Orion'dan Sevgilerle...

Olmak ya da Oldurmak

2011-10-27T04:25:00.000+02:00

Oldurma çok revaçta,
Olmaksa öldürüyor.
Pranga gibi ayaklarda
Özgürlük süründürüyor.
Özgürlük ile anlaşmak
Zorlamayla olmuyor.
Hep pusuda cehalet,
Çatlakları kolluyor.
Olmuyor bu işler,
Zorla sevilmiyor.
Aidiyet insana
Doğuşta verilmiyor.

Yeni Blog

2011-10-20T03:54:00.002+02:00

Buradan beni takip edenler varsa diye sesleniyorum :

Bundan sonra makale ya da deneme şeklinde yazdığım yazıların hepsini ve yenilerini Sivri Köşe isimli yeni blogumda bulabilirsiniz. Son zamanlarda, özellikle güncel konularla ilgili yazma eğilimimden dolayı, benzeri tarzda yazılarımı bir blogda birleştirmeye karar verdim. İlk gruplamayı da Sivri Köşe ile yapıyorum.Bu blogda, sırf benim yazılarım değil, ünlü yazarların ve gazetecilerin yazılarından seçmeler de bulabileceksiniz.

Beklerim.

Tarih ve tekerrür

2011-07-15T05:47:00.001+02:00

Tarih tekerrürden ibarettir.

Beni en fazla ürküten cümlelerden biri olmuştur bu. Çünkü bu cümle deneyim, ders almak değil; çaresizlik, kadercilik demektir.

Hem ayrıca tarih tekerrürden ibaret de değildir.

Herhangi bir konunun geçmişini araştırdığınızda, güncel olaylarla ilgili benzerlikler yakalayabilirsiniz. Söz konusu olan, bir topluluğun tarihi ise, bu tip benzerlikler bulup çıkarmak daha kolaydır, değil mi?

Bunun çok basit bir nedeni var. İnsan toplulukları, zamana ayak uydursalar da, bulundukları yerin ve kökenlerinin getirdiği derin izler taşırlar. Bu toplulukların üstlerinden atamadıkları prangalar gibidir. İz silikleşse de ordadır, ve işler sarpa sardığında geçmişte varolan çözümlemelere gitmek ya da geçmişte yaşanmış olayları farkına varmadan, belki biraz da içgüdüsel olarak tekrar etmek, o kadar da zor birşey olmaz.

Ama bu demek değildir ki, her topluluğun kaderi çizilmiştir. Hayır.

İnsan toplulukları dinamiktir. Hiçbir adımımız bütünüyle öngörülemez.

Yine de tahminler yapılabilir. Tahminler topluluğun eğilimlerine hakim olmayı gerektirir.

Bu tahminlerin topluca yapılması, buna uygun yönlendirme programları hazırlanması ve bir şekilde topluluğa yeni eğilimler kazandırılmasına politika diyoruz.

Politikacılar bu açıdan bakıldığında, bir topluluğun varolan eğilimlerini güden çobanlardan başka birşey değildirler. Topluluğu bu şekilde bir uçurumdan aşağıya da sürebilirler, bir vahaya da çıkarabilirler. Burada benzetmenin acımasızlığı şu : Topluluk, bireylerinin oluşturduğu gönüllü sürülerdir. Bir sürüde yaşamak, sürünün çizgisine uymak ve hayatın için duyduğun endişeyi bu şekilde azaltmak, bir çeşit içgüdüdür ama uygulanan demokrasilerdeki vurdumduymazlık ve kendi geleceğini idare hakkını başkalarına emanet etme durumunu içgüdüyle açıklamak da mümkün değil. İnsan gibi bilince sahip canlılar ve bilincin bu anlamdaki tanımı konusundaki tartışmalar hala sürüyor; ama şu soruya bir yanıt verebiliriz : Bilinçli olarak hayatını idare etme kapasitesini sahip bir canlı, neden yaşam şeklinin başka bireylerce belirlenmesine izin verir?

Bu sorunun cevabı çok önemli. Aynı zamanda çok basit.

Modern insan meşgul insandır. Bilincini kullanması gereken alan sayısı çok fazladır. Sürü içerisindeki birey sayısı ve bireylerdeki farklılıklar çok fazladır. Pek çok modern insan için sürüde aktif görev alma ve hayatını sürdürmesi için gereken işleri yapma aynı anda olamayacak bir lükstür.

Modern yaşamın karmaşıklığı ve kalabalıklaşmadan doğan anlaşma zorlukları ‘Hadi ipleri birisine verelim, biz işimize bakalım’ dedirtir.

Bu mantıkla ortaya çıkan en ‘adil’ yönetim sistemine de ‘demokrasi’ diyoruz.

Peki neden ipleri kendimiz verip sonra da tasma çok sıkılınca şikayet ediyoruz?
Ve tarih tekerrür eder görünüyor. Çünkü bu temel soruna bir çözüm bulamıyoruz.

Çünkü ‘demokrasilerde çareler tükenir’. Bir nokta gelir ve nihayet özgürlüğün tanımı için bu kadar uğraşırken köleleşirsin.

Yollar çizilidir, özgürlükler belirlidir, tanımlıdır. Belirsizlik, bilmemek bireyi korkutur; sürü içinde kaybolmaksa rahatlatır. Güya demokrasiler bu belirsizlik ve kararsızlık, ‘instabilite’ durumunu ortadan kaldırmak içindir. Oysa demokrasinin kendisi çoğunluğun kaderini belirsiz bir şekilde birilerinin avucuna bırakması değil midir?

Demokrasi özgürlük müdür?

Demokrasi feragattır. Kendi hakkından sürü adına feragat. Bu öyle erdemli bir feragat da değil. Üşengeçlikten doğan bir feragat.

Tarih tekerrür eder görünür.

Aslında üzerinden geçtiğimiz hiçbir zaman noktası birbirinin aynı değil. Belki bir çoğumuz da farkında. İsimler, roller değişiyor. Ama aynı zamanda altta yatan benzerliklerin de farkındayız. Bu benzerlikleri çözüm yaratmak için değil, farklılıkları neredeyse tümden göz ardı edip eski deneyimlerinin sakat çözümlerine sarılmak, düşünmemek için kullanıyoruz.

Bu başlı başına garip bir ikilem değil mi? Benzerliklerden hareketle farklılıkları anlamak yerine, benzerlikleri farklılıkları yok etmek için kullanmak.... Bu delilik değil mi?

Hayat farklılıklardan beslenmiyor mu?

Bu kadar mı körüz?

Sustur

2011-07-07T01:58:00.002+02:00

Sustur onu artık.
Bir nefes, bir yudum.
Ve sustur onu.

Sesler değil delilik,
Renkler, hareketler değil.
Sessizlik,
Tepkisizlik delilik.
Ama sen sustur onu artık.

Yeter bu düşüncenin
Savaş hali.
Barış da umut da
Kutsal umursamazlıkta.
Hadi sustur onu artık.

Ve boğazlasın herkes birbirini.
Kessin her söz diğerini.
Anlamsızlık hüküm sürsün,
Recm edilsin us cahil elinde.
Sustur onu artık,
Kutsal umursamazlığınla
Kabuğuna çekilsin ruhun.

Anlatamamak değil delilik,
Anlamamak.
O zaman bırak artık
Kopsun fırtına kopacaksa.
Herşey bitene kadar
Kapa gözlerini.
Sustur onu artık.

Rüzgarlar sarana dek
Son ve daima,
Sustur onu artık.

Benimle susar mısın?

