Cape2Nordkapp

Leuk interview op Traveljunks!

2016-05-29T10:47:00.000+02:00

We hadden een leuk interview met Robert van Traveljunks.nl.

Klik hier om het interview te lezen: INTERVIEW TRAVELJUNKS

Breaking news: awesome video interview Ehowzit!

2016-04-07T09:02:00.000+02:00

We had a lovely interview with Lencel and Yachika from Ehowzit.
To read the interview and to watch the video click here: EHOWZIT VIDEO

LAST EDITION: @ home! (English version)

2016-04-05T13:03:00.000+02:00

Yippie, we're home! We are driving on the driveway to our house. Incredible if you realize the last time we were here was on March 24, 2015. Home after more than a year of travelling. What a great feeling!

We have driven 71.486 kilometers and visited 56 countries. It was awesome! So many special sightings and experiences. An overdose of beautiful, exciting and special moments! And we have met so many nice people and also made new friends. Very special were also the days that Roos has traveled with us, so nice to be able to share a part of our trip with her.

On our blog we have shared our experiences with you. Europe was very special; so easy to travel and a combination of culture, nature, delicious food and the freedom to camp anywhere.

In Africa it was a challenge to find places to camp, to find good food, to arrange visas, to survive in the chaotic traffic and on bad roads and meanwhile still enjoy the nature and the people.

Cape2nordkapp is actually Nordkapp2cape; it was magical to drive from the most northern point of Norway via the equator to the most southern point of South Africa!

We had never expected that we would get so many followers on our blog. People from 107 different countries visited our blog! We would like to thank our loyal followers for all the support and the lovely responses we received on our Facebook, blog and by email. It motivated us to be consistent in our blog writing and your encouragement gave us inspiration at times when it was more difficult.

Our trip would have been impossible if our friends Dave & Elena and Doug & Greer had not offered their help. Dave visited our property at least three times a week to make sure everything was ok, he did maintenance on the pool and checked our mail. And Doug has ensured that the grass was mowed regularly. This enabled us to travel without having to worry about our home and garden. Thank you both enormously, we feel blessed with such friends!

Here we are, standing on our patio proud of ourselves. We are going to enjoy our life at home and we will cherish our experiences of the past year!

Lots of love,
Co and Eef

LAATSTE EDITIE: weer thuis! (Nederlandse versie)

2016-04-05T13:00:00.000+02:00

Jippie we zijn thuis! We rijden de driveway op naar ons huis. Ongelooflijk dat we op 24 maart 2015 hier voor ‘t laatst waren. Thuis na meer dan een jaar reizen. Wat een fantastisch gevoel!

71.486 kilometer gereden en 56 landen bezocht, wat hebben we genoten! Zoveel gezien en meegemaakt. Een overdosis aan mooie, spannende en bijzondere momenten! En wat hebben we veel leuke mensen ontmoet en zelfs nieuwe vrienden gemaakt. Heel speciaal waren ook de dagen die Roos met ons is meegereisd, zo fijn om live met haar een stuk van onze reis te kunnen delen.

Op ons blog hebben we geprobeerd jullie mee te laten genieten met onze belevenissen. Europa was heel bijzonder door het gemak waarmee we reisden, de combinatie van cultuur en natuur, het heerlijke eten, en de vrijheid om overal te kunnen kamperen.

In Afrika was het een uitdaging om plekken te vinden om te kamperen, om goed eten te vinden, om visa te regelen, om staande te blijven in het chaotische verkeer en op verschrikkelijk slechte wegen en ondertussen ook te genieten van de natuur en de mensen.

Cape2nordkapp is eigenlijk Nordkapp2cape; wat was het magisch om van het Noordelijkste puntje van Noorwegen via de evenaar naar het Zuidelijkste puntje van Zuid Afrika te rijden!

We hadden nooit verwacht dat we zoveel mensen ons blog zouden volgen. Uit 107 verschillende landen bezochten mensen ons blog! Vooral onze trouwe volgers willen we bedanken voor alle support en de leuke en lieve reacties die we op Facebook, het blog en per mail kregen. Het motiveerde ons om consequent aan ons blog te blijven schrijven en de aanmoedigingen die we kregen gaven ons inspiratie op momenten dat het wat pittiger was. Lieve allemaal, nogmaals heel veel dank.

Onze reis was onmogelijk geweest als onze vrienden Dave & Elena en Doug & Greer er niet waren geweest. Dave is minstens 3 maal per week langs ons huis geweest om te controleren of alles ok was, hij heeft het onderhoud aan het zwembad gedaan en onze post verzorgd. En Doug heeft er voor gezorgd dat het gras regelmatig gemaaid werd. Voor ons heel bijzonder dat we konden reizen zonder ons druk te hoeven maken om ons huis of tuin. Allebei ontzettend bedankt, we voelen ons gezegend met zulke vrienden!

Wat fijn om op onze veranda te staan met een trots gevoel. We gaan weer genieten van ons leven thuis en koesteren onze belevenissen van het afgelopen jaar!

Veel liefs,
Co en Eef

Dank aan onze sponsors (Nederlandse versie)

2016-04-04T15:07:00.000+02:00

Voordat onze laatste post verschijnt, willen we eerst onze sponsors bedanken:

BF Goodrich: als eerste onze hartelijke dank aan BF Goodrich, onze hoofdsponsor. We waren al erg enthousiast over jullie banden, maar deze reis heeft ons nog meer overtuigd dat BF Goodrich de enige juiste keuze is voor dit soort reizen. meer dan 70.000 kilometer in zand, over rotsen, door modder en water, zonder enig probleem. En ook op asfalt zijn de banden erg comfortabel. We hebben veel aan promotie van deze banden kunnen doen, zowel in Europa als in Afrika. Bedankt, Mark!

Halfway Toyota Shelly Beach: we wisten dat we een fantastische auto bij jullie hebben gekocht. Deze reis hebben we het uiterste van de auto gevraagd, en zonder enig probleem zijn we overal doorheen gekomen. De auto is een jaar lang ons thuis geweest en we hebben geen enkel probleem gehad meer dan 70.000 kilometer lang! Het is ook een rustgevend idee dat als we iets te vragen hadden, we altijd een beroep konden doen op de monteur Ivan. Bryan bedankt voor alle reserve onderdelen die we hebben meegekregen en de extra beurt voordat we aan onze reis begonnen. We hopen nog lang van jullie service te kunnen genieten.

Car Plates & Signs: Pauline we kunnen je niet genoeg bedanken voor de mooie kaart op de motorkap en de vlaggetjes. Dagelijks kwamen mensen de kaart bekijken en het aantal keren dat er foto’s zijn gemaakt was niet meer te tellen. Je kunt wel internationaal gaan!

Howling Moon Durban: we hebben het hele jaar met veel plezier in de tent geslapen en bijna dagelijks de tent op- en afgebroken. Ook de extension en de luifel kwamen goed van pas als Roos bij ons logeerde. De tent is door heel veel mensen bewonderd en we hadden hem onderweg in Europa en Afrika vele malen kunnen verkopen. Hoe zwaar de dag ook was, het feit dat we ‘s avonds lekker in onze tent konden slapen maakte alles goed. Vrij van ongedierte en zelfs bestand tegen de meest heftige tropische regenbuien! David bedankt het reisklaar maken van de tent en ook de onderdelen die we meekregen.

Tiger Wheel and Tyre, Shelly Beach: Bruce bedankt dat jullie onze nieuwe banden erom hebben gelegd en de auto hebben uitgelijnd. Altijd een plezier om bij een professioneel bedrijf als het jouwe te komen.

Lifesaver : onderweg was er boven verwachting vaak goed drinkwater te koop. Toch was het een rustgevend idee dat als er geen water was, we jullie jerrycan konden gebruiken om van water schoon drinkwater te maken. Wat een mooi product! We hebben kunnen zien dat er nog veel plekken in Afrika zijn waar geen schoon drinkwater voor de lokale bevolking voorhanden is. We hopen dat dit in de komende jaren zal veranderen.

VPS Durban: wat heerlijk dat we ons geen zorgen hoefden te maken over krassen op de auto. Brent je hebt een fantastisch product dat heel wat schade heeft voorkomen. In Europa waren veel mensen geïnteresseerd. Een paar stukken vervangen en dan ziet de auto er weer als nieuw uit.

Tracks4Africa: we wisten dat jullie kaarten in een groot deel van Noord, West en Centraal Afrika alleen de hoofdroutes zouden weergeven. We hopen dat met het aanleveren van onze GPX files de kaarten verder verbeterd kunnen worden. Het detail in Zuidelijk Afrika is immers fantastisch!

Superbodies Port Shepstone: wat ging Eef fit op reis dankzij de trainingen op jouw sportschool, Mark. Je ziet haar gauw weer terug!

Cameratek Durban: wat zijn we blij dat jullie onze camera’s hebben nagekeken voor ons vertrek. We hebben met zo veel plezier onze ervaringen kunnen vastleggen. En we kregen ook veel positieve reacties op onze foto’s. Het verschil in de kleine en grote camera was niet te zien. Brenda en John, bedankt voor het advies en jullie service.

Thanks to our sponsors (English version)

2016-04-04T15:06:00.000+02:00

Before we post our last blog, we would like to thank our sponsors:

BF Goodrich: Our sincere thanks to our main sponsor BF Goodrich. We were already very excited about your tires, but this trip made us even more convinced that BF Goodrich is the only right choice for overland trips like ours. More than 70.000 kilometers of sand, rocks, through mud and water without any problem. And also on tarmac the tires are really comfortable. The tires are still in good condition! We were able to create a lot of exposure for BFGoodrich, both in Europe and in Africa. Thanks Mark!

Halfway Toyota Shelly Beach: we knew that you sold a great car to us. This trip we asked the limit of the car, and we got through everything without any problem. The car has been our home for more than a year and performed well for almost 70.000 kilometers! It was also a comforting idea that if we would have had a problem, we could always contact your mechanic Ivan. Bryan, thanks for all the spare parts you gave us. We hope we can keep on enjoying your service .

Car Plates & Signs: Pauline we can not thank you enough for the beautiful map on the bonnet and the flags. Everyday people came to have a look at the map and we lost count of the number of times photos were taken. You can go international!

Howling Moon Durban: to be honest, we are addicted to sleeping in your tent! We slept over a year in the tent. Almost daily we would set up the tent and break down the next morning, without any hassle. The extension and the awning came in handy when Roos visited us. So many people made pictures of the tent and we could have easily sold it in Europe and in Africa. How hard the day was, to know in the evening we would sleep in our comfortable bed/tent would keep us going. No insects and resistant to the most heavy tropical showers! David thanks for the preparation of the tent and the parts.

Tiger Wheel and Tyre, Shelly Beach: Bruce, thanks for assisting with the new tires and aligning the Prado. It is always a pleasure to visit a professional company like yours!

Lifesaver: during our trip there was often good drinking water for sale. Still, it was a comforting thought that if there was no drinking water we could use your jerrycan to clean water. What a great product! We saw many places in Africa where there is no clean drinking water available for the local population. We hope that this will change in the coming years.

VPS Durban: what a pleasure that we didn't have to worry about scratching our car. Brent, you have a great product that has prevented a lot of damage. In Europe and Africa many people were interested. We need to replace a few small parts and the car will look like new again.

Tracks4Africa: We knew you maps would show only the main routes in a large part of North, West and Central Africa. We hope that our GPX files can help to improve the maps. The detail in Southern Africa is so fantastic, we couldn't do without T4A!

SuperBodies Port Shepstone: Evelyn was very fit when we started our trip, thanks to the training at your gym Mark. You'll see her back soon.

Cameratek Durban: we are so happy that you have checked our cameras before we left. We have enjoyed capturing our experiences and we also received many positive comments on our photos. You can hardly see the difference in the small and the large camera. Brenda and John, thanks for your advice and service.

Op weg naar huis

2016-04-03T20:55:00.001+02:00

Het is 6 uur als we Berg en Dal verlaten en een kwartiertje later rijden we het Krugerpark uit bij de Malelane gate. We gaan op weg naar Pietermaritzburg. We rijden door een fraai landschap en voelen ons echt thuis in deze bekende omgeving. Mooie velden, wilde bloemen in de berm, koeien op het land.

Bij Volksrust rijden we onze provincie KwazuluNatal binnen. Na de lunch verschijnen de Drakensbergen al in de verte.

In Ladysmith gaan we even langs de moskee, een soort suikerwerkje.

Om kwart over 3 komen we aan bij Sjors en Fiona (neef van Eef). We hebben over 700 kilometer zo’n 9 uur gedaan. Een heel warm welkom van tante Bep en ook Dirk en Sjors en Fiona zijn erg blij ons te zien. We knuffelen wat af!

We praten bij over het afgelopen jaar, onze avonturen en hun leven. Na heerlijker spareribs zitten we nog gezellig na te praten en dan naar bed, voor het eerst niet in onze tent!

We hebben allebei als een blok geslapen. Het is 6 uur en we draaien al wat in bed. Eef gaat bij tante Bep op bed theedrinken en Co werkt even wat op de computer. Na het ontbijt rijden we naar Durban. Daar brengen we de tent naar Howling Moon voor wat kleine herstelwerkzaamheden. En meteen regelen we een quote voor het vervangen van een stuk VPS op de bumper. We hebben een heerlijke dag in Durban. We vieren ons 1 jaar op reis zijn met een lekker taartje.

Eind van de middag gaan we naar Rob en Cathy (neef van Eef). Alle familie komt naar hen toe om samen te braaien. Dat is lang geleden! We hebben een heerlijke, gezellige avond.

Van links naar rechts: Dirk, Co, Mick & Chandelle, Michael & Heather, Evelyn, Sjors & Fiona, Jill (moeder Cathy), tante Bep, Rob & Cathy.

Vandaag een familiedagje. Met tante Bep en Dirk gaan we bij hun nieuwe huis kijken. Over 2 maanden is het zo ver, dan gaan ze verhuizen! Sjors neemt ons mee naar een ander deel van zijn bedrijf. We rijden dwars door de weilanden om naar zijn koeien te kijken. Wel grappig, tussen de koeien lopen ook zebra's en wildebeesten enzo. Na de lunch bezoeken we Michael en Heather en later Mick en Chandelle. Zo leuk om hun huizen te zien en wat meer van hun leven mee te maken. 's Avonds halen we chinees en we hebben een gezelllige avond samen.

Zondag 3 april, we gaan richting huis. Een apart gevoel. Voorbij Durban zien we de suikerrietvelden en de zee, een teken dat we er bijna zijn.

We drinken eerst nog even gezellig koffie bij Pieter en Hanna (nicht van Eef).

Het is 12 uur als we Umtentweni binnenrijden.......

Nog 2 posten te gaan, dus wordt vervolgd!

Voor meer foto's zie map 63. South Africa in de gallery.

Kruger National Park

2016-03-30T20:06:00.000+02:00

Het is zaterdag 26 maart 2016. Op 24 maart 2015 zijn we per vliegtuig vertrokken van Durban naar Londen. Dus we zijn vandaag al meer dan een jaar weg van huis. Op 1 april 2015 arriveerde de container met de Prado in Londen en zijn we met onze trip gestart. Aanstaande vrijdag is dus ons 1 jarig feestje! Het is fantastisch geweest en we genieten nog iedere dag. Ook het kamperen heeft geen dag tegengestaan. Wel een heel raar idee dat we over 9 nachtjes weer in ons gewone bed liggen! Vandaag rijden we naar ons eerste kamp: Punda Maria. Punda Maria is een klein kamp in het Noorden van het Krugerpark. We hebben zo’n 200 kilometer te rijden. De maximale snelheid op asfaltwegen is 50 km/u en op gravel 40 km/u. Maar voor wild spotten is 20 á 25 km/u een lekkere snelheid. In de lucht zien we een vogel. We wachten tot hij landt, het blijkt een maribu stork.

We nemen vooral gravelwegen, want daar rijden bijna geen mensen. Wel steken er regelmatig dieren over. Als je bedenkt dat het Krugerpark net zo groot is als Nederland, is het bijzonder dat we regelmatig dieren zien.

We rijden via Shingwedzi, waar Co warm kookt. Dat bevalt ons goed, dan is de avond lekker relaxed. Eind van de middag komen we aan in Punda Maria. We vinden een rustig plekje aan de rand van de camping, zetten de tent op en gaan douchen. Daarna genieten we van de geluiden van de dieren.

Na ons paasontbijtje van geroosterde bolletjes met een gekookt eitje, gaan we op pad. Het is geen grote afstand vandaag, want we rijden naar het eerstvolgende kamp Shingwedzi (zuidelijk van Punda Maria). Aan het eind van de ochtend zijn we er. Vlak voor het kamp zien we een olifant met immense slagtanden. Wat een gewicht om mee te torsen!

Na de lunch maken we nog een mooie drive naar Red Rocks. Het is ontzettend warm vandaag. In de auto maakt de airco overuren!

Als we om 15.30 uur terug zijn op de camping zijn we moe, en we hebben erg genoten van de dag. Lekker bij de tent in de schaduw zitten en bijkomen.

Vandaag een mooi begin van de dag als we meteen een hyena met een jong zien.

Terwijl we staan te kijken gaat het kleintje drinken. De melk zit nog op z'n bek. Mooi om de intimiteit tussen hen te zien. Zo lelijk als z’n moeder is, zo mooi is hij!

Het is weer een heerlijke dag. Opvallend is dat er heel veel zwarte mensen het Krugerpark bezoeken. Dat was eerdere jaren niet en is een goed teken! Het kamperen is echter nog niet hun ding. Je zou denken dat mensen die in het Kruger kamperen natuurliefhebbers en dus milieubewust zijn. Tot onze verbazing (eigenlijk tot ons afgrijzen) hebben echter veel mensen een airco bij zich- niet alleen bij caravans, maar zelfs bij tenten. En niet voor een paar uur, maar die klote apparaten staan gewoon 24 uur per dag aan! Absurd! Een andere negatieve ontwikkeling zijn de “coördinatenjagers”. Dit zijn mensen die niet begrijpen hoe fijn en relaxt het is om rond te rijden en de spanning te voelen of je wat gaat zien en wat je gaat zien. Deze mensen geven aan elkaar de GPS coördinaten door waar bijvoorbeeld een leeuw te zien is, zodat de anderen dan zo snel mogelijk naar dat punt kunnen rijden. Idioten! Voor Mopani passeren we de Tropic of the Capricorn weer, hier waren we in Namibië ook.

We rijden via Olifants naar Satara. Ongelooflijk hoe droog de Olifantsrivier is.

Aan het eind van de middag komen we er aan. Het is 39 graden, maar in de schaduw van de tent met een lekker briesje houden we het goed uit. Op de camping komt ineens een reuzegrote varaan aangestapt.

Als we vanmorgen het kamp uitrijden is het een drukte van jewelste van dieren: gnoes, zebra’s en impala’s.

We zijn net goed op weg als we opeens een prachtige leeuw parmantig zien rondstappen. We zijn de enige auto. Het een mooi gezicht, al is hij wel wat mager.

Na een kwartiertje komen er wat meer auto’s bij staan kijken. Dan gaat hij liggen en rijden wij weer verder. Zo’n 10 kilometer vanaf Satara, het is inmiddels 8 uur, zien we een ranger in de berm staan. We rijden stapvoets naar hem toe. En dan zien we een verschrikkelijk beeld voor ons: stropers hebben zojuist een neushoorn gedood. Er komen nog meer rangers en militairen aangereden.

Het is shocking, het dier is nog warm en zijn ontlasting loopt nog uit zijn lichaam. Volgens de ranger is het hooguit 15 minuten geleden gebeurd. Zijn horens zijn eraf gezaagd. Wat een ellende.

De rangers onderzoeken het dier en zijn ook aangeslagen. Na een tijdje rijden we geschokt verder. Tuurlijk weten we dat dit gebeurt, maar nu komt het wel heel dichtbij. Dan zien we een wat oudere man naast z’n auto staan. Officieel mag dat niet, dus we stoppen om te vragen of er iets is en of we kunnen helpen. Hij heeft een lekke band en zijn wielsleutel is afgebroken. Helaas, hij heeft kleine bouten en onze moersleutel is te groot. Er komt al iemand van het kamp aanrijden en die gaat actie ondernemen. Tussen de middag lunchen we in het restaurant in het hoofdkamp Skukuza, het is heerlijk! Onderweg zien we buffels die afkoeling zoeken in de modder.

We sluiten de dag af met een prachtige erg grote olifant zo’n 5 meter van ons vandaan. Rustig blijven staan en kijken wat hij doet. Hij vindt het goed dat we zo dichtbij staan.

Daarna rijden we naar Pretoriuskop, een kamp in het zuidwesten van het park. Het is een stuk koeler dan gisteren, wel lekker even!

Onze laatste dag in het Kruger vandaag. We slapen vanavond in het kamp Berg en Dal. Eerst maken we een toer door het park. Een mooi hartebeest en impala’s kruisen onze weg.

We zijn niet gefocust op groot wild, ook het kleinere wild is leuk te om te zien. Zoals een jonge hyena die door het gras aan’t rollen is. Als we stoppen, kijkt hij verschrikt op en rent dan hard weg.

Het is kennelijk hyenadag vandaag, want een uur later zien we er weer één! Dit is een vrouwtjes hyena die zwanger is. Ze rent een tijdje naast de auto mee. Knap van lelijkheid hihi.

We drinken koffie bij Afsaal (een picknickplek die niet tot onze favorieten behoort, omdat het er altijd erg druk is). Maar zo’n koffiemomentje is wel erg lekker! Na de koffie vervolgen we onze weg. Het is druk met dieren vandaag. Misschien komt het doordat het wat bewolkt is. Een grote kudu met flinke horens steekt de weg over en de wijfjes schieten achter onze auto door. Je moet goed opletten en voorzichtig rijden, je moet er niet aandenken om er één op je motorkap te krijgen!

Co zit te hopen op een neushoorn, na onze ervaring van gister hebben we behoefte om een levende neushoorn te zien. Hij wordt beloond; 3 neushorens scharrelen in het gras.

Ze zijn erg schrikachtig en houden het al gauw voor gezien. Eéntje draait zich nog om en kijkt nieuwsgierig naar ons (inlegkunde natuurlijk, want ze zijn hardstikke kippig). Dan is ook hij verdwenen, jammer!

Rond lunchtijd komen we aan in het kamp Crocodile bridge. Het is inmiddels helemaal helder en zonnig geworden. We kopen kudupaté en camembert en lunchen met wat crackers. Na de lunch gaan we naar Berg en Dal. Onderweg zien we nog giraffen die aan’t drinken zijn, een grappig gezicht.

Vlak voor het kamp slaan we nog even af naar een waterhole, waar vaak dieren te vinden zijn. En ja hoor, bingo: 5 neushoorns en een olifant.

We staan een tijd naar hen te kijken, wat is dit genieten! In het kamp zetten we gauw de tent op. We zijn allebei blij dat we de afgelopen week hier geweest zijn. Het was superfijn! Nog een mooie laatste avond, wat een heerlijke afsluiting.

Bye, bye Krugerpark hopelijk weer tot gauw!

Voor meer foto’s zie map 63. South Africa in de gallery.

Via Johannesburg naar het Krugerpark

2016-03-23T20:03:00.001+02:00

We vervolgen vandaag onze route richting Johannesburg. In Kimberley gaan we eerst langs het politiebureau. Eef zag ineens dat we nog een verklaring ingevuld en gestempeld moeten hebben dat de auto weer terug is in Zuid Afrika (voor het carnet). De politievrouw heeft het formulier niet eerder gezien, maar is ons enorm ter wille. Als Eef alles invult, dan zet zij de benodigde stempels. Super toch! We willen vandaag ons carnet inleveren bij de AA, zodat we onze borgsom terugkrijgen. Het landschap is vrij vlak, met mooie zonnebloemvelden.

