ChaotiC Gönderiler

Zaten Bende Şans Olsa...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 08 Mar 2018 14:30:00 +0000

“Zaten bende şans olsa anamdan erkek doğardım!”

Çocukluğumdan tutun da, aklımın değil hormonlarımın götürdüğü yere gittiğim ergenlik dönemimden bu yaşıma kadar kadınlardan duyduğum ve maalesef belki de haklı olarak şu son günlerde daha da sık duymaya devam ettiğim; çoğu kadının genelde talihsiz bir durum karşısında kullandığı bir cümledir bu… Cümledeki can alıcı nokta; aslında içine düşülen bir şanssızlıktan öte, bir erkek olma isteği ve özlemidir. Bu cümle o kadar yürekten sarf edilir ki, derin iç çekişler ve serzenişlerle kadere sövme şeklini alır ve kendine acımaya kadar gider. "O erkektir, yapar" ın tersine biz kız çocukları iki ayağımızın üzerine kalkıp artık söylenenleri yavaş yavaş anlamaya başladığımız andan itibaren sürekli neyi yapıp neyi yapamayacağımız beynimize kodlandığı için, büyüyüp kendi kararlarımızı kendimizin aldığı koca bir kadın olduktan sonra bile bizi "acaba"lara sevk eden, özgüvenimizi sarsan, cesaretimizi kıran, içimizden geldiği gibi yaşamak yerine, "başkaları ne der?" endişesiyle frene basa basa tutuk, kısıtlayıcı bir hayatın içine iten kafamızdaki o sesleri hala duymaya devam ederiz. Bir ayağımız sürekli frende gitmenin çaresizliği içinde yolumuzu tıkayan, gazlayıp önümüze geçen herkese, her şeye isyan ederiz.

"Kadın, erkeğin kaburga kemiğinden yaratılmıştır" şahsiyetsizliğiyle başlayan bu tarihsel yolculukta her toplumda, her kültürde, her dinde, her coğrafyada kadın; ezilen, aşağılanan, küçümsenen, erkeğin gerisinde kalması gereken, "saçı uzun, aklı kısa" bir varlık olmaya devam ettikçe bu sözü farklı şekillerde duymaya devam edeceğiz. Ya da hep birlikte bu mantaliteye karşı durup artık bu konuların tartışılmadığı bir geleceğe doğru yol alacağız.

Kafamı iki elimin arasına alıp çaresizce ağladığım en zor, en çetrefilli zamanlarda bile hiç erkek olmak istemedim. Bu gibi durumlarda “erkek olmayı istemek, dilemek” yerine bunu bir kadın olarak nasıl başarıp atlatabileceğimin yollarını aradım. Sonunda başardım veya başaramadım. Başaramadığımda duyduğum üzüntü ve hayal kırıklığı, başardığımda kendimle duyduğum gururun ve yaşadığım mutluluğun önüne asla geçemedi.

Cesaret, inanç, güven; ama her şeyden çok kararlı olmak size bir erkeğin yapabileceğinden çok daha fazlasını yapabilmenize olanak tanır. Girdiğiniz savaştan galip veya mağlup çıkmış olmaktan daha çok, yaşadıklarınız sonucunda kazandığınız tecrübe, sizi yaşamın kuyruğa girmiş diğer zorluklarına karşı antrenmanlı kılarken aynı zamanda artık sınırlarınızın farkında olduğunuz için de size ayrı bir motivasyon ve güç katar. Yaşamın çok farklı bir boyutunda, her zorluktan inanılmaz tecrübelerle başı dik çıkmış ve bu tecrübeleri başkalarına da aktarmış bir kadın olarak bir gün sizi parmakla gösterirler; “Bu kadın sadece yemek pişiren, kopan düğmeleri diken, ütü yapan ve çocuk bakan bir kadın değil; çok daha fazlası…”

Bir kadının okuması, çalışması, ekonomik özgürlüğünün olması büyük avantajken, tüm bunlara sahip olamayanlar için söylüyorum ki; çok daha fazlası olmak, olabilmek için elinizde bir üniversite diplomasının olmasına da gerek yok. “Ben okumadım, okuyamadım…” diyerek bir köşeye çekilmek ve etrafımızda olan bitene kayıtsız kalmak okuyamamış olmaktan çok daha kötü. Bir diplomaya sahip olup, bütün dünyası o diplomayı alabilmek için kafa patlattığı şeylerden öteye geçemeyen, tüm bildikleri sadece o diplomayla sınırlı kalan ve hala bilmem kaç yıl önce öğrendiği şeylere bir yenisini ekleyememiş, kendisini bir adım daha ileriye götürememiş o kadar çok insan var ki…

Biz fark etmiyoruz fakat sanıldığının aksine dünya baş döndürücü bir hızla dönüyor. Her şey sürekli güncellenirken, biz daha “yeni” demeye fırsat bulamadan yenilerimiz çarçabuk eskirken, biz kadınların da, okumuş veya okumamış bu hıza ayak uydurması ve “Bende şans olsa anamdan erkek doğardım!” demek yerine, değiştiremeyeceği kadınlığını bir yazgı olarak görmekten vazgeçip kendisine güç verecek şeyler katması gerekiyor. Bir anne, bir terzi, bir avukat, bir doktor, bir yazar, bir çaycı, bir ev hanımı… Ne olursak olalım, biz kadınların güçlü olması gerekiyor ve bunun için lazım olan tek şey; bilgi. Bilgili kadın, kendine güvenen kadındır. Kendine güvenen kadın, her türlü zorluğun altından kalkabilen kadındır. Bütün bunların sonucunda değer gören, parmakla gösterilen, aranılan ve sayılan bir kadındır. Arada istisnalar çıkar, onlar da sizin ulaştığınız bilgi sonucunda kazandığınız değerleri hazmedemeyen insanlardır.

İyi ki kadınım ve kadın doğduğum için uyandığım her sabah Allah’a şükrediyorum. Kadınlığımı seviyorum; siyah elbiseme kırmızı bir şey iliştirdiğimde, Fransız manikürlü tırnaklarımla oğlumun kopan düğmesini diktiğimde ve sonra hijyen uğruna birden kısacık keserek hamur yoğurduğumda, saçıma renk renk saç bantları yakıştırdığımda, gecenin bir yarısı bir kabustan korkuyla uyanıp çocuk gibi ağlayan ben değilmişim gibi, söz konusu çocuklarım olunca korktukları anlarda kaplan kesilip onlara güvenli bir kucak olduğumda, parmaklarımın altında tıkırdayan harflerle naif yüreğimden şuraya bir şeyler döktüğümde, sırf kadın olduğum için haksızlığa uğrayıp zırıl zırıl ağladığımda ama en çok; daha ziyade bir erkeğin geçmesi beklenen dikenli yollardan kah bacaklarımda ve kollarımda, kah yüreğimde sıyrık ve çiziklerle geçebildiğimde… Seviyorum kadınlığımı!

Kadın doğmuş olmaktan asla şikayet edilmeyeceği günlere tez zamanda kavuşmak dileğiyle, sadece bu gün değil her günümüz kutlu olsun.

Kalan Sağlar Bizim Olsun

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 29 Apr 2014 20:05:00 +0000

Türkiye'de gün geçtikçe artan çocuk ölümleri yüzünden artık geceleri rahat uyuyamıyorum. İçim acıyor çünkü... İçimin acısı, uykumdan daha ağır bastırıyor. Bu öylesine bir acı ki, artık her gün, düne kadar varlığından bile haberdar olmadığım bu çocukları düşündürtüyor bana... Berkin'ler, Pamir'ler, Gizem'ler, Aykut'lar geliyor gözümün önüne... Kimisi polis yüzünden, kimisi ihmallerden, kimisi de adi sapıklar yüzünden hayatını kaybeden masum çocuklar. Pamuklara sarıp sarmaladığımız, gözlerinden akan bir damla yaşa dayanamadığımız, hasta olduklarında sabaha kadar ateşini kontrol edip başucundan ayrılamadığımız çocuklarımız... Nasıl acı çektiklerini, nasıl çaresizce bağırdıklarını, yalvardıklarını hayal ediyorum ağlayarak... Tek suçları bu devirde yaşıyor olmaları... Tek suçları bütün masumiyetleriyle inanmak...

Bir anne olarak her geçen gün paranoyaklaştığımı hissediyorum. Her yer tehlike, her şey tehlike, herkes tehlike! Sürekli uyarı yaptığımı fark ediyorum; akşam yemeği için her sofraya oturduğumuzda, okula giderlerken, sokağa çıkarlarken, sabah kahvaltıda, gece yatmadan önce, haberlerden sonra...

Her akşam yeni bir felaket haberi. Medyaya da kızıyorum. Artık sadece ana haber bültenlerine değil, gün içinde, her saate sığabilecek kadar çok vahşice işlenmiş cinayet haberlerini reyting uğruna en ince detayına kadar, süsleye püsleye “bir daha, bir daha, olmadı bir daha” veriyorlar. "Bir daha, bir daha, bir daha" yanıyor ciğerim... Dayanamıyorum, kanal değiştiriyorum. Hepsi aynı... "Biz daha iyi yürek yakarız", "biz daha güzel ciğer dağlarız", "zihninizde ve duygularınızda en iyi sarsıntıyı biz yaratırız" dercesine birbirleriyle yarış halindeler...

Bazı ölümlerin altından aileden kişilerin çıkması iyice paranoyaklaştırıyor beni. "Kime, nasıl güveneceğiz artık?" diyorum. 23 Nisan yazımda da dediğim gibi; eskiden biz, okuldan evimize dönüp annemizi bulamadığımızda elimizi tutarak bizi kendi evine götüren Ayşe teyzeye güvenirdik. Şimdi çocuklarımızı kimseye, hiç kimseye güvenmemeleri ve ne olursa olsun bizi beklemeleri konusunda uyarıyoruz. Hatta daha da ileri gidip, "birisi senden yardım istediğinde önce bizden izin almalısın" diyerek çocuklarımızı dünyanın en güzel şeyi, "yardımlaşmak"tan bile soğutuyoruz. Hayat soğuyor farkında mısınız? Dünya bu kadar mı yaşanamayacak bir hal aldı? Bu kadar mı buz kesti ilişkiler? Etrafımdaki, çocuklarımın yakınındaki herkesi şöyle bir tartar oldum önce...

Organ mafyası, çocuk sahibi olamayıp gözünü başka insanların çocuklarına dikenler, dilencilikten pornoya kadar çocukların sırtından para kazanmayı kafasına koymuş vicdansızlar, bir anlık zevk için bir ömür karartan sapıklar… Veya sadece öldürme zevkini tatmin etmek için çocuk kaçıran şizofrenler…

Böyle bir güvensizlik içinde nasıl huzur bulunur? En büyük huzur çocuklarımız değil mi? Bir anne olarak her geçen gün kaygılarım artıyor. Sanki binlerce iğne batıyor yüreğime...

Bilgisayarları ceplerimize sokmakla övünüyoruz, televizyonları incecik yapmakla, tek tuşlu hizmetlerle, uzaktan bütün verileri yönetmekle, duble yollarla, tüp geçitlerle...

Teknoloji ilerliyor, hayat kolaylaşıyor; en az 3 çocuk ya hani, gelecek nesiller gürül gürül geliyor, aynı oranda insanlık azalıyor, umutlar tükeniyor, kaygılar artıyor, huzur yok oluyor...

Ne demişti Pamir'in babası: "Sen 3 çocuk diyorsun başbakanım, biz bir tanesine sahip çıkamadık!"

Bu ülkede 3 çocuk yapılmalı gerçekten. Kalan sağlar bizim olsun!!

Berkin Elvan Değil İnsanlık Öldü!

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 11 Mar 2014 15:25:00 +0000

Tarayıcınız audio elementini desteklemiyor.
Berkin Elvan öldü!
Ne kadar kesin, ne kadar soğuk, ne kadar acımasız...
Ben, bugün ekmek yemek istemedim. Lokmalar boğazıma dizildi. Gözümden süzülen yaşları durduramadım, durdurmak istemedim. Ve hala, "onun da orada ne işi vardı canım!", "ortalık karışıkken neden çocuğu ekmek almaya göndermişler!", "sokağa çıkartmasalarmış!", "ekmek bahane, eylem şahane!", "su testisi, su yolunda kırıldı!" diyebilecek kadar insanlıktan nasibini almamış yorumlar okuyorum. Hiç mi ölüme, ölüye saygınız yok sizin? Ciğeri yanan bir anneyi anlamak için ciğerinizin mi yanması lazım? Defne Joy öldüğünde de böyle hiddetlenmiştim, adına insanlık dediğimiz kavrama...

"Ötekileştirme" kurbanlarından birini daha verdik bugün... Yetmedi, kirli bir politika anlayışıyla yapılan yorumların da kurbanı oldu! Bu nasıl bir ideolojidir, nasıl bir anlayıştır, nasıl kör bir zihniyettir ki 14 yaşında bir çocuk kara toprağa kadar yakıştırılır. Ölüm bile utandı ey vicdansızlar! 269 gün direndi... 9 yaşındaki oğlumdan daha zayıf bir şekilde direndi! 8 martta kalbi durdu, 20 dakika çalıştırılamadı, direndi! Ölüm bile utandı, bekledi! "Cinayettir bu!" dedi...

