yum install bogofilter

Konfiguracja znajduje się w pliku “/etc/bogofilter.cf”. Najważniejsze elementy do skonfigurowania poniżej:

bogofilter_dir=/var/spool/bogofilter

Miejsca gdzie znajdować się będzie centralna baza danych (dla wszystkich użytkowników) naszego filtra. Alternatywa poniżej:

bogofilter_dir=~/.bogofilter

W katalogu każdego użytkownika utworzony zostanie katalog “.bogofilter”, w którym znajdować się będzie spersonalizowana baza danych w pliku “wordlist.db”.

user_config_file=ścieżka_do_pliku

Istnieje możliwość spersonalizowania ustawień filtra dla każdego użytkownika. Domyślnie opcja ta jest zakomentowana, co powoduje korzystanie przez wszystkich z ustawień w pliku “/etc/bogofilter.cf”.

spam_header_name=dowolna_nazwa”

Możemy określić nazwę nagłówka, który będzie zawierał informacje o prawdopodobieństwie spamu dostarczone przez Bogofilter.

spam_subject_tag=***SPAM***

Do tematu wiadomości zaklasyfikowanej jako spam zostanie dodany znacznik (w tym przypadku ***SPAM***). Jeśli omawiana opcja jest zakomentowana, temat wiadomości nie ulega zmianie.

spamicity_tags = Spam, Ham, Unsure

Możliwe oznaczenia klasyfikacyjne wiadomości, umieszczone w nagłówku. Alternatywa poniżej:

spamicity_tags = Yes, No, Unsure

Określenie, od jakiego progu prawdopodobieństwa, wiadomość jest klasyfikowana jako “ham”, czyli pożądana.

ham_cutoff = 0.45

Jeśli wpisana wartość, będzie wynosić “0″, oznacza, że wiadomości będą klasyfikowane tylko jako “spam” lub “ham).

spam_cutoff= 0.99

Określenie, od jakiego progu prawdopodobieństwa, wiadomość jest klasyfikowana jako “spam”.
Teraz czas na implementację omawianego narzędzia na naszym serwerze pocztowym. Najprostszym sposobem jest wykorzystanie do tego procmaila. Możemy dopisać poniższe linie do globalnego pliku konfiguracyjnego “/etc/procmailrc” lub do konkretnym użytkownikom w ich w pliku “~/.procmailrc”:

:0fw

| /usr/bin/bogofilter -uep

Aby przetestować działanie narzędzia wystarczy wysłać wiadomość na skrzynkę działającą na serwerze i sprawdzenie, czy w nagłówku wiadomości widnieje tak lub podobny wpis:

X-Bogosity: Spam, tests=bogofilter, spamicity=1.000000, version=1.2.2

Filtr można “karmić” zarówno wiadomościami pożądanymi, jak i nie. Dla wiadomości (skrzynek) w formacie mbox należy:

bogofilter -s < nazwa

w przypadku spamu

bogofilter -n < nazwa

w przypadku hamu (wiadomości pożądanych)

bogofilter -B -s /home/przemek/Maildir/.Trash

w przypadku spamu dla formatu Maildir

bogofilter -B -n /home/przemek/Maildir/.Trash

w przypadku hamu (wiadomości pożądanych) dla formatu Maildir

bogofilter -M -s -I /home/przemek/mail/Trash

w przypadku spamu w folderach (format mbox)

bogofilter -M -n -I /home/przemek/mail/Trash

w przypadku hamu (wiadomości pożądanych) w folderach (format mbox)
Należy pamiętać o w miarę wyrównanym poziomie uczenie, czyli, żeby nie “korzystać” tylko z wiadomości pożądanych lub o charakterze spamu. W razie problemów zapraszam do komentowania i na nasze forum.

