اينياتسيو سيلونه

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Tue, 08 Dec 2009 09:45:00 +0000

La Giornata dello Studente

- تجمع دانشجویان ایرانی مقیم رم در دانشگاه لاساپینتزا، ۱۶ آذر

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sun, 06 Dec 2009 09:36:00 +0000

La Domenica37

دیروز در ایتالیا روز نه به برلوسکونی بود. در رم تظاهرات شد و مردم نسبت به آن چه که آن را تهدید علیه آزادی رسانه ها از سوی نخست‌ وزیر ایتالیا می دانستند اعتراض کرده بودند. عروسک پینوکیو را هم - که به نشانه ی اعتراض به دروغ های برلوسکونی او را می زد - همراه خود آورده بودند. خیلی ها شال، بادکنک و پلاکاردهای بنفش رنگ داشتند و از زیر صورتک های برلوسکونی فریاد می ‌زدند سیاست باید با دست‌ های پاک همراه باشد. تظاهرات کنندگان خواستار استعفای برلوسکونی بودند ولی آقای نخست وزیر در واکنش به اعتراضات روز گذشته در ایتالیا آن را نمایشی خنده‌ دار دانست و اتهامات وارده به دولت خود را مسخره توصیف کرد. او همچنین مدعی شد که مطبوعات در ایتالیا از هر کشور دیگر غربی آزادترند. فردا روز اعتراض به دروغ های پینوکیوی وطنی است. کاشکی دیکتاتورهای کوتوله کمی هم تاریخ خوانده بودند.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Fri, 04 Dec 2009 01:45:00 +0000

Mondiali 2010

- جابولانی، توپ جام جهانی دو هزار و ده

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Tue, 01 Dec 2009 23:24:00 +0000

Gradisca, Presidente!

با اهورا رفته بودیم برای تعطیلات کتاب بخریم. تمام کتاب فروشی های شهر - و احتمالا تمام ایتالیا - پر شده از کتابی به نام "لذت ببر، نخست وزیر!" که شرح بدون خط قرمز خاطرات پاتریتزیا دآداریو از میهمانی کاخ گراتزیولی برلوسکونی ست که نهایتا به تخت خوابی که پرزیدنت پوتین برای آقای شوالیه تحفه فرستاده بود، ختم می شود. انگیزه ی چاپ این کتاب که نمی توانم آن را شرح دهم، آن قدر احمقانه است که نگارش آن توسط مادالنا تولانتی، دستیار سردبیر روزنامه ی کریره دل متزوجورنو، غیرمنتظره به نظر می رسد. دفتر نخست وزیری بعد از انتشار این کتاب واکنشی نشان نداده است، اما برلوسکونی در مصاحبه ای گفته است "هرگز نمی دانسته که پاتریتزیا یک فاحشه ی تلفنی ست". در هر صورت این کتاب که با تیتر و تصویر جنجالی برای تعطیلات کریسمس وارد کتابفروشی ها شده است، در فلورانس مورد توجه قرار نگرفت. امیدوارم که در شهرهای دیگر هم مورد توجه قرار نگیرد.

علیرغم تهدیدات من اهورا این کتاب را خرید، چون معتقدست این حق کسی است که در سن هفتاد و یکی دو سالگی هنوز نمی داند که نباید دوست دختر دهن لق انتخاب کند.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Mon, 30 Nov 2009 07:36:00 +0000

La famiglia mafiosa dei fratelli giuseppe e silvio

سیلویو برلوسکونی در جریان گردهمائی حزبی در ساردنیا، اعلام کرد که می خواهد نویسندگان فیلم‌ ها و کتاب ‌های ضدمافیائی را خفه کند. وی از اتهاماتی عصبانی است که او را به عنوان هم پیمان با مافیا، معرفی می‌ کند. آقای نخست وزیر از نویسندگان آثار ضدمافیائی مانند نويسنده ی مجموعه ی تلويزیونی اختاپوس، به دلیل خدشه وارد کردن به وجهه و حیثیت ایتالیا انتقاد کرد. او گفت: اگر من متوجه شوم که نویسنده ی این مجموعه ی تلويزیونی چه کسی است سوگند یاد می‌ کنم که او را خفه کنم. در یک اطلاعیه ی خبری که سریعا از سوی دادستان فلورانس تکذیب شد، آمده بود که علیه برلوسکونی و دل اوتری تحقیقاتی جریان داشت که دلیل آن مشارکت احتمالی آن ها در حملات مرگبار سازمان مافیا در سال های نود و دو و نود و سه بود. گاسپاره اسپاتوتزا عضو سابق مافیا شهادت داده بود که او و دل اوتری تماس‌ های مستقیمی با جوزپه گراویانو، سرکرده ی باند مافیا داشتند...

