Στο Μεταξουργείο, μια γειτονιά που ανεβαίνει γαστρονομικά, άνοιξε το Tamarind, ένα νέο ταϊλανδέζικο εστιατόριο του οποίου το μενού επιμελήθηκε αρχικά η Άντζελα Γεωργαρά, σεφ με θητεία και στα δύο παραπάνω αναφερθέντα εστιατόρια.

Tamarind (ταμάρινδος ή ταμάρινθος ή οξυφοίνιξ), για όσους αναρωτιούνται, είναι ένα εξωτικό δέντρο από τον καρπό του οποίου λαμβάνεται μια πάστα με γλυκόξινη γεύση η οποία χρησιμοποιείται σε πολλά ασιατικά φαγητά και αλμυρά και γλυκά.

Βρεθήκαμε στο Tamarind ένα βράδυ καθημερινής.

Ο χώρος του αποπνέει μια χαλαρή εξωτική αύρα, η οποία ενισχύεται από τα έντονα πρασινομπλέ χρώματα στους τοίχους, τα κόκκινα μπαμπού φωτιστικά, τις ορχιδέες, τα γήϊνα κεραμικά σερβίτσια και κυρίως από το γλυπτικό δέντρο tamarind από το οποίο κρέμονται μακρόστενα χαρτάκια με ευχές που λικνίζονται σε κάθε ρεύμα ή κίνηση.

Η χαλαρή, spa-oriental μουσική ενισχύει την εξωτική αίσθηση αν και προσωπικά μετά από λίγο αρχίζει να με ενοχλεί.

Under the tamarind tree με περίμενε εξωτική συντροφιά, η οποία δεν ήταν άλλη από τη δική μας συντάκτρια & wine aficionado Αγγελική. Περιττό να πω ότι είχε ήδη φροντίσει για το κρασί επιλέγοντας ένα λευκό Κτήμα Άλφα Μαλαγουζιά. Ιδανική αρχή για κουβέντα και καλό φαϊ.

Ο κατάλογος θυμίζει αισθητικά αυτόν του bar Guru και περιέχει πολλές προτάσεις σε σούπες, σαλάτες, noodles, ρύζι και curry πάντα στα πλαίσια της αυθεντικής thai κουζίνας (και ασιατικής εν γένει). Τα πικάντικα πιάτα βαθμολογούνται ανάλογα το βαθμό spiciness με σκιτσάκια-πιπεριές ώστε να μην τρέχετε και δεν φτάνετε όσοι δεν τρώτε καυτερά.

Δοκιμάσαμε αρχικά μια σαλάτα με αβοκάντο, τοματίνια, κρεμμυδάκι και κόλιανδρο η οποία ήρθε μοιρασμένη σε τέσσερις φωλιές από τραγανό φύλλο. Δροσερή και ελαφριά γεύση με τον κόλιανδρο (που προσωπικά δεν συμπαθώ όταν χρησιμοποιείται υπερβολικά) σε σωστή αναλογία.

Ακολούθησε ένα τρυφερό φιλέτο σολωμού με λαχανικά σε πεντανόστιμη oyster sauce και ένα spicy red curry με πάπια, γάλα καρύδας και ανανά συνοδευόμενο από ρύζι. Προσωπικά μου αρέσει πολύ το γάλα καρύδας, ειδικά σε σούπες. Στο συγκεκριμένο πιάτο βρήκα το συνδυασμό των συστατικών αρκετά ισορροπημένο με το καυτερό ωστόσο να τσιμπάει κατάτι παραπάνω.

Last but not least, εξαιρετική ήταν η παρασκευή του pad thai, το οποίο είναι ίσως το πιο δημοφιλές thai πιάτο στον κόσμο: νουντλς ρυζιού με λαχανικά (υπάρχει και η βερσιόν με γαρίδες ή/και κοτόπουλο) το οποίο σερβίρεται με τέσσερα καρυκεύματα: chili, ζάχαρη, λάϊμ και τριμμένο φυστίκι τα οποία χρησιμοποιείς κατά βούληση δίνοντας τη γεύση που προτιμάς. Προτείνω το συνδυασμό φυστίκι & λάϊμ. Τεράστια διαφορά στη γεύση.

Όπως καταλαβαίνετε, με τέσσερα πιάτα και ένα μπουκάλι κρασί δεν υπήρχε χώρος για γλυκό, οπότε αρνηθήκαμε ευγενικά την προτροπή του φιλικού προσωπικού και περιοριστήκαμε στο κέρασμα που ήρθε με τον λογαριασμό (55€ συνολικά), ένα σάκε με ξύσμα ginger, το οποίο όμως ήταν απογοητευτικό ως επιστέγασμα ενός κατά τα άλλα πάρα πολύ ωραίου δείπνου.

Οπωσδήποτε θα ξαναπάμε γιατί υπάρχει πληθώρα πιάτων (κάποια είδαμε να παρελαύνουν προς τα διπλανά τραπέζια) τα οποία θέλουμε να δοκιμάσουμε ενώ πληροφορηθήκαμε ότι θα υπάρξουν σύντομα και βραδιές sushi.

Διόρθωση: μετά τη σύνταξη του κειμένου πληροφορηθήκαμε από τη σελίδα του Tamarind στο facebook, ότι η σεφ Άντζελα Γεωργαρά αποχώρησε και τη θέση της πήρε η Ταϊλανδή Arrerat Chuathong, επίσης μέλος της αρχικής ομάδας του Guru.

Σημ. Η πρώτη φωτογραφία (του χώρου) είναι από τη σελίδα του εστιατορίου στο fb.

Tamarind, Κεραμεικού 51, Μεταξουργείο, 2105225945, 6973815690
WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Γιατί όλα αυτά; Η απάντηση είναι απλή ή μάλλον διπλή: α. συνιδιοκτήτης του Shamone είναι ο συμπαθέστατος τηλεπαρουσιαστής Φώτης Σεργουλόπουλος οπότε όπως καταλαβαίνεις η προβολή είναι η μέγιστη ακόμη και μέσω της ίδιας του της εκπομπής και β. το Shamone έχει concept το οποίο μπορεί να μην σου αρέσει ακριβώς αλλά σίγουρα θέλεις να το τσεκάρεις μερικές φορές.

Το Shamone άνοιξε στο χώρο που ήταν πριν το Soul Kitchen, επί της οδού Κωνσταντινουπόλεως 46. Οι αλλαγές στον προηγούμενο χώρο ήταν ριζικές, ουσιαστικά μόνο η ωραία γκρι τζαμαρία με τα τετραγωνάκια διατηρήθηκε πάνω από την οποία τοποθετήθηκε η τεράστια φωτεινή πινακίδα με το Miami-style logo του Shamone.

Βρεθήκαμε εκεί μια Πέμπτη βράδυ κατά τις 12. Ενώ τα περισσότερα μαγαζιά στο Γκάζι ήταν άδεια, το Shamone ήταν μεταξύ των 3-4 που είχαν τον περισσότερο κόσμο και σίγουρα το μόνο στο οποίο υπήρχε μια έντονη αίσθηση fun. Μπαίνουμε μέσα και κοιτάμε το χώρο γύρω μας.