umount /dysk

odmontowujemy partycję którą chcemy zmniejszyć

e2fsck -f /dev/mapper/VG0-dysk

wymuszamy sprawdzenie systemu plików

resize2fs -f /dev/mapper/VG0-dysk 120M

zmniejszamy system plików o trochę więcej niż docelowo zamierzamy (do 120 MB)

lvreduce -L 150M /dev/mapper/VG0-dysk

zmniejszamy wolumin logiczny

resize2fs /dev/mapper/VG0-dysk

zwiększamy system plików do rozmiaru jaki chcieliśmy uzyskać na początku (200 MB)

mount /dev/mapper/VG0-dysk /dysk

montujemy z powrotem naszego LVM-a
Teraz czas na zwiększanie wielkości wolumina logicznego. Załóżmy, że niepotrzebnie wykonaliśmy poprzednie komendy i chcemy wrócić do pierwotnej wielkości. Nic prostszego, nawet nie musimy odmontowywać systemu plików.

lvextend -L 200M /dev/mapper/VG0-dysk

resize2fs /dev/mapper/VG0-dysk

Od teraz zwiększanie i zmniejszanie woluminów logicznych nie powinno sprawiać większych trudności. Może się jednak zdarzyć, że coś pójdzie nie tak i nawet utracimy dane. Najlepiej przed jakimikolwiek działaniami na systemie plików, zrobić kopię zapasową. W razie problemów piszcie.

yum install iscsi-initiator-utils

Następnie wydajemy komendę:

iscsiadm –mode discoverydb –type sendtargets –portal adres_ip_serwera_isci –discover

W jego wyniku powinniśmy otrzymać coś takiego:
adres_ip_serwera_isci:port,1 iqn.2004-04.com.qnap:ts-412:iscsi.aa.cbf114
Idźmy dalej. Wydajemy komendę:

iscsiadm –mode node –targetname iqn.2004-04.com.qnap:ts-412:iscsi.aa.cbf114 –portal adres_ip_serwera_isci:port –login

Jeśli wszystko przebiegło prawidłowo, powinniśmy otrzymać następujący komunikat:
Logging in to [iface: default, target: iqn.2004-04.com.qnap:ts-412:iscsi.aa.cbf114, portal: adres_ip_serwera_isci,port]
Login to [iface: default, target: iqn.2004-04.com.qnap:ts-412:iscsi.aa.cbf114, portal: adres_ip_serwera_isci,port] successful.
Teraz czas dowiedzieć się jak został nazwany nasz nowy dysk. Aby tego dokonać, najprościej wydać polecenie “dmesg”, w wyniku którego powinniśmy otrzymać coś takiego:
scsi0 : iSCSI Initiator over TCP/IP
Vendor: QNAP Model: iSCSI Storage Rev: 3.1
Type: Direct-Access ANSI SCSI revision: 05
scsi 0:0:0:0: Attached scsi generic sg0 type 0
SCSI device sda: 878706688 512-byte hdwr sectors (449898 MB)
sda: Write Protect is off
sda: Mode Sense: 2f 00 00 00
SCSI device sda: drive cache: write through
SCSI device sda: 878706688 512-byte hdwr sectors (449898 MB)
sda: Write Protect is off
sda: Mode Sense: 2f 00 00 00
SCSI device sda: drive cache: write through
sda: unknown partition table
sd 0:0:0:0: Attached scsi disk sda
Widzimy, że dysk podmontowany po iscsi nosi nazwę “sda”. Teraz utwórzmy na nim tablicę partycji.

fdisk -cu /dev/sda

Powinniśmy zobaczyć coś podobnego do tego:
Device contains neither a valid DOS partition table, nor Sun, SGI or OSF disklabel
Building a new DOS disklabel. Changes will remain in memory only,
until you decide to write them. After that, of course, the previous
content won't be recoverable.

