Van bij ons, heet het. Het is een boek waarin volksverhalen uit alle twaalf provinciën worden herverteld door jeugdboekenschrijvers die uit die provincie afkomstig zijn. Het idee is van Margot Senden, een héél gave illustrator. Zij maakte daarom ook alle illustraties.

Ik ben gevraagd om – logisch – het verhaal te maken voor Friesland. Het is ‘Het Dokkumer spookhuis’ geworden, een oud verhaal over een huis waar het al jaren spookt. In het oorspronkelijke verhaal wordt het spook verdreven door een ‘watervrouwtje’, maar ik heb het een nieuwe draai gegeven. Nog eventjes wachten… 9 mei is de boekpresentatie!

Ik kan al wel zeggen dat het er echt ontzettend mooi uitziet. En jullie moeten ook echt de andere verhalen lezen, want er hebben supergoeie schrijvers meegedaan. Femke Dekker, bijvoorbeeld, maakte het verhaal voor Zuid-Holland, Marcel van Driel (van Superhelden) schreef een verhaal over Witte Wieven dat zich afspeelt in Gelderland en Joke Reijnders schreef over het monster van Utrecht.

Nog even geduld dus!

Het is bijna niet te geloven, maar het is zéven jaar geleden dat de Heks van de Bibliotheek verscheen. Zéven jaar geleden dat we in Visvliet een geweldig feest hadden in die gekke, kleine bieb. Dat bibliotheekje dat maar één uur per week open was en dat was gevestigd in een kerkje van honderden jaren oud.

Het spannende verhaal was helemaal geïnspireerd op dat bibliotheekje, de kleinste van Groningen en misschien wel van heel Nederland. En op Agda de bibliothecaresse die de tent al een mensenleven runde, maar behoorlijk streng was. Zo streng dat ik al helemaal zenuwachtig werd als mijn boeken te laat waren.

Ik vroeg me af waaróm ze eigenlijk altijd in die kerk was? Verborg ze er misschien een geheim? Nou… voor ik het wist was De Heks van de Bibliotheek geboren en kreeg Agda het eerste exemplaar.

En nu? Nu is het afgelopen met dat bibliotheekje. Morgen – op donderdag 1 juli – is het dorp afscheid met nog één keer feest. En al woon ik allang niet meer in Visvliet, ik ben er natuurlijk wel bij. Ik kom voorlezen uit De Heks van de Bibliotheek! En misschien nog wel andere verhalen…

Ben je erbij? Vanaf 14.00 uur in het Witte Kerkje van Visvliet aan de Heirweg!

Wat denk je? Kon het er mee door?

Gisteren was de Midzomerkinderboekenborrel! Ofwel… het feest waarop de Griffels en Penselen van dit jaar worden bekend gemaakt. Superleuk natuurlijk. Om te horen welk boeken zo tof waren dat ze een Griffel verdienen, maar ook om bij te kletsen met al die andere schrijvers en natuurlijk… mijn uitgever. Want die wilde ook wel graag weten hoe het gaat met mijn nieuwe boek. (Het gaat heel goed! Ik werk hard en het wordt heel spannend).

We moesten allemaal onze mooiste hoed zetten. En ik vond deze gave piratenhoed nog in een hoek! Tof he?

Bijvoorbeeld morgen, zaterdag, ben ik aanwezig op de Dag van het Fantastische Boek in het Compagnietheater in Amsterdam bij een paneldiscussie over Science Fiction en Fantasy in de jeugdliteratuur.

Daar ben ik natuurlijk niet alleen! Tais Teng – je weet wel, van De Jongen van Smaragd – is er ook bij en Bianca Mastenbroek – van De Gehoornden en Duivelmaeker. We worden ondervraagd door Mariska Renier over allerlei dingen.

Dus…. wil je weten hoe we ons publiek kiezen? Waarom we kozen voor fantasy? Hoe de verhoudingen tussen kinderen en volwassenen eruit zien in onze boeken? Kom langs!