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Fri, 27 Nov 2009 23:45:00 +0000

Via studenti di Teheran

نامگذاری خیابانی در شهر سالمی سیسیل به نام دانشجویان تهران، از موضوعاتی ست که وبلاگ ها و وبسایت های ایتالیائی بسیاری به آن پرداخته اند. قرار بود ويتوريو ازگاربی، شهردار سالمی، در حمايت از نقش جوانان و دانشجويان ایرانی در اعتراضات خیابانی پس از انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم ژوئن، خیابانی در سالمی را به نام دانشجويان تهران نامگذاری كند. اين نامگذاری، بیست و هفتم نوامبر با نزدیک شدن به روز دانشجو در ميدان مرکزی این شهر در جزيره ی سيسيل انجام گرفت و نام يكی از خیابان های منتهی به این میدان خیابان دانشجويان تهران شد. یکی از وبلاگ نویس ها در این رابطه می نویسد: سالمی پایتخت ِ پیش از رم ِ ایتالیا، پیش از رم یکی از خیابان های شهر را به دانشجویان تهران اهدا خواهد کرد و این، امروز و تا آن جا که ممکن ست در تقابل با دیکتاتور احمدی نژاد خواهد بود.

Via studenti di Teheran -

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Mon, 23 Nov 2009 23:20:00 +0000

Il marchese di Roccaverdina

ماركى ِ روكاوردينا، اشراف ‏زاده ی قدرتمند سیسیلی دلباخته ی دختر فقير شانزده ‏ساله‏ اى به نام آگريپينا سولمو می شود و او را به عنوان خدمتکار به قصر خود می آورد. ماركى به دليل توجه و علاقه ی بی حد و اندازه اش به آگريپينا - که زیر دست دایه گراتزیا به انجام امور قصر می پردازد - تصمیم به ازدواج با او می گیرد اما سنت های دست و پاگير طبقه ی اشراف که در این داستان خاص در قالب شخصیت بارونس، عمه ی مارکی متجلی می شود، مانع از انجام این خواسته می گردد. ماركى برای رهائی از فشارهای خانواده اش، از مباشر خود روكو مى ‏خواهد كه با دخترک ازدواج كند و آنان را سوگند می دهد كه به او خيانت نكنند. بدین ترتیب آگريپينا هر روز به ‏بهانه ی ديدن گراتزيا به قصر مى ‏رود و تمام روز را در کنار ماركى مى ‏گذراند اما پس از چندی، مارکی درمی یابد كه آگريپينا و روكو به هم علاقمند شده ‏اند و تصميم می گيرد كه مباشرش روكو را به قتل برساند. این خلاصه ای از کتاب لوئيجی كاپوآنای سیسیلی ست که ذهنیت خواننده را برای برون رفت از عذاب وجدانی كه در نتیجه ی يک جنايت پدید آمده است، همراه شخصیت اصلی داستان خود می کند. شخصیتی که قربانی چنبره ی پنهان سرمايه ‌داری ست و قادر نیست تا خود را از زیر سايه ی سنگین نظام پدرسالاری، رها سازد. شخصیتی که با تمام شقاوت و بی رحمی اش، مانند راسكلنيكوف جنايت و مكافات قابل ترحم ست و كاپوآنا به خوبی توانسته است محكومیت او در فضایی که میراث اجدادی اش است را به تصویر بکشد. این کتاب اگر چه گاهی وارد لحظه های ديرفهمی برای خواننده ی غیرايتاليائی می شود، اما به تمامی نفوذ و سلطه ی مافيا در ناحیه ای که نامش با جرم و جنايت يكی شده است را به نقد می کشد؛ منطقه ای که برای رهائی مردمانش از مافیای اسلحه و کوکائین، ناگریز از یک بازسازی درونی ست.

- به گمانم عشق و جنایت در سیسیل ترجمه ی بهمن فرزانه از کتاب ماركى ِ روكاورديناست.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Tue, 17 Nov 2009 23:34:00 +0000

Foglie Rosse

به گیاه،
به گیاه نارَسته از اسارت خاک، که وجودش تسلی دهنده ی ابرهای سیاه پوش است.

