Op de muziek van Timbaland, een ode aan de Founding Fathers van de V.S.

De V.S. werden gesticht door mensen die op gegeven ogenblik besloten om een tiran de wacht aan te zeggen, elke conventie overboord te gooien en die bereid waren te vechten voor vrijheid.

In 1830 deden wij exact hetzelfde met een bittere en bloedige oorlog tot gevolg. Waarom zijn wij zo apathisch, zo braaf en zo bang van onze schaduw? Waarom is vrijheid bij ons een vies woord geworden? Dergelijke vragen stel ik mezelf vaak.

Steppenwolf door Herman Hesse. Meesterwerk over het individualisme.

Eigenlijk mag ik mezelf niet langer een etiket opplakken. Wat een opluchting want er was altijd wel ièts mis. Het gaat er altijd om dat je één bepaald systeem als universeel toepasbaar beschouwt. Dat vereist een consistentie die vereist dat elk resultaat aanvaardbaar is, zolang het systeem maar gevolgd wordt. Het systeem wordt het doel, het dogma. En het liberalisme heeft wel degelijk heel wat stromingen vol dogma’s.

Sommigen ijveren voor gelijke startkansen en emancipatie maar daarvoor vertrouwen ze op een een sterke (maar bescheiden) en rechtvaardige staat. Wat een utopie. Er is al heel wat moeite voor nodig om van die staat geen allesverslindend monster te maken. Hoe wordt dat het paradijs van rechtvaardigheid en verlichting?

Andere spreken over de onzichtbare hand, over de vrije markt als het antwoord op alles. Dat is al even idioot. De markt is geen politiek systeem dat je voor je kar kan spannen. Het is een economisch systeem dat ongeëvenaard is als het gaat om welvaartscreatie en innovatie maar dat ten koste van stabiliteit. . Maar het is geen moreel of politiek systeem. De mens is geen homo economicus en het idee dat iedereen altijd handelt volgens een welbegrepen eigenbelang is een illusie.

De staat of de vrije markt als het antwoord op alles? Er is geen antwoord op alles. Geen enkele stroming of idee mag een dogma worden. Zelfs als dat idee ogenschijnlijk perfect is. Het perfecte systeem zou immers rekening moeten houden met de grilligheid en creativiteit van de mens, met inconsistentie, irrationaliteit en pragmatisme. Hoe kan een systeem dan nog een algemene waarheid verkondigen?

Maar waarom zijn we op zoek naar een algemene waarheid? Naar iets abstracts? Zijn we onbewust nog altijd aanhangers van de twee werelden van Plato? De plaats waar het abstracte zich bevindt, is in ons brein. Algemeen gedeelde abstracties zijn onderhevig aan wijziging en evolutie en daardoor is het idee dat abstractie gelijk is aan perfectie ontkracht. Dat inzicht is belangrijk, zeker bij het nadenken over moraliteit en ideologie.

Abstractie is geen perfectie.

Waarom toetsen we abstractie dan nog altijd aan perfectie? Dat is onredelijk. Een idee hoeft niet altijd toepasselijk te zijn, een waarheid hoeft daarom niet altijd en in elk geval te gelden.

De vraag naar een algemeen, altijd toepasselijk systeem is onredelijk en bovendien ook een ontkenning van de creatief-destructieve geest van de mens. Een algemene waarheid ontneemt ons de last maar ook het recht om te twijfelen, om te wantrouwen, om een andere beslissing te nemen. De creatieve geest van de mens, dat is waar het om gaat. Dat is de bron van alle abstracte ideeën, van alle moraliteit en immoraliteit. De vraag over de moraliteit van iets kan je niet overlaten aan het al dan niet passen binnen een systeem. Toegegeven, dat is een heel handige manier om een gepast oordeel te vellen, maar het oordeel zelf volgt niet rechtstreeks uit het systeem. De abstracte ideeën zijn advocaten die verschijnen voor de opperste rechter: het menselijk bewustzijn, de creatieve geest.