İçimde üzüntüden çok öfke var. Hastalıklar, trafik kazaları, intihar, yaşlılık; intihar, kişinin kendi seçimidir, hepsinin sonucunda gelen ölüme üzülürüz fakat hayatın, bizim elimizde olmayan nedenlerle son bulduğu bir nokta vardır ve o noktada kabulleniş başlar. Hayatın gerçeğini, önce içinizde alev alev yanan sonra zamanla küllenen bir acıyla kabul edip bir şekilde yaşamaya devam edersiniz. Ya cinayetle gelen ölüm? Pisi pisine giden hayatlar... Cinayet öfkedir... Kabul edilecek bir tarafı yoktur. 14 yaşında, sadece ekmek almak için evinden çıkmış, masum bir çocuğun kanının bulaştığı ellerden intikam almak istersiniz... Evlat acısı hiç geçmez ama acınıza ortak bir adalet ararsınız... Üzüntüyü sığdırırsınız da bedeninize, öfke sel olup taşar... Sel olup taştım ben bugün!

İnsanlıktan nasibini almamış, insan görünümünde, adına "insan" dediğimiz bu yaratıkların da içinde yaşadığı bu ülkenin bir vatandaşı olmaktan bugün de utanç duydum ben... Çünkü insanlık, bütün insanlar tarafından ortaklaşa paylaşılan bir niteliktir. Barış, hoşgörü, kardeşlik, özgürlük, dayanışma, yardımlaşma gibi düşüncelerin ortaya çıkışıdır insanlık... İnsanlık, insana yaraşır bir yaşam sürdürebilmemiz için bir amaçtır. Bu ülkede sadece Berkin Elvan'lar, Ali İsmail Korkmaz'lar değil, insanlık öldürülüyor...

Ey insanlık; Berkin Elvan uyanamadı, sen uyan! Uyan insanlık!

"Adalet, adaletsizliğin olduğu yerden yükselir!"
Uyanın lütfen! Ölmek için büyümesin çocuklarımız...

Bir 23 Nisan Daha; Peki Ne Değişti?

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 23 Apr 2013 11:14:00 +0000

15 Nisan doğum günümdü. Bir yıl daha geçti. Yorgun ama mutlu… Huzursuz ama umutlu…

Aldığım vitaminlere rağmen baharın üzerimize konfeti gibi yağan polenleriyle süslü, çiçekli - böcekli kokteylinden ben de payıma düşeni aldım. Bahar sarhoşuyum. Fakat bu hafta izleme şansı bulduğum bir film vardı ki, beni bahardan da fazla çarptı. 2008 yapımlı bir Clint Eastwood filmi: Changeling(Sahtekar). Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanan filmin baş rollerinde Angelina Jolie ve oyunculuğuna hayran olduğum, üstlendiği her rolün hakkını fazlasıyla verdiğine inandığım, aynı zamanda muhteşem bir ses tonuna da sahip olan John Malkovich var.

Film, 1928-1935 yılları arasında Los Angeles’da geçiyor. Bir sabah, oğlunu evde bırakmak zorunda kalarak işine giden dul bir anne akşam eve döndüğünde oğlunu bulamıyor. Artık umudunu kaybederek polisten yardım istiyor. Polis, kayıp olaylarında aradan 24 saat geçmeden duruma müdahale edemediklerini söylüyor fakat aradan günler, haftalar geçmesine rağmen çocuk hala bulunamıyor. Bir gün annenin iş yerine bir polis çıkageliyor ve müjdeli haberi veriyor: Oğlunuz bulundu! Anne sevinç gözyaşlarıyla, başında polis şefleri ve peşinde bir medya ordusuyla birlikte oğlunu almak üzere tren istasyonuna koşuyor. Fakat o da ne? Kendisine bulunup getirilen çocuk kendi oğlu değil! Anne, büyük bir hayal kırıklığı ve çaresizlikle bu çocuğun kendi oğlu olmadığını söylüyor. Fakat kendilerine laf gelmemesi ve tepki çekmemek için her türlü yasa dışı yöntemi kendilerine genel kural edinmiş, düzenbaz Los Angeles polis departmanı anne üzerinde öyle bir baskı kuruyor ki, kadın çocuğu alıp evine gitmek zorunda kalıyor. Polisin tüm suçlamalarına rağmen, -öyle ki kadını, bir çocuğun sorumluluk yükü olmadan yaşamanın getirdiği rahatlığa alışmış olmakla ve şimdi bu numarayla çocuğu başından atmak istemekle bile suçluyorlar- anne yılmadan mücadelesine devam ediyor. Medyada şişirilen, yazılıp çizilen başarılarından o kadar memnunlar ki, annenin her itirazına saçma sapan karşı nedenler buluyorlar. Mesela, bulunup kendisine getirilen çocuğun kendi oğlundan yedi santim kısa olduğunu söyleyen kadının evine, yine çürümüş sistemin parçası olan bir doktor yollayarak çocuğun yaşadıkları yüzünden uzun süre suda kalmış bir pantolon gibi çekmiş olduğunu bilimsel bir şekilde açıklamasını bile istiyorlar. Evet, filmde beni “yuh yani” noktasına getirten bir sahnedir bu… Artık buna da itiraz eden anneyi, son çare olarak aklını yitirmiş olduğunu söyleyerek tımarhaneye kapatıyorlar. Kadının çilesi, bu zincirin birer halkası olan doktor ve hemşirelerle orada da devam ediyor.

Bu mücadelede ise yanında olan tek bir kişi var; istedikleri gibi at koşturan polis şeflerine, aslında her şeyden çok yozlaşmış devlet düzenine karşı savaş açan, bunu yaptığı kilise konuşmaları ve radyo programları ile halka yayan kasabanın aktivist papazı. Tabii ki John Malkovich.

Bazı filmler izlersiniz, bazı insanlar tanırsınız, bazı olaylar yaşarsınız veya şahit olursunuz ve birden kendinizi çok güvensiz hissedersiniz. Her şeye rağmen güvensiz. Güven, huzuru getirir oysa… Güveniniz yoksa huzurunuz da yoktur. Huzurunuz olmadığı takdirde de artık hayat cehennemden farksızdır.

Şimdi düşünüyorum; 1920′li, 30′lu yıllar… Haksızlık, adaletsizlik, şiddet ve işkenceyle örülü bir devlet sistemi ve buna bağlı olarak Los Angeles polisinin uyguladığı politika… 1928 Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşanan bu güvensizlik ortamını şimdi ben 2013 Türkiye'sinde yaşıyorum. Kendi ülkemde… Özellikle filmdeki kadın karakter gibi benim de çocuklarım olunca kaygılarım daha da derinleşiyor. Neden mi? Yıllarca güvendiğimiz, söylediği her sözünün altına bir an olsun düşünmeden ve çekinmeden kendi imzamızı atacağımız insanların ne olduğunu bilmediğimiz sebeplerden(!) alı konmaları, artık sadece ana haber bültenlerine değil gün içinde her saate sığabilecek kadar çok vahşice işlenmiş cinayet haberleri, bu haberlerin en ince detayına kadar reyting uğruna süslene püslene verilerek yüreklerimizi “bir daha, bir daha, olmadı bir daha” yakması, yıllardır devam eden terör….. Kime, nasıl inanacağımızı bilemez bir hale geldik. Çevremizdeki tüm insanlara şüphe ile bakar olduk. Siyasi baskılar, korkular… Telefonda konuşurken, msn’de sohbet ederken bile huzursuzuz artık! Eskiden okuldan evimize dönüp annemizi bulamadığımızda elimizi tutarak bizi kendi evine götüren Ayşe teyzeye güvenirdik. Şimdi çocuklarımızı kimseye, hiç kimseye güvenmemeleri ve ne olursa olsun bizi beklemeleri konusunda uyarıyoruz. Organ mafyası, çocuk sahibi olamayıp gözünü başka insanların çocuklarına dikenler, dilencilikten pornoya kadar çocukların sırtından para kazanmayı kafasına koymuş vicdansızlar, bir anlık zevk için bir ömür karartan sapıklar… Veya sadece filmdeki gibi sadece öldürme zevkini tatmin etmek için çocuk kaçıran şizofrenler…

Seneler geçiyor, teknoloji ilerliyor, politikalar(insanlar) değişiyor, hayat kolaylaşıyor(mu?), gelecek nesiller gürül gürül geliyor. Aynı oranda umut azalıyor, kaygılar artıyor. Bizden geçti ama çocuklarım için memleket istiyorum ben! Cahit Sıtkı’nın anlattığı gibi;

Memleket isterim;

Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun,

Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.

Memleket isterim;

Ne başta dert ne gönülde hasret olsun,

Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.

Memleket isterim;

Ne zengin fakir ne sen ben farkı olsun,

Kış günü herkesin evi barkı olsun.

Memleket isterim;

Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun,

Olursa bir şikayet ölümden olsun.

Biliyorum olmayacak ama olsun onlar için umut etmek de güzel!

(Tüm çocuklarımızın 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun!)

Ben Yine Değirmenlere Karşı

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 12 Jun 2012 14:46:00 +0000

Ben bir masal kahramanıyım… Farklı farklı şehirlerde hikayesi olan... Farklı yüzlerle, farklı iklimlerde, farklı hayatlar yaşayan... Bundandır her şarta kolaylıkla uyum sağlamam, bundandır bilinmeyene korkusuzluğum, bundandır yabancıya yakınlığım...

Bir camdan hızla geçip giderken tanıdık tüm mekanlar, geride bıraktığım her kent için ağlarım. Geride kalan sadece bir şehir değil, o şehirdeki bütün yaşanmışlıklardır... Çoktandır artık yabancı olmaktan çıkmış tanıdık yüzler, acı-tatlı anılar... Yeni bir şehre, farklı bir iklime, bilmem ne zaman sonra artık çok tanıdık olacak yabancı yüzlere alışana kadar da bırakmazlar peşimi; sanki kapıdan çıksam aynı bakkaldan ekmek alacağım, penceremi açsam aynı sokağı göreceğim, uyansam aynı odanın duvarlarına bakacağım sanırım; plakalar, posta ve telefon kodları, yeni adresim, yeni telefon numaram hepsinde şaşırırım bir süre... İsim ve yer hafızam çok iyi olmadığından ezberleyene kadar kaybolurum zaman zaman. Ağlarım, eskileri ararım...

Gene bir hikayenin sonundayım... Kapattığım her koli biraz daha uzaklara atıyor beni. Evin içi tamamen boşaldığında ve ben kapımı bir daha açmamak üzere son kez çekip çıktığımda artık bizimle beraber yavaş yavaş uzaklaşan seslerimiz duyulacak duvarlarda... Kimi zaman kederli, kimi zaman mutlu, kimi zaman gülen, kimi zaman ağlayan, kimi zaman kızgın, kimi zaman neşeli... Farklı bir hayat gelip, onların üzerinden bir fırçayla geçene kadar da uğuldayıp duracaklar boş evin içinde... Başka kokular sinecek, başka sesler yerleşecek yine... Ben başka bir yerde kendi rengimi vereceğim başka kokuların, başka seslerin üzerine... Silip temizleyeceğim, yerlerine yenilerini koymak üzere...

"Zaman düşer ellerimden yere,
oradan tahtaboşa
saatler çalışır izinsiz, hep bir sonraya,
resimler sarı güneşsizlikten
duygular değişir
dostlar dağılır dört bir yana, kendi yollarına
Uçurtma uçar sözlüğümden,
geri gelmeyecek bir kuş
yaşanmamış kırıntılar sadece bir düş.
Ve sen, ben; değirmenlere karşı,
bile bile birer yitik savaşçı,
akarız dereler gibi denizlere,
belki de en güzeli böyle..."

BÜLENT ORTAÇGİL

Dibine Not: Alışmaya çalışmak diye bir şey yok, alışmak zorundayım, alışacağım gene...

Konuşsam Faydası Yok, Sussam Gönül Razı Değil

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 13 Dec 2011 15:34:00 +0000

Yok şu kadar zamandır yazmıyordum, yok efendim sebeplerine gelince, şudur, budur falan yapmadan direkt konuya gireceğim çünkü her zaman dediğim gibi burası benim, canım sıkıldıkça kafamı dağıtmak, kimseyle konuşmak istemediğim zamanlarda yazarak içimdekileri boşaltmak, rahatlamak için yazmış, kışmış demeden kaçtığım sayfiyem...
Eskişehir'de modern bir sitede, yılbaşı çelengi astı diye bir kadının kapısına çekiç indirmişler. Apartman komşularından biri yapmış bunu... Bu haberi duyunca daha geçen gün eşimle yaptığımız bir konuşma geldi aklıma... Senelerdir askeri güvenlik bölgelerinde yaşayıp oturduğum için, bu yıl bir sebepten dolayı iki yıllığına sivil bir yerde; bir apartmanda, bir sitede, eşim olmadan çocuklarla yaşamak zorunda kalabilirim. Ona korkuyorum demiştim. Buna sebep, bayram tatili için çocukları alıp gittiğim ailemin evinde yaşanan çok korkunç bir olay...
Malum bayram heyecandır, sevinçtir, telaştır, koşturmadır; sözün özü gelenler, gidenlerle hareketli geçer. Bayramda kapılar herkese açıktır. Bırakın çocukları biz büyük insanlar bile normalden biraz daha fazla gürültücü oluruz bu özel günlerde... Ki gelen misafir çocuklarına da engel olamazsınız, olamamaktan çok olmazsınız. Bayram çocuk sevinciyle güzeldir... Enerjileri hiç bitmez; hoplarlar, zıplarlar. Sevinçleri size de bulaşır. Bu kadar saf sevinç nerede var bir düşünsenize... Bünyeye sadece saf su, saf süt, saf tereyağı vs. değil, saf sevinç de aramalıyız bence... Bunun en kolay yolu da çocuklarla, yaşlılarla zaman geçirmek; onları dinlemek, izlemek, onlarla sohbet etmek...
Maalesef ailemin alt katındaki dairede bütün bu güzel şeylerin varlığından habersiz, bütün bu güzel duygulardan yoksun; normalde en hoşgörüsüz, en katı insanların bile bayram diye affedemediklerini affettikleri, kucak açtıkları bir günde bile kapısını, perdelerini sımsıkı kapayıp, kendini ve ailesini herkesten, her şeyden soyutlamış, antisosyal, psikopat bir adam yaşamaktaymış. Adam mı! Özür dilerim. Zaten aileme geldiğim günden beri beni her gördüğünde, "ben misafir falan dinlemem, en ufak bir çıtınızı duymayacağım" diye tehditler savuran bu yaratık, bayramda kapıda misafirlerimizi uğurladıktan hemen sonra zile bastı. Ben, misafirlerden birisi bir şeyini unuttu herhalde diye daha kapıyı açar açmaz üzerime saldırdı. O anda gürültüye koşan 66 yaşındaki babam araya girince, beni bırakıp onu yakasından tutarak merdivenlerde sürüklemeye başladı. Hayatımda ilk kez titreyen ellerimle 155'i tuşlamak zorunda kaldım. Artık Polis İmdat! değil, İmdat Polis! diyerek yaşadığımız bu ülkede acı bir deneyim oldu, çünkü aslında önemli bir konuyu bayram nedeniyle angarya olarak görüp, uğraşmak istemeyen polis; bizi yüzde yüz haklı, adamı yüzde yüz psikopat bulduğu halde ısrarla bizden şikayetçi olmamamızı fakat bir dahaki en ufak sözlü veya fiziksel saldırıda hemen aramamızı istedi. Çok düşünceli bir davranış!
Kendi çocukları ve eşi için bile sadece bir korku unsurundan ibaret olan sözde bir baba, sözde bir eş... Çocuklarının üzerinde nasıl bir baskı, nasıl bir şiddet uyguladıysa 20 yaşındaki kızı, fiziksel olarak benim 12 yaşındaki oğlum kadar ve 10 yaşındaki oğlu ise, babasını daha camda görür görmez apartman kapısını daire içindeki otomatikten açmak varken aşağıya fırlayıp kapıyı açan ve o yaratığın içeri girmesini hazır olda beklerken tir tir titreyen, gene yaşının çok altında küçücük, mini minnacık bir çocuk...