The number of cylinders for this disk is set to 54696.
There is nothing wrong with that, but this is larger than 1024,
and could in certain setups cause problems with:
1) software that runs at boot time (e.g., old versions of LILO)
2) booting and partitioning software from other OSs
(e.g., DOS FDISK, OS/2 FDISK)
Warning: invalid flag 0×0000 of partition table 4 will be corrected by w(rite)

Command (m for help):
Wpisujemy “p” i widzimy listę partycji na tym dysku iscsi, a właściwie jej brak:
Disk /dev/sda: 449.8 GB, 449897824256 bytes
255 heads, 63 sectors/track, 54696 cylinders
Units = cylinders of 16065 * 512 = 8225280 bytes

Device Boot Start End Blocks Id System

Wpisujemy “n”, co oznacza dodawanie nowej partycji. Otrzymamy możliwość wyboru, pomiędzy partycją główną, a rozszerzoną:
Command action
e extended
p primary partition (1-4)
Wybieramy główną – “p”. Następnie wybieramy numer partycji:
Partition number (1-4):
W naszym przypadku będzie to pierwsza partycja – “1″. Następnie ustawiamy pierwszy cylinder.
First cylinder (1-54696, default 1):
Nic nie zmieniamy i naciskamy /enter/. Otrzymujemy potwierdzenie naszego wyboru:
Using default value 1
Teraz czas na ustawienie ostatniego cylindra, a właściwie wielkości partycji.
Last cylinder or +size or +sizeM or +sizeK (1-54696, default 54696):
Nic nie wpisujemy, bo chcemy zająć całą dostępną przestrzeń. Otrzymujemy potwierdzenie:
Using default value 54696
Wpisujemy “p” i widzimy listę partycji na tym dysku iscsi:
Disk /dev/sda: 449.8 GB, 449897824256 bytes
255 heads, 63 sectors/track, 54696 cylinders
Units = cylinders of 16065 * 512 = 8225280 bytes

Device Boot Start End Blocks Id System
/dev/sda1 1 54696 439345588+ 83 Linux

Następnie naciskamy “w”, aby zapisać tablicę partycji na dysku. Kiedy mamy już partycję, czas utworzyć na niej jakiś system plików, np; xfs.

mkfs.xfs /dev/sda1

Otrzymamy:
meta-data=/dev/sda1 isize=256 agcount=16, agsize=6864774 blks
= sectsz=512 attr=0
data = bsize=4096 blocks=109836384, imaxpct=25
= sunit=0 swidth=0 blks, unwritten=1
naming =version 2 bsize=4096
log =internal log bsize=4096 blocks=32768, version=1
= sectsz=512 sunit=0 blks, lazy-count=0
realtime =none extsz=4096 blocks=0, rtextents=0
Czas podmontować nową partycję, np. jako “/mnt/iscsi”. Oczywiście wspomniany katalog musi istnieć. Następnie:

mount /dev/sda1 /mnt/iscsi

Aby sprawdzić, czy partycja się podmontowała, najprościej wydać polecenie “df -h”, w wyniku którego powinniśmy zobaczyć, między innymi taki wpis:
/dev/sda1 419G 544K 419G 1% /mnt/iscsi
Taki zasób nie zostanie automatycznie podmontowany po restarcie. Dodajmy w tym celu następujący wpis do pliku “/etc/fstab”
/dev/sda1 /mnt/iscsi xfs defaults,_netdev 1 1
“_netdev” oznacza, ze zasób będzie podmontowany po uruchomieniu sieci. Na koniec ustawiamy, aby “iscsi” automatycznie startował przy starcie systemu:

/sbin/chkconfig icsci on

Powinno wszystko działać. W razie czego, proszę pisać.

