Gerçeğe Çağrı Merkezi

Korumalı: Eren Erdem’i Unutmayın

2012-05-19T09:09:57Z

“Müşteri Velinimet”, Ya Temsilcileri?

2012-05-12T12:55:20Z

Selin, arkadaşımın kızı. 23 yaşında. Kamu yönetimi okudu. Çağrı merkezinde müşteri temsilcisi olarak çalışıyor. Mutlu mu? Hayır!

Sohbet esnasında yaptığı işe ilişkin anlattıkları benim açımdan öğreticiydi.

* * * * *

“Hiç bir yaratıcılığı yok, yaptığım işin. Sürekli konuşmaktan ses tellerimde nodül oluştu. Hep oturduğumdan boşaltım sistemim tembelleşti. Boyun, bel ağrılarım had safhada. Kamburlaştım sanki.

Sosyal yaşam sıfır. Eve yorgunluktan bitap geliyorum. Bilgisayar, telefon, televizyon görmek istemiyorum. Yatağıma uzanıp; tavandaki göllere, okyanuslara bakıp dalıyorum öylesine. Hafiften depresif bir hal. Bazen söylenenleri bile anlamıyorum.

Kalabalığa giremiyorum. Sokaktaki insanlar ürkütüyor beni.

Merkezde çalışan sayısı çok ama yan “desk”te çalışanla bile iletişim kurmak yasak. Müşteri dediğin ise telefonda ses, sadece. Aynı cümleleri, aynı ses tonuyla gün boyu defalarca tekrarlıyorum.

Karşımdakilerle yüz yüze, göz göze iletişim kuramaz oldum.

İşçi değil, köleyim sanki. ‘Biri(leri) beni gözetliyor’ hali tüm enerjimi çalıyor. Her şey görsel-işitsel kayıt altında. Sürekli oto-kontrol ve ‘Nerde hata yaptım acaba’ hali zorluyor beni.

Müşteriye her şey serbest: hakaret, taciz. Erkek müşteri temsilcileri bir nebze şanslı. Çaresizlik, tükenmişlik içinde iliğin kuruyor.

İçeride sürekli gürültü var. Doğal ışık, hava yok. Doğal insan hiç yok. Artı klima ve manyetik alanın etkisi.

Müşteri bir hizmeti ya da ürünü alırken çağrı merkezi hizmeti sunumunu önemsiyor, firma da ürün sattığı müşteriyle iletişimin kalitesini mühimsiyor. Biz köprüyüz arada. Tüketici hakkını kullansın tamam da, firmanın tüm olumsuzluklarını karşısına çıkan sese yüklemesi haksızlık ama. Bir çalışanı olarak mühimsenmek istiyorum, ben de.

Sekiz saatlik mesaide sürekli yakınma halindeki insanlarla muhatap olunca, yemek dahil 30 dakikalık molada gevşeyemiyor elbette, insan.

Babam her gün heyecanla gider işe; süslenir, özenir kendine. Ben arkamdan silah dayanmışcasına zorla gidiyorum.

“Her işin sorunları kendine özgü. Yok öyle bedava ekmek; memlekette” diyen babama sinirlenip, ardından “Benim payıma düşen de bu. Abartma” diyorum.

Ben bekar ve aile desteğine rağmen bu haldeyim. Evlilerin, çocukluların hali daha zor.

Çağrı merkezlerinde iş yükünü müşteri temsilcileri taşır. Çağrıları yanıtlama ve sonuçlandırma yani. Takım liderleri ise bizimle supervizör arasında köprüdür.

Bir takım liderine 20-30 temsilci düşer. Performansımızı izler, denetler, sorgular ve kendisini denetleyen ’supervizör’e raporlar. İnsani ve yönetici değerleri gelişmemiş bir takım lideri bu cehennemi çalışmayı daha da dayanılmaz kılar. Liderin iyiyse; çalışma koşulları değişmez ama daha katlanırlığı artar.

Süpervizör işinin ehli değilse, müşteri memnuniyeti de çalışan memnuniyeti de hikaye. İşe başlarken verilen eğitimde; şirketin şikâyet yönetim sisteminin çok iyi olduğu, ancak servis seviyesini daha da hızlandırmayı hedefledikleri söylendi bize.

Habire “performansınız yeterli değil” deniyor. Motivasyon arttırıcı uygulama yapacağına, mesela ödüllendireceğine cezaya başvurursan sonuca da katlanırsın.

Müşteriyle konuşurken, takım liderimin arkamda, beni izlediğini hissettiğimde kan dolaşımım hızlanıyor, elim titriyor, sesim tarazlanıyor. Haftanın son mesai gününün son saatleri azap; benim için. Niye? Hatalarımız bize yazıyla bildirilir. Uyarı yani. Bir yıl içindeki performansımız bu uyarılarla belirleniyor. Düşükse kapı dışarı.

İki ay sonra bir yılım dolacak, burada. İşten ayrılmayı ekonomik nedenlerle göze alamıyorum ama belki onlar atar da, kurtulurum.

Herkes benim gibi mecburcu çalışıyor. İlişkiler mekanik. Samimiyet sıfır. Maaşlar düşük. Motivasyon alt sınırda, manyetik etki üst sınırda. Hep dem yargılanırsınız. Lider sizi herkesin içinde aşağılar ama başarılarınızı görmez.

