_ചെമ്മാട് X പ്രസ്സ്_

വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നവര്‍

2012-05-07T04:54:00.000-07:00

മരണം ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന മൂകത ...
വിരസമായ പതിവ് കാഴ്ചകള്‍ ...
മനം മടുപ്പിക്കുന്ന ആശുപത്രി മണം...
ജാലകത്തിനപ്പുറത്തു, പക്ഷികള്‍ തിരിച്ചു പറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ആകാശത്തിന് വിളര്‍ത്ത മഞ്ഞ നിറം. മഞ്ഞ വിഷാദത്തിന്റെ നിറമാണെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓര്‍ത്തു പോയി. ഒരു പകലിനെ കൂടി മരണം പുതപ്പിക്കാന്‍ തയാറായി ഇരുട്ട് എവിടെയോ പതിയിരിപ്പുണ്ട്.
"എന്തേ ഇങ്ങനെ ആലോചിക്കണത് ?" കട്ടിലിലിരുന്നു എന്നെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ് ഗായത്രി.
"വല്ലാത്ത ദാഹം. കുറച്ചു വെള്ളം കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ...."
വലതു കൈകൊണ്ടു വെള്ളം നിറച്ച ഗ്ലാസ് എന്റെ ചുണ്ടോടടുപ്പിക്കുംപോള്‍ തന്നെ അവളുടെ ഇടതു കൈ വിരലുകള്‍ എന്റെ മുടിയില്‍ ഇഴഞ്ഞു നടന്നു.
"ഒന്നും ആലോചിച്ചു വിഷമിക്കരുത്. എല്ലാം ശര്യാകും . ഞാന്‍ ഒന്ന് അത്രേടം വരെ പോകുന്നുണ്ട്. അച്ഛന് ഇപ്പഴും ദേഷ്യം തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവില്ല". "പക്ഷെ , അമ്മ ... എന്റെ അമ്മ എന്നെ കൈവെടീല്ല".
പാവം... കൌമാരവും യവ്വനവും ഭ്രമിപ്പിച്ച പ്രണയം സിരകളില്‍ പടര്‍ന്നപ്പോള്‍ വീട്ടുകാരെയെല്ലാം തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വന്നതാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കാന്‍സര്‍ ബാധിച്ചു കിടക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവിന്റെ ചികില്‍സക്ക് പണവും തേടി വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക്. തടയാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. വേറെ മാര്‍ഗമില്ലല്ലോ ?

എത്ര പെട്ടന്നാണ് ജീവിതം ആകെ മാറി മറിഞ്ഞത്?. അല്ലെങ്കിലും ഇക്കാലത്ത് മര്യാദയ്ക്ക് ഒരു രോഗം വന്നാല്‍ മതി ഏതു പണക്കാരനും ബുദ്ധിമുട്ടിലാകും. എന്നെപ്പോലുള്ള മിഡില്‍ ക്ലാസ്സുകാരന്റെ കാര്യം പിന്നെ പറയേണ്ടല്ലോ. ആശുപത്രിയില്‍ അടിയന്തിരമായി അടക്കേണ്ട ബില്ലുകള്‍ പോലും അടച്ചിട്ടില്ല. എത്രയും പെട്ടന്നു പണം അടച്ചില്ലെങ്കില്‍ മുന്നോട്ടുള്ള ചികില്‍സ തടസ്സപ്പെടും. കിട്ടാവുന്നവരില്‍ നിന്നൊക്കെ കടം വാങ്ങി മടുത്തു. അല്ലെങ്കിലും ഇനി എന്തിനാണ് ഒരു ചികില്‍സ? കടം കുമിഞ്ഞു കൂടുകയല്ലാതെ ഈ ചികില്‍സകൊണ്ട് എന്ത് ഫലം ?
മനസ്സില്‍ ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന ചിന്തകള്‍ ശരീരത്തിന് കൂടുതല്‍ ക്ഷീണം പകരുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. പതിവ് ഇന്‍ജക്ഷന്‍ എടുക്കാന്‍ വന്ന നേഴ്സ് ഗായത്രിയെ അന്വോഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുട്ട് കൂടുതല്‍ കനത്തു. പകല്‍ വെളിച്ചം പിന്‍വാങ്ങിയ തെരുവില്‍ മങ്ങിയ ഇലെക്ട്രിക് വെളിച്ചം പടര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. അവളിനിയും മടങ്ങി വന്നിട്ടില്ല.
ഇന്‍ജക്ഷന്‍റെ ശക്തിയാവാം, കണ്‍പോളകളില്‍ അലയുന്ന പതിവ് ഉറക്കം മെല്ലെ വീശിത്തുടങ്ങുന്നു.

ഉറക്കമുണര്‍ന്നു ഉണര്‍വിലേക്ക് ഇഴയുന്ന കണ്ണുകള്‍ ആദ്യമുടക്കിയത് ചുമരില്‍ ഇരപിടിക്കാന്‍ ഓടുന്ന ഗൌളിയിലാണ്. ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ശൌര്യത്തോടെ ഏതോ പ്രാണിക്കു പിന്നാലെ ഓടുന്ന ഗൌളിയെ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. നേരമെത്രയായെന്നോ, എത്രനേരം ഉറങ്ങിയെന്നോ അറിയില്ല.
എന്തായാലും നേരം പുലര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.
പതിവ് പോലെ ഗായത്രി അടുത്തു തന്നെയുണ്ട്.
"ഞാനിന്നലെ നേരത്തെ ഉറങ്ങീന്നു തോന്നുന്നു". എപ്പഴാ നീ മടങ്ങി വന്നത് ? " എന്റെ ചോദ്യം അവള്‍ കേട്ടില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. വിദൂരതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുകയാണവള്‍ . മുഖത്ത് തളം കെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന നിരാശ കണ്ടാലറിയാം, ഇന്നലെ പോയ കാര്യം നടന്നിട്ടില്ലെന്ന്.
"സാരമില്ല" ഞാനവളുടെ കരം മെല്ലെ കയ്യിലെടുത്തു, ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
"...ന്നാലും ഞാനവരുടെ മോളല്ലേ ...? അതെന്താ അവര്‍ ഓര്‍ക്കാത്തത് ?" അവള്‍ വിതുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"അന്ന് അവരെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു എന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി വരുമ്പോള്‍ നീയും അതോര്‍ത്തില്ലായിരുന്നല്ലോ ?" എന്റെ മറു ചോദ്യം അവളെ കൂടുതല്‍ സങ്കടപ്പെടുത്തിയെന്നു തോന്നുന്നു. വിതുമ്പല്‍ കരച്ചിലായി പുറത്തേക്കൊഴുകി. എന്നിലേക്ക് കൂടുതലടുപ്പിച്ചു ഞാനവളുടെ മുടിയിഴകളില്‍ തലോടികൊണ്ടിരുന്നു.
മിഴിനീര്‍ തുളുമ്പുന്ന കണ്‍കോണുകളില്‍ അലയുന്ന നിരാശ വ്യെക്തമായിട്ടെനിക്ക് കാണാം.
എന്ത് ശ്രീയുള്ള മുഖമായിരുന്നു. കണ്‍ തടങ്ങളില്‍ കറുപ്പ് നിഴലുകള്‍ പടര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.
ആശ വറ്റിയ മുഖത്ത് പ്രതിഫലിക്കുന്നത് നിരാശയാണ്. കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ കുസൃതിയൊക്കെ എവിടെയോ പോയി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.
പെട്ടന്നു എനിക്ക് ശെല്‍വിയെ ഓര്‍മ വന്നു. അന്ന് ശെല്‍വിയുടെ മുഖത്ത് കണ്ട അതേ ദൈന്യത ഇപ്പോഴെനിക്ക് ഗായത്രിയിലും കാണാം.
വിസ്മൃതിയുടെ മൂടുപടം വകഞ്ഞു മാറ്റി ഓര്‍മയുടെ പടവുകള്‍ കയറി വരികയാണ്, മൂന്നു വര്‍ഷം മുന്‍പത്തെ ഒരു സായാഹ്നം.

ജില്ലയിലെ ന്യൂനപക്ഷ മാനേജുമെന്റിനു കീഴിലുള്ള ഒരു സോശ്രയ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ അനാട്ടമി ലാബിലേക്ക് ഒരു ശവം എത്തിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ ഒന്നര ലക്ഷം രൂപക്ക് കരാറുറപ്പിച്ചാണ് ഞങ്ങളന്നു തമിഴ്നാട്ടിലെത്തുന്നത്. ഏതെങ്കിലും സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയുടെ മോര്‍ച്ചറിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ജഡം മോര്‍ച്ചറി സൂക്ഷിപ്പുകാരനും ആശുപത്രി സൂപ്രണ്ടിനും ചില്ലറ കൊടുത്ത് കൈക്കലാക്കുകയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശം. മുന്‍പ് ഒന്ന് രണ്ടു തവണ ഈ ബിസിനസ് ചെയ്തത് കൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസം അലഞ്ഞാലും സാധനം കിട്ടുമെന്നുതന്നെയാണ് പ്രതീക്ഷ. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിലെ അലച്ചിലിന് ശേഷമാണ് കടലൂരില്‍ എത്തുന്നത്. കടലൂര്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയിലെ മോര്‍ച്ചറി സൂക്ഷിപ്പുകാരനെ കണ്ടു നിരാശയോടെ, തിരിച്ചു പോരാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് കാതുകളില്‍ ഒരു ക്ഷീണിച്ച സത്രീ ശബ്ദം കേട്ടത്.

"കൊളൈന്തെക്കു പസിക്കുത് സാര്‍ ..... രണ്ടു നാള്‍കള്‍ ഏതുവും സാപ്പിടാവേ ഇല്ലൈ സാര്‍ ..." "എതാവത് കൊടുങ്കെ സാര്‍ " *
മുഷിഞ്ഞു പിന്നിയ ദാവണിയുടുത്ത് കറുത്തിരുണ്ട ഒരു യുവതി. അവരുടെ ഒക്കത്തിരിക്കുന്ന രണ്ടു വയസ്സുകാരന്‍ അലറിക്കരയുന്നുണ്ട് .
ദൈന്യതയോടെ അവളെന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷയോടെയാണ്. വിശപ്പ്‌ സഹിക്കാതെ അലറിക്കരയുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെ അവഗണിച്ചു പോവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
കാന്റീനിലെ മേശയില്‍ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കുംമ്പോഴാണ് അവളവളുടെ കഥ ഞങ്ങളോട് പറയുന്നത്.
ശെല്‍വി എന്നാണു പേര്. ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവറായിരുന്ന ഭര്‍ത്താവിനു കാന്‍സര്‍ കണ്ടെത്തുന്നത്, രണ്ടു മാസം മുന്‍പാണ്. രോഗം അവസാന സ്റ്റെജിലാണെങ്കിലും ഈ സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ അല്ലാതെ വേറെ എവിടെയും കൊണ്ടുപോകാനുള്ള നിവൃത്തിയില്ല. ഇവിടുത്തെ ചികില്‍സ തന്നെ താങ്ങാനുള്ള വഴിയില്ല. വിലകൂടിയ മരുന്നുകള്‍ ദുരിതത്തോടൊപ്പം കടവും കൂട്ടി. അടിയന്തിര രോഗികള്‍ക്ക് രക്തം വിറ്റും, യാചിച്ചും ഭര്‍ത്താവിനു മരുന്നും ഭക്ഷണവും വാങ്ങാമെന്നു പഠിച്ചത് വേറെ വഴിയില്ലാതായപ്പോഴാണ്. വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യത്തേക്കാള്‍ വലുതല്ല മാനത്തിന്റെ വില എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞെങ്കിലും, മാംസ മാര്‍ക്കെറ്റില്‍ സൌന്ദര്യവും നിറവുമുള്ള മാംസത്തിനേ ആവശ്യക്കാരുള്ളൂ.
"പണക്കാര്‍ പെണ്‍കള്ക്ക് എതുക്ക് അഴക്‌ ?. അത് എങ്കള്‍ മാതിരി ഏഴൈ പെണ്കള്‍ക്ക് കൊട് " ** മുകളിലേക്ക് നോക്കിപ്പറഞ്ഞത്‌ എന്നോടാണോ അതോ ദൈവത്തോടാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല.

എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ജയിംസിന്റെ ബുദ്ധിയിലാണ് ആ ആശയം ഉദിച്ചത്. ഭര്‍ത്താവിന്റെ രോഗത്തിന്റെ അവസ്ഥയും ഇനി രക്ഷപ്പെടാന്‍ സാധ്യതയില്ലാ എന്ന സത്യവും അവളെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. ചികില്‍സ തുടരുകയാണെങ്കില്‍ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാവുന്ന പണത്തിന്‍റെ കണക്ക് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചു. വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യം അറിഞ്ഞ വയറിന് പണത്തിന്റെ ആവശ്യം മനസ്സിലാക്കാന്‍ അധികം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. കയ്യിലേക്ക് വെച്ച് കൊടുത്ത പതിനയ്യായിരം രൂപയ്ക്കൊപ്പം വിഷം കലക്കിയ കഞ്ഞിപ്പാത്രം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനത്തെ സ്പൂണ്‍ കഞ്ഞി അവള്‍ അയാളെ കുടിപ്പിക്കുന്നത് വരെ ഞങ്ങളാ വാര്‍ഡിന് ചുറ്റും വട്ടമിട്ടു നടന്നു. ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റു കടക്കുന്നത് വരെ ആമ്പുലന്സിനു പിന്നാലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടിയ ശല്‍വിയുടെ മുഖം ഇപ്പോഴും കണ്മുന്നില്‍ തെളിയുന്നു.
ഓര്‍മകളില്‍ നിന്ന് ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ തൊണ്ട വല്ലാതെ വരളുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. ഗായത്രിയെ അടുത്തെങ്ങും കണ്ടില്ല. ഇവളിതെവിടെ പോയി ?

ജാലകത്തിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശത്തിനു ഇന്ന് നല്ല തെളിച്ചമുണ്ട്. മേഘങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ചിത്രം വരച്ച ആകാശത്ത് ഒരു കഴുകന്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു. വരാന്തയില്‍ നിന്ന് ആരോ സംസാരിക്കുന്നത് അവ്യക്തമായി കേള്‍ക്കുന്നുവോ ? അതോ എന്റെ തോന്നലോ ?
അല്പം കഴിഞ്ഞു മുറിയിലെത്തിയ ഗായത്രിയുടെ കയ്യിലെ ഭക്ഷണ പ്പൊതിയിലേക്കും, കണ്ണുകളിലേക്കും ഞാന്‍ മാറി മാറി നോക്കി. അന്ന് ശെല്‍വിയുടെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ട അതേ നിസംഗത ഗായത്രിയുടെ കണ്ണുകളിലും കാണുന്നുണ്ടോ? പുറത്ത് ആരോ നടക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നു. അതോ അതെന്റെ തോന്നലോ?
ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നല്‍ പിണര്‍ പാഞ്ഞു പോകുന്നു....
ഇടത്തെ നെഞ്ചില്‍ അസഹ്യമായ വേദന.... ശരീരം മുഴുവന്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ചു.
ജാലക ചില്ലുകളിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശത്തിലെ വെളിച്ചമെവിടെ ? ആകാശം ഇത്ര പെട്ടന്നു മേഘാവൃതമായോ ?. ഇരുണ്ട ആകാശത്തില്‍ ഇപ്പോഴും ആ കഴുകന്‍ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
* * * * *

* കുഞ്ഞിനു വിശക്കുന്നു സാര്‍ . രണ്ടു ദിവസമായി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട്. എന്തെങ്കിലും തരണേ സാര്‍
** പണക്കാരി പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്ക്‌ എന്തിനാണ് സൌന്ദര്യം ? അത് ഞങ്ങളെ പോലുള്ള പാവങ്ങള്‍ക്ക് തന്നൂടെ ?.
(കടപ്പാട്: ചില വിവരങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി സഹായിച്ച, അബ്സാര്‍ മുഹമ്മദ്‌, സുമേഷ്‌ വാസു,റാഷിദ്‌ തെക്കേ വീട്ടില്‍)

ഒരു ബ്ലോഗ്ഗെറുടെ ആത്മ നൊമ്പരം

2011-10-29T02:29:00.000-07:00

"എന്താ ഈ മഴയും നോക്കി ആലോചിച്ച് നിക്കണ്...?"

"മഴയും വെയിലും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ചു നിന്നാലേ ഭാവന വരൂ... "

"ഭാവനക്ക് പിരാന്തല്ലേ , ഈ പെരുമഴത്തു എറങ്ങി നടക്കാന്‍... ഓള് പ്പൊ തമിഴ് സില്‍മന്റെ തെരക്കിലാന്നു ഇന്നലെ ടീ വീല് പറഞ്ഞില്ലേ ..? "

"ആ ഭാവനയെല്ലടീ .. മറ്റേ ഭാവന "

"ഏതു.. ഞമ്മളെ ചന്തന്‍ കുട്ട്യേട്ടന്റെ എളേ മോളോ..?"

"അല്ല.. നിന്റെ വാപ്പാന്റെ രണ്ടാം കെട്ടിലുള്ളത്..." "ബുദ്ധിയില്ലാത്ത നിന്നോട് സംസാരിക്കാന്‍ നിന്ന എന്നെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ "

"ഈ ചീഞ്ഞ മഴത്തു ഭാവനനെ നോക്കി നിക്കണ ങ്ങക്ക് ബല്യ ബുദ്ധ്യല്ലേ ..?"

"ഹും...നിനക്ക് ഇത് ചീഞ്ഞ മഴ. ഈ മഴയ്ക്ക് ബ്ലോഗിലൊക്കെ ഭയങ്കര വിലയാ"

"ന്റെ മമ്പോര്‍ത്ത തങ്ങളേ...... അവ്ട പ്പോ മഴേം ബെയിലും ഒക്കെ വെലക്ക്

ബിക്കാന്‍ തൊടങ്ങ്യ?" " അപ്പൊ അത് ലുലു സെന്റെര്‍നെക്കാളും ബല്യ സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റാ ..?"

"ഏതു.....?"

"ബ്ലോഗ് "

"ഒരു ഫേസ് ബുക്ക്‌ അക്കൊണ്ട് പോലും ഇല്ലാത്ത നിന്നോട് ബ്ലോഗിനെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ നിന്ന എന്നെ പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ "

"അത് ന്റെ കുറ്റാ...? ഇങ്ങള് ഇന്‍ക്ക്‌ സ്റ്റേറ്റു ബാങ്കിലല്ലേ അക്കൌണ്ട് തൊടങ്ങി തന്നത് "

"എടീ.. നീ ബ്ലോഗ് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ ?

"പ്ലേഗ് ന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. പണ്ട് ഗുജറാത്തില്‍ ണ്ടായ അസുഖല്ലേ ..?"

"എനിക്ക് ഒരു ബ്ലോഗ്‌ ഉണ്ട് "

"അത് പണ്ട് ആദ്യ രാത്രീല് ങ്ങളെ ആക്രാന്തം കണ്ടപ്പളേ എനിക്ക് തോന്നീതാ.. ങ്ങക്ക് 'അത് ' ണ്ട്ന്നു"

"ഛെ.. അതെല്ലടീ..... ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ കഥയും കവിതയും ഒക്കെ എഴുതുന്ന സംഭവമാ ഈ ബ്ലോഗ്‌ . എനിക്ക് ഈ ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ അസുഖം ഉണ്ട് ."

"വേര്തല്ല,ഇങ്ങള് ഈ പ്രാവശ്യം വന്നപ്പഴേ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്ക്ണ്. ആ പഴയ ഉസാറോന്നും ഇല്ല. ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു പ്രായം ആകുനോണ്ട് ആണെന്ന്. ഇങ്ങള് ആ ബാലന്‍ വൈദ്യെരെ അടുത്തു ഒന്ന് പോയ്ക്കാളീ. അയാള് തരണ ധാതു പുഷ്ടീ ന്റെ ലേഹം തിന്നാല്‍ നല്ല ഉഷാറാന്നാ തെക്കേലെ സുബൈദ പറേണത്‌ . "

"എടീ.. അതല്ല ...ഞാന്‍ കഥയും കവിതയും ഒക്കെ എഴുതാറുണ്ട്"

ഹ ഹ ഹ .. ഇങ്ങള് കഥേം .. കവിതേം എഴുതേ... ഇങ്ങള് രാവിലത്തന്നെ ആളെ ചിരിപ്പിക്കല്ലിട്ടാ..."

"(പടച്ചോനെ.. ഇവള്‍ക്ക് വരെ എന്നെ വിലയില്ല.. പിന്നെ ഞാന്‍ കമെന്റ് വരും, കമെന്റു വരും എന്ന് കാത്തിരുന്നിട്ടെന്തു കാര്യം.. ) നിനക്ക് ഞാന്‍ പ്രശസ്തനാകണം എന്നുള്ള ആഗ്രഹമില്ലേ.. ? "

"ആഗ്രഹാല്ല്യഞ്ഞിട്ടല്ല.... പക്ഷെ ഇന്‍ക്ക്‌ ചിരി അടക്കിവേക്കാന്‍ പറ്റാഞ്ഞിട്ടാ ഞാന്‍ ചിര്‍ച്ചത് "

" മോളേ .. ഞാന്‍ എഴുതിയാല്‍ മാത്രം ആരും വന്നു വായിക്കൂല. കമെന്റ് ബോക്സില്‍ നോക്കി നോക്കി സമയം പൊകൂകയല്ലാതെ ഒറ്റ കമെന്റും എനിക്ക് കിട്ടുന്നും ഇല്ല . ഇപ്പൊ നീയും എന്നെ കളിയാക്കാ.."

"ഇങ്ങള് വന്നപ്പളെ ഞാന്‍ ചോദിക്കനംന്നു ബിച്ചര്ച്ചതാ.... ഇങ്ങളെ കഴുത്ത്‌ എന്താ ഇങ്ങനെ നീണ്ടു പോയിക്ക്ണ്ന്നു ... ഇപ്പളല്ലേ മനസ്സിലായത്‌, കമെന്റ് ബോക്സിലേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നുട്ടാണെന്നു"

"നിനക്കറിയില്ല .. ഒരു കമെന്റ് ഇല്ലാത്ത ബ്ലോഗ്ഗെരുടെ വിഷമം.. നീ പറഞ്ഞ ഉഷാര്‍ കുറവക്കെ മാറണംന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ കമെന്റ് വരാന്‍ തുടങ്ങണം."