Mimo iż zaczynałem pisać ten artykuł i zbierać do niego informację, jeszcze zanim pierwszy polskojęzyczny serwis napisał o sukcesach w dochodowości Red Hata, w czasie prac nad nim zdążyłem przeczytać publikacje w tych portalach. Pokazują one, że Red Hat mimo sukcesów nie jest tak rozpoznawalną marką jak się wydaje. Wciąż przez redaktorów popełniany jest błąd gdzie jako flagowy produkt firmy podaje się Red Hat Linuksa, gdzie ta dystrybucja nie wychodzi na rynek od Marca 2003 roku! (Wersja 9.0 Shirke, dla porównania ostatni Aurox 12 – ktoś go pamięta? Wyszedł we wrześniu 2006 roku.). Nie wspomnę o komentarzach dotyczących marketingu i biznesu, gdzie podaje się (tutaj ogólna uwaga), za wzór firmę Cannonical. Ale czy firma sprzedająca (subskrypcję/wsparcie) “Muzeum wolnego oprogramowania” zarabiająca miliard dolarów, ma naprawdę taki kiepski marketing?
Po przeczytaniu losowych artykułów w prasie zagranicznej (głównie niemieckojęzycznej) nie jest to globalny problem. Może po prostu brakuje lokalnego przedstawicielstwa w Polsce (biura)? A może temat Red Hata zbyt rzadko gości na łamach prasy? A może po prostu większa promocja w Polsce produktów z rodziny Red Hata (w tym i Fedory i CentOSa) m.in. na naszym portalu i np. w Open Souce Day, które kisi się w Warszawie, a aż prosi się na wzór Linux Day by zorganizować w większej liczbie miast: Katowice, Łódź, Kraków, Wrocław czekają! Jest Open Source Day OnLine, ale nic nie zastąpi spotkania na żywo ze specjalistami. A może zorganizować zlot fanów CentOSa przez CentOS.pl?
W każdym razie jakie perspektywy ma Red Hat? W moim przekonaniu bardzo dobre. Oprogramowanie chmurowe, dostęp Linuksa do chmur Microsoftu. Całkiem udany RHEV3.0. I przede wszystkim duży popyt na flagowego RHEL’a powoduje, że wynik w przyszłym roku może być jeszcze lepszy.
A jak już jesteśmy w ostatnim akapicie tego newsofelietonu, chociaż ten “news” nie do końca taki charakter miał, ale jak czytelnicy strony zapatrują się na publikację o bardziej biznesowym charakterze? Czy warto pokusić się o kolejne biznesowo-ekonomicznie-informatyczne publikacje, przystępnie opisujące zagadnienia ze skraju tych dziedzin? Czekamy na komentarze, również na dyskusję na naszym forum, można dyskutować już np. na temat: “CentOS/RHEL jako (korporacyjny) desktop”.

Źródło: Red Hat Press/Heise.de

Wpis dotyczy CentOS w wersji 5.

Założenia:

W GDM mamy blokadę na logowanie się Administratora, nie chcemy edytować (zapomnieliśmy jak to zrobić/inny powód). Żaden inny użytkownik nie ma aktywnej sesji w środowisku graficznym. Nie ma uruchomionych usług związanych z środowiskiem graficznym, co muszą koniecznie działać bez przerwy.

Kroki:

1)Naciskamy na klawiaturze Ctr+Alt+F2 (jest to prawdopodobnie pierwsza wolna wirtualny terminal w systemie).

2)Logujemy się na roota

3)Wpisujemy init3

4)W razie konieczności wracamy na 2 terminal ponownie wybierając Ctr+Alt+F2

5)Wpisujemy “startx”

6)Po wykonaniu wybranych czynności w trybie graficznym na uprawnieniach administratora wpisujemy init 5

7)Po załadowaniu menadżera logowania, wracamy na drugi terminal i wpisujemy” logout”, celem wylogowania Administratora

8)Wracamy do menadżera logowania (domyślnie) trzeba wybrać na klawiaturze Ctr+Alt+F6.

Uwagi końcowe:

Osobiście przydała mi się taka metoda. Była to jednocześnie jedyna metoda, którą można się zalogować na Administratora by działał w trybie graficznym na komputerze, na którym pracowałem. (Naturalnie oprócz “su”). Można a nawet należy dla bezpieczeństwa pracować offline.

