Η νέα προσθήκη λοιπόν, του Ιππόκαμπου, είναι καλοδεχούμενη. Πρόκειται για ένα εστιατόριο με προσανατολισμό στα ψάρια/θαλασσινά, το οποίο διαθέτει και menu με sushi. Δεν δοκίμασα καθόλου το sushi του, γι’αυτό θα αφήσω αυτό το κομμάτι εντελώς εκτός της κριτικής. Με προϊδέασε θετικά ο χώρος, ο οποίος φαίνεται ότι έχει φτιαχτεί από κάποιον που και έχει αισθητική και νοιάζεται γι’αυτό που κάνει. Υπάρχει ένα επίπεδο, μια ποιότητα. Τα τραπέζια και οι καρέκλες είναι λευκά και βγαίνουν στο πεζοδρόμιο προσφέροντας θέα στο κόλπο με τα πάμπολλα σκάφη και το ολόλευκο Nikki Beach. Ο μέσα χώρος είναι minimal, ευχάριστος και καθαρός. Το ίδιο και οι τουαλέτες, που μάλιστα είχαν και ζεστό νερό (πάντα καλοδεχούμενο, ακόμα και το καλοκαίρι). Η μουσική ήταν ευτυχώς ξενόγλωσση, άλλη μια καλοδεχούμενη έκπληξη.

Στο φαγητό τώρα, υπάρχουν αρκετά μικρά ψάρια και θαλασσινά, ως μεζέδες-πρώτα πιάτα και μεγάλα ψάρια ως κυρίως, αναλόγως τι υπάρχει φρέσκο εκείνη την ημέρα. Δοκίμασα σαρδέλες μαρινάτες με ροζ πιπέρι, χταπόδι ξιδάτο, κολοκυθοκεφτέδες, κολοκυθάκια βραστά και ξιφία φιλέτο. Οι σαρδέλες ήταν καταπληκτικές, καθώς ταίριαζαν πολύ με το ροζ πιπέρι. Επίσης πολύ νόστιμο το χταπόδι, με τρυφερή υφή. Τα κολοκυθάκια ήρθαν al dente (άλλη μια απόδειξη ότι ο μάγειρας ξέρει τι κάνει) και οι κολοκυθοκεφτέδες ήταν απλά καλοί. Ο ξιφίας είναι ένα απλό ψάρι που ήρθε με πολύ όμορφη παρουσίαση και καλή εκτέλεση. Όλα αυτά συνοδεύτηκαν με ένα μπουκάλι κρασί Άδολη Γης, από ένα μικρό, αλλά ικανοποιητικό κατάλογο κρασιών (υπάρχει και επιλογή χύμα τοπικού κρασιού). Στο τέλος μας κέρασαν 3 μικρά παγωτίνια βανίλιας με επικάλυψη σοκολάτας. Απλό και αξιοπρεπές κέρασμα. Ο λογαριασμός ήταν 51 ευρώ (για 2 άτομα), από τα οποία 25 ευρώ ήταν το κρασί. Οι τιμές είναι πολύ καλές και αντιπροσωπευτικές του φαγητού.

Να μιλήσω ξεχωριστά για το service, που όπως όλοι ξέρουμε χωλαίνει, ακόμα και σε πολύ καλά εστιατόρια. Στον Ιππόκαμπο, όμως το επίπεδο είναι υψηλότατο. Οι 2 κοπέλες που μας εξυπηρέτησαν ήταν αυθεντικά ευγενικές, ειλικρινείς και χαρούμενες. Παράδειγμα για πολλά αθηναϊκά εστιατόρια.

Αν και δοκίμασα λίγα πιάτα, η συνολική μου εντύπωση είναι πολύ καλή. Σύντομα θα ξαναπάω για εκτενέστερη δοκιμή. Ο Ιππόκαμπος άνοιξε τον Αύγουστο και θέλω να ελπίζω ότι θα εξελιχθεί τόσο καλά, όσο δείχνει η πρώτη μου εμπειρία. Αν βρεθείτε στον κόλπο του Πόρτο Χελίου, θεωρώ ότι είναι αξιόλογη και ποιοτική επιλογή για θαλασσινούς μεζέδες.

Ιππόκαμπος, Επιδαύρου-Κόστα 21300, Πόρτο Χέλι, 2754053206
WiFi: ?
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Μπήκε οριακά στο 20

19. They Came Together

Αντικομφορμιστική, ρομαντική κομεντί. Pretty fun!

18. Whiplash

Για τον γρήγορο (ή αργό;) ρυθμό της

17. Diplomacy

Κλσσικούρα, με καλές ερμνηνείες και ιστορικό πλαίσιο

16. St. Vincent

Naomi Watts & Bill Murray make the movie

15. Magic in the Moonlight

Άλλη μια προσπάθεια του Woody Allen να βρει λίγη ελπίδα στη ζωή

14. Anchorman 2 The Legend Continues

Ξεκαρδιστική!