Bu konudan, yılbaşı çelengi astı diye kapısına çekiç indirilen kadın konusuna dönersek, güya kadın Hristiyan'lık propagandası yapıyormuş. Bana göre tamamen zararsız, yeni bir yıla giriyor oluşumuzun sevincini ve heyecanını simgeleyen, üzerinde çeşitli süsler olan, çam iğnelerinden oluşan bir çelenk... Artık alışveriş merkezlerinden tutun da en sıradan, basit bir dükkanın bile içini, vitrinini süslerken kullandığı çelenkler, ağaçlar vs. süsler, yılbaşı kutlamaları Hristiyanlık propagandasına mı giriyor? Bizim ülkemizde çam ağacı yetişmiyor mu? Bütün çam ağaçlarının kökünü mü kurutmalıyız? Alışveriş merkezlerini mi bombalamalıyız? Dükkanların, mağazaların camını, çerçevesini mi indirmeliyiz? Doğum günlerinde, özel partilerde mekanlar, evler süslenmiyor mu? O kadın gerçekten Hristiyan olsaydı ne olacaktı? O çekiç kafasına mı inecekti? Hani nerede özgürlük, nerede kişisel tercihlere ve zevklere saygı? En önemlisi hani nerede inanca saygı? Barbarlık, şiddet, vahşet aldı başını gidiyor...
Anakentlerde, sözde modern semtlerin, sözde modern sitelerinde durum böyleyken nereye kaçalım? Nerede yaşayalım? Aynı çatı altında kimlerle oturuyoruz, kimlerle yaşıyoruz, karşı komşumuz kim, alt katımızda nasıl biri yaşıyor? Bayramda şeker toplamaya çıkan çocuklar, apartman komşuları tarafından tecavüze uğrayıp sonra da bir vahşete kurban gitmemişler miydi? Evet, korkuyorum... Anneannnem, "ölülerden değil, dirilerden kork!" derdi; çünkü çocukken ölülerden korkardım; şimdi büyüdüm, tecrübe ederek dirilerden korkmak gerektiğini öğrendim.
Robinson Cruose rahattan sıkıldığı için hayatının 28 senesini ıssız bir adada, herkesten, her şeyden uzakta geçirmişti. Gidişata göre bizse rahata ermek için kaçacağız ele geçirilmemiş, ıssız olan neresi varsa...

Yazmayacaktım Aslında (Eğer Kelimeler Boğmaya Kalkmasaydı Beni)

noreply@blogger.com (MyBiber) — Mon, 07 Feb 2011 14:21:00 +0000

Öyle şeyler yaşadım, öyle şeyler duydum, öyle şeyler gördüm ki artık içimden yazmak gelmiyordu… Sözcükler… Bir umut yoksa, geri dönüş yoksa neye yarar ki? Eskiden birisini üzdüğümde, çok kırıldığımda, pişman olduğumda, acı çektiğimde, üzüldüğümde, hatalı olduğumda hiç üşenmez oturur mektup yazardım. İlgili kişiye gönderir veya göndermezdim ama yazardım. Şimdi oturuyor gene yazıyor olmamdan anlıyorum ki, ben içimdeki sesleri susturamadığım, bastıramadığım zamanlarda yazmak istiyorum; yoksa deliririm. Bir de anlaşılmak var tabii ki; işin en acıklı kısmı… Bu yüzden mektup diyorum ya… Karşımdaki kişi tarafından doğru anlaşılabilmem benim için çok ama çok önemli. Konuşurken sürekli doğru sözcükleri yan yana getirebilmek için uğraşır, doğru anlaşılmak için çabalarım; çoğu zaman da bunu başaramam. Kendimi kaybetmeden, doğru sözcüklerle güçlü bir konuşma yapabildiğim zamanlar çok azdır. Çünkü ben duygusal, aşırı hassas bir insan olduğum için sesim titrer, gözlerim dolar, burnum hapşırık öncesi gibi karıncalanmaya başlar. Doğru dürüst veda bile edemem ben, gideni istediğim gibi uğurlayamam. Ruhsuz bir yaratık gibi dikilirim ev kapılarında, otobüs kapılarında; öyle bakarım gidene… Öyle sessiz ayrılırım…

Dedim ya aslında yazmak değildi niyetim; ama susturamadım içimdeki sesleri. Duymamak için uyudum saatlerce, bağıra bağıra şarkı söyledim, umurumda değilsiniz dercesine lay lay lom yaptım, kitap okudum; başka bir dünyaya, başka hayatlara geçtim, olmadı! Tonla işimin olduğu bugün her şeyi boş verdim, oturdum yazıyorum işte… Defne Joy hakkında o kadar çok şey yazıldı, söylendi, konuşuldu ki; inanın hiçbir konuya girmeden buraya sırf onun ismini yazıyor olmam bile, bende ona karşı bir saygısızlık ediyormuşum hissi uyandırıyor. Dediğim gibi niyetim de asla yazmak değildi ama içimdeki sesler artık kafamı sanki bir suyun içine bastırarak beni boğacak seviyeye geldi.

Hayat gürültülü; her ses var hayatın içinde… Hayat kalabalık; her türlü koku var hayatın içinde… Hayat telaşlı; her türlü eylem var hayatın içinde… Hayat renkli; her türlü manzara var hayatın içinde… Hayat o, bu, şu… Derken hayat her şey ama ölüm? Ölüm sessizlik, kocaman bir sessizlik. Toprak rengi, kocaman bir boşluk.

İnsanlar ölünce nereye giderler, başka bir hayatta yeniden can bulurlar mı, bizleri duyarlar mı, görürler mi bilemem ama eğer öyle bir şey varsa; Defne’yi bir kez daha öldüren o anlaşılamamış olma duygusudur. Kızcağız ölmediyse de artık ölmüştür. Herkes, her şeyi bırakmış; gecenin o saatinde neden evinde kocasıyla ve bebeğiyle birlikte değil de bekâr bir adamın evinde bulunduğuna takmış kafayı… En okumuşundan, en cahiline; en geri kafalısından, en aydınına; en küçüğünden, en büyüğüne herkes bunun derdinde… Bu kadın mutlu muydu, o anda ne hissediyordu, ruh hali nasıldı, tüm bunları ona yaptırtan neydi; bunları düşünen yok! Çok mutluydu; insan çok mutluyken aynı zamanda çok mutsuz da olabilir… Çok enerjik ve yaşam doluydu; insan illa kendini yüksek bir yerlerden atarak, bir şeyler içerek, keserek, doğrayarak öldürmez ki, belki o çoktan öldürmüştü kendini ve sırf sevdikleri bunu anlayıp üzülmesin diye aşırı hareketli bir yapı içine girmişti… Özgüveni yüksek, başı dimdikti; kuytusunda biraz dinlendirebileceği, biraz yatırabileceği bir omuz olmadığı için dimdik duruyordu belki de… Bilmediğimiz kim bilir ne dertlerini artık tek başına taşımaktan yorulmuş, ağlamak için çaresizce o omuzu arıyordu belki de (o gece)…

Bazen en yakınımızdaki, bizi tanıdığından yüzde yüz emin olduğumuz eşimiz, annemiz, babamız, kardeşimiz, çocuğumuz anlamaz ya halimizden, güler geçerler, ciddiye almazlar… Aslında biz anlaşılamadığımız bir deryanın içinde çırpınmaktayızdır; bir el, bir kol ararız bizi tutup çıkarsın, halimizden anlasın. Biz, sevdiğimiz ve sevildiğimizden emin olduğumuz en yakınımızdaki insanlardan medet umarken, tesadüf bir yabancı gelir ve bazen hiç konuşmamıza bile gerek kalmadan hop yukarı çekip alır bizi… Öyle bir toplumda yaşıyoruz ki; hele bu toplum küçük bir yerde, küçük bir toplumsa canınız sıkkın olduğunda, ruhunuz daraldığında, eşinizle bir anlaşmazlığa düşüp tartıştığınızda ki bu son olay daha vahim; çünkü nedense herkes eşiyle tartışır, hatta kavga eder de bunu başkaları yaşayıp dile getirince sanki kendisi hiç yaşamıyormuşçasına ayıplar, kınar, vs. Bunların yaşanması çiftlerin birbirlerini sevmiyor olduğu anlamına gelmez; aksine insan sevdiği, değer verdiği insan tarafından anlaşılmak ister ve bu sebeple de tartışır, kendini ifade etmek ister. Sevmediğim, değersiz bir insan için neden kendimi yıpratayım? Fakat işler bazen öyle bir noktaya gelir ki, sadece susmak gerekir ve bunun için de yalnız kalmak, ortam değiştirmek istersiniz; sakin kalıp düşünmek, hatalarınızla yüzleşmek, doğruyu bulabilmek… Hadi hepsinden geçtim; bunların hiçbiri olmadı da insan hiç mi yanında eşi, çocukları olmadan tek başına kalıp kafa dinlemek istemez? Gidip bir yerde oturamazsınız; “yanında kocası/karısı yokken ne işi var bunun burada tek başına?”, “aranıyor mu?”, “var bir iş bunlarda, boşanacaklar galiba”, “neden yalnız geziyor?”, “yollu bu” türünden kirli düşüncelerin, kirli sözcüklerin kahramanı yaparlar sizi… Koskoca anakentlerde durum hala böyleyken, küçücük bir yerde nasıl, nereye kaçarsınız?

Neyse, Defne’nin durumuna dönersek; belki öyle, belki değil ama ben böyle düşünmek istiyorum. Tersini düşünmek, kirli kelimelerle, kirli bir şekilde konuşmak çok kolay; bu kadar kötü, art niyetli, ruhları kirlenmiş insanlar arasında hala temiz, biraz daha temiz kalabilmeyi başarmış bir insan olarak ben böyle temiz konuşmak ve temiz düşünmek istiyorum. Her şeyden önce ölüme ve ölüye olan saygımdan…

Fado Em Mim / İçimdeki Fado

noreply@blogger.com (MyBiber) — Sun, 05 Dec 2010 19:54:00 +0000

Sıkıldım. Bir şişe şarap açmalı, en iyisinden… Bir Bordeaux şarabı mesela, kırmızı. “Fado” larla, hiçbir şey yapmadan yudumlamalı.

İbrahim Tatlıses’in, “Mutlu Ol Yeter, Bir Kulunu Çok Sevdim” gibi klasikleri haricinde arabeski sevmem ama bir kadeh şarabım olsa bile “fado”suz ziyan etmem. “Fado” başkadır… Sözü geçen şarkıların sonradan yapılan düzenlemelerine inat, çıktığı ilk haliyle sevdiğim gibi “fado”ların da klasik halini daha çok seviyorum. Sonradan, estetik yapılan parçalar bana orijinalinin verdiği duyguları veremiyor.

Portekizce, “kader, alın yazısı” anlamına gelen ve “Fado” olarak tanımlanan bu müzik biraz acı, biraz hüzün, biraz özlem, biraz hayal kırıklığı; derken derin bir ızdıraba dönen bir hayattır. Esasen, “Fado” eşlerini veya sevgililerini açık denizlere uğurlayan ve günlerce, haftalarca, aylarca geri dönmelerini umutla bekleyen kadınların artık umudu tamamen kestiklerinde kaybolanların ardından denize karşı yaktıkları ağıtlardan doğmuştur. “Fado” bir feryattır. Acıdır, özlemdir, hüzündür, aşktır “Fado”. Ölümdür, isyandır… Portekiz arabeskidir.