yum install cryptsetup-luks

Następnie zakładamy partycję, którą chcemy zaszyfrować, oczywiście jeśli jej nie posiadamy. Przyda nam się do tego komenda:

fdisk -cu /dev/sda

Przykład dotyczy pierwszego dysku (sda), na którym będziemy zakładać partycję. W systemie CentOS 5 i niższych, nie musimy używać opcji “-cu”, ponieważ dotyczy ona tylko wersji 6. Nowy układ partycji będzie widoczny po ponownym uruchomieniu systemu lub po wydaniu dwóch następujących komend:

partx -d /dev/sda

partx -a /dev/sda

Gdy mamy już przygotowaną partycję przystępujemy do właściwego procesu szyfrowania, w czasie którego będziemy proszeni o ustalenie i potwierdzenie hasła dostępu do naszej partycji.

cryptsetup luksFormat /dev/sda2

cryptsetup luksOpen /dev/sda2 dowolna_nazwa

Powyższe polecenie utworzy urządzenie /dev/mapper/dowolna_nazwa. Przedtem jednak będziemy musieli wprowadzić wcześniej ustalone hasło.
Czas na utworzenie systemu plików na powyższym urządzeniu. Wybieramy np. xfs.

mkfs.xfs /dev/mapper/dowolna_nazwa

Zakładamy katalog “/szyfrowana”.

mkdir /szyfrowana

Podmontowujemy do powyższego zasobu nasz nowy dysk:

mount /dev/mapper/dowolna_nazwa /szyfrowana

Po restarcie naszego podmontowanego zasobu nie będzie. Aby bezpiecznie zamknąć naszą szyfrowaną partycję, najpierw odmontujmy ją, a następnie skorzystajmy z polecenie (nie musimy tego robić każdorazowo przy zamykaniu systemu):

cryptsetup luksClose dowolna_nazwa

Aby partycja była automatycznie montowana po starcie systemu musimy wykonać dwie następujące czynności. Przede wszystkim edytujemy plik “?etc/crypttab” i dopisujemy:
redhat /dev/sda6
Następnie edytujemy plik “/etc/fstab” i dopisujemy:
/dev/mapper/redhat /szyfrowana xfs defaults,_netdev 0 0
Opcja “_netdev” oznacza, że partycja będzie montowana po uruchomieniu sieci. Po restarcie powinno wszystko działać. W czasie uruchamiania będziemy proszeni o hasło do naszej szyfrowanej partycji. Można temu zaradzić i ustawić tzw. klucz w postaci pliku zawierającego nasze hasło. Aby to zrobić musimy utworzyć plik np. “/etc/haslo” oraz wpisać do niego hasło. Następnie wykonujemy komendę:

cryptsetup luksAddKey /dev/sda2 /etc/haslo

Będziemy proszeni o podanie hasło do naszej partycji. Plik “/etc/crypttab” powinien zawierać zmodyfikowany wcześniej wpis w postaci:
redhat /dev/sda6 /etc/haslo
Aby sprawdzić aktywne opcje autoryzacji dla danej partycji (w naszym przypadku /dev/sda2) wykonujemy komendę:

crypsetup luksDump /dev/sda2

Powinniśmy zobaczyć listę tzw. Key Slot-ów. Dwa z nich powinny mieć status “ENABLED”. Jeśli tak jest, to znaczy że wszystko jest ok. Po restarcie zaszyfrowana partycja powinna zostać automatycznie podmontowana. Bezpiecznego szyfrowania

yum install phpldapadmin

Niezbędne zależności powinny zostać rozwiązane automatycznie. Następnie edytujemy plik “/etc/httpd/conf.d/phpldapadmin.conf”:
Alias /phpldapadmin /usr/share/phpldapadmin/htdocs
Alias /ldapadmin /usr/share/phpldapadmin/htdocs
Order Deny,Allow
Deny from all
Allow from adres_IP_z_którego_ma_być_możliwy_dostęp_do_phpldapadmin
Można oczywiście wykomentować linie dotyczące katalogu “/usr/share/phpldapadmin/htdocs”, co spowoduje dostęp z każdego miejsca. Następnie restartujemy serwer www (w naszym przypadku Apache) poleceniem:

service httpd restart

Po wpisaniu w przeglądarkę adresu “http://adres_ip/phpldapadmin”, powinniśmy zobaczyć taki ekran:

Klikamy “login” po lewej stronie i powinniśmy otrzymać:

A po poprawnej autoryzacji coś takiego:

Taka metoda logowania może być upierdliwa jeśli zawsze logujemy się jako ten sam użytkownik. Istnieje możliwość automatycznego logowania bez podawania loginu i hasła. Tak sposób jest mniej bezpieczny, ale gdy ograniczymy dostęp do konkretnych adresów IP, to taka metoda logowania będzie akceptowalna. Przystępujemy do działania i edytujemy plik “/etc/phpldapadmin/config.php, który powinien wyglądać np. tak jak poniżej. Oczywiście proszę je dostosować do własnego ldap-a.
<?php
$config->custom->session['blowfish'] = 'alkjdbadak';
$i=0;
$ldapservers = new LDAPServers;
$ldapservers->SetValue($i,'server','host','127.0.0.1');
$ldapservers->SetValue($i,'server','port','389');
$ldapservers->SetValue($i,'server','base',array('dc=centos,dc=pl'));
$ldapservers->SetValue($i,'server','auth_type','config');
$ldapservers->SetValue($i,'login','dn','cn=admin,dc=centos,dc=pl');
$ldapservers->SetValue($i,'login','pass','nasz_hasełko');
$friendly_attrs = array();
$friendly_attrs['facsimileTelephoneNumber'] = 'Fax';
$friendly_attrs['telephoneNumber'] = 'Phone';
?>

Powyższy plik konfiguracyjny obowiązuje przy instalacji wersji phpldapadmin-a 1.0.2-1 (w CentOS 5), a od wersji 1.2.x (w CentOS 6) następujący:
<?php
$config->custom->session['blowfish'] = '';
$config->custom->appearance['friendly_attrs'] = array(
'facsimileTelephoneNumber' => 'Fax',
'gid' => 'Group',
'mail' => 'Email',
'telephoneNumber' => 'Telephone',
'uid' => 'User Name',
'userPassword' => 'Password'
);
$servers = new Datastore();
$servers->newServer('ldap_pla');
$servers->setValue('server','name','Local LDAP Server');
$servers->setValue('server','host','127.0.0.1');
$servers->setValue('server','port',389);
$servers->setValue('server','base',array('dc=centos,dc=pl'));
$servers->setValue('login','auth_type','config');
$servers->setValue('login','bind_id','cn=admin,dc=centos,dc=pl');
$servers->setValue('login','bind_pass','nasze_hasełko');
$servers->setValue('appearance','show_create',true);
?>
To by było na tyle jeśli chodzi o instalację phpldapadmina. Miłego uzytkowania

yum install openldap-servers openldap-clients openldap

Następnie tworzymy/edytujemy plik konfiguracyjny “/etc/openldap/slapd.conf”. Najważniejsze to ustawienie następujących parametrów:
suffix "dc=centos, dc=pl"
rootdn "cn=admin, dc=centos, dc=pl"
rootpw qwerty
dc= domain container, czyli nazwa naszej domeny dla LDAP. W opisywanym przypadku to centos.pl.
cn= common name, czyli tutaj nazwa użytkownika administracyjnego
rootpw= hasło powyższego użytkownika
Zapisujemy plik i uruchamiamy usługę poleceniem

service ldap start

CentOS 5

service slapd start

CentOS 6
Sprawdzamy, czy ldap działa poleceniem

ps ax | grep ldap

w wyniku którego powinniśmy otrzymać coś takiego:
686 ? Ssl 0:00 /usr/sbin/slapd -h ldap:/// -u ldap
747 pts/1 S+ 0:00 grep ldap
Teraz dodamy tzw. korzeń naszego ldapa. Wykorzystamy do tego plik z rozszerzeniem ldif. Przykładowy poniżej:
dn:dc=centos, dc=pl
objectclass: top
objectclass: dcObject
objectclass: organization
dc: centos
o: testowa
o= organization
Wpisujemy w konsoli