2011-06-13T23:48:00.000+02:00

Sus istiyorum.
Konuşma.
Sessizlik ne kadar çok şey anlatıyor, farkında değilsin.
Herkes çok ama az olmak ne kadar değerli, farkında değilsin.
Herkes çok zeki ama aptallık ne kadar önemli, farkında değilsin.
Bana sadece bakabileceksen, gülümseyip elimi tutabileceksen,otur yanımda.
Sadece susabileceksek karşılıklı, gitme, bir ömür kal istersen.
Ama evrende bilmediğin nokta kalmadıysa, senin burada ne işin var?
Senlerden sen seçmemi bekliyorsan, bak kapı orada.
Elimde hiç ben kalmamış, umrumda da değil üstelik.
Ben bile bana fazlayım.
Hadi, gerek yok tüm bu saçma sapan oyunlara.
Şimdi sus. Konuşsak da anlatamıyoruz ki zaten.
Yaz, çiz, patlat kendini, ama konuşma.
Tut kendini. Asıl zor olan susmak.
Gerisi fasarya.

Hükümsüz

2011-05-17T00:34:00.003+02:00

Sana dokunduğumda,
Ellerim geçti sanki
Derinden içeri.

Bir boşluk vardı
Kalbinin olması gereken yerde
Bir kara delik.

Sana dokunduğumda,
Bilmiyordum aklından geçenleri,
Aramızdaki mesafeyi.

Bir boşluk vardı
Bakışlarında, gülüşünde, dokunuşunda,
Bir kara delik.

Sana dokunduğumda
Avutamadım kendimi ve yok oldu
Yaralı umutlarım ve kırık hayallerim.

Bir boşluk buldum,
Tanıdık ve sessiz, ama soğuk
Bir kara delik.

Kendimi en son
Bir kara delikte kaybettim.
Hükümsüzdür.

Dogum Sancisi

2011-04-04T20:50:00.004+02:00

SIKILDIM.

Mesele

2011-04-02T16:35:00.005+02:00

Haykırsana korkmadan

Derinden avaz avaz.

Her haykırışla bir isyan

Çok sesli bir sessizliğe.

Sonra gözlerine bırak

Dilinin düğümünü..

Anlaşılmak bir yalan,

İşte bütün mesele bu.

Cümlelerin bitmesin,

Dert etme yüklemini.

Benim ellerim,

Özlemlerim bitmiyor,

Gözlerim, gözyaşlarım,

Sevgilerim bitmiyor.

Başkasız insan olmaz,

İşte bütün mesele bu.

Soracaksan eğer bir soru,

Nereden değil neden de.

Öznesiz sözlerde saklı yalın

Ve en asıllı cevaplar.

Hem güneşten saklanan altın

Mum ışığında da parlar.

Bir kişilik huzur yoktur,

İşte bütün mesele bu.

Bay Fis ya da Priz

2011-03-09T13:33:00.001+01:00

KOBI-DER Baskani'na
http://www.hurriyet.com.tr/gundem/17222239.asp
Sana katiliyorum. Degindigin konularin hicbirinde esit degiliz.
Ben dusunebiliyorum, ilk ve en onemli farkimiz bu.
Ben onume cikan her firsatta kendimi egitmeye calistim. Ben her durumda anlamaya, yargilamadan dinlemeye calistim. Hatalarimdan ders almaya, insanlara ne yaparlarsa yapsin insan gibi davranmaya calistim. Ben insana insan diye bakmayi ogrendim. Cinsiyeti su, meslegi bu, dini su, irki bu diye degil insan diye bakmayi ogrendim. Sirf insana degil birlikte yasadigim canlilara saygi gostermeyi ogrendim. Hosgoruyu ve cesitliligi korumanin onemini ogrendim.
Ben baskinin hicbir sekilde uzun omurlu olamayacagini iliklerimde hissettim, hissediyorum.
Ben baskiya direnme azmini, cevremdeki kadinlardan, buldunduklari yere disini tirnagina katarak gelen emekci kadinlardan aldim, onlerine sirf kadin olduklari icin cikan engelleri tek tek yikan kadinlardan, annemden aldim en basta da.
Ben senin gibi bir erkekle simdi durur ve esit oldugumu dusunursem, kendime, emegime ve ornek aldigim kadinlara haksizlik etmis olurum. Degiliz evet, esit olamayiz. Kendimi asagilayamam.
Ama eger soz konusu olan, adaletse ve kanunlarsa, esitiz. Olmak zorundayiz. Olmasi gereken budur. Sadece sen ben degil, tum dunyada olmasi gereken budur. Esit kosullara sahip olmak ZORUNDAYIZ. Cunku inanmasi zor ama bunca farka ragmen sen de ben de insaniz.
Kadin yada erkek sadece tuvalet kapisinda beliren bir fark, biyolojimiz belli. Takildigin nokta buysa Sayin Bay Fis ya da Priz, onu da birlestirebiliriz.
Ve Sayin Bay Fis ya da Priz, senin o ovundugun kas gucunun yerini alacak teknolojimiz var. O ovundugun zekanin pariltilari da malum, genelleme yapmamak gerektiginin ornegi sensin. Ama sen anne olabilir misin? Hem muhtesem bir anne olup hem evde hem de iste gece gunduz calisabilir misin? Kas gucu vardir sende, dogrudur ama bu guc, anneligin verdigi bu guc var midir sende?
Ve ben yine de diyorum, esit olmaliyiz, adalet ve kanun onunde.
Ve de olacagiz, tum kalbimle inaniyorum. Korkunun nedeni, esit oldugumuz gun senin bulundugun yerde duramayacak olman. Seni anliyorum. Ama oraya buraya saldirmaktansa, en azindan "Oku!"

Anit

2011-01-19T11:50:00.008+01:00

Bir sure once bu blogun ismini degistirmistim, Orion'dan sevgilerle olarak... Bunun bir nedeni vardi : kendimi gittikce artan bir sekilde, uzayli gibi hissetmem. Insan elbette her zaman etrafindakilerle anlasamayabilir, fikir ayriligina dusebilir; ama bu celiskiler artiyor ve kesisme noktalari da gittike azaliyorsa, iste o yabancilasma yada bana gore "uzaylilasma" hissi sizi ele gecirmeye basliyor.

Bu yeni bir durum degildi, degil ve olmayacak.

Ama bu durum, benim tam bir uzayli oldugum, yani dunyadan bir haber yasadigim anlamina da gelmiyor. Tam tersine, dunyada olanlara tepki gosteren ve gosterdigi tepkiden oturu daha da uzaylilasabilen bir uzayliyim ben. Cok mu karisik oldu? Oyleyse laf kalabaligini birakalim.

Epeydir kafami toplayip yazamiyorum, cunku kafamda cok sey var. Bilim her zamanki gibi hayatimin cok onemli bir bolumunde oturuyor ama ayni zamanda baska bir konu da gittikce daha fazla yer kaplamaya basladi.

Ben insanligin gelecegini dusundukce huzursuz olan, oturup kalmamasi gerektigini dusunen bir grup insandan biriyim. Daha ozel olarak da ulkemin durumundan rahatsizim. Hem de cok. Goruyorum ki insanlar artik sanal ortamlarda bile sinmeye basladilar ve bazi insanlar da sirf inadina olsun diye, ne dediklerini dusunmeden sivrilmeye basladilar. Ikisi de cok tehlikeli elbette, sinmenin bize dogru gelen karanlikla suc ortakligi yapiyor olmasi kadar dusunmeden atilan her aksi adim da kamplasmaya, kavga ve siddet icin neden yaratmaya hizmet ediyor. En azindan su an icin... Ama ongorebildigim, yakin gelecekte bir zamanda, kamplasmadan artik bahsetmeyecegiz bile , bu oylesine icimize islemis bir gerceklik olacak ve baska turlusunu dusunmeyecegiz hatta belki de unutacagiz.