Pik saatlerde, çağrılar yoğunlaştığında yani, tuvalete bile gitmenize izin verilmez. Müşterinin dert anlatması uzun sürdüğünde ‘kısa kes’ denir, performans hedefinden uzaklaşılacağı için.

Kulaklık irrite ediyor beni. Mesai öncesi temizlerim mutlaka. Sürekli monitöre bakmak göz kuruluğu yaptığından ilaç kullanıyorum. Arkadaşlarımın çoğunun el parmaklarında klavye kullanma kaynaklı tutulma var ve kollarına yayılan uyuşma.

‘Müşteri velinimet’ tamam. Ya temsilcileri? Bize hep ‘haklı olsanız da geri durun’ deniyor. İnsanın kendini ifade edememesi kötü bir şey.

‘Başka Dilde Aşk’ ı izledin mi? O film bizim sorunlarımızın fark edilmesine katkı verdi. Çağrı merkezi çalışanları Derneği sorunlarımız için çabalıyor ama güçleri bir yere kadar. Bildiğim bu işin uzun süre yapılamayacağı. Ve benim de yapamayacağım.”

*Şadiye Dönümcü. sosyal hizmet uzmanı.

( Bianet’ten alınmmıştır: http://www.bianet.org/bianet/emek/138232-musteri-velinimet-ya-temsilcileri )

1 Mayıs’ta DİSK/BANK-SEN Kortejindeyiz

2012-05-12T15:36:27Z

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği olarak üyelerimizi, dostlarımızı ve çağrı merkezi çalışanlarını, 1 Mayıs Birlik Mücadele ve Dayanışma gününde DİSK’e bağlı Devrimci Banka ve Sigorta İşçileri Sendikası kortejine çağırıyoruz.

Buluşma yeri ve saatimiz:

Saat 9.00’da Şişli Camii’nin önünde buluşup, DİSK/BANK-SEN kortejine katılacağız.

Yaşasın 1 Mayıs

İNG Bank’ta Neler Oluyor?

2012-04-20T11:35:07Z

ING Bank’ta yaşananlar üzerine BANK-SEN’in açıklamasını yayınlıyoruz:

Üye ve Dostlarımıza;

ING Grubu, çalışanlarına uyguladığı baskıda girişimciliği, yenilikçiliği ve yaratıcılığı hız kesmeden devam ettirmektedir. ‘İnsanların onurlu bir hayat sürmelerinde temel standartlarını insan haklarının oluşturduğunu’ belirten ING Grubu, binlerce çalışanına uyguladığı insanlık dışı yaptırımlar ile sınıfta kalmıştır.

ING Grubu, zorla ya da zorunlu çalıştırmanın hiçbir şeklini kullanmayacağını iddia etse de çalışanları uzun mesai saatlerine maruz kalmakta ve mesai ücretleri ödenmemektedir. ING Grup, kar oranlarını günden güne arttırmakta; reklam ve tanıtıma büyük bütçeler ayırmaktadır. Bu bütçelerden kısıntıya gitmeyen ING, kar amacı ile çalışanların anayasal hakkı olan bir saatlik yemek molasına göz dikmiş ve mola saatini düşürmüştür.

Performans havuzu denilen bir sistemle değerlendirmeye tabi tutulan ING çalışanları ulaşılması zor hedefleri yakalamak için baskıya maruz bırakılmıştır. Gerçekleştirilemeyen hedeflerle baş başa bırakılan çalışanlar yöneticilerin insiyatifinde zamsız ve primsiz çalıştırılmakta, sözlü ve yazılı baskıya uğramakta ya da haksız işten çıkarmalarla karşılaşmaktadırlar.

Biz Devrimci Banka Ve Sigorta İşçileri Sendikası (BANK-SEN) olarak ING Grup emekçilerini sermayenin insanlık dışı uygulamalarına ve anayasal haklarını gasp etme teşebbüslerine karşı boyun eğmemeye çağırır; karşı karşıya kalacakları mağduriyetlere gerek hukuki gerekse kamuoyu oluşturma düzeyinde her türlü desteği vereceğimizi bildiririz.

Saygılarımızla.

BANK-SEN

Ekmek Parası

2012-05-12T14:20:52Z

23 Şubat 2012′de Oyunbaz Tiyatro ekibi’nin Plaza Eylem Platfromu için düzenlediği “Ekmek Parası” özel gösterimine gittik. Gösterim sonrası bir söyleşi de gerçekleştirildi. Oyunu çok beğendik, siz de izleyin mutlaka.

Bir işsiz, bir stajyer, bir garson, bir iş kadını, bir yönetici adayı… Hepsi aynı oyunda buluşurlar: Ekmek Parası. Monologlardan oluşan Ekmek Parası, günümüz Alman Tiyatrosunun önemli yazarlarından Gesine Danckwart’ın, sahnelendiği birçok ülkede ses getirmiş, çağdaş bir tiyatro denemesi. Kendi yaşamlarının hapsinde, neden olduğunu bilmeksizin günü kurtarmaya, ayakta kalmaya, var olmaya çalışan isimsiz beş karakter, her günü tek ve aynı bir gün gibi yaşamaya çalışırlarken içinde bulundukları kavganın nedeni ekmek parası mıdır acaba? Zihinleri susmayan, sessizce bağıran, biricik, yapayalnız ve kalabalık beş kafa sesi… Oyun boyunca durmaksızın düşünen, tartışan, kavga eden, günü kurtaran ve kazanan beş şehirli…

Ekmek Parası, kendimizi anlamaya soyunmuş performatif bir tiyatro denemesi.