Klasik “Fado”da 12 telli Portekiz gitarı ve bir klasik gitar kullanılırken, “modern Fado”da yaylı çalgılar da kullanılır olmuştur. Bu müziği icra edenlere “fadista” denilmektedir. “Fado” müziğinin efsane ismi ise hiç şüphesiz Amalia Rodrugues’tir. "Rainha do Fado: Fadonun Kraliçesi" olarak ünlenmiştir. Edith Piaf Fransa için ne ise, Amelia Rodrugues de Portekiz için odur. Gırtlak kanseri nedeniyle 1999 yılında öldükten sonra Portekiz’de ulusal yas ilan edilmiştir. Şimdilerde bu unvanı, Amalia Rodrugues’i andıran kadife sesi ile “Fado”nun çağdaş yorumcusu Mariza almıştır. "Meu Fado Meu" adlı şarkısı tavsiye edeceğim “Fado”nun en güzel örneklerindendir. Eğer bu zamana kadar dinlemediyseniz, dinlediğinizde bu kadar geç kalmış olduğunuza hayıflanıp üzüleceğiniz, tekrar tekrar dinlenesi enfes bir parçadır. Keza, Amelia Rodrugues’den "Fado Portugues" de öyle. Ayrıca "Fado"nun genç temsilcilerinden Cristina Branco da enfes sesiyle "fado"ları mükemmel bir şekilde yaşar ve yaşatır.

İlk “Fado” kayıtları 1910′lu yıllara kadar dayanmaktadır. “Fado” bunca yıl popüler müziğe karşı özünü koruyabilmiş bir müziktir. “Fado”nun bir başka yorumcusu Dona Rosa bunu, bu müziğin popülerlik adına hiçbir kaygısı olmamasıyla açıklamıştır. Fado söyleyen 4 veya 5 müzisyen olduğunu, diğerlerinin popüler müzik de söylediğini ifade eden Dona Rosa, “Fado” müziğin insanlar için yapılan bir müzik olmadığını, dinleyicisi olsa da olmasa da “Fado”nun var olan bir müzik türü olduğunu söylemiştir.

“Fado” müzikten de öte bir histir. Hissederek söylenmesi ve dinlenmesi gerekir. Her dinlediğinizde ruhunuz yıkanır. Elinizde bir kadeh şarap, kulağınızdan kalbinize yumuşacık akan “Fado”larla kah bir denize açılırsınız, kah dallarının gölgesi yüzünüze düşmüş bir ağacın altında kanyak rengi gün batımını izlersiniz. Bazen kırk dereceye varan sıcaklarda bembeyaz, serin bir çarşafa serildiğiniz loş bir odada tembel öğleden sonralarının huzurunu bulursunuz; bazen de yürek parçalayan, iç acıtan, “elveda”sız ayrılıkların dramını…

Ne kadar inkar etse de herkesin içinde arabesk bir yan vardır. Gizliden gizliye acıya sevdalıyızdır. Mesela ben, melankolisiz yaşayamam. Uzun süren mutluluklar bana her zaman kara duyguları aratır. Böyle zamanlarda aç kalan o yanınızı zararsızca doyurabilmeniz için “Fado”lar tek başına yeterlidir. Ağlamak istiyorsanız, şiddetine göre bir kadeh veya bir şişe şarap “Fado”lara eşlik edebilir.

Her, “Fado” bir başka duyguyla yıkar sizi. Yıkar arındırır, yıkar dağıtır… Ne olursa olsun, bir kere dinlemeye başlayınca bir daha bırakamazsınız.

Empati Bir Hırsız mı (Aslında)?

noreply@blogger.com (MyBiber) — Tue, 09 Nov 2010 15:19:00 +0000

Küçükken sürekli, "empati" yapmamız gerektiğiyle büyütüldük. En azından ben bu konuda çok baskı görerek yetiştirildim. O zamanlar bu davranışın bir adı yoktu ya da "empati" olduğunu biz bilmiyorduk. Şimdiki gibi bir sürü kavram ve kargaşası yoktu. "Kendini bir de karşındaki insanın yerine koy, öyle düşün..." derlerdi. "Bir şeyi yapmadan, söylemeden önce bu şekilde davranırsan karşındaki insanı kırmamış olursun..." Bu sebepledir ki, ilkokulda sınıfımıza sonradan gelen ve kimsenin yanına oturmak istemediği, böylelikle yalnız kalan kızın yanına, sıramın altındaki kitaplarımı, defterlerimi toplayarak gidip oturan ben olmuşumdur.

Günün ikinci dondurmasını isteyen oğlum o kadar şirin bir şekilde, "lütfen, lütfen..." der ki; empati kurarak kendi çocukluğumu ve nasıl da her saat dondurma yemek istediğimi, alınmadığı zaman dünyanın sonu gelmişçesine nasıl üzüldüğümü düşünerek ona çok istediği dondurmayı almayı seçerim. Hastalandığında üzülen, vicdan azabı çeken, yıpranan ben olacağımdır fakat aksi durumda da aynı duygular saracaktır içimi... Bu yüzden, hastalandığında çok üzülmeyi göze alarak, onu mutlu edecek kararı veririm. Çünkü hastalanmaması ihtimali vardır fakat almadığım takdirde minicik kalbinin kırılmama ihtimali yoktur.

Anlaşılacağı gibi "empati", aslında hepimizin içinde var olan fakat iş uygulamaya gelince nedense çok zor ortaya çıkarttığımız bir davranıştır. Kolay değildir; bir süreliğine karşımızdaki kişi olabilmek ve onun gibi düşünüp, hissedebilmek ve kolay değildir; karşımızdaki kişinin biz olabilmesi, olaylara bizim bakış açımızla, bizim penceremizden bakabilmesi... Zaten bütün iletişim bozukluklarının ve bunun sonucunda ortaya çıkan yanlış anlama ve anlaşılmaların, kırgınlık, tartışma ve kavgaların kökeninde bu davranışın yokluğu yatar.

"Empati"nin yanında gardiyan gibi duran bir "bencillik" vardır çünkü. Çok az insan "sencil"dir fakat istisnasız her insan biraz da olsa "bencil"dir. Biraz bencil olmak da gerekir. "Sencil" olmak, "empati kurmak" her ne kadar ilişkileri kolaylaştıran, işleri yoluna sokan, iyi, güzel davranışlar olsa da fazlası sizden çalar. Özellikle benim gibi konuştuğunuz her insanı, iliklerine kadar ne hissettiğine dair anlamaya çalışıyorsanız işler bu noktada zorlaşabilir. Hele karşınızdaki insan(lar) üzülecek diye kendi mutluluğunuzdan vazgeçiyorsanız dediğim gibi bu noktada "empati"; sizden, hayatınızdan çalmaya başlar.

Mutluluk bir rastlantıdır. Planlı hareketler, akılcı düşünceler ve mantıksal davranışlar sonucu ortaya çıkmaz. Bu rastlantıyı değerlendiremediğinizde ise bir sonrakini beklemek durumunda kalırsınız; tabii bir daha sizi bulursa... Özellikle mutluluk, aşk gibi şeylerin belli, bazı kalıpları yoktur ki, içinde istediğimiz her şeyi yanyana getirip, karıştırıp, harmanlayıp yüreğimize döküp çıkartalım. Rastlantı işidir, kader işidir. Kader, kaderimizi belirleyecektir.

Aslında geniş açıdan bakıldığında her şey gayet yolunda gidiyormuş gibi gözüken bir hayatı, siz yokuşa sürüyor olabilirsiniz. Siz empati yapıp, kimse üzülmesin diye yokuş yukarı bir hayat sürerken ve her gün biraz daha soluğunuzun kesildiğini, yorulduğunuzu hissederken, sizin ne yaşadığınız hakkında en ufak bir fikri olmayan, yanınızda olmayıp ama şikayet ettiğinizde tam karşınızda duran, "empati" yoksunu insanlar bunu nasıl anlayabilirler? Bu noktada sizin hayatınızdan, sizden çalmaya başlar işte empati... Bu durumda, sizin de kesmeniz gerekir ki bu çocukluktan beri size dayatılan bir şeyse ve artık siz kendinizden çok başkaları için yaşamaya alış(tırıl)mışsanız muhtemelen sizi mutlu fakat diğerlerini mutsuz edecek kararlarınızdan vazgeçer, kendinizi kandırmaya devam ettiğiniz yokuş yukarı bir hayatı sürdürmeye çalışırsınız. Diğerlerinin istediği ama sizin istemediğiniz bir yapının içine bürünüp, etrafınızda dönen bir çok şeye mecburen kendinizi de dahil edersiniz.

Oysa gerçekte ihtiyacınız olan şey; siyah-beyaz ne varsa atıp, gerçek renklerinizi ortaya çıkartarak, mecburen değil; hayattan zevk alarak yaşamaktır. Çünkü yazık ki hayat, insanın elinden akıp gider. Gençken her şey için genç görünürsünüz, yaşlandıktan sonraysa zaten her şey için geç kalmışsınızdır.

Ve eğer bir insanın bugünü yoksa, geleceği için bir şeyler yapmak zorundadır.

Fasülyelerim

noreply@blogger.com (MyBiber) — Sun, 19 Sep 2010 21:43:00 +0000

Berkay'ın anaokulu ve ilköğretim 1.sınıfa başladığı gün daha dün gibi. O sıralarda Arda aklı, fikri karıştırmakta olan 2 yaşında bir bebekti. Yarın Berkay'ım 5.sınıf öğrencisi oluyor ve Arda'm da geçen haftaki uyum programıyla uzun bir eğitim hayatının ilk basamağı olan anaokuluna başladı. Bu sefer maaile eğitim hayatı mücadelesinin içine girmiş olduk. Ehh benim mesaim de böylece başladı.

Bu arada benim minik kuzularım ne çabuk büyüdüler?

Zaman geçiyor. Bebeklerimiz çocuk, çocuklarımız genç, gençlerimiz yaşını başını almış kadın ve erkekler olurken ki ben daha hala saçları örgülü ilkokul fotoğraflarıma bakıp nasıl bir anda büyüyüp kocaman bir kadın ve anne olduğuma şaşar kalırım; belki annem benden daha fazla şaşar. Dünya dediğimiz bu kocaman telaş yumağının içinde debelenip dururken çok şey kaçırdığımızdan mı bu şaşkınlığımız? Her ãnı karelere sığdıracağız diye uğraşırken tadını çıkaramamaktan mı? İlk emeklemesi, ilk kahkahası, doğum günleri, mezuniyetleri vs. bir makinenin kadrajında ölümsüzleşirken aynı anda yüreğimize çekememekten mi? Artık eskisi kadar uğraşmıyorum her ãnı ölümsüzleştirmek adına... Onlarla geçen her günümü doya doya yaşıyorum, her ãnın tadını çıkartıyorum, pamukların arasında yetiştirip, büyütmeye çalıştığımız fasülyeler gibi heyecan, merak ve sevinç içinde izliyorum onları... "Çocukların en güzel zamanları; yanınızda ve hala size bağımlı oldukları zamanlar..." diyen annemi daha iyi anlıyorum. Artık her istediğinde beni göremeyen ve artık sadece telefondaki ses tonumdan nasıl olduğumu çıkartmaya çalışan annemi...

Kıymetini bilmek gerekir bu günlerin. Doya doya sarılıp kokladığımız, öptüğümüz, ne yiyip, ne içtiğini bildiğimiz, uykusunda ağladığında koşup yanına gidebildiğimiz, bir kabustan tutup çıkardığımız, zarar görmesin diye kaplan kesildiğimiz, her şeyden çok her zaman, her şartta yanında olabildiğimiz bu günlerin kıymetini bilmek gerekir.

Pamuklara sarıp sarmaladığımız, suladıkça yeşeren, özenle bakıp büyümelerini an be an sevinçle takip ettiğimiz, boy boy değişecek başka saksılara, topraklara geçmeden önce belki bir yoğurt kasesinde ama sadece bizim olan fasülyelerimiz onlar bizim. Şimdilik...

Sadece sizinken ve henüz hala pamukların arasındayken fasülyelerinize iyi bakın, onlarla geçen her ãnın keyfini çıkartın...

(Hiç büyümeseler mi acaba?)

Sendeki Ben, Bendeki Senim...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Mon, 23 Aug 2010 23:16:00 +0000

BENDEKİ SEN;

Gitarla bası gibi...

Aortla kalp gibi...

Yanan alevin oyunu gibi...

Çekilen esrarın ortağı gibi...

Sen denince akla ben gelirim; ben denince de sen;

Yazıyla tura gibi...

Laurel ve Hardy gibi...

Yaşlı bir adam ve zaman gibi...

Oyuncakla çocuk gibi...

Bir çitayla hızı gibi...

Bir el ve dokunuşu gibi...

Farklılıklarımıza rağmen sen bensin aslında, ben de sen;

"Evet" derken duyulan şüphe gibi...

Etkiyle tepki gibi...

Güzellik ve çirkinlik gibi...

Ciddiyet ve laubalilik gibi...

Bir imam ve sarhoşluk gibi...

Ama ne kadar ters düşersek düşelim gene de tamamlarız biz birbirimizi;

Polisle copu gibi...

Yazıyla paragraf gibi...

Şiir ve hüzün gibi...

Gövdeyle kafa gibi...

Adam asmaca ve darağacı gibi...

Mezar taşıyla yazısı gibi...

Baharatlarla dildeki tat tomurcukları gibi...

Sen benim patlayan kahkahalarımın ayrıldığı her bir parça,

Ben senin her iç çekişindeki zevkim...

Sen benim "daima"mın "asla"sı,

Ben senin düz yollarının keskin virajıyım...

Sen benim müzik kulağım,

Ben senin kör gözlerine kokuyum...

SENDEKİ BEN,

BENDEKİ SENİM...