13. Life Itself

Οδυνηρά ρεαλιστικό ντοκιμαντέρ

12. Chef

Μια ευχάριστη έκπληξη. Πολύ διασκεδαστικό

11. Locke

Mesmerizing

10. 20.000 Days On Earth

2ο ντοκιμαντέρ στη λίστα. Σχεδόν άξιο του αντικειμένου του

09. Blue Ruin

Αγωνιώδες θρίλερ με έναν ήρεμο casino online action hero

08. Foxcatcher

Καταθλιπτική ταινιάρα

07. Nobody from Nowhere (Un Illustre Inconnu)

Kassovitz ή Kassovitz;

06. Enemy

Gyllenhaal ή Gyllenhaal;

05. «71

Περιπέτεια χωρίς ανάσα

04. The Drop

Δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο μου άρεσε αυτή η ταινία

03. Out of the Furnace

Και αυτή

02. A Most Wanted Man

We love spies

01. The Grand Budapest Hotel

Η αισθητική του Wes Anderson γίνεται mainstream. And that»s a good thing

Richard Linklater

09. Denis Villeneuve, Enemy

Denis Villeneuve

08. Bennett Miller, Foxcatcher

Bennett Miller

07. Alejandro Gonzalez Inarritu, Birdman

Alejandro Gonzalez Inarritu

06. James casino pa natet Gray, The Immigrant

James Gray

05. Michael Mann, Blackhat

Michael Mann

04. Anton Corbijn, A Most Wanted Man

Anton Corbijn

03. Yan Demange, «71

Yan Demange

02. Iain Forsythe & Jane Pollard, 20.000 Days On Earth

Iain Forsythe, Nick Cave & Jane Pollard

01. Wes Anderson, The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson

Mark Strong

09. Jeremy Renner, The Immigrant

Jeremy Renner

08. Steve Carell, Foxcatcher

Steve Carell

07. Mark Ruffalo, Foxcatcher

Mark Ruffalo

06. Jack O΄ Connell, ’71

Jack O΄ Connell

05. Ralph Feinnes, The Grand Budapest Hotel

Ο Ralph Feinnes με τον Wes Andrson

04. Mathieu Kassovitz, Nobody from Nowhere (Un Illustre Inconnu)

Mathieu Kassovitz

03. Philip Seymour Hoffman, A Most Wanted Man

Philip Seymour Hoffman

02. Tom Hardy, Locke

Tom Hardy

01. Jake Gyllenhaal, Nightcrawler

Jake Gyllenhaal

Rene Russo

09. Noomi Rapace, The Drop

Noomi Rapace

08. Scarlett Johansson, Under The Skin

Scarlett Johansson

07. Melanie Laurent, Enemy

Melanie Laurent

06. Marion Cotillard, The Immigrant

Marion Cotillard

05. Patricia Arquette, Boyhood

Patricia Arquette

04. Emma Stone, Birdman

Emma Stone

03. Emma Stone, Magic in the Moonlight

Emma Stone

02. Naomi Watts, St. Vincent

Naomi Watts

01. Carrie Coon, Gone Girl

Carrie Coon

E. Max Frye & Dan Futterman

Γιατί είναι τρομερή ιστορία και γιατί ο Dan Futterman μου αρέσει σε ΟΛΑ ΟΣΑ κάνει.

9. Gregory Burke, ’71

Gregory Burke

Γιατί είναι Σκωτσέζος που έχει γράψει σενάριο για την Ιρλανδία.

8. Andrew Bovell, A Most Wanted Man

Andrew Bovell

Έχει να ευχαριστεί και τον John le Carré που έγραψε το βιβλίο.

7. Dan Gilroy, Nightcrawler

Dan Gilroy

Ο αριστερός είναι.

6. Jeremy Saulnier, Blue Ruin

Jeremy Saulnier

Γιατί προσέγγισε ένα αβανταδόρικο θέμα, με ρεαλισμό και ψυχραιμία.

5. Matthieu Delaporte & Alexandre de La Patellière, Nobody from Nowhere (Un Illustre Inconnu)

Matthieu Delaporte & Alexandre de La Patellière

Γιατί αν και είχε τρύπες, ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα και μια κλασσική προσέγγιση (κάτι που μου έχει λείψει)

4. Woody Allen, Magic in the Moonlight

Woody Allen

Γιατί το βασικό θέμα της ταινίας είναι τόσο σημαντικό! Και γιατί ο μονόλογος του Colin Firth προς το τέλος είναι απίθανος.

3. José Saramago & Javier Gullón, Enemy

José Saramago & Javier Gullón

Obviously!

2. Steven Knight, Locke

Steven Knight

Κατόρθωμα.

1. Wes Anderson, The Grand Budapest Hotel

Wes Anderson

Γιατί έδειξε με πρωτότυπο τρόπο την κτηνωδία του ρατσισμού και του σκότους στην Ευρώπη, την παλαιά ήπειρο, στα μέσα του προηγούμενου αιώνα.

Πόσα και πόσα γράφτηκαν! Advertorials για pulitzer! Video με το πως στήθηκε το μαγαζί, τσακωμοί για το ποιος θα πάει πρώτος, ποιος θα πάρει τη πρώτη συνέντευξη. Τόσος ντόρος ΠΡΙΝ να ανοίξει εστιατόριο δεν έχει ξαναγίνει. Πιο πολλά άρθρα διάβασα πριν ανοίξει το μαγαζί, παρά αφότου κάποιος πήγε και δοκίμασε τις γεύσεις. Συν τις άλλοις, μένω και δίπλα, και περνούσα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά και το έβλεπα κατάφωτο, διαμπερές και ανυπομονούσα να ανοίξει! Πήγαμε λοιπόν και οι 3 choosy bastards τη περασμένη Παρασκευή με προσδοκίες ομολογουμένως πολύ υψηλές.