Zo beslis ik zelf, op basis van mijn eigen, interne moraliteit. Niemand kan mijn moraliteit ter verantwoording roepen, daar eis ik het alleenrecht over op.

In de praktijk leidt dit ertoe dat alle regels aan mijn eigen oordeel onderworpen worden. Consequenties zijn een praktisch iets waar de creatieve geest mee rekening houdt maar hoewel ze een weerspiegeling zijn van een bepaalde moraliteit accepteer ik ze niet als superieur aan mijn eigen moreel oordeel.

Is dat liberaal? Misschien, maar dat kan me niets schelen. Het liberalisme ligt me nauw aan het hart maar dan vooral omdat het de politieke en ideologische stroming is die het dichtst staat bij mijn eigen moreel individualisme.

Individualisme, daar heb ik het magische woord gebruikt. Het is het ontwaken van de geest uit onderdrukking, het zelfstandig in het leven staan, zonder excuses, zonder dat iemand anders verantwoording kan eisen. Zonder dat iemand verantwoording mag eisen.

Het antwoord? Gelach.

…, and somewhere behind me I heard his ghastly laughter. I knew that all the hundred thousand pieces of life’s game were in my pocket . . . I would traverse not once more, but often, the hell of my inner being. One day I would be a better hand at the game. One day I would learn how to laugh. …

Ik ben een aantal weken geleden begonnen met een nieuw projectje: een jobsite voor dienstencheques. Het is de bedoeling dat iedereen in Vlaanderen die werk met dienstencheques zoekt of aanbiedt dat gratis zal kunnen op mijn nieuwe website dienstenjobs.be.

De site is gratis te gebruiken, zowel voor werkgevers als werknemers, zelfs al zijn die commercieel. De enige echte voorwaarde is dat het werk wettelijk mag betaald worden met dienstencheques.

Dienstencheques zorgden ervoor dat heel wat zwartwerk plotseling verdween. Een poetsvrouw inhuren kan nu volledig legaal, terwijl je vroeger al gek moest zijn én heel veel geld teveel hebben om dat niet in het zwart te doen. Het toont de mensen hoe eenvoudig een systeem zonder administratieve overlast is.

Bovendien zorgt het ervoor dat mensen die soms véél te lang op het werk blijven en wekelijks wel een avond of 4 op een vergadering zitten, toch hun appartement mooi proper kunnen houden.

Voor de geeks onder ons: Dienstenjobs.be is een implementatie van jobberbase 1.8, een open source job board dat vooral gebruikt wordt op sites die IT-jobs aanbieden. Ik vertaalde een deel ervan handmatig en voegde alle Vlaamse steden toe (manueel ingetikt allemaal, jaja). Daarna liet ik een freelancer een leuk logo maken en zo was de site klaar voor lancering. Ik wou natuurlijk gebruik maken van de sociale media, en dus maakte ik een twitter-account aan die automatisch alle jobs oplijst die op Dienstenjobs gepost worden. Dat ging eenvoudig door de RSS-feed te koppelen aan Twitterfeed. Ik maakte ook een subdomein twitter.dienstenjobs.be aan met alle twitterberichten waar het woord “dienstencheques” in voorkomt. Dat is eigenlijk een wordpress installatie met het gratis theme Livetwit.

En nu maar hopen dat u dienstenjobs.be massaal gebruikt! Dat zal altijd gratis blijven, maar ik voeg er binnenkort wel een kleine en niet-storende reclamebanner aan toe.

Het is al een tijdje geleden dat ik hier een tekst publiceerde die ik zelf had geschreven. Er staan wel wat artikels “in draft”, zeg maar halfgeschreven en dan verlaten en ik post af en toe een persbericht van Jong VLD, maar daar dient deze blog natuurlijk niet voor. De grote vraag is natuurlijk: waarvoor dan wel?

Alhoewel, grote vraag. Eigenlijk is het een kleine vraag.

Ik heb er niet echt een antwoord voor. Inspiratie laat zich niet commanderen of leiden. Politiek is iets waar ik op dit ogenblik veel te dichtbij sta en ik moet ook opletten wat ik schrijf. Dat dus niet.

