همه اینا در حالی است که پارسال پیش‌دانشگاهی تبدیل شد به سال چهارم دبیرستان و امسال هم از ترمی‌واحدی شد سالی‌واحدی. اما وقتی کتاب های امسال رو نگاه می‌کنی، همه‌شون رو شون نوشته «دورهٔ پیش‌دانشگاهی»! ضمنن بعضی‌هاشون هم رو شون نوشته «۱ و ۲»! یعنی هم سال چهارم کشک‌ه، هم سالی‌واحدی! خدا رحمت کنه اون کسی رو که امسال امتحان ترم آخر زیست رو ۲۰ می‌شه.

تقریبن همهٔ افرادی که با کنکور مخالف‌اند، گفته‌اند که تعیین سرنوشت ۱۲ سالهٔ یک‌نفر در ۴ ساعت چیز مسخره‌ای‌ه. اما من با این زیاد مشکلی ندارم. وقتی اعصاب‌ام خورد می‌شه که یک‌نفر که یک-دهم خودت تلاش نکرده و درس نخونده، تهران قبول بشه و خودت هم سنندجی، چیزی قبول بشی. چرا؟ چون اون سهمیه داره و تو نداری.

هر چند که من تو این وبلاگ زیاد پست ننوشته‌ام، اما گفتم این پست رو بذارم تا نگران من نشید که چرا دیگه پست نمی‌نویسم :دی به‌هرحال، فکر می‌کنم امسال باید خیلی از چیزهای دور و برم رو کم کنم تا به اون چیزی که آرزو اش رو دارم، برسم. متاسفانه اینترنت و کامپیوتر جزو این چیزهاست. اما هر از گاهی شاید یه چیزی تو آیدنتیکا پست کنم که می‌تونید در ستون «آخرین پیام‌های من»، آخرین‌هاش رو ببینید.

امیدوارم که سال آینده این پست رو با خوش‌حالی بخونم. اگه شرایط مساعد بود، حتمن بعد از ۱۰ یا ۱۱ تیر ۹۱، باز هم این‌جا پست می‌ذارم. فعلن روزتان خوش

ارسال نظر سریع

یکی دیگه از این سری افزونه‌ها، Sharedaddy ه و چون خیلی جمع‌وجوره، اون رو خیلی دوست دارم این افزونه (که البته از اسم‌اش هم پیداست) برای به‌اشتراک‌گذاشتن پست‌های وبلاگ در شبکه‌های اجتماعی و این جور چیزهاست. این افزونه البته از شبکه‌های خیلی کمی پشتیبانی می‌کنه و طبق انتظار، از آیدنتی.کا پشتیبانی نمی‌کنه. اما می‌شه آیدنتی.کا رو خیلی راحت اضافه کرد.

برای این‌کار:

۱- در بخش پیکربندی افزونهٔ Sharedaddy و در بخش «Available Services»، روی «Add a new service» کلیک کنید.

۲- در پنجرهٔ باز شده، در بخش «Service name»، هر اسمی رو که دوست دارید، بنویسید. مثلن «Identi.ca». در این صورت، در بخش به‌اشتراک‌گذاری هر پست، برای به‌اشتراک‌گذاشتن در آیدنتی.کا، «Identi.ca» رو می‌بینید.

۳- در بخش «Sharing URL»، این رو بنویسید:

http://identi.ca/index.php?action=newnotice&status_textarea=%post_title%:%20%post_url%

۴- برای تعیین آیکون برای آیدنتی.کا، در بخش «Icon URL»، آدرس یک آیکون رو به افزونه بدید. مثلن مثل آیکون گوییبر برای آیدنتی.کا:

حالا روی «Create Share» کلیک کنید. می‌بینید که یک گزینه به نام «Identi.ca» یا یه همچین چیزی درست شده است.

۵- حالا اون رو به قسمت «Enabled Services» بکشید و رها کنید و اون رو در مکان دلخواه قرار بدید.

۶- در نهایت روی «Save Changes» کلیک کنید.

تموم‌ه

* منبع: وبلاگ Apachelogger’s Log

ارسال نظر سریع

* البته ظاهرن بعضی جاها، مثل چین، بچهٔ تازه متولد شده رو یک‌ساله فرض می‌کنن و توجیه‌شون هم ۹ ماه زندگی جنینی است که مسلمن این مسئله، با موضوع مورد بحث تفاوت دارد.