Ekmek Parası, Çağdaş Alman Tiyatrosunun önemli yazarlarından Gesine Danckwart’ın oynandığı birçok ülkede çok ses getirmiş, monologlardan oluşan çağdaş bir tiyatro denemesi. Kendi yaşamının hapsinde, neden olduğunu bilmeksizin günü kurtarmaya, ayakta kalmaya, kendini var etmeye çalışan isimsiz beş karakter her günü tek ve aynı bir gün gibi yaşamaya çalışırlarken içinde bulundukları kavganın amacı Ekmek Parası mı acaba?

Biz evde çakılıp kalanlar, hastaymış gibi yataktan çıkamayanlar, duvara bakakalanlar, neden ben diyenler kulübüyüz. Biz hepimiz yalnızız. Bu, biz bilmesek de, bizi birbirimize bağlıyor.*
*Oyundan

http://www.tiyatroyunbaz.com/
http://www.twitter.com/TiyatroOyunbaz
http://facebook.com/tiyatro.oyunbaz

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği Faaliyet Raporu

2012-05-12T16:33:14Z

ÇAĞRI MERKEZİ ÇALIŞANLARI DERNEĞİ 2011 FAALİYET RAPORU

(ÇMÇ-DER)

Sunuş

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği tarafından hazırlanan ‘Faaliyet Raporu’, derneğin yürüttüğü faaliyetleri kapsayan ve bu faaliyetlerin değerlendirilmesini mümkün kılan bir çalışmadır.

Faaliyet Raporu kendi içinde beş ayrı başlıkta incelenmiştir. İlgili başlıklar aşağıdaki gibidir:

Türkiye’de çağrı merkezlerindeki çalışma koşullarının değerlendirilmesi,
Sektördeki gelişmeler,
Çağrı merkezlerinde örgütlenme deneyimlerinin değerlendirilmesi: www.gercegecagrimerkezi.org
Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği’nin kuruluşu, hedefleri ve sendikalarla ilişkileri,
Genel değerlendirme ve sonuçlar

A. Çağrı Merkezi Çalışma Koşullarının Değerlendirmesi

Çağrı merkezi, bilgisayardan faydalanan işçilerin telefonla ya gelen çağrıları kabul ettiği ya da dışarıya yaptıkları telefonla arama işlemlerinin, otomatik bir sistem tarafından düzenlendiği ve denetlendiği bir hizmet sunma şekli olarak tanımlanabilir. Bu sistemin ayırt edici özelliği, işçilerin sistemde oldukları her anının kayıt altına alınabilmesidir. Dolayısıyla, ortalama bir çağrı merkezinde, molalar dışındaki sürenin telefonla konuşarak geçtiği söylenebilir.

“Rahat, temiz ve düzenli bir çalışma ortamı” olarak tanımlanan çağrı merkezlerinde, çalışanların “çok rahat ve huzurlu bir ortamda” çalıştıkları ve “her türlü sorunlarına çözüm bulunduğu” iddia edilmektedir. Ancak gerek çağrı merkezi tipi çalışma biçiminin incelenmesinde, gerekse de bu alanda var olan akademik çalışmalara bakıldığında, insan kaynakları uzmanlarının iddialarının, bir illüzyondan öteye gitmediği görülmektedir.

Çalışanların başlıca sorunlarından aşağıda bahsedilmektedir:

Çalışanların neredeyse tamamının örgütsüz olduğu, sendikal örgütlülükten bihaber olduğunu söyleyebiliriz. Bunun sonucu olarak, çağrı merkezi çalışanlarının kazanılmış haklarını dahi bilmedikleri göze çarpmaktadır. Bireysel veya örgütlü hak arama yollarının kapalı olduğu bu ortamda, işçilerin tek bilgi alma kaynağının işveren olduğu görülmektedir.

İnsanca yaşanabilir bir ücret almaktan uzak olduğu görülen çağrı merkezi çalışanlarının, dahil edilmedikleri prim belirleme sisteminden gelecek paraya muhtaç bırakıldıkları gözlemlenmektedir. Sabit ücretin düşük tutulması sonucu sigorta ödemelerinin de az yatırılması söz konusu olmaktadır.

Çalışma saatleri işin yoğunluğu göz ardı edilerek belirlenmiş olup, molalar her fırsatta kısıtlanmaktadır.

Gerekli sağlık kontrollerin yapılmadığı ve ergonomik çalışma koşullarının sağlanmadığı bu çalışma ortamında insanların postür, ses kısıklığı, işitme problemleri ve diğer mesleki hastalıklarla baş başa bırakıldığı ortadadır.

İstifaya zorlanma ve işten haksız yere çıkartılma gibi hukuksuz uygulamalarla karşılaşan çağrı merkezi çalışanları; iş sürecinde de her fırsatta işsiz bırakılma tehdidiyle karşı karşıya kalmaktadır.