Dus laat ik eerlijk zijn. U zal zien wat hier verschijnt. Voor mij zal het ook een verrassing zijn.

Gisteren maakte de Europese Commissie formeel haar bedenkingen over op de
geplande begrotingsinspanningen door de Belgische regering. Jong VLD is bijzonder bezorgd over de reactie van onze regering hierop, die varieert van “echt niet te doen”, “het heeft geen zin onze inspanningen te versnellen” tot “indien we niet voldoen, volgt een standaardprocedure”. Blijkbaar is de sense of urgency nog steeds niet doorgedrongen in ons politieke apparaat.

Jong VLD-voorzitter Philippe De Backer: “Het Belgisch begrotingsbeleid heeft nood aan realisme en een echte sense of urgency. De kritiek van de Europese commissie is terecht. De Federale en Vlaamse regeringen moeten de begrotingsdoelstellingen scherpstellen en bijkomend besparen.”

Nadat de Belgische regering in september reeds een tweede zit moest afwerken, blijkt ook het nieuwe plan onvoldoende duidelijk. Een optimistische inschatting van de macro-economische context en de vaagheid
van de voorgenomen maatregelen zijn voor Europa tekenen dat ook de nieuwe plannen op wankele fundamenten rusten. Daarnaast stelt Europa eveneens een gebrek aan ambitie vast en eist zij dat het begrotingstekort reeds in 2012 zou worden teruggebracht tot 3%.

Volgens Jong VLD werden de afgesproken doelstellingen tijdens de laatste begrotingsbesprekingen tot een minimum herleid. Er is wel degelijk ruimte voor meer besparingen, bijvoorbeeld in de privatisering van een aantal openbare diensten. In Duitsland heeft men beslist om enkele publieke sectoren, zoals delen van het spoorvervoer, over te hevelen naar de private markt. Waarom kan België geen soortgelijke oefening maken? Ook in de sociale zekerheid blijft er ruimte om te besparen, zoals ook verschillende middenveldorganisaties toegeven en verschillende studies aantonen. Het wordt tijd dat deze regering het debat over de begroting
ernstig hervat en de mogelijke maatregelen voor verder besparingen en hervormingen onder de loep neemt.

Voorzitter Philippe De Backer: “Als jongeren zijn wij bijzonder bezorgd over de tamme reactie van onze regering op de Europese vraag om meer begrotingsdiscipline. Er is de afgelopen twee jaar amper beleid gevoerd, laat staan dat er noodzakelijke structurele maatregelen zijn genomen. Onze politici beseffen duidelijk de ernst van de situatie niet. Niemand lijkt zich te durven uitspreken over de te nemen stappen om ons sociaal systeem
overeind te houden. Jong VLD zal zich echter blijven verzetten tegen deze omerta!”.

Ik kreeg onderstaande tekst doorgestuurd door één van de auteurs en heb hem met veel interesse gelezen. Van harte aanbevolen!

De gevaarlijke Terugkeer van het Utopisch Socialisme.
Niet het kapitalisch Systeem is Oorzaak van de Crisis maar ons Monetair Stelsel

Jeffrey Sachs is topeconoom bij de VN en auteur van o.m. de bestseller ‘Common Wealth “en het controversiële essay “The Case for Bigger Government” in Time Magazine. In een interview met “De Tijd” (17-10-09) wijt hij het ontstaan van de financiële crisis aan het ongebreideld Amerikaans marktkapitalisme. Hij pleit hij voor het Zweeds sociaal model als alternatief. Zijn pleidooi is ideologisch en ontluisterend voor de overheersende utopisch socialistische strekking aan de top van de VN.