Senin Gibi...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Sun, 15 Aug 2010 20:08:00 +0000

Comme Toi - Goldman

Sıcak, çok sıcak. Şimdi şöööyyle güzel bir şarkı tanıtımı iyi gider değil mi? Fransızca tabii ki. =) Uzun zamandır arşiv şarkılarımın tanıtımını yapmıyorum. Binlerce şarkı arasından cımbızla seçip çalma listesi yaptığım ve aşağı yukarı her gün dinlediğim şarkılardan biridir bu da... Bazen abartıyorum, akşama kadar aynı şarkıyı dinliyorum. Senin gibi... Şarkının adı: Senin Gibi. Comme Toi. =)

Bir Jean Jacques Goldman şarkısıdır bu... Jean Jacques Goldman Polonya'dan Fransa'ya geçmiş Yahudi bir ailenin çocuğu olup Paris'te doğmuştur ve Fransa'nın Sting'i olmayı başarmıştır. Zira 80'lerden bu yana popülaritesini hiç yitirmemiştir. Celine Dion ve Patricia Kaas'ın nefis seslerinden duyduğumuz çoğu şarkının arkasında bu adam vardır. Ayrıca Khaled'in ünlü şarkısı Aicha'nın sözleri de kendisine aittir. Comme Toi'ya dönersek, bu şarkı Jean Jacques Goldman'ın videodaki görüntüsünden de anlayacağınız gibi çok eski bir şarkıdır. Şu anda 59 yaşında olan Jean Jacques Goldman sadece tarih olarak eskiyen bu muhteşem şarkıda bir toplama kampında öldürülen, Sarah adlı küçük bir kızın hikayesini anlatmaktadır. Kendi kızı için yazdığı bu şarkıyı, "Senin gibi... Senin gibi..." diyerek her gece uyumadan önce kızına söylediği bilinmektedir. Romantik tınılı bir şarkı, insanın içini acıtan bir öyküdür... Naçizane çevirim:

Açık renkli gözleri ve kadife elbisesi vardı
Annesi yanında ve ailesi de etrafındaydı
Gün sonunda, hafif güneşin altında dalgın dururdu

Resim iyi değil ama bunu görebilirsiniz
Mutluluk, kendisinde ve akşamın tatlılığındaydı
Müziği severdi, özellikle Schumann
Ve de ayrıca Mozart'ı

Senin gibi,
Senin gibi,
Senin gibi, ta gerilere bakıyorum
Senin gibi bir şeyler hayal ederek uyuyor
Senin gibi...

Aşağı kasabada okula giderdi
Kitapları ve kuralları öğrenirdi
Kurbağalar ve ormanda uyuyan güzel şarkılarını söylerdi

Bebeklerini ve arkadaşlarını severdi
Özellikle Ruth ve Anna'yı ve bilhassa Jeremy'i
Belki bir gün Varşova'da evleneceklerdi

Adı Sarah'tı ve sekiz yaşında değildi
Hayatı hassaslık, düşler ve beyaz bulutlardı
Fakat diğer insanlar onun hakkında başka türlü karar verdiler

Açık renk gözleri vardı ve senin yaşındayken
O sıradan bir hayatı olan küçük ve iyi bir kızdı
Ama o senin gibi dünyaya gelmemişti
Burada ve şimdi

Senin gibi,
Senin gibi,
Senin gibi, ta gerilere bakıyorum
Senin gibi bir şeyler hayal ederek uyuyor
Senin gibi...

İşte böyleee... Hazin bir hikaye.
Hani her şarkı tanıtımında diyoruz ya, "efendim bu şarkının sahibi, esas yorumcusu şudur fakat şu veya şunlar da müthiş söyler..." diye. İşte bu şarkının da öyle yorumcuları var. Benim bilhassa bu şarkıyı kendilerinden dinlemeyi tercih ettiğim bir üçlü var; Tina Arena, Julie Zenatti ve Assia. Bir araya gelip bu şarkıyı öyle bir okurlar kiiiii, tek kelimeyle enfes bir müzik ziyafeti çekerler size. Hele o parçanın girişindeki keman sesine diyecek söz bulamıyorum. Dinleyin:

Bu da aynı şarkıyı arabik bir tarzda söyleyen Ishtar'ın yorumu... Sizi etkilemek istemem ama ben diğerlerine asla değişmem. Özellikle yukarda oturan şu üçlüye... =)

Ishtar - Comme Toi

Eveeeettt tadından yenmez başka bir şarkı tantımında buluşmak üzere sakın müziksiz kalmayın. Kulağınızdan kalbinize akan kaliteli şarkılarla hoşçakalın. =)

Bir 23 Nisan Daha! Peki Ne Değişti?!

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 22 Apr 2010 22:20:00 +0000

15 Nisan doğum günümdü. 34 oldum. Yorgun ama mutlu… Huzursuz ama umutlu…

Şimdi düşünüyorum; 1920′li, 30′lu yıllar… Haksızlık, adaletsizlik, şiddet ve işkenceyle örülü bir devlet sistemi ve buna bağlı olarak Los Angeles polisinin uyguladığı politika… 1928 Amerika Birleşik Devletleri’nde yaşanan bu güvensizlik ortamını şimdi ben 2010 Türkiye'sinde yaşıyorum. Kendi ülkemde… Özellikle filmdeki kadın karakter gibi benim de çocuklarım olunca kaygılarım daha da derinleşiyor. Neden mi? Yıllarca güvendiğimiz, söylediği her sözünün altına bir an olsun düşünmeden ve çekinmeden kendi imzamızı atacağımız insanların ne olduğunu bilmediğimiz sebeplerden(!) alı konmaları, artık sadece ana haber bültenlerine değil gün içinde her saate sığabilecek kadar çok vahşice işlenmiş cinayet haberleri, bu haberlerin en ince detayına kadar reyting uğruna süslene püslene verilerek yüreklerimizi “bir daha, bir daha, olmadı bir daha” yakması, yıllardır devam eden terör….. Kime, nasıl inanacağımızı bilemez bir hale geldik. Çevremizdeki tüm insanlara şüphe ile bakar olduk. Siyasi baskılar, korkular… Telefonda konuşurken, msn’de sohbet ederken bile huzursuzuz artık! Eskiden okuldan evimize dönüp annemizi bulamadığımızda elimizi tutarak bizi kendi evine götüren Ayşe teyzeye güvenirdik. Şimdi çocuklarımızı kimseye, hiç kimseye güvenmemeleri ve ne olursa olsun bizi beklemeleri konusunda uyarıyoruz. Organ mafyası, çocuk sahibi olamayıp gözünü başka insanların çocuklarına dikenler, dilencilikten pornoya kadar çocukların sırtından para kazanmayı kafasına koymuş vicdansızlar, bir anlık zevk için bir ömür karartan sapıklar… Veya sadece filmdeki gibi sadece öldürme zevkini tatmin etmek için çocuk kaçıran şizofrenler…

Memleket isterim;

Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun,

Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.

Memleket isterim;

Ne başta dert ne gönülde hasret olsun,

Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.

Memleket isterim;

Ne zengin fakir ne sen ben farkı olsun,

Kış günü herkesin evi barkı olsun.

Memleket isterim;

Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun,

Olursa bir şikayet ölümden olsun.

Biliyorum olmayacak ama olsun onlar için umut etmek de güzel!

(Tüm çocuklarımızın 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlu olsun!)

Maske

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 21 Jan 2010 14:24:00 +0000

Maskemi taktım

Sürdüm boyalarımı

Giyindim en süslü yalanlarımı

Bir yüzüm gülerken, gizlenir öbür yüzüm

Kimse duymasın içimden ağladığımı

Aslında hayat zor değil

Mutsuzluk diye birşey yok, yalan

Herşey güzel olacak

Ne zaman?

Söz : Burcu Tatlıses
Müzik : Febyo Taşel, Funda Arar

?

noreply@blogger.com (MyBiber) — Sun, 17 Jan 2010 20:07:00 +0000

Film mi izliyorlar acaba ya da olmayacak bir şeyin hayalini mi kuruyorlar?

Sadece hasret mi gideriyorlar yoksa çalınmış bir kaç saatin tadını mı çıkartıyorlar?

Birazdan, kalkıp giderek başka bir hayata geçecek olan ve sürekli iki dünya arasında geçiş yapmaktan artık çok yorulmuş olan kadın olabilir mi?

Belki de çoktandır evliler ve adam,

yeşil bir futbol sahasında, oradan oraya savrulan topu takip etmeye çalışırken,

kadın da aynı sahada, kendi yalnızlığının peşinden gidiyor...

Yanlış ellerde çok tehlikeli olabilen kırmızı kart korkusuyla,

farklı yollardan hayata bağlanmaya çalışıyor...

Sen Nerdesin?

noreply@blogger.com (MyBiber) — Fri, 01 Jan 2010 23:50:00 +0000

Adım Adım geçer zaman, biter günüm...
Ben nerdeyim?
Yavaş yavaş batar güneş, hava soğuk...
Sen nerdesin?
Yağmur...
Yağmur diner...

GÖKHAN KIRDAR

Olmuyorsa Zorlamayacaksın!

noreply@blogger.com (MyBiber) — Mon, 28 Dec 2009 12:16:00 +0000

Olsun istersin, üstelersin...

Olmayacak kaç şey varsa bir araya getirirsin...

Sonra olayın içinden kendini çıkartır, şöyle karşıdan yaptıklarına bir bakarsın…

Bakarsın ki her şey başladığın gibi!

Her şey…

Olmuyorsa olmuyordur...

Olmuyorsa zorlamayacaksın!

Dikkat Bebek Var!

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 24 Dec 2009 21:38:00 +0000

Sabah uyandığımda odamın kapısında asılıydı bu zımbırtı...

İğne olurken zırıl zırıl ağladığıma,

Gök gürültüsünden acayip tırstığıma,

Dalin şampuan kullandığıma ve

Fırın makarna yaparken aniden boynumdan öpen eşimin,

“Aynı Arda gibi kokuyorsun...” dediğinde,

“Nasıl yani?” diye sorduğuma ve

“Bebek gibi yani…” diye cevap aldığıma şahit olan,

"EVİMİZİN ERKEKLERİ"nin işi...

Co-Production ;) =D

Kıskandığım Kadın

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 24 Dec 2009 20:10:00 +0000

Hiç kimseyi kıskanmadım şu Ayten'i kıskandığım kadar...

Ben bir Ayten'dir tutturmuşum

Oh ne iyi

Ayten'li içkiler içip

Sarhoş oluyorum ne güzel

Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin

Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor

Şarkılar söylüyorum, şiirler yazıyorum

Ayten üstüne

Saatim her zaman Ayten'e beş var

Ya da Ayten'i beş geçiyor

Ne yana baksam gördüğüm o

Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor

Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz

Günlerden Aytenertesidir

Odur gün gün beni yaşatan

Onun kokusu sarmıştır sokakları

Onun gözleridir şafakta gördüğüm

Akşam kızıllığında onun dudakları

Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim

Ayten'i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz

Bir kadeh de sizinle içeriz, Ayten'li iki laf ederiz

Onu siz de seversiniz benim gibi

Ama yağma yok

Ayten'i size bırakmam

Alın tek kat elbisemi size vereyim

Cebimde bir on liram var

Onu da alın gerekirse

Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem

Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar

Parasızlık da bir şey mi

Ölüm bile kötü değil

Aytensizlik kadar

Ona uğramayan gemiler batsın

Ondan geçmeyen trenler devrilsin

Onu sevmeyen yürek taş kesilsin

Kapansın onu görmeyen gözler

Onu övmeyen diller kurusun

İki kere iki dört, elde var Ayten

Bundan böyle dünyada

Aşkın adı Ayten olsun

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Küçük Bir Öykü Bu

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 17 Dec 2009 20:19:00 +0000

Bunca yıl sonra bile hala içindeki şarkıların sözlerini birebir anımsadığım, içime, yüreğime, beynime, her hücreme yer etmiş bir albüm var. 22/02/1990 yılında Ada Müzik'ten çıkan Zuhal Olcay’ın, "Küçük Bir Öykü Bu" adlı albümü...

Henüz aklımın beş karış değil on karış havada olduğu, sürekli parmaklarımın ucunda, başka iklimlerde gezdiğim, havai 14 yaşımdaydım o vakit ama albümdeki bütün şarkı sözlerini anlayıp sindirecek kadar da olgundum. "Akıllı ol!" derdi annem hep ama ben zaten akıllıydım. =) Sadece farklıydım... (Endişe uyandıran bir farklılığım vardı.) Yaşıtlarımın çoğu Ümit Besen, Cengiz Kurtoğlu gibi fantezi müziklere takılırken ben gidip Zuhal Olcay’ın ilk albümünü almıştım ve sürekli onu dinliyordum.

İçindeki şarkılar öylesine derin işlemiş ki içime, hepsinin sözlerini o yıllarda tuttuğum günlüğümün içine tek tek yazmışım. Radyoculuğa başladığım ileriki yıllarda kendi hazırlayıp sunduğum gece programımın adını bile, “Küçük Bir Öykü Bu” koymuşum.