Onderweg appen we even met Debby (een nichtje van Eef) die in Rustenburg woont. Van haar horen we dat het vandaag een public holiday is, oops dat was even aan ons voorbij gegaan. Het heeft dus weinig nut om naar Johannesburg te gaan, want de AA is gesloten. Debby en haar man Nathan zijn vandaag vrij, dus we rijden door naar hen. In de loop van de middag zijn we er. Superleuk om hun huis te zien en hun grappige honden Hiccup en Shadow. Er is een mooi natuurpark vlakbij hun huis, waar we een wandeling maken met z’n viertjes.

Debs kookt ‘s avonds een heerlijke pasta en dan duiken we in een superzacht bed. Heel raar om niet in de tent te liggen!

Na het ontbijt vertrekken we weer. Het was erg gezellig! We rijden eerst naar de AA in het Noorden van Johannesburg.

We hebben van alle landen in Afrika vanaf Senegal t/m Zuid Afrika zowel een entry als een exit stempel plus de eindverklaring in ons carnet. Binnen 5 werkdagen zullen we de borgsom terug hebben op onze rekening. Fijn dat het zo professioneel gaat! We rijden door naar de wijk Rosebank, waar we parkeren bij de mall. We hebben een lunchafspraak met Simon (een neef van Eef), en daarvoor nog genoeg tijd om koffie te drinken en boodschappen te doen. De lunch met Simon is heel gezellig. Hij is erg geïnteresseerd in onze verhalen en het uur vliegt voorbij.

Simon loopt nog even mee naar de auto en dan nemen we afscheid, hij gaat weer aan’t werk en wij rijden naar het plaatsje Bronkhorstspruit. Een paar jaar geleden hebben we hier ons zonnepaneel gekocht. We willen even alles laten controleren, want het is onduidelijk of de zekering van de CTEK unit kapot is of dat er iets met het zonnepaneel is. Super service; alles wordt doorgemeten en nagekeken. Een oneway zekering op het paneel is doorgebrand, vandaar dat het niet meer werkte. Na 1,5 uur is alles weer in orde! Het is inmiddels 5 uur, dus we gaan gauw naar een camping bij de dam. Een leuke en produktieve dag!

Vroeg uit de veren vandaag, want we hebben een leuk plan; we gaan een paar dagen naar het Krugerpark! Uiteraard willen we niet voor 1 April thuis zijn, één jaar is één jaar! We hebben het eerste weekend van April afgesproken bij de familie in Pietermaritzburg te zijn. Dus hebben we nu nog 2 weken. Precies mooi om naar het Krugerpark te gaan, één van onze favoriete plekken in Zuid Afrika. Het is weliswaar vakantietijd, maar we gaan toch proberen of we er kunnen kamperen. Het is een mooie rit via Lydenburg, richting Tzaneen en dan naar Phalaborwa; eigenlijk alsmaar rechtdoor.

Rond het middaguur komen we bij de Phalaborwa gate aan.

Helaas het hele park is fully booked! Jammer, maar gelukkig is er vlak voor de gate een mooie camping waar wel plek is. We zetten onze tafel en stoelen vast neer, eten een broodje en gaan dan een tripje maken in het park. Het is zo heerlijk om hier te zijn. De rivieren zijn helemaal droog.

Kennelijk is er onlangs wel veel regen gevallen, want er staan veel poeltjes water en het is ook best groen. We rijden op een dirtroad en de eerste 2 uur komen we geen enkele auto tegen.

Over de weg kruipt een varaan, met een enorm lange tong.

Als we weer op de asfaltweg zijn, zien een grote kudde buffels de weg oversteken. Ze zijn wat schrikkerig.

Wat later lopen er twee olifanten in de berm. Opeens zien we een heel klein olifantje tussen de benen van zijn moeder doorgluren. Zo schattig!

Nadat we een paar uur van de sfeer hebben geproefd gaan we terug naar de camping. We hebben besloten om hier een paar nachten te blijven en vanaf hier steeds het Park in te gaan.
Om 4.30 uur gaat de wekker, we zijn allebei al wakker en hebben zin in vandaag. Om 5.30 uur gaat de gate open en we rijden het park in. Een mooi moment van de dag, de zon is net aan’t opkomen.

We rijden via de asfaltweg naar Letaba en slaan daar op een dirtroad af naar Olifants. Wat hebben we een geluk! Twaalf wilde honden lopen op en langs de weg.

Er zijn weinig wilde honden in het Kruger en het is dus een heel bijzonder moment. De honden zijn vrij relaxt, sommigen zijn aan’t rondsnuffelen, anderen doen een dutje.

Bij het uitkijkpunt bij Olifants waar de Letaba en de Olifantsrivier samenkomen, hebben we een koffiemomentje.

Het is heel vreemd om zo weinig water in de rivier te zien. Normaal liggen hier tientallen hippo’s en krokodillen, maar nu helemaal niets. We hoorden van een ranger dat er door de droogte ook veel nijlpaarden dood zijn gegaan.

We zien wel veel Maribu Storks, zo lelijk dat ze weer mooi zijn.

De warthogs storen zich niet aan het weinige water en rollen lekker in de modder.

Altijd bijzonder hoeveel verschillende landschappen je tegenkomt als je een dagje hier rondrijdt.

Giraffen zijn altijd leuk, vooral als ze kleintjes hebben.

Vandaag willen we het rustig aan doen, maar de mensen om ons heen zijn allemaal heel vroeg op. We rijden dus toch weer vrij vroeg het park in, een uurtje later dan gister. Het is erg stil met dieren. Wel vinden we leuke 4WD tracks die niet op de kaart staan en die erg mooi zijn om te rijden. Als we even bij een kamp stoppen, zijn er mensen met een grote bus die autopech hebben. De accu is leeg. Co komt aanlopen met zijn nieuwe gadget, zijn jumpstarter. Je ziet de mannen kijken met een blik van “Jahoor, wat is dat voor een hals dat hij denkt onze bus daarmee te kunnen starten”. Co sluit z’n jumpstarter aan en vraagt de man te starten. En dat lukt meteen! Als Co weer terugloopt naar de auto, staan de mannen nog steeds met open mond te kijken haha. Voor ons is het fijn te weten dat het apparaatje werkt! Op twee hamerkoppen en een fish eagle na zien we verder niet zoveel bijzonders. Dat is het mooie van het Krugerpark, het is natuur en geen dierentuin.

Toch een heerlijke dag, het voelt echt alsof we vakantie hebben. Eef probeert bij een kamp of ze alsnog een aantal nachten in het park kan boeken, en dat lukt er zijn afmeldingen. De komende 5 dagen slapen we dus in het Krugerpark!
Wordt vervolgd.

Voor meer foto’s zie map 63. South Africa in de gallery.

Waar gaan we nu heen?

2016-03-20T16:43:00.002+02:00

We gaan naar ....... huis, met een omweggetje ;-) Eerst nog even terug naar de vuurtoren en het zuidelijkste puntje. Interessant eigenlijk dat de Atlantische Oceaan zo verschilt van de Indische Oceaan, qua temperatuur en ook qua dieren en planten.

Rond de Kaap ga je echt niet voor je plezier in zee zwemmen, zo koud! Dan boffen wij met een zee voor de deur, die nooit onder de 20 graden komt! We bekijken de landkaart en de verschillende routes die mogelijk zijn. Meestal nemen we de route langs zee naar Umtentweni, maar het lijkt ons nu leuk om dat juist niet te doen en richting de Karoo te gaan In Cape Agulhas is het nog flink bewolkt, maar hoe verder landinwaarts we komen hoe zonniger het wordt. We rijden via Montagu en dan de Route 62 richting Oudshoorn. Het is een bergachtig landschap en ook hier lege dammen door de aanhoudende droogte.

Aan het eind van de ochtend hebben we zin om te stoppen. We zijn allebei best moe, misschien is er toch wat van ons afgevallen nu we onze bestemming hebben bereikt? Het is zo fijn om de hartverwarmende reacties op de post over Cape Agulhas te lezen! In Ladismith zien we een bordje van een B&B en camping. Hier strijken we neer op een grasveldje onder een grote boom. Genoeg voor vandaag, we lunchen en gaan relaxen bij de tent.
We vervolgende de Route 62 naar Oudshoorn. In Oudshoorn kun je heerlijke struisvogelbiefstuk eten, maar bij de koffie is dat wat minder haha! Er zijn veel struisvogelfarms in de omgeving. Behalve het vlees worden ook de veren, de huid (leer) en de eieren van de struisvogels gebruikt. De veren worden gebruikt voor stoffers, en natuurlijk voor de Can Can danseressen. Tassen en portemonnees van struisvogelleer zijn erg mooi en prijzig, gelukkig heeft Eef haar Marokkaanse kamelen leren tas al hihi! Van de schaal van de eieren worden allerlei kunstvoorwerpen en lampen gemaakt, en de inhoud maakt een mega-omelet. De eieren komen meestal in de industrie terecht.

Via de Meyringspoort pas rijden we naar het Noorden.

Onze bestemming is het Karoo National Park. We hopen dat we er kunnen kamperen, want morgen begint de Paasvakantie dus het zal wel druk zijn.

Er is inderdaad geen plek meer op de camping, maar wel op de gravelplekken die voor motorhomes bedoeld zijn. Dat is prima voor ons! Het is verschrikkelijk warm. We zetten dus snel de tent op, zodat we wat schaduw hebben. We voelen ons wat vreemd. Het doel van onze reis is weg. Aan de ene kant denk je: als ik 2 dagen flink doorrijd kan ik thuis zijn. Aan de andere kant realiseren we ons dat het juist wel goed is om nog een tijdje te reizen zonder dat we iets hoeven. We hebben zoveel herinneringen te verwerken! We hebben allebei het afgelopen jaar onze Ereader totaal niet gebruikt en ook geen nieuws gevolgd. We hadden genoeg aan het reizen en alle beelden die we daarbij kregen. Wel praten we veel over wat we hebben meegemaakt..

Na een rustige nacht doen we lekker rustig aan en we staan om 7.30 op. Na het ontbijt en douchen kijken we wat we gaan doen vandaag. De keus is: bij de tent blijven of door het park rijden. We kiezen voor het laatste. We nemen veel 4 WD tracks en de natuur is wederom prachtig: mooie bergen en passen. Soms gaat het track door doornbossen. Dan hebben we ineens een lifter bij ons.

We kruisen regelmatig een droge rivierbedding. We speuren in ‘t rond naar het wild. De dieren die we zien gaan bijna op in het landschap en zijn ver weg.

Het zijn wat springbokjes, gemsbokken, harte beesten, zebra’s en kudu’s die we zien. Verder is het stil. Bij de receptie vertelden ze ons al dat rangers bezig zijn om bokken te vangen in het park om ze ergens anders naar over te zetten in verband met de erge droogte. We drinken koffie op een hele mooie picknickplek en gaan weer verder.

Na de lunch rijden we richting het kamp en houden we het voor gezien. Lekker relaxen in de schaduw, want het is ontzettend warm. En we kijken op de kaart welke kant we morgen op zullen gaan. We krijgen wel visite van een hele mooie schildpad.

Vanochtend maken we nog een laatste rondje door het park. Dan ziet Eef ineens dat ze haar kettinkje niet om heeft. Paniek! We rijden terug naar de camping en zoeken overal, zonder resultaat. Eef is erg uit haar doen, want ze heeft het van Co gekregen op onze huwelijksreis in Egypte (bijna 18 jaar dus). We laten ons adres achter voor het geval het kettinkje gevonden wordt en gaan op pad. Vandaag een reisdag door de Karoo. Een uitgestrekt landschap waar behalve wat windmolens (om het water op te pompen voor de dieren) en veel schapen, niets te zien is. Het is als maar rechtdoor, in totaal 500 kilometer.

In Richie is een mooie camping aan de rivier. Hier blijven we 2 nachten, even de was doen en de auto een beetje opruimen voor de laatste twee weken. Als we de tent opzetten, vindt Eef haar kettinkje in bed. Wat een opluchting!

Voor meer foto's zie map 63. South Africa in de gallery.

EXTRA EDITIE: bestemming bereikt @ Cape Agulhas!

2016-03-15T20:53:00.000+02:00

Vanmorgen schijnt de zon en we gaan op weg naar het meest Zuidelijke puntje van het continent Afrika. We rijden eerst door Franschhoek, een leuk plaatsje dat middenin het wijngebied ligt.

We passeren het Hugenoten monument en zien een dikke wolkenlucht over de berg hangen.

Als we de pas oprijden komen we in de wolken terecht. Helaas blijft het daarna erg donker en bewolkt weer. De voorspelling zegt iets heel anders :-(

Rond Grabouw zijn allerlei fruitkwekerijen. De bomen zitten vol en de mensen zijn druk bezig met de pluk.

Wij steken door naar de kust en bezoeken Hermanus. Hermanus is bekend om zijn walvissen, helaas niet op dit moment. We gaan in een restaurantje zitten om ons blog te posten, we zullen dit nog missen als we weer thuis zijn! Hoogste tijd om boodschappen te gaan doen, de koelkast en voorraad la zijn behoorlijk leeg. Na de lunch gaan we weer verder. Het landschap verandert, hier is vooral akkerbouw. In Zuid Afrika is al langere tijd droogte en veel gebieden hebben een waterrestrictie. Het is ook opvallend hoe leeg alle dammen zijn onderweg. Het is erg geel en droog. Je kunt precies zien waar normaal riviertjes lopen, daar is een groene strook door het land heen.

Aan het eind van de middag komen we aan in Cape l’Agulhas.

We rijden meteen door naar de vuurtoren.

Dan is het moment aangebroken: we wandelen samen naar het meest zuidelijke puntje van Afrika. Hier komen ook de Atlantische en de Indische Oceaan bij elkaar.

BESTEMMING BEREIKT @ CAPE AGULHAS

We zijn hier eerder geweest, maar nu voelt het totaal anders. Het is een bijzonder moment. De hele reis trekt even aan ons voorbij. Vanaf het moment dat we thuis weggingen, tot de Noordkaap en nu hier! 357 dagen onderweg geweest. Echt fantastisch dat we het bereikt hebben. Nu rest ons nog een paar weken om thuis te komen. Dus blijf ons blog volgen!

We vragen bij de vuurtoren of we bij de zee mogen kamperen. Helaas dat mag niet, het is een Nationaal Park. Er is wel een camping iets verderop. We staan met zicht op de vuurtoren.

Als de avond valt, zien we de zon ondergaan. Een mooi beeld om bij in slaap te vallen!

Voor meer foto’s zie map 63. South Africa in de gallery

Strolling around in the Cape region

2016-03-15T11:54:00.001+02:00

Op ons gemak staan we op en dan rijden we naar Bloubergstrand. Vanaf hier hebben we mooi uitzicht op de Tafelberg.

Een paar straten verderop wonen Ron en Maja, waar we gaan koffiedrinken. We kennen hen van een eerdere trip in Namibië en we delen met hen onze passie voor reizen.

We wisselen onze ervaringen uit en ze hebben nog een paar tips voor campings in de Kaapregio. Het is erg gezellig. Aan het eind van de ochtend rijden we naar Kaapstad, waar we de Waterfront bezoeken. We slenteren in het zonnetje rond en proeven de sfeer.

Zo heerlijk dat we allebei niet het gevoel hebben dat we van alles moeten. De weken in Zuid Afrika gebruiken we eigenlijk om een beetje af te kicken van het reizen en dan is het heerlijk om op bekend terrein te zijn. We rijden via Camps Bay en Hout Bay naar Chapmans Peak. Dit is een schitterende bergpas langs de zee. De zee is zo mooi blauw!

Onderaan de pas is een camping bij een boerderij. We slapen met de geluiden van paarden, ganzen en kippen om ons heen.
Vandaag gaan we een dagje rondrijden in de Kaap. Als we bij het Table Mountain National Park aankomen, blijkt dat het pas een paar minuten open is. Het is nog heerlijk stil. We rijden door het park naar Kaap de Goede Hoop. Fantastisch hoor om op het meest Zuid Westelijke puntje van Afrika te zijn.

Daarna rijden we naar de parkeerplaats van Cape Point. We wandelen de berg op naar de oude vuurtoren. Deze vuurtoren was niet effectief, omdat hij vaak in de wolken zat.

We wandelen verder naar de punt, waar de nieuwe vuurtoren staat.

Als we weer terug zijn bij de auto drinken we koffie met een hot cross bun. Dit is een soort krentenbol met een kruis erop, die hier in de tijd voor Pasen wordt gegeten. We rijden op ons gemak het park door. Apart om struisvogels bij de zee te zien rondstappen.

Inmiddels wordt het langzamerhand drukker, ook met fietsers. Sowieso valt ons op dat in de Kaapregio heel veel mensen wandelen, hardlopen, fietsen en surfen! De route langs de kust is mooi, maar ook erg druk. Het is zaterdag vandaag en veel mensen bezoeken het strand. In Boulders Bay stoppen we even. Ook hier zijn veel toeristen. Eigenwijs als we zijn volgen we niet de bordjes naar de Pinguïn kolonie. We vinden een klein baaitje waar geen mensen zijn, maar wel een paar Afrikaanse pinguïns. Het zijn zulke toffe dieren, vooral als ze voorbij waggelen.

Daarna kijken we toch nog even bij de kolonie, waar heel veel jongen blijken te zijn.

Als we in Muizenberg aankomen, bellen we ons nichtje Alta en haar man Wynand. Ze zijn erg enthousiast dat we langs willen komen. Zo gezellig om hen te zien en het mooie appartement waar ze wonen. Schitterend uitzicht over Constantia en de Tafelberg. Leuk om te merken dat ze ons blog op de voet gevolgd hebben.

Na een gezellige middag rijden we over de berg terug naar de camping. Het is inmiddels bewolkt, hopelijk morgen niet, want we hebben nog een paar leuke plannetjes.

Als we opstaan regent het een beetje en het is helemaal bewolkt. We rijden naar Constantia waar we ons in een leuk restaurantje installeren. Via de bergpas gaan we een paar uur later terug naar onze camping. Het is inmiddels wat opgeklaard en we gaan lekker bij de tent zitten. Er zijn vervelendere manieren om de zondag door te brengen!

Het is maandag 14 maart, 7 uur. Het is helder weer en de lucht is strakblauw. We pakken snel de tent in, ontbijten en gaan op stap. We rijden via Chapmans peak naar de Tafelberg. Als we bij de gondel aankomen is het pas half negen en toch al behoorlijk druk. Bij harde wind is de gondel naar de Tafelberg gesloten. Dit was een paar dagen het geval en vandaag is het voor ‘t eerst weer mooi weer.

We lezen wat weetjes: de gondel is operationeel sinds 1929 en er zijn meer dan 24 miljoen bezoekers geweest. Het hoogste punt is Maclear’s Beacon, 1085 meter. Het wachten gaat zo snel en voor we ‘t weten kunnen we omhoog. Het is een mooie tocht naar boven, indrukwekkend om de enorme steile rotswanden te zien. Ze zijn er zelfs aan het abseilen. Pfff.

We genieten van het heldere weer, waardoor we prachtig uitzicht hebben. Ook Robbeneiland (waar Mandela gevangen heeft gezeten) is goed te zien.

We lopen boven op ons gemak rond.

We zijn niet meer gewend aan zoveel toeristen om ons heen en na een uurtje houden we het voor gezien en gaan we weer naar beneden.

We hebben de Tafelberg al eerder bezocht en mooie wandelingen op de top gemaakt, vandaar dit keer een kort bezoek. Er staat namelijk nog iets anders op het programma. We rijden opnieuw naar de Waterfront en parkeren achter het winkelcentrum. Eerst een lekker kopje koffie drinken. Dan naar het kantoortje van de helikoptervluchten, dat lijkt ons tof om hier te doen.

We boeken een vlucht voor ons 2’en: The Atlantico een rondje om de Tafelberg. We worden met een golfkarretje naar het heliplatform gebracht en onze helikopter komt er al aan. We vertrekken een paar minuten later. Supergaaf!

Het weer is prachtig en er is weinig wind. De piloot wijst aan wat we beneden zien, maar we kunnen zelf vanuit de lucht ons heel goed oriënteren. We zien het stadion, de mooie witte stranden van Clifton Beach en Camps Bay, de bergketen van de Twaalf Apostelen en dan gaan we om de berg heen.

Daar ligt Hout Bay, we zien de wijnvelden van Constantia, de Universiteit en de paardenrenbaan.

Vanuit de lucht ziet alles er zo anders uit!

We genieten allebei enorm! Als we de ‘hoek’ omvliegen komen we bij de haven en zien we de Waterfront weer voor ons.

Wat was dit supercool om te doen! Tijdens de lunch op de Waterfront komen we bij van deze speciale ervaring. We besluiten via het wijngebied naar Franschhoek te rijden. We kamperen bij de Hollandse Molen, maar de naam is sfeervoller dan de camping zelf. Het uitzicht is echter magnifiek!

We komen graag nog een keer terug in de Kaapregio als we weer fit zijn, je kunt hier zo mooi wandelen, fietsen en paardrijden.

Voor meer foto’s zie map 63. South Africa in de gallery.

Op weg naar de Kaap

2016-03-13T09:54:00.003+02:00

Bij de receptie van het Twee Rivieren kamp is een balie van de immigratie en de politie. We krijgen voor de laatste keer deze reis een stempel in ons paspoort en in ons carnet. Een bijzonder gevoel! We verlaten het park, tot de volgende keer :-) en rijden naar Upington, zo’n 250 kilometer verder. Vroeger was dit een gravelweg, maar nu ligt er een strakke asfaltweg. Wel jammer, maar gelukkig is in het park nog steeds alleen maar dirtroad. Het komt regelmatig voor dat toeristen met een sedan het park ingaan en vast komen te zitten in het (diepe) zand. Nog even zien we langs de weg rode duinen.

Rond 11 uur rijden we Upington binnen. We gaan eerst langs de Toyota garage. Aan de onderkant van de auto is een plaat losgetrild en het ratelt nogal. Bij de garage draaien ze twee nieuwe bouten erin en klaar is kees eeeh Co. Na een paar minuten staan we weer buiten met de complimenten voor onze reis, service van Toyota. Dan wat boodschappen doen en we lunchen bij ons favoriete tentje. Ze hebben tegenwoordig wifi, dus we pakken meteen onze computer om ons laatste blog van Namibië te posten. In de loop van de middag gaan we weer verder. Speciaal in dit gebied zijn de rozijnenkwekerijen. Grote velden met rijen druivenranken en ernaast betonnen plekken waar de druiven liggen te drogen tot rozijnen.

Onze bestemming van vandaag is Augrabies. Dit is een Nationaal Park, bekend om z’n waterval en mooie natuur.

We zetten onze tent op en gaan koffie/thee drinken. Bij de receptie zijn we gewaarschuwd voor de apen en de baboons, die erg vervelend zouden zijn. En inderdaad, ze zijn vet irritant. Co schiet ze weg met zijn katapult. Iets verderop zien we dat een baboon een auto inspringt, omdat de vrouw aan’t het koken is. Lekker dus. We durven de tent niet alleen te laten en wachten tot het donker is om naar de waterval te lopen. We lopen door het stikdonker. De waterval is aangelicht. Het is heel stil op het geraas van het water na.

We worden wakker van gestommel op de auto. Co kijkt uit z’n raam en ziet een baboon voor het gaas zitten. Van ons schreeuwen trekt hij zich niets aan. Dus Co glipt snel de tent uit om hem met de katapult weg te jagen. Er zijn fijnere manieren om wakker te worden! Als we ingepakt hebben, verlaten we de camping. Heel jammer, we zouden best langer willen blijven. Maar het is echt geen doen met de baboons. Je kunt niet rustig zitten en moet continu alles in de gaten houden. We wandelen nog even naar de waterval. Op de rotsen zitten dassies van de zon te genieten.