Ξεχωρίζει το μήκους 7 μέτρων μπαρ, στο πίσω μέρος του οποίου ορθώνεται τετράμετρος τοίχος φωτιζόμενης πλάτης με άπειρα ράφια ποτών, ο οποίος κρύβει εκπλήξεις πίσω του όπως θα δούμε παρακάτω. Πάνω από την μπάρα κρέμονται μια καμπάνα και μια βελούδινη κούνια για μικρο-show α λα Moulin Rouge ενώ απέναντι είναι τοποθετημένο ένα τεράστιο λευκό τραπέζι/ράμπα/πασαρέλα στο οποίο προβάλλονται διάφορα graphics όταν βέβαια δεν υπάρχουν δρώμενα σε εξέλιξη.

 Στον αριστερό τοίχο, ένα custom-made mural του αγαπημένου graffiti artist b. αναπαριστά τη Shamone, η οποία στη φαντασία του Φώτη Σεργουλόπουλου είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε στην Κυψέλη, μετά έγινε διάσημη πορνοστάρ σε όλο τον κόσμο και τώρα μένει στην Κωνσταντινουπόλεως, κλπ κλπ. Whatever δηλαδή. ΟΚ το πιάσαμε, αλλά αν με ρωτάς δεν χρειαζόταν.

Στο δεξί τοίχο ξεχωρίζει ο τεράστιος χρυσός καθρέφτης με τα σκαλιστά ερωτικά συμπλέγματα στην κορνίζα του, κάτω από τον οποίο βρίσκονται τα περισσότερα τραπέζια για φαγητό σε στυλ “Boho”  (βλέπε λαχούρια bo-ho-ho).

Βρήκαμε μετά βίας ένα κενό μεταξύ μπαρ και “λευκής τράπεζας” και πήραμε σχετικά γρήγορα τα καλοφτιαγμένα στρέιτ ποτά μας (6€) από έναν τύπο που φορούσε στολή με επωμίδες με κρόσσια.

Ο κόσμος, ένα ετερόκλητο mix διαφόρων ηλικιών και στυλ από μιντιακά στελέχη, cougar τύπισσες out to hunt, κοριτσάκια σε πόζες facebook, hipsters, bold & gay, πύκνωνε όσο περνούσε η ώρα.

Μουσικώς δεν έμεινα ευχαριστημένος εκείνο το βράδυ μια που η μουσική θύμιζε club hits και μάλιστα διασκευασμένα αλλά όπως αποδείχτηκε απλά προετοίμαζε για την pre-Eurovision parody extravaganza που είχε σχεδιάσει ο Φώτης και οι συνεργάτες του. Σε κάποια στιγμή λοιπόν ακούγεται το κομμάτι που είπε παλιά η Μαρίζα Κωχ στη Eurovision, ανοίγει τμήμα του τοίχου του μπαρ και βγαίνει ο Γιάννης Αγγελάκης ντυμένος Μαρίζα να “ερμηνεύσει” το κομμάτι. Οι ξένοι φίλοι που ήταν στην παρέα, το πέρασαν φυσικά για drug show. Μόλις τέλειωσε αυτό ήρθε η σειρά της «λευκής τράπεζας» να μεταμορφωθεί σε stage με δύο χορεύτριες να χορεύουν Sertab Erener ενώ ακολούθησε σειρά τραγουδιών της Eurovision με τη συμμετοχή του ίδιου του Φώτη, από Μαρινέλλα (λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και…) έως το Fairytales της Φινλανδίας, στο οποίο ο Φώτης μεγαλούργησε παίζοντας υστερικά το βιολάκι του.

Trash ή fun; Το Shamone είναι λίγο υπερβολικό και έχει ζηλέψει λιγάκι την επιτυχία του bar Faust πιστεύω. Σε τόσο μίζερες εποχές όμως, λίγα είναι τα προσιτά μέρη με sexual energy (οι ξένοι φίλοι το είπαν και το μεταφέρω) που προσφέρονται για γνωριμίες ή για απλό ξεφάντωμα.

Τέλος ακούω καλά λόγια για την κουζίνα. Το μενού έχει επιμεληθεί ο δεύτερος εκ των τριών συνεταίρων, ο Βαγγέλης Γερασίμου ( ο τρίτος είναι ο ιδιοκτήτης του Circus) με αρκετές επιλογές πιάτων σε  στυλ μπιστρό και μη (7-14€) με αρκετές safe επιλογές. Ψήνομαι  να δοκιμάσω την quiche με μπέικον και πιπεριές ή το King size burger που προσφέρουν. Ελπίζω σε άλλη φάση την επόμενη φορά που θα πάω, χωρίς happening αλλά με pure fun!

Τι στο καλό. Another time, another party.

Σημ. Οι φωτογραφίες είναι από τη σελίδα του Shamone στο Facebook.

Shamone, Κωνσταντινουπόλεως 46, Γκάζι, 2103450144
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι (στον εξωτερικό χώρο)
Θα ξαναπάς: Ναι

Highly recommended από φιλικό μας ζευγάρι, έχουν δοκιμάσει την κούζινα πάμπολλες φόρες και είχαν να πουν μόνο τα καλύτερα λόγια.

Ο διάκοσμος στο εσωτερικό σου θυμίζει γιατί ονομάζεται έτσι η ταβέρνα. Δίχτυα, τοιχογραφίες με αποκλειστικά ψάρι-related θεματολογία, ιχθυοπωλείο σε μια γωνιά, σωσίβια, πίνακες με ψαρόβαρκες, κλασσική ψαθοκαρέκλα σε γαλάζια απόχρωση.

Κομμάτι βαρυφορτωμένο θα έλεγα και με 2 bonus(;) στην διακόσμηση. Καδραρισμένες φωτογραφίες από επισκέψεις κοσμικών, αθλητών, πολιτικών, κτλ. που μου θύμισε τον Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι και ένα αρκετά kitsch συντριβανάκι, το οποίο όμως…βοηθάει(;) στο feng shui του χώρου.

Πάμε όμως στο θέμας μας, στο μενού. Έκει έχω να γράψω μόνο καλά λόγια. Πρώτα απ’ όλα για την πιο απλή και νόστιμη σαλάτα που έφαγα. «Πικάντικο καρότο» έγραφε ο κατάλογος και μου κίνησε την περιέργεια. Τι ήταν λοιπόν; Λεπτές λωρίδες καρότου με λάδι, ξύσμα λεμονιού και μικρά κομμάτια ολόκληρου πιπεριού. Φοβερός συνδυασμός! Μιλάμε για κάποιον που δεν τον συγκινει ιδαίτερα το καρότο, αλλά το ξύσμα λεμονιού δίνει άλλη γεύση στο καρότο. Πρέπει να το δοκιμάσετε.

Συνεχίζουμε με την επίσης απλή αλλά και πάλι πεντανόστιμη «Σαλάτα Ψαρόβαρκα». Ανάμεικτη σαλάτα με φρεσκότατα λαχανικά (μαρουλι, ντομάτα, σαλάτα, ρόκα,κτλ.) που σου άνοιγε ακόμα περισσότερο την όρεξη για τα επερχόμενα ορεκτικά.