Bir adam düşünün; bir kadının bir erkeğe olan duygularını, aşkını bu kadar iyi tahlil edip bir de sözlere dökebilmiş olsun. Sonra başka bir adam düşünün; o yürek ağrıtan sözlere müthiş melodiler koysun. Ve sonunda bir kadın düşünün ki; artık şarkı olan bu öyküyü bizlere müthiş bir sesle okusun…

Mehmet Teoman, Vedat Sakman ve Zuhal Olcay’dan çıkma, bir aşkın başlangıcını, gelişimini, çözülümünü ve sonunda da bitişini anlatan bir albümdür bu; “Küçük Bir Öykü Bu” diyerek…

Kasetin A yüzünde -kaset diyorum çünkü o zamanlar cd yok- kadın kahramanımız yalnız ve bir o kadar da çekingendir. Şarkıdan anladığımız üzere platonik duygular beslediği erkek kahramanımıza yakın bir evde oturmakta, uzaktan uzağa ona hayran olmakta ve onu delice kıskanmaktadır. Adam, kadın kahramanımızın gizlice gözetlediği evinde bazen kitap okumakta, bazen teras katında Mozart, Vivaldi dinlemekte, bazen de yaz aylarında birbirinden şık insanlara yine terasında partiler vermektedir. İşte Küçük Bir Öykü’nün başlangıcı:

SİZİ GÖZLERDİM HEP
Gözbebeğimde yansırdınız ...
Sokak lambasının altından bir ilah gibi geçtiğinizde,
Karşı karşıya gelmemek için kaldırım değiştirirdim,
Ödüm patlardı yürek atışlarımı duyacaksınız diye ...
Yatağıma uzanıp sorardım korkarak kendime ;
"Bir gün, bir gün, bir gün dokunabilecek miyim "diye size…
Kıskanırdım sizi, sizi çevreleyen her şeyi,
Sizinle konuşan herkesi,
Hatta ne olduğunu bilemediklerimi...
Sizin haberiniz yoktu; teras katınızdan yayılan o ölümsüz
Mozart, Vivaldi ve Monteverdi’nin müziği ile tanıştım sayenizde...
Sizi gözlerdim hep,
Bana dokunduğunuzu duyumsardım,
Tek tek o kitaplarınızı okşar gibi yerleştirdiğinizde...
İçim burkulurdu yaz akşamları terasınızı renklendiren,
Şık, zarif görünümlü insanlara partiler verdiğinizde...
Yatağıma uzanıp sorardım korkarak kendime;
"Bir gün, bir gün, bir gün dokunabilecek miyim?"diye size...
Kıskanırdım sizi, sizi çevreleyen herşeyi,
Sizinle konuşan herkesi,
Hatta ne olduğunu bilemediklerimi...

ZUHAL OLCAY_Sizi G...

Aşk; bazen yürek sancısı, bazen iç sızısı, bazen göz ağrısı...Bazen o bilmeden gözlemek birini...Hem de her hareketini; elini saçına götürüşünü, arkasına yaslanmasını, saatine bakmasını,vs... Bazen o; kitaplarını okşar gibi yerleştirirken, delice arzulamak o kitaplardan biri olmayı... Aşk; bazen umut dolu, bazen mutlu, bazen acı ama platonikse herşeyden çok iç burkan bir şarkı, kırık dökük bir öykü...

Aradan altı ay geçer ve kadın kahramanımız platonik aşkıyla nedense hep zorla götürülen bir doğumgünü partisinde karşılaşır. Karşılaşmakla kalmaz hatta tanışır. Çekingen, mahçup kadın kahramanımız; kalabalığı yararak bir kurban gibi adama yaklaşır, niyeti sadece ona daha yakın durmaktır belki... Zaten daha ötesine cesaret edecek gücü de yoktur. Fakat adam hızlıdır, kadın kahramanımızı fark eder ve hemen içki ve sigara ikram ederek kim olduğunu öğrenmek ister. Kadın kahramanımızın heyecandan gözleri kararır veee "memnun oldum"lar başlar...

MEMNUN OLDUM

Nereden bilebilirdim ki o gece,
O gece bir arkadaşın doğumgününde,
Tanımadığım kalabalıkta,
Sizi göreceğimi bir anıt gibi karşımda ...
Yoğun ve sağır bir sis perdesi içinde
Tanıştırıldım herkesle tanımadan kimseyi...
Görebildiğim yalnızca sizin elleriniz, gözleriniz ve sesiniz...
Eller, eller, eller......... Elleriniz...
Yüzler, yüzler, yüzler.........Gözleriniz...
"Memnun oldum, memnun oldum" diyenler,
"Memnun oldum" diyen sesiniz...
Hayalet yüzler ve uzanan eller,
Sessiz, sözsüz selamlar arasında,
Yaklaştım size bir kurban gibi,
Sonsuz basamakları tırmanırcasına...
Bilebildiğim tüm sözcükler düğümlendi,
Yüreğim pençe pençe şakaklarımda...
Tutundum devrilmemek için,
Gözüm karardı "sen kimsin?" diye sorduğunuzda...
Eller, eller, eller......... Elleriniz...
Yüzler, yüzler, yüzler......... Gözleriniz...
"Memnun oldum, memnum oldum" diyenler,
"Memnun oldum" diyen sesiniz...
Bir içki içer miydim? İçerdim...
Sigara kullanır mıydım? Evet...
Bir de adım vardı elbette,
Herkesin bir adı olduğuna göre...
Vesaire, vesaire, vesaire.........

ZUHAL OLCAY_Memnun...

Bu şarkıda en çok bu sorulu cevaplı kısımlar hoşuma gidiyor ve kadın kahramanımızın mutluluktan kahkahalarının patlamaması için kendini dizginleyerek söylediği vesaireleri... Çünkü bize kısa, basit sorularla başlayan bu sohbetin derinleştiğini, uzayıp gittiğini ve bundan da büyük bir haz duyulduğunu anlatıyor bu vesaireler... Kadın üç gün sonra adam tarafından bir yemeğe davet edileceğinden habersiz devam eder sohbete... Belki bu bile kafi gelmiştir ki başbaşa bir yemek yeme düşüncesi kadın kahramanımızı ne hale getirir, varın siz düşünün... O gün geldiğinde saatler öncesinden başlar hazırlanmaya, makyajını yapar, en güzel elbiselerinden birini seçer, belki yüz kere saçlarını bozar; bir toplar, bir açar, mutluluktan uçarak adamın gelip onu evden çıkarmasını beklemeye başlar...

VE SENİ BEKLİYORUM
Makyajımı yaptım bekliyorum...
Hazırlandım bu gece...
Beni çıkaracaksın diye,
Uçuyor, uçuyorum...
Penceredeyim saçımı tarıyorum,
Kulağım kapıda...
Elbisem buruşmasın diye oturmuyorum...
Ve seni bekliyorum, seni bekliyorum...
Elim telefona gidiyor, oyalanıyorum,
Ayna karşısında bir kez daha taranıyorum...
Zaman akıp geçiyor,
Bir sigara yakıyorum...
Bir içki, bir sigara daha...
Koltuğa çöküyorum...
Ve seni bekliyorum, seni bekliyorum...
Pikaba bir plak koydum,
Gözüm sokakta titriyorum...
Şarkıyı dinlerken kendimi divana atıyorum...
Plak bitti...
Tavandaki lambaya bakıyorum,
Gözlerimi yumdum, ağlıyorum,
Kendime kızıyorum ve seni bekliyorum...
Sokak sustu...
Perdeleri çektim...
Saçım, başım, elbisem, makyajım bozuldu...
Gelsen de sevgilim, şimdi artık çok geç... çok geç ...
Ama yine de seni......

ZUHAL OLCAY_Ve Sen...

Anlayacağınız gibi o yüzüne tükürülesi, "yuh senin erkekliğine!" denilesi, çok özür dilerim o öküz adam o gece gelmez. Beklemek... Ne kadar zordur beklemek... Gelmeyecek olanı beklemek... Bir kadını gece elbisesi içinde gözyaşlarına boğup, gözlerini siyahlara boyayıp bekletmek ve sonsuz, soğuk bir geceye terk etmek ne kadar iç acıtıcıdır. Ah biz kadınlar... Bir kere sevmeye, bir kere ateşlere düşmeye görelim akıllanmayız. Bir kitapta okuduğum gibi, "neşeli, canlı, her bunalımdan sonra herşeye yeniden başlayacak, olanı- biteni affedecek kadar acı hafızası gelişmemiş" yaratıklarız maalesef... Kadın kahramanımız da bir ay sonra o öküz adamla dağ, tepe, çimen gezecek ve ona, "sen farklısın!" diyecek kadar unutur herşeyi...

SEN FARKLISIN
Ben ilk defa gökyüzünü gördüm,
Sel gibi, sel gibi yağan yağmur altında...
Ve aydınlıkların hiç bitmediğini,
Bütün bir gece senin yanında...
Dağ evinden kıyı kasabasına,
Tılsımlanmış iki mecnun gibi,
Sanki elimizde sihirli değnek,
Yaprak yaprak soyduk kendimizi...
Farklısın, farklısın, sen çok farklısın,
Yaşamı altüst eden çılgınlıksın...
Farklısın, farklısın, sen çok farklısın,
Yaşamı altüst eden çılgınlıksın...
Yerini değiştirdik baharın,
Doğanın bildik takvimini...
Yaprakları yeniden yeşertip,
Dallara tomurcuk serptik...
Ben ilk defa açıklarda yüzdüm,
Sen benim, sen benim, sen benim denizim olunca...
Zirvelere çıkmanın keyfini dağ gibi sana yaslandığımda...
Bütün evlerin pencereleri açık,
Sesimizi duydum bize seslenen,
El sallar gibiydik kendimize,
Sen ve ben öylesine her yerdeydik...
Farklısın, farklısın, sen çok farklısın,
Yaşamı altüst eden çılgınlıksın...
Farklısın, farklısın, sen çok farklısın,
Yaşamı altüst eden çılgınlıksın...
Yerini değiştirdik baharın,
Doğanın bildik takvimini...
Yaprakları yeniden yeşertip,
Dallara tomurcuk serptik...

null.mp3

Evet kadın kahramanımızın, "sen farklısın!" dedikçe adamın egosuna tavan yaptıran, aslında inanmaya en meyilli olduğumuz yalanlardan biri olan ama kadının gerçekten inanarak söylediği, adamla ilk kez bu kadar yakın fiziksel temas yaşadığı "sen farklısın!", kadın kahramanımızı belki de ilk kez yaşayacağı orgazmlara taşıyarak öykümüzün beşinci bölümüne uçuruuur...

UÇMAK
Siz hiç karlar üstünde gondolla gezdiniz mi?
Biz değil gondolla karlar üstünde gezmek,
Öyle sevdik, öyle sevdik ki,
Öylesine seviştik ki...
Kar bulutları, altımızda kırmızı çarşaflar
Ve sıcak bir sobanın yanında
Öyle uçtuk, öyle uçtuk ki,
Öylesine seviştik ki,
Dünyaya kanat açtık...
Öyle sevdik, öyle sevdik ki,
Öylesine seviştik ki,
Dünyaya kanat açtık...

ZUHAL OLCAY_U�mak....

Uçmak için illaki bir çift kanata ihtiyaç olmadığını bizlere ispat eden kahramanlarımız, sonunda bu eylemi de gerçekleştirmiş olmaktan mutlu, mesut yaşantılarına devam ederler. Fakat kadın kahramanımız özellikle gerçekleşmiş olan bu eylemden sonra ve dünyada olup biten mantıksız, aklının almadığı garip şeyler yüzünden bir tür korunma içgüdüsü içine girer ve erkeğine der ki:

BENİ KORUMALISIN
Beni korumalısın, korumalısın, korumalısın...
Yol gösterenim,
Beni herşeyden çok sevenim,
Beni korumalısın...
Bilemediğim, anlayamadığım şu karmaşık dünyayla beni tanıştırmalısın...
Beni korumalısın, korumalısın, korumalısın...
Yol gösterenim,
Beni herşeyden çok sevenim,
Beni korumalısın...
Kamboçya, Bangladeş, Beyrut ve Filistin'de birşeyler oluyor,
Güney Afrika'da, siyahların ülkesinde hep beyazların sözü geçiyor,
Bu dünyada garip, çok garip şeyler oluyor,
Beni korumalısın...
Bilemediğim, anlayamadığım şu karmaşık dünyayla beni tanıştırmalısın...
Sevgilim, sevgilim beni, beni korumalısın...
Bana çok hoş ve tatlı şeyler fısıldıyorsun,
Ne kadar güzel olduğumu söylüyorsun,
Kollarına alıp, öpüp öpüp okşuyorsun,
Biliyorum seviyorsun, beni şımartıyorsun...
Kamboçya, Bangladeş, Beyrut ve Filistin'de birşeyler oluyor,
Güney Afrika'da, siyahların ülkesinde hep beyazların sözü geçiyor,
Bu dünyada garip, çok garip şeyler oluyor,
Beni korumalısın...
Bilemediğim, anlayamadığım şu karmaşık dünyayla beni tanıştırmalısın...
Sevgilim, sevgilim beni, beni aydınlatmalısın...
Sevgilim, sevgilim beni, beni aydınlatmalısın...

ZUHAL OLCAY_Beni K...

Yıl: 1990 Bu dünyada garip, çok garip şeyler oluyor...
Yıl: 2009 Bu dünyada hala garip, çok garip şeyler oluyor...

Kadın kahramanımızın korunma güdüleri içinde saydığı korkularına bakacak olursak hiç de haksız olmadığını görüyoruz. Üzerinde yaşadığımız şu dünyaya yakışmayan ve dünyamızı fikirleriyle, görüşleriyle, yaptıklarıyla, yapmadıklarıyla kısaca varlıklarıyla kirleten o kadar çok kişi ve şey var ki... Korunmak ve korumak istediğimiz şeyler o kadar çok ki... Kadın kahramanımız da doğal olarak garip şeyler olan bu dünyada, zorlu bir mücadeleden sonra kavuştuğu sevgilisi tarafından korunmak isterken bir yılı dolduruuur...

Öykümüzün ilk kısmı kasetin A yüzüyle coşup taşarak, mutlu biter ve B yüzünde ilişkinin çözüldüğü ikinci kısım başlar. İlişki hala parlak ve mutlu gitmektedir fakat, "eskiden, eskiden, eskiden..."dedirten bazı incelikler bitmiş, birlikte geçirilen zamanlar azalmış, hatırlanması gereken şeyler unutulmaya yüz tutmuş, kadın kahramanımız o eski günleri aramaya ve özlemeye başlamıştır...