Ο χώρος είναι τεράστιος (πιάνει από Χατζηγιάννη Μέξη, μέχρι Βεντήρη), με 3 ουσιαστικά υπο-αίθουσες. Η μία βλέπει στη Χατζηγιάννη Μέξη (όπου και καθίσαμε), η άλλη στη Βεντήρη και ο τρίτος χώρος είναι ένας πολύ φαρδύς διάδρομος που ενώνει τις δύο άκρες και βλέπει την ανοιχτή κουζίνα. Μια μετεξέλιξη και εκμοντερνισμό εστιατορίων τύπου «Ιντεάλ», «Μαγικού Αυλού» ή «17», μου θύμισε. Είναι όντως καθαρά αστικός χώρος, με την καλή και την κακή έννοια. Εννοώ, ότι αν και είναι ένας πολύ προσεγμένος και όμορφος χώρος, παράλληλα είναι και ψυχρός. Επίσης, η ξύλινη κατασκευή στη είσοδο της Χατζ. Μέξη μου έβγαλε κάτι εκκλησιαστικό, που δεν μου άρεσε, ειδικά σε συνδυασμό με την βυζαντινού τύπου εικόνα της άμπελου, που είχα απέναντί μου. Τέλος, κάτι που όλοι πρόσεξαν και τους κακοφάνηκε, είναι το ταβάνι στον ενδιάμεσο διάδρομο, που μοιάζει με γυαλιστερό λευκό ημιτελειωμένο γιαπί. Λίγο περίεργη η διακόσμηση λοιπόν.

Η ανοιχτή κουζίνα και το «περίεργο» ταβάνι στη Cookoovaya

Στα του φαγητού τώρα, που είναι και τα πιο σημαντικά. Κατ»αρχάς, αν και είχε απίστευτα πολύ κόσμο, η εξυπηρέτηση ήταν άμεση και πρόθυμη. Μας ξέχασε ένα πιάτο ο σερβιτόρος, αλλά γρήγορα το έφερε όταν το επισημάναμε και είμαι έτοιμη να το συγχωρήσω σε ένα τόσο καινούριο εστιατόριο. Το ψωμί που με περίμενε όταν έφτασα με μικρή καθυστέρηση, ήταν πάρα πολύ νόστιμο! Υπήρχαν τρία διαφορετικά είδη: το ένα ήταν το γνωστό από τη Hytra χαρουπόψωμο, το δεύτερο ένα λευκό ψωμί με σπανάκι και το τρίτο απλό λευκό (ίσως το καλύτερο). Άρα ανέβηκαν κι»άλλο οι προσδοκίες. Ήρθε ο κατάλογος, τον οποίο βρήκα ασύνδετο, χωρίς καμιά συνοχή και συγκεκριμένη κατεύθυνση. Παραγγείλαμε τα εξής (όλα στη μέση): κουνουπίδι σαλάτα με φωλιές τυριού, χειμωνοκολόκυθο με λουκάνικο, χορτόπιτα, σουβλάκια μαύρου χοίρου, μεδούλι και παστιτσάδα. Το κουνουπίδι ήταν ίσως το καλύτερο για εμένα πιάτο. Πολύ δροσερό, τριμμένο σε μικρά μπιλάκια, με 4 καταϊφένιες φωλιές τυριού. Καινούρια ιδέα πιάτου, πολύ νόστιμο και ανανεωτικό. Η χορτόπιτα ήταν απλή και «σπιτική», με μονό λεπτό, κριτσανιστό φύλλο. Μου άφησε επίσης καλές εντυπώσεις. Δυστυχώς, τα υπόλοιπα πιάτα ήταν από μέτρια, έως κακά. Η παστιτσάδα καλή, αλλά όχι κάτι τρομερό. Ωστόσο, υπάρχει προοπτική να γίνει πολύ καλύτερη. Η ιδέα και η παρουσίαση είναι σωστή. Το χειμωνοκολόκυθο με λουκάνικο πέρασε αδιάφορο. Βέβαια, να πω ότι δεν μου αρέσει το λουκάνικο, οπότε περιορίστηκα στο τηγανητό χειμωνοκολόκυθο, που δεν είχε καμία διαφορά από τα γνωστά τηγανητά κολοκυθάκια. Επίσης, το λάδι από το λουκάνικο που χρησιμοποιήθηκε ως γαρνιτούρα, μου φάνηκε λίγο «βαρύ». Μεδούλι δεν τρώω, συνεπώς ούτε καν δοκίμασα και δεν μπορώ να έχω καμία γνώμη. Τα σουβλάκια μαύρου χοίρου όμως, που είχαν πολυδιαφημιστεί, ήταν πολύ κακό πιάτο. Σαν ένα διάφανο, καμμένο, ζελέ λίπους, με τζατζίκι. Μεγάλη απογοήτευση.

Κουνουπίδι

Διάλεξα επίτηδες ένα φτηνό κόκκινο γαλλικό κρασί (23 ευρώ), για να μην επιβαρύνω τον λογαριασμό. Συνήθως, αυτού του τύπου οι επιλογές είναι ανώδυνες, με την έννοια ότι στα 23 ευρώ πίνεις ένα decent γαλλικό κρασί, ενώ στην ίδια τιμή το ελληνικό είναι casino συνήθως κακό (ή μοσχοφίλερο). Λίγο πριν το γλυκό πήρα και ένα ποτήρι extra, από το δικό τους κρασί, το οποίο ήταν ακόμα καλύτερο (3,5 ευρώ). Παραγγείλαμε δύο γλυκά, που άρεσαν αρκετά. Προφιτερόλ με φυστικοβούτυρο και τάρτα αχλαδιού. Για το προφιτερόλ δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, γιατί τρελαίνομαι για φυστικοβούτυρο, συνεπώς μου άρεσε τρομερά! Μπορώ όμως να μιλήσω για την τάρτα αχλαδιού, που δεν είναι αγαπημένη μου, και εδώ ήταν υπέροχη. Η ζύμη της, ήταν το καλύτρεο πράγμα που δοκίμασα στη Cookoovaya και ανυπομονώ να την ξαναγευτώ.