پائیز توسکانی سرخ است؛ آن قدر که این سرخی وقتی از پس ابرهای آسمان آبرنگی نوامبر، باران تند یکریزی می بارد و آدم ها را پشت پرده ی شفافی از مه و آب محو می کند، هم پیداست. آن قدر که حافظه ی سرد نوامبر، از این همه سرخی جامانده بر سنگفرش خیابان، آکنده از بوی برگ و خیسی خاطراتی می شود که زمان را در این شهر کهنه ی پر از سفال سرخ و مرمر سفید و تاریخ و رنسانس، متوقف می کند. حالا من از ته این ورطه ی سرخی که همه ی فکر و ذهن و نگاه و باورم به فصل پائیز را در خود فرو می برد و مرا به فصل ناشناخته ی رنگ و نور مومن می سازد، از نامه هایی حرف می زنم که هرگز برای تو فرستاده نشد. از نامه هایی که آغشته به رنگ سرخ و بوی خیس لحظه های بارانی همه ی این سال هاست، و تو ممکن نیست لحظه هایی را به یاد داشته باشی که هرگز آن ها را حس نکردی...

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Mon, 16 Nov 2009 07:45:00 +0000

la settimana del libro e dell'autore

اگر کتابخوانی بخش مهمی از هویت فرهنگی یک کشور است و یک شبه به دست نمی آید، پس این "هفته ی کتاب" به چه درد جامعه ی پرادعایی که فرهنگ کتابخوانی ندارد می خورد؟

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Fri, 13 Nov 2009 23:20:00 +0000

Libro Giallo

این چکمه ی آبی ما به غیر از پاستا، مردمان پرحرف و پیتزا، برای رشوه، مواد مخدر و مافیا هم شهرت فراوانی دارد؛ فقط کاشکی این مترجم محبوب من - بهمن فرزانه - که تسلط فوق العاده ای به زبان سیسیل و ساردنیا دارد، کمی به ادبیات جنائی علاقه داشت، تا یکی از مجموعه داستان های جنوب ایتالیا را برای خوره های داستان های پلیسی ترجمه کند.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sat, 07 Nov 2009 23:46:00 +0000

La Domenica36

یک ناشر نامشخص ایتالیائی که به نظر می رسد سر به تنش زیادی کرده است، در ازای کسب حق اقتباس کتاب قانون شکنان لارن مارشو از موسسه ی انتشاراتی آرتو خواسته است که نام سیلویو برلوسکونی به فهرست قانون‌ شكنان اين کتاب افزوده شود. این کتاب دویست و چهل صفحه ای که به تازگی در فرانسه انتشار یافته است، به معرفی راهزنان و قانون گریزان بزرگ تاريخ جهان نظیر رابین هود، کلامیتی جین، ژاک مرین و بانی و کلاید پرداخته است. آقای شوالیه علاوه بر مخالفان ایتالیائی اش، منتقدان سرشناس دیگری هم در خارج از کشور خود دارد. یکی از کسانی که به تندی رفتارهای سیاسی و اجتماعی برلوسكونی را مورد انتقاد قرار داد، خوزه ساراماگوست که در روزنامه ی چپگرای ال پائیس، از او با عنوان تهدید و ویروسی که ایتالیا را به سمت مرگ اخلاقی سوق می ‌دهد، یاد کرد. از نظر خوزه ساراماگو افرادی هم چون جوزپه گاریبالدی و جوزپه وردی، کشور ایتالیا را به الگوئی فرهنگی برای تمام اروپا تبدیل کرده بودند. اما برلوسکونی، درصدد از بین بردن تمامی دستاوردهائیست که این افراد طی قرن‌ ها برای ایتالیا به ارمغان آورده اند...

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Tue, 03 Nov 2009 23:34:00 +0000

Firenze, Piazza della Repubblica

- بزرگداشت اسرای جنبش سبز در فلورانس

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Fri, 30 Oct 2009 03:38:00 +0000