ÖZLEDİM
Özledim, çok özledim;
Sabah vakti başucuma küçük bir çiçek bırakmanı,
Bir sinema biletini iş dönüşü müjdelemeni...
Ahh özledim, çok özledim;
Tam sokak ortasında, olur olmaz yerde öpmeni,
Günde yüz kere telefonda, "seviyorum" diyen sesini...
Beyaz örtüler üstünde Rejans'ta yemek yedikten sonra,
Müşterisi az bir barda başbaşa kafe-konyak içmeyi...
Ahh özledim, özledim, bütün bunları çok özledim...
Ahh özledim, özledim, bütün bunları çok özledim...
Özledim, çok özledim;
Elimizde paketler, bit pazarından eskiler almayı,
Aile albümleriyle dalga geçip gülüşmeyi...
Beyaz örtüler üstünde, Rejans'ta yemek yedikten sonra,
Müşterisi az bir barda başbaşa kafe-konyak içmeyi...
Ahh özledim, özledim bütün bunları çok özledim...
Ahh özledim, özledim bütün bunları ben özledim...
Lütfen...

ZUHAL OLCAY_�zledi...

Kadın kahramanımız bir çırpıda binlerce duyguyu anlatır bize, "özledim"le... Özler... Ve daha burada sayamadığı birçok şeyi de özleyecektir. Bir yandan özlemlerini yüklenirken, bir yandan da kafası karışmaya başlar. Kah sevgilisinin başka bir kadına kur yaptığını, kah başka bir kadının sevgilisine kaçamak bakışlar gönderdiğini görür, kah adamın artık ondan sıkıldığını anlar, kah yalanlarını yakalar... Adamın bütün kapılarını kapatması ve diğer kadınların da erkek kahramanımızı ondan çalmak istemeleriyle, kadın kahramanımız için histerik ve kafa karıştırıcı günler başlar...

KAFAM KARIŞIYOR
Kafam karışıyor senin adına,
Bir başkasına kur yapmana...
Kafam karışıyor senin adına,

Tüylerini parlatmana...

Kendinden memnun, kendini anlatmana...

Kafam karışıyor şu kadınlara,

Kaçamak bakışlara, ince göndermelere,

Seni benden çalmak istemelerine...

Kafam karışıyor, kafam...

Sana ilk rastlamış olmama,

Ve ilk aşkım adına,

Herşeyin ilki oluşuna...

Kafam karışıyor, kafam...

Herşeyin sonu olduğuna,

Sonların varlığına

Ve bunu sende yaşadığıma...

Kafam karışıyor kendi adıma,

Dingin bir nefes uğruna...

Kafam karışıyor kendi adıma,

Karmaşık, vahşi ormanında...

Labirentlerinde havasız, yalnız kalışıma...

Kafam karışıyor yalanlarına,

İktidar kavgalarına,

Hatta herşeyin bitmesini göze almana...

"Ben haklıyım!" adına...

Kafam karışıyor, kafam...

Sana ilk rastlamış olmama

Ve ilk aşkım adına,

Herşeyin ilki oluşuna...

Kafam karışıyor, kafam...

Herşeyin sonu olduğuna,

Sonların varlığına

Ve bunu sende yaşadığıma...

Ve bunu bende yaşattığına...

ZUHAL OLCAY_Kafam ...

Artık son noktaya gelinmiştir. İlişki yavaş ve derinden çürümeye başlamış ve hatta kokmaya yüz tutmuştur fakat olanlar kadın kahramanımız tarafından bir türlü hazmedilememekte, hala havasız labirentlerde bir çıkış noktası aramaktadır; nafile yere... Cevabını asla bulamadığımız şeylere sorduğumuz gibi o da kendi kendine yüzlerce, binlerce kez aynı soruyu sorar:

NEDEN?
Kaç kere vurulur kapı
Ve çağrılır insan avaz avaza?
Ve yazılır ismin her gece,
Kan ter içinde rüyalarıma...
Ve neden yankılanır geri dönüşü sesimin
Planetlerin duvarlarında ?
Ve neden benzetirim ki saatlerin sesini
Başucumda asılı dudaklarına?
Neden karıştırıyorum denizi ağaca,
Gökyüzünü dereye, kendimi aynalara?
Neden, neden, neden, neden?
Kaç kere vurulur kapı
Ve çağrılır insan avaz avaza?
Ve yazılır ismin her gece,
Kan ter içinde rüyalarıma...
Kaç kere tekrarlanır ki aşk bağbozumundan az önce
Ve bir ötekine gebe?
Ve neden durur Güneş Ay'ın arkasında,
Hep senden, senden, senden yana?
Ve neden yankılanır geri dönüşü sesimin
Planetlerin duvarlarında?
Ve neden benzetirim ki saatlerin sesini
Başucumda asılı dudaklarına?
Neden karıştırıyorum denizi ağaca,
Gökyüzünü dereye, kendimi aynalara?
Neden, neden, neden, neden ?

ZUHAL OLCAY_Neden....

Erkek kahramanımızın onu çıkaracağı gece gelmeyip, kadının da bütün bir gece ağlayıp, hıçkırarak onu beklediği geceden sonra olduğu gibi olmaz bu sefer... Çok istesek de olmaz. Zaten olsaydı, bu "Küçük Bir Öykü" olmazdı... Bu öykü daha fazla uzamadan ve ilişki masaya yatırılıp konuşulmaya bile gerek duyulmadan, zaten bittiği her haliyle belli ama yine de sırf, "bir ilişkinin biterken olmazsa olmazları"nı yaşamak üzere kahramanlarımız bir araya gelirler.
Nedense her dinlediğimde kulaklarımı uğuldatan, genzimi yakan, beni salya-sümük ağlatan -özellikle şarkının bir yerinde (orayı kırmızı ve büyük puntolarla geçeceğim)- kara güvercinlerin gelip, yüreğinin tam ortasına oturdukları bütün sevdaları hatırlatan bir şarkıdır bu... Yarım kalmış şarkıları, yarım kalmış öyküleri, yarım kalmış aşkları...

KARA GÜVERCİN
Şöminenin bir köşesinde sen, bir köşesinde ben
Aramızda alev, alev, alev; sırtımızda soğuk
Ve kor bakışlarımız donuk...
Elimizde içki içilmedikçe, iki dudak arasında birkaç hece,
Yorgun, kara bir güvercin gagasında söz oluyor...
Acı değil, şiddet ve fırtına,
Her yer fora, her şey alabora...
Çirkin eller, gözler serseri,
Gelen lekeli, giden lekeli...
Çelişki, histerik kişilik...
Sevgi çemberi delik deşik...
Ben yatak ucuna ilişmiş,
Ellerim kenetli, gözlerim yerde...
Sen pencerede, camda buğulu bulut...
Damla damla zehir düşmekte gövdelere...
Bir piyano... Geçmişin parmakları usta...
SEN BEYAZ, BEN SİYAH TUŞLARDA :(((
Gamlarımız notaya dönüşüyor atonal alışkanlıklarımızla...
Acı değil, şiddet ve fırtına,
Her yer fora, her şey alabora...
Çirkin eller, gözler serseri,
Gelen lekeli, giden lekeli...
Çelişki, histerik kişilik...
Sevgi çemberi delik deşik...
Söndü şömine, gün kelepçeli...
Sen ve ben zindan içinde birbirimize kelepçeli...
Yıkılmış piyanonun sinesinde kara güvercin öylece yatıyor,
Korkudan kocaman olmuş şimdi
Ölü gözleri... ölü gözleri... ölü gözleri...

ZUHAL OLCAY_Kara G...

Bu öyküyü 1990 yılından beri tekrar tekrar, döndürüp döndürüp binlerce kez dinlememe rağmen her dinleyişimde olduğu gibi şimdi de burnumu çeke çeke ağlıyorum... Artık kadın kahramanımızın sizin de tahmin edeceğiniz üzere yalnızlık günleri başlar. İç parçalayıcı, yürek burkan, hazin bir aşk mezara alınır, üzerine kürek kürek toprak atılır ve kadın kahramanımız yaşayıp tükettiği bir aşkın muhasebesini yapmak üzere kendisiyle ve yine dönüp dolaşıp onu bulan yalnızlığıyla başbaşa kalır ve yalnızlık da işte bu kadar iyi anlatılır...

YALNIZLIĞIM
Yeni tanıştık belki de
Ama kimbilir belki de hep vardın,
Eşlik ediyordun, sessiz ve sinsice belki de...
Şimdi şimdi anlıyorum, kurnazca ayırdın beni belki de,
Lime lime savurdun sevdiklerimi belki de...
Yalnızlığım... Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin,
Yalnızlığım... Kanımsın, canımsın, sen benim çaresizliğimsin...
Yalnızlığım... Bugünüm, yarınım, sen benim hüzünlerimsin,
Yalnızlığım... Tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin...
Senin olmamı istedin ama belki de,
Bir aşık gibi inatla bunca zaman kendine sakladın belki de...
Bir tohum gibi serpildin, filizlendin, ben oldun belki de,
Yatağımı bile paylaşabilmek için benimle...
Yalnızlığım... Yaşamak zorunda olduğum beraberliğimsin,
Yalnızlığım... Kanımsın, canımsın, sen benim çaresizliğimsin...
Yalnızlığım... Bugünüm, yarınım, sen benim hüzünlerimsin,
Yalnızlığım... Tek bilebildiğim sen benim vazgeçilmezimsin...

ZUHAL OLCAY_Yalniz...

Küçük bir öyküdür bu... Hani ayrılmadan önce birbirini çok, çok ama çok seven bir kadın ve bir erkek arasında geçen... Minik bir parantez, tırnak içinde aslında hepimizin başından geçen, her şey yolundaymış gibi, hiç ayrılmayacakmışız gibi hiçbir şey yapmadan, sırt üstü yatarak keyif yaptığımız ama birden doğrulup kalktığımızda, "Hay allah, ne oldu? Halbuki gül gibi geçinip gidiyorduk..." dedirten bildik, küçük, o küçücük öykülerden...

KÜÇÜK BİR ÖYKÜ BU
Küçük bir... herkesin başından geçen...
Hani canım bir kadın ve bir erkek varmış,
Ayrılmadan önce birbirini çok, çok, çok seven...
Hiç ayrılmayacakmış gibi hiçbir şey yapmadan,
Sadece düşleyen...
İşte öyle bir kesit,
Minik bir parantez,
Tırnak içinde hepimizin başından geçen,
Bildik o küçük, küçücük öykülerden...
Küçük bir öykü bu,
Herkesin başından geçen,
"Hay Allah, ne oldu?" dedirten,
Gül gibi geçinip giderken...
Küçücük bir öykü bu,
Herkesin başından geçen...
"Hay Allah ne oldu?" dedirten,
Gül gibi geçinip giderken...
Küçük bir öykü bu...
Küçük bir... herkesin başından geçen...
Hani canım bir kadın ve bir erkek varmış,
Ayrılmadan önce birbirini çok, çok, çok seven...
Herşey yolundaymış gibi sırtüstü uzanıp keyfini düşünen...
İşte öyle bir kesit,
Minik bir parantez,
Tırnak içinde hepimizin başından geçen,
Bildik o küçük, küçücük öykülerden...
Küçük bir öykü bu...
Herkesin başından geçen,
"Hay Allah ne oldu?" dedirten,
Gül gibi geçinip giderken...
Küçücük bir öykü bu,
Herkesin başından geçen...
"Hay Allah ne oldu?" dedirten,
Gül gibi geçinip giderken...

Zuhal Olcay- Kucuk...

Bir ilişkinin de bize tıpkı bir bebek gibi sancılı doğduğunu, türlü zorluklar ve meşakkatlerle, özveriyle, sabırla büyüyüp geliştiğini, bazen mutlu, bazen acı, bazen umutlu, bazen ağrılı, bazen neşeli, bazen kederli bir süreçten geçtiğini ve sonra da vücudumuzdaki her bir hücreyle birlikte eskiyerek, yıpranarak, yaşlanarak öldüğünü gösteriyor bu öykü... Tıpkı diğer canlılar gibi ilişkilerin de biri ölür, biri doğar... Eskisinin yerini doldurur mu doldurmaz mı bilinmez ama bu döngü böyle devam eder...

Dinlediğiniz için teşekkürler.

ChaotiC

DipNot: Bu yazı ilk defa 09.03.2008 tarihinde yazılmış olup kayıp şarkılar açısından güncellenerek tekrar yayımlanmıştır. Şarkılar kendi arşivimden yüklenmiştir.

Kıssadan Hisseler...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Fri, 11 Dec 2009 14:23:00 +0000

Bir memleket olsun ki, aralık ayında bile o iğrenç sesleriyle dolaşıp kanınızı emen ve Off, Sinkov gibi maddelerin tadını çok seven sivrisinekleri olsun! Var mı böyle bir yer? Welcome the Uzunköprü Hell. Bu başlı başına bir kıssadan hisse…

Her gün maillerimi okumak için Hotmail’e girdiğimde “Beni Şaşırt”masını bekliyorum ama nafile... Artık nedense hiçbir şeye şaşırmıyorum. Kıssadan hisse: İnsanlar değişmez!!!