Her turlu baski ve yasak, eninde sonunda isyanla karsilasir. Kacinilmazdir. Sadece bu isyanin ne zaman gelecegi belirsizdir ki, onu da toplumun hem yakin hem de uzak gecmisini, kulturunu, sosyal yapisini dusunerek bulabiliriz. Gercekten o kadar zor degil.

Surec basladi bile. Sessiz kalmayan, soluduklari tum gaza ve kis sogugunda yedikleri buz gibi basincli sulara ragmen sessiz kalmayan tum gencler hala umut oldugunun bir isareti.

Acik acik soyluyorum burdan : Benim derdim kisilerle degil, zihniyetle. Cunku kisiler belli bir zihniyetin, belli bir fikrin masalaridir en fazla. Bu nedenle gelip gecen hukumetlerden cok toplumda ve toplumu olusturdugu farz edilen yasalarda biraktiklari izler onemlidir.

Siyasi tum kisilikler, en onemli liderler bile gelip gecerler. Yasayan fikirleridir. Ve her fikir saglikli ve adil degildir. Bazi fikirler insanin insanlik haklarini cigneyerek, korkuyla ve baskiyla kendilerine yer acmaya calisir.

Ne yazik ki korku cok kuvvetli bir aractir. Kendine guveni olmayan, birey bilinci tasimayan, ozetle kendi degerinden bihaber vatandaslarin olusturdugu "suru" toplumlarda fikirler en kolay korkuyla tasinir, iletilir. Sevgiyle degil.

Sevginin ve anlayisin, pesinden de aydinlanmanin gelmesi icin once bilinc ve kendinin farkinda olmak gerekir.

Sirf Turkiye degil, Dunya capinda cok kabul goren bir anlayis bu. Ogretimin ilk safhalarindan itibaren sindirmeye ve ozguveni azaltmaya yonelik uygulamalar, dusunmeyi koreltme ama ezberci anlayisi destekleme seklinde ilerleyen ders planlari... Kucuk yaslardan tohumu atilan buyuk bir sorun bu.

Bu yaziyi yazdigim zaman, 19 Ocak, Hrant Dink'in, yani butun bunlarin bilincinde olan ve fikirlerini aciklikla soylemekten cekinmeyen bir aydinin olduruldugu gun. 4 yil gecti. Aslinda liste cok uzun, Bahriye Ucok, Muammer Aksoy, Cetin Emec, Ugur Mumcu, Ahmet Taner Kislali, Ali Gaffar Okkan ve Hrant Dink o utanc listesindeki isimlerden sadece birkaci.

4 yilda neler degisti, neler degismedi? Neler aydinlatildi, neler karartildi? Terazinin neresindeyiz? Bir dusunelim. Asil katiller serbest kaldikca, takdir gordukce; yasakci ve baskici zihniyet her dara dusutugunde siddete basvurmaktan cekinmedikce; ve biz ustune sessiz kaldikca, sindikce daha cok canimiz yanar.

Insanlar, kendi begenmedikleri herseyi digerlerine de yasaklamaya calistikca, hoslarina gitmeyen sesleri kesmeye calistikca, beyinleri daha da korelmeye, anlayislari daha da zayiflamaya devam edecek. Bu da ancak bundan beslenen ideolojilerin isine yarayacak.

Ne yapilmali?

Dusunmeli. Susmadan, cesaretle, gerekirse inadina ...

Dusunmeli.

Cok yakinda, takipcilerin secimiyle...

2010-10-12T16:04:00.004+02:00

Blogumla epeydir ilgilenemedim, ama onumdeki iki hafta boyunca en azindan iki-uc farkli yazi hazirlamayi dusunuyorum. Bunlardan biri gezi yazisi olacak: Fareli Koyun Kavalcisi'nin gectigi yer olan Hameln'le ilgili gezi notlarimi (birkac fotograf ve bir video ile) paylasacagim.

Ardindan artik haftalik olarak yapmayi planladigim bir kose gelecek : "Editorce"... Ilk seferlik iki tane yaziyi ardarda yayinlayacagim. Bu kosede yapmak istedigim unlu bilim dergilerinin editor yazilarinda cikan konulari kisaca ozetlemek ve tartismak. Bu iki haftanin yazilarindan ilki, birkac ay once Nature Neuroscience isimli bilim dergisinin editor yazisini ("Bir model organizma olarak universite ogrencisi (University student as a model organism (doi:10.1038/nn0510-521))" ) hem dunya hem de Turkiye bazinda burada tartismayi dusunuyorum.... Isminden de anlasildigi gibi cok eglenceli bir editor yazisi, o yuzden burada yazacagim yazi da buyuk olasilikla oyle olacak.

Ikinci yazi konusunda ise birkac secenek var...
Bu siteye duzenli olarak gelip bakanlardan ya da arada bir de olsa ugrayip gorusunu belirtmek isteyenlerden ricam gormek istedikleri konuyu asagidan secip numarasini yorum olarak yazmalari....

1) Ac bir dunyayi nasil besleyebiliriz? (How to feed a hungry world? Nature, Temmuz 2010, doi:10.1038/466531a. Usutnde cok fazla yorum yapmaya gerek yok. Acilen cozulmesi gereken sorunlarin belki de basinda gelen bu konuyla ilgili bir yazi oldukca ilginc olabilir.Turkiye'nin populasyon artisindaki kontrolsuzlugu (Erdogan'in bir basbakana yakismayan bir bilincsizlikle en az 3 cocuk onermesi gibi), verimli topraklarda dusuk degerli besinlerle ve yoksullukla mucadele konusunda simdiki ve onceki hukumetlerin eylemsizligi kadar bilimsel acidan da ele alinmasi gereken, bilimadamlarinin onemli sorumluluklarindan biri olan bir konu. Ister istemez biraz da siyasi bir yazi olur sanirim.)

2) Benzinin otesinde (Beyond Petroleum? Science, Agustos 2010, DOI: 10.1126/science.1194561. BP'nin yarattigi cagin en buyuk cevre felaketinden ve BP'nin bu felaketten once ortaya attigi "Beyond Petroleum" sloganindan yola cikan yazida alternatif enerjiye yonelimin gerekliliginden ve neler yapilabileceginden bahsediliyor. Turkiye alternatif enerjiler soz konusu oldugunda Dunya'daki en verimli bolgelerden biri. Bu konunun da ilginc olabileceigni dusunuyorum.)

3) Bilim standardlarini yeniden belirlemek... (Reframing Science standards, Science,DOI: 10.1126/science.1195444. Bu konu ayni zamanda bilim egitimiyle ilgili Amerika'da yapilmasi istenen degisiklikleri de ele aliyor. Benim yazimda da tabii ki Turkiye'deki sistem ve karsilastirmalar olacak.)

4) Cevrilen* ekoloji (Translational Ecology (burada fikri eyleme dokulmesi seklinde bir cevrimin yanisira genetikte protein sentezi sirasinda genlerin okunmasi ve aminoasitlerin siralanmasi anlamina gelen translation'a da gonderme yapildigi icin tam ceviremedim.)Science,Agustos 2010.DOI: 10.1126/science.1195624)

5) Yukselen Almanya (Germany rising. Nature,Eylul 2010. Bilim dunyasinda tekrar yukselise gecerek 2.Dunya savasi oncesindeki konumunu yakalamak uzere olan Almanya ve bunun nasil basarildigi, Turkiye'de bu tip bir girisim icin neler gerektigi, neler yapilabilecegi uzerine bir yazi dusunuyorum.)