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 1 نظر دیگر

اما بالاخره همین سال ۲۰۰۶-۲۰۰۷ بود که اولین انیمیشن آزاد (که تمامن با بلندر و توسط انستیتوی بلندر ساخته شده بود) معرفی شد. اسم‌اش «Elephants Dream» یا «رویای فیل‌ها» بود. «Elephants Dream» یک انیمیشن کوتاه ۱۰ دقیقه‌ای بود. راست‌اش من زیاد از ماجرای اون سر در نیاوردم و یه جورایی داستان فیلم برام نچسب بود. دومین انیمیشن کوتاه انستیتوی بلندر، «Big Buck Bunny»* بود که سال ۲۰۰۸ عرضه شد. یک انیمیشن جذاب و کاملن کودکانه. کیفیت این انیمیشن واقعن بالا بود و البته داستان خیلی جالبی هم داشت: «داستان یک خرگوش تا حدودی خنگ که تصمیم می‌گیره از دو سنجاب و یک موش که اذیت‌اش می‌کنن، انتقام بگیره» و انصافن عالی هم انتقام می‌گیره . حتا یک بازی هم با حال و هوای انیمیشن و با محوریت کاراکتر سنجاب‌زرنگهٔ انیمیشن هم ساخته شد و اسم‌اش را گذاشتند «Yo Frankie!».

تصویر از ویکی‌پدیا

سومین انیمیشن کوتاه انستیتوی بلندر، «Sintel» هست که آخر سپتامبر پارسال (۲۰۱۰) عرضه شد. هر چند که مدت زیادی‌ه که این انیمیشن ساخته شده، اما راست‌اش من تازگی‌ها اون رو از گوشهٔ هارد پیدا کردم و اون رو دیدم

تصویر از ویکی‌پدیا

داستان انیمیشن در مورد یک دختر به‌نام «سینتل» هست که یک بچه اژدهای رو که بال‌اش زخمی شده، درمان می‌کنه و بچه اژدها رو پیش خودش نگه می‌داره و اسم‌اش رو می‌ذاره: «Scales». بعد یک روز که طبق معمول سکیلز در آسمان پرواز می‌کنه و سینتل هم همراه‌اش هست، یک اژدهای بزرگ، سکیلز رو با خودش می‌بره. سینتل هم تصمیم می‌گیره سکیلز رو نجات بده، برای همین به طرف مقر اژدهای بزرگ حرکت می‌کنه. در وسط راه و در یک کوهستان و در باد و بوران شدید، یک نفر به سینتل حمله می‌کنه، ولی موفق به کشتن‌اش نمی‌شه. اما سینتل هم دیگه از شدت خستگی از حال می‌ره. یک پیرمرد که خونه‌اش اون نزدیکی‌هاست، سینتل رو به کلبه‌اش می‌بره و سینتل اون‌جا تجدید قوایی می‌کنه. خلاصه سینتل به غاری که اژدهای بزرگ اون‌جاست، می‌رسه. اون‌جا اژدهای بزرگ در حال خوردن یه چیزی است :دی سینتل به طرف یک بچه اژدها می‌ره که فکر می‌کنه سکیلز هست. اما وقتی که نزدیک‌اش می‌شه، بچه اژدها سر و صدا می‌کنه و اژدهای بزرگ متوجه می‌شه. اژدهای بزرگ به سینتل حمله می‌کنه و اژدهای کوچک هم از کادر خارج می‌شود و به فریادهای «سکیلز» سینتل توجهی نشان نمی‌دهد. خلاصه، جنگ در حال تمام شدن است که سینتل به روی زمین افتاده و اژدها هم به هوا بلند می‌شه تا سینتل رو ناک‌آوت بکنه که یک لحظه از کشتن‌اش منصرف می‌شه و سرش رو به طرف سینتل نزدیک می‌کنه (انگار داره بو اش می‌کنه). اما سینتل که فکر می‌کنه اژدها داره به خوردن‌اش اقدام می‌کنه، با ضربهٔ شمشیر، سینهٔ اژدها رو پاره می‌کنه و اژدها به زمین می‌افته. سینتل به چشم‌های اژدها نگاه می‌کنه و اون‌ها به نظر اش آشنا می‌آن. به بال اژدها نگاه می‌کنه که جای یک زخم ترمیم شده روش هست و این یعنی اژدها بزرگ‌ه، همون سکیلز ه که بزرگ شده. خون اژدها به پاهای سینتل می‌رسه و سینتل به خون نگاه می‌کنه و توی خون، همهٔ مسیرهایی رو که رفته، دوباره می‌بینه و خودش رو هم می‌بینه که داره پیرتر و پیرتر می‌شه. سکیلز می‌میره و غار شروع به ویران شدن می‌کنه و سینتل به سلامت از اون بیرون می‌آد.در آخرین صحنه، سینتل ناامید از راهی که اومده، بر می‌گرده و اژدهای کوچکی هم که نجات پیدا کرده بود، به دنبال‌اش راه می‌افته.