Πραγματικά νόστιμη καβουροσαλάτα (λάτρης αυτής) χωρίς τους τόνους μαγιονέζας και την γεύση κονσέρβας που έχουν αρκετές από αυτές (ακόμα και σε γνωστές ψαροταβέρνες και εστιατόρια). Πεντανόστιμος μαρινάτος γαύρος ,τραγανές πατάτες τηγανιτές σε ροδέλες (κομμένες στο χέρι), χταπόδι στη σχάρα (ζουμερό και ψημένο όπως πρέπει). To ψητό ψάρι (μυλοκόπι) χορταστικό και με πολύ νόστιμη σάρκα.

Το αγαπημένο πιάτο όμως ήταν τα αχνιστά μύδια. Φρεσκότατα, μέ έντονο χρώμα στη σάρκα και μαγειρεμένα με μυρωδικά, ήταν τα καλύτερα αχνιστά μύδια που έχω γευτεί ποτέ.

Εκεί που μας το χάλασε ήταν στο καλαμάρι σχάρας το οποίο ήταν σαν τσίχλα με γεύση καλαμάρι. Α, και στις μουσικές επιλογές (Μοσχολιού ήταν το πιο ελαφρύ που ακούσαμε, είχε και Τερζή το πρόγραμμα…).

Παρολαυτά, μόνο και μόνο για το εξαιρετικό φαγητό και για τις εξαιρετικές τιμές (το πολύ 20 ευρώ το άτομο) θα ξαναπάω σίγουρα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα για τους λάτρεις της ψαροφαγίας.

Σημ.: οι φωτογραφίες είναι από το www.psarovarka.gr

Άλιμος, Καλαμακίου και Λυσικράτους 50, 210 9835177

WiFi: Όχι

Smoking: Ναι

Θα ξαναπάς: Ναι

Safka interior

Κατ’ αρχάς να μιλήσω για το χώρο, που είναι πραγματικά πανέμορφος και θεωρώ το ατού του μαγαζιού. Μια μεγάλη τζαμαρία, με μια μεγάλη κρεμ σφαίρα ως φωτιστικό, διακρίνονται καθώς περνάς από την Μ. Αλεξάνδρου, λίγο πριν την Θερμοπυλών. Αυτός είναι ο χώρος της reception, όπου υπάρχει και ένα μικρό bar, αν θέλετε ένα ποτό πριν το δείπνο. Από εκεί ξεκινάει ένας φαρδύς διάδρομος με τον δεξί τοίχο βαμμένο πράσινο και μεγάλους πίνακες να τον διακοσμούν και τον αριστερό στο χρώμα του ανοιχτού σκανδιναβικού ξύλου. Στο βάθος υπάρχει ένα άνοιγμα, καθώς και τζαμαρία που βλέπει σε έναν εσωτερική αυλή, που φαντάζομαι/ελπίζω ότι τώρα που καλοκαιριάζει θα ανοίξει για τραπεζάκια έξω.

Το menu φαγητού, καθώς και η λίστα κρασιών έχουν περιορισμένες επιλογές, το οποίο είναι καλό μιας και τα περισσότερα πιάτα είναι ιδιαίτερα και έτσι δεν νιώθεις ότι χάνεσαι σε άγνωστες γεύσεις. Τα ορεκτικά είναι γενικά πολύ βαριά (συνήθως αν πρόκειται για σούπα περιέχει κρέμα γάλακτος), άρα μια καλή ιδέα είναι να μοιραστείτε με τη παρέα σας. Εγώ δοκίμασα γαρίδες με άνιθο και αυγοσαλάτα, πάνω σε φρυγανισμένα ψωμάκια.

Ορεκτικά

Αρκετά έντονη αλλά και ενδιαφέρουσα γεύση. Στα κυρίως, must είναι ο καπνιστός σολομός με λαχανικά και πουρέ πατζαριού. Ίσως ο καλύτερος που έχω δοκιμάσει ποτέ. Αρκετά καλό και το πιάτο κρεάτων, που αποτελείται από 2 μεγάλους κύβους από μοσχάρι και χοιρινό (κάποιες φορές και  ελάφι), σε πλούσια σως μελιού και λαχανικά.

Κυρίως πιάτα

Πολύ ωραία είναι και τα γλυκά. Εγώ δοκίμασα μια λευκή μους με βατόμουρα, που είχε τρομερά περίεργη υφή. Η λίστα κρασιών είναι αξιοπρεπής με τις Πέτρινες Πλαγιές Παλυβού να αποτελούν μια safe επιλογή.

Μους με βατόμουρο

Υπάρχει ένα μικρό θέμα με το service, το οποίο την πρώτη φορά που πήγα δικαιολόγησα μιας και ήταν από τις πρώτες μέρες λειτουργίας, αλλά πλέον θα έπρεπε να έχει εξαλειφθεί. Βέβαια, είναι όλοι ευγενέστατοι, οπότε θα δώσω άλλη μια ευκαιρία. Αυτό όμως που είναι άβολο, είναι το γεγονός ότι όταν επικοινωνείς για να κάνεις κράτηση, σε ενημερώνουν ότι δεν δέχονται ακόμα πιστωτικές κάρτες. Εντάξει τις πρώτες εβδομάδες, αλλά μετά από 4 μήνες (τουλάχιστον) θα έπρεπε να έχει λυθεί αυτό το θέμα.

Επιδόρπιο και λογαριασμός

Αλλά αυτό που θα με κάνει να το σκεφτώ πολύ να ξαναπάω, είναι ο λογαριασμός, που αν και ήρθε μέσα σε ένα ωραίο CD cover, ήταν υπερβολικός.  Ένα γεύμα θα σας κοστίσει 40-50 ευρώ. Το βρήκα πολύ ακριβό αναλογικά με το φαγητό. Σίγουρα είναι μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, αλλά πρέπει να γίνει αναπροσαρμογή τιμών προς τα κάτω.

Σημ.: η φωτό στη κύρια σελίδα μας είναι από το www.happi.gr

Μεταξουργείο, Μεγάλου Αλεξάνδρου 80-82 & Πηλέως, 2105243340

WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ίσως

Ο χώρος είναι αρκετά μεγάλος, με το bar να βρίσκεται στον αριστερό τοίχο και να διακοσμείται από πρασινωπά ράφια γεμάτα αλκοολούχα μπουκάλια όλων των ειδών. Στην δεξιά πλευρά του μαγαζιού βρίσκεται ένας συνεχόμενος καναπές που τρέχει σε όλο το μήκος του τοίχου και υπάρχουν 6-7 τραπέζια για να καθίσεις και να φας «κανονικά». Στο κέντρο βρίσκονται ψηλά τραπέζια με πολύχρωμες καρέκλες, που είναι ιδανικά γι’ αυτό που υποτίθεται  ότι είναι το μέρος: tapas bar. Το πιο όμορφο όμως είναι το πατάρι που φαίνεται στο βάθος, με όλων των ειδών τα αλλαντικά και μπουτάκια να κρέμονται από το ταβάνι του. Όλος ο χώρος είναι πολύχρωμος και ξεκάθαρα παραπέμπει σε ισπανική «φάση».