Feit is dat het Zweeds sociaal model dat Sachs zo enthousiast promoot niet alleen het grootste overheidsbeslag heeft van de Westerse Wereld, maar ook de zwakste economische prestaties levert van de OESO. In 1970 was Zweden nog de vierde welvarendste natie ter wereld. Dertig jaar later was Zweden teruggevallen tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien. En dat terwijl de VS zich steevast wist te handhaven tussen rang twee en drie. Veel sociaal-economische wijsheid valt er in het Zweeds sociaal Model dus niet rapen.

volledige tekst

Jong VLD heeft met veel interesse de beleidsverklaring van
minister-president Peeters gelezen. Als jonge liberalen zagen we vooral
een middelmatig Vlaanderen in doorslaggevende tijden. Het pleidooi van
Peeters bij de start van zijn ambtsperiode ademt een behoudsgezinde, op
zichzelf gerichte en dirigistische samenleving uit.

Jong VLD is wel tevreden met de efficiëntiewinst bij De Lijn en de VRT.
Maar structurele besparingen met een terugkerend en dus langetermijneffect
blijven uit. Verder blijft het vaagheid troef in de verklaring van
Peeters. Wanneer de minister-president gevraagd wordt waar bespaard wordt,
verwijst hij naar plannen die de verschillende ministers pas later zullen
voorstellen. Enkel als het over belastingsverhogingen gaat, want dat is
het terugdraaien van de jobkorting, wordt de verklaring concreet.

Er worden veel plannen gemaakt, maar wat we nu nodig hebben is doortastend
leiderschap en duidelijke keuze gericht op de toekomst.

Voorzitter Philippe De Backer: “Peeters wordt nooit concreet over het
werkgelegenheidsplan of de diverse investeringsplannen. Dat is laf. Waar
de regering wel duidelijk is, maakt ze de verkeerde keuzes. Ze blijft
investeren in sectoren van het verleden en verliest de echte noden rond
zorg en onderwijs uit het oog.”

Zo bijvoorbeeld de verhoogde investeringen bij het Vlaams Landbouw
Investerings Fonds (VLIF). De regering kiest hier voor een
gemakkelijkheidsoplossing. Tegelijk weigert zij na te gaan welk effect
haar eigen VLIF heeft gehad op de crisis waarin de landbouw en
glastuinbouw vandaag wegzakt door ondoordachte en onverantwoorde
investeringen op aansturing van het VLIF. De rekening wordt vandaag
gepresenteerd in een stijgend aantal faillissementen in de landbouwsector.

Vooral de besparing op onderwijs komt hard aan en is voor ons
onaanvaardbaar. Nu besparen lost de problemen in concentratiescholen niet
op en laat onze universiteiten verder wegzakken in de internationale
rankings. Dit is niet investeren in de toekomstige generaties, maar hun
toekomst, en deze van onze maatschappij, verkwanselen.

Voorzitter Philippe De Backer: “Een regering met visie bespaart geen 100
miljoen op onderwijs. Zij investeert 100 miljoen. Hoe lang moeten we ons
onderwijs nog laten sovjetiseren door socialistische ministers?”

Ook wil de regering in zoveel mogelijk bedrijven een vinger in de pap. De
vraag naar liberalisering of privatisering wordt niet gesteld. Tegelijk
blijft de regering Peeters zich ook dirigistisch en paternalistisch
opstellen in de woningmarkt. Sectoren waar de Vlaamse overheid dan weer
een grote en dringende rol te spelen heeft, zoals de zorgsector, worden
nauwelijks vermeld, noch uitgewerkt in de regeerverklaring.

Voor alle beleidsvlakken belooft men geld, maar geen visie, geen durf. En
laat nu net dat zijn waar Vlaanderen in deze cruciale tijden nood aan
heeft.

Toen ik deze tekst schreef had ik geen idee dat hij maanden actueel zou blijven en dat men écht zou overgaan tot het oprichten van eigen scholen. Ik dacht tot voor kort dat het algemeen verbod (wat trouwens lijkt uitgelokt door de Raad van State) leerlingen naar het katholieke net zou trekken.

De hoofddoek staat opnieuw ter discussie nu een Antwerpse school haar leerlingen verbiedt er een te dragen. Onmiddelijk boze reacties, zowel door moslims als feministen en socialisten. Het verbod zou racistisch zijn, het zou meisjes van school weghouden, het zou integratie terugdraaien en ga zo maar verder.

Voorstanders van een verbod wijzen op integratie, de hoofddoek als symbool van onderdrukking en op sociale druk.