Daha fazla vakit gerektirecek ama kesinlikle yazacagim bir diger yazi da, yine yapmayi dusundugum bir diger kose icin olacak. Bu kosede de en guncel ve en onemli bilimsel gelismeler hakkinda yazacagim. Ilk yazi, bilimadami (yada daha cok CEO) Craig Venter ve grubunun yapay bir genomla olusturduklari bakteri, ve ardindan gelen yapay yasam tartismalari ve Venter'in genetikte kullanilan pekcok teknigin patentini alarak kontrol sahibi olmaya yada daha dogrusu 'monopoly" yaratmaya calistigi iddialari uzerine.

Yorumlarinizi bekliyorum

Sevgi ve isikla kalin.

Ask'i dansetmek...

2010-09-10T16:21:00.004+02:00

Bu kadar estetik, bu kadar güçlü, bu kadar yoğun.... Fırtınalı bir aşkın bir dansla daha önce bu kadar güzel anlatılabildiğini zannetmiyorum.

Dans kadar dansçıların makyajı ve mimikleri de mükemmel...

Akrobasi de yanında hediyesi...

İyi seyirler...

Tek Sayfalık

2010-09-07T15:25:00.007+02:00

Bir delik var içimde,

Sanki bir delgeçle delinmişim.

Beklerken başlamasını müziğin

Hayatımın arka planında,

Yanımda belki bir dost,

Elimde belki bir sigara,

Bir öyküde belki yan karakterleriz,

Sokak çalgıcılarını kıskanmışım.

Sanki bir mecburiyetmiş gibi eklenmek

Öyküsüne bir diğerinin,

Rüzgarla sürüklenip gelmiş

Bir kağıt parçası olan benin

Anlaşılamamış üstünde ne yazdığı.

İlk uygun yere iliştirilmişim.

Eklemeyin, belki sakıncalıyım.

Zaten çoktan delik deşiğim.

Hatta belki zehirliyim de.

Belki karıştı mürekkebim mürekkeplerine

Diğer öykülerin.

Boşverin, kim nereye uyarmış.

Kim neymiş, ne değilmiş.

Bazen savrulmalı rüzgarda.

Ve bazen bulunan her sayfa

Kopmamıştır ki bir kitaptan.

Bazen anlatılanın ana fikri

Tek bir satırındadır.

Bazen tüm öykü

Tek sayfalıktır.

Bir kitap bir video....

2010-09-04T23:56:00.007+02:00

Bir filmin ya da bir kitabın arkasından yorum yazmak istiyorsanız düşüncelerinizin biraz soğumasını beklemeniz genellikle daha iyidir.

Ama bu sefer çok beklemeye gerek yok sanırım... Hatta bahsedeceğm kitabı bitirip derin bir nefes alalı daha beş dakika bile olmamışken...

Ejderha Dövmeli Kız... Yeni bir kitap değil, aylardır önümde duruyordu, nedense içimden gelmedi kapağını açıp okumaya başlamak... İki gün önce gece vakti elime aldım ve bir anda içine çekildim.

Devamını kesinlikle okuyacağım. Ama ilki için şunu söyleyebilirim: Son zamanlarda bu kadar iyi bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum. İçiçe girmiş, birbiriyle alakalı ya da alakasız (yanlış saymadıysam) dört öykü, bugüne kadar belki de en fazla ısındığım kadın karakter... Idealler üzerine, politika ve ekonomi üzerine alttan alta gelen eleşitiriler ve çok sıkı, mükemmel dokunmuş bir polisiye kurgu... Bazı bölümlerde heyecandan kitabın kapağını kısa süreli kapatıp, kendi kendime konuştuğumu itiraf ediyorum! (Tamam, bu biraz benim kaçıklığımdan da olabilir.)

Çok şey söylemeyeceğim. Mutlaka okunmalı. Bestseller olmuş, boşuna değil.

Bir de geçen günlerde öğrendiğime göre bir filmi var (Bayağı geç öğrenmişim, farkındayım). Onu da merak ettim. Sanırım yarın da onu izleyeceğim (Birşeyi sevince peşini bırakamayanlardanım, ne yaparsınız.)

Bir dipnot yazmadan geçemeyeceğim. Kitabı okumayanlar burayı atlayabilirler. Son sayfaya kadar kendimi tuttum, ama son sayfada erkeklere çok sağlam küfrettim. Hala da ediyorum. Nedeni çok mantıklı durmasa da... Galiba kitabın içine düşüp karakterlere çok bağlanıyorum...

İkinci olarak da... Bir süredir buradan yaptığıma devam ediyorum, yeni bir klip ekliyorum. Youtube hala sorunlu Türkiye' de biliyorum ama eminim herkes artık bir yolunu bulmuştur...

(aslini kaldirmislar akustigiyle degistirmek durumunda kaldim :( )

Sevgi ve ışıkla...

Ironi...

2010-09-03T13:34:00.004+02:00

Ice dokunan hafif bir melodi, harika sozler ve... cok eglenceli bir video...

Sabah almam gereken gulumseme dozunu bana verdi.

(House sezon 5 bölüm 14 - final)

Pete Yorn -Lose you....

2010-09-01T17:38:00.002+02:00

House sever misiniz?
Bir dostum araciligiyla kesfettim Pete Yorn'un bu muhtesem sarkisini... Bir House bölümünün finalindeki sarkiydi...
KAybediyoruz... Eksiliyoruz... Yeniden yesermek, yeniden cogalmak icin belki... Belki de oyle bir sey hic yok... Kimbilir...

(House,M.D. 5.sezon 20.bölüm)

Sir

2010-08-31T10:06:00.006+02:00

Basini kaldirip duvardaki saate bakti: 04.33. Tam bes saattir yatakta donup duruyor, kogusundaki hiriltilari dinliyordu. Asagi yukari her gece sayiklama aliskanligi olanlar da vardi, pencereleri titretecek kadar yuksek perdeden horlayan da. Ama alismislardi birbirlerine, hic kimse birbirine aldirmadan uyuyordu.

Son bir haftadir uyumayan tek kisi oydu.

O her gece sesleri dinliyor, karanlik dvuarlara, pencereden yansiyan ay isiginin duvarlarda yarattigi beyaz perdenin ustunde sessiz bir filmin kahramanlari gibi hareket eden golgelere bakiyordu.

Uyuyamiyordu. Safak sokene dek.

Gun dogunca uyursa tembellik ediyormus gibi gelirdi. "O halde" diye dusundu, "cekinmeme de gerek yok". Herkes gecenin karanliginda gordukleri aydinlik, rengarenk ruyalardan sonra taze taze yataklarindan kalkarken o kendisini anneannesinin balkonuna serdigi biberler gibi hissediyordu. Gun isigi vurdukca kuruyordu.

"Doktorla konusayim bi" dedi. Ama vazgecti hemen. Konussa ne ediyecekti. "Saat 5 sularindan on kapiya cikarsaniz bir kiz cocugu goreceksiniz. Eskiden konakmis ya burasi, o kiz hizmetcinin kiziymis. gunduz bahcedekki o guzelim havuza girmelerine izin vermezlermis. O da geceleri girermis, ay isiginda. Bi gece ay gitmis, o de gorememeis havuza giderken bastigi yeri. Ayagi kaymis dusmus, kafasini havuzun basindaki aslan heykelinin pencesine vurmus. Sabah annesi bulmus onu, o annesiyle konusmaya calismis ama annesi duymamis. "Kizim uyan, canim kizim uyan, terketme beni" deyip durmus. Kiz neden boyle dedigini anlamamis annesinin... Onunla konusuyormus cunku, uyanikmis zaten. Ayaga kalkinca anlamis annesinin niye agladigini.... Kendi cesedini gorunce anlamis. Cok feci."