Wij hebben helaas pal de zon tegen bij de waterval, dus foto’s maken is ondoenlijk.

Daarna rijden we een stukje het park in. Aan het begin van de weg kruist een riviertje de weg en is het heel erg groen.

Iets verderop begint het mooie stenige landschap. De kleuren van de natuur zijn schitterend.

Hoogste tijd om weer op pad te gaan. We rijden naar Springbok. Op deze weg mag je 100 km/u, maar er staan grote borden dat BMW toestemming heeft om 250 km/u te rijden om nieuwe auto’s uit te testen. Het is namelijk een hele rechte en lange weg!

In Springbok hebben we nog geen zin om te stoppen, dus we lunchen even en rijden door. Verkeerde beslissing blijkt later, want we komen geen (mooie) campings meer tegen. Van onze buurtjes in de Kgalagadi hebben we een tip gekregen voor een camping in Strandfontein. We besluiten vandaag wat langer door te rijden en dan twee nachten daar te blijven, als het tenminste leuk is. Rond 5 uur komen we aan in Strandfontein. De camping ligt schitterend, pal aan zee. Iedere plek heeft z’n eigen badkamer, maar die zit helaas op slot. Wel doet de elektriciteit het. Helemaal prima! Een mooie zonsondergang.en dan naar bed. Het is lekker fris, koud volgens Co.

Een relaxte ochtend met ontbijt in het zonnetje. Het kantoor van de camping blijkt in het begin van het plaatsje te zijn. We hebben geen zin om in te pakken om daarheen te rijden en lopend is te ver. Vlak bij onze tent zijn openbare toiletten voor strandgasten die er heel redelijk uitzien. En een douche kunnen we wel een dagje zonder! We genieten enorm samen. Tussen de middag kookt Co, wat een uitzicht!

Het is maar 12 graden als we opstaan, dat is een tijd geleden! We zakken de Westkust af richting Kaapstad, via allerlei bekende plaatsjes zoals Paternoster. Het West Coast National Park bij Langebaan kunnen we natuurlijk niet overslaan: een mooie lagoon, wetlands en fynbos met witte duinen.

We hebben een Wildcard gekocht in de Kgalagadi zodat we alle Nationale Parken in Zuid Afrika een jaar lang gratis in mogen, heel handig. We wandelen even naar een birdhide, maar er zitten niet zoveel vogels.

Met nog 80 kilometer te gaan voor we in Kaapstad zijn, zien we de Tafelberg al in de verte.

In de loop van de middag komen we aan in Melkbosstrand (30 km. voor Kaapstad), waar we de tent opzetten op een camping. We hebben zin om de komende dagen in de Kaapregio door te brengen!

Voor meer foto’s zie map 63. South Africa in de gallery.

Welcome back in South Africa!

2016-03-10T16:03:00.000+02:00

Heerlijk we zijn weer terug in ons eigen land, maar nog niet thuis....! Fantastisch om Zuid Afrika binnen te rijden in het Kgalagadi Transfrontier Park. Dit park ligt tussen Zuid Afrika, Namibië en Botswana. Direct na de gate is het Mata mata kamp. We kunnen hier een nacht verblijven en een nacht in Twee Rivieren. We hebben geluk, want verder is het volgeboekt. Helaas slaat het geluk gauw om, want Co ziet een boom over het hoofd met achteruit rijden. Het achterlicht is stuk en het achterzijpaneel beschadigd. Vet balen!

We zetten onze tent op en gaan lekker relaxen. Het is erg warm, we zijn blij met het windje dat er staat en de schaduw die we hebben van een boom.

Voor zonsopkomst zijn we op pad. Zo mooi om de zon op te zien komen in deze omgeving. Als we staan te genieten, zien we opeens een kudde wildebeesten door de rivierbedding aan komen lopen. Schitterend!

We rijden verder en na een uurtje zien we allemaal auto’s staan. We vragen aan de achterste auto wat er aan de hand is. De man zegt: er zou een leeuw moeten liggen. We hebben geen zin om achteraan te gaan staan wachten en rijden door. Blijkt dat er 8 leeuwen langs de weg liggen; 3 mannetjes, 3 vrouwtjes en 2 jonkies.

We stoppen middenin en staan op een superplek en blijven 2 uur genieten!

We voelen ons allebei erg relaxed, dit park is zo’n heerlijke plek om te zijn. Als we langs een picknickplek komen, drinken we even een kopje koffie. Er is geen afzetting, dus je moet wel de omgeving in de gaten houden ondertussen. Het is een dagje genieten van de natuur, grote groepen springbokken, gemsbokken, giraffen en vogels.

Voor de lunch bakt Co eieren met spek, heerlijk!

Als we langs een waterhole rijden, zijn er gemsbokken aan't drinken. Om hen heen zwermen honderden vlinders.

In de loop van de middag zien we bij een andere waterbak iets vreemds; het is zo warm dat een hyena in het water is gesprongen en lekker ligt af te koelen. Hij is zoooo lelijk!

We geven hem geen ongelijk, het is 39 graden – echt megawarm! Aan het eind van de middag zijn we op de camping in Twee Rivieren. We zetten de tent op en gaan eerst een lekkere koude douche nemen. Als we weer terug zijn bij de tent zien we een hele donkere onweerslucht aankomen. We gaan in het restaurant zitten om de foto’s van vandaag te bekijken. Het was een geslaagde dag!

Voor meer foto's zie map 63. South Africa in de gallery.

Namibië: droog, dor, zanderig en toch ontzettend mooi!

2016-03-07T12:31:00.001+02:00

Het is erg bewolkt als we opstaan. We hebben lekker en lang geslapen. Als we op pad gaan proberen we nog te tanken, maar de pomp in Kamanjab wordt gerenoveerd en is gesloten. We vervolgen de C35 die helemaal naar Hentjiesbaai loopt. Een kleine plaats aan de Atlantische Oceaan. We hebben ruim 300 kilometer voor de boeg. We rijden zo’n 80 kilometer per uur en we verwachten dus rond lunchtijd aan te komen. Het is een mooie en brede gravelweg, met ernaast groene bomen en struiken en in de verte bijna paars gekleurde bergen.

De zon is gaan schijnen, en het is dus ook heet: 35 graden. Om een uur of 10 stoppen we voor onze koffie/thee moment, altijd zo lekker! Dan vervolgen we onze weg, een immens brede gravelweg. Naarmate we dichter naar de kust komen, verandert het landschap. Voor zover we kunnen kijken zien we zand met hier en daar een struikje. Het is een kale droge vlakte.

Door de warmte lijkt het net of er om ons heen water is, maar het zijn fat(im)a morgana’s.

We komen inderdaad aan het eind van de ochtend in Hentiesbaai aan, het ligt midden in de kale vlakte. Ten Noorden van het plaatsje ligt het grootste gedeelte van de Skeleton Coast, die we voor een andere keer bewaren. Eerst even tanken en verse broodjes kopen en dan naar de camping waar we lunchen. Het is een aparte camping: ruim van opzet en iedere plek heeft een eigen keuken en badkamer met douche en toilet waar je je auto naast kan zetten.

De mensen die hier kamperen, komen om te vissen. Dat is ook eigenlijk het enige wat je hier kan doen hihi. Na de lunch zoeken we een autowasplaats. We laten de auto helemaal schoonspuiten, ook van onderen en bovenop. Eerst door het water rijden en daarna over gravel/zandwegen maakt dat de auto onder de witte klei zit. Het is zo hard geworden dat het op cement lijkt. Als de man de hoge drukspuit erop zet, spoelt het er wel makkelijk vanaf. De man doet z’n werk zuchtend, hij vindt de auto echt te vuil.

Na een uurtje is het klaar en we gaan weer terug naar de camping. We drinken koffie in ‘t zonnetje en bekijken onze route voor de komende dagen. De temperatuur is inmiddels gezakt naar 22 graden, dit komt doordat we aan zee zitten. Wel even lekker. Dat wordt weer onder het dekbed vannacht!
De dag start vandaag bewolkt en fris, het is maar 16 graden. We rijden richting Swakopmund. De weg loopt langs de kust. We zien verschillende scheepwrakken.

De lucht is vreemd: donker en licht aan de horizon.

In Swakopmund gaan we naar de Pick’n Pay om boodschappen te doen. Daarna is het koffietijd. We zoeken naar een Konditorei waar we al eerder geweest zijn, maar helaas die is dicht. Iets verderop vinden we een leuk koffietentje, lekker om na lange tijd weer eens ervan te genieten! Als we verder rijden, zien we een opticien en we laten Co z’n zonnebril repareren. Met de felle zon hier kan je bijna niet zonder. Swakopmund is een gezellig stadje met mooie panden.

Er wordt nog veel Duits gesproken. We rijden verder naar Walvisbaai, bekend vanwege z’n grote haven. Beide plaatsjes liggen midden in het zand, er omheen niets dan zandduinen en zandvlaktes. In Walvisbaai gaan we naar de lagune. Hier zouden in deze tijd van het jaar veel flamingo’s te vinden zijn. En ja hoor, we zien ze al van verre met hun mooie kleuren.

We zitten aan de waterkant en genieten van de vogels met hun geluid en gevlieg.

Na een tijdje moeten we verder, want we willen vandaag tot Sesriem komen en dat is nog meer dan 200 kilometer. De weg voert door een droog landschap. Mooie kleuren door de zon, met schaduw effecten.

Wel is de temperatuur opgelopen tot 39 graden: dat is 20 graden verschil met vanmorgen! Eef ruilt gauw haar lange broek om voor een rokje. We komen algauw in Namib Naukluft National Park.

Schitterende bergpassen en mooie vergezichten. Op de gravelweg is het lekker rijden.

We passeren de Tropic of the Capricorn, ofwel de Steenbokskeerkring.

Rond 4 uur zijn we in het kamp. Als we bij onze kampeerplek aankomen, begint er een zandstorm. Het waait zo hard dat we vlug terugrijden naar het restaurant om te schuilen. Intussen werken we aan het blog en de foto’s, want buiten is het niet plezierig om te zijn. Aan het begin van de avond gaat de wind weer liggen en zetten we de tent op. Het uitzicht is schitterend. Het is al spoedig pikkedonker en we staan naast een mooie grote boom. Co licht de de tent aan. We zijn nog steeds verliefd op onze auto en tent!

We schrikken wakker van onze wekker. Het is 5 uur en we gaan vandaag het duingebied in. We ontbijten snel en klappen de tent in. Wel even wennen, maar we zijn inmiddels zo bedreven dat het ook in het donker lukt. De gate is al open. Wij hebben het voordeel dat als je hier kampeert, je vroeg naar binnen mag. De mensen die van buiten de camping komen, mogen pas een uur later. Zo is de zonsopkomst en zonsondergang voorbehouden aan de kampeergasten. Dan moet er natuurlijk wel een zons op- en ondergang zijn hihi. Het is nog zo’n 80 kilometer rijden door het gebied, maar het is nog donker dus we zien niets van de omgeving.

Het hele gebied is schitterend, en er zijn 3 plekken die iedereen bezoekt: Duin 45, Deadvlei en Sossusvlei. We rijden Duin 45 voorbij, het is nog erg donker en gezien de bewolking hebben we er niet veel vertrouwen in dat er een zonsopkomst te zien zal zijn. Aan het eind van de weg moeten we een stuk door erg diep zand. De meeste mensen laten hier hun auto staan en gaan verder met een 4x4 auto. Wij rijden natuurlijk zelf verder en we parkeren onze auto aan het eind. We gaan aan de wandel vanaf hier. Het is nog ruim 1 kilometer lopen door diep zand. Al snel zitten onze schoenen vol met zand. De Deadvlei ligt ingesloten tussen hoge rode duinen.

We zijn er een tijdje alleen en genieten van de rust en stilte. De dode bomen geven een aparte sfeer aan de omgeving.

Eef zit bij een boom te genieten, terwijl Co ondertussen in allerlei standen probeert mooie foto’s te maken van de omgeving.

Hoe droog het is, is goed te zien aan de structuur van de bodem. Het waait enorm. De wind tekent mooie patronen in het zand.

We wandelen op ons gemak weer terug naar de auto.

Als we weer terug zijn bij de auto rijden we nog wat verder door de duinen naar Sossusvlei. Het zand is verschillend van kleur; van dieprood tot heel wit. Het is mooi om doorheen te lopen en te rijden.

We stoppen voor onze koffiebreak. We zien een zandstorm aankomen, na een paar minuten zitten we er middenin. We zien bijna niets meer, een verstikkend gevoel!

Als de storm voorbij is, rijden de weg weer terug. Het wordt al wat drukker met bezoekers. De duinen zijn zo indrukwekkend dat we foto’s kunnen blijven nemen.

Wat verderop staat een gemsbok, we staan stil om naar hem te kijken. Als we verder rijden, spurt hij met de auto mee. We rijden 60 kilometer per uur en hij draaft naast de auto. Dan maakt hij een schijnbeweging om voor ons langs te gaan en keert dan in volle vaart achter de auto langs. Geinig hoor.

Als we weer terug zijn bij Sesriem vervolgen we onze weg naar Duwisib Castle, waar we voor Eef haar verjaardag willen zijn. Het landschap is fantastisch, bergen en vergezichten. De kleuren zijn bijna onecht.

We lunchen langs de weg. Als we weer verder rijden, passeert ons een auto met behoorlijke snelheid. We komen in een stofwolk terecht, waardoor we bijna niets zien. Dan pats, een steen op de voorruit en een ster in het glas. Verschrikkelijk balen! Eén ster maar, terwijl onze auto toch wel minimaal een 4 sterren logement is :-) Als we bij het kasteel aankomen, worden we niet echt warm van de camping. We besluiten verder te gaan. 20 kilometer verderop is er een guesthouse met camping. Helaas, gesloten! Dan maar weer 20 kilometer verder, maar ook deze plek is verlaten en een bouwval geworden. Bushcampen is geen optie vandaag, want we hebben echt een douche nodig. Na de zandstormen van vanochtend zit het zand echt overal! Uiteindelijk komen we in Maltahohe, een klein plaatsje. We zien een bordje: backpackers camping. De douche is heerlijk en de wifi blijkt goed te werken. We besluiten hier toch Eef’s verjaardag door te brengen.

Midden in de nacht gaat Eef haar telefoon. Ze is zo diep in slaap, dat ze het even niet thuis kan brengen. Het is Roos om Eef als eerste te feliciteren met haar verjaardag. We bellen elkaar al jaren om middernacht bij onze verjaardagen. We slapen daarna weer lekker verder.
Vrijdag 4 maart 2016: Eef is jarig vandaag en 45 jaar jong. Gefeliciteerd schatje en nog vele jaren samen, al of niet op reis! Co maakt een heerlijk ontbijtje met een gekookt eitje en geroosterd brood. Na het ontbijt wandelt Eef naar de dorpswinkel voor een taartje, helaas dat lukt hier niet. We houden een lekkere relaxte dag vandaag. Eef krijgt heel veel telefoontjes en ook op Whatsapp en Facebook stromen de felicitaties binnen. Ze geniet er zichtbaar van!

Na het ontbijt tanken we en dan rijden we van Maltahöhe naar Mariental. Dat is zo’n 70 kilometer verder en we hebben even een stukje asfalt. In Mariental doen we wat boodschappen. We drinken meteen even koffie in ‘t zonnetje. Dan zien we iets opmerkelijks op de parkeerplaats. Naast de invalidenparkeerplaatsen zijn er ook parkeerplaatsen voor mensen over de 70.

Nu wil Co ineens wel weten dat hij 70 is hihi “Respect voor de ouderen, daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren” mompelt hij. We rijden naar het Oosten. Al gauw is de weg weer gravel. Hoe verder we komen hoe meer het landschap verandert. Erg mooi.

Het is ruim 400 kilometer rijden vandaag en tegen 2 uur komen we aan bij de grens van Namibië met Zuid Afrika. Deze grenspost bestaat nog niet zo lang en is gemaakt om toeristen makkelijk toegang te geven tot het Kgalagadi transfrontier park, onze favoriet. Omdat wij niets geboekt hebben, moeten we eerst lopend de grens over om in Zuid Afrika na te vragen of er plaats is. Gelukkig kunnen we twee nachten terecht. We lopen terug naar de Namibische grenspost. Daar handelen we snel de papieren af en dan rijden we weg uit het mooie Namibië.

Bye bye Namibia!

Voor meer foto's zie map 62. Namibia in de gallery.

Etosha National Park

2016-03-03T18:51:00.000+02:00

We hebben zin om vandaag naar Etosha te gaan. Het park is bijna 23.000 km2 groot en staat bekend om de immense zoutpannen die er zijn en natuurlijk de grote kuddes wild. Eerst nog even John onze verzekeringsman in Zuid Afrika bellen. Eef zag ineens dat onze autopolis die we in Nederland hebben afgesloten voor tijdens het reizen eind Februari afloopt. Dat is over 3 dagen! Gelukkig regelt John meteen dat onze eigen verzekering weer gaat lopen. Onderweg drinken we koffie onder een grote boom. Er staan hier overal termietenheuvels met bijzondere vormen.

Veel eerder dan we verwachten zien we een bord naar het park. We wisten niet dat hier ook een gate was. Veel leuker natuurlijk om meteen al door het park te rijden.

Als we bij de King Nehale Lya Mpingana gate aankomen, krijgen we een permit. Voor het betalen van de entree en de overnachtingen moeten we naar een kamp. Het dichtstbijzijnde kamp is Namutoni, gemaakt rond een oud Duits fort.

5 jaar geleden waren we hier ook, maar in een andere tijd van het jaar. Het heeft de afgelopen weken veel geregend. We zijn benieuwd of we dieren zullen zien. Omdat er overal genoeg water voor hen te vinden is, zijn ze nu niet afhankelijk van de waterholes. Op weg naar het kamp zien we vooral zebra’s, giraffen, impala’s en wildebeesten.

De natuur is erg apart hier. We stoppen bij de Etosha pan; de grootste pan van het park (60km x 110 km). Je kijkt er in het oneindige.

We besluiten vannacht in Halali te slapen. Het is stil op de camping, we mogen zelf een plekje uitzoeken. Na het eten wandelen we naar het waterhole dat iets verderop ligt. Heerlijk om op de rotsen te zitten en te wachten of er iets gebeurt. Na een tijdje komt er een olifant aangelopen. We volgen zijn bewegingen, hij gaat drinken bij het water.

Na de zonsondergang lopen we terug naar de tent. Het enige geluid dat we dan nog horen zijn twee honeybadgers die alle vuilcontainers afstruinen op zoek naar eten.

We gebruiken Etosha eigenlijk om doorheen te reizen. De natuur is schitterend en als we dieren zien dan is dat meegenomen. Zo heerlijk om lekker op ons gemak te rijden, kopje koffie bij een waterhole en allerlei loopjes nemen.

Op de weg komt ineens een neushoorn aangestapt. Hij lijkt gewond in zijn gezicht.

Ook zijn er heel veel verschillende vogels. De wevertjes maken enorme nesten in de bomen.

Rond het middaguur komen we aan bij Okaukuejo, het volgende kamp. Co kookt een heerlijke maaltijd met spruitjes, gebakken aardappeltjes, spekjes en blauwe kaas. De squirrel hoopt dat er ook iets voor hem te halen is.

‘s Middags installeren we ons op een bankje bij het waterhole. Dit is genieten!

De laatste dag van Februari vandaag en we staan in het donker op. We willen het park uitrijden via de westelijke uitgang en dat is ruim 200 kilometer. We rijden zo rond de 35/40 kilometer per uur.

Het is stil in het park, zowel qua auto’s als dieren. Dat laatste is jammer, maar toch genieten we van de natuur en het relaxte rijden.

We zien twee hyena's het veld afstruinen en een paar jonge jakhalsjes die aan't spelen zijn.

We zien heel veel karkassen liggen, vooral van giraffen. Als we erbij stoppen, ruiken we het ook!

Om half 2 zijn we bij de Galton gate. De auto wordt grondig onderzocht. Ze willen zien of we geen stropers zijn of andere dingen bij ons hebben zoals horens of schedels. Via een asfaltweg komen we aan bij Oppikoppi in Kamanjab. We schrijven ons in voor de camping en het blijkt dat we als overlanders niet hoeven te betalen voor de overnachting. Super toch! We zetten de tent op en gaan in het restaurant zitten werken. Vanavond eindelijk ons eerste wild: een gemsbokfillet! Een mooie afsluiting van een paar dagen Etosha.

Voor meer foto’s zie map 62. Namibia in de gallery.

Namibië, bekend terrein

2016-02-29T16:43:00.002+02:00

Bij de grenspost van Namibië krijgen we een Ebola check en een stempel in ons paspoort en carnet. Dan nog roadtax betalen en we kunnen Namibië binnenrijden. Bekend terrein, Zuidelijk Afrika. Een totaal andere wereld dan de afgelopen maanden. Het voelt fijn. Helemaal vergeten te vermelden dat we in Angola de 60.000 kilometer hebben bereikt!

We halen geld bij de ATM en genieten van de aanblik van voor ons bekende winkels zoals Pick ‘n Pay, Shoprite en Edgars. We rijden naar Ondangwa. Voor ‘t eerst in lange tijd rijden we weer links. Christine blijft liever achter Co rijden om te wennen, voor Co voelt het meteen weer goed aan deze kant van de weg. We hebben het adres van een guesthouse annex camping, het blijkt in handen van Zuid-Afrikaanse mensen. We voelen ons er meteen thuis. Heerlijk dat gewoon alles klopt: badkamer met toilet en douche, wifi en een gezellige bar met terras. Ookal logeren er veel mensen, het is heerlijk rustig. We gaan eerst uitgebreid douchen en daarna lekker een biertje/tonic op het terras. We werken het blog bij, maar helaas werkt het internet niet dus we kunnen niet posten.

Vanochtend zijn de werkmannen die extra kamers aan’t bouwen zijn bij het Guesthouse al heel vroeg aan het werk. Niet dus, foutje we zijn vergeten de klok een uur vooruit te zetten. Nu hebben we weer dezelfde tijd als in Zuid Afrika. We beginnen de dag met een lekker Zuid Afrikaans ontbijt: gebakken eieren en spek en boerenworst. Mmmmmm. Dan is het tijd om afscheid te nemen van Christine en Guillaume. We hebben vanaf Congo bijna 2 weken samen gereisd en dat was heel plezierig. Nu gaan we elk onze eigen weg weer verder.

Onze tweede accu, die we gebruiken voor de vriezer en de koelkast en het opladen van de laptop enzo heeft het al weken geleden begeven. Hij houdt geen lading meer vast. We hopen in Oshakati een nieuwe accu te kunnen kopen. We proberen het op verschillende adressen, zonder resultaat. Dan komen we bij een 4WD garage. Onze accu is een speciaal type, met 4 polen en dat kennen ze hier niet. De man legt uit dat hij normaliter op een tweepolige accu twee klemmen plaatst, waaraan alle draden bevestigd kunnen worden. Prima idee, ons gaat het erom dat het weer functioneert, want het is hier zo warm!

We kopen ook een jumpstarter, eigenlijk een must als je alleen reist – zodat je altijd kunt starten. Aan het eind van de ochtend zijn we klaar en we rijden naar Pick ‘n Pay om wat boodschappen te doen. Lekker vertrouwd. Na de lunch rijden we verder naar Opuwo. De natuur is droog en kaal, en toch erg mooi. Echt Namibië!

We zien een bord van een lodge op een heuvel net buiten het plaatsje. Er is een mooie camping bij. We installeren ons en wandelen vervolgens 600 meter naar de lodge om te internetten. Helaas net als we goed en wel bezig zijn, valt de stroom uit en we kunnen niet verder. Oke dan wat eten in het restaurant. Als we op het terras zitten, genieten we van een schitterende zonsondergang.