Ποικιλία αλλαντικών

Ο κατάλογος δεν είναι πολύ μεγάλος (καλό αυτό) και περιλαμβάνει κρασί προφανώς, με 2-3 επιλογές και σε ποτήρι και πολύ προσεγμένα tapas. Υπάρχουν και κυρίως πιάτα και γλυκά, τα οποία δεν χρειάζονται σε ένα αυθεντικό tapas bar, αλλά anyway… Επιλέξαμε μια ποικιλία αλλαντικών για αρχή, που ήταν μια υπέροχη μαύρη πιατέλα με ιδιαίτερα ψιλοκομμένα αλλαντικά, τα οποία τσιμπούσαμε με τις λαβίδες που είχαν στρωθεί στο τραπέζι μας. Συνέχεια, με patatas bravas, από τα αγαπημένα μου tapas, μια γεύση που έχω συνδέσει με το ταξίδι που είχαμε κάνει με την Όλγα πριν 2,5 χρόνια στη Βαρκελώνη, για να δούμε τους Depeche Mode (those were the days!). Πήραμε και ένα κυρίως πιάτο  χοιρινού, καλά εκτελεσμένο, μελωμένο και νόστιμο.

Patatas bravas

Μείναμε πολύ ευχαριστημένες από το κρασί μας και τα τσιμπήματά μας, αλλά ο λογαριασμός ήταν λίγο «τσιμπημένος», επίσης. Γύρω στα 30 ευρώ το άτομο. Κάτι άλλο που δεν μου άρεσε ήταν οι 2 κοπέλες στην υποδοχή, που ήταν ντυμένες και στημένες λες και βρίσκονταν σε club ή σε ένα από αυτά τα απαίσια café/bar, που έχουν απλωθεί στη Σκουφά. Την ίδια νοοτροπία εξέφραζε και η μουσική, που ήταν εντελώς αταίριαστη με το μέρος.

Check pls

Γενικά, το Cinco είναι ένα μέρος που σίγουρα θα ξαναπάω, γιατί μου αρέσει η λογική του aperitivo, απλά ελπίζω να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις αυτού που πρεσβεύει ότι είναι: tapas bar.

Κολωνάκι, Σκουφά 52, 2103643603
WiFi: -
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Barley Cargo

Πήγαμε μια από τις πρώτες μέρες που άνοιξε, πριν 2 εβδομάδες περίπου, και ήταν σχεδόν γεμάτο. Ο χώρος, που βρίσκεται πίσω από τη παλιά Βουλή, είναι τετράγωνος, αρκετά μεγάλος, ανοιχτός, με ξύλινα μοναστηριακά τραπέζια, μεγάλο bar και μια ελάχιστα υπερυψωμένη εξέδρα, που θα φιλοξενεί live (υπάρχει και κρεμασμένη κονσόλα).

Oh the beer!

Ο κατάλογος έχει πραγματικά ΠΑΡΑ πολλές μπύρες! Είναι κατηγοριοποιημένες ανά χώρα προέλευσης, ενώ υπάρχουν και 4-5 επιλογές σε ποτήρι 3 διαφορετικών μεγεθών. Οι τιμές κυμαίνονται από 2,5 έως 5-6 ευρώ περίπου.

Τηγανητές πατάτες

Πέρα από τις μπύρες, προσφέρονται και κάποια πιάτα φαγητού. Υπάρχουν πατάτες τηγανητές ή φούρνου και κεφτέδες (γιαγιάς-κλασσικοί, ντομάτας και νομίζω ρεβυθιών). Εγώ πήρα πατάτες τηγανητές και ήταν πολύ πολύ νόστιμες και γλυκές. Καθόλου λαδερές, ότι πρέπει για συνοδευτικό της δυνατής Lucifer. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω και τους κεφτέδες, τους οποίους δοκίμασε ο αδερφός την επόμενη ημέρα και μου είπε ότι ήταν πολύ καλοί.

Meatballs

Η μουσική, επίσης μου άρεσε πολύ, μιας και ακουγόταν αρκετή brit pop, ότι πρέπει για μπυραρία. Μέχρι και “No You Girls” έπαιξε, από Franz Ferdinand.

Γενικά, το theme beer bar, που θέλει να περάσει το Barley Cargo, μου αρέσει σαν ιδέα. Οι μπυραρίες που υπάρχουν στην Ελλάδα, είναι στην ουσία εστιατόρια, που έχουν αρκετές μπύρες και συνήθως είναι πανάκριβες (βλ. Beer Academy). Ενώ το Barley Cargo είναι καθαρά bar, με ειδίκευση στη μπύρα. Υποψιάζομαι ότι εμείς οι λάτρες του κέντρου και της μπύρας θα περάσουμε εκεί αρκετές ζεστές βραδιές.

Κολοκοτρώνη 6, 2103230445
WiFi: -
Smoking: Ναι
Θα ξαναπάς: Ναι

Το Palet βρίσκεται στη λεωφόρο Καλαμακίου, στη διασταύρωση με τη Θουκυδίδου και λειτουργεί από το 1977. Μπαίνοντας από την παραλιακή στην Καλαμακίου θα το εντοπίσετε εύκολα χάρη στην πινακίδα με το καλλιγραφικό του λογότυπο, το οποίο «στεφανώνει» την είσοδό του αλλά και από τα διάφορα εποχιακά διακοσμητικά θέματα που τρέχουν στις βιτρίνες του.

Όπως είναι λογικό έχω δοκιμάσει πάρα πολλά από τα γλυκά του, μεταξύ των οποίων κορυφαίες πάστες, μεγαλειώδεις τούρτες ή λαχταριστά τσουρέκια και τολμώ να πω πως η ποιότητα παραμένει σταθερά υψηλή.

Μεγάλη έμφαση δίνεται στο προφιτερόλ. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, υπάρχει ειδικά σχεδιασμένη βιτρίνα για το προφιτερόλ, το οποίο άλλωστε είναι και το best-seller του Palet και φυσικά ένα από τα καλύτερα της Αθήνας. Προσφέρεται σε ατομικά κυπελάκια ή σε οικογενειακό μέγεθος αλλά μπορείτε και να το παραγγείλετε υπό μορφή τούρτας σε σχήμα βουνού (κάτι σαν “Mont Noir”), η οποία διακοσμείται παλιομοδίτικα με σαντιγύ. Η σοκολάτα του φτιάχνεται από τους ίδιους και βασίζεται σε συνταγή της οικογένειας από την Πόλη όπου και διατηρούσαν σοκολατοποιϊα. Είναι δε εξαιρετικής ποιότητας, μπαίνει αυτούσια ή σε παραλλαγές στα σοκολατένια γλυκά τους και έχει φανατικούς οπαδούς σε όλη την Αθήνα.

Από την πληθώρα σοκολατένιων γλυκών ξεχωρίζω το εκλέρ, το “Βαλκανικό” και τη μιλφέιγ σοκολάτας. Ξεκινώντας από τη μιλφέιγ να τονίσω ότι αυτή είναι σοκολάτας και όχι κρέμας με λίγο κακάο που έχετε φάει ίσως αλλού και ότι το Palet είναι ένα από τα πρώτα ζαχαροπλαστεία στην Ελλάδα που έφτιαξαν μιλφέιγ σοκολάτας. Θυμάμαι να έχω φάει μιλφέιγ σοκολάτας άλλη μια φορά στο Τρίστρατο στην Πλάκα αλλά πουθενά αλλού.