Kahvaltım henüz bitmişti, çay fincanımın kenarını parmağımla çizip duruyordum. Kalkıp radyoyu açtım, “En Güzel Hikâyem” çalıyordu. “Olmaz böyle bir şey!” dedim. İçinizden söylediğiniz bir şarkı, dışınızdan da çalmaya başlıyorsa ve eş zamanlı gidiyorsanız hayat sizi gerçek bir hikâyenin içine atıyor demektir. Evet, her hikâye güzel gelişmez belki ama fazladan okunan her kitap gibi fazladan yaşanılan her olay da bir tecrübedir. Bu hikâyeden çok ders çıkarttım ben. Kötü bir huyum vardı mesela; sevdiğim kadar sevildiğimi sanıyordum. Vazgeçtim bu huyumdan. Artık sanmıyorum. Sonra kimilerinin yana yakıla aradığı ve bu devirde ancak filmlerde ve kliplerde karşımıza çıkan o büyük ve güçlü aşkların bazıları tarafından mucizevî bir şekilde bulunmuşken nasıl alaşağı edildiğini gördüm. Siz istediğiniz kadar verin o aşkı, hayal edemeyeceği kadarını verin hem de, bir gül dikin umutlarınızla, sonra bir tane de yazdıklarınızla ve bir gül daha, yalnızca ona özel davranışlarınızla… Bir bakmışsınız bir gül bahçesi yaratmışsınızdır farkında olmadan, bir gül bahçesi olmuştur aşkınız ve sonra o geldiği gibi önündeki ilk gonca dalında kalıverir gözleri… Sorar size, “bu neden eğri?” “Sen çok kayıtsız kaldın da ondan bükülmüştür boynu…” diyemezsiniz. Koca gül bahçesini çiğneyip arkasına bile bakmadan döner gider geri ve işin garibi ona göre siz onu kaybetmişsinizdir. “Ben kesilene kadar yüzdüm ama görünmeyince karan bıraktım kendimi…” En güzeli ben kendi yüreğimi gördüm bu hikâyede ve hala böylesine saf olduğu için şimdi kendimi daha çok seviyorum. Kıssadan hisse: Sevmekten hiç borçlu çıkmadım!

Hayat, siz bisikletinizle ağır ağır giderken yanınızdan otomobille gazlayıp geçiyor. Bir yıl daha bitti işte… Peki, biten sadece bir yıl mı? İnsanlar bitti gitti, aşklar bitti, yollar bitti, sabırlar, teselliler bitti, gözyaşları bitti, hayaller bitti, rüyalar bitti, şişeler bitti, heyecan, coşku bitti, kahkahalar bitti, hatalar bitti, ne çok şey bitti… Şimdi hepsini yeniden doldurma zamanı. En çok da gözyaşlarınızı… Ağlamak da yemek, içmek, seks kadar önemli bir ihtiyaç. Evet evet hatalarınızı da… Bilgileri sadece alıp onları işlemezseniz aynı ıslak ve hiçbir zaman sıkılmayan bir sünger gibi kalırsınız ve bu durumda nasıl öğrenebilirsiniz ki? Hata yaparak! İnsan hatalarla akıllanır! Hata yapmaktan korkmayın! Her şeyin en doğrusunu bileceğim ve yapacağım derken farkında olmadan kendinizi o kadar yıpratıyorsunuz ki… Hem karşınızdaki kendi kapasitesi kadarını alabilir, ne daha çok ne daha az… Kendinizi boş yere paralamayın. Mesela, siz sayfalar dolusu, aslında ana fikri; "seni çok seviyorum, yakınlığını istiyorum ve yakınlığın olmadan senli ama sensiz yaşayamam!” olan bir mektup yazarsınız; o size yakınlığını vermek yerine, “beni istemeyeni ben hiç istemem!” hesabı “güle güle” der. Anlarsınız ki, o zaten hiçbir zaman sizin olmamıştır. İçinize sığdıramadığınız ve tek taraflı yürütmeye çalıştığınızı anladığınız bir aşkla evlere sığamazsınız, kendinizi sokaklara, caddelere atmak istersiniz ama dünya da dar gelir. Önünüzden geçen otobüsten sarkan muavinin, “uzay, uzay, uzay…” diye bağırmasını ve atlayıp gitmeyi istersiniz. Sonsuzluğa karışmayı, boşlukta yok olmayı… Olamazsınız. Döner gelirsiniz evinize… Aşk biter ama hayat sürmeye devam eder. Size sarılanlarla mutlu olmaya çalışırsınız. Kıssadan hisse: Kendinizi beyinsiz bir şekilde sadece aşka bırakmak yeterli değildir, aşk kapıya dayandığında gelecekteki günlerin de hesaba katılması gerekir.

Dün gece bana başka bir dilde konuştu; Özdemir Asaf’ça… Bilir misiniz? “Sana güzel diyorlar, olma!” dedi parmağını sallayarak… Ah nasıl iyi geldi bilemezsiniz çünkü sevginin en güzeli, en gereksinildiğinde verilenidir. Kıssadan hisse: Eğer şansınızı güzel veya yakışıklı doğarak kullandıysanız bir daha o şansı asla bulamayabiliyorsunuz. Allah çirkin şansı versin sonra estetik falan bir şekilde halledersiniz.

ChaotiC

Sırt Sırta

noreply@blogger.com (MyBiber) — Mon, 26 Oct 2009 07:11:00 +0000

Sen beni her gün biraz daha ertelerken

Ben seni her defasında biraz daha öne alıyorum sevgilim...

Hiçbir destede olmayan bir iskambil kağıdı gibiyiz;

Bir tarafı kız, diğer tarafı erkek...

Sırt sırta vermişiz,

İki cihan yan yana gelir, biz gelemeyiz...!

ChaotiC

photo

Senden Bana...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Mon, 26 Oct 2009 00:20:00 +0000

Artık zamanlar kalacak senden bana biliyorum. Ben soğuk yataklarda tek başıma ısınmaya çalışırken sen üzerine başkası bulanmış kokuyu kim bilir hangi kanalizasyon deliğine gönderip geleceksin yanıma... Sen sıcacık tenini bende soğutacaksın, ben senle ısınmaya çalışırken... Kaçışın olacağım senin; "özledim!" dediğinde dindiren, "gerçekten ben seni seviyorum!" dediğinde affeden, "evde misin?" dediğinde bekleyen......... Kayıtsız, şartsız, sorgusuz, sualsiz daima seni seven...

Kaçamak zamanlar kalacak senden bana biliyorum. Yemek sonrası bir tatlıdan kaç çatal çıkar ya da orta şekerli bir kahve kaç yudumda biter...? Bileceğim... Lokmalarını, yudumlarını sayacağım senin; tek derdim sen...İçim akacak çıkıp giderken, belli etmeyeceğim. Arkandan bir kahve de ben içeceğim; sade... Tek başına içilen kahvelerin adı hep "sade"dir. Oysa ben şekerli içmeyi severdim kahveyi ve buluşarak senin gözlerinle... Sade kahve ve sade kendimle, sade seni düşüneceğim; "acaba bir daha ne zaman gelecek?" diye...

Eksik zamanlar kalacak senden bana biliyorum. Soğan doğranmadığı için lezzetsiz yenen bir yemek gibi... Tadına asla varamayacağım. Ayak üstü atıştırır gibi, tıka basa doymadan gideceksin. "Dişlerin çürür, daha fazlasını yeme!" diye elinden elma şekeri çekilip alınan ya da "hasta olacaksın!" diye külahına bir top dondurma koydurulan bir çocuk gibi bükük kalacak arkandan boynum...

Bir maçtaki duraklama anları gibi kayıp zamanlar kalacak senden bana biliyorum. Yok zamanlarda senle var olduğum uzatmaları oynayacağım. Yalancıktan korkuyor ya da hasta olacağım belki... Sarhoş olacağım, bir soluk alışı kadar fazladan kal diye... Sabaha kadar ezberleyeceğim nefes alıp verme ritimlerini... Gözümü kırpmadan, hiç dokunmadan seveceğim seni...

Senden sensiz zamanlar kalacak bana biliyorum. Giderken her defasında benden götürdüğün... Sanki sen gidince ben hiç bir şeyi sevemeyeceğim, manasız gelecek saksıdaki menekşelerim...

Sen tek başına gittiğini sanırken ben koca bir aşk kadar eksileceğim sevgilim...

ChaotiC

DipNot: Bana bunları yazdıran Votka ve Burn ikilisine, ayrıca sevgili Godsy'e teşekkürlerimle... :D Hayatımdan hiç eksik olmayın. :))

görsel

Köprüden Önce Son Çıkış...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Thu, 22 Oct 2009 13:27:00 +0000

Uzun bir yolda... Bir otobüsün cam kenarında... Kafam arkaya yaslanmış, titrek sarsıntılar içinde... Yüreğimdeki sarsıntıların yanında bir hiç... Duyumsamıyorum bile... Kulağımda hayatımın fon müziği çalıyor; the second you sleep. Hayatıma eşlik ediyor. Uyuyorum, uyanıyorum o hep çalıyor. Olup olabilecek en güzel şarkılardan biri diye düşünüyorum.

Bir an önce yetişmek isteyen, bir an önce kaçmak isteyen, özleyen, terk eden, geç kaldığını düşünen,....... aceleci kırmızı bir trafiğin içinde, esas dönmek istediğim sapaktan farklı bir yöne doğru dönerken tekerlekler ve her kilometrede biraz daha uzaklaştığımı duyumsarken gözlerim sonuna kadar doluyor ama inatla tek bir damla bile inmiyor. Şarkı inanılmaz bir güç veriyor.

Köprüden önce son çıkışı kaçırmak gibi... Geri dönüşü artık mümkün olmayan bir yola girmiş gibi... Kanalizasyon deliğine yuvarlanan cepteki son kuruş gibi...

İçimden yazmak geliyor. Çantamı altüst ederek bulduğum kaleme seviniyorum. Pembe, simli, neşeli bir kalem çıkıyor; karakterine tamamen ters şeyleri yazmak üzere... Okumakta olduğum kitabın boş olan ilk ve son sayfalarını feda edecek kadar yazmak istiyorum, bunları yazıyorum; bir klavyeden soğuk, donuk, mavi bir ekrana aktaracağım şu anı düşünerek...

The second you sleep... Camdan hızla kayan görüntüler... Ağaçlar, trafiğe sıkışmış insanlar, levhalar, trafik lambaları, ışıklar, bariyerler, deniz, köprü gözüme her zamankinden farklı geliyor. Bir tabelada sebze hali yazıyor, ben onu gül bahçesi olarak algılıyorum. "Gül bahçesine gider... Dikenlere dikkat!" Düşüyorum, yüreğim kanıyor. Oysa insan hep dizlerinin üzerine düşer.

Yağmur başlıyor. En önde oturuyorum ve kocaman camların arkasında sürekli ıslanıyormuşum gibi geliyor. Cama düşen yağmur tanelerini izliyorum. Her biri, bir süre sonra dağılıp bozularak yol yol akmaya başlıyorlar. Artık camda kesik kesik çizgiler... The second you sleep... "Staaaaay..." diye bağırıyor adam kadına... Sadece kalmasını diliyor o uyurken... Oysa kadın yarın gitmiş olacak... Adamın yalvaran sesi ağlatıyor beni... Karnım düğümleniyor. Yüreğim zaten kanamalı... Beyaz gömlekli, mavi papyonlu birisi kolonya uzatıyor yüzüme eğilerek. Kolonya sevmem. Bana hep hastaneleri, hastalıkları hatırlatır. Kolonya yerine su istiyorum. Acıktığımı duyumsuyorum ama canım hiçbir şey istemiyor.

Kadın uyuyor... Adam onu izliyor... Son gece... Kadın yarın gitmiş olacak... Adam arkasında... Öylece durup gözden kayboluşunu izleyecek...

The second you sleep...

The Second You Sle...

İl sınırları içine giriyorum, sınırsızlık içinde... Sınırsız aşk, sınırsız sevgi, sınırsız özlem, sınırsız istek, sınırsız merak............ Gecenin karanlığına iniyorum... Sıcacıktım... Eve giriyorum... Gene üşümeye başlıyorum...

The second you sleep...

Teşekkür...

noreply@blogger.com (MyBiber) — Wed, 14 Oct 2009 18:24:00 +0000

Önyargısız insanları seviyorum... Nereden çıktı bu diyeceksiniz? Şubat 2008'den beri yazıyorum ve bu zaman zarfında çok sayıda blog yazarı arkadaşlarım ve okuyucularım oldu. Bırakın uzun süreliyi, yazmaya birazcık olsun ara verdiğimde bile mail atıp nerede olduğumu, nasıl olduğumu sorup merak eden sadık takipçilerim oldu. En önemlisi uzun süre ihmal edip, bloglarını hiç okuyamadığım, hiç yorum yapamadığım halde hala hiç beklentisiz, misilleme nedir bilmeden beni okumaktan ve keza yorum yapmaktan hiç vazgeçmeyen kişiler oldu. Uzun süredir kafamı bir türlü toparlayıp, sadece buraya yoğunlaşamadığım için ve sırf yazmış olmak için yazmayı da sevmediğim için sesim soluğum çıkmadı. Dediğim gibi ne eskisi kadar sık yazabildim ne de yazan arkadaşlarımı takip edebildim. Defalarca beni mimleyen ve belki de benim çoğuna cevap veremediğim bir arkadaşım; şirinem 'in gene beni bıkıp, usanmadan ve en önemlisi hala kaile alarak mimlediğini görünce yazmak istedim bunları...

Önyargısız, misillemesiz ilişkilerin kurulmasının, karşılıksız sevgilerin bulunmasının artık çok zor olduğu bu dünyada ki buna blogger dünyası da dahil çünkü burada bile birbirini çekemeyen, kıskançlığını had safhada yaşayıp, çirkin yorumlarıyla da bu kıskançlıklarını pekiştiren, kendi blogunu okuyup yorum yapanları takip edip aslında çok beğendiği halde diğerlerini hiçe sayan insanlar var; evet böyle bir dünyada, bu insanlardan sıyrılmış arkadaşlara sahip olmak beni inanılmaz mutlu etti. Yazılarımı özleyenler, sağlığımı, nerede, ne yaptığımı merak edenler, cevapsız bıraktığım halde hala beni mimleyenler, yazdıklarını hiç okuyamayıp yorum yapamadığım halde hala blogumu ziyaret ederek yazılarımı okuyup yorum yapanlar...

Hepinize çok teşekkür ediyorum. İyi ki varsınız. :D

ChaotiC