Helaas is het wild op het menu niet beschikbaar. Jammer! Wel een bekend fenomeen in Afrika; een prachtige menukaart en dan is soms meer dan de helft niet aanwezig . De rumpsteak die we bestellen is niet door te komen, het is vooral vet en vliezen. Heel raar want Namibië staat bekend om z’n goede vlees. De dienstdoende manager vraagt of we iets anders willen bestellen, want een nieuwe steak is niet voorhanden. We hebben het wel gezien en wandelen terug naar de tent. We gaan naar bed en genieten van de stilte om ons heen.
Heerlijk om op ons gemak op te staan en te ontbijten. We brengen ons wasgoed naar de receptie van de lodge, even de makkelijke weg volgen. We relaxen en ruimen wat op in de auto. Na de koffie wandelen we weer naar de lodge om ons blog over de DRC te posten en wat te internetten. ‘s Middags zijn we lekker bij de tent. Het is verschrikkelijk warm. We zijn allebei vrij wit voor ons doen, maar in deze zon is het echt niet goed toeven om bij te kleuren. In de zon loopt het kwik op naar meer dan 40 graden. We hebben veel last van vliegen, het lijkt wel alsof ze verkoeling zoeken op ons lijf. We tikken ze wel weg, maar het zijn hardnekkige krengen. We hangen in onze stoeltjes in de schaduw, als Co zegt: zou het hier weleens regenen? Hij heeft het nog niet gezegd of opeens komen er hele zwarte wolken aandrijven en het begint enorm te waaien en wat later te regenen. Het komt echt met bakken uit de hemel. Heerlijk! De vliegen zijn meteen verdwenen en het koelt ook lekker af. Als het weer droog wordt, is de lucht zo mooi! We genieten sowieso erg van de lucht hier, we hebben zolang door landen gereisd waar de lucht continu wit/grijs was of gevuld met Sahara zand (Harmattan).

Vandaag gaan we naar Epupa, helemaal in het Noorden van Namibië. Als we opstaan druppelt het nog een beetje, maar voordat de druppels de grond raken zijn ze verdampt. Co brengt eerst de bandenspanning terug naar 1.8 bar, dat is comfortabeler rijden op gravelwegen.

Als we een half uur onderweg zijn, realiseren we ons ineens dat we niet getankt hebben. Op zich kunnen we nog 600 kilometer, maar het gebied waar we heen gaan Kakaoland daar zijn geen benzinepomen. Niets voor ons, dit is ons de hele reis nog niet overkomen. Eef zoekt op de GPS en vindt een dorpje waar diesel uit het vat verkocht wordt. We shall see. Het is een mooie route en heerlijk om op goede gravelwegen te rijden!

In Okangwati is het even zoeken, maar dan komen we bij de plek waar we moeten zijn voor diesel. Het gaat per 5 liter, want ze vullen een lege waterfles. We kopen 50 liter van het meisje.

Rustig gevoel dat de tank nu weer zo goed als vol zit (160 liter). We genieten van het rijden. Onderweg komen we af en toe een bakkie tegen, vol met Himbavrouwen.

Als we stoppen om koffie te drinken, komt er een man aanlopen met witte geiten. Eef maakt even een praatje met hem. Hij blijkt onderweg naar Opuwo om zijn geiten te verkopen. Dat is minstens 3 dagen lopen! Het is erg warm, toch heeft hij een pittig wandeltempo. (Zeker vergeleken bij ons, want onze conditie is inmiddels zo slecht!).

We waren hier 5 jaar geleden ook, maar het gebied is bergachtiger dan in onze herinnering. We passeren veel droge rivierbeddingen.

Rond het middaguur komen we aan in Epupa, zo’n mooi plekje!

Het is heel stil, de eigenaar vertelt dat het nu niet het seizoen is. De meeste mensen zijn bang dat als het gaat regenen ze het gebied niet meer kunnen verlaten. De droge rivierbeddingen veranderen dan in diepe woest kolkende rivieren. We zetten onze tent op bij de rivier en lunchen. We zijn allebei erg moe en zitten onszelf in de weg. Dus we gaan even op bed liggen en we slapen allebei meteen. Als we een tijd later wakker worden, voelen we ons een stuk fitter en hebben we weer energie om wat te ondernemen. We wandelen naar de watervallen. De vorige keer waren we in de droge tijd, het water staat nu 2,5 meter hoger en overal waar je kijkt zie je watervallen. Fantastisch wat is dit mooi!

We lopen en springen over de rotsen en genieten samen.

Als we weer terug zijn bij de tent, zitten we even bij het water. Niet te dichtbij vanwege de krokodillen. Ze moeten er zijn, maar we zien ze niet.

Dan gaan we douchen. Het is zo’n mooie camping waar we staan, wat hebben we dit de afgelopen maanden gemist! We kijken uit naar vanavond, we eten in het restaurant van de camping. Het is heerlijk; een vleessalade als voorafje, een heerlijk biefstuk met gevulde gem squash, butternut, rijst en wortel/ananas salade, En als toetje milktart met verse perzik! Baie lekkere Afrikaanse kos. We slapen met het geluid van de waterval op de achtergrond.

We vinden het best jammer dit mooie plekje te verlaten, maar we hebben ook zin in ons avontuur van de komende dagen. We willen de Van Zylspas rijden, een heavy 4WDtrack en daarna naar Marienfluss en de Hartman Vallei. Dit stuk van Namibië kennen we niet en het is volgens de Namibiërs één van de mooiste gebieden! Vandaag rijden we tot aan een camping voor de pas. Eerst moeten we dezelfde weg van gister terug. Grappig dat het van deze kant er toch heel anders uit ziet en je niet zou zeggen dat we hier al geweest zijn. Onderweg komen we drie Himbavrouwen tegen. Ze spreken geen Engels en giechelen de hele tijd Swietie en sjoegha; herhalen ze steeds. Oftwel snoep en suiker zijn ze in geïnteresseerd.

Eef geeft één van hen een armbandje dat ze in Senegal heeft gekregen, de vrouw is er erg blij mee. Ze gebaren dat ze graag mee willen rijden, maar helaas we hebben geen plek in de auto. Een bijzonder leven dat dit soort vrouwen leiden hier, helemaal ingevet in de rode modder. Onder het mom van better safe dan sorry, kopen we in Okangwati nog 20 liter diesel erbij. Dan slaan we af een track naar Otjitanda. Het is een mooi track, soms zand, soms rotsen.

We genieten van de natuur en de stilte. Gedurende de dag komen we maar twee auto’s tegen. Als het hier maar even regent, zie je meteen gras en bloempjes uit de droge grond komen.

Er zitten hele slechte stukken in het track. In Angola hadden we al gemerkt dat we te weinig ruimte onder de auto hebben. We hebben een vrij zware bullbar en winch aan de voorkant. Waarschijnlijk is door alle heftige tracks onze suspensie wat slapper geworden, waardoor de auto op rotsachtige niveauverschillen nu regelmatig de ondergrond raakt.

We wisten dat dit op den duur zou gebeuren, maar we hadden het niet nu al verwacht. Eef moet regelmatig de auto uit, om de juiste route over de rotsen heen aan te geven aan Co. Het is niet ontspannen rijden en het kost heel veel tijd. Dat laatste is niet erg, we hebben alle tijd. Maar het betekent wel weer een hele lange dag en daar zijn we wel een beetje klaar mee. Uiteindelijk zijn we om 5 uur bij de camping. We realiseren ons dat als dit track al zoveel moeite kost – het niet verantwoord is om morgen de Van Zylspas te doen. Dat stemt ons beiden sip, we hebben er zo naar uitgekeken! Maar onze hele reis is zonder problemen met de auto verlopen en dat willen we graag zou houden. Dus even geen heavy 4WDtracks meer, maar alleen ‘gewone’ tracks en gravelwegen. We gaan morgen terug naar het Oosten, om het Nationaal Park Etosha te bezoeken. Er hangt een hele donkere lucht, maar gelukkig blijft het droog op een paar spatjes na.

Co kookt een heerlijk maaltje, daar knappen we van op.Tijdens het eten komt er een hond bij onze auto liggen. We staan aan een droge rivierbedding. Het is erg verlaten en ‘s nachts dus heel erg stil om te slapen. 5 jaar geleden stonden we ook op deze plek!
Vanochtend ligt de hond nog steeds naast onze auto. We pakken vlot de tent in en ontbijten. Er is een soort aanval van vliegen op ons dus maar gauw vertrekken. Het is hetzelfde track ruim 11 kilometer terug rijden, door een schitterende omgeving.

Dan rijden we een gravelweg op. Vannacht heeft het flink geregend en we zien overal plassen water. Ook zijn er stukken weg afgezet en moeten we soms omrijden om een betere doorgang door de rivierbeddingen te vinden. Onderweg komen we veel Himbas tegen. Deze bevolkingsgroep leeft hier nog traditioneel. Ze zijn semi-nomadisch, blijven dus wel langer op één plek. Het is mooi om te zien hoe ze hun haar en lijf helemaal met rode klei hebben bewerkt. Bij de jongens wordt het haar in twee strengen naar voren gevlecht. Als we een jongen en een meisje op een ezel tegenkomen, stoppen we even. Ze zijn zo schattig samen!

Dan rijden we weer verder en tussen de middag zien we weer een omleiding. We rijden toch even verder om te kijken wat er aan de hand is. De brug is weggeslagen en er ligt een kolkende rivier voor ons. Onmogelijk om over te steken, dus we volgen het pad eromheen. Opeens zien we voor ons 6 auto’s geparkeerd staan en veel mensen die staan te kijken aan de oever van de rivier.

Ook hier kunnen we onmogelijk naar de overkant. Dit is dus wat de eigenaar van de lodge in Epupa bedoelde, we zitten vast! We nemen polshoogte en praten met een paar mannen. Niemand durf de rivier nog over. Af en toe proberen ze wel lopend de overkant te bereiken, maar het kost de mannen veel moeite door de heftige stroming. Het water komt tot ruim over hun middel. Het is wachten tot het water wat gaat zakken. Maar als het water niet zakt, dan wordt het hier overnachten. De lokale bevolking staat op een afstandje te kijken.

Een lokale man zegt ons dat als we niet binnen een uur naar de overkant gaan, we enkele dagen tot weken vast zullen zitten. Het regent namelijk verderop alweer en ook voor het weekend is er regen voorspelt, dus de rivier wordt alleen maar hoger.

Iedereen wordt nerveus, we zitten er allemaal niet op te wachten om aan deze kant van de rivier te blijven. Na 2 uur wachten is het water ongeveer 10 centimeter gezakt. Ze vragen of Co eerst wil gaan. Mooi niet zeggen wij; never go if a local doesn’t go! Ze lachen, daar zit wat in. Twee mannen lopen nog een keer door het water naar de overkant en daarna gaan ze het proberen. De eerste auto gaat en hij komt goed aan de overkant. Co is net de auto aan’t halen die wat verderop staat en heeft dus niet goed gezien hoe en waar de man overstak. We laten dus eerst nog een paar auto’s voorgaan. Helaas de tweede auto komt midden in de rivier vast te zitten en stroomt vol met water.

Onmiddellijk springen alle mannen en lokale jongens de rivier in om een touw vast te maken en ze trekken met 15 man de auto naar de overkant.

Als de auto op het droge staat doet de bestuurder zijn deur open en het modderwater stroomt eruit. Bij auto drie en vier gebeurt precies hetzelfde. Geen lekker vooruitzicht, maar we hebben geen keus en moeten nu gaan. Co zet de auto in Low gear, we schakelen de difflock in en we rijden op de kant iets stroomopwaarts, zodat we in het water met de stroom mee kunnen rijden. Co doet een laatste schietgebedje en dan gaan we. Het eerste stuk gaat goed, dan komt het over de motorkap en we voelen we zijwaartse druk door de sterke stroming. Co blijft toch rustig doorrijden en zo komen we zonder problemen aan de overkant. Daar worden we met applaus ontvangen. Megatrots natuurlijk! Er volgen nog twee auto’s, die ook blijven steken in het midden van de rivier. Het is wel mooi te zien dat alle mannen het water ingaan en hulp bieden en dat zonder geld of iets te vragen. Hier geldt de regel iemand in nood die help je.

Daarna vervolgen wij opgelucht en trots onze weg.

We moeten nog 250 kilometer. Eerst naar Opuwo, op het gravel is het aardig doorrijden. En dan komen we op asfalt. Om half zeven zijn we terug bij het Zuid Afrikaanse guesthouse. Hier sliepen we afgelopen zondag ook, toen we net Namibië inkwamen. We eten wat in het restaurant. De wifi werkt nu wel, dus we kunnen Angola posten. Daarna moe en voldaan naar bed. We hebben een mooi rondje gereden in het hoge Noorden. De Van Zylspas, Marienfluss, Hartman Vallei en de Skeleton Coast blijven op ons verlanglijstje staan voor een volgende keer.

Voor meer foto’s zie map 62. Namibia in de gallery.

Bom dia Angola!

2016-02-26T19:42:00.002+02:00

De Angolese grens is direct nadat we de DRC hebben verlaten. Het ziet er professioneel uit; strakke gebouwen met airco en wachtruimten. Maar ook hier gaat het allemaal langzaam. We hebben maar 5 dagen visum gekregen om door Angola te reizen, maar het lijkt erop dat we voor we op weg zijn al een halve dag kwijt zijn. Uiteindelijk hebben we de politie, de immigratie en de douane achter de rug. We drinken meteen koffie, zodat we daarna door kunnen rijden. We vragen hoe de weg in Angola is “prima mijnheer”. We zijn nog geen 10 minuten op pad, of we moeten weer naar een kantoortje. Hier schrijven ze ons carnet over. Co heeft het niet meer en hij ontploft bijna. Heel begrijpelijk want we hebben inmiddels meer dan 300 controles gehad vanaf Marokko, waarvan het merendeel volledig onzinnig. Ze kijken hem met grote ogen aan, niemand spreekt hier Engels, alleen Portugees! De weg begint redelijk, het is een dirtroad.

We komen langs kleine dorpjes, het heeft wel een eigen sfeer hier.

Interessant te zien dat de dorpen heel kaal zijn, op een paar bomen na.

Het is ongemakkelijk dat we geen woord Portugees spreken. Je kunt niets vragen behalve dan met handen en voeten proberen duidelijk te maken wat je wilt. De weg wordt een track, steeds smaller en slechter. Hele diepe richels en kuilen.

De clearance van onze auto is niet zo hoog en de middenbermen zijn hier zo hoog dat we het horen en voelen schuren tegen de bodemplaten. Normaal zou Co met één wiel op de middenberm gaan rijden (je zoekt altijd het hoogste punt op), maar dat kan hier niet omdat het track heel smal is. We zitten allebei gespannen in de auto, je moet er niet aan denken dat je hier vast komt te zitten! Net nadat Co opmerkt: “het is in ieder geval droog en geen modder”, begint het echte werk. Het is één en al water en modder, diep water en steile hellingen waartegen we omhoog moeten zien te glibberen. Na iedere bocht houden we ons hart vast wat we nu weer tegenkomen.

De uren tikken voorbij, het is erg zwaar rijden, maar de adrenaline houdt ons gaande. G&C rijden achter ons en maken foto’s van onze capriolen op de route.

Het is moeilijk een slaapplek te vinden. De enige open plekken die er zijn, zijn bij hutten van mensen maar de mensen zijn hier niet erg vriendelijk. Tegen een uur of 5 is het track wat breder, we overleggen met G&C of we hier zullen gaan staan voor de nacht.

Het is niet ideaal, wij kunnen moeilijk de tent uitklappen en voor Guillaume in de rolstoel is het ook niet lekker manoeuvreren. We zien op de GPS dat 30 kilometer verderop ons track op een weg uitkomt. We besluiten in het donker door te rijden naar dat punt. Het is wel apart dat het eigenlijk makkelijker rijden is in het donker, omdat je alleen het track ziet en niets eromheen.

Opeens springen er twee jongens voor de auto, ze zijn erg opgewonden. In het Portugees proberen ze ons wat duidelijk te maken. Uit hun gebaren maken we op dat er een auto in de problemen is een stukje verderop en dat we niet verder kunnen. We trekken onze bergschoenen aan en lopen met hen mee het track op door de blubber. Inderdaad om de bocht staat een kleine vrachtwagen die van het track afgeraakt is. Ze zitten daar al uren. Co loopt om de auto heen en schijnt met zijn zaklamp om de situatie te beoordelen. Vervolgens probeert hij een plan te bespreken, de chauffeur begrijpt wat hij wil en instrueert de andere jongens. Een kwartiertje later is de truck los en kunnen we allemaal weer verder. Heel apart: in plaats van ons te bedanken voor onze hulp, zegt één van de jongens tegen Eef “Give me your shoes”. Ongelooflijk toch. Zonder ons hadden ze daar de nacht door moeten brengen. Het is een verknipte wereld; als wij vast zouden zitten, dan zouden we eerst geld moeten geven willen ze ons helpen. Uiteindelijk komen we op de weg terecht, het blijkt een asfaltweg. Wat een godsgeschenk dat er iets verderop een benzinepomp is. We vragen of we er mogen slapen, tuurlijk mag dat. Snel de tent opzetten en naar bed. We zijn vanochtend om 7 uur vertrokken en het is nu 20.30 uur! Het track was 150 kilometer waar we bijna 11 uur over hebben gedaan. Het was een spannende ervaring en we zijn opgelucht dat alles goed gegaan is.

We slapen als een blok en gaan nadat we getankt hebben op pad. Het is slecht weer, veel regen. Het maakt wel dat we schitterende donkere luchten zien.

Het is een mooie asfaltweg. Dat is na een dag als gister (hoe tof het ook was), wel even lekker. Als we bij de kust aankomen in N'zeto, zien we de zee voor ons.

De natuur is mooi, allerlei rotsformaties zien we.

Rond het middaguur komen we aan bij de hoofdstad Luanda. We nemen de ringweg om Luanda heen om het drukke centrum te vermijden. Interessant om te zien dat er heel veel Chinese bedrijven en winkels zijn en zelfs een Chinese wijk. Ook zien we veel grote moderne appartementencomplexen. We kopen wat brood en fruit langs de weg.

We vervolgen de kustroute naar het Zuiden. De kustlijn bij Sumbe is heel erg mooi, dat kan je van het strand niet zeggen. Er ligt verschrikkelijk veel vuil.

Langs de weg ligt en hangt overal vis te drogen. De geur is niet te harden.

Als we over de brug rijden, zien we de bedrijvigheid van de vissersboten en de carwash in het water.

Onderweg zien we weer zo’n mooie benzinepomp als gisteravond nu zelfs met een restaurant, maar helaas de chef wil niet dat we hier slapen. Jammer! Langs de weg zien we ineens een troep apen, ze zijn druk met al het vuilnis verkennen.

Op Tracks4Africa staat een campo vermeldt, maar het is waarschijnlijk niet meer in gebruik want het track erheen is onbegaanbaar. Wel komen we langs een soort afgraving waar een bedrijf gevestigd is. Eef springt uit de auto en vraagt of we misschien op hun terrein mogen kamperen. De man spreekt Engels en hij vindt het prima! Superfijn, wat een relaxte plek. We hebben mooi uitzicht richting zee.

We koken een lekkere maaltijd. Het rijden is erg intensief en Co is moe, hij ligt om 6 uur op bed van de ondergaande zon te genieten. Een bewaker gaat liggen slapen op het dak van een shovel die naast onze tent staat. Als het begint te regenen, trekt hij z’n regenjas over z’n hoofd en slaapt lekker verder. In de verte horen we een kleine generator aanslaan, maar we zijn zo moe dat het niet stoort.
Dag drie in Angola, we kunnen niet anders dan weer vroeg op pad. Het is erg jammer dat we continu de druk van het verlopen van ons visum voelen. Angola is een groot land en we weten niet hoe de conditie van alle wegen zullen zijn. We kunnen niet riskeren om er te lang over te doen. We rijden zo’n 85 kilometer per uur, dat is een lekkere snelheid. We kunnen zo toch wat van de omgeving zien.

We rijden door de plaats Lobito, het heeft een leuke sfeer.

We hebben om een uur of 3 wel zin om te stoppen. De adrenaline van gister is uitgewerkt en we zijn allebei best moe. Er is hier vlakbij in Benguela een Guesthouse met douche, restaurant en wifi. Dat klinkt erg aantrekkelijk! We vragen G&C wat zij willen, zij willen door en pas rond 5 uur een plek zoeken. Ok, dan gaan we door. Je zult het altijd zien; we rijden door en door en door en we zien nergens meer een geschikte plek om te kamperen.

We zoeken een kerk, missiepost, bedrijventerrein, benzinepomp of iets dergelijks. Bushcamp gaat niet, er zijn gewoon teveel mensen. Bij een ziekenhuis ziet Eef een mooie parkeerplaats, maar ze willen niet dat we daar gaan staan en wijzen ons naar een hotel iets verderop. Daar mogen we op de parkeerplaats staan voor 48 euro per persoon! Daaaag, we zijn niet gek. We zijn het zo zat met die mentaliteit dat mensen gewoon alleen maar geld willen zien. Het wordt inmiddels weer donker en we besluiten door te rijden tot we iets geschikts vinden. Het mooie asfalt is inmiddels asfalt met heel veel potholes geworden. Soms ontbreekt de weg zelfs. We kunnen niet harder dan 50 kilometer per uur, het risico om in een pothole terecht te komen is te groot. Soms halen auto’s ons met hoge snelheid in en zien we ze een paar minuten later met een lekke band (of erger) langs de kant van de weg staan. We rijden tot vlak voor Lubango, daar zien we ineens een grote benzinepomp. Er staan een paar vrachtwagens achteraan en we zetten onze auto’s ernaast. Als we uitstappen, merken we hoe koud het hier is. Weer een hele lange dag achter de rug; 738 kilometer en 14 uur gereden. We kruipen lekker onder ons dekbed, dat is lang geleden! We slapen heerlijk en als we wakker worden zien we pas het uitzicht.

We vervolgen de asfaltweg. G&C rijden nog steeds achter ons en we houden hen in de gaten via de spiegels. Co kijkt ook goed vooruit, want er steekt zoveel vee over!

Nu we gisteren zo lang doorgereden zijn, lijkt het vandaag mogelijk om de grens al te halen. We hebben allevier behoefte om naar Namibië te gaan. Angola kan ons niet echt bekoren, maar dat kan ook komen doordat we er zo vlot doorheen moeten crossen. De natuur en de luchten zijn toch wel erg mooi. Helaas kunnen we niet mooie of bijzondere plekken bezoeken.

Bij de koffie overleggen we even over de route. Er zijn twee mogelijkheden: rechtdoor via het asfalt en dan komen we in een grotere plaats in Namibië of een dirtroad naar Ruacana wat een erg mooie route moet zijn. Aangezien wij graag onze accu willen vervangen, gaat onze voorkeur uit naar de eerste optie. G&C vinden dat ook prima. Onderweg zien we tanks als getuigenis aan de jarenlange oorlog die hier is geweest.

Onze laatste geld besteden we aan diesel en wat dingen in de winkel van de benzinepomp. Om 14.45 uur zijn we bij de grens. Helaas doen de computers het niet goed, dus het duurt weer een tijd voor we klaar zijn. Na 4 lange autodagen verlaten we Angola.

Adeus Angola!

Voor meer foto’s zie map 60. Angola in de gallery.