" പടച്ചോനേ... ഇനിപ്പോ എന്താ ചെയ്യാ ?. ഇങ്ങളെ കമെന്റ് ബോക്സിനു മാത്രേ ഈ പ്രശ്നള്ളൂ....? "

" വള്ളിക്കുന്നിനും, ബെര്ളിക്കും ,കണ്ണൂരാനും ഒക്കെ കമെന്റിന്റെ ഘോഷയാത്രയാ. എന്തിനേറെ, ആ കൊമ്പന്‍ മൂസക്ക് വരെ 100 കമെന്റ് കിട്ടും "

"ഇങ്ങളെ ബ്ലോഗില്‍ ചെലപ്പോ ചെയ്ത്താന്‍ കേറീട്ടുണ്ടാകും . ങ്ങള് ആ ഉസ്മാന്‍ മുസ്ല്യാരുടെ ഒരു ഏലസ്സ് വാങ്ങി കെട്ടി നോക്കിം "

"അത് വേണ്ടടീ.. ഞാന്‍ പണ്ട് ഹഫീസ് മുസ്ലിയാരുടെ ഏലസ്സ് വാങ്ങിയതാ.. എന്നിട്ടും ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ല.. "

"എന്നാല്‍ ഞമ്മള്‍ ആ ഉണ്ണി പ്പണിക്കരുടെ അടുത്തു ഒന്ന് പോയി നോക്കിയാലോ ? മൂപ്പര് പ്രശനം വെച്ചാല്‍ ഓടാത്ത ചെയ്ത്താനോന്നും ഇങ്ങളെ കമെന്റ് ബോക്സില്‍ ഉണ്ടാവൂല്ല."

"അത് വേണോ..?

"അത് വേണം.. ഞമ്മള്‍ക്ക്‌ കുറെ കമെന്റ് കിട്ടി , ഒരു നല്ല കാലം വരാനുണ്ടെങ്കില്‍ ഇങ്ങളെ ദുബായി പ്പോക്ക് ഒക്കെ നിര്‍ത്താലോ ?"

ങേ ...?(ഇവള്‍ എന്താ ഉദ്ദേശിച്ചത് )

*******************

"വരൂ .. വരൂ.. എന്തേ, രണ്ടാളും കൂടി പോന്നത്....? "

"മൂപ്പരുടെ പ്ലേഗിലെ .. .. അല്ല.. ബ്ലോഗിലെ ചെയ്ത്താനെ ഒന്ന് പറപ്പിക്കാനാ..."

"ബ്ലോഗിലെ ശൈത്താനോ...............?"

"അതെ, എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ഒരൊറ്റ കമെന്റും വരുന്നില്ല. അത് എന്താണെന്ന് അറിയാന്‍ വന്നതാ.."

"നമുക്ക് ഒന്ന് കവടി നിരത്തി നോക്കാം."

"--------------- മ്..മ് .മ് ... അപ്പൊ അതാണ്‌ പ്രശനം.."

"എന്താണ് പ്രശ്നം ?"

" കമെന്റ് ബോക്സില്‍ ചില ദുഷ്ട ശക്തികളുടെ ശല്യമുണ്ട് "

"എന്ന് വെച്ചാല്‍ .. ..?"

"ശനിയുടെ അപഹാരം. പോരാത്തതിന് , വ്യാഴവും ബുധനും തമ്മിലുള്ള അന്തര്‍ധാര സജീവമാണ്."
"ങേ ..."
" പേടിക്കേണ്ട നമുക്ക് പരിഹാരം കാണാം. ..."

"എന്ത് പരിഹാരം ..."

നമുക്ക് ഒരു കമെന്റ് പൂജ ചെയ്യാം. അല്പം ചിലവുണ്ട്. ഞാന്‍ ചെയ്തോളാം."

"ചിലവെന്നു പറഞ്ഞാല്‍... ?"

"ഒരു 3000 രൂപയാകും ... എന്താ ..?"

"ചെയ്യാം..."

"എന്നാല്‍ പണം അടച്ചോളൂ.. അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച നടത്താം.. എന്തേ.. ?"

"ആയ്ക്കോട്ടെ.."

"ഇതാ ഈ പേപ്പറില്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട് . ഇപ്പോള്‍ തുറന്നു നോക്കരുത്.സൂര്യസ്തമയത്തിനു ശേഷം ബ്ലോഗ്‌ തുറന്നു വെച്ചതിനു ശേഷം മാത്രം ഈ പേപ്പര്‍ തുറന്നു വായിക്കുക"

( കമെന്റ് വരാനുള്ള വല്ല മന്ത്രവും ആയിരിക്കും പേപ്പറില്‍) "ശരി എന്നാല്‍ ഇറങ്ങട്ടെ "

"ആയ്ക്കോട്ടെ.. "

"ഇപ്പൊ ഇങ്ങള്‍ക്ക്‌ മനസ്സില് ഒരു സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ടോ മന്‍സാ ?

"തോന്നുന്നുണ്ട് പൊന്നെ.. "

"കമെന്റ് വരാന്‍ തൊടങ്ങ്യാ .. ന്റെ അക്കൌണ്ടില്‍ ഇടാട്ടോ.. മോള് ബളര്‍ന്നു വരല്ലേ .. എന്റെ അക്കൌണ്ടില്‍ ആണെങ്കില്‍ അവിടെ കിടന്നോളും.. ഇങ്ങളെ കയ്യ്‌ ഓട്ട കയ്യാ.. "

ങേ ... ഈ കമെന്റ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ നീ എന്താണ് കരുതീത്?

"ഈ ചെക്ക് , ഡ്രാഫ്റ്റ് ന്നൊക്കെ പറേണ മാതിരിയുള്ള തല്ലെ..?"

"എടി ബുദ്ദൂസേ ... കമെന്റ്ന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അഭിപ്രായം.. എന്റെ കഥയും കവിതയും കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍...."

ഇന്റെ മുത്തു നബീ. ... ഞാന്‍ ഇന്നലെ രാത്രി ഓതിയ മൂന്നു യാസീന്‍........... അത് വെള്ളത്തിലായല്ലോ..... പടച്ചോനെ .... .. ഇയാളെ ബുദ്ധി ഒന്ന് ശരിയാക്കി തരണേ.. "

നിന്റെ നാക്ക് ഒന്ന് അടക്ക്... ഞാന്‍ പണിക്കര്‍ തന്ന മന്ത്രം ചൊല്ലട്ടെ..

(പേപ്പര്‍ തുറന്നു ഞെട്ടിപ്പോയി:

ഉണ്ണി പ്പണിക്കര്‍ ഡോട്ട് ബ്ലോഗ്‌ സ്പോട്ട് ഡോട്ട് കോം ...ഇത് എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ ആണ് .ഇത് നോക്കി ഒരു കമന്റ് ഇടൂ .ഞാന്‍ ഇന്ന് തന്നെ നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു കമെന്റ് ഇടാം. എന്നാലെ പൂജയ്ക്ക് ഫലം ചെയ്യൂ.. )

പ്രവാസം

2011-05-29T12:55:00.000-07:00

വെയിലിനു ശക്തി കൂടിയിട്ടില്ലെങ്കിലും ചൂട് കനത്തിട്ടുണ്ട്. . അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഒരു പൊടിക്കാറ്റിനുള്ള ലക്ഷണം കാണുന്നു. . റോഡ്‌ വക്കിലെ ഈന്തപ്പനകളില്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ഈത്തപ്പഴക്കുലകള്‍ പഴുക്കാനായി ഒരു ചൂട് കാറ്റും കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഫുട്പാത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ അടുത്തു വന്നു ഹോണടിക്കുന്ന പട്ടാണി ടാക്സി ഡ്രൈവര്‍മാര്‍. ടാക്സിക്കു കൊടുക്കുന്ന അഞ്ചു ദിര്‍ഹമിന്റെ കാര്യമോര്‍ത്തപ്പോള്‍ കുറച്ചു നടക്കുന്നത് തന്നെ നല്ലെതെന്ന് തോന്നി . നടന്നു നേരെ മലബാര്‍ കഫ്തീരിയയിലേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ആകെ വിയര്‍ത്ത് നനഞ്ഞിരുന്നു.പത്രത്താളുകളില്‍ കണ്ണെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് സിദ്ധീക്ക കാഷില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്‌.
"അസ്സലാമു അലൈകും".
"വ അലൈകും മുസ്സലാം"."അല്ലാ .... ഇജ്ജു ഇന്ന് കുറച്ചു ബൈകിയോ അനീസേ...?"
"ആ... കുറച്ചു വൈകി സിദ്ദീക്ക.. അലാറം ഓഫാക്കി ഒന്നും കൂടി കിടന്നു".
"അലാറം കണ്ടു പിടിചിട്ടില്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങളൊക്കെ ബാല്ലാതെ എടങേറായീനിം".
"ഒരു ചായ. ഒരു കാലി പൊറോട്ടയും പോതിഞ്ഞെടുത്തോളൂ....". കിച്ചണില്‍ എന്തോ ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന യൂസുഫ്ക്കയെ നോക്കി ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"അനക്ക് ഈ കാലി പൊറോട്ട വിട്ടിട്ടുള്ള കളി ഇല്ലല്ലോ.. ന്റെ അനീസേ ...?" സിദ്ധീക്കയുടെ ചോദ്യം.
"ഇന്ന് കുറെ വൈകി ഇക്കാ...."
"ഏ...ബൈകീട്ടില്ലെങ്കില്‍ ഇജു ആ പോറോട്ടീല്‍ ഒന്ന് പൈന്റടിക്കും".ല്ല്യെ?സിദ്ധീക്ക കളിയാക്കിയതാണ്.
"ഇതാ മോനെ ചായ". ചായയും പൊറോട്ടയും എനിക്ക് നേരെ നീട്ടുന്ന യൂസുഫ്ക്കയുടെ മുഖത്തു എന്തോ ഒരു മ്ലാനതയുണ്ട്. സാധാരണ എന്നും രാവിലെ എനിക്ക് ചായ തരുമ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ സംസാരിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് ഇന്ന് മിണ്ടാട്ടം തന്നെ ഇല്ല.
"എന്താ യൂസുഫ്ക്കാന്റെ മുഖത്തൊരു വിഷമം?". എന്റെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി യൂസുഫ്ക്ക ഒരു വക്രിച്ച ചിരി യില്‍ ഒതുക്കി. ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സില്‍ യൂസുഫ്ക്കായുടെ മുഖമായിരുന്നു.എന്തോ കാര്യമായിട്ട് അലട്ടുന്നുണ്ട്.