Τάρτα αχλαδιού

Ο λογαριασμός ήταν 37 ευρώ το άτομο, δηλαδή αρκετά τσιμπημένος για τα πιάτα και το κρασί που πήραμε. Εφόσον, το εστιατόριο αυτο-παρουσιάζεται ως αστικό και καθημερινό (σύντομα θα λειτουργεί και μεσημέρι), θα ήθελα να μπορώ να φάω με 25 ευρώ. Αν πάλι πάμε σε τιμές 40 ευρώ/άτομο, θα ήθελα καλύτερη κουζίνα. Βέβαια, επειδή δεν ασχολήθηκα τρομερά με την παραγγελία, πήραμε πολλά πιάτα που περιείχαν υλικά που δεν τρώω, συνεπώς έπαιξε και αυτό ρόλο στη δυσαρέσκειά μου. Θα ξαναπάω σύντομα για εταιρικό Χριστουγεννιάτικο δείπνο και έτσι θα έχω μια δεύτερη ευκαιρία να δοκιμάσω και άλλα πιάτα. Ούτως ή άλλως όμως, η Cookovaya, είναι ένα εστιατόριο που θα ξαναπήγαινα. Η ιδέα και μόνο ενθουσιάζει. Απλά, η τόση μεγάλη «φασαρία» γύρω από το άνοιγμα, δημιούργησε προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν. Είναι ένα μέτριο εστιατόριο. Να δούμε στο μέλλον πως θα εξελιχθεί.

Και κάποιες σκόρπιες παρατηρήσεις:
• Το hype δούλεψε καλά. Παρασκευή βράδυ ήταν γεμάτα όλα τα τραπέζια και στις 00:30 που φύγαμε, ακόμα περίμενε κόσμος να καθίσει να φάει.
• Καλοβαλμένος κόσμος και διαφορετικός. Από κυρίες παλιού τυπου με γούνινες ετόλ, μέχρι κοριτσοπαρέες με ντύσιμο “fashion blogger” (δερμάτινη γεμάτη φούστα/crop top). Και από hipsters με παπιγιόν, μέχρι Κωνσταντίνο Τζούμα.
• Καταπληκτικό το logo.

Cookovaya

Cookovaya, Χατζηγιάννη Μέξη 2Α, Ιλίσια, 2107235005
WiFi: ?
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην είσοδο της Μεγάλης Βρεταννίας

Κάνοντας το πρώτο μας βήμα μέσα από την περιστρεφόμενη πόρτα, βρεθήκαμε σε έναν άλλο κόσμο/χρόνο/χώρα. Ένα υπέροχο απαστράπτον δέντρο μας καλωσόρισε, πριν περάσουμε στην αίθουσα του Winter Garden, με την βαριά επίπλωση, το αίθριο και την εξωτική βλάστηση. Πλούσια και παλιακή η χριστουγιεννιάτικη διακόσμηση, περιελάμβανε ακόμα και ολόχρυσα περιστέρια να κρέμονται από τα επιτοίχια φωτιστικά! Κόκκινοι φιόγκοι, κορδέλες και κρόσια μας περιστοίχιζαν, που ταίριαζαν απόλυτα με την πληθωρικότητα και παλιομοδίτικη αρχοντιά της αίθουσας. Ο τέραστιος πίνακας νεκρής φύσης, η κλασσική μουσική και οι θαμώνες ηλικίας «Χρυσά κορίτσια» συμπλήρωσαν τη φαντασίωσή μου «Χριστουγεννιάτικη χλιδή στο Dorchester».

Η διακόσμηση περιελάμβανε και ένα χρυσό πουλί!

Το τσάι προσφέρεται κάθε μέρα από τις 12:00 έως τις 20:00 και περιλαμβάνει ένα ρόφημα, το οποίο επιλέγεται από ξεχωριστό κατάλογο με τσάι και ένα stand/πυργάκι με μικρά σαντουιτσάκια, scones (που συνοδεύονται από μαρμελάδες και κρέμα), ένα κομμάτι κέικ και μικρά γλυκά. Κοστίζει 28 ευρώ. Το πυργάκι άνετα μοιράζεται με άλλον ένα, συνεπώς παραγγείλαμε ένα δεύτερο τσάι (7 ευρώ μόνο του) και με 35 συνολικά ευρώ, απολαύσαμε ένα ελαφρύ γεύμα με υπέροχο λευκό τσάι. Τα σάντουιτς περιείχαν σολομό, αγγούρι και ροσμπίφ. Τα scones, που είναι και δυσεύρετα στην Αθήνα, ήταν τα αγαπημένα μου, καθώς συνοδεύονταν από μια καταπληκτική κρέμα, την οποία θα μπορούσα να βάζω πάνω σε κάθετι και να γίνεται καλύτερο! Το κέικ και τα γλυκάκια δεν με τρέλαναν, καθώς 2 από αυτά είχαν γεύση μπανάνα – σοκολάτα που δεν είναι καθόλου της αρεσκείας μου. Η μικρή τάρτα με μούρα όμως με αποζημίωσε.

Το τσάι και τα συνοδευτικά του

Το σκηνικό συμπληρώθηκε τέλεια με υπέροχα σερβίτσια, μαχαιροπίρουνα και λευκό τραπεζομάντηλο. Ήταν ένα από τα καλύτερα μεσημέρια της χρονιάς και σας το προτείνω χωρίς κανένα ενδιασμό. Έστω και για ένα γρήγορο τσάι, αξίζει να νιώσει κανείς τη θαλπωρή των χειμερινών εορτών.