6- Lodi

لودی

شاید آن وقت که آقای پورتا، ما را ترغیب می کرد که کلیسای جامع شهر کوچک لودی را ببینیم آن را چنان جدی نگرفتیم و آن زمان که گفت می رویم برنامه ی قطار را می بینیم و اگر وقت کافی داشتیم من شما را در لودی می گردانم، بیشتر یک تعارف به نظرمان آمد، حتا زمانی که فهمیدیم حدود یک ساعت تا رسیدن قطار وقت داریم. با عمویم، آقای پورتا و بازرسانی که از ایران آمده بودند وارد کلیسای فوق العاده ای شدیم که از بیرون آن نمی شد به گنجینه ای که درون آن پنهان بود، دست یافت. گنبد کلیسا از داخل ساختمان سرمه ای تیره بود که نقش و نگارهای طلائی داشت و فیگورهای یکی از نقاشی های دیواری اش - که شبیه رانده شدن آدم و حوا از بهشت بود - مرا یاد نقاشی سقف سیستین می انداخت. چهل دقیقه ای را در کلیسا ماندیم. تلاش شهردار لودی برای کهنه و سنتی نگه داشتن آن - و در عین حال مدرن و قابل دسترس بودن شهر - برایم تحسین برانگیز بود. تمام خیابان های باریک یا سنگفرش بودند یا در حال سنگفرش شدن بودند. پیاده روها از سنگفرش قرمز بودند که فضای شهر را قدیمی تر می کرد. میدان اصلی هم با سنگ های رنگی و ناصاف سنگفرش شده بود که هر چند راه رفتن را سخت می کرد اما بافتی کهنه به آن می بخشید که همین به زیبائی مرکز شهر می افزود. در لودی هم مانند بیشتر شهرهای تاریخی ایتالیا، تردد اتومبیل ممنوع بود و دیدن مرکز شهر تنها پیاده و یا با اسکیت و دوچرخه امکان داشت. هر چند لودی آن قدر کوچک بود که برای دیدنش که شاید بیشتر از ده خیابان اصلی نداشت نیازی به دوچرخه هم احساس نمی شد. لودی که بیش از سی و پنج کیلومتر با میلان فاصله ندارد، یک رودخانه و یک پارک سرسبز هم داشت. ابتدای پارک با شمشادهای کوتاه لابیرنت کشی شده بود و مثل بقیه ی پارک های ایتالیا مجسمه های مرمرین زیادی داشت. در ایستگاه قطار آقای پورتا که عشق به زیبائی های طبیعی و میراث معماری وطنش ستودنی است به من گفت به دوستان ایرانی مان بگو ونیز را ببینند. ونیز تنها یک شهر دیدنی نیست. آن جا یک دنیای دیگر است. یک روز برای یک نگاه کلی به ونیز کافی است بگو وقت شان را از دست ندهند. یکی از بازرسان که فهمیده بود آقای پورتا درباره ی ونیز حرف می زند جواب داد ما ونیز را می بینیم. به هر قیمتی که شده ونیز را می بینیم...

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Wed, 28 Oct 2009 09:36:00 +0000

Il Signore dei Tranelli

ارباب تله ها
شانزدهم نوامبر قرار است آقای شوالیه به اتهام خلافکاری های مالیاتی محاکمه شود. اتهام وارده به وی در ارتباط با خرید حقوق تلویزیونی و سینمائی مدیاسِت است که یک شرکت خانوادگی برلوسکونی ست. آقای شوالیه که در طول دوره ی طولانی فعالیت های سیاسی خود حدود دو هزار و پانصد پرونده در دادگاه داشته است، شخصا در هیچ دادگاهی حاضر نمی شود و پروسه ی دفاع از خود را به وکلایش واگذار می کند. تحلیلگران سیاسی عقیده دارند در صورتی که برلوسکونی در دادگاه محکوم شود این محکومیت به معنی اجبار او به استعفا نخواهد بود ولی با توجه به رسوائی های اخیر در ارتباط با زندگی خصوصی وی، این حکم محکومیت می تواند او را تحت فشار سیاسی بیشتری قرار دهد.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sat, 24 Oct 2009 06:45:00 +0000

Uccidiamo Berlusconi

ماجرا از این قرار است که یک گروه آنتی برلوسکونی آمده اند صفحه ای به نام برلوسکونی را می کشیم در سایت فیس بوک راه اندازی کرده اند. مسئولان فیس بوک هم بلافاصله این خبر را بررسی کردند و به مقامات ایتالیا جواب دادند که این صفحه از سایت فیس بوک حذف شده است، اما بر خلاف آن چه که تصور می کردند، این گروه با نام جدید به سوال های ما جواب بده، همچنان به فعالیت خود ادامه می دهد. روز پنجشنبه وزیر کشور ایتالیا به تمام عاشقان برلوسکونی اطمینان داده است که دولت ایتالیا برای بستن این صفحه فعال شده است و اطلاعات اعضای اصلی این گروه را از فیس بوک خواهد گرفت و جای نگرانی نیست. بالای صفحه ی اصلی این گروه که تا جمعه حدود بیست و چهار هزار عضو داشت نوشته شده است: برلوسکونی حالا که ما توجه تو را به خود جلب کرده ایم به سوالات ما جواب بده. نه واقعا! این همه خشونت و تهدید در اعتراض به نخست وزیر عاشق پیشه و خوش سلیقه ی ایتالیا لازم است؟ نه واقعا! لازم است؟