Democratische Republiek Congo, het blijft modderen

2016-02-23T10:59:00.002+02:00

Langzaam kruipt de auto omhoog op de dirtroad. We hopen echt dat we niet terug hoeven naar Congo, want het is een heavy track. Na een half uurtje omhoog rijden zien we langs het track de grens aangegeven door een bamboe slagboom. Er staat een bordje bij met een pijl dat we eerst door moeten rijden voor de politie en douane. En inderdaad iets verderop zijn een paar kleine kantoortjes. Een vriendelijke politieman begint meteen met het invullen van de gegevens. Ook stuurt hij vast iemand om zijn chef te informeren dat er mensen zijn die de grens over willen. Als de paspoorten gestempeld zijn door de chef en de vaccinatieboekjes zorgvuldig zijn overgeschreven, kunnen we verder. Eigenlijk een stukje terug, want we moeten naar de bamboestok.

Het is gelukt! We zijn in de DRC zonder exitstempel van Congo! We zijn allevier opgelucht. Dat scheelt toch meer dan 6 uur rijden. Het is inmiddels 4 uur en we gaan vol goede moed op pad. Het is een fijn idee dat we met twee auto’s zijn. De DRC heeft geen positief reisadvies en daarnaast zijn er geen normale wegen. De ondergrond waarop we rijden is nog slechter dan slecht, je kunt het geen weg noemen, meer een smal track.

We rijden door hoog gras en het is moeilijk de weg te zien of te volgen.

De GPS kent deze route niet, we zijn dus afhankelijk van het kompas en het navragen bij lokale mensen.

De mensen zijn ontzettend vriendelijk en enthousiast. Er komen hier niet zoveel auto’s langs en zeker weinig toeristen. De douaneman vertelde dat ze in 2015 erg veel toeristen hadden gehad; wel 22 auto’s! Haha. Was het vanochtend nog 32 graden, hier is het heerlijk koel, maar 24 graden. Rond een uur of 5 beginnen we met het uitkijken naar een plek waar we vannacht kunnen kamperen. Het is niet makkelijk door de dichte begroeiing langs het track. Na een tijdje zien we een zijweggetje en Eef en Christine lopen het weggetje naar boven om te kijken of het wat is. Aan het eind staat een oud schooltje op een heuvel, het lijkt supergeschikt voor ons bushcamp. Heerlijk stil! Als we onze tent hebben opgezet, blijkt het iets minder stil. De eerste “gasten” komen kijken wat we aan’t doen zijn. Verderop is er kennelijk een dorpje en wij staan precies naast het pad dat naar deze mensen hun dorp leidt. De vrouwen zijn heel vrolijk en we hebben heel veel lol met elkaar.

Ze geven ons pinda’s die ze hebben geoogst, wij geven hen 2 zeepjes waar ze heel erg blij mee zijn. Dan lopen ze weer verder.

Een paar kinderen blijven achter. Heel apart dat ze geen afstand houden, maar het liefst op 50 centimeter van je vandaan gaan staan kijken. Nu hebben wij het voordeel dat ze vooral Guillaume erg interessant vinden in zijn rolstoel en dat wij dus even iets kunnen eten zonder hun oogjes op ons bord. Na het eten zijn we blij om naar bed te kunnen, het was een erg intensieve dag. We slapen allebei heerlijk, het is zo lekker koel en stil!

Vanochtend zijn we allemaal vroeg op en we rijden alweer om 7 uur. De gaten in de weg worden alleen maar dieper en dieper. Soms moeten we ze wel kruisen.

Ook zijn de wegen door de regen erg modderig geworden. Modder is te vergelijken met ijs, spekglad en als je in een spoor terecht komt dan is het moeilijk daar uit te komen. Er zijn hellingen van meer dan 20 procent, dus het is erg glibberig.

Het is soms best spannend, maar het lukt steeds weer om verder te komen. We rijden uren over deze heavy tracks. De natuur is erg mooi.

Soms horen we stemmen en zien we ineens kinderen naast de auto tussen het hoge gras staan.

We begrijpen niet hoe de mensen kunnen leven in de dorpjes waar we doorheen komen. Er is hier werkelijk niets, zo geïsoleerd. Toch zijn ze erg vrolijk en enthousiast om ons te zien.

We moeten allemaal riviertjes (en rivieren) kruisen en vlak voor en vlak na het bruggetje is het veelal onbegaanbaar. De modder is zo diep dat je tegen de betonnen rand van de brug aan zit als je erop wilt rijden.

Christine heeft zandladders op het dak liggen, die we gebruiken om het slechte stuk te overbruggen.

Na 4 uur rijden hebben we pas 30 kilometer afgelegd! Het is met recht buffelen, maar ook verschrikkelijk gaaf. Voor we vertrokken vertelden we dat in dit deel van Afrika hele slechte of geen wegen zijn. Tot nu toe viel het echter reuze mee. Nu is het echter heftiger dan we ons hebben kunnen voorstellen. We zijn benieuwd hoe ver we zullen komen vandaag.

Op een bepaald moment pikt ineens de GPS de route weer op en het track wordt ook wat breder en beter.

Aan het eind van de middag zien we in de verte de Congo rivier.

Als we aankomen in het dorp Luozi rijden we eerst even naar een douanepost om ons carnet te laten stempelen, dat konden ze aan de grens niet doen namelijk. Dan gauw door naar de katholieke missiepost, want we hebben allemaal behoefte om te stoppen. We parkeren op het binnenterrein, waar we een badkamer van een gastenkamer mogen gebruiken. Elektriciteit hebben ze hier niet, alleen van 8 tot 10 ‘s avonds gaat de generator aan. Het is erg warm, dus we gaan in een lege garage zitten in de schaduw. Even lekker eten en rustig zitten. We voelen ons vies, dus voor we naar bed gaan nog onder de koude douche. Dat is zooooo heerlijk! Slapen is niet moeilijk, want een spannende dag als deze kost veel energie.

Als we wakker worden staan er twee jongens bij de tent die een vis laten zien die ze gevangen hebben in de rivier. Ze hopen dat we hem willen kopen. Het is nog vroeg. We gaan vandaag met de pont naar de overkant van de Congo rivier. Als we bij het vertrekpunt van de pont aankomen, staan er al 4 auto’s, een vrachtwagen en heel veel mensen voor ons.

Op de pont kunnen 4 auto’s per keer of één vrachtauto met 2 auto’s. Zo zijn wij dus de 2e vaart, samen met de vrachtwagen. Om 8 uur vertrekt de eerste boot, hij is afgeladen met mensen. Op het strand zitten kindertjes te spelen in het zand.

We zien een jongen met brede tie-wraps op z’n brommer. We hebben zulke tie-wraps nodig om het zonnepaneel beter op te kunnen hangen in de auto. Dus Eef gaat op de brommer met hem terug naar het dorp om een aantal te kopen. Ze is een enorme bezienswaardigheid in het dorp.

De pont doet er een half uur over om aan de overkant te komen, dan afladen en opladen en weer een half uur terug. Rond half 10 zien we hem weer terug en er komt zelfs een man met twee koeien af.

We denken nu te vertrekken, maar wat blijkt: de bootsmannen hebben pauze tot elf uur. Het is erg warm, dus we zoeken een plekje in de schaduw. Om 11 uur gaat de slagboom open en kunnen we gaan. Het stuk weg naar de pont is een drama. Eerst gaat de vrachtwagen. Op dat moment komt er een oud bakkie aan en die wil zo achter de vrachtwagen aanrijden naar de pont. Dat zou inhouden dat één van ons er niet op kan en de volgende ferry gaat pas om half 3 ‘s middags. Mooi niet denkt Co en hij rijdt de man klem. De man probeert er toch tussen te komen, maar Christine zorgt ervoor dat ze stukje voor stukje achter Co aangaat. Co blijft de man wegdrukken, zodat hij geen kans ziet om er omheen te gaan. Pfff gelukt, we rijden door het water de pont op.

De passagiers moeten door het water waden om er te komen. Gelukkig passen we er allebei op en we zwaaien uitbundig naar de andere auto die nu mag wachten (net als wij de hele ochtend hebben gedaan). Hij had waarschijnlijk niet op zulke assertieve toeristen gerekend.

We vragen hoelang de weg is naar de grote weg tussen Kinshasa en Matadi. Het is 95 kilometer dirtroad en de lokale mensen zeggen dat je er 2 uur over doet. Klinkt goed! Maar te vroeg gejuicht natuurlijk. Er zitten verschrikkelijk slechte stukken in de weg en we doen er dus ruim 4 uur over.

Waarschijnlijk gingen de lokale mensen uit van een brommer! Het merendeel van de weg is droog met diepe gaten en steile hellingen. Af en toe zijn er natte modderige stukken.

We doen veel ervaring op met deze wegen en onze 4WDtrainingen komen goed van pas. We komen vrachtwagens tegen waarop allerlei mensen zitten.

Als we eenmaal op de asfaltweg zijn, gaat het rijden een stuk vlotter. Ook op deze weg zitten de mensen bovenop auto’s en vrachtwagens. Zelfs tussen de vrachtwagen en de oplegger zien we mensen zitten, echt levensgevaarlijk.

We rijden in anderhalf uur naar Matadi. Het is nog maar 2 kilometer naar ons slaapadres. Maar wat een rotzooi en zo druk met mensen en auto’s dat we er nog een half uur over doen om bij de missiepost aan te komen. De zusters ontvangen ons vriendelijk en we mogen voor het gebouw staan. Een mooie plek en na het eten kruipen we in bed. De hele nacht is er harde muziek in de buurt, maar Co is zo moe dat hij overal doorheen slaapt.

Vandaag is het zondag en we horen de zusters al vroeg zingen voor de mis. Wij blijven nog even liggen. Zo lekker om niet te hoeven reizen vandaag. We ruimen eerst de auto op en ontbijten op ons gemak. Tijdens de koffie schrijven we motivatiebrieven voor het Angolese Consulaat. Daarna gaat Eef met met Christine op pad om kopieën te maken en de brieven uit te printen, zodat we morgenvroeg de aanvraag voor het visum kunnen doen. We lopen stad en land af om op zondag een plek te vinden waar dit kan. De mensen zijn erg hulpvaardig, zo maakt een jongen zijn internetcafé voor ons open zodat we kunnen printen. Hij vraagt vervolgens wel de hoofdprijs voor 8 documenten. Christine heeft dollars nodig en er blijkt een ATM die USD geeft. Handig! Uiteindelijk zijn we zover gelopen dat we een taxi terugnemen. Dat is 50 eurocent per persoon, daar kun je niet voor lopen. Als we vlak bij de zusters uitstappen, barst de hemel los. In een paar minuten tijd zijn we drijfnat, maar het koelt wel heerlijk af. We kopen snel wat brood en gaan lekker lunchen. De middag is ontspannen, af en toe valt er een bui en dan zitten we droog op de overdekte veranda. Heerlijk om wat meer de tijd te hebben om te koken, de afgelopen dagen kwamen we steeds zo laat aan dat het allemaal snel moest om voor het donker klaar te zijn.

Als we opstaan, horen we ineens allemaal kinderstemmetjes. Bij de nonnen blijkt een aantal scholen te zijn; van hele kleine kindertjes tot pubers. Ze komen allemaal langs onze tent, dat zien ze niet iedere dag! Op de binnenplaats verzamelen de peuters en kleuters. Een enthousiaste juf doet een liedje met hen waarbij ze allemaal dieren nadoen. Daarna gaan ze heel gedisciplineerd in rijtjes staan.

Naast onze tent is een soort bordes, waar alle kindertjes komen te zitten. Co gaat er voor de grap tussen zitten, de kindertjes kijken hem met grote ogen aan.

De juf vraagt wat voor kleur wij hebben: wit. En dan volgt in koor: Bonjour les Blanc! en wij antwoorden: Bonjour les Noir! We zijn allemaal Afrikanen, alleen met een wat verschillende kleur…. Dan wandelen we op ons gemak naar het Consulaat. We zijn er iets voor 9 uur, maar we moeten tot kwart voor 10 wachten voor we naar binnen mogen. Om een lang verhaal kort te maken: we kunnen alleen een transitvisum voor 5 dagen krijgen. We leveren al onze kopieën in (38 per persoon!) en we wachten, we vullen formulieren in en we wachten. Dan moeten Eef en Christine met de taxi heen en weer naar de bank om te betalen. Uiteindelijk als we dat betalingsbewijs inleveren zijn we ruim 3 uur verder als we te horen krijgen dat het visum woensdagmiddag om 2 uur klaar zal liggen! Daar zijn we blij mee, want het is niet makkelijk om een visum voor Angola te krijgen. We lopen terug naar de tent om te lunchen. Daarna lopen we de stad in om een internetcafé te zoeken, we zijn erg achter met het posten van ons blog. Het zou fijn zijn als we ons verhaal over Gabon erop kunnen zetten. We lopen van hot naar her, maar alle internetcafés blijken geen internet te hebben. Je kunt er wel een computer gebruiken. Als we bij nummer 5 naar binnenlopen zijn we helemaal blij dat ze daar wel verbinding hebben. Maar helaas, het is zo verschrikkelijk traag dat we niet eens ons blog kunnen openen. We zijn het zat, morgen maar weer proberen.

Het is vandaag dinsdag 16 Februari. De batterij van ons klokje in de tent heeft het begeven, dus we weten niet hoe laat het is en we gaan eruit. Het blijkt pas 6.15 uur, maakt niet uit het is al helemaal licht. Na het ontbijt rijden we naar het benzinestation. We tanken en bij het afrekenen blijkt dat een aantal van onze dollarbiljetten een minuscuul scheurtje heeft en ze weigeren de biljetten pertinent. Een hoop gedoe, want 1 dollarbiljetten (waar wij er heel veel van hebben) willen ze ook niet.

Als je ziet hoe vies en verfrommeld de lokale DRC biljetten zijn, dan denk je man wat doe je moeilijk. Na het tanken gaan we op zoek naar een carwash. De auto zit onder de modder en het zou heerlijk zijn als hij weer lekker schoon was. Alle hogedrukspuiten zijn echter overal kapot, maar uiteindelijk vinden we vlakbij ons slaapadres een plek waar ze het met een tuinslang doen.

De man heeft veel werk aan onze auto en na een uurtje ligt er een berg rode modder op de stoep. We moeten even naar de bank om de 1 dollar biljetten om te wisselen voor 10 dollar. We vragen bij een paar hotels naar internet, maar overal zijn er problemen met de verbinding. En de zogenaamde cybercafe’s hebben niet genoeg geld om een aansluiting te kunnen betalen. De straten zijn helemaal stuk en chaotisch. We zien een paar kleine ‘supermarkten’ , maar het trekt ons niet daar iets te kopen. We houden het voor gezien en gaan terug naar onze zusters om de tent weer op te zetten. We redden het nog wel een paar dagen met onze voorraad. Verder een rustige dag en niet meer de “stad” in.
Woensdagochtend is een hangerige ochtend, omdat het megawarm is. Om 2 uur wandelen we op ons gemak naar het consulaat. Jippie! We hebben ons visum voor Angola, dus morgen kunnen we op pad. ‘s Nachts begint het enorm te onweren en bakken regen vallen op onze tent. Het koelt heerlijk af daardoor.
Donderdagochtend, we zijn allemaal blij dat we Matadi kunnen verlaten vandaag. De nonnen hebben vers brood geregeld voor ons, zodat we vroeg kunnen wegrijden. We nemen een kleine grensovergang 5 kilometer buiten Matadi, omdat we de ervaring hebben dat het bij een kleine post allemaal wat makkelijker gaat. Helaas dat is dit keer niet het geval, want we zijn zo vroeg dat degenen met de stempels nog niet aanwezig zijn. Pff zonde van de tijd, maar ja er zit niets anders op dan te wachten. Ondertussen wisselen we wat dollars voor Angolees geld op de zwarte markt. We krijgen hier het dubbele van wat we bij de bank zouden krijgen! Na een uurtje kunnen we verder en met het zicht op de Congo rivier, nemen we afscheid van de DRC.

Adieu DRC!

Voor meer foto’s zie map 60. DRC in de gallery.

Republiek Congo; allerlei bijzondere overnachtingen

2016-02-17T19:24:00.000+02:00

Als we bij de grens van de Republiek Congo aankomen, moeten we de auto neerzetten en een man wijst ons een kantoortje aan. Er zijn 5 verschillende kantoortjes; in kantoor 1 schrijft een politieman alle gegevens van ons paspoort in een schrift, in kantoortje 2 doet een andere man precies hetzelfde en in kantoortje 3 idem dito. Co is inmiddels afgehaakt; als hij merkt dat hij geïrriteerd raakt door dit soort onzinnige acties, gaat hij gewoon rustig in de auto zitten. Hij moet wel eerst aan een douanemannetje laten zien wat er allemaal in de auto zit. In kantoortje 4 krijgen we vervolgens een stempel in ons carnet. In kantoor 5 zit de man van kantoor 3 en hij schrijft weer alles opnieuw op – nu op een formulier. Gelukkig stempelt hij ook ons paspoort. Pff zo zijn we wel een tijdje bezig. Na een uurtje kunnen we verder. We zijn laat dus we willen opschieten – we moeten immers nog een plek zien te vinden voor de nacht. Na 10 minuten rijden komen we bij een modderpoel. Een taxibusje is in de problemen geraakt. Hij is naast de weg terechtgekomen en zit diep in de modder vast. Wij kunnen nu ook niet verder. De 10 mensen die in het busje zaten, staan hulpeloos te kijken.

De chauffeur vraagt of wij willen helpen. We stappen uit om polshoogte te nemen. We glibberen over de weg. Er blijkt al een touw aan het busje vast te zitten. Co maakt het aan onze auto vast en zet hem in zijn achteruit. Geen beweging en …. het touw knapt. Intussen zijn er nog 2 auto’s gearriveerd.

Opeens zijn we omgeven door politiemannen en militairen. Wat blijkt; er zijn volgende maand verkiezingen en de senator van het district is alle dorpen in zijn gebied aan’t bezoeken. Kennelijk is daar zeer zware bewaking bij nodig, want in de ene auto zitten een chauffeur, 5 politiemensen en 4 militairen. En in de auto van de senator, behalve de chauffeur ook nog eens 2 politiemannen en een militair. Ze staan allemaal te kijken. Oke op naar plan B. Co zet de wagen een stuk terug en maakt de lier vrij, zodat de kabel naar het busje gesleept kan worden. Hij haakt de kabel vast en doet de motorkap omhoog. Mocht er iets gebeuren dan slaat de kabel of de trekhaak van de ander niet door onze voorruit. Ook stuurt Co alle mensen weg, inclusief de politie- en leger mensen. Ze moeten achter de auto gaan staan, voor als er iets misgaat. Met de afstandskabel gaat Co achter de voordeur staan en hij laat de lier het werk doen.

Het is een mooi gezicht hoe de auto langzaam uit de berm komt. Als hij uit de modder is, dan blijkt dat het busje een lekke achterband heeft. De chauffeur heeft geen krik, maar 10 man tillen gewoon de achterkant van het busje op terwijl hij snel het wiel vervangt. Helaas is de weg niet meer begaanbaar door het spoor dat het busje heeft gemaakt. Links en rechts van de weg is water, wat ook niet gaat.

Eén van de politiemensen weet een omweg en we rijden in colonne weg.

Eef vraagt hen of ze een plek weten waar we kunnen overnachten, want het is inmiddels al half zes. Ze zijn blij dat we hebben geholpen en nodigen ons uit om bij het huis van de senator te kamperen. De senator moet nog wel een dorpje bezoeken, dus wij rijden vast door naar zijn woonplaats Nyanga. De lucht is donker en de onweerswolken trekken samen.

Het huis is makkelijk te vinden aan de rivier en we zetten snel de tent op. Al gauw komt de senator er ook aan met zijn gevolg. Er is geen elektriciteit in dit gebied, dus het is pikkedonker. Als we net klaar zijn, breekt de hemel open en een stortvloed van regen daalt op ons neer. Alle veiligheidsmensen installeren zich op de veranda van het huis, wij duiken onze tent in. Het blijft keihard regenen, dus helaas geen eten vanavond, want we kunnen de tent niet meer uit.

Het regent tot de volgende morgen 5 uur en niet zo weinig ook. Dan gaan we er snel uit en pakken de tent in. Ontbijten doen we wel onderweg. We nemen afscheid van iedereen. De senator (rechts zittend) bedankt Co nogmaals voor de hulp aan zijn mensen.

Het is kwart over 6 als we wegrijden. Zowel Tracks4Africa als OpenStreetMaps geven aan dat de beste route naar Pointe Noire een route binnendoor is.

Het is een schitterende route. Een dirtroad door een landschap met mooie bergen, waar een deken van groen overheen lijkt te liggen. Eindelijk weereens uitzicht op landschap, dat hebben we lange tijd niet gehad.

We komen af en toe kleine dorpjes tegen. Het is hier echte armoede; de mensen en hun kleding zijn vies, en ook veel naakte kindertjes. Sommige rennen hard weg als ze ons zien.

De pygmeeën die we tegenkomen dragen een mand op hun rug die met een band om hun hoofd zit. Het voelt niet goed om foto’s van hen of van hun hutten te maken, sommige dingen slaan we in onszelf op. In veel dorpen staan grote tanks waar de mensen water uit kunnen tappen. Er zijn altijd 3 tanks met de kleuren van de vlag van Congo.

Lunchen buiten is weer onmogelijk, we worden lek gestoken door allerlei insecten. We zien de aankomsttijd van de GPS steeds verder oplopen, het gaat weer een lange dag worden vandaag. Het laatste stuk komen we ineens op een mooie asfaltweg en om 4 uur komen we aan in Pointe Noire. Wat een verschrikkelijke stad om doorheen te rijden! De wegen zijn verschrikkelijk slecht en het is barstensdruk met mensen en kraampjes. Om naar het strand te komen kost ons 1,5 uur. We hebben geld nodig, maar bij de ATM’s lukt het niet met onze Maestrocard of VISAcard. Balen! Gelukkig wil een man z’n wisselkantoortje voor ons openmaken en kan Eef dollars wisselen. We vragen bij allerlei hotels en restaurants of we er vannacht mogen kamperen, maar nergens kan het. Eéntje geeft aan dat het mag tussen 12 uur ‘s avonds en 7 uur ‘s morgens. Eef baalt er van en ze heeft geen zin om zolang op te blijven. We hebben 11,5 uur gereden vandaag en we zijn gewoon moe. Er lopen allerlei mensen langs het strand te wandelen en te joggen. Eef spreekt een paar mensen aan, ze weten helaas geen plek voor ons. Net als we wat moedeloos beginnen te worden, is het raak. Een Franse dame zegt dat ze bij haar dochter woont en dat ze best aan haar wil vragen of we naast haar huis mogen staan. We rijden achter haar aan naar hun huis. Ook de dochter is heel aardig en de auto bij hen is geen probleem. Ze vindt het erg dat ze geen gastenkamer voor ons heeft, en maakt zich zorgen of het niet te warm zal zijn buiten. We mogen douchen in haar badkamer, wat heerlijk! We slapen graag in onze tent. Het is inderdaad erg warm ‘s nachts, toch slapen we goed.

Nadat we afscheid hebben genomen van de Franse dames Muriel en Michele, gaan we vol goede moed naar de ambassade van Angola. Bij het loket zegt een vrouw dat we vandaag niets kunnen indienen en morgen terug moeten komen. Een visumprocedure kan maximaal een week duren. Pfff een week in Pointe Noire dat zien we niet zitten, hoe aardig de Franse dames ook zijn. Bij de ambassade ontmoeten we een aantal andere overlanders, waaronder een Frans echtpaar Christine en Guillaume. Zij hebben een paar dagen geleden alle papieren ingeleverd, en horen om 1 uur of ze het visum vandaag krijgen. Zo niet, dan moeten ze verder want hun visum van Congo verloopt bijna en ze kunnen dus niet langer op het Angola visum wachten. We spreken af ook om 1 uur naar de ambassade terug te komen en dan samen een plan te maken. Eerst tanken, het is verdacht stil bij de benzinepomp en inderdaad de diesel is op. Dan maar eerst boodschappen doen, er is een fantastisch grote Casino (Franse supermarkt) waar we heerlijke kaas en andere dingen kopen. Ook vullen we onze watertank bij. Daarna rijden we de hele stad rond om een accu te vinden. Onze tweede accu heeft het al een tijdje geleden begeven, waardoor we nu erg afhankelijk zijn van elektriciteit. We hopen dat ze hier dit soort accu’s kennen; maar helaas. We zijn net op tijd weer terug bij de ambassade. Christine en Guillaume balen erg, ze hebben geen visum gekregen. De consul is een paar dagen weg en het is onduidelijk wanneer hij weer terug zal zijn. We besluiten dat we het Angola visum gezamenlijk in de Democratische Republiek Congo (DRC) in Matadi gaan proberen. De route daarheen moet heel pittig zijn, dus wel zo raadzaam om met twee auto’s te gaan. We spreken af om elkaar vanavond weer te ontmoeten in een plaatsje op de route. Wij gaan terug naar het tankstation, waar een hele lange rij staat. Een goed teken! Er is weer diesel. Daarna rijden we de stad uit, wat een drama.