Winter Garden, Μεγάλη Βρεταννία

Winter Garden, Μεγάλη Βρεταννία, Πλατεία Συντάγματος, 210 3330000
WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Το αστείο όνομα αδικεί αυτό των υψηλών προδιαγραφών εστιατόριο στην Πορταριά. Παρά λίγο να μην το επισκεφτώ, κρίνοντας μόνο από το όνομα. Θεώρησα ότι θα είναι άλλη μια βουνίσια, τουριστική, σουβλακο/σχαρο/κρεατοφαγική ταβέρνα. Από αυτές που δεν θέλω να περνάω ούτε απ’έξω. Τεράστιο λάθος μου και ευτυχώς που Κυριακή βράδυ, μια ήσυχη βραδιά, δοκίμασα το υπέροχο menu του Γευσοκράτορα.

Το τζάκι στη κεντρική σάλα

Για να βρείτε το εστιατόριο, πρέπει να ανεβείτε ένα πέτρινο δρομάκι για 1-2′. Δεν είναι σε εμφανές σημείο, κάτι που δεν το εμποδίζει από το να είναι γεμάτο τις περισσότερες ημέρες, οπότε χρειάζεται κράτηση πριν πάτε. Ο χώρος είναι ιδιαίτερα όμορφος με έναν απόλυτα μη αναμενόμενο τρόπο. Ενώ η διακόσμηση μπορεί να περιγραφεί ως παραδοσιακή, τύπου «καραγκούνα», συνεπώς παρωχημένη και κιτς, είναι ακριβώς το αντίθετο. Ζεστή, cozy όσο δεν παίρνει και αρχοντική. Απόδειξη, πως αν έχεις γούστο, αναδεικνύεις σε όμορφο οποιοδήποτε στυλ. Σε κεντρικό και επιβλητικό σημείο βρίσκεται το τεράστιο (δεν έχω δει μεγαλύτερο) τζάκι, που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της μεγάλης αίθουσας και δίνει νόημα στη λέξη «εστία». Είναι ειλικρινά πανέμορφο, με διάφορα παλιά αντικείμενα να το πλαισιώνουν, όπως ένα μαντεμένιο σίδερο, ταψιά, μύλους για πιπέρι κ.α.

Τηγανόψωμο

Μετά από την τέλεια εντύπωση που μου έκανε ο χώρος, είχα καλή προδιάθεση και για το menu. Δεν έπεσα έξω. Αρκετά ορεκτικά, σε μεγάλες μερίδες με επιλογές από τηγανόψωμα και πίτες, μέχρι συκωτάκια και σαλιγκάρια. Επέλεξα τηγανόψωμο με φέτα, μοτσαρέλα και άνηθο, που αποδείχθηκε εκπληκτική επιλογή, καθώς το ψωμί ήταν αφράτο και τραγανό ταυτόχρονα, χωρίς να «αφήνει» λάδι στο πιάτο. Ο άνηθος αποτίναξε την οποιαδήποτε βαριά γεύση των τυριών και το αποτέλεσμα ήταν απλά πεντανόστιμο. Για σαλάτα δοκίμασα την γαλλική σαλάτα του βοσκού με φρέσκο κατσικίσιο τυρί και παστωμένο χοιρινό. Το τυρί ήρθε χώρια σε μικρό τηγάνι, λιωμένο ακριβώς όσο πρέπει. Η πρασινάδα, το αλλαντικό και το τυρί ήταν φρέσκα και με διακριτές γεύσεις. Γενικά, ήταν μια από τις καλύτερες σαλάτες που έχω φάει (και δεν είμαι fan της σαλάτας).

Τα κυρίως χωρίζονται σε πιάτα με μοσχάρι, χοιρινό και 2 πιάτα με κοτόπουλο. Αν η εποχή του χρόνου το επιτρέπει, υπάρχουν και κάποιες επιλογές σε κυνήγι (όπως ζαρκάδι, λαγός). Ακόμη, υπάρχουν 3 πιάτα ζυμαρικών, από τα οποία θα ήθελα πολύ να δοκιμάσω κάποια στιγμή, τις παπαρδέλες με φλούδες τρούφας και παρμεζάνα. Με κέρδισε και πάλι το μοσχάρι όμως και συγκεκριμένα το φιλέτο φλαμπέ με γαλλικό κονιάκ και φρέσκο βούτυρο, με χωριάτικες διπλοψημένες πατάτες και δενδρολίβανο. Ζήτησα το ψήσιμο να είναι μέτριο προς ωμό και έτσι ακριβώς ήρθε, μέσα σε μαντεμένιο σκεύος, ζουμερό και έντονα νόστιμο. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην πατάτα, που ήταν ένα βήμα πριν τον πουρέ και το εξαίσιο βούτυρο είχε δώσει στην φλούδα της, απίστευτη νοστιμιά. Ο συνοδός μου, διάλεξε αφροδισιακά φιλετάκια με λάδι τρούφας, κουκουνάρι, ρόκα και ψητή πατάτα, τα οποία ήταν τέλεια εκτελεσμένα και τον ικανοποίησαν πλήρως.