من تقریبن از انیمیشن لذت بردم. یه جورایی داستان رو دوست داشتم و بیش‌تر از Big Buck Bunny مناسب من بود :دی. اما (با این‌که دقیقن هیچی از انیمیشن و اینا حالی‌ام نیست) خودم Big Buck Bunny رو بیش‌تر دوست دارم، هم از لحاظ داستان و هم از لحاظ کیفیت ظاهری انیمیشن. کیفیت بعضی از چیزها در Sintel تاحدودی به‌نظرم پایین بود. مثلن یکی‌اش خون. اما در کل کار خوبی‌ه. آهنگ پایانی انیمیشن رو هم دوست دارم: «I move on» از «Jan Morgenstern».

* حتا  Big Buck Bunny رو شبکهٔ تهران هم نشون داد!

پ.ن: تمام انیمیشن‌ها و بازی رو می‌تونید از وب‌گاه‌هاشون دریافت کنید.

ارسال نظر سریع

a: چی؟! به این‌جا مربوط نمی‌شه. با b تماس بگیرید.

و از کادر خارج می‌شود…

b: راست‌اش اینترنت شما وصل‌ه. حتی ساعت ۷ و نیم هم وصل شده‌اید.

من: ولی الان که قطع‌ه!

b: در هر صورت با c تماس بگیرید.

و از کادر خارج می‌شود…

c: این مشکل اصلا به ما ربط نداره. با b تماس بگیرید.

و او نیز از کادر خارج می‌شود…

و من می‌مانم و یک لوپ که به بی‌نهایت میل می‌کند.

ارسال نظر سریع

معرفی و سرگذشت می‌گو

دیگه تقریبا می‌شه گفت نت‌بوک‌ها مدت زیادی‌ه که وارد بازار شده‌اند. همهٔ ما حداقل اسم‌اش رو شنیده‌ایم و ویژگی‌هاش رو می‌دونیم یا از نزدیک اون‌ها رو دیده‌ایم یا حتی یکی از اون‌ها رو داریم (مثل من).

اولین نت‌بوک‌ها با شکل و شمایل امروزی، Eee PC های ASUS بودند. بعد از ارائهٔ این نوت‌بوک‌های کوچک، شرکت‌های دیگه هم وسایلی شبیه این دستگاه‌ها رو ساختند و برای اولین بار کلمهٔ «نت‌بوک» بین افراد رایج شد. مسلما چون این دستگاه‌ها خیلی تازه‌وارد بودند و اندازهٔ کوچکی داشتند و طبیعتا برای این‌که قیمت‌شون مناسب باقی می‌موند، باید با سخت‌افزار ضعیف‌تری عرضه می‌شدند، نرم‌افزارها و سیستم‌عامل‌های آن زمان زیاد با نت‌بوک‌ها سازگار نبودند. مثلا سیستم‌عامل‌های اون زمان، برای یک نت‌بوک زیادی سنگین بودند و چون برای مونیتورهای نسبتا بزرگ ساخته شده بودند، زیاد درگیر بهینه‌سازی فضای دسکتاپ نبودند. استقبال خیلی زیاد از نت‌بوک‌ها باعث شد که بخش نرم‌افزار هم راه بیفته و حتی بعضی شرکت‌ها، مثل کانونیکال، نسخهٔ مخصوص نت‌بوک‌ سیستم‌عامل‌شون رو ارائه بدن. البته باز هم گنو/لینوکس (به‌دلیل آزاد بودن) پیش‌گام تولید سیستم‌عامل برای نت‌بوک‌ها بود و در مدت کوتاهی تعداد زیادی توزیع که مخصوصا برای نت‌بوک‌ها ساخته شده بودند، عرضه شدند که این‌جا می‌تونید یک لیست از اون‌ها رو ببینید.