Evet, boyle diyecekti derse. Sonra ona ilaclar verip uyutacaklardi. Ayri bir odaya alacaklardi ustelik. O kogusu seviyordu. Kogusun sesini, insan kokusunu seviyordu. Varsin uyutmasindi kiz cocugu. Ona da alisirdi yakinda, ya da kiz belki uyumasi gerektigini anlar, susardi.

Daha once digerlerinde oldugu gibi....

*********

Guzel, alimli bir kadindi. Ona gozunun ucuyla bakanlar bile hemen etkilenirlerdi. Cok degil birkac ay oncesine kadar ne kadar coktu etrafinda isiga cekilen pervaneler gibi donup duranlar.

O yakiyordu hepsini, kavuruyordu. O aldatici beyaz isiklarin, ustlerine konan pervaneleri kavurdugu gibi...

Simdi ise yakinina gelip gozlerinin icine bakmak yeterli olurdu niey burada oldugunu anlamak icin. Gozler, zaten bir tek gozler,, iceridekilerin disariya uzattiklari koprulerdi. O kopruler korkutuyordu bazen diger insanlari. Belki de o koprulerden uzanan ellerin coklugu korkutuyordu onlari. Bilmiyordu. Ama iste, sonucta buradaydi.

Her sabah bir saatten fazla ipeksi gur saclarini tarardi. Agir agir. Simsiyah saclari bembeyaz yuzune dusunce eski Turk filmlerindeki gibi bir guzellik cikardi ortaya.

O guzellik sessizdi. Sir pek konusmazdi. Cunku sesi yoktu aslinda, sesi bir hiriltidan ibaretti. Pekcok doktorlarindan biri "Sadece isteksizlik" demisti, "Konussa da konusmasa da bir onun icin. Ugrasmiyor konusmaya. Ses tellerinde bir sorun yok." Yine de birsey soylemesi gerekirse, hiriltilarina anlayan anliyordu. Konusmak yerine yaptigi tek sey kibar mimiklerdi. Gulumseme, bir bakis belki... Gunleri sessiz sessiz, kogusu ile bahcedeki gullerin yaninda, havuza bakan bankta geciyordu.

"Filozof bu" derdi eskiden arkadaslari ona. Gercekten oldugu icin degil, hic konusmayan bir felsefe ogrencisi oldugu icin. Yillari Sokrates'in, Eflatun'un ardinda, Kant uzerine kafa yorarak gecmisti. Universite yillari. Felsefe bolumunu birincilikle bitirecekti eger ...

Herkes herkes konusuyordu. Herkes. Kafasinin icinde donup duran sesler... "Sans" dedi biri. "Cok izin veriyorsun bunlarin konusmasina" diye sikayet etti digeri. "Sana ne bilmem kim ne demis, ne dusunmus. Otursaydin evinde edebinle, coluk cocuga karismistin, ailen olmustu simdiye. Universiteye gittin de ne oldu, basin goge mi erdi yani?" dedi baskasi. "Sallama onu... Tas devrinde kalmis o, bosver. Sen tadini cikardin mi hayatininin bugune kadar? O onemli." dedi capkin capkin goz kirpan bir digeri. Hepsini sadece dinleyen ise "Aciktim" dedi. Kalkti, konaga girdi, yemek saatiydi.

**********

Havuzun kenarinda diz cokmus, yansimasina bakiyordu. Eliyle yansimanin burnuna degdi, yuzu dagildi suyun ustunde.

Kalkip dolasmaya baasladi.

"Burasi rahat" dedi hafif bir hiriltiyla. "Kalabalik degil burasi... rahat."

Her zamanki bankina oturdu. "Rahat ama ne zaman gelecek bilmiyorum ki." dedi icinden. "Hayat boyle gecmez. Cok sikildim burada." Bir telefon etsem diye dusundu. Yine de epey bir oturdu, havuzu seyretti. Sonra kalkti, merdivenlere yurudu. Uzun beyaz parmaklari zarifce kavradi trabzani.

Ve durdu.

Merdivenlere hayatinda hic merdiven gormemis gibi bakiyordu. Basini kaldirip kocaman tahta kapiya korkuyla bakti. Dehset icinde hizla arkasini dondu, basi uguldamaya baslamisti, bahceye bakti, bahcede yavas yavas ona donen yuzlere... Telasla bir saga bir sola bakiyordu anlamayan gozlerle. Siki siki yapisti trabzanlara.

Bogazindan yukselen en yuksek hiriltiyla bir ciglik atti. "Nerdeyim ben? Nerdeyim ben? Halil nerede? Beni alacakti, nasil bulacak beni? Halil nerede? Gelsin beni alsin. Halil..."

********

Gozunu acti. Doktor yanindaki hemsireler bembeyaz yuzlerle ona bakiyordu. Ellerinde ayaklarinda bir agirlik hissetti. Tutuyor olmaliydilar. Burnuna taptaze cicek koulari geliyordu. Bahcedeydi.

Sonra hatirladi...

Merdivenleri taniyamamisti once. Bu eski konagin bahcesi birden ona yabanci gelmisti. Birden birbirinden kopuk anilar ususmustu yine. Nerede oldugunu hatirlayamamis olmaliydi. Neden burada oldugunu...

Merdivene cokmustu demek... Bugulanan gozlerinden artik birsey goremiyordu. Aklindan hep sorular geciyordu birbiri ardina. Sonra Halil ellerinden tutuyordu. "Cok okudun bugun, artik yeter". Icini isitiyordu gulumseyisi. Sonra birden hersey karariyordu, kulaklari sagir eden bir ugultu, hersey ters yuz oluyordu sanki bir anda. Halil gidiyordu, sevdigi herkes hersey gidiyordu. Ona silik siluetler halinde donmek uzere gidiyorlardi. Bir tek Halil donmuyordu. Sonsuza dek donmemek uzere gidiyordu Halil.

Titredigini hatirliyordu bunlari dusunurken. Akordiyon gibi katlanmis 7 katli binanin enkazindan onu ilk cikardiklari zamanki gibi titredigini. Sonrasi cok hizli geciyordu gozlerinin onunden, siren sesleri, cigliklar, hastane gunleri.... Halil gitti diyorlardi ona, Halil yok. Kimsen yok artik... sonra Istanbul... bu konak.

Onun ebedi hapishanesi...

Agladigini hatirliyordu merdivenlere cokerken.... Merdivenlerden kosarak inen doktorun ayak seslerini duydugunu hatirliyordu. Tam o sirada dizlerinin dibinde yeniden beliriyordu kucuk kiz.... ve digerleri... bazilarin yuzleri ustleri toz icinde, kan icinde... "Git basimdan" diye bagirmisti, "Hepiniz... hepiniz gidin!!". Sonrasi karanlik. Bayilmis olmaliydi....

Basini kaldirdi. Doktoru endiseyle gozlerinin icine bakiyordu. Geldiginden beri hic konusmayan, bir hayalet gibi dolanmaktan baska birsey yapmamis olan Sir ilk defa boyle bir kriz geciriyordu. Doktor elini uzatti, genc kadinin saclarini oksadi yavasca. "Iyi misin simdi? Seni yukari cikaralim mi?"... Genc kadin bos gozlerle doktora bakti, hafif bir hirilti dokuldu dudaklarindan : "Evet, gecti."

Açıkça...

2010-08-25T00:53:00.004+02:00

Bilemiyorum.

Ben bugün görsem seni

Ne yaparım ?

Sen ne yaparsın peki?

Üzer seni aklım

Bunca geçmişten sonra.

Kalbimse beni.

Sensiz senle attıysa,

Seni görünce

Durmasından korkarım.