Millefeuille’s scan: τρία τραγανά, ολόφρεσκα μπισκότα μιλφέιγ (όχι τόσο βουτυράτα) με δύο ενδιάμεσα στρώματα από λευκή κρέμα πατισερί το κάτω και κρέμα σοκολάτας το πάνω. Το όλον επικαλύπτεται με σοκολάτα γάλακτος διακοσμημένη με γραμμές λευκής σοκολάτας. Ελαφρύ αποτέλεσμα με νοσταλγική γεύση σοκολάτας. Το μικρό μέγεθος το έχω κεράσει στο γραφείο για τη γιορτή μου με συγκλονιστική επιτυχία. Η λευκή μιλφέιγ είναι επίσης ιδιαίτερη και πιο δροσερή μια που η κρέμα πατισερί εμπλουτίζεται με κομμάτια φράουλας. Αν την παραγγείλεις σε τούρτα, τη στολίζουν γύρω-γύρω με σου και στη μέση βάζουν τεράστια κομμάτια “σταλακτίτες” από καραμέλα. Δεν υπάρχει!

Το “Βαλκανικό” είναι ένα πολίτικο γλυκό, ένα είδος κορμού, που από μέσα προς τα έξω περιέχει: κρέμα πατισερί και κρέμα σαντιγύ μέσα σε ζύμη εκλέρ, κρέμα σοκολάτας και ρολό παντεσπάνι σοκολάτας εις διπλούν ενώ απ’έξω έχει ελάχιστη κρέμα σοκολάτας, τόση που να βαστάει την φρέσκια τρούφα. Α, ρίξτου και λίγη ζάχαρη άχνη και… έτοιμο! Πεντανόστιμο και απόλυτα ισορροπημένο. Μην το φοβηθείτε.

Με το εκλέρ κλαίω. Η επιτομή του σωστού, κλασικού εκλέρ, δεν γράφω κάτι παραπάνω.

Στα must και η Pavlova. Πάνω και κάτω φρέσκια, σωστά ψημένη μαρέγκα, ιδανική από άποψη γλυκύτητας και στη μέση κρέμα πατισερί, φράουλες και λίγη σαντιγύ. Μια φράουλα και λίγη ζάχαρη άχνη on top ολοκληρώνουν αυτό το αριστούργημα που όταν δοκιμάσεις να κόψεις, θα ακούσεις τον θεϊκό ήχο που προμηνύει τη γευστική έκρηξη που θα ακολουθήσει. Με πιάνει σιελόρροια μόνο που το σκέφτομαι!

Τέλος ειδική μνεία στα εξαιρετικά, λαστιχωτά τσουρέκια αλλά και στην μεγάλη ποικιλία σε αλμυρά κουλουράκια ειδικά στα εύθρυπτα πολίτικα «τσατάλια».

Να πας.

Palet Patisserie-Confiserie, Λεωφ.Καλαμακίου 16 & Θουκυδίδου 50, Καλαμάκι, 2109828154, 2109834077
Θα ξαναπάς: Ναι

Μπαίνοντας στο γρήγορο ασανσέρ του υπερμοντέρνου κτιρίου, φτάνεις στον έκτο όροφο του κτιρίου όπου τον έντονο φωτισμό των χώρων υποδοχής διαδέχεται μια άλλη ατμόσφαιρα: dark, arty & minimal. Ο χώρος είναι μοιρασμένος στα δύο με ένα γυάλινο διαχωριστικό. Το πρώτο που συναντάς είναι το μπιστρό ενώ στο βάθος, με σαφώς λιγότερα τραπέζια είναι το κανονικό εστιατόριο. Η διακόσμηση είναι κοινή: τραπέζια με πόδια από ακατέργαστο ξύλο και μεταλλική επιφάνεια με εφέ σκουριάς, καρέκλες διαφόρων τύπων, φωτιστικά φτιαγμένα από χάλκινα στοιχεία και πολλά λευκά κεριά. Ξεχωρίζει το μπαρ, του οποίου η καμπυλότητα σέβεται τη γεωμετρία της αίθουσας συναυλιών της Στέγης αλλά και ο φανταστικός μπλε καναπές με τα τραπεζάκια από κομμένους κορμούς δέντρων. Δυστυχώς, αν και θα περίμενε κανείς να έχει θέα προς την Ακρόπολη ή γενικά το skyline της Αθήνας, οι διακοσμητές έχουν τοποθετήσει περιμετρικά μια σειρά ημιδιάφανων ριντώ σε ένα φριχτό (animal να το πω;) print που θυμίζει τα τραγικά φορέματα του Roberto Cavalli.

Επιλέξαμε να καθίσουμε στο μπιστρό, γιατί είχαμε πληροφορηθεί ότι προσφέρεται μια οικονομικότερη πρόταση του μενού της Χύτρας. Πράγματι, ο βραβευμένος σεφ Νίκος Καραθάνος επιμελήθηκε για το σκοπό αυτό ένα μικρό μενού βασιζόμενο σε πιάτα ελληνικής κατά βάση κουζίνας βάζοντας φυσικά το γνωστό δημιουργικό του touch.

Μέχρι να μελετήσουμε τον κατάλογο, τσιμπολογήσαμε τις νοστιμότατες ελιές μαζί με ψωμί και κριτσίνια (τα τελευταία τα σέρβιραν σε ατύπωτη χαρτοσακούλα μανάβη). Το ψωμί είχε έντονη γεύση μαγιάς και δεν μας ενθουσίασε, πράγμα περίεργο γιατί η Χύτρα φημίζεται για το ψωμί της. Επιλέξαμε 4 πιάτα, ορεκτικά και κυρίως, τα οποία και ζητήσαμε να σερβιριστούν όλα μαζί. Γαύρο μαρινάτο, σκουμπρί με μπριαμ λαχανικών, ταρτάρ σολωμού και κοκκοράκι.

Δυστυχώς λόγω μεγάλου χρόνου παρασκευής του τελευταίου πιάτου, ήρθαν τα άλλα 3 πρώτα.

Ο γαύρος σερβιρίστηκε «μεσογειακά» με φρεσκοκομμένο κρεμμύδι και κουλί ντομάτας, και αν και γενικά είναι ένα απλό πιάτο, εδώ έχει ανέβει σχεδόν σε αποθεωτικό επίπεδο.

Το εντυπωσιακό σε εμφάνιση σκουμπρί σερβιρίστηκε σε πέτρινη μαύρη πλάκα πάνω σε μια πινελιά κρέμας από γιαούρτι ενώ το μπριαμ ήταν ένα σωταρισμένο μίγμα από κυβάκια λαχανικών, άψογα φορμαρισμένο σε παραλληλόγραμμο σχήμα. Ιδιαίτερα μαλακό το σκουμπρί (είχε μαριναριστεί για μέρες όπως μας πληροφόρησε ο σεφ), ξαφνιάζει γιατί η γεύση του δεν είναι όπως την ξέρεις.

Το ταρτάρ σολωμού ήρθε σε ένα κυματοειδές πιάτο και ήταν πραγματικά τρυφερό, αν και λίγο «άχρωμο» γευστικά.