We doen er weer 1,5 uur over voor we de stad uit zijn en op de weg naar Doulisie rijden. Het is een mooie en bochtige asfaltweg. Het rijden gaat voorspoedig en aan het eind van de middag komen we al in Doulisie aan. We slapen bij een missiepost en krijgen elektriciteit vanuit de kapel waar we naast staan. Als we ons net geïnstalleerd hebben komen de Fransen er ook aan. We koken snel een pastamaaltijd voor het donker wordt. Daarna gaan we in de kapel zitten om aan ons blog te schrijven, lekker rustig! Aan de overkant van de weg is een bar met harde muziek, maar we zijn zo moe dat we er dwars doorheen slapen.

Na het ontbijt kopen we een baguette en tanken we weer. Omdat er soms geen diesel te krijgen is, zorgen we waar het kan dat de tank weer vol zit. Dan zijn we op pad. De snelweg die we willen nemen, is nog niet officieel geopend. Het is een mooie weg die is aangelegd door Chinezen, met tolpoortjes en al.

Er zijn meerdere versmallingen gemaakt met een slagboom. De jongens die de slagbomen bedienen, willen steeds dat je hen wat geeft. We hebben er geen zin in en met een grapje en een lach komen we overal toch makkelijk langs. In Mandouli is een grenspost waar we onze papieren moeten laten stempelen. We kunnen het totaal niet vinden. We rijden over dirtroads door het plaatsje en iedereen stuurt ons een andere kant op. Net als we enigszins onrustig beginnen te worden of we het vandaag nog gaan vinden, zien we ineens de auto van de Fransen aankomen. Gezamenlijk rijden we verder in de richting waar de grenspost zou moeten zijn.

Het is een vreselijke dirt road, maar wel leuk om te doen. We hebben al zo’n 30 kilometer gereden als we in een dorpje aankomen, waar inderdaad een politieman en iemand van de douane zit. Probleem, want ze hebben geen stempels! Ze beweren dat we in Mandouli onze paspoorten en carnets hadden moeten laten stempelen. Het duurt een tijd voor we verder kunnen, omdat ze eerst willen bellen met hun superieuren. Er is echter geen cellphone bereik in het dorp, dus ze moeten een heuvel oplopen om te kunnen bellen. Het trekt ons alle vier niet om terug te rijden over de slechte weg naar Mandouli. Je kunt zeggen wat is 30 kilometer, maar als je zo’n 10 kilometer per uur rijdt en dan ook weer terug moet is dat bijna 6 uur rijden! Wij besluiten dat we de gok gaan wagen en door rijden naar de DRC. Hopelijk zien ze daar niet dat we geen exit stempel hebben van Congo. Als de mannen terugkomen met het bericht dat we terug moeten naar Mandouli, zeggen we dat we dat volkomen begrijpen. Co geeft ze nog even een sneer hoe onprofessioneel ze zijn zonder stempels en dat het hun schuld is dat we nu weer zover terug moeten. Hij gaat goed te keer, soms is het gewoon even genoeg als je dag in dag uit met dit soort mensen te maken hebt. De man zegt Respect. Wat respect? zegt Co, hoe kun je van mij respect vragen , als je mij niet met respect behandelt? Het hele dorp geniet mee van de exercitie.

Dan rijden we weg en slaan we af een heuvel op richting de DRC.

Adieu Congo!

Voor meer foto’s zie map. 59. Republic of Congo in de gallery.

Gabon, de overgang van het noordelijk naar het zuidelijk halfrond

2016-02-16T17:19:00.000+02:00

Aan de overkant van de Campo rivier ligt Gabon. Bij de eerste post worden onze paspoorten ingeschreven en ze willen de namen van onze ouders hebben. Lekker interessant! Voor een stempel in ons paspoort moeten we naar Bitam een plaatsje 18 kilometer verderop. Geen probleem, daar wilden we sowieso heen om vannacht te slapen. Het lukt ons wel om ons carnet te laten stempelen. We komen bij een tolpoortje en even later bij een punt waar de gemeente tax vraagt. Pff als het in deze frequentie doorgaat, telt het wel op. Maar daarna blijft het stil.

In Bitam lopen we bij de immigratie binnen. De vrouw bekijkt de papieren en zegt dat we een kopie van ons visum moeten regelen. We doen maar even of we geen Frans kunnen en niet begrijpen wat ze bedoelt. Zuchtend loopt ze met de papieren naar achter, om na een paar minuten terug te komen met onze gestempelde paspoorten. We hebben een oud overlandboek waar een hotel in genoemd staat waar je op de parkeerplaats kunt kamperen. En inderdaad het kan nog steeds. We zetten de tent op en voor het eerst na lange tijd koken we weer zelf onze maaltijd. We genieten ervan!

We zijn gelukkig net klaar met eten als er een medewerkster aan komt lopen met een dier aan z’n lange staart. Het blijkt een dode bush kat die in het bos gestroopt is en hier afgeleverd. Ze brandt hem schoon met een brander en schraapt de verbrande haren met een mes eraf.

Als ze gaat snijden, gaan wij maar even binnen zitten en aan ons blog werken. We zijn nu nog blijer dat we onze maaltijd zelf hebben klaargemaakt en niet hier een of andere bushmeal maaltijd hebben besteld hihi. Nadat we ons blog over Kameroen hebben gepost gaan we naar bed. We slapen precies naast de landingsbaan van het vliegveld. Nu maar hopen dat er geen nachtvluchten zijn, dan moeten we onze voeten intrekken zo dicht bij liggen we. Welterusten.

De nacht is wat onrustig. Er is dan wel geen vliegverkeer, maar naast ons is ook een verzamelpunt van de streekbussen die alle richtingen op vertrekken dag en nacht. Het is half acht en we zijn weer op stap. Het is heerlijk stil op de weg. We zien veel vrachtauto’s langs de weg staan en we vermoeden dat ze op zondag niet mogen rijden. De weg slingert zich door het regenwoud heen. Schitterend om te zien. Het is een bijzonder idee dat deze weg gewoon dwars door het regenwoud loopt en dat aan beide zijden honderden kilometers ondoordringbaar woud is.

Langs de weg staan allemaal kraampjes waar bush meat wordt verkocht. Veel verschillende soorten bokjes, porcupines, wilde katten, apen en dan zien we ook opeens een krokodil hangen. De mensen verdienen hun geld door het stropen van allerlei wild en dat langs de weg te verkopen. Een ingewikkelde situatie; wij hebben er moeite mee om dit te zien, maar realiseren ons ook dat deze mensen al generaties lang gewend zijn om bushmeat te vangen/eten. Je kunt moeilijk geiten of koeien houden in een regenwoud! En zolang het geen bedreigde diersoorten zijn… of worden op deze manier juist meer soorten zeldzaam?

Er is in Gabon ook veel bomentransport. De boomstammen liggen gesorteerd langs de weg en een vrachtwagen komt de immense stammen ophalen. Bij de fabriek worden de bomen verzaagd en behandeld tegen termieten. Er rijden dus ook vrachtwagens met planken. We hopen dat het legale kap is wat we zien en dat er nieuwe bomen terug worden geplant. Sommige van deze stammen zijn honderden jaren oud!

We blijven de weg volgen en rijden grote stukken langs de rivier.

We zijn op weg naar de GPS coördinaten: N 0⁰ 0’ 0” E 11⁰ 0’ 27” We zijn benieuwd…. En dan zijn we er: de evenaar. Fantastisch om na zoveel kilometers rijden hier te zijn!

We zijn allebei erg opgetogen en nemen wat foto’s. Een bijzonder moment!

Als we weer verder rijden zien we dat de gps nu S(outh) aangeeft in plaats van N(orth). We hebben het noordelijk halfrond verlaten en rijden nu op het zuidelijk halfrond! Wat een mooie ervaring. We hebben allebei de evenaar weleens met het vliegtuig gekruist en Co zelfs per boot, toen hij nog heel jong was. En nu met onze eigen auto! Iets verderop lunchen we even, we hebben een heerlijke verse baguette gekocht onderweg. Het is ontzettend drukkend warm buiten en er zitten veel insecten, dus we picknicken in de auto. Aan het eind van de middag komen we aan bij het Dr. Albert Schweitzer ziekenhuis in Lambaréné.

We bezoeken eerst het museum, waar een tentoonstelling over zijn werk is ingericht. In deze ruimte sliepen vroeger de verpleegsters, ernaast liggen de slaapkamers van Dr. Schweitzer en zijn vrouw, de behandelkamer en zijn werkkamer. Ongelooflijk de omstandigheden waarin hij werkte.

We hebben allebei zin in eten, dus we koken eerst. Na het eten lopen we naar de graven van de familie en kijken we even bij het ziekenhuis dat nog in gebruik is. Als laatste lopen we langs de rivier, aan de overkant ligt Lambaréné.

Vanavond slapen we voor het museum. Wel grappig: ik zie ons al staan met onze tent voor het Rijksmuseum in Amsterdam . Na het eten gaan we op de veranda van het museum nog de foto’s van vandaag bekijken. We hebben allebei het zweet op ons hoofd staan, zo klam is het. Tegen een uur of acht komt er een lekker windje en koelt het wat af. We zijn benieuwd hoe het in de tent zal zijn.

Vanochtend kunnen we niet vroeg weg, want onze stekker zit nog in het stopcontact in het museum en de deur is op slot. Tegen 9 uur vertrekken we pas. Eerst even het plaatsje in om geld te trekken. Dat dachten we tenminste, maar er blijkt helemaal geen bank/ATM te zijn. We kunnen nu dus ook niet tanken. We hadden twee mogelijke routes voor vandaag; de ene was naar het oosten van Gabon en dan naar Congo en de andere route volgt de weg naar het Zuiden naar Congo. Gezien het feit dat we niet hebben kunnen tanken, nemen we geen risico en kiezen we voor de route naar het Zuiden (korter en meer kans op ATM). Sinds 2000 zijn er verschillende Nationale Parken in Gabon, maar een beperkt aantal zijn toegankelijk en meestal per vliegtuigje of per pirogue. We hadden graag vandaag het Nationaal Park Luango bezocht, waar het regenwoud tot aan de zee loopt en de olifanten op het strand lopen. Helaas lijkt er geen weg heen te gaan. Bij het plaatsje Ndende kijken we elkaar vertwijfeld aan; is dit de juiste afslag naar de grens? Het is een smalle dirtroad tussen huizen door. Een auto stopt en gebaart dat het de juiste weg is. Het is 50 kilometer tot aan de grens. We zijn nu het regenwoud uit en het landschap verandert.

We rijden op smalle wegen met naast ons hoog gras. Dan zien we ineens een slagboom. Bij het kantoortje stempelt de politie ons carnet (normaal doet de douane dat). Als we vragen waar we ons paspoort moeten stempelen, zegt de man dat dat in Ndende had gemoeten. Pfff we gaan toch echt niet weer die 50 kilometer dirtroad nog een keer op en neer (2,5 uur rijden). Hij overlegt even met z’n baas en is zo vriendelijk om zijn stempel in ons paspoort te zetten. Wat een geluk, we bedanken hem vriendelijk en rijden Gabon uit.

Adieu Gabon!

Voor meer foto’s zie map 58. Gabon in de gallery.

Kameroen; van alles wat

2016-02-06T20:00:00.003+02:00

Op de brug over de 'Cross river' moeten we stoppen. Eerst naar een dame van het Ministerie van Gezondheid die onze vaccinatieboekjes controleert en onze temperatuur opneemt (ivm de Ebola). Bij de politiepost ernaast noteren ze allerlei gegevens over ons. Co loopt pakjes mango juice uit te delen om het geheel wat te bespoedigen. Helaas, als we hier klaar zijn hebben we nog geen stempel in ons paspoort en ook ons carnet is nog niet gestempeld. Dat laatste is erg belangrijk. We hebben gehoord dat de politie in Kameroen erg moeilijk kan doen over RHD (right hand drive) auto’s en als ons carnet gestempeld is, hebben we in ieder geval een extra document om hen te laten zien. Een paar honderd meter verderop zijn weer twee kantoortjes; in no time zijn zowel ons paspoort als ons carnet gestempeld. Lekker! Omdat we nog wat Nigeriaanse Naira hebben, lopen we even naar een winkeltje waar de eigenaar geld wisselt. Hij blijkt ook geïnteresseerd in onze CFA die we nog van Benin hebben, dus die wisselen we ook meteen. Nooit gedacht dat we nog eens op de zwarte markt geld zouden wisselen Het valt ons meteen op dat Kameroen totaal anders is dan Nigeria. Mooie wegen, schone dorpen met veel nettere huizen en bovenal vriendelijke, wat gereserveerde mensen. Er wordt zowel Frans als Engels gesproken.

De bevolkingsdichtheid is ook heel veel minder; hier wonen 17,3 miljoen mensen ten opzichte van 136 miljoen in Nigeria. Terwijl Nigeria qua landoppervlakte maar 2 x zo groot is als Kameroen. Eef koopt even broodjes bij een winkeltje langs de weg. Het jongste zoontje wil meteen op haar arm.

Wat verderop zien we ananassen, er staat niemand bij. Als Co toetert, komt er een man aanlopen in zeer bijzondere kledij. Twee ananassen voor 200 CFA (30 eurocent), dat kan het budget wel lijden haha. Uiteraard dingen we daar niet op af.

De natuur waar we doorheen rijden is schitterend. Helaas is het zicht beperkt doordat ook hier de harmattan is. We wilden eigenlijk de zogenaamde ring road rijden; een schitterende route vanaf Bamenda door vulkanisch gebergte. Die trip duurt enkele dagen, maar met dit zicht is het niet zinnig het te ondernemen. Jammer! Langs de weg zien we mensen die in de riviertjes aan't wassen en spelen zijn. Soms lijkt het hele dorp verzameld! Ook hier komen we schitterende kuddes met koeien tegen.

Aan het eind van de middag zijn we in Bamenda, waar we naar de Presbytarian Church Centre rijden. We bellen eerst even naar Roos en An & Gerard om te melden dat we heelhuids door Nigeria gekomen zijn. Dan zetten we de tent op en gaan koken. Na het eten werken we nog even aan het blog. In een fleecejack, want het koelt hier behoorlijk af. We hebben genoten van onze eerste dag in Kameroen.

Als we wakker worden is het 13 graden! We hebben vandaag een reisdag. Eerst door Bamenda heen rijden, waar het al lekker druk is.

We hadden niet moeten zeggen dat de wegen in Kameroen zo mooi zijn. We doen over de eerste 70 kilometer vandaag meer dan twee uur, zo slecht is de weg. Daarna is het toch weer een mooie asfaltweg. We genieten van het reizen, al vinden we het wel jammer dat we bijna geen foto’s kunnen maken. Het zit gewoon helemaal dicht.

We kunnen ons wel voorstellen hoe mooi het hier is als het wel helder is. Langs de weg kopen we even wat aardappels en tomaten.

We zijn op weg naar de kust. Wel apart dat langs deze route hele andere huizen staan, met puntdaken.

Tussen de middag zetten we de auto onder een grote boom voor het gemeentehuis. Vlakbij Douala slaan we rechtsaf naar Limbe. Bij een restaurant worden we tegengehouden door de politie.

De ministers hebben hier geluncht en gaan nu in colonne weer verder. Het wachten is op één minister die nog binnen is. Zodra de colonne met politiemotoren gaat rijden, haakt Co meteen aan. Op kruispunten wordt het verkeer stilgezet “voor ons”. We hebben nog niet eerder zo vlot gereden! Limbe is een bijzonder plaatsje, omdat hier de eerste bevrijde slaven kwamen te wonen. Wij kamperen bij een hotel 20 kilometer verderop. Als we aankomen is het nog verschrikkelijk druk met allemaal mensen die lekker een dagje naar zee zijn. We douchen met onze zwarte medebroeders op het strand en trekken schone kleren aan. Dat kan zo lekker zijn! Aan het eind van de middag loopt de parkeerplaats leeg. Wij zitten lekker te genieten van het uitzicht over zee en posten ons blog over Nigeria. We zijn een tijdje offline geweest. Het is fijn te merken dat iedereen erg bezorgd is of we heelhuids door Nigeria zijn gekomen. Om een uur of 10 gaan we naar bed, het is heerlijk stil op het geluid van de branding na.

‘s Morgens twijfelen we even of we nog een nachtje zullen blijven. Het is een fijne plek. Maar we moeten nog 2 visa regelen; DRC en Angola en dat gaan we liever eerst doen. Voor we in de hoofdstad Yaoundé zijn is nog een reisdag en we weten niet hoe lang de visumprocedure zal zijn. Dan relaxen we liever nadat het geregeld is, dan nu. We rijden dezelfde weg terug en gaan nu de brug over naar Douala. In Douala ziet Eef ineens een supermarkt, we gaan even kijken wat het is. Het blijkt een enorm goed gesorteerde winkel waar we onder andere heerlijke Emmenthaler en komijnekaas kunnen kopen en meteen onze voorraad weer wat kunnen aanvullen. Dat hadden we hier niet verwacht! Rond 2 uur komen we aan in de hoofdstad waar we eerst even geld trekken. We hebben USD en euro’s bij ons, maar tot nu toe hebben we die bijna niet gebruikt en hebben we overal gewoon geld kunnen trekken. Wel zo makkelijk. Bij de Ambassade van de DRC krijgen we de benodigde formulieren en het verzoek om morgen om half negen terug te komen. Prima! We slapen vanavond op het terrein van de Presbyteriaanse kerk. Een heerlijk rustig plekje. Ze zijn niet goedkoop, maar een rustige, veilige plek met gebruik van toilet en douche en wat elektriciteit is ons wel wat waard. Ons vermoeden dat er geen Angolese Ambassade hier is, wordt bevestigd. Dus dat visum regelen we gewoon in Congo. Het is heerlijk stil vannacht, wel bijzonder zo’n stil plekje midden in de stad.

Als we opstaan, blijkt dat de mensen van het huis onze elektriciteit eruit hebben getrokken. De hele nacht zonder, beetje lullig zonder iets te zeggen. Ook willen ze opeens 1000 CFA meer dan we gister hadden afgesproken, dat doen we uiteraard niet. Pfff we zijn wel beetje klaar met deze zogenaamde kerkmensen. Vandaag gaan we dus naar de ambassade van de Democratische Republiek van Congo. We hebben een afspraak om 8.30 uur en de verantwoordelijke dame komt stipt om 8.30 uur aan. We geven de papieren en het geld (erg duur 153,75 euro per persoon) en moeten even wachten. Dan zegt ze: ok, morgenochtend kunt u de visa ophalen. Huh? Kan het alstublieft vandaag desnoods aan het eind van de middag. Helaas, dat is niet mogelijk. Ze legt het klaar bij de bewakers, zodat we morgenochtend om 8 uur onze pasoorten kunnen ophalen. Beetje raar, want ze begint zelf om 8.30 uur dus ze legt het al vanmiddag daar neer. Maar ja niets aan te doen. We hadden gehoopt vandaag lekker naar de kust te rijden, maar maken er nu maar een regeldagje van. Eerst weer wat geld halen. Eef schrikt zich rot, de ATM beweert dat we onvoldoende saldo hebben. Heel vreemd, er moet genoeg staan. We schieten allebei in de stress, zouden we dan toch in Nigeria gescamd zijn en de rekening leeggeplunderd zijn? We gaan snel naar een hotel. Om de parkeergarage in te mogen worden we volledig gescand en de hele auto nagekeken. Zelfs onder de auto met spiegels, ze zijn nog steeds bang voor aanslagen. In het hotel proberen we in te loggen op de Rabobank site. Helaas dat lukt niet. Eef loopt naar een duister kantoortje een paar straten verderop om met de Rabobank in Nederland te bellen. Een ontzettend vriendelijke dame gaat direct onze rekening bekijken en geeft aan dat er niets verdachts te zien is. Ze mag geen saldo noemen, maar als Eef een bedrag noemt dat er minimaal moet staan, bevestigt ze dat. Als Eef terug is bij het hotel, is het Co ondertussen gelukt om toch in te loggen en we zien dat alles inderdaad in orde is. Wat een opluchting! We lunchen in het hotel en gaan weer terug naar de bank. Daar blijkt dat die ATM out of order is. Dank je wel bank voor dit stressmoment van vanochtend. Tanken is ook bewerkelijk, want soms is de diesel gewoon op. Bij de Total lukt het uiteindelijk. We besluiten van deze rommeldag gebruik te maken en zoeken een bandenspecialist, om de banden te rouleren. Het eerste bedrijf wat we vinden wil 54 euro, dacht het niet. Ze verwijzen ons naar een kleine garage wat verderop. Een ontzettend plezierige en professionele knul helpt ons en voor 9 euro is het een half uur later klaar!

Co wil ook nog graag de auto afspuiten, want hij is erg vies. Er blijkt vandaag geen water te zijn in Yaoundé, dus dat gaat niet lukken. Rest ons nog een plaats voor de nacht te zoeken, want we willen uiteraard niet naar de kerkmensen terug. We vragen het bij verschillende hotels met parkeerplaatsen, maar ze willen allemaal dat we een kamer nemen. Wij slapen liever in de tent, zeker als we de prijs en kwaliteit van de hotelkamers zien. We rijden wat in het rond. Co ziet ineens een chinees restaurant langs de weg en Eef gaat naar binnen om te vragen of we daar misschien mogen slapen.

We worden uiterst vriendelijk ontvangen en zijn meer dan welkom. We spreken af om in het restaurant te eten, dat is geen straf natuurlijk!. ‘s Nachts moeten we wel in de tent blijven, want er lopen grote herdershonden op het terrein rond.

Vanmiddag is het restaurant gesloten, dus we zitten heerlijk rustig op de veranda te genieten.

Na het overheerlijke avondeten mogen we in het appartement van de Chinese mevrouw nog even douchen. Voor ‘t eerst in weken geen ijskoude douche! Ze is zo verschrikkelijk aardig. Wel moeilijk te verstaan, een Chinees die Frans spreekt maar we komen er wel uit. We slapen heerlijk!

Om 8 uur nemen we afscheid van onze Chinese gastvrouw, ze vindt het jammer dat we niet langer blijven. Als we om een foto samen vragen, wil ze dat graag bovenaan de trap hihi.

Vanochtend zitten we bij het ziekenhuis in plaats van bij de ambassade. Co heeft al een paar dagen een paar vreemde plekken die erg pijn doen. Hij dacht dat het muggenbulten waren. Bij het opstaan ziet Eef onder de huid iets bewegen en als ze wat aan de plek drukt komt er een wormpje uit. Co gaat bijna over zijn nek, zo’n vies idee vindt hij het dat zoiets in zijn lichaam zit. Jakkes!