Oysa bilsen ne çok...

Ne bir duygu, ne kelime

Hiçbir şey yok.

Anlatılamayanda kilitli kaldım

Senelerdir.

Geçmiyor.

Ve belki sen, hiç bilmeden...

Duymadığım bir namesinde,

Duymadığım güzel bir şarkının,

Belki sen, hiç istemeden...

Benim seni istediğimi

Sensiz eksildiğimi bilmeden...

Bir tek sözün

Sınırları birleştirecekken sen

Farkında mısın?

Sesini duymak için eksiliyorum.

Her işaretini, her bir kelimeni

Kendime yoruyorum.

Bu şüphe, bu "Keşke.."

Beni öldürüyor her geçen gün.

"Gerçekten mi, yoksa başka biri

Başka bir düşünce mi?"

Düşünmek,

Ah, sadece düşünmek bile

Beni öldürüyor.

Bilemiyorum.

Kalmadı kafamın içinde

Danışabileceğim tek bir hücre.

Açıkça,

Yalvarırım açıkça söyle :

Unuttun mu beni?

Yoksa hala aynı rüyada mısın

Benimle?

Söylenmemek Lazım (Kalp Taşı)

2010-08-20T23:12:00.003+02:00

Bugün Aşk'ı tartıştık.

"Yok olur mu ki Aşk'lar?" dedik...

Sonra düşündük, "Mesela..." dedik, "Böyle olsaydı..." dedik, "Hayatta neler değişirdi?" dedik, "Değişir miydi ?" dedik.

Sonra baktık yine delice bir ayinde, kendin geçmişcesine Aşk'a tapınmaya başlıyor içimizdeki deliler... "Çok ileri gittik." dedik, sustuk.

Oysa konuştuklarımız "acaba" bile olamayacak şeylerdi. Birer "keşke" hiç değildiler. Sadece "Şimdi şu anda burada olsa..." dedik, şansa bakın ki bu beş kelime içimizdeki delileri uyandıran parolaymış.

Oysa biz sanıyorduk ki, Aşk artık bize uzak, Aşk başka diyarlarda gönlünü gezdiriyor. Hatta belki de Aşk bize küstü sanıyorduk.

Ne kadar yanılmışız gördük. Aşk nasıl kendini tohuma çekmiş, beş kelimelik bir sorunun dillenmesini beklemiş birden o dikenli gül fidanına dönüşmek için, gördük.

Farkettik ki, o gitti sandığımız Aşk, sadece hacmini küçültmüş. Hacmi küçülmüş ama yoğunluğu da artmış. Yani artık kalpte daha az yer kaplıyor sanarken biz, o küçüldükçe ağırlaşmış ağırlaşmış. Sonunda gelip kalbimizin miniminnacık bir yerine saplanıp da bir daha yerinden oynatılamayacak bir taş haline gelene kadar ağırlaşmış.

Biz sanmışız ki, artık boşalan kalbimizde yeni Aşk'lara yer var. Oysa o kadar ağırmış ki kalbimiz boş yer de olsa yoğunluğu düşmek zorunda kalmış yeni Aşk'ların... Tüm kalbimizi verdik sanırken bile içleri boşalmış.

Hep o içimizdeki Kalp Taşı'ndan... Hep o bizi terketmeyen Aşk'ın tohumundan.... Diğerleri surette kalmış.

Bugün de bunu farkettik.

"Ama" dedik, "hiç yakınmayalım. Ağır da olsa, canımızı acıtmak için pusuda yeşermeyi de beklese, en azından bizim bir tohumumuz var." Öyle ya, buna da şükür...

Suretine gelince,o da hiç olmamasından iyidir.

Söylenmemek lazım.

Soruluk....

2010-08-09T15:45:00.002+02:00

Güzel bir yas 27... Güzel. Ne 25in, genclikten yetiskinlige gecis yillarinin etkisi var artik, ne de 30li yillara yapismis agir sorumluluk duygusunun.

Her ikisi de neden yapismistir bu yaslara? Yine kültürle gelenek görenekle aciklayabiliriz, aciklariz da... Bir kadinin 30una geldiginde evli barkli olmamasinin evde kalmak olarak degerlendirildigi bir toplumda elbette 30 ister istemez hafif ürkütücü bir yastir.

Ama o da degil...

30 sanki bir planlama bir progrmlama yasidir. Eger 30un gelisini goruyorsan, hayatinin bu donemi acildiginda ne yapacagini bilmelisin demektir.

27de durunca hem 25i hem de 30u gayet net gorebilirsin. O netlik de sana yapman gereken planlamalarda yardimci olur.

Ve bir 27nin icindekiler bir 25ten yada bir 30dan daha fazladir sanki... 27 kaosun icinden yukselen dogrugan enerji gibidir. 25teki umarsiz devinim gelir, 30daki sorumluluk bilincine donusmek icin bu yangin yerinden gecer.

27nin enerjisi iyi degerlendirilmelidir. Sonrasinda kaybolabilir cunku insan. Hepsi icin olmasa da bazi sorulari sormak icin, bazi adimlari atmak icin 30 cok gectir, 30 geldiginde ne yone gidecegini bilmek icin bazi cevaplarin olmalidir elinde.

Mesela, sen, her gun o gununu inceden inceye tekrar dusunen ve ne kadar istese de bundan kacamayan sen...

Sen biliyor musun gercekten kim oldugunu ve kapasitenin ne oldugunu?

Yeteneklerin ne biliyor musun? Hangi yeteneklerin önemli? Onlarla neler yapmak istiyorsun?

Kimsin sen gercekten kim? Sordun kendine yüzlerce soru her sabah belki de ama hala bir cevabin yok bütününde... Ne kadar diyebiliyorsun ben buyum diye? Ne kadarini kendinin baskalari sekillendiriyor?

Hangi yönlerin olgunlasmis, nelerin cig kalmis? Nelerin hep cig kalmasini istiyorsun ve neden?

Habire soru sorup duracakmisin hayatin boyunca? Gercekten istedigin bu mu? Yoksa sende de bir yerlere, bir inanca, bir ideolojiye kendini capalama ihtiyaci cikacak mi ilerleyen yillarda?

Dürüst müsün kendine? Dürüst müsün cevrene?

Kac masken var senin? Bir temizlige girissen, söyle bir silkelesen kendini kac kisi dökülür icinden ve kaci gereksizdir, kacina ihtiyacin var hala ve de olacak? Neden? Neden bir tane yetmiyor veya gercekten yetmiyor mu?

Ne yapacaksin hayatinin olgunluk doneminde? Ne senin icin ilk onemli neler daha az onemli? Nasil baslamali nasil bitirmelisin aklindakileri? yapabilir misin gercekten ve nasil?

Kimi seviyorsun en cok? Bir cocuga sorulan soru gibi... Hangisini daha cok seviyorsun? Otur dusun, senlerini,aileni, dostlarini, asklarini , asiklarini....

Ailene nasil daha yakin olacaksin? Bu ozlemini nasil gecireceksin? Ne yapacaksin iki yakasi bir turlu biraraya gelmeyen bu gomlegi uzerinde tutmaya calisirken?

Adil misin gercekten? Kendine, ailene, dostlarina, ihtiyaci olanlara, tanidiklara, tanimadiklara?

Nerden gelir senin adaletin, yargilarin? Nedir senin hayata bakisin? Senin ahlakinin cizgileri var midir? Neler olusturur senin ulkenin sinirlarini? Kimlere giris serbesttir? Kimler disarida bekler durur? Kimler yasaklidir?

Sen kimlere yasaklisin? Neden?

Sen kimleri seversin? Kimler seni sever?