Το κοκκοράκι μας το έφεραν όταν ψήθηκε να το δούμε (γιατί άραγε;) και μετά ήρθε απλά τεμαχισμένο λουσμένο με τη σως του και παρέα με μαλακές πατάτες. Πολύ χορταστικό και νόστιμο πιάτο. Τρυφερό και με δυνατή γλυκειά επίγευση, ψηφίστηκε από όλους ως το πιο νόστιμο πιάτο της βραδιάς.

Με το τέλος του κρασιού που πίναμε, κάναμε στροφή στα cocktails και εκεί ανακαλύψαμε ένα μεγάλο ατού της Χύτρας. O ταλαντούχος μπάρμαν μας έφτιαξε σειρά από cocktails και mocktails (χωρίς αλκοόλ) απλά ρωτώντας μας για κάποια βασικά συστατικά. Μας έφερε δε το πιο απίθανο σνακ: μαλλί της γριάς με αλάτι και ξύσμα πορτοκαλιού.

Τα γλυκά δυστυχώς δεν ήταν του επιπέδου που περίμενα. Δοκιμάσαμε δύο: μια καλοφτιαγμένη αλλά όχι αξέχαστη crème brulée, η οποία ήθελε καλύτερη και παχύτερη κρούστα και μια «απλά ΟΚ» τάρτα σοκολάτας με πορτοκάλι. Το συνοδευτικό παγωτό με την ασυνήθιστη γεύση λεβάντας απογοήτευσε όλους όσοι έχουν συνδέσει τη λεβάντα με τη βαπόνα. Γεύση καθαριότητας που διαρκεί.

Το service, αν και ευγενικό, θέλει κούρδισμα ακόμη ενώ πρέπει να ολοκληρωθεί και το fine tuning του εστιατορίου στο νέο του χώρο. Πιστεύω ότι θα στρώσει σε λίγο καιρό.

Οι τιμές των πιάτων κυμαίνονται. Αν κινηθείτε συντηρητικά υπολογίστε γύρω στα 30-35 € το άτομο με κρασί.

ΥΓ Μόλις καλυτερεύσει ο καιρός θα σερβίρουν στο roof garden του κτιρίου, όπου εκεί φαντάζομαι η θέα θα είναι 360° ανεμπόδιστη.

Σημ. Η πρώτη φωτογραφία (του χώρου) είναι από το ethnos.gr

Χύτρα, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, 6ος όροφος, Συγγρού 107-109, 2103316767, 2177071118
WiFi: Ναι
Smoking: Όχι
Θα ξαναπάς: Ναι

Σημείο αναφοράς για την περιοχή, η Molly λειτουργεί στην οδό Γιαννιτσοπούλου από το 2003 προσελκύοντας ευρύ κοινό όλων των ηλικιών και των προελεύσεων. Το μυστικό της μακροβιότητάς της είναι τόσο απλό όσο και η ίδια η έννοια της παμπ. Ανεπιτήδευτο και φιλικό μέρος, μπύρα(ες), αθλητικά νέα/αγώνες non-stop, και αξιοπρεπές φαγητό, τύπου pub. Ένας παράδεισος για άντρες αλλά και για γυναίκες.

Ο χώρος χωρίζεται αυστηρά σε καπνιζόντων (με το που μπαίνεις) και μη (οι δύο όροφοι στο εσωτερικό) και η διακόσμηση ακολουθεί το πρότυπο «ξύλο-δέρμα-κλασικό» που έχουν συνήθως οι pub στο εξωτερικό αλλά εδώ διανθίζεται από καθρέπτες, καδράκια, φωτιστικά, πινακιδούλες κλπ μια που στην Ελλάδα τα διακοσμητικά standard είναι λίγο υψηλότερα. Οθόνες παντού επιτρέπουν την απρόσκοπτη παρακολούθηση της αθλητικής επικαιρότητας μέσω ξένων τηλεοπτικών καναλιών.

Γενικά η ατμόσφαιρα δεν είναι φασαριόζικη όπως θα φανταζόταν κανείς αλλά μπορεί να γίνει αν πετύχεις κάποιο κρίσιμο αγώνα ποδοσφαίρου. Κι όταν συμβεί υπάρχει περίπτωση να ακούσεις περισσότερα αγγλικά παρά ελληνικά μια που αρκετά μεγάλο ποσοστό της πελατείας είναι αγγλόφωνοι που μένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Αγγλόφωνοι είναι και οι σερβιτόροι, συνήθως Ιρλανδοί οι οποίοι εναλλάσσονται τακτικά, φαντάζομαι από επιλογή να εργαστούν στην Ελλάδα για μερικούς μήνες.

Τι πίνουμε σε μια pub; Μπύρες και ουϊσκι. Στη Molly Malone’s σερβίρουν draught Guinness (φυσικά), Kilkenny, Foster’s, Carlsberg & Heineken ενώ σε μπουκάλι υπάρχουν και άλλες επιλογές. Αν κινηθείς σε whiskey εδώ θα βρεις διάφορα ιρλανδέζικα όπως το αγαπημένο Bushmills αλλά και Jameson, Paddy, Tullamore Dew και άλλα. εννοείται ότι υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε σκοτσέζικα, malt, bourbon & special.

Τι τρώμε σε μια pub; Στην Αγγλία ανθούν πλέον οι gastro-pub οι οποίες κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να προσφέρουν νόστιμο, αγγλικό ή μη φαγητό με γκουρμέ φιλοδοξίες. Το ίδιο και η Molly Malone’s. Προσφέρει μια ποικιλία ορεκτικών (από καρπάτσιο έως πικάντικες φτερούγες κοτόπουλου) και κυρίως πιάτων (από rib eye steak και fish & chips έως φιλέτο λαυράκι) ενώ δεν λείπουν και τα γλυκά (από cheesecake και crumbled fruits έως Bombay σοκολάτας).

Πηγαίνοντας τακτικά εκεί με άρρενες φίλους, έχω καταλήξει ότι τα τυπικά hard-core πιάτα είναι τα καλύτερα. Συνήθως παραγγέλνουμε κολασμένα νάτσος με λιωμένο τυρί cheddar, πιπεριές χαλαπένιος και δύο σως: sour cream και ψητής πιπεριάς ενώ για να το «ελαφρύνουμε» προσθέτουμε από πάνω κομματάκια ψητού κοτόπουλου με τσίλι. Ακολουθεί νοστιμότατο κλασικό burger με τυρί και μπέικον (από τα πιο ωραία στην Αθήνα), συνοδευόμενο από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες (προτείνω τις κανονικές χωρίς τη φλούδα) ή σαλάτα.

Κατά καιρούς έχω δοκιμάσει διάφορα άλλα πιάτα. Το fish & chips είναι ένα μεγάλο κομμάτι ψαριού από τον Ατλαντικό, τηγανισμένο στεγνά σε κουρκούτι μπύρας το οποίο συνοδεύεται από φρεσκοτηγανισμένες πατάτες πουρέ αρακά και σως ταρτάρ. Προσέγγιση μπακαλιάρου χωρίς τη σκορδαλιά. Το ρολό κοτόπουλου με σπανάκι, λιαστές ντομάτες, κουκουνάρι και μπέικον σερβίρεται με baby πατάτες αλλά η γεύση του μου φάνηκε «έτοιμη» ή «κατεψυγμένη».