Het complete programma vind je hier.

Dit jaar ben ik samen met een hele grote groep schrijvers aanwezig op Fantasiafest Leeft’ in Roden op het terrein van Landgoed Mensinghe! We staan met zijn allen in het ‘dorpje’ van Een Magisch Verhaal. Je kunt natuurlijk langs komen om vragen te stellen, boeken te kopen én te laten signeren. Maar je kunt ook een – gratis – workshop bijwonen. Ikzelf geeft de workshop ‘Op stap met de Verhalenheks’: dan gaan we samen op zoek naar verhalen. Net als Madam Sofie.

Maar er is nog veel meer! Je kunt met Atalanta Nehmoura gaan draken tekenen, of karakters bedenken met schrijfster Rik Raven, of iets doen over Drama en Dialogen met Marieke Frankema. Alles gratis en voor niks. En als je genoeg hebt van verhalen en schrijvers, dan ga je gewoon luisteren naar de muziek, boogschieten, Larpen of mooie spulletjes kopen op de markt. Je bent er bij toch?

Tot 30 en 31 juli op Fantasiafest Leeft!

“Het was 1937″, ‘ik liep door een donker straatje in Utrecht”, “opeens zag ik een kerkje”, “het kerkje zag er oud en spookachtig uit.” “Nieuwschierig bonsde ik op de deur”, “die vloog met luid gepiep open.”‘Toen stond ik in een donkere ruimte.”

“Op de tast zocht ik naar een lichtknopje”, “dom van me”, “dacht ik”, “deze kerk is waarschijnlijk al gebouwd in de zestiende eeuw en toen hadden ze nog geen lichtknopjes!”

“Gelukkig heb ik altijd een pakje lucifers bij me.” “Ik haalde er eentje uit het pakje en stak hem aan.” “Ik stond in een lege ruimte”, “vanuit mijn ooghoek zag ik een trap.” “Ik liep de trap af”, “tsjonge wat kraakte die trap! De trap kwam uit in een kelder. De kelder was al net zo griezelig als het gebouw zelf. De vloer kraakte en overal hoorde je het zachte gepiep van muizen.

Ik was bang en wilde terug gaan maar ik was te nieuwschierig, dus ging ik door.

Toen viel mijn oog op een luik in de vloer. Voorzichtig liep ik naar het luik toe, deed het open en… Kon mijn ogen niet geloven want vlak voor mijn voeten was een schatkamer en in het midden van die schatkamer stond een groot gouden beeld!

Wow oma! Zegt Brandon, is dat echt gebeurt? Jazeker! Antwoord oma. Weet u wat er daarna met het beeld is gebeurd? Vraagt Iris, nee antwoord nu, dat weet niemand. Spannend zeg!”, zegt Brandon. “En heeft u het beeld mee naar huis genomen?”, vraagt Iris, “nee antwoord oma weer”, “ik wou wel”, “maar niemand kan het beeld aanraken”, “behalve als je speciale handschoenen aan hebt”, “maar die zijn alleen te vinden aan de andere kant van de wereld en kosten wel 1000 euro!” “Echt?”, vraagt Brandon, “dat is duur!” “En ver!”, zegt iris.

“Nou nou jongens”, zegt oma, “jullie zijn geïnteresseerd in dat verhaal zeg!” “Maar laten we er nu maar over ophouden straks kunnen jullie vannacht niet slapen.” “Willen jullie een koekje?” Vraagt oma dan, “JAAAAA!!!!” Antwoorden de kinderen

                       Een week later…

“Oma?” Vraagt Brandon, “hoe hete dat straatje waar u doorheen liep?” “De Valkenlaan”, antwoord oma. “oké dank u!” Roept Brandon, en hij rent weer weg.

“IRIS!” “IRIS!” Schreeuwt Brandon, “het is de Valkenlaan!”