Kimlerin üzerinde izin, emegin var? Kimlerin senin uzerinde izleri, emegi var?

Hangisi huzur vermis kalbine ogrendiklerinin, hangisi buyutmus nefretini, kinini? Tabii bir de, nasil ogrenirsin sen? Nasil ogretirsin ogretmek istersen?

Ogretin var mi senin? Kimdir ilk ogretmenlerin?

Ask nedir senin icin? Sevdan nedir? Bir insana duyulan midir Ask yoksa daha genis midir?

Kime asik olabilirsin sen? Kimi istersin bir omur yaninda yada istermisin birini gercekten?

Kimi cekmek istersen yanina bir sevgili olarak? Kimleri gorur gozun, kimleri farkedersin ve neden? Ne kadar vaktin, enerjin var bir sevgiliye ayiracak gunu ve yeri geldiginde? Ona neler verebilirsin, ondan neler beklersin?

Yalniz misin sen? Seviyor musun yalnizligi eger oyleysen?

Guclu musun? Inatci misin? Anlat nasilsin? Bir mucadelenin bir savasin icine dalabilir misin gozlerin kapali?

Sen neden bilimi sectin meslek olarak? Hangi meslegi en iyi yaparsin? Peki ne yapacaksin geri kalaninda hayatinin?

Bir tepsi var onumuzde sanki, gumus bir tepsi, once kenarlardan golgelerde kalmislarindan baslamali parlatmaya....O tepsi paril paril olmali, gun isigina cikana dek....

30una kadar sure veriyorum kendime... aklima gelen her soruyu yazip da her soruyu cevaplamak icin 30uma kadar sure veriyorum...

Yorulma luksum yok artik benim...

Vazgecmekten de yillar once vazgectim.

Anka Kusu'nun dogumgunu

2010-07-19T10:51:00.005+02:00

Yıllar geçti;
Vitrin değişti.

Çocukluk geçti.
Gençlik geçiyor.
Ak saçlarımı
Ayrı bir sever oldum.

Yıllar geçti;
Hissim değişti.

Eskiden inanamıyordum;
Şimdi
Anlamlı gelmiyor
Eskisi kadar;
Ve ikisi arasında
Kocaman bir anlam farkı var.

Yıllar geçti;
Tadım değişti.

Ne çocuk
Ne de büyük...
En huzurlu
Arada sıkışma faslı.
En tatlı yıllarmış
Otuzuna göz kırpanlar.

Yıllar geçti;
Derdim değişti.

Saklambaçlar,
Kovalamacalar...
Hepsinin zamanı vardı.
Şimdim ise
Gönlümün huzru,
Fikrimin saltanatı.

Yıllar geçti;
Ben değiştim.

Ve bu güya
Beklendik bir şeydi.
Ama kimse bana
Neyin beklendiğini
Söylememişti.

Yıllar geçti.
Bir kez daha belgelenecek şimdi
Ne kadar geçtiği.

Ve tüm bu curcunanın,
Tüm bu kutlamaların,
Gösterilerin, gösterişlerin
En vurucu yeri
Ne Aşk'a Selam korteji,
Ne de Anka Kuşu'nun
Canlanışı yeniden...

Yıllar geçti.
Sadece
Geçti.

Sonsuzca

2010-07-18T14:59:00.004+02:00

Yalın ve basittir

Hayat sanıldığından.

Akıldır yıllanan,

Söz kaçarken.

Ve kalp

Sonsuz yalnızlığına alışırken.

Oysa sevgidir

Sonsuzca

Tek hüküm süren.

Kapa Gozlerini

2010-07-06T14:06:00.000+02:00

İnsan bir cevabı olmadığı zamanlarda kendini bilerek aptallaştırabiliyor.

Bir nevi savunma mekanizması: "Evet, önümde bir cevap olması gereken yerde birşey göremiyorum, ama orada olmalı. Görmeye çalışmam ve çalışmam gerek ama bunun yerine gozlerimi ellerimle kapatmayı seçebilirim. Dolayısıyla, orada olup olmaması, görüp görememem farketmez."

İlk başta çok saçma gelebilir, insanın kendini körleştirmesine karşı bağırıp çağırmaya başlayabilir, işi en uç ideolojilere dökebilirsiniz. Ama sakin olun gerek yok. Evet, bu göz bandı, bu aptallaşma, çok mantıklı. Evet, yeri geldiğinde çok gerekli. Evet, bazen keşke daha azını farketsem, daha azını sorsam diyorsunuz.

Ama bilinçli aptallaşmanın yan etkileri var. Mesela nerede frene basacağınızı tutturamayabiliyorsunuz.Sizin sadece bilmeye tepki koyduğunuzu sandığınız yer geçilmiş.Bilmeme eylemine o kadar çok gömülmüşsünüz ki, siz yumuşacık bilmemenin içinde kendinizi güya aptallaştırırken, dışarıda herşey son hızı ile akıp gitmiş.

Bilmenizi gerektirecek birşey kalmamış ama renkler de solmuş.

Çok gitmişsiniz.

Burada durup bir kendilik hesabı yapmak gerekiyor sanki. Bunu hala önemsiyor muyum? Garip, acaip, tuhaf sıfatlarına alışkanlığım bağımlılık oldu mu? Etrafıma kıyasla sıradan ve özelliksiz olduğum zaman ürperecek miyim, pişman olacak mıyım?

Ve sorulardan kaçış daha büyük soruları kucağınıza bırakıveriyor böylece.

Yanıtları yok.

Cevap sunağı gene boş.

Ve aptallaştırma arayışı geriye doğru son sürat kaçışla son buluyor. Yalnızlığınıza koştuğunuzu bilseniz de...

Akilsal Uzakliklar

2010-06-29T09:34:00.003+02:00

Memleketimden 2168 km, Istanbul'umdan 1850 km uzakta yasiyorum. Ama fiziksel uzakliklarin akilsal uzakliklar yaninda hicbiri onemi olmadigini biliyorum, zaten biliyordum ve simdi daha acik secik goruyorum.

Benim yazma nedenim olan akilsal uzaklik, ayni zamanda dusunsel uzaklik olan ve ozellikle dusunceye, akla en ihtiyac duyulan alanlarda ona uzak olma olarak dusunebilecegimiz uzaklik kavrami.

Bugun tarafsiz olmaya yakin herhangi bir gazetenin herhangi bir sayfasini acip goz attiginizda uzerinize yapisiveren uzaklik hissi... Ya sizden kaynaklaniyor bu his, ya da okuduklarinizdan, okudugunuz olaylari gerceklestirenlerin uzakligindan.

Ulkenin "ileri" gelenleri, yoneticileri, "aydin" sinifi ve (en fazla icimi acitan) bir kisim bilim adami yasanilan topraklarin, o topraklari ev haline getiren tum insanlarin icinde bulundugu dinamige, sorunlara ve o sorunlarin cozumlerine akilsal olarak cok uzaklar. Bu insanlarin yaklasan buyuk catismalari bu bakis acilari ve yaklasimlarla, kaosun, dinamik yapinin icine girmeden, disaridan ahkam keserek yaptiklari islerle engellemeleri ne yazik ki mumkun degil.

Akilsal olarak uzak olmayanlarin bir kismi, buyuk bir kismi da ne yazik ki akilsal olarak uzak olmak istiyor, yani kacmak, gozunu yummak istiyor. Bu da ne yazik ki aklen uzak kalmayanlarin buyuk bir kismini olusturuyor. Belki zaman zaman hepimizin icine dogan istek bu, ama bazimiz kacmiyor yada kacamiyor.