Çağrı merkezi çalışanları, elektronik gözetleme teknikleri kullanılarak çalıştırılmaktadır. Bunun sonucu olarak, konuşma içeriği ve süresi denetlenmekte, çalışanlar psikolojik baskıya maruz kalmaktadır. Çalışanların günlük hedeflerine ulaşıp ulaşmadıkları her dakika tespit edilmektedir. Adeta robot gibi çalışması istenilen insanların, bu emek süreci boyunca yoğun bir psikolojik baskıya maruz kaldıkları görülmektedir.

Sonuç olarak, günlük çalışma süresi 8 saat ve üzerinde olan, düşük ücretlerle çalışan, toplam iş süreci genelde 2 yılı geçmeyen, sağlık sorunlarıyla karşılaşan, işyerinde baskı ve denetleme mekanizmalarına yoğun bir şekilde muhatap olan genç bir çalışan tipolojisiyle karşılaşıyoruz.

B. Sektördeki Gelişmeler

Dünyada toplam 11,5 milyon insanın çağrı merkezlerinde çalıştığı, Türkiye’de bu sayının 40.000’lere ulaştığı bilinmektedir. Türkiye’de sektörün % 21 civarındaki büyüme oranının önümüzdeki yıllarda daha da artacağı görülmektedir. Sektördeki durumu değerlendirirsek şu noktalardan bahsetmek gerekecektir:

Çağrı merkezlerinde yaklaşık 40.000 çalışan olduğunu görüyoruz. Çalışanların yaş ortalaması 26-28’dir.Türkiye’de toplam çalışanların %23’ü kadın işçi iken, çağrı merkezlerinde çalışanların %70’i kadındır. Çağrı merkezi sayısı da, geçen senelere göre hızla artmaktadır.

Çalışanların öğrenim durumunda değişiklik gözlenmektedir. Eskiden üniversite mezunu olmayanların işe alınmadığı çağrı merkezlerinde, lise ve yüksekokul mezunu çalışanların sayısının arttığı gözlemlenmektedir.

Çağrı merkezlerindeki işçi sirkülasyonunun çok yüksek olduğu bilinen bir olgudur. Sitemizde yaptığımız anket sonuçları da bu bilgiyi doğrulamaktadır. Çağrı merkezlerinde çalışmanın geçici bir iş olarak görülmesi ve çalışma koşullarının iyileştirilmemesi bu sirkülasyonun artışında en önemli etmenlerdir.
Çağrı merkezlerinde dış kaynak kullanımının hızla arttığı görülmektedir. Çağrı merkezlerinin Anadolu’da yaygınlık göstermeye başlaması dikkat çekicidir. Anadolu’daki yaygınlaşmaya rağmen çağrı merkezlerinin %60’ı İstanbul ilinde bulunmaktadır.

C. Çağrı Merkezlerinde Örgütlenme Deneyimlerinin Değerlendirilmesi

Türkiye genelinde yaklaşık 40 bin kişinin istihdam edildiği çağrı merkezlerinde, çalışanların örgütlenmesi, sendikaya üye olması anayasal bir hak olmakla birlikte, diğer iş kollarında olduğu gibi, tam olarak kullanılmamakta. Buna rağmen çağrı merkezlerinin çoğalmasıyla beraber, yaşanan problemler karşısında bireysel direnç mekanizmalarının geliştiği görülmektedir.

Bireysel direnç biçimleri, herhangi bir örgütlülük içermeyen ancak işçilerin çağrı merkezi işinde çalışmasının getirdiği yüklerden (çalışma koşullarının ağırlığı, imkânsız satış hedeflerinin belirlenmesi gibi) ve sürekli gözetlenme/denetlenme sürecinden kaynaklanan sorunlar ile kendi kendilerine başa çıkmak için geliştirdikleri ayakta kalma girişimleridir. Bireysel direnç eylemleri her ne kadar “bireysel” olarak tanımlansa da, çağrı merkezi çalışanları arasında yatay ve dikey olarak aktarılmakta ve paylaşılmaktadır.

GÇM’nin oluşumu da esas olarak bu bireysel direnç odaklarının, yalnız olmadıklarını fark etmeleri ve bir araya gelmeleri sayesinde gerçekleştirilmiştir. 2006 yılında www.gercegecagrimerkezi.org sitesini kuran çalışanlar, çağrı merkezi çalışanlarının sorunlarının tartışıldığı ve ileriki süreçte daha bütünlüklü hak arama mücadelelerinin yürütüleceği platformları yaratmayı hedeflemişlerdir.

www.gercegecagrimerkezi.org aracılığıyla,

Çağrı merkezlerinde yaşanılanların gerek çalışanlara gerek de kamuoyuna duyurulması sağlanmıştır.

Kariyer söylemiyle kandırılmaya çalışılan insanlara, bu yalanları teşhir etme yolu açılmıştır.

Çağrı merkezi çalışanlarının işçi sınıfının bir parçası olduğu ve sınıfın diğer bileşenleriyle çıkarlarının ortak olduğu vurgulanmıştır.

Çalışanların haklarını savunabilmesi için bir araya gelip örgütlenmesi gerektiği ifade edilmiştir.