Uccidiamo Berlusconi su facebook -
Il gruppo anti-Silvio cambia nome -

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Thu, 22 Oct 2009 08:36:00 +0000

Real Madrid-Ac Milan 2-3

کالچو - ventiquattro

فوتبال پر از غافلگيری های آنی است. اصلا همين لحظه های غیرقابل پیش بینی است که به شدت جذابش می ‌كند. نمونه اش همین بازی دیشب میلان در برابر رئال، که میلان با یک گل خورده در چهل و پنج دقیقه ی اول، تن به باخت می دهد، تا در فرصت های به دست آمده در چهل و پنج دقیقه ی دیگر، سه گل غیرمنتظره را وسط برجک مربی و هفتاد و یک هزار تماشاگر سانتیاگو برنابئوی اسپانیا فرود بیاورد و ثابت کند که رئال هم مانند بارسا بعله و تیمی که بازی را با برتری آغاز می کند، لزوما با دست پر از زمین خارج نمی شود. برد بزرگ میلان مقابل رئال مادرید، مهمترین نتیجه ی هفته ی سوم لیگ قهرمانان باشگاه‌ های فوتبال اروپا بود، اتفاقی که برای میلان در اين یکی دو سال اخیر، خيلی کم افتاده است.

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Sat, 17 Oct 2009 22:34:00 +0000

La Domenica35

اروپا سال صد قبل از میلاد؛ امپراتوری روم تمام اروپا را به تسخیر خود درآورده است. سرزمین گل نیز با وجود مقاومت مردمش نمی تواند در برابر حمله ی رومی ها مقاومت کند، اما فقط یک سرزمین، یک دهکده ی کوچک در گوشه ای از سرزمین بزرگ گل است که هیچ سرباز رومی نتوانسته است آن را تسخیر کند؛ چرا که آستریکس و اوبلیکس شوالیه های این دهکده ی کوچک هستند. این خلاصه، تم اصلی سی و سه کمیک استریپی ست که بعد ار ماجراهای تن تن و میلو از پر طرفدارترین کتاب های مصور در تمام دنیاست. سی و چهارمين کتاب این مجموعه به نام جشن تولد آستریکس و اوبلیکس هم قرار است بیست و دوم اکتبر، هم زمان در چندین کشور اروپائی روانه ی بازار کتاب شود. انتشار و فروش سیصد و بیست و پنج میلیون نسخه از یک مجموعه کتاب، برای یک کشور افتخار بزرگی ست. خصوصا که این کتاب، نوستالژی کودکی بسیاری از کتاب خوانان جهان باشد.

- آستريكس و ابليكس پنجاه ساله شدند

cafferistretto@gmail.com (Anna Maria) — Mon, 12 Oct 2009 08:45:00 +0000

Irlanda-Italia 2-2

کالچو - ventitrè

تصور کنید دقیقه ی آخر بازی باشد، تیم هم یک گل عقب باشد، مسابقه در خانه ی رقیب باشد و کاپیتان هم در ترکیب تیم نباشد، آن وقت فقط کمی شانس یا معجزه می تواند در لحظه های آخر نتیجه را به تساوی بکشاند و همان یک امتیاز عامل صعود بی چون و چرای یک تیم به جام جهانی شود که ایتالیا، خداوند بخت و خلق معجزه در ثانیه های آخر - که هر دو نیمه از ایرلند عقب بود - در استادیوم دوبلین همین کار را انجام می دهد و با گل دقیقه ی نود جیلا، امتیاز عالی برای صعود مستقیم به جام جهانی را می گیرد و ایرلند - که اطمینان داشت با گل دقیقه ی هشتاد و هفت ضربه ی جبران ناپذیری به ایتالیا زده است - را به مرحله ی پلی آف می فرستد؛ همان اتفاقی که تراپاتونی سرمربی ایتالیائی تیم ایرلند، نگرانش بود و شب قبل از مسابقه ی ایتالیا و ایرلند به نحوه ی بازی های پلی آف تيم ها برای راهيابی به جام جهانی به شدت انتقاد كرده بود. در هر صورت لاجوردی ها به عنوان تیم اول گروه هشت صعود کردند و بليت سفر به آفریقای جنوبی را گرفتند. چشم هواداران تیم لاجوردی روشن باشد.