                                                             കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ബൂട്ട് ചെയ്തു നേരെ ആദ്യം ഓപെണാക്കിയത് ഫേസ് ബുക്കാണ്.ഈയിടെ ഇതൊരു ലഹരി പോലെ ആയിട്ടുണ്ട്‌. തലേന്നത്തെ അക്കൗണ്ട്‌ ക്ലിയര്‍ ആക്കുമ്പോഴേക്കും ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു. മെയിന്‍ ബ്രാഞ്ചില്‍ നിന്നും ബോസ്സാണ്. പതിവ് കുഷലന്വാഷണത്തിനു ശേഷം ഇന്നലെത്തെ ബിസിനസ്‌ ഡീറ്റയില്‍സും ചോദിച്ചു. സലാം ചൊല്ലി ഫോണ്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മുന്നില്‍ യൂസുഫ്ക്ക.
"ആ .. യൂസുഫ്ക്കയോ? എന്താ പതിവില്ലാതെ ഇവിടെയ്ക്ക് ?".
"ഞാന്‍ നാളക്കക്ക് ടിക്കറ്റ്ണ്ടോന്ന നോക്കാന്‍ ബന്നതാ..." എന്റെ മുന്നിലെ ചെയറിലേക്ക്‌ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ യൂസുഫ്ക്ക പറഞ്ഞു.
""ആ നിങ്ങള്‍ നാട്ടീല്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചോ?" "എന്തെ ഇത്ര പെട്ടന്നു?".
രണ്ടാമത്തെ മകളെ കല്യാണം കഴിച്ച വകയിലുള്ള കടങ്ങളെ കുറിച്ചും കെട്ടിക്കാന്‍ പ്രായമായി നില്‍ക്കുന്ന മോളെ കുറിച്ചും കുതിച്ചുയരുന്ന സ്വര്‍ണ വിലയെ കുറിച്ചും എപ്പോഴും ആശങ്കപ്പെടുന്ന യൂസുഫ്ക്ക പെട്ടന്നു ടിക്കെറ്റെടുക്കാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശ്ചര്യത്തേക്കാളുപരി ആശങ്കയായിരുന്നു.
"നാട്ടീന്നു ഫോണ്‍ ഉണ്ടേനി മോനെ, ഉമ്മാക്ക് തീരെ ബെജ്ജാതെ ആസ്പത്രീലാ....". "പറ്റുന്കില്‍ ഇന്നോട് പെട്ടന്നു ബെരാനാ എല്ലാരും പറെണത്".
"എന്തെ യൂസുഫ്ക്കാ ഉമ്മാക്ക് ?".
"പ്രായയീല്ലേ.... അതിന്റെ കുറെ സൊകക്കെടുണ്ട് ". "പിന്നെ പണ്ടേളള ശ്വാസമുട്ടലും കൂടീക്ക്ണ്".
"പത്തിരുപതു കൊല്ലമായി ഈ മരുഭൂമീല്‍ കസ്ടപ്പെടാന്‍ തൊടങ്ങീറ്റു."ഇതിന്റെ എടീല്‍
മക്കളെ പെറ്റപ്പളും ഓല് വലുതായി സ്കൂള്‍പോക്ക് തൊടങ്ങീപ്പളും ഒക്കെ ഞാന്‍ ഇബടെതന്നെണ്". "മര്യാദക്ക് മക്കളെ സന്തോഷം കാണാനോ മക്കള് ബളരുന്നത് കാണാനോ ഒന്നും പറ്റീട്ടില്ല.ഞമ്മള് ഒരു ദുബായിക്കാരനായിപ്പോയില്ലേ ...". "ഇത്പ്പോ മ്മാന്റെ കാര്യാണ് . പ്രായായോലല്ലേ....കടോം കായീം ഒക്കെ നോക്ക്യാല്‍ പിന്നെ......".
"തിടുക്കപ്പെട്ടു നിങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ബേജാറായി ഓടിപ്പോകാന്‍ മാത്രം അസുഖം കൂടുതലുണ്ടോ യൂസുഫ്ക്കാ ?"
ചെറിയ ശമ്പളത്തിന് കഫ്ടീരിയയില്‍ ജോലിയെടുക്കുന്ന യൂസുഫ്ക്കായുടെ പ്രാരാബ്ധവും കടങ്ങളും എനിക്ക് ശരിക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
"അനക്ക്‌ അറിയോ മോനെ.... ഇന്‍ക്ക്‌ എട്ടു ബയസുള്ളപ്പളാ ഉപ്പ മരിക്കുണതു. പിന്നെ പാടത്തും പെരാളീലും പണിക്കു പോയും , ഓല മൊടഞ്ഞു വിറ്റും മ്മ ഞങ്ങളെ ബളര്‍ത്താന്‍ കുറെ കസ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കഞ്ഞി വെച്ചിട്ട് അതീലെ വറ്റു ഞങ്ങള്‍ മക്കക്കു ബാരി തന്നു കഞ്ഞിന്റെ ബള്ളം കുടിച്ചാ പലപ്പോഴും മ്മ പണിക്കു പോയീരുന്നത്..." ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ ഇത് പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തുമ്പോഴേക്കും യൂസുഫ്ക്കായുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് കണ്ണീര്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ പതറി. കീബോര്‍ഡില്‍ വിരലമര്‍ത്തി ടിക്കറ്റ് സേര്‍ച് ചെയ്യുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ മെല്ലെ ഇടം കണ്ണിട്ടു യൂസുഫ്ക്കയെ നോക്കി. വിദൂരതയിലെന്തോ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.
""നാളെ വൈകുന്നേരത്തെ എയര്‍ ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രെസ്സിനു പോയാലോ ?. അതാവുമ്പോള്‍ റേറ്റ് അല്പം കുറവാണ് , 640 ദിര്‍ഹം". ഞാന്‍ യൂസുഫ്ക്കയുടെ മുഖത്തു നോക്കി.
"എന്നാ പിന്നെ അങ്ങനെ ആയ്ക്കോട്ടെ... ന്നാ ഈ പാസ്പോര്‍ട്ടും അവിടെ ബെച്ചോ..ഞാന്‍ ഉച്ചന്റ ശേഷം ബന്നു ടിക്കറ്റും പാസ്സ്പോര്‍ട്ടും കൊണ്ടോയിക്കോളം". യൂസുഫ്ക്ക പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു
"ആയ്ക്കോട്ടെ" ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

നടന്നു തുടങ്ങിയ യൂസുഫ്ക്ക പെട്ടന്നു തിരിഞ്ഞു നിന്നു
"അല്ലാ .. എന്താ അന്റെ മോളെ വര്‍ത്താനം. ഒള് സ്കൂളില്‍ ഒക്കെ പോണ്ണ്ടോ .. "
"ആ .. മോള്‍ക്ക്‌ സുഖം തന്നെ. നല്ല മിടുക്കിയായി സ്കൂളില്‍ പോകുന്നുണ്ട് . "
"പറ്റുന്കില്‍ എത്രേംപെട്ടന്നു നാട്ടീല്‍ പോയി മക്കള അടുത്തു കൂടാന്‍ നോക്ക്. ബൈകി പോയാ പിന്നെ ബെര് പിടിച്ചു കിട്ടാന്‍ ബല്യ പാടാ.." ഇത്രയും പറഞ്ഞു യൂസുഫ്ക്ക തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ ഓഫിസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സില്‍ യൂസുഫ്ക്ക പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ പ്രക്ഷോഭം സൃഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
"പറ്റുന്കില്‍ എത്രേംപെട്ടന്നു നാട്ടീല്‍ പോയി മക്കള അടുത്തു കൂടാന്‍ നോക്ക്. ബൈകി പോയാ പിന്നെ ബേര് പിടിച്ചു കിട്ടാന്‍ ബല്യ പാടാ.." ... ശരിയാ പ്രവാസം ഒരു പറിച്ചു നടലാണ്. വേരോടെ പച്ചയ്ക്ക് പറിച്ചെടുത്തു മറ്റൊരിടത്ത് നട്ട് പിടിപ്പിക്കല്‍.യവ്വനത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ പൊട്ടിച്ചെടുത്ത് മരുഭൂമിയിലേക്ക് പറിച്ചു നടപ്പെട്ടതാണ് എന്നെയും. യൂസുഫ്ക്ക പറഞ്ഞു പോയ പോല ഇനിയൊരു പറിച്ചു നടല്‍ ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയാണ്. കുറെ കാലം ഈ മണല്‍ ഭൂമിയില്‍ വേരുകള്‍ പടര്‍ത്തി കുറച്ചു തണല്‍ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴേക്കും നഷ്ടപ്പെടുന്നതൊക്കെ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്തതാകും. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പതിനൊന്നു വര്‍ഷത്തെ പ്രവാസത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്ത് നേടി ?.
നേട്ടങ്ങളേക്കാള്‍ പ്രവാസം എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതു കൂടുതല്‍ നഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു.കുടുംബത്തെ നാട്ടിലാക്കി ഇവിടെ കഴിയുന്നത്‌ കൊണ്ടു,ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ഒരു നല്ല പങ്കും ജീവിക്കാതെ ജീവിച്ചു. ഏഴു വയസു കഴിഞ്ഞ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തില്‍ എങ്ങനെ കൂട്ടി ക്കിഴിച്ചു നോക്കിയാലും, ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞ നാളുകള്‍ വളരെ തുച്ചം.നഷ്ടപ്പെട്ട ദാമ്പത്യം യവ്വനത്തിന്റെ തിളയ്ക്കുന്ന പ്രായത്തിലാണെന്നുള്ളത് നഷ്ടത്തിന്റെ ആയം കൂട്ടുന്നു. സ്വന്തം കുഞ്ഞിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പിതാവിന്റെ സ്നേഹ ചുംബനം പതിയാന്‍ രണ്ടു വയസ്സ് തികയേണ്ടി വന്നത് പ്രവാസത്തിന്റെ തീരാ നഷ്ടങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്. ഞാന്‍ ആദ്യമായിട്ട് അവള്‍ക്കു വാങ്ങിയ കുഞ്ഞുടുപ്പുകള്‍ അവള്‍ അണിഞ്ഞത് ഞാന്‍ എന്റെ ഭാവനയിലും സ്വപ്നത്തിലും,പിന്നെ ഫോട്ടോയിലും മാത്രം കണ്ടു സായൂജ്യ മടഞ്ഞു.അവള്‍ പിച്ചവച്ചു നടക്കാന്‍ പഠിച്ചതും, അവള്‍ക്കു ആദ്യമായി കൊച്ചരി പല്ലുകള്‍ വന്നതും കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം എന്നിലെ പിതാവിന്നില്ലാതെ പോയി. ഇതെല്ലാം എന്റെ തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത നഷ്ടങ്ങളാണ്.
"എന്താണ് ചിന്തിച്ചിരിക്കുണതു ?" വാതില്‍ക്കല്‍ യൂസുഫ്ക്ക. ടിക്കറ്റ് വാങ്ങാനുള്ള വരവാണ്.
"ഒന്നുമില്ല. "ഞാന്‍ നിങ്ങള് രാവിലെ പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു"."തിരിച്ചു പോക്കിനെ കുറിച്ച്".
"പോണം എത്രിം പെട്ടന്നു തന്നെ അയിനുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം. ആനയ്ക്ക് അറിയോ ... ഇന്റെ മൂത്ത മോളെ കല്യാണത്തിനു പോലും ഇന്‍ക്ക്‌ കൂടാന്‍ പറ്റീട്ടില്ല". ഇത് പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും യൂസുഫ്ക്കായുടെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു.