Sitenin faaliyetleri, sadece yazı ve haberlerin yayınlanması şeklinde olmamış; aynı zamanda üyelerin ve site takipçilerinin mücadeleye çağırılması niyetiyle hareket edilmiştir.

Bunun sonucunda;

İnternet sitesi faaliyetlerinin yanında “arama eylemleri” yapılarak çalışanlarla iletişime geçilmesi fikri geliştirilmiş ve diğer emek hareketlerine bu yeni eylem metodu tanıtılmıştır.

Bir araya gelen çalışanların panel ve diğer organizasyonlara katılarak bilgi alışverişinde bulunması sağlanmıştır.

Sendikal örgütlülüklerle ilişkiye geçilmiş ve birlikte mücadele etmenin zemini hazırlanmıştır.

Basın açıklaması ve bildiri dağıtımı yapılarak kitlesel mücadele edilmesi için çalışılmıştır.

D. Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği’nin Kuruluşu, Hedefleri ve Sendikalarla İlişkileri

www.gercegecagrimerkezi.org aracılığıyla yaşanılan mücadele deneyimlerinden hareketle, çağrı merkezlerinde çalışanlar ve diğer emek hareketleriyle doğrudan ilişkiye geçilmesi için dernekleşme sürecine gidilmiştir. Çalışma koşullarında değişiklik yapabilmek, çalışanlara kurumsal bir yapıyla mücadele verme cesaretini vermek ve işçi sınıfının mücadelesine katkı sunabilmek amacıyla Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği adıyla faaliyetlere başlanmıştır.

Dernek;

İnsanlar arasındaki ilişkileri yozlaştıran ve rekabete endeksleyen kariyerizmin, esasında bir yalan olduğunu; çağrı merkezi çalışanlarının çıkarlarının birbirleriyle değil patronlarıyla çatıştığını savunur.

Çağrı merkezi çalışanlarının ırk, cinsel tercih, inanç, din, mezhep, dil ve düşünce ayrımı yapmaksızın, ulusal ve uluslararası düzeyde bir araya gelmelerini ve ortak çıkarları için mücadele etmelerini savunur.

Çağrı merkezi çalışanlarının, mevcut sendikalara üye olmalarını destekler. Dernek örgütlenmesini mutlaklaştırmaz, sendikal örgütlenmenin alternatifi olarak dayatmaz. Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği, kendi yapısının dışındaki emek hareketlerinin meşruluğunu zedeleyecek veya tartıştıracak eylemlerde bulunmaz.

Klimalı, steril bir çağrı merkezinde çalışan müşteri temsilcisinin; yerin derinliklerinde kir pas içinde çalışan bir maden işçisiyle, saatlerce ayakta ders anlatan, ses telleri ve sinirleri harap olan bir ilkokul öğretmeniyle, ay sonunda alacağı ücret ile kredi kartı borçlarını denkleştirmeye çalışan bir fırın işçisiyle, kısacası emeklerinden başka satacak hiçbir şeyi olmayan insanlarla, işçi sınıfıyla, çıkarlarının bir ve ortak olduğunu vurgular.

Hedeflerini aşağıdaki şekilde tanımlamıştır:

Çağrı merkezi çalışanlarının, haklarını öğrenmesi ve kullanmasına yönelik eğitim çalışmaları yapmak, eğitim araçları sağlamak, üyelerine hukuki destek vermek

Çağrı merkezlerindeki çalışma koşullarını işçiler lehine değiştirmek için araştırmalar yapmak

Emekçilerin örtbas edilen gündemini çağrı merkezi çalışanlarına taşımak. Bu doğrultuda gerekli olan her türlü bilgi, belge, doküman ve yayını temin etmek.

Kariyer yalanlarının, başarı hikâyelerinin karşısına, binlerce çağrı merkezi çalışanının gerçekleriyle çıkmak.

E. Genel Değerlendirme ve Sonuçlar

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği’nin öncülü olan web sitesi (www.gercegecagrimerkezi.org) çağrı merkezlerindeki işveren kaynaklı bilgi tekelini yıkmıştır. Bunun yanında çağrı merkezi çalışanlarının işçi sınıfının bir parçası olduğunu, sınıfa ve çağrı merkezi çalışanlarına yüksek sesle söylemiştir. İşçi sınıfının gündemini çağrı merkezi çalışanlarına, çağrı merkezi çalışanlarının gündemini de işçi sınıfının diğer bileşenlerine taşımıştır. Web sitesi imzalı pankartla basın açıklamaları yapılmış, arama eylemleri yapılmış ve böylelikle insanların gözünde örgütlenme çabalarımız somutlanmıştır.

Web sitesi altında yapılan çalışmalar esansında, çeşitli sendikalarla irtibata geçip dayanışma ilişkileri geliştirmiştir.

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği, öncülü olan web sitesinin bıraktığı bu zengin bakiye üzerine kurulmuştur. Dernek genel merkezimiz, DİSK Genel Merkezi’nde BANK-SEN’de açılmıştır.

Çağrı merkezi çalışanlarının hayatlarında köklü bir değişimi tetiklemek, birçok kanaldan ve ortak akılla yapılacak bir müdahale ile mümkün olabilir. Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği bu değişimin örgütsel zemini olmayı hedeflemektedir.