Στα γλυκά, το cheesecake είναι αξιοπρεπές αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Το crumble φρούτων με κρέμα είναι μια ιδιαίτερη γεύση αρκετά παιδική και θρεπτική. Μεγάλη μερίδα και μάλλον βαριά για το στομάχι μου, δεν μπόρεσα ποτέ να το τελειώσω. Πως άλλωστε να το τελειώσω με τόσα που προηγήθηκαν;

Οι pub αποτελούν γενικά μια εύκολη λύση για τακτικές εξόδους με bros χωρίς πολύ σκέψη. Η Molly Malone’s ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες pub στην Αθήνα γιατί προσφέρει ένα καλό μίγμα αξιοπρεπούς φαγητού στο είδος της και μοναδικής ατμόσφαιρας pub »όπως στο εξωτερικό»!

Molly Malone’s Irish pub, Γιαννιτσοπούλου 8, Γλυφάδα, 2108944247
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι σε σαφώς καθορισμένο χώρο
Θα ξαναπάς: Ναι

Ο γνωστός από την αλυσίδα Simply Burgers ιδιοκτήτης Άρης Κάρεϊ, ερμηνεύει το παραδοσιακό λουκουμαδοπωλείο με τη δική του επιχειρηματική  λογική ανοίγοντας σε μια από τις πιο ζωντανές πλατείες της Αθήνας την πρώτη του Κυψέλη, με προοπτική φαντάζομαι να αναπτυχθεί με franchise και αλλού.

Ο χώρος συνδυάζει, τολμηρά θα έλεγα, πολλά παραδοσιακά στοιχεία όπως το σκαλιστό ξύλο ή τα λευκά έπιπλα φερ-φορζέ με αρκετά μοντέρνα όπως η κεντρική προθήκη των γλυκών με την κυψελωτή οροφή και τα έντονα χρώματα στους τοίχους και τα υφάσματα. Αν και δεν με τρελαίνει, θεωρώ ότι είναι ελκυστικός σε πολλές ηλικίες. Επιπλέον αν συσχετίσεις το είδος που πουλάει με τη θέση που άνοιξε, τότε καταλαβαίνεις ότι χρειαζόταν κάτι που να βγάζει ελληνικότητα και να απευθύνεται στους πάντες και κυρίως στις οικογένειες.

Στην “Κυψέλη” δοκιμάζουμε χειροποίητους ζεστούς λουκουμάδες ή γιαούρτι (στραγγιστό παραδοσιακό ή παγωτό), στα οποία μπορούμε να προσθέσουμε μέλι, σοκολάτα ή διάφορα σιρόπια και toppings όπως ξηρούς καρπούς, φρέσκα φρούτα, μπισκότα και γλυκά του κουταλιού. Θα το συνοδέψουμε φυσικά είτε με έναν καλοφτιαγμένο καφέ (ελληνικό στο μπρίκι για τους μερακλήδες ή οποιονδήποτε άλλο τύπο) ή με μια φρέσκια λεμονάδα. Σημειώστε πριν αποφασίσετε για το μέγεθος της μερίδας λουκουμάδων που θα παραγγείλετε, πως μαζί με τον καφέ φέρνουν κέρασμα ένα σωστά τηγανισμένο, νοστιμότατο και τραγανό λουκουμά. Αυτόν με την τρύπα στη μέση και τη κρυσταλλική ζαχαρίτσα στην επιφάνεια! Αλήθεια πόσες ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις φέρνουν αυτές οι γεύσεις!

Μην περιοριστείτε όμως στους λουκουμάδες. Και το γιαούρτι είναι ελαφρύ και με ωραία υφή. Η μικρή μερίδα (3€) είναι αρκετή. Το δοκιμάσαμε μαζί με καραμελωμένα καρύδια και γλυκό κουταλιού περγαμόντο με δροσερό και δυναμωτικό αποτέλεσμα.

ΥΓ: Δεν μπορώ να μην αναφέρω την περίπτωση Έλληνα που είχε παρόμοια ιδέα (και ντόνατ) αλλά ξενιτεύτηκε λόγω κρίσης στη Βαρκελώνη για να ανοίξει επιτυχημένο κατάστημα με λουκουμάδες. Δείτε το εδώ. Να συμπεράνω ότι οι λουκουμάδες είναι σε άνοδο;

Κυψέλη, 25ης Μαρτίου 15, πλατεία Νέας Σμύρνης, 2109312116
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι στον εξωτερικό χώρο
Θα ξαναπάς: Ναι

Το εύηχο αυτό όνομα με τους ευχάριστους συνειρμούς διασκεδαστικών προσωπικών στιγμών, θυμίζει το ομώνυμο τραγούδι του Τρίο Ατενέ από την ελληνική ταινία «το δόλωμα» και αντιστοιχεί σε ένα χώρο εμπνευσμένο κατά βάση από τις δεκαετίες ’60- ’70.

Τοίχοι σε βαθυκόκκινο χρώμα με μεγάλα τμήματα ή/και λεπτομέρειες καλυμμένες με μια «φαντεζί» floral ταπετσαρία, ταβάνια σε σκούρο μπλε χρώμα και ξύλινα πατώματα, αποτελούν το χρωματικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο ακουμπούν παλιά ξύλινα σερβάν, ραδιόφωνα, φοντανιέρες, άλμπουμ με φωτογραφίες, κάδρα με κεντημένες γυμνές καλλονές, χαλιά και οι αντιπροσωπευτικότεροι καναπέδες των 70′s.  Στο μικρό χώρο ξεχωρίζει το μπαρ με τον κεκλιμένο καθρέφτη στο πάνω μέρος του, που επιτρέπει να τσεκάρεις κόσμο που είναι σε άλλα σημεία χωρίς να καρφώνεσαι αν είσαι ντροπαλός/ή.

Βρεθήκαμε στο Τσιν-Τσιν ένα βράδυ Σαββάτου κατά τις 12 κατόπιν προτροπής της φίλης μου Γιασμίν. Αν και γεμάτο, κατορθώσαμε σύντομα να κατοχυρώσουμε το δικό μας ζωτικό χώρο κοντά στο πίσω σαλονάκι. Γύρω μας ο κόσμος πολύ συμπαθητικός, ένα μίγμα διαφόρων ηλικιών από 20+ έως 50+ με χαλαρό ντύσιμο και ανοικτή διάθεση. Ξεχώριζαν μια-δυο κυρίες με swing πινελιές στο ντύσιμό τους και αρκετοί ηθοποιοί.

Η μουσική ήταν κεφάτη ρετρό, ένα mix χορευτικών τραγουδιών από διάφορες δεκαετίες στο οποίο ο κόσμος κι εμείς μαζί, ανταποκριθήκαμε με πολύ χορό, με προτίμηση στα πιο γνωστά (σαν αυτά της ταινίας Safe Sex). Αυτό το είδος μουσικής γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλές ίσως γιατί προκαλεί την ίδια ευχάριστη αίσθηση με το να ακούς πχ Sinatra το New York New York τα Χριστούγεννα. Οι εορταζόμενοι άκουσαν αυτό και στη συνέχεια έπαιξε για αρκετή ώρα διασκευές γνωστών τραγουδιών από τους The Lost Fingers (ακούστε εδώ τη διασκευή του Touch me της Samantha Fox) και πιο αργά πρόσφατη αλλά πάντα feel-good μουσική.