“Yes!”, roept Iris, “nu weten we waar we moeten zoeken!” Hijgend haalt Brandon zijn laptop uit zijn koffer en start hem op. Als de laptop eindelijk is opgestart typt Brandon: Valkenlaan in, ze zien een straatje met allemaal oude lelijke vervallen huizen. “Oh, kijk eens wat daar staat!” Zegt Iris, “het is nu een spookstad!” “Vet cool!”, roept Brandon. Laten we op onderzoek uit gaan!

3 dagen later…

“Kom op slome!”, roept Iris.

“Ja ja!”, roept Brandon terug.

Ze zijn op weg naar de Valkenlaan om daar het oude kerkje te zoeken. “Oh kijk!”, zegt Iris,” het kerkje!”

“ja”, “ik zie hem!”, zegt Brandon.

Snel fietsen ze er naar toe. Als ze er zijn smijten ze hun fietsen op de grond en willen naar binnen rennen, maar ze worden tegen gehouden door een bewaker. “Ho ho kinderen”, “wat komen jullie hier nog zo laat doen?” “Nou”, begint Brandon, “wij zijn op zoek naar het-” “Toilet gebouw”, antwoord Iris snel. “Kunnen we hier in dit kerkje misschien even naar de wc?”, “ik moet zo nodig!” “Maar er is helemaal geen-” “Dank u wel!”, zegt Iris snel, en ze trekt Brandon mee naar binnen.

“Had je ons bijna verraden oen!”, snauwt iris.

“Ach wat zeur je nou?”, zegt Brandon, ” we zijn toch binnen!” “Kom laten we die trap gaan zoeken”, zegt Iris.

“Oh kijk!”, zegt Brandon,” hier is een gaHAHAAAAATT!!!

Verschrikt kijkt Iris op, ze hoort een harde bonk en dan is het stil. “B-Brandon?”,” waar ben je?”, vraagt ze.

“Beneden!”, antwoord Brandon”. “Gaat het?”, vraagt iris.

“ja hoor!”, zegt Brandon. “Oh gelukkig!”, zegt iris.

Voorzichtig loopt ze de trap af. De trap komt zoals oma al had verteld uit in een kelder. “Kijk daar is het luik!”, roept Brandon. “Ja”, ik ook!”, roept Iris blij.

Ze rennen naar het luik toe en duwen het open. “Jemig!”, wat is dat ding zwaar zeg!”, puft iris. “Ja!”, kreunt Brandon.

Na veel gehijg en gepuf krijgen ze het luik omhoog. Daarna gaat alles heel makkelijk. “Hey!”, nu is hij eigenlijk niet eens zo heel zwaar meer!”, zegt Brandon. “Nee inderdaad!”, zegt iris.

Als het luik helemaal open is gloeit  een gouden gloed hun in het gezicht. “Jemig!”, “waar komt dat licht vandaan?”, vraagt Brandon. “Van het beeld natuurlijk!”, antwoord Iris.

“Daar heeft oma niet over verteld!”, zegt Iris. “Laten we terug gaan”, zegt Brandon aarzelend. “Echt niet!”, zegt Iris,” niet nu we zo dicht bij zijn!” “Ja maar…” zegt Brandon. “Nee niet ja maar, we gaan gewoon door!”, snauwt Iris. Ze doet haar ogen dicht en springt dan het gat in. “Nou waar wacht je nog op?”, vraagt Iris aan haar broer,” durf je soms niet?” “J-Jawel…”, stottert Brandon. “Oké!”, kom dan!”, zegt Iris. En dan springt ook Brandon het gat in.