یکی از این توزیع‌ها که هیچ‌وقت هم جدی گرفته نشد، Moblin بود. اینتل پروژهٔ موبلین رو راه‌اندازی کرد و بعد از مدتی هم اون رو به بنیاد لینوکس داد. موبلین از GTK استفاده می‌کرد، RPM-Based بود و تا نسخهٔ ۲.۱ هم توسعه داده شد. ضمنا وسایلی هم با Moblin وارد بازار شدند که البته خیلی کم بودند.

تصویر از ویکی‌پدیا

بقیهٔ مطلب رو در لینوکس‌ریویو بخونید.

ارسال نظر سریع

این فونت رو آقای «هومن مهر» ساختن و ظاهرا ادامهٔ فونت آزاد فارسی بوده (اگر اشتباه می‌کنم، لطفا بفرمایید). این فونت گرچه آزاد هست، اما مجوزش GPL نیست. تا جایی که من فهمیدم، شما می‌تونید این فونت رو تغییر بدید، ولی امکان انتشار با همون اسم Iranian Sans وجود نداره که این‌جا گفته شده دلیل این کار، جلوگیری از انتشار فونت‌هایی به اسم Iranian Sans است که شاید ناقص باشند و در نتیجه شاید اعتبار فونت از دست بره.

این فونت به نظرم بهترین فونت برای دیدن صفحات وب فارسی هست. حتی می‌شه این فونت رو برای دسکتاپ (البته بیش‌تر دسکتاپ ترجمه‌شدهٔ فارسی) هم به کار برد و از نتیجه‌اش هم لذت برد مثلا من خودم کلا فونت عمومی برنامه‌های کی‌دی‌ای رو Iranian Sans کرده‌ام و در نتیجه دنت‌ها در چغوک، خیلی خیلی خوندنی‌تر شده‌ان این فونت خیلی خواناست و فاصلهٔ بین سطرهایش هم خیلی مناسبه. در نتیجه متن‌ها خیلی جمع‌وجور تر دیده می‌شن (مثلا من که قبلا از فونت رویا استفاده می‌کردم، فاصلهٔ بین سطرها خیلی زیاد بود و متن پراکنده دیده می‌شد).

این فونت آزاد رو می‌تونید از این‌جا دریافت کنید.

پ.ن.۱: ظاهرا این فونت زمان زیادی‌ه که منتشر شده. اما من اسم‌اش رو یه ماه پیش شنیدم و دقیقا همین امروز هم دریافت‌اش کردم و فورا نوشتن این پست به ذهنم رسید

پ.ن.۲: این هم یک اسکرین‌شات از همین وبلاگ با فونت Iranian Sans:

ارسال نظر سریع

راستش دو-سه سال پیش، تصمیم گرفتم که برنامه‌نویسی یاد بگیرم، اون هم پایتون. اصلا چه زبانی بهتر از پایتون؟ برای همین به دنبال منبع آموزشی می‌گشتم. فهمیدم که مستندات رسمی پایتون خیلی طرفدار نداره و دوستان می‌گن که برای شروع خوب نیست. بعدا هم «شیرجه در پایتون» رو پیدا کردم که البته خیلی ازش خوشم نیومد. چون صفحات کتاب خیلی زیاد بود و منم از این کتاب قطور (البته باید گفت دراز :دی) می‌ترسیدم پس از خیر این کتاب هم گذشتم. عاقبت یک کتاب دیگه رو پیدا کردم: «a byte of python».