Het gaat nooit over de hoofddoek zelf, het gaat nooit over dat lapje stof. Wel over waar dat lapje stof voor staat. In bepaalde gebieden worden meisjes zonder hoofddoek continu lastiggevallen. Fadela Amara schreef hierover het boek “Ni Putes, Ni Soumises” en legde zo een cultuur van intimidatie, verkrachtingen en geweld bloot in de verpauperde Parijse banlieus. De hoofddoek is daar zowel het symbool van onderdrukking als het enige redmiddel om het racaille niet achter je aan te krijgen.

Anderzijds wijzen heel wat moslims erop dat de hoofddoek een cultureel iets is en heel wat meisjes het gebruiken als een uiting van identiteit. Dat verklaart ook waarom het dragen van de hoofddoek enkel in het westen en in dictaturen niet vermindert. Meisjes met een hoofddoek worden niet per definitie onderdrukt.

Is de hoofddoek een symbool van onderdrukking of is het verbieden ervan net een vorm van onderdrukking?

Maar plaatsen we alles wel in het juiste perspectief? De hoofddoek is een cultureel iets, volgens sommigen een religieus is. Het keppetje van de Joden is dat ook. Het kruisbeeldje dat christenen dragen is dat ook, en de tulband van de Sikh’s al eveneens. En ik zie geen reden om een onderscheid te maken tussen die religies. Een waandenkbeeld is een waandenkbeeld, of dat zich nu uit in een hoofddoek of een kruisbeeld. Opmerkelijk overigens dat zowat alle religies vrouwen onderdrukken.

Waarom zou ik de hoofddoek dan anders behandelen dan de tulband van een Sikh of het kruisbeeld van een christen of het keppetje van een Jood? Eigenlijk staan ze voor hetzelfde. Een religie die bijna altijd de gelijkwaardigheid van vrouwen miskent. Maar, en dit is belangrijk, geen van die symbool staan énkel voor die onderdrukking. Ook de hoofddoek niet. Quid hoc, ergo procter hoc klopt niét. Een moslima met hoofddoek wordt niet altijd onderdrukt. Een moslima zonder hoofddoek wordt soms wel onderdrukt. Maar een meerderheid van de moslima’s die onderdrukt worden, draagt de hoofddoek.

Wat nu? De hoofddoek is een zeer geladen symbool maar het is niet exclusief een symbool van onderdrukking. Het dragen van de hoofddoek op een publieke plaats kan volgens mij dan ook niet verboden worden. (waarmee ik niet zeg dat een symbool van onderdrukking dan wél moet verboden worden)

Maar dat maakt niets uit in dit geval. Het gaat hier niet om een publieke plaats maar om een school. Een school mag een reglement opleggen en mag daar kledingvoorschriften in plaatsen. Een orthodoxe Jood mag gevraagd worden zijn keppetje af te zetten in de school, een moslima mag gevraagd worden haar hoofddoek uit te doen, een koptische christen mag gevraagd worden het grote kruisbeeld rond zijn/haar nek af te leggen. Niet mee akkoord? Dat is dan heel spijtig. Er is vrijheid van onderwijs, start gerust een school waar dit alles wél mag.

De hoofddoek is een lapje stof. Het verdient niet meer respect, maar ook niet minder.

De Vlaamse regeringscoalitie zal bestaan uit CD&V, SP.A en N-VA. Dat is een opmerkelijk resultaat. Ik verwachtte CD&V, Open Vld en N-VA. Een rechtse coalitie die werk kon maken van de crisis en een Vlaanderen dat op haar strepen stond.

Ik ontken dan ook niet dat ik verbijsterd was over de uitspraken die een aantal andere partijleden deden over de N-VA. Een rechtstreekse aanval op een mogelijke coalitiepartner zet kwaad bloed. Bovendien was hetgene gezegd werd ook pure nonsens. “Allemaal bang zijn van de grote boze flamingant”. De N-VA als coalitiepartner stond al duidelijk vast voor CD&V. We hebben de keuze heel wat makkelijker gemaakt. Misschien was dat ook de bedoeling?