“Oma heeft niet gelogen!”, zegt Iris ademloos. En ook Brandon heeft er geen woorden voor. Het is een beeld van massief goud een meidje om precies te zijn. “Het is een Chinees!”, zegt Brandon dan. “Nee joh!”,” het is een meisje uit India!”, zegt Iris. “Dat zie je aan die stip op haar voorhoofd. “Oh!”,” dat roze ding?”, vraagt Brandon. “Ik dacht dat dat een ingang naar haar hersenen was!” “Wat?”, zegt Iris,” nee natuurlijk is het geen ingang naar haar hersenen!” “Hoe kom je daar nou bij?” “Oh gewoon…”, zegt Brandon. “Maar goed hoe gaan we hem meenemen?”” oma zei dat je hem niet aan kon raken!”

“We gaan hem ook niet aanraken.”, zegt Iris,” we hebben hem gezien,”” en dat is al goud waard!” “Hihi!”, zegt Brandon,” goud waard!”,” en het beeld is van goud!” “Ja domkop!”,” wist je dat dan nog niet?”, vraagt Iris. “Jawel…”, antwoord Brandon.

“Kom we gaan naar huis.”, zegt Iris dan. “Oké”, zegt Brandon.

Als ze thuis zijn zegt Iris:” Zo broer”,” die klus is geklaard!” “Yeeeehhh!!!”, roept Brandon. En ze geven elkaar een high fivh.

       “En hier eindigt het verhaal van onze twee helden.”

       “Ik hoop dat jullie het mooi vonden, Elin.”

Het was 5 November 2015; de juf riep alle kinderen uit de klas bij elkaar en begon te vertellen.

“Jullie vragen altijd waarom dat huis in wijk vijf op slot zit. Jullie zijn nu oud genoeg om het verhaal te weten. Luister maar goed…”

Sara komt terug van werk en gaat liggen op de bank. Totdat ze het geluid van de bel hoort. Wie zou dat nou zijn?, denkt ze en doet de deur open. Dat had ze eigenlijk niet moeten doen, want even later hoort ze een knal en ziet ze niets meer.

Totdat ze een stem hoort van een oud klein dik vrouwtje:”G gelukkig ben je wakker meid, ik dacht dat je het niet zou redden!

“Waar ben ik? En wie ben jij?”

“Ik heet Lulu en je bent in Solia. Wat eh…?

” Solia, de wereld waar alles kan; niets is hier te raar. En hoe heet jij?”

“Sara.”

“Het is gelukt!”, riep het vrouwtje zo hard als ze kon.

“Wat is gelukt ?”, vroeg het verwarde meisje.

“Jara de prinses van Solia had genoeg van al die luxe. Ze wilde de wereld ontdekken.”

“Dus als ik het goed begrijp zit zij in mijn lichaam en ik in die van haar?!”

“Ja precies”, antwoordde Lulu.

“Okay, wat gaan we nu doen ?

“Er heerst een boze koningin in deze wereld , De moeder van Jara. Jij moet haar verslaan en je wapen is een dolk. Je moet wel aardig zijn tegen de dolk anders is je kop er af!

Lulu drukt het wapen in de handen van Sara”. Ze vindt de dolk prachtig. Hij had de kleur van de helderste zee en de brandende zon.

“Je kan het Sara!”, dacht ze in zichzelf.

Lulu onderbrak de stilte en zei: “Je bent er klaar voor! Kom het is een lange reis door bergen en heuvels. De twee strijders reisden tot zonsondergang. Dan begint Lulu te praten : “Nog 5 km , we moeten een plan verzinnen om de koningin te vermoorden . Ik stel voor dat ik haar ga afleiden en dat jij van achteren gaat aanvallen. Het enige wat jij hoeft te doen is te zeggen : Dolkje hoofd eraf ! “

“Okay”, antwoordde Sara bang. Ze vond het al eng om er aan te denken iemand te vermoorden.

5 km  later ……………

Ze waren bij het paleis van de koningin. Het gebouw was een witte bloem want de koningin hield niet van kleur. Lulu en Sara stapten het paleis binnen totdat er opeens wel tien TROLLEN tevoorschijn kwamen.

Lulu riep naar Sara : “Gebruik je krachten!”

“Maar die heb ik helemaal niet!”, riep Sara terug.

“Concentreer je gewoon!