ldapadd -x -D ‘cn=admin, dc=centos, dc=pl’ -f root.ldif -w qwerty

f= ścieżka do powyższego pliku z definicją korzenia
q= hasło dla użytkownika określonego w cn
Powinniśmy otrzymać coś takiego:
adding new entry "dc=centos, dc=pl"
Teraz dodajmy Organization Unit (OU) o nazwie users. Posłuży nam do tego plik grupa.ldif następującej treści:
dn:ou=users, dc=centos, dc=pl
objectclass: top
objectclass: organizationalUnit
ou: users

ldapadd -x -D ‘cn=admin, dc=centos, dc=pl’ -f grupa.ldif -w qwerty

Powinniśmy otrzymać komunikat:
adding new entry "ou=users, dc=centos, dc=pl"
Czas na dodanie użytkownika. Wykorzystamy do tego plik przemek.ldif
dn: cn=przemek, ou=users, dc=centos, dc=pl
cn: przemek
objectclass: top
objectclass: person
objectclass: organizationalPerson
objectclass: inetOrgPerson
gn: Przemek
sn: Sikora
mail: centos@centos.pl
userPassword: qwerty123
cn= nazwa użytkownika (nick)
gn= imię
sn= nazwisko

ldapadd -x -D ‘cn=admin, dc=centos, dc=pl’ -f przemek.ldif -w qwerty

Otrzymujemy
adding new entry "cn=przemek, ou=users, dc=centos, dc=pl"
Na końcu skopiujmy przykładowy plik “DB_CONFIG.example” z katalogu “/etc/openvpn” do “/var/lib/ldap” (gdzie trzymamy bazę danych LDAP-u) nadając mu nazwę DB_CONFIG. Restartujemy usługę:

service ldap restart

CentOS 5

service slapd restart

CentOS 6
Czas na wylistowanie zawartości naszej bazy. Posłuży nam do tego polecenie “slapcat” wpisywane w konsoli. Działa ono zarówno, gdy usługa jest aktywna, jak i gdy jest wyłączona. Po jej wydaniu naszym czom powinno ukazać się coś takiego:
dn: dc=centos,dc=pl
objectClass: top
objectClass: dcObject
objectClass: organization
dc: centos
o: centos
structuralObjectClass: organization
entryUUID: a9d8307a-e6e3-1030-948b-5b03a302e4ea
creatorsName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
createTimestamp: 20120208210023Z
entryCSN: 20120208210023Z#000000#00#000000
modifiersName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
modifyTimestamp: 20120208210023Z

dn: ou=users,dc=centos,dc=pl
objectClass: top
objectClass: organizationalUnit
ou: users
structuralObjectClass: organizationalUnit
entryUUID: 97b7269c-e6e5-1030-948c-5b03a302e4ea
creatorsName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
createTimestamp: 20120208211412Z
entryCSN: 20120208211412Z#000000#00#000000
modifiersName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
modifyTimestamp: 20120208211412Z

dn: cn=przemek,ou=users,dc=centos,dc=pl
cn: przemek
objectClass: top
objectClass: person
objectClass: organizationalPerson
objectClass: inetOrgPerson
givenName: Przemek
sn: Sikora
mail: centos@centos.com.pl
userPassword:: cXdlcnR5MTIz
structuralObjectClass: inetOrgPerson
entryUUID: 7eff8070-e6e7-1030-948d-5b03a302e4ea
creatorsName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
createTimestamp: 20120208212749Z
entryCSN: 20120208212749Z#000000#00#000000
modifiersName: cn=admin,dc=centos,dc=pl
modifyTimestamp: 20120208212749Z

Jeśli zobaczymy coś podobnego do tego jak wyżej, a usługa zapewniająca LDAP działa, znaczy że się dobrze spisaliśmy W kolejnych tutorialach informacje o phpldapadminie- narzędziu do administracji LDAP-em a także metody integracji z różnymi systemami CMS i usługami w systemie Linux.