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği

Bu Sene De Böyle Olsun İstedik, Ama Olamadı

2011-10-24T14:23:55Z

Van’da yaşanan deprem nedeniyle ödül törenimizi ileri bir tarihe erteledik.

Tören organizasyonu için harcayacağımız enerjiyle depremzedelere yardım ulaştıracağız.

Sosyal medyada ve medyada yardıma ihtiyacı olan insanların Kürt olduklarının vurgulandığına şahit oluyoruz. İnsanım diyen hiç kimse bu hesapları yapmamalı ve hatta aklının ucundan bile geçirmemeli. Odaklanmamız gereken yegane düşünce enkaz altında ve çadırlarda bizden yardım bekleyen insanlara yardım etmek olmalı.

Depremde hayatını kaybedenlerin yakınlarına baş sağlığı, yaralananlara da acil şifalar diliyoruz.

Bu mesajın ulaştığı herkesi; enkaz altında ve çadırlarda sizden yardım bekleyen insanlarla dayanışmaya çağırıyoruz.

Çağrı Merkezi Çalışanları Derneği

En iyi çağrı merkezi ödülleri 2006 yılından beri her sene veriliyor malumunuz. Bizler de çağrı merkezlerinde yaşanan sorunları ve bizleri yok sayan bu ödülleri basın açıklaması yaparak protesto ediyoruz. Bu sene geçen senekilerden daha farklı bir organizasyon yapmayı istedik ve biz de bir ödül vermeye karar verdik. Ödülümüzün adı “Kabakulak”.

Kabakulak Ödülleri Kime Gidecek?

Kabakulak ödüllerini beş kategoride dağıtacağız. Kategorileri ve kategorilere dair kısa açıklamaları ankete katıl” sekmesine tıkladığınızda görebilirsiniz.

Ödülü alacak çağrı merkezlerini şimdiden tebrik ediyoruz bizim ödüllerimiz sponsorluk ilişkilerine bağlı olmadığı için çok daha sahici olacaktır emin olun.

Peki Ben Ne Yapabilirim?

Ankete katılabilirsin. Her zaman yaptığınız şey.

Ortalığı velveleye verebilirsin:

Yeniçeriler kazan kaldıracakları zaman kulaktan kulağa fısıldaşıp birbirlerine haberdar ederlermiş, Gizli saklı yürüttükleri bu haber yayma faaliyetine de pasoparola derlermiş. Sen de kazan kaldıran yeniçeriler misali sosyal medyada, çay kahve molalarında, eş dost ortamlarında kabakulak ödüllerini pasoparola ederek katılımı arttırabilirsin. Arttırsan ne güzel olur.

Geceye gelebilirsin:

O gece paranın pulun fuarın derdine düşmeyeceğimiz ve şirket – mirket anlamayacağımız için çok eğleneceğiz. Sen de dahil eski yeni bütün çağrı merkezi çalışanlarını ve dernek dostlarımızı ödül gecemize davet ediyoruz.kabakulak

Geceye dair ayrıntıları pek yakında Gerçeğe Çağrı Merkezi’nde ve Kabakulak Ödülleri‘nde duyuracağız.

Çalışırken Hastalanıyoruz!

2011-10-12T12:58:48Z

Güvencesizleştirme, işçi sağlığı ve mücadele deneyimleri bu çalıştayda tartışılacak. Çağrı merkezi çalışanlarının yani bizlerin de sorunları masaya yatırılacak.

‘Çalışırken Hastalanıyoruz’ ana temalı Çalıştay 16 Ekim 2011 Pazar günü saat 10.00′da Makina Mühendisleri Odası İstanbul Şube’de düzenlenecek.

Katılımın serbest olduğu çalıştayı İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi düzenliyor. Çalıştayda, güvencesizleştirme, bu sürecin işçi sağlığına yansımaları, dünyadan ve Türkiye’den mücadele deneyimleri ile meslek hastalıkları tartışılarak çözümler bulmaya çalışılacak.

İstanbul İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisi Çalıştayı, 16 Ekim 2011 Pazar günü şu konuşmacılarla gerçekleşecek;

“Çalışırken Hastalanıyoruz”

Yer: Makina Mühendisleri Odası İstanbul Şube

Adres: Katip Mustafa Çelebi Mah. İpek Sk. No: 9/2 Beyoğlu/İstanbul Tel: (212) 252 95 00

(Makina Mühendisleri Odası İstanbul Şube’nin Bulunduğu İpek Sokak, İstiklal Caddesi’nde Küçükparmakkapı Sokak’tan İlk Sola Dönünce…)

Not: 16 Ekim Pazar Günü Avrasya Maratonu gerçekleşecektir. Anadolu Yakası’ndan gelenlerin vapur yoluyla Kabataş veya Karaköy’den Finükiler hatla gelmeleri kolay olacaktır.

Tanıl Bora ile Söyleşi

2012-05-12T16:24:36Z

“Diploma =iş” denklemi gitgide geçersizleşiyor. Genç işsizliği ve ‘okumuşların’ işsizliği, dünyada da Türkiye’de de istisnai olmaktan çıktı. Zamanımız kapitalizminde işsizliğin yapısal niteliği aşikar hale gelirken, tahsilli, kalifiye çalışanlar yani “beyaz yakalılar” da güvencesizleşme sürecinin kurbanı oluyor, imtiyazlarını kaybediyorlar. İnsanlara atfedilen ve onların kendilerine atfettikleri ‘anlamın’ iş durumuna göre belirlenegeldiği bir yaşam dünyasında, işsizlik sadece iktisadi olmayan derin bir kriz kaynağıdır.