Kacmak, gormezden gelmek istemeyenlerin bir kismi ise varolana dokunmaktan cekiniyor, karsi koymaktan cekiniyor. Her ne kadar sozunu sakinmayacagini belli etse de, ayni sekilde elini kolunu sakinacagini da belli ediyor.Ya da en azindan elini bir tasin altina koymaktan cekinmemesi icin kapali kapilar, perdeler gerekiyor. Belkiler, acabalar zihninde cok buyuk yer kapliyor boylelerinin.

Ve iste, bu son kismin da geri kalani, aklen uzak olmayan, olmak da istemeyen ve karsi koymak isteyen, bunun gerekliligini hissedenler. Bu kisimdakilerin sayisinin ne kadar az olacagini ongormek zor degil. Ote yandan, bu az sayidaki insanin, her yandan yagan "donusme", "akilsizlasma", "duyarsizlasma", "gormezden/duymazdan gelme" ve "sessiz/eylemsiz kalma" uyaranlarina karsi inatla ayakta kaldigini da dusunmeliyiz. Bunun ister istemez guclu ve isyankar karakterleri eledigini, pek cogunun girmekten cekinecegi kadar dar ve karanlik yollara girmekten ve bu yollari gerekirse donusturmekten cekinmeyecek kadar idealist ve cesur insanlarin bu grupta kaldigini dusunursek,sayinin azligina uzuldugumuz kadar grubun azim, guc ve cesaret yogunluguna sevinebiliriz.

Attigimiz her adim yeterince iyimser yeterince gercekci olmali. Karanligi da anlayabilmeli ve ondan korkmamaliyiz.

Sevgili Dunya'mizin yaklastigi doneme ve bu donemde birbirinden cok uzak yerlerde benzer sekilde gelisen olaylara, durumlara dikkat edelim. Nedenlerini dusunelim, kurcalayalim, anlamaya calisalim.

Bir insanin yaklasilan surecte ayakta kalabilmesinin en onemli basamaklarindan biri aklina ve fikrine sahip cikmasi. Susmanin zamani coktan gecti.

Ancak...

Butun bu yazdiklarim su anlama gelmiyor : Hic kimse ama hic kimse, bulunulan kosullarda, ozellikle de Turkiye'de, varolan durumun hassasiyetini goz ardi etmemeli. Aklen uzak olmamayi secen herkes, dikkatli olmali. Icinde bulundugumuz durumda, cikar catismalari arasinda kalmayin. Kimin arkasinda, kimin dusuncesinde seyrettiginize dikkat edin, oyle ki bazen sizin soylemek istediginizi anlattigini sandiginiz bir slogan bile altinda cok degisik anlamlar tasiyabiliyor, bambaska amaclara hizmet edip bambaska gruplarin ekmegine yag surebiliyor. Ne olursa olsun, ne kadar farkinda olursaniz olun, hicbir zaman herseyi biliyormus gibi davranmayin. Hicbir yerde bos yada dolu yere ahkam kesmeyin. Herhangi bir yerde herhangi minik bir yanlis kelime herseyi degistiren katalizor olabilir.

En onemlisi, testisinde kirli su dolu olana, temiz su vermeye calismayin. Once kirli suyu bosaltmaya calisin her zaman. Testi doluysa hicbir sey almayacaktir, testinin bir kismi bossa sadece aldigi su bulanacaktir.

Devam edecegiz.

Sevgi ve isikla kalin.

Bilmemenin dayanılmaz hafifliği

2010-04-30T16:02:00.001+02:00

Gözlerim ağrıyor, beynim yanıyor.
Ve ben susuyorum.
Çünkü anlatamıyorum.

Hala ne olduğunu anlayamadığım, çözemediğim bir şey bu. Ne zaman başladı, ne zamandır benimle bilmiyorum. Sanki bir anda gelip yerleşen davetsiz bir misafir gibi. Gitmiyor.

Ben iyi miyim? İyiyim herhalde. İyinin yanına bir kötü tanımlamak gerekir ya, gazetelerden bir kötü örneği seçiyorum her gün. Her gün gazeteler kötüleşiyor. Ben de daha ve daha iyi oluyorum. Bir nevi şükür gibi sanırım.

Ama o her neyse gitmiyor. Kafamın bir köşesinde. Sanki üzerimden hiç ayrılmayan bir çift göz gibi.

Huzursuz değilim. Aksine bana ilginç bir huzur getirdi. Hissizlik, umursamazlık ile farkındalık,sakinlik arasında ince bir çizgi vardır ya, ikisinin de en üst noktaları birbirine kaynakla birleştirilmiş gibidir. Tam o birleşim noktası hani, bir gariptir, bir sıcaklığı vardır o kaynamadan dolayı. Tam soğumadığı için adımınla şekillenir, sınırın neresinde olduğunu anlayamazsın. Çok da güzeldir, çünkü adımın yumuşaktır, yormaz, kayarsın düşüncelerinde bir oraya bir buraya... ama çok sessiz. Hiç efor sarfetmene gerek kalmadan, sanki kendi hayatını dev ekranda izliyorsun gibidir. Öyle bir garip huzur var içimde.

Ne okusam ne görsem kendime yoruyorum. Ama yormadan, yorulmadan.

Hep demişimdir, tüm hisler, tüm düşünceler, zaman, evren, herşey... Çizgisel değildir. Dairesel de değildir. Döngüleri arasında çok ama çok küçük mesafeler olan, neredeyse bir çember gibi görünen spirallere benzer. Geçtiğin noktalar hiçbir zaman birbirinin aynı değildir evet,ne hisler ne de zaman. Ama bir uç da yoktur.Hüzünle mutluluk, korkuyla güven, coşkuyla sakinlik... zıtlık yoktur, baş son yoktur. Ama geçtiğin noktalar da aynı değildir. Bir hissin bir diğerine ne kadar benzese de özgündür. Yani herşey ama herşey içiçe geçmiş spiraller gibidir. İşte şimdi o spirallerin sanki hepsinin kesiştiği bir yerdeyim. O kadar ilginç şu halim.

Herşey var ama hiçbir şey yok. Ve bunu o kadar iyi anlıyorum ki şimdi.

Deliler gibi paylaşmak istiyorum, her anımı... Sanki herşeyi herşeyi kaydetmeliyim, paylaşmalıyım gibi... Aslında biliyorum, olmayacak bu, kayıp gidiyor ve gidecek. Ama yeni ve daha önce hiç karşılaşılmamış bir şeye bir çocuğun duyduğu merak vardır ya. Hani herkese göstermek iste, herkesle paylaşmak ister, ama yine de kimseye dokundurtmaz, öylesine sahiplenir. Tam bu haldeyim işte. Ne olduğunu bilmediğim bu hali öylesine sahiplendim ve paylaşmak için deliriyorum ama... ama olmuyor. Ne sahiplendiğim bende kalıyor, ne de paylaşabiliyorum.

Bu noktada devinim başlıyor durduğum nokta etrafında. Duygu selleri, bir oraya bir buraya... Düşüncelerin izi yok. En dengeli nokta şu an üzerinde durduğum belki ama etrafında kaosun da en yoğun hissedildiği yer bu yüzden. Herşey, en ufak bir devinim bile geri ona döndürüyor. Sonucu belli her hareketimin. Ama durduğum yerde de duramıyorum, belki de bu güven beni durmadan düşündüren...

Yani bilmiyorum. Bilmemenin bu kadar konforlusunu da görmedim daha önce. Bilmemeyi bu kadar sevmedim hiç.

Bilmemeyi ve bilmeyi de çok dert etmemeyi kendime yordum. Kendime özedim. İsmime uydum.

Ve bilmemek üzerine bu kadar yazmak da ne kadar rahatlatıyor, bilemezsiniz!