Nu zitten we dus te wachten in het ziekenhuis. Eerst langs een dokter die screent waar je heen moet; de dermatoloog. In de wachtkamer zit er een klein jongetje naast Co die gebiologeerd is door z’n bril en z’n horloge. Het is zo’n leuk mannetje, dat het wachten daardoor snel gaat. Al gauw mogen we naar binnen bij de Dermatoloog. Ze bekijkt de 3 plekken en bevestigt dat het plekjes zijn van de mangoworm. In verschillende landen zijn er verschillende namen voor zoals putsi, tumbu fly of in het Frans miase. De vlieg legt eitjes op nat wasgoed en als de eitjes in contact komen met een mensenhuid, dringen ze naar binnen en komt er na een paar dagen een worm. Co mag even gaan liggen. De enige manier om de wormpjes eruit te krijgen is eruit drukken. Het is een erg pijnlijk gedoe vooral omdat de wormpjes nog diep zitten. De dokter vertelt dat de beste manier is om er eerst olie op te doen, dan krijgt het wormpje geen lucht meer en wil hij zelf naar buiten. Normaliter zit er één worm per bult. Co moet het goed in de gaten houden en zodra hij die stekende pijn weer voelt, weer behandelen. Ze denkt echter dat hij ze nu allemaal kwijt is. Co is zichtbaar opgelucht.

Best leuk om een buitenlands ziekenhuis van binnen mee te maken (Co vindt dit uiteraard niet). Zo zijn we een paar uur verder. We halen ons visum op bij de Ambassade van de DRC en gaan op weg naar het Zuiden. In de stad gaat het mis. Iedereen drukt overal z’n auto tussen en verwacht dat de ander stopt. Een man rijdt links naast ons en hij probeert Co weg te drukken. Hij verwacht waarschijnlijk dat Co stopt. Co rijdt echter zachtjes door en we horen de bumper van de man kraken. Co is pislink en stormt op de auto af om de man te vertellen dat hij een eikel is. De bijrijder is een nogal agressief mannetje, dus er ontstaat een opstootje en er vallen wat klappen heen en weer. Dan komt de politie erbij. De politie vindt het een onduidelijk verhaal en er is geen bewijs genoeg om een uitspraak te doen over wie fout is geweest. Te meer omdat wij geen enkel schrammetje op de auto hebben, de bumper van de man is echter helemaal los en verbogen. Was dat al?? Ze maken een rapport op en na enige tijd mogen wij weer verder.

De bijrijder is het er totaal niet mee eens en staat flink te balen. De bestuurder geeft ons echter een hand en we wensen elkaar een goede reis. Ja dat krijg je als je je niet aan de regels houdt en denkt die buitenlanders wachten wel. We balen dat dit akkefietje een uur heeft gekost, het is inmiddels al rond het middaguur. We rijden vlot naar Ebolowa, waar we afslaan naar Kribi een plaatsje aan de kust. Nog 180 kilometer dirtroad te gaan, dat wisten we niet van tevoren!

Het is een slechte weg, maar we genieten enorm van de mooie natuur en nemen de gaten, kuilen en bruggetjes over water op de koop toe. Het is ook wel een sport voor Co om dit soort wegen te beheersen.

We zien de tijd op de GPS gestaag oplopen en realiseren ons dat we het niet voor het donker gaan halen. Hier wildkamperen is ook geen optie, het is te dicht begroeid.

Als het donker begint te worden, rijden we dus nog in de bossen. We zijn er wel relaxed onder, omdat we weten dat er een hotel in Kribi is waar we kunnen kamperen. Af en toe komen er grote trucks met megaboomstammen op deze te kleine weg zo hard aanrijden, dat we behoorlijk schrikken. De mensen langs de route zijn heel vriendelijk en zwaaien enthousiast en steken hun duim op. Om 20 uur zijn we bij het hotel. Het is donker en de eigenaresse wijst ons waar we vannacht kunnen staan en morgen zullen we wel zien. We zetten de tent op en gaan heerlijk vis eten in het restaurant. Dan moe en voldaan naar bed.

‘s Nachts worden we wakker als er een tropische regenbui op de tent neerklettert. We slapen lekker uit tot een uur of 8. Bij het opstaan zien we hoe mooi we staan aan de zee. Eef brengt al onze was naar de receptie van het hotel. Ze zullen het voor ons wassen en hebben een droogtrommel in verband met de mangovlieg. Geruststellend idee! We ontbijten met uitzicht op de vissers die net met hun bootjes aan komen varen. Hun vrouwen staan te wachten op het strand en brengen de vis in grote bakken naar het dorp.

De mensen zijn niet zo vriendelijk. Na het vissen gaan de mannen hun netten boeten.

Dan een mooi moment voor ons beiden, maar vooral voor Eef. Ze neemt haar laatste (Tamoxifen) pil in van de nabehandeling van haar borstkanker. 5 jaar lang heeft ze iedere dag trouw haar pillen ingenomen. Veel bewondering voor haar, gefeliciteerd Eef! We hebben allebei tranen in onze ogen.

Als we thuis zijn, volgt weer een grote medische checkup – we hebben er vertrouwen in. We zijn de auto aan’t opruimen als Ngoudi aan komt lopen. Hij woont tegenover onze tent en hij nodigt ons uit om kennis te maken met zijn moeder en andere familieleden.

Het is pas 9 uur en ze zitten al flink aan het bier. Eef krijgt de slaapkamer te zien, waar ze gerust mag komen slapen. De volgende keer misschien :-)

We vragen Ngoudi waarom de lokale mensen zo onvriendelijk op ons reageerden vanochtend. Hij legt uit dat zij een probleem hebben met witte mensen. De vissers en hun vrouwen zijn arme, lokale mensen die geen onderwijs hebben gehad en nog leven met de beelden van hoe het vroeger was. Volgens Ngoudi denken ze nog steeds dat de witte mensen die bij zee lopen hun zo op een boot kunnen zetten en naar Amerika kunnen sturen, zoals ze met hun voorouders hebben gedaan. Triest! Een interessante ontmoeting en we wisselen na afloop onze adressen uit. Bij het strand is inmiddels een jongen die maskers verkoopt. We kopen een aantal maskers uit de verschillende landen die we hebben bezocht. De rest van de dag genieten we. We lezen ons in over de komende dagen en werken het blog en de foto’s bij. Om ons heen lopen erg mooi gekleurde gekko's.

We worden weer gewekt door hevige tropische regenbuien. Het is warm, nat zweterig weer en hoe meer we naar de evenaar komen hoe natter het waarschijnlijk zal worden. Vandaag is het vrijdag 5 februari en we hebben besloten om nog een dagje te blijven. Even lekker bijtanken voor we de volgende etappe aangaan. Het voordeel hier is dat er een lekker windje vanaf zee waait. We bekijken de route naar Gabon en doen verder rustig aan. De vissers komen terug van zee, door de regen is er weinig vis en de boten liggen dus verder stil vandaag. Eén visser heeft geluk, de vrouwen halen de vis uit het net om te verkopen in het dorp.

We zitten te genieten van het uitzicht over de oceaan. Wat een heerlijke dag!

We zijn vroeg wakker en hebben zin om weer op pad te gaan. Om half zeven rijden we weg. We nemen dezelfde weg terug, dus weer 180 kilometer dirtroad. We vinden het super, wel wat makkelijker nu het niet donker is zoals op de heenweg. Door de regen is de weg wat modderiger, het voordeel is dat het niet zo stoffig is. Bij Ebolowa slaan we af naar de grens, waar we rond 2 uur aankomen. Het gaat weer allemaal makkelijk bij de grens. We realiseren ons dat sinds de eerste keer Senegal, we alleen maar soepele grensovergangen hebben gehad zonder dat er om geld wordt gevraagd.

We hebben hier totaal geen problemen gehad met onze RHD auto. Iedereen is supervriendelijk.We rijden de brug over de Campo rivier en verlaten Kameroen. We hebben het naar onze zin gehad!

Bye bye/Adieu Cameroon!

Voor meer foto's zie map 57. Cameroon in de gallery.

Nigeria; chaotische tafrelen & relaxen in het regenwoud

2016-01-31T20:59:00.002+02:00

De controlepost aan de grens is wat onduidelijk. De politieman heeft geen uniform aan en hij heeft ook geen stempel. Hij is pas net op het werk, hij vertelt dat hij zijn vrouw eerst even weg moest brengen. Hij vraagt of we het ok vinden om naar het kantoor zo’n 5 kilometer verderop te rijden. Daar is ook een douanepost voor het stempelen van het carnet. Prima! Als we Nigeria binnenrijden is het een totaal ander aanblik dan Benin. Een smalle zandweg met heel veel bobbels en kuilen.

We rijden in de aangewezen richting en inderdaad zijn de kantoren daar. We krijgen snel onze stempels en rijden weer terug naar de ‘hoofd’weg om onze weg te vervolgen naar Abeokuta. We voelen ons allebei al veel meer ontspannen. Na 100 meter hebben we onze eerste politiecontrole en 150 meter verderop de tweede. We vermoeden dat het er heel veel gaan worden vandaag, dus we gaan ze tellen. Als we worden aangehouden, gaat dat met veel machtsvertoon. In het begin loopt het contact wat stroef, maar na 5 tot 10 minuten praten en vragen zijn we meestal dikke vrienden. Een politieman wil zelfs met Co op de foto voor de auto. Dan is het ijs gebroken en mogen we verder. Bij controlepost 6 is een douanebeambte wiens vrouw ook Evelyn heet. Hij belt haar meteen op en Eef krijgt de telefoon in haar handen gedrukt om even met haar te babbelen. Grappig! Bij controlepost 12 gaat het bijna mis. Co moet aan de kant en hij draait de kant in, maar omdat hij niet te ver wil draait hij iets terug richting de politieman. Deze grijpt meteen zijn geweer en in de aanslag. We schrikken ons rot! Gelukkig met even praten is alles weer goed en we kunnen na 5 minuten verder. Na 22 controles komen we aan in Abeokuta. We hebben dan over 90 km 4 uur gedaan! Het is best pittig hoor, iedere keer weer je opladen om vrolijk en leuk te praten, grapjes te verzinnen en soms onzinnige formulieren in te vullen. Maar het lukt ons nog steeds om niet te betalen. Dit in tegenstelling tot de lokale bevolking die iedere keer de pineut zijn en niet verder mogen voor ze wat geld gegeven hebben. Toch veroorzaken ze het meestal zelf doordat hun papieren of auto niet in orde zijn, en ze dat dus afkopen op die manier. In Abeokuta zijn wegwerkzaamheden. We rijden over een markt en allerlei mensen gebaren dat we terug moeten, omdat er geen weg is.

Co probeert toch verder te komen. Uiteindelijk lukt het hem om tegen een talud met allemaal bouwmaterialen op te rijden en weer op de gewone weg te komen. Je hebt een 4WD of je hebt hem niet! De weg wordt daarna een stuk beter. We rijden via Shagamu en komen om 5 uur aan in Ijebu-ode. We zoeken waar het huis van de professor is. Co rijdt dwars over de markt, gezellig!

Als we het huis hebben gevonden, komen er allerlei mannen, vrouwen en kinderen naar ons toe. De ontvangst is allerhartelijkst. Ze blijken allemaal op deze compound te wonen. Pieter en Chichi maken snel de gastenkamer voor ons klaar. Wij slapen liever in onze tent, maar gebruiken wel de badkamer. We gaan eerst even geld halen en na het douchen wandelen we naar een hotel in de buurt om een hapje te eten en even de Wifi te gebruiken. We hebben een voldaan gevoel over onze eerste dag in Nigeria.

Het is nog donker als we vanochtend om 6 uur opstaan. We zijn vroeg, want we weten niet wat er voor ons ligt. We zwaaien gedag en vertrekken. Het stukje door de stad gaat vlot, er is nog niet zoveel verkeer. De eerste 100 kilometer zijn vreselijk. Het is een vierbaansweg met aan elke zijde 2 banen en in het midden gescheiden door een hoge betonnen vangrails.

Er zitten grote gaten in de weg. De auto’s en de vrachtwagens dweilen van links naar rechts. Langs de weg staan honderden auto-en vrachtwagenwrakken en ook zien we veel wagens die pech hebben en wachten op reparatie.

Als er een opening in de betonnen vangrails is en de weg is aan jouw kant slecht dan ga je gewoon aan de andere kant rijden! Oftewel regelmatig hebben we spookrijders in onze richting.

Levensgevaarlijk! Het is een megaklus voor Co om alle gaten te omzeilen, auto’s die ons links en rechts inhalen in de gaten te houden en dan ook nog de spookrijders. Soms is er ineens geen asfalt meer en rijden we in zand met gaten en heuvels. Het duurt de hele ochtend. Opeens staat er een auto met pech midden op de weg, we kunnen hem nog net omzeilen.

Behalve de weg kosten ook de alle controles veel tijd. We zijn een interessant object voor de politie, verkeerspolitie en militaire politie. We zijn blij dat we het visitekaartje van Professor Kogbe hebben. Nadat we de eerste paar vragen beantwoord hebben, drukt Eef het kaartje onder de neus van de politiemannen en zegt dat we onderweg zijn naar onze vriend die ons in Nigeria uitgenodigd heeft. Zodra ze het kaartje lezen, mogen we verder!

Het is wel vreemd dat we erg slecht zicht hebben, de lucht lijkt erg vervuild. We komen de rivier de Niger tegen, waar we ook in Mali aan hebben gestaan.

Dan komen we aan in Owerri. Een enorm drukke en vieze stad. Er rijden barstens veel tuk tuk’s die ons erg aan Indonesië doen denken. We proberen er snel doorheen te rijden, maar dat is een illusie. De taxi’s kruipen als mieren om ons heen en het kost veel tijd om door het centrum heen te komen. Het voelt er ook helemaal niet veilig. .

We zoeken de Anglicaanse kerk, waar we kunnen slapen volgens professor Kogbe. Helaas zijn we bij de verkeerde kerk, we blijken al in een volgend plaatsje te zijn. Een dominee moet net Owerri in en brengt ons alsnog naar de juiste plaats. Daar ontmoeten we Reverend Chris die met ons meewandelt naar het guesthouse op de Anglicaanse compound. De dame in charge wil echter dat we in een kamer slapen en niet in onze tent. Wij zien dat niet zitten en we rijden dus weer terug naar de eerste dominee. Een leuke vrouw met de naam Treasure ontvangt ons uiterst vriendelijk op die compound en we mogen in haar achtertuin staan. We staan gezellig tussen geitjes, kippen en een grote kalkoen. Na het eten gaan we meteen naar bed, we zijn gesloopt- wat een vermoeiende dag. We liggen net in bed als de generator aangaat. Ze blijken hier maar een half uur per dag elektriciteit te hebben Wat een takkeherrie maakt de generator! Gelukkig slaat hij om 12 uur af. Dat is een verademing! Maar niet lang want een kleinere generator die pal naast onze tent staat, gaat aan. Verschrikkelijk balen. Maar we zijn zo moe dat we toch in slaap vallen om weer wakker te worden als de generator om 3 uur ‘s nachts ophoudt. Dan is het moeilijk in slaap te vallen met die stilte.

Ons ritme zit er goed in, dus we rijden weer om 7 uur weg. We prijzen Treasure dat ze een goede Christen is om ons zo te helpen. Zij voelt zich echter bezwaard dat we niet bij haar hebben geslapen en dat ze ons geen maaltijd heeft aangeboden. Wat een schatje! We geven haar een dikke hug. We hoeven veel minder ver vandaag, zo’n 240 kilometer. De weg is echter nog beroerder dan gisteren, dus we komen heel traag vooruit.

Naast de weg is het behoorlijk diep en voor ons gaat er een vrachtwagen met grind op zijn kant.

We doen er 6 uur over om in Calabar aan te komen. Het is een totaal andere stad dan we tot nu toe in Nigeria zagen. Een veel fijnere atmosfeer, brede straten met mooie bomen en verzorgd. Om 1 uur zijn we bij de ambassade van Kameroen. Twee vriendelijke dames staan ons te woord. We krijgen allemaal tips over de route in Kameroen en binnen een half uur staan we weer buiten met onze visa. Zij hebben het uitgangspunt dat je een toerist geen moeilijke dingen moet vragen en snel moet helpen. Heerlijk toch! Dank je wel Kameroen, jullie begrijpen het. We lunchen even op de stoep van de Ambassade en gaan op zoek naar een slaapplaats. We willen morgen naar Afi Mountain Drill Ranch, een apenopvang in een natuurpark. Volgens de mevrouw van de ambassade is er een dependance in Calabar. We zoeken even en komen dan inderdaad aan bij de Calabar Drill Ranch. We krijgen informatie over Afi Mountain en we vragen of we misschien vannacht op hun terrein mogen kamperen. Na enig overleg is dat toegestaan en we kamperen vanavond dus tussen de apen. Het is een aparte plek, middenin de stad is een klein groen plukje!

De stichting heet Pandrillus en is door Amerikanen opgericht. Belangrijkste doel is te voorkomen dat de drills uitsterven, door een rehabilitatie- en fokprogramma. Het gebied waar drills leven is nog maar 40.000 km2 (kleiner dan Zwitserland) en dat gebied wordt steeds kleiner doordat regenwoud wordt omgezaagd door illegale houtbedrijven en er steeds meer boerderijen en dorpjes komen. De grootste bedreiging echter zijn de jagers die hele groepen drills afschieten en het vlees van de drills verkopen. Het vlees gaat veelal naar Europa, China en Amerika, via criminele organisaties. Afschuwelijk idee. De stichter van Pandrillus heet Peter Jenkins en hij is een interessante man, die al 30 jaar in Nigeria woont. We brengen de rest van de tijd met hem door en vragen honderduit over Nigeria. Eén van de vragen die we stellen is waarom de lucht zo vervuild is in Nigeria. Het blijkt de tijd van de harmattan, een wind die vanuit de Sahara waait waardoor de lucht vol is met fijn poederzand. Als Co in het donker met de zaklamp omhoog schijnt, zien we inderdaad hoeveel zand erin de lucht zit.

Het voordeel van deze tijd is dat de luchtvochtigheid een stuk lager is en de nachten zelfs fris. Dat was al voelbaar gister. We slapen heerlijk!

Het geluid van de apen rondom ons wekt ons vanochtend, heerlijk wakker worden dus! Volgens Peter is het 7 uur rijden naar Afi Mountain Drill Reserve. Wij tellen altijd 2 uur op bij wat mensen zeggen, omdat we het rustig aandoen en ook koffiedrinken en lunchen onderweg. We gaan dus vroeg op pad. Eerst trekken we nog wat geld en tanken de auto weer vol met diesel. Tegen de tijd dat we Calabar verlaten, is het 8 uur. Net buiten de plaats staan jongens langs de weg bushmeat te verkopen. We stoppen even om te kijken wat het is.

Behalve bushratten zijn er ook verschillende porcupines. Afschuwelijk, maar ze zijn er reuzetrots op. De weg is erg slecht en het is vermoeiend rijden. We rijden liever off road dan een weg als deze, waar je om de 100 meter moet afremmen omdat er opeens geen weg is en continu alle gaten moet ontwijken. Co is behendig in het kiezen van de juiste route door deze hindernissen. We schieten in de lach als we een man met een kist achterop zien langskomen. We zijn benieuwd of er iemand in ligt.

Onderweg kopen we nog wat brood bij een kraampje. In Ikom zien we een klein supermarktje waar we wat boodschappen doen. De eigenaar is helemaal enthousiast om dingen te laten zien die hij verkoopt; een pakje shortbread kunnen we inderdaad niet weerstaan! We hebben erg veel bekijks. Hoogste tijd voor een broodje. We stoppen langs de weg en we hebben het brood nog niet gesmeerd of er staan al allerlei mensen om ons heen. Eén van de jongens zegt “sharing is caring” en hij probeert wat brood te pakken. Co tikt hem meteen op zijn hand en zegt afblijven, anders krijg je problemen met me. We hebben genoeg gedeeld hier in Nigeria, nu even niet. Hij druipt meteen af. We geven vaak eten weg, maar iemand die het eist dat gaat toch wat te ver. We vervolgen de weg richting Obudu. Na 68 kilometer net voor het dorpje Wula slaan we af. Het blijkt een mooie nieuwe asfaltweg, die nog niet klaar is en dus algauw een dirtroad wordt.

We passeren enkele dorpjes en de mensen zwaaien vriendelijk. Soms gaan we over het erf van de mensen en moeten ze wat aan de kant zetten, zodat we er langs kunnen.

Ineens staat er een brommer langs de weg met 2 mannen erop, die druk zwaaien en gebaren dat we ze moeten volgen. Daar hebben we niet zo zin in, dus we gaan onze eigen weg. Toch staan ze steeds weer te zwaaien waar we heen moeten. Op een gegeven ogenblik staan ze even stil en Co gaat er snel om heen. Het pad is wat vlakker en we raken ze wat kwijt, maar ze halen ons wel weer in. We passeren kleine watertjes, soms over planken.

Het is een schitterende route dwars door het regenwoud.

Als we bij het kamp aankomen staan de 2 mannen bij de slagboom en met een brede grijns openen ze de slagboom voor ons. Wat blijkt: van het kamp wisten ze dat we zouden komen en deze 2 mannen waren er op uit gestuurd om ons de weg te wijzen. Haha, grote hilariteit en de mannen vertellen aan de kampleiding hoe wij probeerden te ontvluchten aan hen. We zetten de tent op en gaan lekker douchen in de buitendouche. Ook op het toilet en in de woonkeuken zit je met uitzicht.

Daarna genieten we van een biefstukje, die we nog uit Spanje hebben. Toe een overheerlijke ananas; life is great!

We praten nog even met Zack en Sheila, twee Amerikaanse vrijwilligers die een jaar hier werken. Dan naar bed, we zijn allebei moe. Het reizen is inspannend door de staat van de wegen en de vele controles enzo, maar wat genieten we. Hier is het gewoonweg paradijs. ‘s Nachts is het heerlijk fris, voor het eerst in weken gebruiken we weer een dekbed.

Als we wakker worden, is de temperatuur 17 graden! Heerlijk, en dan de geluiden van de drills en de chimpansees. Wat een voorrecht hier te slapen en met deze geluiden wakker te worden. De campmanager Innocent gaat met ons op stap vandaag. Iedere dag koopt Afi veel fruit op in de omliggende dorpjes.

Met twee kruiwagens vol lopen we naar de plek waar een groep drills leven. Het is een schitterende plek, ze zitten in hoge bomen maar zodra ze de kruiwagens zien komen ze snel tevoorschijn.

De verzorger kent ze allemaal bij naam, terwijl het er 210 zijn! Eerst krijgen de moeders met babies wat extra voeding.

Dan gaan de verzorgers met de kruiwagens door het hek naar de groep. Wat een chaos, ze stormen allemaal op het eten af. Fantastisch gezicht!

De drills zijn erg mooie apen om te zien, vooral de mannetjes. Ze hebben een mooie kop en felle kleuren op hun kont. Hoe mooier de kleuren, hoe hoger in de hiërarchie.

We staan een tijd te kijken tot iedereen gegeten heeft en ze zich terugtrekken in het regenwoud. Helemaal leeg, geen aap meer te bekennen! Zoals ze hier leven is één stap verwijderd van vrijheid. In mei vorig jaar zijn deze drills losgelaten met de bedoeling dat ze op de berg zouden gaan leven. Helaas is dat niet gelukt, de meesten wilden niet weg en degene die wel gingen waren binnen een week weer terug of moesten van omliggende boerderijen afgehaald worden om dat ze daar op zoek waren naar eten. We wandelen met Innocent door het regenwoud naar de plek waar de chimpansees wonen. Dit is puur opvang van (soms beschadigde) dieren, die nooit uitgezet zullen kunnen worden.

Wat een schitterende en leuke dieren. Ze zijn zo grappig en zo menselijk in hun gedrag. Hier kunnen de verzorgers niet naar binnen, de chimps zijn te slim en te sterk. Dus het eten wordt naar hun toegegooid en ze vangen het uit de lucht.