Ήπιαμε στρέιτ ποτά (7€) και μπύρες (5,5€) χωρίς hangover την επομένη.

Φύγαμε πολύ ευχαριστημένοι γιατί περάσαμε απρόσμενα ωραία ένα βράδυ Σαββάτου χωρίς να ταλαιπωρηθούμε από συνωστισμό ή κακογουστιά. Αλλά έτσι είναι στα Εξάρχεια. Θα ξαναπάμε.

*φωτογραφίες από mimozadarling.com

Τσιν-Τσιν, Κιάφας 6 (πεζόδρομος), Εξάρχεια, 2103841460
WiFi: Ναι
Smoking: Ναι
Θα ξαναπάς: Ναι

Περνώντας τα σύνορα από Ιταλία, αμέσως καταλαβαίνεις ότι πλησιάζεις κάπου πολύ πολύ όμορφα. Η ακτογραμμή είναι καταπληκτική και τα χωριά πανέμορφα. Ωστόσο, πριν από τα παραθαλάσσια μέρη, αξίζει να δείτε και κάποια ορεινά χωριά. Με την παρέα που είχαμε πάει τότε,  περάσαμε ολόκληρο το φαράγγι του Verdon και έτσι πήραμε μια ιδέα για όλη την ορεινή περιοχή της Προβηγκίας. Ένα από τα χωριά που μου άρεσε πολύ ήταν η Gordes, χτισμένη πάνω σε έναν λόφο με πανοραμική θέα στον κάμπο τριγύρω. Στενοί δρόμοι την περικυκλώνουν, ιδανικοί για περπάτημα και … κρυφτό-κυνηγητό.

Les Gorges du Verdon

Το 2^ο χωριό που μου έχει μείνει στη μνήμη σαν παραμύθι, είναι το Bonnieux. Βρίσκεται σε μια πλαγιά, και αυτό που αξίζει πραγματικά σε αυτό το μέρος, είναι το μονοπάτι που καταλήγει στο ψηλότερο σημείο του χωριού και σε μια εκκλησία. Εκεί επάνω η φύση είναι πανέμορφη και περπατώντας βρίσκεις καθολικά θρησκευτικά γλυπτά και τελικά νιώθεις ότι είσαι μέρος ενός μυθιστορήματος του Maurice Leblanc ή τέλος πάντων ένας σωματοφύλακας! Οπωσδήποτε πρέπει να το επισκεφθείτε.

Bonnieux

Για να κατηφορίσουμε και λίγο προς τα κάτω και να περάσουμε σε πιο αστικό τοπίο, μια πολύ όμορφη πόλη είναι το Aix en Provence. Ένας μεγάλος, φαρδύς κεντρικός δρόμος με πλατάνια είναι η ραχοκοκαλιά της πόλης, με τα περισσότερα δρομάκια δεξιά και αριστερά να αξίζουν μια βόλτα. Σε ένα από αυτά, την Rue de la Verrerie στο Νο 13, βρίσκεται το Maison des Fondues, ένα εστιατόριο με αλμυρά και γλυκά fondues. Ήταν αξέχαστο! Ειδικά το fondue με λεπτά και ζουμερά κομμάτια κρέατος, που τα ψήνεις μέσα σε λάδι ή νερό με μυρωδικά, είναι γεύση αξεπέραστη.

Από τα κλασσικά μέρη της ακτογραμμής, μου άρεσε πολύ (με έκπληξη ομολογώ) το Saint Tropez. Δεν ξέρω αν το καλοκαίρι έχει πολύ τουρισμό, αλλά την άνοιξη είναι υπέροχο. Είχαμε μείνει σε ένα πολύ παλιό ξενοδοχείο, το Mediterranee, που μου άρεσε τρομερά, γιατί απέπνεε παλιά χλιδή. Αν και ξεπεσμένο πια, τα δωμάτια σου δίνουν και πάλι την αίσθηση παλιού μυθιστορήματος. (Ωστόσο, διάβασα τραγικές κριτικές στο tripadvisor, οπότε ίσως να το είδα με αυτή τη ματιά επειδή έμεινα μόνο μια μέρα και off season. Μην σας πάρω στο λαιμό μου.) Οπωσδήποτε θα δοκιμάσετε tarte tropezienne, το local γλυκό (που βρίσκεται σε όλη τη Ν. Γαλλία), και είναι ένα από τα ωραιότερα γλυκά που έχω δοκιμάσει ποτέ. Παχιά κίτρινη κρέμα, με λεπτή ζύμη πάνω–κάτω. Όνειρο!

Nice - hotel balcony

Περάστε από τις Κάννες χωρίς στάση, δεν αξίζουν και πολλά, αλλά σταματήστε στην πανέμορφη Antibes! Μια πόλη-οχυρό, πολύ τουριστική μεν, αλλά με μια υπέροχη περατζάδα στον παραλιακό δρόμο, πάνω από τα βράχια και τα άγρια κύματα (έτσι ήταν όταν πήγα, οκ?). Και βέβαια η επόμενη στάση είναι η Νίκαια. Μια πραγματικά εικονική πόλη, με τεράστια promenade και καταπληκτικά ξενοδοχεία. Δείτε την ταινία To Catch A Thief και θα έχετε μια καλή εικόνα της.

Villa Ephrussi

Πριν φτάσετε στο Monaco, προτείνω να κάνετε στάση σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου: το Villefranche-sur-Mer. Είναι ένα μικρό, αμφιθεατρικό, ψαροχώρι, απίστευτης ομορφιάς. Εκεί θα βρείτε και τον παράδεισο που λέγεται Villa Ephrussi. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτούς τους κήπους: http://www.villa-ephrussi.com/. Πραγματικά είναι το πιο ωραίο τοπίο που είδα σε όλη τη Ν. Γαλλία.

Monaco F1 Grand Prix finish line

Και καταλήγουμε στο Monaco βεβαίως, μέσω των γνωστών στροβιλιστών Corniches, 3 παράλληλων παραλιακών δρόμων, που θεωρούνται από τις ομορφότερες διαδρομές στον κόσμο. Το Monte Carlo με το παλιό κάστρο, τα καταπληκτικά αυτοκίνητα, την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τους διάσημους δρόμους του grand prix, είναι τόσο όμορφο όσο ακούγεται.  Νόμιζα ότι ήταν υπερεκτιμημένο, αλλά έκανα  λάθος. Είναι πραγματικά πολύ, πολύ ωραίο μέρος.

Περιττό να πω, ότι όλα αυτά αξίζει να τα κάνετε σε ένα μεγάλο road trip, με ένα καλό αυτοκίνητο και πολύ όρεξη για γευστικές και οδηγικές περιπέτειες. Η άνοιξη είναι σίγουρα η κατάλληλη εποχή, οπότε πάρτε παρέα και ξεκινήστε!