Dat deed het meisje”. Ze sloot haar ogen en opeens leek het als of ze de enige was op de wereld. Ze deed haar ogen weer open en alle trollen waren weg.

“Zie je; je hebt wel krachten”, zei Lulu en ze liepen verder.

Het paleis leek op een doolhof maar dan zonder uitgang . Uiteindelijk vonden ze de kamer van de koningin . Ze kropen langzaam naar de stoel waar de koningin op zat. Maar wat zag ze nou? Dit was echt niet volgens plan.

Lulu zei tegen de koningin : Ik heb mijn werk gedaan u mag het leukste werk doen; HAAR AFMAKEN!”

De koningin liep naar Sara toe maar het was te laat . Sara haar hoofd rolde over de grond.

“Zo”, zei de juf en sloot het boek, “nu weten jullie het verhaal van Sara. Het verhaal van het oude huis .

Midden in het dorpje Doodstil staat een groot huis: Black House waar 5 jaar geleden het kleine gezin Drodeltje woonden. Ze waren arm en konden de huur niet meer betalen en hun lieve kleine dochtertje Lilly van 10 jaar niet meer verzorgen.

ze besloten te gaan verhuizen naar België. Naar een klein stadje aan de grens en lieten hun dochtertje achter bij het huis.

Een paar straten verderop woont de tweeling Isabella en Sara Engel. Ze hebben met een paar vrienden een club. Samen gaan ze zieke dieren en de dieren van oude mensen verzorgen.

Op Maandag 12 Mei schrijven Isabella en Sara een brief voor de club genoten voor een vergadering.

beste club genoten: Thom, Mike, Lotte en Eva.

wij willen weer vergaderen op 14 Mei om 12:30uur.

Waar: Black house

Liefs en tot dan: Isabella en Sara Engel

XXXX

Toen ze klaar waren stapten ze op hun fiets en brachten de brieven rond. Op de terugweg zei Sara: ”Zullen we even in de Black House kijken?’

‘Ja, spannend’, zei Isabella. De tuin was gigantisch groot: rechts waren vier stallen en een wei en een moestuin met sla en wortels. En links een bak. Ze volgden het pad en even later stonden ze voor de deur. Toen ze de deur piepend open deden werd Sara gebeld door hun moeder. Nee he we waren bijna binnen , zij Sara. Toen ze opnam zei ze dat ze naar de McDonalds gingen om te eten. Ze stapten weer op de fiets en reden naar huis.

‘Shit!’ riep Isabella.  ‘We waren er bijna.’

Toen ze in de McDonalds waren was de tweeling erg stil.

‘Wat is er toch?’,  vroeg hun moeder Shoofie. ‘Jullie zijn de laatse tijd zo stil.’ ‘Ooh niks hoor, we hebben echt geen zin in school’,  zeiden ze tegelijkertijd, nog 3 dagen. Toen Sara haar laatste slokje cola nam stapten de in de auto en reden naar huis.

Het was zover 14 Mei de vergadering. Om 12:30 uur was iedereen bij de Black House. Iedereen kreeg kippenvel.

‘Mm…oeten w…we daar echt in?’,  vroeg Thom verbaasd en keek om zich heen.

‘Ja Thom dat wordt een mooi clubhuis.’