"ഹലോ"

"--------------------"

"അലൈകുമുസ്സലാം"

"----------------------------------------------------------------------------------------------------------"

യൂസുഫ്ക്കായുടെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി .പിന്നെ ഒരു പൊട്ടിക്കരച്ചിലായിരുന്നു. ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപോലെ.. ഞാന്‍ ആകെ അന്തം വിട്ടു നിന്ന്.

"എന്താ യൂസുഫ്ക്കാ... എന്ത് പറ്റി? " "എന്തിനാ കരയുന്നത് ?""ആരാ വിളിച്ചത് ?" ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

"പോയി മോനെ .. എന്റെ ....എന്റെ ..... മ്മ ....." എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ കരച്ചില്‍ കുറച്ചുകൂടി ശക്തമായി.
എന്ത് പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പിക്കണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.ഞാന്‍ മെല്ലെ യൂസുഫ്കയുടെ അടുത്തു ചെന്നു. പുറത്തു തട്ടി ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണും നിറഞ്ഞു ഒഴുകുകയായിരുന്നു
********************************************************

യു. എ. യി. ബ്ലോഗേഴ്സ് കുടുംബ സംഗമം -2011

2011-05-06T15:10:00.000-07:00

ജിദ്ദ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ്, റിയാദ് ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് ,തുഞ്ചന്‍ പറമ്പ് ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് തുടങ്ങിയ വമ്പന്‍ മീറ്റുകളുടെ പോസ്റ്റും ഫോട്ടോസും വാര്‍ത്തകളും കണ്ടപ്പോഴാണ് എന്ത് കൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ യു, എ, ഇ ക്കാര്‍ക്ക് ഒന്ന് മീറ്റി കൂടാ എന്ന് ഫേസ് ബുക്കിലെ മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഗ്രൂപ്പില്‍ വെറുതേ ഒരു ത്രെഡു ഇടുന്നത്. വളരെ ആവേശകരമായ രീതിയില്‍ പലരും പിന്തുണ അറിയിക്കുകയും ഇത് ഒരു ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റ്‌ ആയി മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഗ്രൂപ്പ് ബ്ലോഗ്ഗില്‍ പോസ്ടാക്കി ഇടുകയും ചെയ്തു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, യു എ . ഇ യിലെ പഴയതും പുതിയതുമായ ബ്ലോഗേഴ്സ് എല്ലാം ഒരു മീറ്റിനുള്ള ആവേശം അറിയിക്കുക ചെയ്തപ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞ വെള്ളിഴായ്ച്ച (ഏപ്രില്‍ 29 നു ) ഞാന്‍ , അനില്‍ കുമാര്‍ സി. പി. ശ്രീജിത്ത് കൊണ്ടോട്ടി, ജെഫു ജൈലെഫ്, ശ്രീക്കുട്ടന്‍ സുകുമാരന്‍ , സുള്‍ഫിക്കര്‍ , ജിഷാദ് ക്രോണിക് , ഷബീര്‍ തിരിചിലാന്‍ എന്നീ എട്ടുപേര്‍ ദുബായില്‍ ഒരുമിച്ചു കൂടി, മീറ്റ് നു വേണ്ടി ഒരു ആലോചനായോഗം ചേരുകയുണ്ടായി.

അതിനേ തുടര്‍ന്നു ഒരു ബ്ലോഗേഴ്സ് കുടുംബ സംഗമം മെയ്‌ 6 നു വെള്ളിയാഴ്ച ദുബായില്‍ സബീല്‍ പാര്‍ക്കില്‍ നടത്താന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു ഗ്രൂപിസമോ, വിവാദമോ കടന്നു വരാതിരിക്കാന്‍ ഒരു ഗ്രൂപിന്റെയും സംഘടനയുടെയും പേരില്‍ വേണ്ട, യു എ ഇ ബ്ലോഗേഴ്സ് കുടുംബ സംഗമം എന്ന പേരില്‍ നടത്താന്‍ ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടായി തീരുമാനം എടുക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു മുന്‍ ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റ് നടത്തി പരിചയമില്ലാത്ത ഞങ്ങള്‍ വെറും ഒരാഴ്ച കൊണ്ടു തട്ടിക്കൂട്ടിയ ഈ ബ്ലോഗേഴ്സ് സംഗമത്തിന് ദിവസം അടുക്കും തോറും ഇതിന്റെ വിജയത്തിലും ബ്ലോഗേഴ്സ് പങ്കാളിത്തത്തിലും തെല്ലു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ഇന്നലെ ആ സമാഗമം എന്റെ പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ ഗള്‍ഫ്‌ ജീവിതത്തില്‍ എനിക്കെന്നും ഓര്‍ത്തിരിക്കാനുള്ള ഒട്ടനവധി സന്തോഷ നിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ടു സമാപിച്ചു. . ഞങ്ങളെ എല്ലാം അമ്പരപ്പിച്ചു കൊണ്ടു യു. എ ഇ യിലെ പല മുന്‍ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ മാരുടെയും നവ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ മാരുടെയും സജീവ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടു ഒരു വന്‍ വിജയമായി തീര്‍ന്നു എന്ന് തന്നെ അവകാശപ്പെടട്ടെ.

രാവിലെ 10.30 നു ആരംഭിച്ച സംഗമം , ഒരു ഔപചാരികതയോ മറ്റോ ഇല്ലാതെ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തലും കളിയും കാര്യവും ചിന്തയുമൊക്കെയായി വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിയോടടുത്ത് നീണ്ടു നിന്നു.

എഴുപതോളം ബ്ലോഗ്ഗേര്‍സും ( രജി സ്ട്രെഷന്‍ പൂരിപ്പിച്ച ബ്ലോഗേഴ്സ് 66 , തിരക്കിനിടയില്‍ രേജിസ്ട്രഷന്‍ പൂരിപ്പിക്കാത്തവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.) അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും അടക്കം 100 ഓളം പേര്‍ പങ്കെടുത്ത ഈ സംഗമത്തിന് ഒരു മീഡിയാ പ്രചാരണമോ മറ്റോ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നത് ശ്രെദ്ധേയമാണ്. ഇറാഖില്‍ നിന്നു നാട്ടില്‍ പോകുന്ന വഴി ദുബായിയില്‍ ട്രാന്‍സിസ്റ്റ് വിസയില്‍ ഇറങ്ങി, ഈ സംഗമത്തില്‍ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കാന്‍ എത്തിയ മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ് ഫേസ്ബുക്ക്‌ ഗ്രൂപ്പ് അഡ്മിന്‍ ഇംതിയാസിനെ (ആചാര്യന്‍) ഒരു വന്‍ കയ്യടിയോടെയാണ് എല്ലാവരും സ്വീകരിച്ചത്.

ഇ - മെയിലിലൂടെയും ബ്ലോഗ്‌ പോസ്റ്റിലൂടെയും ഫോണ്‍ കോളുകളില്‍ കൂടിയുമുള്ള അറിയിപ്പ് പ്രകാരം ഈ മീറ്റില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ ആവേശപൂര്‍വ്വം ഒഴുകിയെത്തിയ ബ്ലോഗ്ഗെര്സാണ് ഈ സംഗമത്തിന്റെ വിജയത്തിലെ പ്രധാന പങ്കാളികള്‍ എന്ന് അറിയിക്കട്ടെ .

ഞാന്‍ യാത്രയായി .....

2011-04-20T01:10:00.000-07:00

ചീനന്‍ പാറയില്‍ ബസ്സിറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്റെ സിരകളില്‍ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി ഒരു ലഹരിയായി പടരുന്നത്‌ പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ജന്മ നാടിനു മാത്രം നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ലഹരി. ചീനന്‍ പാറ പാടെ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഓടിട്ട മൂന്നു പഴയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നാട്ടില്‍ ഇന്ന് കുറെ കോണ്ക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. പഴയ കാലത്തിന്റെ സ്മാരകമെന്നോണം വായന ശാല കെട്ടിടം മാത്രമുണ്ട്. അതിനു താഴെയായി സൈദാലിക്കയുടെ ചായക്കടയും, കുമാരേട്ടന്റെ ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പും. കുമാരേട്ടന്റെ കട ഇപ്പൊ ആരാണാവോ നടത്തുന്നത്? മകന്‍ ശിവനായിരിക്കും. കുമാരേട്ടന്‍ മരിച്ചത് പണ്ട് അന്‍വര്‍ എഴുതി അറിയിച്ചിരുന്നല്ലോ. നാട്ടിലെ വിവരങ്ങള്‍ പണ്ട് അറിയിച്ചിരുന്നത് കൂട്ടുകാരന്‍ അന്‍വര്‍ ആയിരുന്നു . അന്‍വര്‍ ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോയതില്‍ പിന്നെ നാട്ടിലെ വിവരങ്ങളൊന്നും അറിയാറില്ലായിരുന്നു. ചായക്കടയ്ക്ക് മുന്നിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍,ഒരു അപരിചിതനെ കണ്ട മുഖ ഭാവത്തോടെ ആരൊക്കെയോ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഞാന്‍ അവര്‍ക്ക് മുന്നിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി.