Αφροδισιακά φιλετάκια

Αξίζει, να μιλήσω για το ψωμί του Γευσοκράτορα, το οποίο ήταν μια μεσαίου μεγέθους ζυμωμένη πλεξούδα, ανάλατη, με λίγους κόκκους χοντρού αλατιού από πάνω. Έμοιαζε λίγο με brioche, λόγω της έλλειψης αλατιού στη ζύμη, και ήταν κουκλίστικη στην όψη. Αφράτη και ελαφριά η γεύση της, σε οδηγούσε σε μονοπάτια πολύ πιο γευστικά και πρωτότυπα από τα βαρετά, χωρίς γλουτένη ψωμιά που επικρατούν ως εναλλακτική της προψημένης, σφουγγαρένιας φρατζόλας. Χαίρομαι που δίνουν βάση στο ψωμί, γιατί είναι ένα από τα πιο σημαντικά δείγματα της ποιότητας ενός εστιατορίου και βασικό κομμάτι της διατροφής μας.

Ψωμί πλεξούδα

Η λίστα κρασιών είναι σχετικά μικρή, αλλά πολύ ποιοτική και σίγουρα θα βρείτε κάτι να σας ευχαριστήσει, είτε σε φτηνές, είτε σε ακριβές τιμές. Ακόμα υπάρχουν επιλογές σε μπύρες, με αξιοσημείωτη την La Trappe. Για τους κεφάτους, υπάρχει και σαμπάνια. Δυστυχώς, δεν υπήρχε χώρος για γλυκό και έτσι δεν έχω γνώμη για τα επιδόρπια αν και κάποια φαίνονταν πολύ υποσχόμενα, όπως ο λευκός κορμός με μπισκότα κανέλας.

Θέλω ακόμη να σημειώσω ότι η εξυπηρέτηση ήταν επαγγελματική και πολύ γλυκιά ταυτόχρονα, από 2 νεαρά παιδιά (ένα αγόρι και μια κοπέλα) με ωραίο ντύσιμο και στυλ. Η μουσική ήταν άλλη μια έκπληξη, με διασκευές παλιών slow τραγουδιών (τύπου «With or without you», «Cats in the cradle» κ.α.) πάρα πολύ καλή, δηλαδή, για ταβέρνα στο βουνό. Γενικά, η γνώμη μου είναι πάρα πολύ καλή για τον Γευσοκράτορα και σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα. Φαντάζομαι, ότι οι Βολιώτες πολύ συχνά θα ανεβαίνουν στη Πορταριά μόνο γι’αυτόν και σίγουρα αν πάτε στο Πήλιο, πρέπει οπωσδήποτε να τον επισκεφτείτε!

Γευσοκράτορας

Γευσοκράτορας, Πορταριά, Μαγνησίας, 24280 99919
WiFi: ?
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

�

�

Συνήθως αποφεύγω να γράψω για ένα μέρος όταν έχω πάει σαν καλεσμένη, πρώτον γιατί δεν πληρώνω τον λογαριασμό (βασικότατο) και δεύτερον γιατί δεν έχω έλεγχο του menu. Στη προκειμένη περίπτωση, βρέθηκα την προηγούμενη εβδομάδα στο Βασίλαινα στα γενέθλια αγαπητής φίλης, η οποία είχε φροντίσει να μας προσφέρει ένα τεράστιο menu degustation και έτσι είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ένα μεγάλο κομμάτι της δημιουργικής κουζίνας του Βασίλαινα. Μιας και δεν πηγαίνω συχνά στον Πειραιά και έτσι δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθώ σύντομα εκεί, αποφάσισα να γράψω τις εντυπώσεις μου.

Βασίλαινας

Ο χώρος είναι απλός, φωτεινός και αρκετά ευχάριστος. Σε κάνει να νιώθεις άνετα, χωρίς πολύ αχρείαστο «στήσιμο». Μια παρατήρηση στο στρώσιμο του τραπεζιού, είναι οι τσαλακωμένες πετσέτες (για να μην παρεξηγηθώ, ήταν πεντακάθαρες, απλά δεν είχαν σιδερωθεί). Το μαγαζί είναι μεγάλο, κάτι που είναι σημαντικό για να έχεις τον χώρο σου και όπως είπα – και θέλω να τονίσω – φωτεινό. Μου αρέσει να βλέπω και τους συνδαιτημόνες μου και τι τρώω.

Σούπα κολοκύθας

Το menu περιλάμβανε τα εξής: σούπα κίτρινης κολοκύθας, σαλάτα λάχανο/ρόκα/ξινόμηλο/μανταρίνι, φάβα με chutney/κάπαρη/σταφίδες/ginger, carpaccio καραβίδας με lime, αυγό ποσέ με chorizo και ρεβύθια, ραβιόλια με μοσχαρίσια ουρά και mini burger. 7 πιάτα λοιπόν. Λέω εξ’αρχής ότι ήταν όλα από καλά έως εξαιρετικά. Ξεχωρίζω τα ραβιόλια με μοσχαρίσια ουρά, ένα πιάτο που δεν βρίσκεται στις προτιμήσεις μου κανονικά, αλλά πραγματικά στο Βασίλαινα με ενθουσίασε. Πρόκειται για βαθιά νόστιμη, εντελώς παραδοσιακή γεύση, που θα λειτουργούσε τέλεια και ως τελείωμα του menu.

Ραβιόλια με μοσχαρίσια ουρά

Επίσης, εξαιρετική ήταν η φάβα. Αν και δεν μου αρέσουν ούτε η κάπαρη, ούτε οι σταφίδες, το chutney που επαναπαυοταν πάνω στην φάβα και είχε και ginger, ήταν πραγματικά πολύ ταιριαστό και ευχάριστα παρεμβατικό στη γεύση της φάβας. Οι λάτρεις των οσπρίων, όπως εγώ, θα εκτιμήσουν πολύ και τα ρεβύθια με το αυγό ποσέ. Η προσθήκη του chorizo αν και καίρια, για εμένα προσωπικά είναι περιττή. Και χωρίς αυτό θα μιλούσαμε για ένα πεντανόστιμο πιάτο. Δοκιμάστε το οπωσδήποτε.