‘Zijn we zover?’,  riep Isabella en deed hem open

‘Dat is gelukt’,  riep ze blij”. De anderen keken geschrokken. Ze liepen dicht op elkaar naar de deur. Sara liep met een snelheid naar de deur en deet de deur open. Waarom deet je dat vroeg Lotte. Gewoon, het moet toch een keer gebeuren. Met ze allen liepen ze naar binnen en keken om zich heen. Er stonden nog allemaal meubels en alles was stoffig. Aan de slag riep eva , ze had bezems meegenomen. Een paar uur later was alles klaar, alle verdiepingen waren netjes. Ineens hoorden ze gekraak. Ze schrokken en gingen naar huis. De volgende dag gingen ze kooitjes kopen en richtte de kamers mooi in. Sara kwam wat later, toen ze de tuin binnen kwam lopen viel haar wat op er waren 2 kroppen sla weg en 1 wortel er stonden ook voetstappen op de tuin. Aan de keuken tafel zat iedereen een kop thee te drinken. Een paar min. later kwam Thom binnen met 5 baby konijntjes. In welke kamer moeten deze vriendjes vroeg hij. Helemaal boven zij Lotte. Thom liep voorzichtig de trap op, toen hij gekraak boven zich hoorde. Hij zette de konijntjes in hun kooi en liep weer naar beneden. Ik ga weg meisjes ik vertrouw het niet meer. Mike sprong op en zei: Wat is dat gekraak toch de hele tijd? ik ga ook naar huis. Toen ze allemaal de oprit afreden werden ze door 2 ogen gevolgd.

Toen Isabella en Sara de volgende ochtend aan het ontbijt zagen zij Isabella: ‘Ik vind dat het daar spookt’. Je moet je er niets van aantrekken het is gewoon de wind. Kom we gaan naar de Black House zij Sara.

Ze zetten hun fietsen tegen het tuinhek bij het huis en gingen met zijn 2en naar binnen. Zullen we even alle dieren bij langs, zij Sara. Toen ze even later bij de konijntjes waren, zagen ze een mes liggen met bloed. Ze schrokken zich dood en de konijntjes waren weg. ”Is het een zwerver en tegelijkertijd een dierenmoordenaar zei Sara. Ze liep naar het mes en keek omhoog. Er hing een briefje waar op stond: trap om hoog naar zolder!. Isabella liep het hoekje om en klom naar boven. Ze deet de deur open er zat een meisje te huilen, met vijf babykonijntjes.

‘Hallo’, zei het meisje. Isabella liep naar haar toe en kwam naast haar zitten. ‘Wie ben je?’

‘Ik ben Lilly ben 15 jaar oud mijn vader en moeder zijn verhuisd naar Belgie en hebben mij hier achtergelaten; ze konden dit huis niet meer betalen. Ik heb groente uit het groentetuintje gehaald en de konijntjes als gezelschap. Op de trap naar de zolder heb ik wortel gesneden. Ik snee in mijn vinger, er zat bloed aan het mes. Het mes viel naar beneden ik hoorde dat iemand naar boven kwam. Ik ging snel naar mijn kamer.’

‘Kom Lilly ik stel je voor.’

Isabella en Sara legden alles uit over het clubhuis en zo. De andere clubgenoten kwamen ook.

‘Wij zijn jou vrienden, en je hoort bij de club. We gaan een heel leuk gezin voor je zoeken.’

Dit weekend ben ik op Winter Castlefest! Supergezellig natuurlijk en ik hoop ook een heleboel mensen daar te zien! Ik heb natuurlijk Vuurdoop bij me, Schaduwloper, maar ook de Verhalenheks en de mánd van de Verhalenheks… Kortom! Kom gezellig langs!

Tot zaterdag of zondag!

Morgen sta ik op de Kinderboekenmarkt in Den Haag. Dé traditionele afsluiting van de Kinderboekenweek. Kom je ook?

Vanaf een uurtje of twee sta ik in de stand van De Vier Windstreken. Je kunt dan al komen en dan gaan we samen speciale brilletjes knutselen. Brilletjes met één glas! En wie weet kun jij straks  óók overal verhalen zien!

En om half vier ga ik de workshop ‘Hoe word ik een Verhalenheks!’ geven met iedereen die zin heeft om mee te doen. Dan gaan we de brilletjes testen, lees ik voor uit De Verhalenheks en gaan we kijken of jij ook verhalen kunt bedenken!

Natuurlijk kun je ook mijn andere boeken kopen! Vuurdoop bijvoorbeeld, of Schaduwloper!

Tot morgen!