این کتاب واقعا محشر بود، هم سبک نوشتاری‌اش عالی بود و هم شیوهٔ آموزش‌اش. کم‌کم از این کتاب برای یادگرفتن پایتون شروع کردم و تقریبا هم خوب پیش رفتم. بعد از مدتی تصمیم گرفتم که همزمان با یادگرفتن، ترجمه‌اش هم بکنم. می‌دونستم که کار خیلی ارزشمندی می‌شه. فکر کنم که اول دو فصل رو ازش ترجمه کردم و اون رو به نام نسخهٔ ۰.۱ منتشر کردم. خبر انتشارش رو در «انجمن اوبونتوی ایران» و «انجمن تکنوتاکس» نوشتم و استقبال خوبی هم از کارم شد. کتاب رو به‌عنوان یک پروژه در سایت مرحوم ospdev ثبت کردم و فایل‌های pdf و odt کتاب رو اون‌جا می‌گذاشتم. بعد از مدتی هم نسخهٔ ۰.۲ رو منتشر کردم. این نسخه تا فصل ۶ کتاب رو داشت. بعد از انتشار این نسخه، بعضی از دوستان پیشنهاد هم‌کاری رو پذیرفتند و ترجمهٔ فصل ۷ و ۸ رو به اون‌ها واگذار کردم. خودم هم مشغول ترجمهٔ فصل ۹ شدم. اما کم‌کم از ترجمه دل‌سرد شدم. دوستان هم که تا الان ترجمه رو نفرستادن!

خلاصه دیگه کاملا فکر ترجمه رو از ذهنم بیرون کردم. از اون موقع هم ۲ سال گذشت و پوشهٔ «A Byte of Python» توی پارتیشن home ام خاک می‌خورد! یک روز هم یکی از دوستان این‌جا منو یاد ترجمه و این چیزا انداخت. چند وقت پیش هم (در نوروز) ترجمهٔ فصل ۷ رو شروع کردم. اما خیلی جلو نرفتم. واقعیت اینه که دقیقا از اول سال ۹۰ کم‌کم فشار درسی‌ام بیش‌تر شده و این وضع تا ۱۰-۱۱ تیر ۹۱ ادامه داره برای همین اصلا وقت اضافه و اینا برای کار ترجمه ندارم. اما واقعا دوست دارم که این کتاب منتشر بشه. حداقل دل چند نفر این وسط برای داشتن چنین کتابی به زبان فارسی شاد می‌شه برای همین به کسانی وقت و حوصلهٔ ترجمهٔ این کتاب با ارزش رو دارن، شدیدا پیشنهاد می‌شه که این کتاب رو هم یه نگاهی بندازن

نسخهٔ ۰.۲ ترجمهٔ کتاب رو این‌جا می‌تونید دانلود کنید.

پ.ن.۱: اگه می‌خواید در ترجمه مشارکت داشته باشید، بهتره همه با هم هماهنگ کنیم تا ناهماهنگی و چند بار ترجمه شدن مطالب پیش نیاد.

پ.ن.۲: چون نسخهٔ ۳ پایتون هم چند سالی‌ه که منتشر شده، این کتاب برای نسخهٔ ۲ و ۳ پایتون، دو نسخه داره که زیاد هم با هم تفاوت ندارن.

پ.ن.۳: این‌جا هم چند فصل کتاب ویکی شده. کاملا پیشنهاد می‌کنم که در صورت تمایل به ترجمه، از راه ویکی ترجمه بشه.

ویرایش: همون طوری که رضای عزیز گفت، کتاب کاملا ترجمه شده و می‌تونید اون رو از این‌جا دریافت کنید. لازمه که بگم من فقط ۶ فصل اول رو ترجمه کرده‌ام، اما در فایل کتاب ترجمه شده تنها من رو به‌عنوان مترجم نوشته‌اند. یعنی بقیهٔ فصل‌های ترجمه شده، کار من نیست

ارسال نظر سریع | مشاهده‌ 3 نظر دیگر

نوروز ۹۰ مبارک

ارسال نظر سریع

من همون پنج‌شنبه به سمت سنندج راه افتادم و تقریبا سر وقت به سمینار رسیدم. سمینار در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه کردستان برگزار می‌شد. ساختمان دانشکده ادبیات تقریبا قدیمی است، اما امکاناتش خوبه. سه نفر از گنو/لینوکسی‌ها هم دعوت شده بودند: مهرداد مومنی، بابک مقیمی و ناصر غانم‌زاده. در سالن اینترنت نداشتیم (لابد چون در دانشکده ادبیات بود) و من با موبایل به اینترنت وصل می‌شدم. سمینار با سخن‌رانی رئیس بخش IEEE دانشگاه کردستان (یا یه همچین چیزی) در مورد IEEE و این‌چیزا شروع شد. دلیل‌اش هم این بود که سمینار از طرف بخش IEEE برگزار می‌شد. بعد از اون هم نوبت به بهرام رسید و در مورد گنو/لینوکس یک سری توضیحات ارائه کرد که البته من یه‌کم مشغول بودم و نتونستم بهره ببرم :دی