Elinizdeki araştırma, Türkiye’de beyaz yakalı işsizliğinin sosyal-psikolojik yanına odaklanıyor. İşsizliğin bir sosyal deneyim olarak nasıl yaşandığına ve “hissedilen işsizliğe” bakıyor. Üniversite mezunu işsizler işsizlikle nasıl baş ediyor, hangi yöntemlerle iş arıyorlar? Ne gibi ayrımcılık mekanizmalarına tabi kaldıklarını düşünüyorlar? Güvencesizleşen hayatta, nelere -mesela aileye- ne kadar güvenebiliyorlar?İşsizlik deneyimlerinden duygusal olarak nasıl etkileniyorlar?Kendilerini nasıl ifade ediyor / edemiyorlar? İşsizlik deneyimlerinin orta sınıf ‘değerleri’ ve ‘kimliği’ ile etkileşimi nasıl? Beyaz yakalı işsizler, işsizlik sorununun kaynağını nerede görüyorlar? Neye, kime kızıyorlar? İşsizlik, onları ‘bir şeyleri düşünmeye’, ‘bir şeyler yapmaya’ sevk ediyor mu?

KPSS ‘belası’, ataması yapılmayan öğretmelerin sıkıntıları ve mücadeleleri, ‘kullan -at’ tarzı istihdamın belli başlı örneklerinden banka çalışanlarının işsizlik deneyimleri ile ilgili gözlemler de bu sorgulamaya eşlik ediyor. Beyaz yakalı işsizleri dinleyen ve onları konuşturan bir kitap…”

(Kitabın tanıtım bülteninden)

Yaptıkları zorlu çalışma sonucu ortaya çıkan eserlerinden bahsetmek, sorularımızı yanıtlamak ve deneyimlerimizi paylaşmak için düzenlediğimiz söyleşiye katılmak üzere kitabın değerli yazarlarından biri olan Tanıl Bora, aramızda olacak.

Sizleri de 1 Ekim 2011 Cumartesi günü saat 14:00’te TMMOB Beyoğlu Şubesi konferans salonuna bekliyoruz.

“Kabin memurunun kilosu”

2012-05-12T15:24:18Z

Sosyal paylaşım sitesi Twitter’daki trending uygulamasını duymuşsunuzdur. Hakkında en çok konuşulan konuya dair, sosyal paylaşım sitesinin köşesinde bulunan ve yazdığınız her iletide o sihirli trend lafları kullandığınız anda takipçi sayınızı artırmanızın muhtemel olduğu uygulamadır. Bunun politik ve siyasi arenaya, kişi ve kurumlara tezahür etmiş şekli de, politik kimliğinizi belirleyen konularda “trend” yaratacak kelimeleri ve kavramları kullanmaktır.

Bizim coğrafyada, sırası ve üzerine söylenenler değişse de hakkında en çok konuşulan kavramlar; Kürtler, tutuklu gazeteciler, savaş, yoksulluk, demokratikleşme ve kadınlar oluyor. Burada hemen şunu belirtmek gerekir ki; bu sıralamanın sonuncusunun “sonuncu” olma durumu sabittir. Eski bir kabin memuru ve sendikacı olarak bana bu yazıyı satırlara döktüren de, 4 Ağustos tarihli BirGün Gazetesi’nde yayınlanan haberdi.

“Kilo alma işten atılırsın” başlıklı haber, kabin memurlarının uzun süredir muzdarip olduğu, THY yönetiminin, boy-kilo oranına dair insanlık dışı uygulamasını anlatıyordu.

Yönetmeliği hazırlayan THY işvereni: “Ey kabin memuru, şartlar ne olursa olsun kilonu muhafaza et, etmezsen işten atarım” diyor! İlgili yönetmeliğin satır aralarına gizlenen, daha çok kadınların istihdam edildiği kabin memurluğunun, kafalardaki; “güzel, alımlı kadın” imgesine karşılık gelmesinden kaynaklanan cinsiyetçiliğini görmemek mümkün değil. Hava yolu şirketlerinin reklâmlarında, kabin memuru üniformalarını, sürekli gülümseyen, alımlı genç kadınların giymesinin bir tesadüf veya “sivil havacılık kuralı” gereği olmadığı da açık.

Nitekim sendikanın bağlı bulunduğu üst kuruluş, Uluslararası Taşımacılık İşçileri Konfederasyonunun (ITF), kabin memurluğu mesleğini, iktisadi bir pazarlama aracına çeviren havayolu işverenleri ve tacizkar yolculara karşı, işkolundaki cinsiyetçilikle savaşmak üzere düzenlediği, “campaign against sexizm in the airline industry” kampanyası sürmektedir.