Φάβα με chutney από κάπαρη, σταφίδες και ginger

Ρεβύθια με αυγό ποσέ και chorizo

Το mini burger είχε πολύ καλό και ζουμερό κιμά, και νόστιμες πατάτες. Έχανε όμως στην παρουσίαση και επίσης μετά τα ραβιόλια ήταν υπερβολή γευστικά. Θα πρότεινα να μην δοκιμάζατε και τα 2 πιάτα μαζί.

Το mini burger

Συνολικά, λοιπόν, αποκόμισα καλή εικόνα από τον Βασίλαινα. Βλέπω στο site, ότι οι τιμές είναι κάτι παραπάνω από λογικές για το επίπεδο του φαγητού που προσφέρει, κάτι που η πλειοψηφία των «gourmet» εστιατορίων δεν λαμβάνει καθόλου υπ’όψιν (για καλούς και κακούς λόγους), οπότε είναι και αυτό ένα πλεονέκτημα. Δυστυχώς, δεν έχω γνώμη για την λίστα κρασιών, καθώς η οικοδέσποινα είχε κάνει την εξαιρετική επιλογή του Όβηλου από το κτήμα Βιβλία Χώρα, το οποίο μας συνόδευσε σε όλο το γεύμα μας. Το ίδιο ισχύει και για τα γλυκά που επίσης δεν δοκίμασα και έτσι δεν έχω καμία εικόνα. Αν κάποιος από εσάς έχει δοκιμάσει θα με ενδιέφερε να ακούσω γνώμες. Πηγαίντε λοιπόν!

Βασίλαινας

Βασίλαινας, Αιτωλικού 72 και Βιτωλίων, Πειραιάς, 2104612457
WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

�

�

Μετά από μια τρομερά ενεργητική και δημιουργική δεκαετία του ’90, οι U2 ξεφούσκωσαν σε επίπεδο πρωτοτυπίας στα ’00s και συνέχισαν την επιτυχημένη τους καριέρα δίνοντας μεγάλη βάση στο live κομμάτι της δουλειάς τους, κυκλοφορώντας το ένα αδιάφορο album μετά το άλλο. Στο προτελευταίο τους (No Line On The Horizon), έδειξαν διάθεση για ενδοσκόπηση και αλλαγή, κάτι που τελικά έγινε επιτυχημένα με το πρόσφατο Songs Of Innocence. Ο τρόπος διανομής (δωρεάν σε όλους τους χρήστες του itunes) προκάλεσε τρομερές αντιδράσεις, κάτι που επανέφερε τους U2 στο προσκήνιο. There is no bad publicity. Όπως σχολίασε πάντως και η φίλη Ιωάννα: «σας χαρίζουμε άλογο και το κοιτάτε στα δόντια, αει πάγαινε από κει πέρα χάμω». Να σημειώσω το πολύ σημαντικό πάντως, ότι αν και οι U2 ήταν απεγνωσμένοι να ακουστεί το album από όσο περισσότερο κόσμο γίνεται (ακόμα και με το ζόρι), οι ίδιοι πληρώθηκαν από την Apple. Όπως δήλωσε από την πρώτη στιγμή ο Bono: «it’s free, but paid for». Πολύ σωστή κίνηση.

The Edge is still rocking it

Στα της μουσικής τώρα. Πρόκειται για 11 τραγούδια, από τα οποία, τα 7 είναι καταπληκτικά, τα 3 καλά και το 1 μέτριο. Βέβαια, για άλλη μια φορά, το πρώτο single (The Miracle (Of Joey Ramone)) είναι ένα καλούτσικο τραγούδι, αλλά σίγουρα όχι αυτό που έπρεπε να διαλέξουν για να προωθήσει το album. Κινείται πιο κοντά στα anthem songs των U2, παρά στην ουσία αυτής της νέας προσπάθειας. Καλύτερη επιλογή θα ήταν το Every Breaking Wave, που είναι κλασσική επιτυχημένη μελωδία. Το California και το Song for Someone συμπληρώνουν την 3άδα των καλών τραγουδιών, ενώ το Iris είναι για εμένα ο αδύναμος κρίκος. Κρίμα γιατί αναφέρεται στην μητέρα του Bono και έχει πολύ καλούς στίχους, αλλά η μουσική απογοητεύει.

Larry Mullen Jr

Και περνάμε στην 2η πλευρά του δίσκου (γιατί πλέον κυκλοφορεί και σε βινύλιο), που αποτελεί μια έκπληξη. Δικαιώνει τον τίτλο Songs Of Innocence, καθώς θυμίζει τα πρώτα τραγούδια των U2, με έντονες αναφορές στο Boy και το War. Το Volcano θα μπορούσε άνετα να είναι το πρώτο single, αφού συνδυάζει εκρηκτικότητα και αναμνήσεις του ’79. Raised By Wolves και Cedarwood Road είναι βγαλμένα από το War, και ήδη αγαπημένα των περισσότερων fans. Ακολουθεί ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα, το Sleep Like a Baby Tonight, με κάποια φωνητικά falsetto από τον Bono (που πάντα με κερδίζουν) και το πραγματικά αθώο και αφιερωμένο στον Joe Strummer, This is Where You Can Reach Me Now. Τελείωμα, με το ίσως καλύτερο κομμάτι του album, The Troubles. Σοφοί οι στίχοι: «You think it’s easier to put your finger on the trouble when the trouble is you. And you think it’s easier to know your own tricks, well, it’s the hardest thing you’ll ever do». Η μουσική είναι υπέροχη και είναι το καλύτερο τελείωμα που θα μπορούσε να έχει το Songs Of Innocence, καθώς η αναπόληση της εφηβείας καταλήγει σε ώριμα και ρεαλιστικά συμπεράσματα.