പ്രധാന പാത വിട്ടു, പാടവരമ്പിലൂടെ നടക്കാം. അതാവുമ്പോള്‍ പാടത്തിനപ്പുറം വീടെത്താം. .വെറുതേ നടന്നു നടന്നു ക്ഷീണിക്കേണ്ടല്ലോ. പാടവക്കില്‍ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ശീമ കൊന്ന മരത്തിലെ വയലറ്റ് പൂക്കള്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ ? ഒരു പരിചിത ഭാവത്തോടെയുള്ള ചിരി. പണ്ട് ഞാനും അന്‍വറും രമേശനുമടങ്ങുന്ന മൂവര്‍ സംഘത്തിന്റെ സ്ഥിരം വിളയാട്ടം ഈ ശീമക്കൊന്ന കാടിന്റെ മറവിലായിരുന്നല്ലോ. മീന ചൂടില്‍ കത്തി നില്‍ക്കുന്ന സൂര്യന്‍ ഭൂമിയിലേക്ക്‌ പകര്‍ന്നു നല്‍കുന്ന വെയില് കൊണ്ടു പാടവരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിനുള്ളില്‍ പഴയ ഓര്‍മകളുടെ നീല നദി ശക്തമായി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓര്‍മകളുടെ ആ മഹാ നദിയില്‍ പിന്നിട്ട ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ കാലഘട്ടങ്ങള്‍ ഓളങ്ങളായ് മനസ്സില്‍ അലയടിക്കുന്നു. കൂട്ടു കാരോടോത്തു ഈ പൂങ്ങോട്ട് പാടത്ത് പന്ത് തട്ടി കളിച്ചിരുന്ന പഴയ ബാല്യകാലം. കേശവ വിലാസം ഹൈസ്കൂളിലെ മിടുക്കനായ പഴയ രഘു വെന്ന ബാലന്‍. ഡിഗ്രി വരെ സെന്റ്‌ മേരീസ് കോളേജില്‍ പഠിച്ചു പി.ജി.ക്കു ഡല്‍ഹി ജെ എന്‍ യു കാമ്പസില്‍ സ്കോളര്‍ഷിപ്പോടെ പ്രവേശനം കിട്ടിയപ്പോള്‍ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ആഘോഷം .പിന്നീട് ഒരവധിക്കാലത്ത് കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന ഹരിയനക്കാരി പ്രേരണ ശര്‍മ യുടെ കൈ പിടിച്ചു തറവാട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോഴുണ്ടായ പൊട്ടിത്തെറി. ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടരുതെന്ന അച്ഛന്റെ ആക്രോശത്തിനിടയിലും കരയാന്‍ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട അമ്മയുടെ നിസഹയതയോടെയുള്ള പൊട്ടിക്കരച്ചില്‍. പ്രേരണയുടെ കൈപിടിച്ച് ഒരു വാശിയോടെ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍, പറമ്പിലെ മാവിന്‍ ചോട്ടില്‍ നിസംഗതയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന മുറപ്പെണ്ണ് ലതയുടെ മുഖം ഇപ്പഴും മനസ്സിലുണ്ട്. ലത ജനിച്ചപ്പോഴേ എനിക്ക് വേണ്ടി പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച പെണ്ണായിരുന്നു. വീട്ടുകാര്‍ ഉറപ്പിച്ച ബന്ധത്തിനപ്പുറം ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ രീതിയിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ മാറിയിരുന്നില്ല. പക്ഷെ പ്രേരണ യുമായി കയറിച്ചെന്ന ദിവസം ലതയുടെ മുഖത്തുകണ്ട നിസംഗതയില്‍ നിന്ന് എനിക്കെന്തൊക്കെയോ വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഒരു ശാപം പോലെ തന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ വിടാതെ പിന്തുടര്‍ന്ന പല ദുരന്തങ്ങളിലും ഇതൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്താറുണ്ട്. ദുരന്തങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും ഇത് അച്ഛന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ അമ്മയുടെ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ലതയുടെ ശാപമായിരിക്കുമെന്നു പലപ്പോഴും ഒരു കുറ്റബോധം പോലെ മനസ്സില്‍ നീറ്റലായി മാറിയിട്ടും, ഒരിക്കലും ഒന്ന് തിരിച്ചു വരാന്‍ തോന്നിയിരുന്നില്ല. അച്ഛന്‍ മരിച്ചത് അറിഞ്ഞത് മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്. അന്ന് നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ പ്രേരണ ഒരുപാടു നിര്‍ബന്ധിച്ചതാണ്‌. പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. അതൊരിക്കലും പഴയ വാശിമൂലമായിരുന്നില്ല. ജീവിതത്തില്‍ തീര്‍ത്തും പരാജയപ്പെട്ട ഒരുവന്റെ ഒരു തരം അപകര്‍ഷതാ ബോധം. പിന്നെ അന്ന് ശ്രേയ കാന്‍സര്‍ റിസര്‍ച് സെന്റെരിലെ ഐ സി യു വില്‍ വെച്ച് പ്രേരണ അവസാനമായി പറഞ്ഞതും അതായിരുന്നു. നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോണമെന്ന്.അവളുടെ മരണത്തിനു ശേഷം ജീവിതത്തില്‍ തീര്‍ത്തും ഒറ്റയ്ക്കായിട്ടും തിരിച്ചു വരാന്‍ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ നീണ്ട പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഒരു തിരിച്ചു വരവിനു ഒരുങ്ങാന്‍ തന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് ഡോക്ടര്‍ പസന്തിന്റെ വാക്കുകളാണ്. പ്രേരണയുടെ മരണത്തിനു ശേഷമുള്ള അമിത മദ്യപാനം മൂലം കടുത്ത കരള്‍ രോഗത്തിന് അടിമപ്പെട്ടു ചികിത്സ തേടിയെത്തിയ തന്റെ മുഖത്തു നോക്കി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ; മിസ്റ്റര്‍ രഘൂ , എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഇനി ഈശ്വരന്‍ മാര്‍ക്ക് മാത്രമേ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയൂ... അന്ന് മുതല്‍ തീരുമാനിച്ചതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഈ അസ്തമയം എന്റെ അമ്മയുടെ മടിയില്‍ തല വെച്ചായിരിക്കണം എന്ന്. ലോകത്തില്‍ ഒരു മനുഷ്യന് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലം സ്വന്തം അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടാണെന്ന് തിരിച്ചറിവ് വരാന്‍ ഞാന്‍ ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു.

പാടവരമ്പു അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് ചെറിയൊരു തോടുണ്ട് . തോട്ടില്‍ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്ന ആമ്പല്‍ ചെടികള്‍ . തോടിനു കുറുകെയുള്ള ചെറിയ കൊണ്ക്രീറ്റു പാലം. പണ്ടിവിടെ ഒരു മരപ്പാലമായിരുന്നു . ഞാനും അന്‍വറും രമേശനും ആ മരപ്പാലത്തിലിരുന്നു എത്രയോ വട്ടം ചൂണ്ടലിട്ടു മീനിനെ പിടിച്ചിരുന്നു. ലതയ്ക്ക് ആമ്പല്‍ പൂക്കള്‍ പറിക്കാന്‍ ഞാനെത്രവട്ടം ഈ തോട്ടിലിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് .

പറമ്പിലൂടെ നടന്നു വീടുമുട്ടത് കയറിയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു ചെറിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം . എന്നെ കണ്ട മുഖങ്ങളില്‍ ആശ്ചര്യം മിന്നിമറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു . സേതുവേട്ടന്‍ വന്നു എന്റെ കൈ കവര്‍ന്നു. പിന്നെ എന്നെയും കൂട്ടി.വീട്ടിനുള്ളിലെ തെക്കേ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. മുറിയില്‍ കട്ടിലില്‍ അവശതയോടെ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്ന എന്റെ അമ്മ. അവസാനത്തെ ശ്വാസം കഴിക്കാന്‍ കഷ്ടപ്പെടുന്ന കാഴ്ച എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു പിടച്ചിലായി മാറി. എന്റെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ എന്റെ കാഴ്ചകള്‍ക്ക് മങ്ങലെല്‍പ്പിക്കുന്നുവോ?

അമ്മേ... അമ്മയുടെ രഘു വന്നമ്മേ ,............ ഞാന്‍ അമ്മയെ മെല്ലെ തോട്ടു വിളിച്ചു . എന്റെ കൈ സ്പര്‍ശിച്ച നിമിഷം അമ്മ മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണ്നീര്‍ ഒളിച്ചിരങ്ങുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. മാതൃത്വത്തിനു മാത്രം പവിത്രമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ആ മുഖത്ത് വിരിയുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു. എന്തോ പറയാനെന്ന പോലെ ചുണ്ടാനയ്ക്കാന്‍ ശ്രേമിച്ചു. പക്ഷെ ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. പിന്നെ മെല്ലെ കണ്ണുകളടച്ചു . എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

കര്‍മങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു . ഇനി ഞാന്‍ എന്തിനിവിടെ നില്‍ക്കണം ? എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം എന്റെ അമ്മയുടെ കൂടെ കഴിയണം എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാന്‍ നീണ്ട പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും ഈ മണ്ണിലേയ്ക്കു തിരിച്ചു വന്നത്. പക്ഷെ ഇവിടെ ഇപ്പൊ എന്റെ അമ്മയില്ല. അമ്മയുടെ നിറഞ്ഞ വാത്സല്യമില്ല. ആ കണ്ണുകളില്‍ സദാ കത്തിനിന്നിരുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചവും ഇനി ഇല്ല. . ഏതെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് അത് നമുക്ക് എത്രമാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നെന്നു നമുക്ക് തിരിച്ചരിവുണ്ടാകുന്നത്. കണ്ണ് പോയാലെ കണ്ണിന്റെ വില അറിയുകയുള്ളൂ.

സേതു വെട്ടന്റെ എതിര്‍പ്പ് വക വെയ്ക്കാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോക്കിനോരുങ്ങി. .ലതയെ കണ്ടു ക്ഷമ ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഭര്‍ത്താവും രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി അവളിപ്പോള്‍ ഗള്‍ഫിലാനെന്ന വാര്‍ത്ത എന്റെ മനസ്സിന്നു സന്തോഷം പകര്‍ന്നു. ഇനി ഞാന്‍ യാത്രയാകുന്നു. തീര്‍ത്തും ഏകനായി, എന്റെ വീടിനെ വിട്ട്, എന്റെ പ്രിയെപ്പെട്ട നാടിനെ വിട്ട്, പൂങ്ങോട്ട് പാടത്തെയും,പടവക്കിനപ്പുരത്തെ ശീമകൊന്ന മരങ്ങളിലെ പൂക്കളേയുമൊക്കെവിട്ട് . ലകഷ്യമില്ലാത്തൊരു യാത്ര. ചിലപ്പോള്‍ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും എന്നേക്കുമുള്ള ഒരു യാത്രയായിരിക്കാം ഇത് .

എന്റെ രണ്ടു ട്രെയിന്‍ യാത്രകള്‍ ..!

2011-01-28T05:23:00.000-08:00

2009 നവംബര്‍ മാസം പതിനേഴാം തിയതി സമയം രാവിലെ പത്തു മണി. ഞാനും കൂട്ടുകാരന്‍ ഷാജിയും കൂടി അബുദാബിയില്‍ നിന്ന് ദുബായിലേക്ക് ഒരു പ്രൈവറ്റ് ടാക്സിയില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്നു.കടയിലെക്കുള്ള പര്ചെസിംഗ് ആണ് യാത്രാ ഉദ്ദേശം. ഷേക്ക്‌ സായിദ് റോഡില്‍ ജബല്‍ അലി എത്തിയപ്പോഴാണ് മനസ്സില്‍ ഒരു ആഗ്രഹം ഉദിച്ചത്, മെട്രോ ട്രെയിനില്‍ ഒന്ന് കയറി നോക്കിയാലോ ?

ദുബായ് മെട്രോ ട്രെയിന്‍ ഔദ്യോദികമായി ഉദ്ഘാടനം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു ആയെങ്കിലും((09.09.09),പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കു തുറന്നു കൊടുത്തിട്ട് ഒരാഴ്ച ആയിട്ടെ ഉള്ളൂ.പത്രങ്ങളിലൊക്കെ ഇതിനെ കുറിച്ചുള്ള വാര്‍ത്തകളും വിശേഷങ്ങളും നിറയുന്ന സമയമാണ്.ഞാന്‍ ഷാജിയോട് ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ അവനും സമ്മതം. ഡ്രൈവറില്ലാത്ത ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മെട്രോ ട്രെയിനില്‍ ഒന്ന് കയറാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു മാള്‍ ഓഫ് എമിരേറ്റ്സ് സ്റ്റേഷന്‍ അടുത്തു ഞങ്ങള്‍ ടാക്സി ഇറങ്ങി.