بعد از اون، نوبت ارائهٔ بابک عزیز بود و اون هم لینوکس در همه‌وقت، در همه‌جا رو ارائه داد. بابک اول ارائه‌اش پرسید که «چه‌کسی از لینوکس استفاده می‌کنه؟» و کسی دست‌شو بالا نبرد! کلا ارائهٔ پرباری بود و مزایای لینوکس از جهات مختلف بررسی شد و بعد از ارائه هم عده‌ای از کنج‌کاوان از ایشون سوال‌های مهاجرتی به لینوکس می‌کردند (مثلا لینوکس در این مورد خوبه و …).

بعد از ارائهٔ بابک طبق برنامه باید «پذیرایی» انجام می‌شد. اما گفتند که آقای غانم‌زاده برای ارائه‌شون برن بالا و ایشون هم گفتند که منتظر پذیرایی بودن و این حرف‌ها و عاقبت حرف ایشون گرفت و رفتیم برای پذیرایی البته ایشون برای این حرف‌شون به‌شدت از طرف حضار تشویق شدن

بعد از پذیرایی، آقای غانم‌زاده در مورد کسب‌وکار لینوکس صحبت کردند.

سخن‌رانی مهرداد عزیز، تقریبا آخرین بخش سمینار بود. اون هم طبق معمول در مورد Qt صحبت کرد و طبق معمول کسی سر در نیاورد :دی در صفحهٔ آخر فایل ارائه، مهرداد نوشته بود: «با تشکر ویژه از: ریچارد استالمن» که با این سوال بابک همراه شد که «استالمن چه ربطی به کیوت داره؟!».

بعد از آخرین ارائه، طبق برنامه برای ایجاد کردستان لاگ (گروه کاربران لینوکس کردستان) عضوگیری شد و حدود ۷۰-۸۰ نفر ثبت‌نام کردن. اما اصلا چشمم آب نمی‌خوره که یک بیستم این افراد هم فعالیت داشته باشن! فعلا برای این لاگ، بهرام یک گروه در گوگل گروپ ساخته و احتمالا بعد از نوروز فعالیت‌ها شروع می‌شه.

بعد از ثبت‌نام برای لاگ، سمینار (ساعت ۱۲:۳۰) تموم شد و دو کارگاه بعد از ساعت ۲ تشکیل شدند: کارگاه ۱ در مورد کرنل لینوکس توسط بابک مقیمی و کارگاه ۲ در مورد کیوت توسط مهرداد مومنی. این کارگاه‌ها در دانشکدهٔ مهندسی جدید برگزار شدند. دانشکدهٔ مهندسی حدود چند ده متر بالاتر از ارتفاع دانشکده ادبیات هست و فکر کنم بهترین روش حمل‌ونقل، استفاده از هلی‌کوپتر باشه :دی بعد از سمینار، من دیگه حوصلهٔ کارگاه‌ها رو نداشتم و تنها برای خداحافظی از دوستان به دانشکدهٔ مهندسی رفتم. اما الان یه‌کم پشیمان هستم، چون مطمئنا بهترین قسمت برنامه، همین کارگاه‌ها بودند که من نرفتم. بعد از اون هم طبیعتا برگشتم خونه

پ.ن۱: بابت کیفیت بد تصویرها معذرت می‌خوام. از دوربین P1i انتظار بیش‌تری نمی‌شه داشت. احتمالا عکس‌های بهتر از سمینار بعدا آپلود بشن.

پ.ن۲: از بهرام عزیز هم بابت برگزاری سمینار و خلاصه همه‌چیز تشکر می‌کنم مطمئنا زحمت زیادی براش کشیده بود.

ارسال نظر سریع