Sendika yönetimi adına açıklama yapan yetkililer, toplumsal cinsiyet rollerinin bir devamı olarak, daha çok kadınların tercih edildiğini, hatta bazı havayollarının sadece kadın kabin memuru istihdam ettiğini gözardı ederek, bu uygulamanın, kadın-erkek tüm çalışanları içerdiğinin altını özellikle çizmiş ve uygulamanın üzerinde temellendiği sexizm’i görünmez kılmışlardır.

Şüphesiz madde erkek ve kadın tüm işçileri kapsıyor fakat yönetmelikteki: “Doğum nedeniyle uçuştan ayrı kalan Kabin Memurları ve Kabin Amirlerine doğum sonrası işbaşı tarihinde mutlaka kilo ölçümü yapılır” maddesi asıl muhatapların kadın kabin memurları olduğunu açıkça anlatmaktadır. Dolayısı ile bu niyeti doğru okumak ve patriyarkal kapitalizmin “cinsiyetsiz bireylerin eşitliği” kavramının tehlikesinin farkında olmak, gelecekteki ayrımcı uygulamaları görebilmek açısından çok önemlidir.

Ayrımcılık ve cinsiyetçilik nüvesini bolca içinde barındıran bu uygulamayı, “AKP’nin yasakçılığı ”ve “şekilciliği” ile açıklamayı yeterli gören sendikanın adı, son zamanlarda işten atılan kadın sendika çalışanları ile anılıyor. İçinde bir dönem görev yaptığım ve henüz bir öğrenciyken, Havaş grevinde, direnen işçilerin çadırlarını ziyaret ederek tanıştığım Hava-İş sendikasında, 89 bahar eylemlerinden bugüne çok şey değişti. Tecrübe ve gözlemlerimiz bu süre içinde bize çok şey öğretti. Bürokratik sendikacılık adına yaşanan negatif değişim tek bir sendikadan da ibaret değildi. İktidarın devamını sağlamak adına muhalifleri susturmak, eleştirenleri “ihanetçi-işbirlikçi” olarak etiketlemek “erki” korumanın en değişmez ilkesiydi.

Görüyoruz ki mevcudu koruma refleksi, iktidar ilişkilerini sorgulamayı güçleştirdiği gibi söylem ve pratik arasında da çelişki yaratabiliyor. Zira THY’de kadın çalışanların sayısının azalmasına dikkat çeken sendika yöneticisi, üyesi olduğu yönetim kurulunun, iki kadın işçisinin işten çıkartılma kararlarını bu kadınlara kendisi vermişti! Bu kadınlardan biri, sendikada yaşadığı tacizi açıkça beyan etmiş ve bunun karşılığında, yönetim kurulunun bazı üyeleri tarafından “hain” ilan edilerek önce sistemli bir mobbinge maruz bırakılmış ve işten atılmıştı. Sendika emekçisi diğer kadın ise, henüz neden atıldığını bile bilmiyor! Tüm bu süreçlerin son noktasında alınan kararın erkeklerin değil de yine bir kadının eli ile hayata geçirilmesi işin en ironik tarafıdır.

İşveren ve sistemin anlayışını doğru tahlil edemediğinizde temsil ettiğiniz işçiler ve kendiniz adına cinsiyetçiliğe karşı mücadelenin yerini ezberler ve klişelerin alması kaçınılmazdır. Dolayısıyla haberde, mesleğin, ‘’arzu nesnesi” imgesinin yarattığı onlarca sıkıntıyı, limitleri zorlayan uçuş saatlerini, işveren baskısı ile yok sayılmış yönergeleri, iş yasasında tanımlı olmamayı, uçakta, ofiste, sendikada maruz kalınan her türlü tacize karşı mücadele eksikliğini değil, sadece platin rengine boyanamayan saçları, oje, küpe ve etek boyu örneklerini okuyoruz!

Öte yandan keşke haberi yapanlar, Hava-İş yönetimine sendikadaki durumu da sorsalardı diye düşünmeden edemiyor insan. İktidara, “kadın çalışan istemiyor” eleştirisini yöneltirken, kendileri kadın çalışanların sayısını arttırmak adına nasıl bir politika izliyorlardı? İçinde bulundukları sendikanın yürütme organlarında kaç tane kadın vardı? Mesela şube başkanlarının ve yönetimce “atanmış” temsilcilerinin kaç tanesi kadındı? Konfederasyonlarda ve sendikalarda, işyerlerinde kadın üyelerin maruz kaldığı cinsiyetçiliğe, ayrımcılığa karşı ne düşünüyorlardı?

Ne yazık ki konuşurken sarf ettiğimiz bazı kavramalara kendimiz dahi inanmıyorsak, trendimizin artması muhtemel ama inandırıcılığımız şüphelidir.

Kuşkusuz söylenecek ve yazılacak onlarca satır var, fakat muradım, -miş gibi yapma- samimiyetsizliğinin, sınıf ve toplumsal muhalefet üzerinde, sermaye ve işverenlerden daha büyük bir tahribat yaratabileceğini anlatabilmektir. Ve en acısı; bir hemcinsinizin daha, erkek egemen sistemin kalelerinde, kendi cinsine yabancılaşmadan, erkekliği yeniden üretmeden var olamayacağına tanıklık etmektir.

O bildik meşum filmi bir daha izlemektir…

Eylem Ateş (Kabin Memuru)

Hava-İş Genel Merkez Yönetim Kurulu eski Üyesi

Sol Defter