അത്യാധുനിക രീതിയില്‍ സജ്ജീകരിച്ച മെട്രോ സ്റ്റേഷനില്‍ ടിക്കെറ്റെടുക്കാന്‍ കൌണ്ടറുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വിവരം കുറച്ചു കൂടുതലാനെന്നുള്ള ഒരു ചെറിയ അഹങ്കാരം മനസ്സിലുള്ളത് കൊണ്ടോ എന്തോ, ഞാന്‍ നേരെ ഓടോമാട്ടിക് ടിക്കെട്ടിംഗ് മേശീനിനടുത്തെക്ക് നടന്നു. ഷോര്‍ട്ട് ജേര്‍ണി , മിഡില്‍ ജേര്‍ണി, ലോങ്ങ്‌ ജേര്‍ണി എന്നിങ്ങനെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മൂന്നു ടിക്കെട്ടുകള്‍ ലഭ്യമാണ്. ഞങ്ങളുടെ യാത്ര ദുബായ് ദൈരയിലെക്കായിരുന്നെങ്കിലും, പുതുതായി തുടങ്ങിയ മെട്രോ ട്രെയിന്‍ ആയതു കൊണ്ടു സ്റ്റേഷനുകളുടെ പേരുകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് അജ്ഞാതമായിരുന്നു.അത് കൊണ്ടു തന്നെ ഷോര്‍ട്ട് ജെര്നിയ്ക്കുള്ള ടിക്കെട്ടു മതിയാകും എന്ന് കരുതി നാലു ദിര്‍ഹാമിന്റെ രണ്ടു ടിക്കെറ്റ് എടുത്തു ഞങ്ങള്‍ ട്രെയിനില്‍ കയറി.ട്രെയിന്‍ യാത്ര തുടങ്ങി.

ദൈരയുടെ അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍ ഏതാണെന്ന് ഒരു ധാരണയില്ലാത്തത് കാരണം സിറ്റി സെന്റെരിനടുത്തുള്ള സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങി.റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കാന്‍ ഒരു ഓട്ടോമാറ്റിക് ഗേറ്റു ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ സ്കാന്നെരില്‍ ടിക്കെട്ടു വച്ച് സ്കാന്‍ ചെയ്താലേ ഗേറ്റു തുറക്കുകയുള്ളൂ. ഓരോരുത്തരായി ടിക്കെട്ടു വെക്കുന്നു ഗേറ്റു തുറന്നു പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു.ഞാന്‍ ടിക്കെറ്റു വെച്ചതും ഗേറ്റ് തുറക്കുന്നതിനു പകരം സൈറന്‍ മുഴങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. സെക്കൂരിറ്റി ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥര്‍ ഓടി വന്നു . എന്റെയും ഷാജിയുടെയും ടിക്കെറ്റു വാങ്ങി പരിശോധിച്ച്,ഞങ്ങളെ കൌന്ടരിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.ഞങ്ങള്‍ എടുത്ത ടിക്കെറ്റു ഇവിടെയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യാന്‍ മതിയാകില്ലെന്നും നിങ്ങള്‍ പിഴ അടയ്ക്കാന്‍ ബാധ്യസ്തരാനെന്നുമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന വനിതാ ഉദ്യോഗസ്ഥ മാന്യമായ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തന്നു. അങ്ങിനെ ചെറിയ പിഴ അടച്ച ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാന്യ മായ ഭാഷയില്‍ "ഹാവ് എ നൈസ് ഡേ" എന്ന് ആശംസിച്ചു അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഗേറ്റു കടക്കാനുള്ള പുതിയ ടിക്കെറ്റു തന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ യാത്രയാക്കി.

********************

ഏകദേശം ഒന്നര മാസത്തിനു ശേഷം നാട്ടിലെത്തിയ എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടി കാസരഗോട് ജില്ലയിലെ ചെരുവത്തൂരിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. കൃത്യം ഏഴു മണിക്ക് ട്രെയിന്‍ ഉണ്ടെന്നു ഉപ്പ തലേന്ന് ഒര്മിപ്പിചിരുന്നെങ്കിലും രാവിലെ തപ്പി പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു പരപ്പനങ്ങാടി റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ട്രെയിന്‍ യാത്ര പുറപ്പെടാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓടി ടിക്കെറ്റ് കൌണ്ടറില്‍ എത്തിയെങ്കിലും, പത്തു മിനുട്ടിന് ശേഷം വരാനിരിക്കുന്ന മദ്രാസ് മെയിലിനു ടിക്കെറ്റെട്‌ക്കാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നവരുടെ നീണ്ട ക്യു കണ്ടു ഞാന്‍ പിന്മാറി.പിന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് പോകേണ്ട വണ്ടി സ്റ്റേഷന്‍ വിട്ട് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ...

അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് ടിക്കെറ്റെടുക്കാം എന്ന് കരുതി , മെല്ലെ ഓടി ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ട്രെയിനില്‍ ചാടി ക്കയറി.
എന്റെ കഷ്ട കാലത്തിനു അത് ഒരു സ്ലീപ്പേര്‍ ക്ലാസ്സ്‌ കമ്പാര്‍ട്ട് മെന്റും, സമയം അതിരാവിലെ ആയതിനാല്‍ ഉറക്കം എണീറ്റ്‌ വരുന്ന രണ്ടു ടിക്കെട്ടു എക്സാമിനെര്സും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആള്‍ക്കാരുടെ മുന്നില്‍ വെച്ച് ടിക്കെറ്റ് എടുക്കാത്തതിന്റെ പേരില്‍ നാണം കേടുമോ എന്നു ഭയന്ന് ഞാന്‍ നേരെ അവരെ സമീപിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു

സൈക്കിളില്‍ നിന്ന് വീണവന്റെ ചിരി മുഖ്ത്തു വരുത്തി ഞാന്‍: " സാര്‍ , ഞാന്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ വിടാന്‍ ആരംഭിചിരുന്നതിനാല്‍ എനിക്ക് ടിക്കെറ്റെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ ടിക്കെറ്റെടുക്കാം"

രണ്ടു ടിക്കെട്ടു എക്ഷാമിനരില് ഒരാള്‍ :" നിന്നെപ്പോലെ യുള്ള കള്ളന്‍ മാരെ പിടിക്കാന്‍ തന്നെയാ ഞങ്ങള്‍ ഈ പണിക്കു വെച്ചിരിക്കുന്നത് "അല്ലാതെ -" - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - "

വളരെ മോശമായ ഭാഷയില്‍ അയാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു , ട്രയിനിലെ മറ്റു യാത്രക്കാര്‍ ഇത് ശ്രേദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആകെ ഐസായി.മറ്റു യാത്രക്കാരുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് അയാള്‍ വീണ്ടും ശകാരം തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍ എന്റെ ഞരമ്പുകളിലെ മലപ്പുറം രക്തത്തിന്റെ ചൂടും ഉയരാന്‍ തുടങ്ങി,ഞാനും വിട്ട് കൊടുത്തില്ല.

ഞാന്‍ : "താങ്കളുടെ നാക്ക് ഒന്നടക്കി താങ്കള്‍ക്കു എന്ത് നടപെടിയാണ് ഇതിന്‍ മേല്‍ എടുക്കാന്‍ അധികാരമുള്ളത് ? അത് പോലെ ചെയ്യുക "
എക്സാമിനര്‍ :" ഞങ്ങള്‍ ഫൈന്‍ ഈടാക്കും , തിരുവനന്തപുരം മുതലുള്ള ടിക്കെറ്റു കാശും അടക്കേണ്ടി വരും"
ഞാന്‍ പേഴ്സില്‍ നിന്ന് പണം എടുത്തു അയാളുടെ നേരെ നീട്ടി . ഇത് കണ്ടു കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു മാന്യനായ യാത്രക്കാരന്‍ അടുത്തു വന്നു,ടിക്കെറ്റു എക്സാമിനരോട് ചോദിച്ചു : ഇയാള്‍ ഒരിക്കലും പിടിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നില്ല , നിങ്ങളോട് സത്യം തുറന്നു പറയുകയായിരുന്നു.എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങിനെ പെരുമാറുന്നു? കുറച്ചു കൂടി മാന്യമായി സംസാരിച്ചു കൂടെ ?
ഇത് കേട്ട് മറ്റു യാത്രക്കാരും എന്റെ പക്ഷം പിടിച്ചു സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി .
രംഗം വഷളാകുമെന്ന് കണ്ട ടിക്കെറ്റു എക്സാമിനര്‍ അല്പം അയഞ്ഞു , തെല്ലു ഗൌരവം വിട്ട് അയാള്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു : മേലാല്‍ ഇത് ആവര്‍ത്തിക്കരുത് . അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്നും ടിക്കെറ്റു എടുത്തു യാത്ര തുടര്‍ന്നോളൂ ..
അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍ കോഴിക്കോടിനടുത്ത ഫറോക്ക് ആയിരുന്നു.അവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ടിക്കെറ്റെടുത്തു യാത്ര തുടര്‍ന്നു.
___________________________________________________________
ഞാന്‍ ആദ്യം വിവരിച്ചത് എനിക്ക് ഒരന്യ നാട്ടില്‍ നിന്നുണ്ടായ അനുഭവം.രണ്ടാമത്തേത് സ്വന്തം നാട്ടില്‍ , സംസ്കാര സമ്പന്നര്‍ എന്ന് നാം സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന മലയാളിയില്‍ നിന്നും .

ലീഡര്‍ക്ക് ഇനി നമുക്ക് മാപ്പ് കൊടുത്തൂടെ...

2010-12-27T03:50:00.000-08:00

ശ്രീ കരുണാകരന്റെ മരണത്തോടെ കേരള രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിലെ കാരണവരെ മലയാളിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.മിമിക്രികാണിക്കാനും കോമെഡി കളിക്കാനും കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരക്കാനും നമുക്കിനി ആ കരുണാകര ബ്രാന്‍ഡ്‌ ചിരിയില്ല. പ്രസിദ്ധമായ ആ ഗുരുവായൂര്‍ സന്ദര്‍ശനവും നിലച്ചു .

ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏക ലീഡര്‍ ,കേരളത്തിലെ മുന്നണി രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ചാണക്യന്‍ തുടങ്ങി മാധ്യമങ്ങളും അനുയായികളും ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്ത പല വിശേഷണങ്ങള്‍ക്കുപരി കുറെ വിവാദങ്ങളിലൂടെയും ആരോപണങ്ങളിലൂടെയും മലയാളി അടുത്തറിഞ്ഞ നേതാവ്.തന്റെ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളിലൂടെ അധികാരത്തിന്റെ സ്വാപാനങ്ങള്‍ ചവിട്ടിക്കയറിയ ലീഡറുടെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശം തീരുമാനമായിരുന്നു കോണ്‍ഗ്രസ്‌ വിട്ട്,ഡി.ഐ.സി എന്ന രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയുടെ രൂപീകരണം.ഒരു പക്ഷെ ലീഡറുടെ ഏക പിഴച്ച തീരുമാനവും ഇതായിരിക്കാം.താന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രമാണങ്ങളെക്കാള്‍ വലിയ പുത്രവത്സലനായ ഒരു പിതാവിന്റെ മനസ്സ് അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങിനെ ഒരു തീരുമാനമെടുപ്പിച്ചതിനു പിന്നിലുണ്ടായിരിക്കാം.