Het zou echter naïef zijn om te denken dat de uitspraken tegen de N-VA zo doorslaggevend waren. Vanuit CD&V perspectief was het strategisch een zeer slimme zet.

De Vlaamse regering wordt volledig assymetrisch tegenover de Federale. Enkel de CD&V zit in beide. Dat zorgt ervoor dat CD&V behoorlijk wat macht krijgt. Open Vld moet oppositie voeren op Vlaams niveau, maar tegelijkertijd niet te hard zijn voor de federale coalitiepartner. CD&V kan SP.A en N-VA ook wat onder druk zetten, er staat immers een mogelijke vervanger klaar… Verdeel en heers heet men zoiets.

Dat spelletje moet Open Vld niet meespelen. We zijn niet het pionnetje van CD&V. Wat nu telt is een herbronning, oppositie voeren. Er staan heel wat jonge mensen klaar om er hun schouders onder te zetten. Een aantal mensen met een bekende achternaam worden uitgelachen in de media, maar kunnen en zullen zich nu bewijzen. Open Vld moet op nieuw de liberalen worden. In 1999 waren we de partij die inging tegen het establishment, tijd om opnieuw de partij van de verandering te worden.

Hervormer?

Ondanks de enorme steun die hij geniet bij jongeren, vrouwen en stedelingen, haalde zijn tegenstander officieel 62 procent van de stemmen. Mousavi beweert zelf dat Ahmedinejad (of een aanhanger) de verkiezingen liet vervalsen en riep zichzelf al tot winnaar uit. Woedende Mousavi-aanhangers trokken de straat op en raken slaags met de ordediensten. Via twitter komen berichten over doden en gewonden, willekeurige arrestaties en een massale mobilisatie.

Mousavi weerspiegelt de hoop van de Iraanse jeugd. Hoop op een toekomst zonder strikte Islamitische wetgeving en geheime politie, hoop op vrije meningsuiting en echte democratie, hoop op vrijheid. Die hoop is zonder twijfel terecht en foto’s op het internet doen denken aan de oranje revolutie, Tien An Men en de bijna-revolutie in Libanon voor Hezbollah daar de macht greep. Vreemd eigenlijk dat Mousavi de grote hervormer is. Hij was een vertrouweling van ayatollah Khomeini, een havik tijdens de oorlog tussen Iran en Irak en verantwoordelijk voor de moord op meer dan 30 000 politieke gevangenen in de jaren 80. Is hij tot inkeer gekomen? Is hij een opportunist? Is hij een pion van de geestelijken om zogezegd tegen hun zin in hervormingen door te voeren die deze generatie opnieuw rustig houden? Tonnen crackpot theories gaan al de ronde. Maar wat nu gebeurt in Iran is nu al historisch.

Onderdrukking leidt sowieso tot een explosie, tot volksopstand. De geestelijken zullen nu de volkswoede misschien kunnen bedwingen, maar slechts voor een tijdje. En dat ten koste van harde repressie die voormalige neutrale gezinnen zal treffen, leed zal veroorzaken en enorm veel aandacht trekt naar het gebrek aan erkenning van de mensenrechten in Iran. Over een paar jaar zijn er opnieuw relletjes en de repressie zal meer en meer mensen betrekken in de uiteindelijke revolutie.

De logische stap die de geestelijken, de eigenlijke dictatoriale leiders van Iran, nu moeten zetten, is een kleine toegeving. Schaf de gehate zedenpolitie af, geef vrouwen wat meer rechten… en zo kunnen ze de nieuwe generatie nog wel koest houden. Mousavi’s verleden maakt tot de “best of the worst” van hun mogelijke bondgenoten en Ahmedinejad is een ongeleid projectiel.

Ik hoop dat ze dat niét doen. Ik hoop dat ze weigeren te buigen. Want als ze nu niet buigen zullen ze uiteindelijk barsten en dan kunnen kleine toegevingen de theocratische dictatuur niet meer redden…

Foto’s van de protesten vindt u op http://tehranlive.org/