Innocent heeft veel verhalen en is plezierig om mee te praten. Zodra de chimps klaar zijn met eten, verdwijnen ze in het dichte regenwoud en zijn ze niet meer te zien.

Wij wandelen om hun gebied heen, zo’n 1,5 kilometer. Pablo, één van de chimps, loopt aan de andere kant van het gaas met ons mee.

Onderweg zien we enorm veel vlinders. Terug bij het kamp hebben we even een break. We eten een broodje en relaxen wat. Dan gaan we weer op stap met Innocent.

Hij laat ons een ander deel van het terrein zien en legt uit over de bomen die we tegen komen. We zien ook het nest van een vliegende eekhoorn. Het ligt er vol met vleugels van vlinders en insecten.

In 2012 is het gebed getroffen door een enorme landslide, die veel van de natuur vernietigd heeft. Ook de canopytour die hoog tussen de bomen was gemaakt, is gedeeltelijk verloren gegaan. We wandelen de paar platforms die nog over zijn, het is erg oud en gammel – Eef moet zich enigszins vermannen om op 50 meter hoogte te lopen.

Op de terugweg laat Innocent de andere groepen drills zien. Sommige hebben weinig bomen en schaduw, zodra er nieuwe sponsors zijn gevonden zullen ze hun gebied met dichter regenwoud uitbreiden. Aan het eind van de middag zijn we terug bij de open keuken/leefruimte. Het is heerlijk relaxen in deze mooie omgeving!

Vanochtend nemen we afscheid van iedereen en we beloven om hun website op ons blog te vermelden www.pandrillus.org Ze hebben altijd behoefte aan vrijwilligers die zich langere tijd aan het project willen verbinden en zoeken vooral sponsors om de vele plannen die ze hebben tot uitvoer te kunnen brengen. We hebben kunnen zien dat het geld goed besteed wordt! We rijden dezelfde weg terug tot aan Ikom en slaan dan af naar de grens. Helaas zijn de bergen bijna niet zichtbaar.

Peter had ons gewaarschuwd dat de Nigeriaanse kant van de grens bewerkelijk zou zijn. Het gaat echter allemaal soepel. We moeten allerlei formulieren invullen bij verschillende controleposten en dat kost wel veel tijd. Een uurtje later rijden we over de brug Nigeria uit. We zijn blij dat we geen nare ervaringen hebben opgedaan in Nigeria en er heelhuids zijn doorgekomen. De afsluiting bij Afi Mountain was fantastisch, ons hoogtepunt in Nigeria!

Bye bye Nigeria!

Voor meer foto’s zie map 56. Nigeria in de gallery.

Benin; the door of no return

2016-01-25T20:18:00.001+02:00

Bij de douane van Benin gaat het allemaal heel relaxed. De beambte is continu aan de telefoon, terwijl hij alles met de hand invult en ondertussen zijn belevenissen van de vorige avond aan collega’s vertelt. Je moet echt geen haast hebben hoor. Als het papierwerk klaar is, rijden we Benin binnen. Benin is net als Togo een lang en smal land. Opvallend is meteen de vele landbouw die we zien. Veel verse groenten, mooie grasvelden en vrolijke mensen aan’t werk.

We rijden naar Grand Popo. Het is een kort reisdagje, we vinden het lekker om vroeg te stoppen. We gaan naar Auberge de Grand Popo, waar we mogen staan op een stuk grond bij het strand. We staan naast het hoofdgebouw van het hotel, wat een oud koloniaal huis is.

Vroeger stonden er veel meer koloniale huizen hier, maar de zeespiegel is erg gestegen en in de loop der tijd zijn deze huizen in zee verdwenen. Het is een schitterend plekje om te staan.

We kunnen elektriciteit gebruiken, maar ons snoer is te kort ofwel het stopcontact is te ver weg. Even wachten zeg de man dan komt er iemand met een snoer. Twee uur later is er nog niemand. Eef gaat bij de receptie navraag doen. De man zegt: gaat u maar naar de auto, er is iemand met een verlengsnoer. En inderdaad staat er iemand met 1 meter verlengsnoer om de resterende 18 meter te over bruggen . De 2 mannen die Co aan’t helpen zijn, vragen hem om onze auto iets dichter bij het stopcontact te zetten. Oke, maar de tent is uitgeklapt dus de trap voor de helft inschuiven, één man houdt de trap omhoog en de ander zegt wat Co moet doen. De auto moet tussen 2 bomen door en de trap moet over harde stekelplanten heen. De man die voor de auto staat, gebaart dat Co achteruit kan. Co kijkt in zijn spiegels naar de twee bomen. Dat gaat goed. Opnieuw gebaart de man dat Co achteruit moet. Opeens ziet Co in de spiegel dat de man die de trap zou vasthouden niet meer aan de kant van de trap staat. Hij stopt en gaat kijken wat er aan de hand is. De man heeft de trap losgelaten en de trap zit vast in de planten. Het (plastic) bevestigingspunt waar de trap aanhangt is afgescheurd. Hij hangt nog aan één beugel. Een megaprobleem, want de trap is essentieel om ons bed te ondersteunen. Co vraagt de man waarom hij de trap los heeft gelaten en hij zegt “ïk dacht het lukt zo ook wel”. Dan vraagt hij de man voor de auto waarom hij bleef gebaren dat Co door kon rijden. Hij zegt “ik dacht het gaat zo ook wel”. Co gaat totaal uit zijn plaat. Eef zit nietsvermoedend gezellig met mensen te praten in de lobby van het hotel, als Co briesend aankomt. Verdere details laten we maar even achterwege. De twee mannen zijn verdwenen, toch maar even zoeken waar ze zijn. Eentje komt tevoorschijn en biedt zijn excuses aan, de ander is te bang voor Co haha en laat zich niet meer zien. Aan het eind van de dag komt er een elektricien met een lange haspel. Het lukt Co om de trap enigszins te repareren, zodat hij weer bruikbaar is.

Terug in het hotel legt Eef aan de manager uit wat er is voorgevallen. Zij stelt aan hem voor dat wij de kosten van de schade aan de trap op ons nemen en dat we dus niet betalen voor het kamperen. Dat is OK. Bij het hotel zijn veel gasten. Wat blijkt; er is een trouwerij gaande. We komen in gesprek met de bruidegom Banga en een vriend. Ze zijn erg geïnteresseerd in ons avontuur. We vertellen hen dat we wat bezorgd zijn over het reizen in Nigeria. Ze blijken uit Nigeria te komen en begrijpen onze bezorgdheid, die is terecht. Banga stelt voor dat we met zijn vader onze route doornemen. We gaan eerst op het terras gezellig iets drinken om bij te komen van al het gedoe. Eef stapt daarna op de ouders van Banga af, het zijn erg vriendelijke mensen. De vader, Cornelius heet hij, neemt de hele route met Eef door. Hij is er niet voor dat we in Benin City en Enugu willen slapen. Hij stelt voor dat we de eerste nacht op zijn compound gaan slapen en de tweede nacht bij een compound van de Anglicaanse kerk. Vervolgens geeft hij zijn visitekaartje, hij is “Prof. Geo-Science”. Cornelius heeft in Pretoria een bedrijf gehad in marmer en graniet, dat hij 2 jaar geleden verkocht heeft. En hij woont nu gedeeltelijk in Pretoria, in Parijs en in Ijebu-Ode (Nigeria). Hij schrijft op het visitekaartje de naam van zijn huisbewaarder en dat hij ons moet helpen. Dan pakt hij nog een visitekaartje, waarop hij schrijft dat we zijn gasten zijn en dat degene die ons aanhoudt ons moet helpen. Zo zegt hij, daar kom je wel verder mee. Dan kunnen je in Calabar jullie visum voor Cameroon regelen en vanaf daar ben je zo in Cameroon. Co maakt ook kennis met Cornelius en zijn vrouw. Ze maken graag vrienden vertellen ze, ze komen ons vast een keer bezoeken in Umtentweni! Nog even samen op de foto en dan naar bed.

We zijn beiden toch wat gespannen over Nigeria, als zelfs de lokale bevolking zich niet veilig voelt op verschillende plaatsen dan zegt dat toch wat. Vanmorgen zijn we vroeg op, want steeds horen en zien we mannen langs onze tent lopen richting het strand, daar blijven ze staan en praten wat. We zijn benieuwd wat ze gaan doen, voetballen? Als we met hen in gesprek raken, blijken het vissers uit Ghana. Ze vissen hier met een groot net, omdat er door de stroming heel veel vis op deze plek zit. Ze trekken aan een touw dat ver de zee inloopt.

Eén van de vissers legt uit dat het een lijn is van 700 meter. Ze beginnen om 7 uur ‘s ochtends met binnenhalen en om 3 uur ligt het net uiteindelijk met de vis op het strand. Het is een zeer zware klus. Ze staan in een lange rij en trekken op commando aan het touw.

Om de paar minuten stoppen ze om uit te rusten, terwijl de achterste man het touw aan een boom bindt zodat het net niet terug gaat. Wat een klus. Ze verdienen hier meer dan in Ghana, dus ze doen dit negen maanden per jaar. Wat een leven, zeker als je ziet dat sommigen onder palmtakken op het strand slapen. Wij vertrekken en we vinden het wel jammer dat we de vangst van die dag niet kunnen zien. Co heeft gisteravond wel heerlijk verse vis gegeten! We rijden naar Ouidah. Ouidah heeft letterlijk een zwarte historie door het slavernijverleden. Ontelbare slaven zijn hier verkocht aan Europese handelaren en verscheept naar Amerika. De koning van Abomey (destijds heette het Dahomey) had geld nodig voor wapens en hij verkocht dus mensen. We rijden de “Route des Enclaves”, een route van 4 kilometer door het plaatsje naar het strand. Het is een zandweg. Hoeveel slaven hebben hier hun voetafdrukken achtergelaten en zijn nooit meer teruggekomen?

Langs de weg hebben kunstenaars beelden neergezet. Bijzonder.

Dan komen we aan bij het monument. "The door of no return", ofwel de poort zonder terugkeer.

We stellen ons voor hoe de slaven knielend en geketend aan hun voeten en armen moesten wachten tot zij werden afgevoerd met pirogues naar de grote schepen die in de baai lagen te wachten op hun “lading”.

De slaven waren zowel mannen als vrouwen.

Wat een menselijk leed moet zich hier hebben afgespeeld. We staan stil bij het monument en laten onze gevoelens over ons heen komen.

Het is niet moeilijk om je voor te stellen wat hier is gebeurd, we hebben genoeg boeken gelezen en films gezien over deze afschuwelijke periode in de geschiedenis. Dat was dus onder andere hier. Erg indrukwekkend.

Als we wat terneergeslagen verder rijden langs het strand komt er een busje aanrijden. Het busje zit vol met muzikanten en ze spelen er lustig op los. We genieten van de muziek en het stemt ons weer wat vrolijker.

Het is nog vroeg in de ochtend en we besluiten naar Cotonou te rijden. Eerst terug naar Ouidah. We passeren de brug over de lagoon en zien een vrouw in een pirogue naar een dorpje verderop peddelen. Een mooi beeld.

Ze zijn met de hoofdweg bezig en we rijden dus door allerlei smalle en hobbelige straatjes. Het is heel gezellig!

Het is niet ver rijden naar Cotonou. Cotonou is een hele grote en drukke plaats. Honderden brommers die als taxi functioneren, schieten van links naar rechts. Iedereen stapt overal op en betaalt bij het afstappen een muntstuk. De brommer is dan alweer op zoek naar de volgende klant. Een zeer snel en heel effectief vervoermiddel, maar wel een gedoe om te ontwijken. We worden niet echt blij van Cotonou en rijden door naar de hoofdstad Porto-Novo. We zoeken eigenlijk een benzinepomp om diesel te tanken. De pompen die we zagen in Cotonou waren allemaal vreemde ‘merken’. We lunchen onder een grote boom bij een Moskee, dat soort plekjes zijn ideaal om even ongestoord een broodje te kunnen maken. Oops als we in Porto-Novo aankomen blijkt dat daar alle pompen gesloten zijn vanwege een dieseltekort. Wel zien we duistere stalletjes met tweetaktbenzine en diesel, maar dat durven we niet aan.

Uiteindelijk vertelt iemand ons waar nog wel een pomp is met diesel. Gelukkig!. We tanken helemaal vol, voor 62 eurocent per liter is dat leuk te doen hihi. Als we betaald hebben, krijgen we een grote doos met 52 pakjes sap, omdat we zoveel getankt hadden. Erg handig om onderweg mensen blij mee te kunnen maken. Aan de overkant zien we een meubelmaker druk bezig. Als Co een foto wil nemen, duikt hij en zijn personeel weg en ze moeten erg lachen. Het zijn mooie tuinmeubelen, erachter staat trouwens een meubelstuk waar je in kunt liggen.

In de loop van de middag komen we aan in Abomey. We stoppen bij een Auberge (een zuster onderneming van gisteravond), waar we onze tent in de tuin opzetten. We douchen, eten en blijven nog een tijdje zitten op de veranda, want het is heerlijk weer met een zacht fris briesje. Af en toe worden we gestoord door iemand die iets wil verkopen. We willen morgen wel met een gids op stap naar de koninklijke paleizen die hier staan en naar een Voodoo ceremonie. Maar de gids heft een onduidelijk verhaal en hij vraagt zo’n absurd hoog bedrag, dat we er helemaal klaar mee zijn. Dan niet.

Vandaag is het zondag, we slapen uit en ontbijten om een uur of acht bij de auto. Daarna gaan we weer lekker op de veranda zitten. De temperatuur is aangenaam met af en toe een windje en we genieten van de zondagsrust. Ook bereiden we ons voor op de dag van morgen en zoeken nog wat extra informatie over de route en de plaatsen waar we gaan slapen op het internet. We willen morgen vroeg vertrekken naar Nigeria, en hebben dan 3 a 4 nachten in Nigeria en ruim 1150 kilometer af te leggen.

Vandaag staan we vroeg op om naar de grens van Nigeria te gaan. Het is 7 uur, nog even de rekening betalen en dan gaan we op pad. Als we een onderweg een pomp zien, tanken we nog even bij om een volle tank te hebben. In Nigeria weten we niet hoe het is. In een dorpje waar we doorheen komen, koopt Eef wat vers brood.

Na 3 uur komen we aan bij de grens. De politie stempelt ons paspoort en als we het carnet voorleggen zegt hij dat we 16 kilometer terug moeten rijden naar Ketoe. Er is hier namelijk geen douane. Balen! Maar gewoon terugrijden, stempelen en weer op naar de grens. We drinken koffie langs de weg. Het blijft zo leuk om brommers te kijken, met van alles en nog wat beladen. Met deze laatste aanblik nemen we afscheid van Benin!

Adieu Benin!

Voor meer foto's zie map 55. Benin in de gallery.

Togo; een lang en smal land

2016-01-23T22:11:00.000+02:00

Er is weinig ruimte tussen de grens van Ghana en Togo. De landen gaan heel gemoedelijk met elkaar om, vertelde de douanebeambte in Ghana al. Als we bij de politie zitten om ons te registreren komt opeens de douanebeambte van Ghana binnengelopen. Het gaat hier zo gemoedelijk zegt hij dat ik hier ook douanebeambte ben. Veel gelach en weer handen schudden. Het blijkt een grap, want als we bij de douane komen zit er toch een ander hihihi. Bij deze grenspost komt er gemiddeld één auto per dag. Ons carnet kunnen ze niet stempelen, want ze zijn vanochtend de stempel vergeten mee te brengen. In een dorpje 14 kilometer verderop kunnen ze dat wel. En dan rijden we dus in Togo. Het is een mooie bergpas die we nemen.

De dorpjes waar we doorheen rijden zijn gemoedelijk, er hangt een relaxte sfeer. Ook is het opvallend hoe schoon en opgeruimd het is in de dorpen. Geen bergen afval en alles netjes aangeveegd.

Het is tijd om naar school te gaan, de kinderen staan te wachten tot ze hun lokaal in mogen.

We genieten enorm. Opeens is er een controle van de politie. Onze vlag is een probleem, ze vragen of we bij de ambassadeur horen of bij het corps diplomatique? Nee dus. Dan gaan ze druk bellen. Eef krijgt hun baas aan de telefoon die goed Engels spreekt en van alles wil weten. Hij bevestigt dat de vlag eraf moet: alleen auto’s van de president, ambassadeurs en corps diplomatique mogen in Togo met een vlag op een standaard reizen. Oké dan de vlag eraf en weer verder.

Wel grappig! Onderweg kopen we brood en ananassen. Het is zo’n 180 kilometer naar het Zuiden rijden voor we in de hoofdstad Lomè aankomen. Het is een gemoedelijke stad met heel veel brommerverkeer en vrijwel geen hoogbouw.

Opeens staan we voor de zee en we rijden een heel stuk langs de kust. Het is een mooie kustlijn, met palmbomen op het strand. Op sommige gedeelten wonen er zelfs mensen op het strand.

Op naar Chez Alice. Alice is een Zwitserse vrouw (ergens tussen de 70 en 80 jaar oud), die al vele jaren in Togo woont. We hebben meteen een klik met haar en de plek. Niet zozeer waar we kamperen, dat is op een klein parkeerplaatsje in de warme zon.

Maar er is een lapa, een hele grote open ruimte met een rieten dak, waar we heerlijk kunnen zitten. Overal staan en hangen schitterende houtsnijwerken. Er hangt ook een gezellige sfeer. Na de lunch installeren we ons aan een tafel om ons blog bij te werken, want we hebben een aantal dagen geen Wifi gehad. Het verbaast ons wel hoe vaak we ergens Wifi vinden en hoe makkelijk we nog steeds kunnen posten op ons blog.

We wandelen even naar Coco Beach, waar nog een aantal overlanders aan’t kamperen zijn. Wij blijken enorm geluk te hebben doordat we ons visum voor Nigeria in Mali hebben geregeld. Deze mensen zitten hier vast omdat ze geen visum voor Nigeria kunnen krijgen en ze zullen waarschijnlijk met de boot naar Gabon moeten varen of terug moeten rijden naar Mali. Wij hebben geen behoefte te verkassen naar deze plek, ookal is het er wel veel koeler doordat het op het strand is. We zijn blij met ons plekje bij Alice en we merken ook dat we het heerlijk rustig vinden om soms even op ons zelf te zijn. We hebben zoveel indrukken gedurende de dag, dat moet je ook verwerken. We sluiten de dag af met een echte Wienerschnitzel. We nemen een koude douche voor we naar de tent gaan. Even voel je je dan wat frisser, maar het is hier zo warm dat algauw de warmte weer op je slaat. In de tent is het 31 graden als we gaan slapen! 's Nachts koelt het vrijwel niet af, hooguit enkele graden.
Vanochtend gaan we naar de ambassade van Gabon. We zijn nog niet op weg of we worden aangehouden. De politie wordt hier geboren met een fluitje in de mond, denk ik. De agent gebaart dat we de auto aan de kant moeten zetten. Dat is niet makkelijk, want het is erg druk met motoren en brommers. De agent vindt het een probleem dat Co niet zijn achteruitkijkspiegel kan gebruiken en hij wil ons een bekeuring geven. Eef vertelt hem dat we 2 buitenspiegels hebben en dat we op deze manier al door heel veel landen zijn gereisd. Ok dan, prettige dag verder. Het is vaak toch een kwestie van je niet laten intimideren en vriendelijk doch stellig antwoorden. Bij de ambassade van Gabon gaat het snel en professioneel. We moeten ons wel omkleden, want je mag niet in een korte broek de ambassade in! We besluiten door te rijden naar de ambassade van de Republiek Congo om de vereisten na te vragen. We volgen de route op de gps en Eef zegt rechtsaf. We draaien de weg in en zien voor ons een bord verboden in te rijden. Co stopt meteen en draait terug de weg op. Daar staan inmiddels 2 politie agenten op de motor, die ons de weg versperren. Weer de auto aan de kant en we moeten onze papieren geven. We zijn fout volgens hen, we mogen hier niet komen want het is de oprijlaan van de President van Togo. Wij zeggen dat we toeristen zijn die de weg zoeken en ons van geen kwaad bewust zijn. We zijn bovendien niet voorbij het verboden in te rijden bord geweest. De agent is erg kortaf en onplezierig. Hij wil de papieren niet terug geven. Onverbiddelijk zijn ze, oké en wat nu? De agent wil dat we achter hem aanrijden naar het bureau. Wij willen dit alleen als we eerst onze papieren terugkrijgen. Hij belt met zijn chef en zegt dat we moeten wachten. Wij gaan relaxt op de achterkant van de auto zitten wachten. Na 40 minuten komt de chef op zijn motor aangereden. Het blijkt een uiterst vriendelijke en redelijke man. Eef probeert in haar beste Frans uit te leggen wat de situatie is, tot hij zegt dat we gerust in het Engels mogen praten. Pfff dat is lekker. We leggen uit wat ons is overkomen, schudden handen en lachen met hem. We begrijpen niet wat we fout gedaan hebben. Hij legt uit dat hier het huis van de President is en in verband met veiligheidsredenen iedereen die een verdachte beweging maakt wordt aangehouden. Zeker gezien alle aanslagen in de buurlanden is dit noodzakelijk. Vervolgens beoordeelt hij als chef of de mensen inderdaad verdacht zijn of niet. Wij mogen uiteraard gewoon verder. De agent die ons staande hield, baalt enorm dat we het zo goed met z’n chef kunnen vinden. We geven ook hem een hand en we vertrekken naar de ambassade van de Republiek Congo. We krijgen formulieren mee, zodat we die vast kunnen invullen. We rijden op ons gemak terug naar Chez Alice. Alice zit Zwitsers te lunchen, een kaasplateau met gekookte aardappelen en boter. Mmmm jammer, we zien het niet op de menulijst. Geen probleem, ze regelt het voor ons. Het is heerlijk! Wel een beetje bizar, zo te zitten eten in Togo. ‘s Middags komt er een Engels gezin aan met een truck, waar we een gezellige avond mee hebben. Na de lunch van vanmiddag hebben we vanavond alleen zin in onze ananas. Het sap druipt over onze handen en zo heerlijk zoet! Het is erg warm, dus we gaan niet te vroeg naar bed. Vandaag slapen we wat uit en hebben we een relaxte ochtend. We verkennen Lomé op weg naar de ambassade. We zijn wat eerder, maar we mogen pas om 3 uur naar binnen. Het is een modern visum met onze foto erop! Nog wat boodschappen en dan terug naar Chez Alice, waar een band goede muziek aan’t spelen is.

Vandaag staan we vroeg op en nemen afscheid van Alice. Wat hebben we het heerlijk gehad hier! We rijden terug naar de ambassade van de Republiek Congo om de formulieren in te leveren. Na een half uurtje staan we al weer buiten met onze visa. Strak geregeld! We rijden Lomé uit via de kustweg. We stoppen bij Lake Togo om koffie te drinken. Terwijl we van het uitzicht staan te genieten, komt er een bootje aangezeild volgeladen met schalen, zware zakken en mensen. Ze komen vanuit Togoville dat aan de overkant ligt. Alles wordt afgeladen en op het hoofd weggedragen. Zelfs zakken van 20/25 kg. dragen de mannen op hun hoofd!

Wij rijden door naar de grens, waar het gezellig druk is. We lachen, zwaaien, schudden handen en na een half uurtje rijden we Togo uit. Wel grappig dat ze soms een Zulu handdruk geven (hand, duim, hand), soms een hand met een vingerklik, soms de vuisten tegen elkaar en soms erna de hand naar het hart. Ons beeld van Togo: enorm veel brommers, gemoedelijk en een stuk schoner dan de andere landen in deze regio.

Adieu Togo!

Voor meer foto’s zie map 54. Togo in de gallery.