എന്തായാലും കോണ്‍ഗ്രസ്സിലേക്ക് മടങ്ങി വന്ന കരുണാകരന്റെ അന്ത്യം പക്ഷെ അര്‍ഹിക്കപെട്ട പരിഗണനകിട്ടാതെയോ എന്ന സംശയം മാത്രം ബാക്കി. മടങ്ങി വരവിനു ശേഷം കരുണാകരന്‍ ഒരു ഗവര്‍ണര്‍ പദവിക്ക് വേണ്ടി ഡല്‍ഹിയില്‍ കയറിയിറങ്ങിയിരുന്നു.ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി പദത്തിലേക്ക് സാധ്യത കല്പിക്കപ്പെട്ട ഏഴു പേരുകളില്‍ ഒരാളായ, രാജീവ്‌ ഗാന്ധി വധിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷം അനാഥമായ കോണ്‍ഗ്രസ്‌ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് സീതാറാം കേസരിയെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ മുഖ്യകാരണക്കാരനായ ഒരു ദേശീയ നേതാവിന്റെ ദയനീയത അവസാന കാലഘട്ട ത്തിലെ ഈ ദല്‍ഹി യാത്രകളില്‍ നമുക്ക് കാണാമായിരുന്നു. ഗവര്‍ണര്‍ പദവി കിട്ടില്ലെന്നുരപ്പായപ്പോള്‍,പുത്രനെ തിരിച്ചു പാര്ട്ടിയിലെത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു പിന്നീട്.ആ ആഗ്രഹവും ബാക്കിവെച്ചു രാഷ്ട്രീയ കാരണവര്‍ പടിയിറങ്ങി. കോണ്‍ഗ്രസ്‌ നേതൃത്വം ഇനി എങ്കിലും ആ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുമെന്നു നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.

പലപ്പോഴും വിവാദങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തില്‍,ആരോപണങ്ങളും ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുള്ള ഒരു നേതാവാണ്‌ കരുണാകരന്‍ . ഇതില്‍ പ്രധാനപെട്ടതായിരുന്നു പാമോയില്‍ അഴിമതി കേസും,രാജന്‍ കൊലപാതകവും.എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്ന രാജന്റെ മരണവും, ഈച്ചരവാര്യര്‍ എന്ന അച്ഛന്റെ ദുഖവും മലയാളി ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ഇത് ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത തെറ്റ് തന്നെ. നഷ്ട പെട്ടവരുടെ വേദന നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് മാത്രമേ അറിയൂ .പക്ഷെ ലീഡറുടെ മരണത്തിനു ശേഷം നടന്ന ടെലി വിഷന്‍ ന്യൂസ്‌ ചര്‍ച്ചകളിലും,സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകളിലെ ചില കമന്റ്‌ ബോക്സുകളിലും ഇപ്പോഴും പലരും രാജന്‍ മരണം സജീവമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു. രാജന്‍ കൊലപാതകം കരുണാകരന് മരണം പോലും മാപ്പുകൊടുക്കാത്ത തെറ്റോ ?. രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങളിലൂടെ നൂറു കണക്കിന് ആളുകളുടെ ജീവന്‍ പൊലിഞ്ഞിട്ടുള്ള നമ്മുടെ സംസ്സ്ഥാനത്തു കരുണാകരനെ മാത്രം കല്ലെറിയുന്നതിന്റെ ഗുട്ടന്‍സ് മനസ്സിലാകുന്നില്ല.വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മുന്നിലിട്ട് പോലും അദ്ധ്യാപകനെ വെട്ടിക്കൊലചെയ്ത ക്രിമിനലുകള്‍ വാഴുന്ന നാട്ടില്‍ ഒരു കരുണാകരന്‍ മാത്രം വേട്ടയാടപ്പെടുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടു ? പാപികള്‍ വാഴുന്ന നാട്ടില്‍ നമ്മളില്‍ നിന്ന് പാപം ചെയ്യാത്തവര്‍ കല്ലെറിയട്ടെ !.

ഒരിക്കല്‍ കൂടി അടിവരയിട്ടു പറയട്ടെ രാജന്‍ മരണം നീതീകരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കുറ്റം തന്നെ. പക്ഷെ നെക്സല്‍ സമരം ശക്തമായി അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ കരുണാകരന്‍ അന്ന് ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ലെന്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ ഇന്ന് കേരളം,നെക്സല്‍ മാവോയിസ്റ്റ് സമരങ്ങള്‍ മൂലം പൊറുതി മുട്ടുന്ന ബംഗാളിനെപ്പോലെ ,ജാര്ഖണ്ടിനെ പ്പോലെ അല്ലെങ്കില്‍ അതിനേക്കാള്‍ വലിയ ഭീകര ഭൂമിയായേനെ. ഉത്തരേന്ത്യയില്‍ നക്സല്‍ ആക്രമണം മൂലം മക്കളുടെ ജീവന്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്ന അനേകം അച്ഛനമ്മമാരുടെ കണ്ണീരിനു മുന്‍പില്‍ കരുണാകരനെ നമുക്ക് വെറുതേ വിട്ടുകൂടെ ...?.ആ അച്ഛനമ്മ മാരുടെ കണ്ണുനീരും ഈച്ചരവാര്യരുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ കൂടെ നമുക്ക് ചേര്‍ത്തു വെച്ചൂടെ...?

ഒരു തുലാമാസ മഴയത്തെ അവധിക്കാലം

2010-11-08T04:50:00.000-08:00

തുലാ വര്‍ഷം തകര്‍ത്തു പെയ്യുകയാണ്. ഇന്നലെത്തെ പോലെ ഇന്നു പക്ഷെ ഇടിമിന്നലിന്റെ അകമ്പടിയില്ല.മഴക്കാറിന്റെ ഇരുട്ടും.
നല്ല തെളിഞ്ഞ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മഴ സംഗീതം പൊഴിക്കുന്നത് പോലെ. അല്ലെങ്കിലും മഴ ശരിക്കുമൊരു സംഗീതം തന്നെയാണ്. ആര്‍ദ്ര പ്രണയത്തിന്റെ ഗസല്‍ ശീലുകള്‍......

മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞെങ്കിലും കൂട്ടിനെത്തിയ ഇളം കാറ്റിന്റെ നനുത്ത തണുപ്പ് ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല മനസ്സിനെയും ഒരുപോലെ കുളിരണിയിച്ചു.നാട്ടിലെത്തിയിട്ട് രണ്ടു ദിവസമായിയെങ്കിലും മഴകാരണം ശരിക്ക് ഒന്ന് പുറത്തിറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മഴയുടെ സൌന്ദര്യം ആസ്വദിച്ച് പൂമുഖത്ത് തന്നെ കൂടി.അപ്പുറത്തെ വിജയ ഏടത്തിയുടെ വീട്ടിലെ റേഡിയോയിലൂടെ മുഹമ്മദ് റാഫിയുടെ മാസ്മരിക ശബ്ദം മഴ യുടെ ശബ്ദത്തെയും തോല്‍പ്പിച്ച് കാതുകളിലെത്തുന്നു. " ഓഹ് ..ദുനിയാകേ രഖ് വാലേ.............."

"ചായ വേണോ...?" പിന്നില്‍ നിന്ന് ശ്രീമതിയുടെ ശബ്ദം .

"കിട്ടിയാല്‍ കുടിക്കാമായിരുന്നു." എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്കു നടന്നു

മഴ വീണ്ടും കനത്തു. മഴക്കാറുകള്‍ അന്തരീക്ഷത്തിനു ഇരുണ്ട ചായം പൂശി. കാറ്റിനു വീണ്ടും ശക്തി കൂടി.മുറ്റത്തെ തെങ്ങുകളും മരങ്ങളും ആടിയുലയുന്നു. ഇടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടിട്ട് പേടിച്ചിട്ടാകാം അകത്തു പാവക്കുട്ടിയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ അഞ്ചു വയസ്സുകാരി മോള്‍ ഓടി വന്നു എന്റെ മടിയില്‍ കയറി.അവളെ മടിയില്‍ വെച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു. ഈ പ്രായത്തില്‍ മഴനനഞ്ഞ് നടന്ന കുട്ടിക്കാലം...എന്റെ പ്രൈമറി സ്കൂള്‍ കാലം ...
ഒന്ന് മുതല്‍ നാല് വരെ പഠിച്ച മൂല്യരുടെ സ്കൂള്‍ എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ചെമ്മാട് കാനറാ ബാങ്കിന്റെ മുന്‍വശത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന , തൃക്കുളം എല്‍ .പി സ്കൂള്‍. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുകളുടെ തള്ളി തകര്‍ച്ചയില്‍ ഇന്നു ഇല്ലാതെയായ ആ പഴയ സ്കൂള്‍. അവിടെ കൂടെ പഠിച്ച ശുകൂര്‍ , ജാഫ്ഫര്‍, സൈതലവി .........അവരൊക്കെ ഇപ്പൊ ജീവിതം തുഴഞ്ഞു എതെങ്കലും കരയിലെത്തിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കാം.
രാജാമണി ടീച്ചര്‍, അംബിക ടീച്ചര്‍, സൈനബ ടീച്ചര്‍ , സലിം മാസ്റ്റര്‍, കുമാരന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ........
മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓളമിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു .മടിയിലിരുന്നു മോള്‍ എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അംബിക ടീച്ചര്‍ക്ക് കുട്ടികളോട് ഒരു പ്രത്യേക വാല്‍ത്സല്യമായിരുന്നു.ഇന്നും എവിടെ എങ്ങിനെ കണ്ടാലും എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ പറ്റുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടീച്ചര്‍ . ഇപ്പൊ എവിടെയാണാവോ ..?

"എന്താ മഴയും കണ്ടു ആലോചിക്കുന്നത് ? ". കയ്യില്‍ ആവി പറക്കുന്ന കട്ടന്‍ ചായയുമായി മുന്നില്‍ ഭാര്യ.
"ഒന്നുമില്ല .ഇങ്ങിനെ മഴയും നോക്കിയിരിക്കാന്‍ നല്ല രസം". ചായ ഒന്ന് മോന്തിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു
"മഴ നോക്കിയിരിക്കാന്‍ എന്താപ്പോ ഒരു രസം ?" അവള്‍ക്കു സംശയം .
"എന്നും മഴ കാണുന്ന നിന്നോട് അത് പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാകില്ല മോളെ "
"ശരിയാ ..നിങ്ങള്ക്ക് ഗള്‍ഫില്‍ മഴ കിട്ടാറില്ലല്ലോ അല്ലേ ...?" അവള്‍ വീണ്ടും കിച്ചനിലേക്ക് നടന്നു.

ഗള്‍ഫില്‍ എവിടെ മഴ? പ്രത്യേകിച്ച് അബുദാബിയില്‍ ... യു. എ .ഇ യില്‍ മഴ വന്നാല്‍ തന്നെ അതു അല്‍ഐന്‍ , ഷാര്‍ജ ,തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലായിരിക്കും. ഞങ്ങള്‍ അബുദാബിക്കാര്‍ക്ക് അതു എന്നും കിട്ടാക്കനിയാണ്.

പുറത്തു മഴ പിന്നെയും പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു.മഴയ്ക്ക് കൂട്ടുകൂടാനായി ഇടിയും മിന്നലും.