Οι U2 στα «αθώα» χρόνια

Συνολικά, λοιπόν, στέφεται με επιτυχία αυτή η προσπάθεια ανασυγκρότησης των U2. Αποφάσισαν, ορθά, να κάνουν scale down και τα κατάφεραν. Ελπίζω να κινηθεί στην ίδια λογική και η επερχόμενη περιοδεία τους.

�

Alfiere: Σέκερη 5
Αυθεντικό ιταλικό cafe, με καταπληκτικά υλικά, ωραίο κρασί (αν θέλετε και ένα ποτηράκι στα γρήγορα) και ωραίο, παλιομοδίτικο χώρο. Εξυπηρέτηση άψογη. Ο κόσμος είναι «κολωνακιώτικος», αλλά in a good way. Θα δεις παλιάς κοπής κυρίους και καλοντυμένες κυρίες. Έχει δηλαδή το ιταλικό class που θες. Εκτός από μπαγκέτα και panini, έχει και piadina, δηλαδή wrap sandwich, πολύ ελαφρύ και τραγανό. Επίσης, μπορείς να αγοράσεις σάλτσα tartufata, για γρήγορη, πεντανόστιμη μακαρονάδα. Αγαπημένο sandwich: τυρί brie και μορταδέλα.

Η βιτρίνα του Alfiere

�

Da Capo: Τσακάλωφ 1
Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν, αλλά έχουν απίθανα sandwiches. Μοιάζουν πολύ με αυτά του Alfiere, είναι πάνφρεσκα και τα παίρνεις μέσα σε λίγα λεπτά. Η εξυπηρέτηση (self service) είναι κάτι παραπάνω από γρήγορη. Αγαπημένο sandwich: mozzarella, prosciutto, ντομάτα – το καλύτερο στην Αθήνα.

�

Pane Salame: Μηλιώνη 8
Πολύ μεγάλη ποικιλία σε ιταλικά sandwich (με ή χωρίς αλλαντικά ). Πάντως, αν πάρεις με αλλαντικά, συνήθως τα κόβουν εκείνη τη στιγμή. Πολύ συμπαθείς οι άνθρωποι του μαγαζιού. Αγαπημένο sandwich: βούτυρο τρούφας και prosciutto. Πολύ καλό και το σαλάμι felino, καρδιές αγγινάρας και φλίδες παρμεζάνας.

Pane Salame

�

Paul: Πανεπιστημίου 10
Εδώ, έχουμε πάαααρα πολλά ψωμάκια, συνδυασμούς, και μεγέθη. Όλα νόστιμα. Πολύ καλή πρώτη ύλη. Αγαπημένο sandwich: ψωμί με τυρί mimolette, ζαμπόν, ντομάτα. Αν καθίσετε, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ δοκιμάστε croque monsieur. Γεύση που δεν έχω συναντήσει αλλού.

Paul

�

Madeya: Σκουφά 9
Bagels σε διάφορες γεύσεις (απλό, με παπαρουνόσπορο, με ελιές, μαύρο αλεύρι κλπ). Νομίζω είναι οι πρώτοι (μόνοι;) που φτιάχνουν οι ίδιοι τα bagels στο μαγαζί. Πολύ καλό το απλό bagel με τυρί κρέμα. Αγαπημένο sandwich: μοσχάρι και μουστάρδα. Αξιόλογα και τα γλυκά στο συγκεκριμένο μαγαζί. Πολύ όμορφος και ο χώρος.

Bagel με τυρί κρέμα

�

Eat: Σκουφά 29
Από πέρσι που μετακόμισε, δεν μου αρέσει τόσο ο χώρος και το concept, αλλά έχει ένα sandwich που δεν βρίσκω πουθενά αλλού: dinkel ψωμί με αβοκάντο, ανθότυρο και ντομάτα.

�

Amandine: Νίκης 13
Εκπληκτικά sandwiches με bagels. Το μαγαζί είναι μια τρύπα στη Βουλής, βγαλμένο από γαλλική ταινία. Πάρα πολύ νόστιμα όλα τα sandwiches και γλυκύτατη η ιδιοκτήρια. Το καλύτερο στην περιοχή Συντάγματος/Μοναστηρακίου. Αγαπημένο sandwich: montecarlo (σολομός, μουστάρδα, αβοκάντο).

Montecarlo bagel με σολομό

�

Δεν επεκτείνομαι περισσότερο χωροταξικά (πχ San Fransisco στο Μεταξουργείο ή Guarantee στο Κουκάκι), γιατί τα έχω δοκιμάσει πολύ λιγότερες φορές από τα υπόλοιπα. Ήταν φανταστικά και τα 2 βέβαια, για να μην παρεξηγούμαι, αλλά χρειάζονται παραπάνω επισκέψεις.
Καλή όρεξη λοιπόν!

�

Σημ: Όλες οι φωτογραφίες (πλην αυτής που βρίσκεται στην αρχική σελίδα) προέρχονται από τα site ή τις σελίδες fb των επιχειρήσεων

�

