Beach @ Ko Pha Ngan

De afgelopen 4 maanden hebben jullie hier op deze site onze belevenissen in Azië kunnen lezen. Maar de laatste tijd werd het steeds moeilijker om het up to date te houden. Eigenlijk zou ik nu een stuk moeten schrijven over Ko Tao, maar ik houdt het kort, we hebben gedoken en het daar prima naar ons zin gehad. Ondertussen begint ook het gevoel dat onze tijd hier bijna op is aardig te knagen. Daarom trekken we de stekker er uit en houden we (voorlopig) op met schrijven. Zodra we terug zijn in Nederland zal ik misschien nog wel een stukje schrijven over de eilanden. Maar hier gaan wij ons vanaf nu bezig houden met behoorlijk zware dillemma’s zoals: “gaan we vandaag aan het zwembad liggen, of lopen we 20 meter verder en wordt het aan het strand”

Graag willen we iedereen die de site bezocht heeft hartelijk bedanken voor de getooonde interesse. Ergens begin juli als we terug zijn in Nederland ga ik stukje bij beetje de vele foto’s en video’s uitzoeken en online plaatsen.

Groeten en we zien jullie over een paar weken weer in Nederland.

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Unplugged @ Ko Pha Ngan

Na Chiang Mai hebben we 4 dagen in Bangkok door gebracht. Met nachtbus werden we rond half 6 ‘s ochtends ergens in de buurt van Kao San Road af gezet. Prima service alleen zouden wij in een hele andere buurt verblijven. Oud studiegenoot Stephan verblijft momenteel een paar maanden in Bangkok en hij had voor ons geregeld dat we in het appartementen complex waar hij woont voor een aantal dagen een appartement konden huren voor een zacht prijsje. Toen we aankwamen  stond het taxi en tuk-tuk tuig al weer rijen dik voor de bus te wachten om iedereen naar zijn of haar bestemming te brengen. Din Deang waar wij heen moesten lag aardig uit de route en de chauffeurs die gezamelijk hadden afgesproken om niet op de meter te rijden wilden bedragen van rond de 500 baht hebben Stephan had me wel eens verteld dat een taxi ongeveer 120 baht kostte en na enig volhouden hadden we een tuk-tuk bereid gevonden die ons er voor dat bedrag heen wilde brengen. Het was een flink stuk rijden maar uiteindelijk kwamen we er aan. Het was rond 6 uur dus ik had Stephan uit zijn bed gebeld. Echt grappig dat je dan ineens tegenover een oude bekende staat in Bangkok. Stephan liet ons het appartement zien en het overtrof echt alle verachtingen. Het was de grootste nieuwste en mooiste verblijfplaats tot nu toe op onze reis.

Jess is even een paar uurtjes gaan slapen en ik heb ff bij Stephan een bakkie gedaan. Daarna zijn we de stad in gegaan. Eerst ff bij China Airlines langs geweest om onze tickets voor de terugvlucht op te halen en nog 115 euro per ticket af te rekenen terwijl in eerste instantie beloofd was dat we kosteloos konden verzetten. Bagger maatschappij dus.

Daarna hebben we op Silom geluncht met Stephan en zijn vriendin. Later op de middag ben ik nog met Jess naar de bioscoop geweest bij Paragon Cineplex. Dat is een mega grote bioscoop. We zijn naar de nieuwe Indiana Jones geweest film was niet heel bijzonder maar een middagje bios in Bangok was op zich wel een leuke belevenis. Voor de films wordt het volkslied gespeeld en gaat de hele zaal staan.

De volgende dag zijn we naar een Snake Farm bij Lumphini Park geweest. Dit is de op 1 na oudste snakefarm ter wereld. Je kan er allerlei slangen zien in hokken maar het hoogtepunt is de show. Je krijgt dan een King Cobra een gewone Cobra en nog een paar andere giftige slangen te zien. Aan het einde ben ik ook nog samen met Jess en een grote Python op de foto geweest. Het is jammer dat ik hier de foto’s niet van kan plaatsen omdat deze nog op een dvd bij Stephan in Bangkok liggen. Stephan nogmaals bedankt voor het brandwerk

Eergisteren zijn we naar het Grand Palace geweest. We hebben hier bij ons vorige bezoek aan Bangkok al 2 keer aan de poort gestaan de eerste keer hadden we niet zoveel zin omdat we die dag al heel veel gelopen hadden en de tweede keer ging het net dicht. Maar dit keer hebben we het paleis en de tempels op het terrein kunnen bewonderen. Achteraf ben ik trouwens blij dat we niet bij ons eerste bezoek aan Bangkok zijn gegaan, want het is zo ontzettend mooi dat veel andere paleizen zoals in Phnom Penh en Luang Prabang tegen hadden gevallen. Terwijl die ook heel mooi waren. Perfecte volgorde dus zo. Het beste voor het laatste bewaard.

‘s Avonds zijn we nog met Stephan en zijn vriendin Paz cocktails wezen drinken.

Gisteren zijn we rond 12 uur bij Stephan uit het appartementencomplex vertrokken richting Kao San Road. Daar nog een beetje gewinkelt en de laatste benodigdheden voor de zonnige eilanden ingeslagen. En uiteindelijk op het terras beland. Daarna met de bus en boot afgreist naar Ko Tao. We gaan nu eerst genieten van een paar dagen strand en dinsdag als Oranje zijn eerste wedstrijd heeft gespeeld gaan we duiken voor onze Padi.

Groeten

Chris & Jess

P.S. Er zitten helaas geen foto’s bij deze post omdat het grootste gedeelte in Bangkok ligt op een dvd en de foto’s die nog op mijn camera staan krijg ik via het mega trage internet hier op het eiland niet online

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Bangkok (Part 2)

Tempels en een massage in de gevangenis

De eerste ochtend in Chiang Mai zijn we een wandeltocht wezen maken langs verschillende tempels en bezienswaardigheden. Op een gegeven moment kwamen we langs een gevangenis voor vrouwen. Daar tegenover zat een “prison shop”. Hier kon je allerlei producten kopen gemaakt door gevangenen, maar nog beter je kon er ook een Thaise massage krijgen door gevangenen. De vrouwen die de massages geven komen binnen 6 maanden vrij en het geld wat ze verdienen met de massages mogen ze houden zodat ze een klein spaarpotje hebben voor als ze vrij komen. De massage was prima alleen ben je wel heel benieuwd wat de dames nou precies op hun kerfstok hebben. Het meisje dat Jess masseerde had wel een gemene blik in haar ogen, maar masseerde prima en was heel vriendelijk.

Na de massage stonden we buiten nog even met de bewaker te praten. Hij vroeg waar we naartoe gingen. We zeiden dat we trek hadden dus dat we een hapje gingen eten. De bewaker vertelde ons dat er bij de gevangenis ook een restaurant zat waar gevangenen getraind werden om in de horeca te werken als ze vrij kwamen. Omdat de massage zo goed was bevallen zijn we hier ook maar gaan eten en het smaakte ook echt goed en was niet duur.

Tuk Tuk’s

Na de gevangenis zijn we door gegaan naar een paar andere tempels. Daar was een boeddhistisch festival gaande. Was een mooi kleurrijk spektakel om te zien. We hebben daar nog even met een monnik gepraat. Hij vertelde dat hij al 9 jaar monnik was en over een paar maanden voor 2 jaar naar India zou gaan om verder te leren. Hij zou voor de eerste keer met het vliegtuig gaan en dat vond hij behoorlijk spannend.

Temple

‘s Avonds hebben we de night market van Chiang Mai bezocht. Dit is een redelijk toeristische markt, maar ze hebben wel leuke spullen. Alleen had ik die avond totaal geen zin in afdingen dus hebben we niks gekocht. De volgende dag zouden we toch een herkansing krijgen want op zondag is er in Chiang Mai een hele grote Sunday Marktet hadden we gehoord.

Sunday Market

Zondag ochtend en middag hebben we een beetje rustig aan gedaan. Thai Cooking Class geboekt bij de school van een bekende Thaise TV-kok en daarna lekker aan het zwembad van het guesthouse gelegen. We kwamen ook onze Engelse vriend James tegen waarmee we later de Sunday Market op gegaan zijn.

We hadden al gehoord dat de Sunday Market groot zou zijn, maar het was echt niet normaal groot meer. We hebben er vanaf 4 uur ‘s middags tot 10 uur ‘s avonds rond geslenterd en nog lang niet alles gezien. Wat wel grappig was is dat James helemaal los ging en van alles kocht. Hij was al 9 maanden aan het reizen en hij liep qua kleding er echt bij als een verwilderde hippie. Hij zei dat hij in Engeland nooit zulk spul zou kopen of dragen maar dat het puur door het reizen kwam. Hij vroeg telkens aan Jess wat ze van sommige dingen vond die hij wilde kopen, maar ze vond het bijna elke keer niks en zei dat ook eerlijk tegen hem. Hij waardeerde dat wel omdat hij over een paar weken weer naar huis moest en hij zijn vrienden hem anders niet meer terug zouden kennen

Cooking Class

Op onze laatste dag in Chiang Mai zijn we dus de cooking class wezen doen van de Thaise TV-kok Sompon Nabnian. Je komt bij hem thuis in een mooie villawijk ergens buiten Chiang Mai. Je kon kiezen of je aan het begin van de dag mee wilde naar de markt of vegetable carving wilde leren. Jess is voor het vegetable carving gegaan en ik ben de markt op geweest. Daarna hebben we 5 gerechten leren maken en ieder gerecht ook gezamenlijk met de groep gegeten. Was super lekker en heel leuk om te doen. Om 16.00 uur waren we klaar en werden we terug naar Chiang Mai gebracht. Daar zijn we om 18.00 uur met de nachtbus bus richting Bangkok gegaan.

De belevenissen in Bangkok houden jullie nog even te goed want het is iets te benauwd om hier nog langer in het internetcafé te blijven zitten.

Groeten,

Chris & Jess

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Chiang Mai

Vanuit Luang Nam Tha vertrokken we met een bus die er zo verrot uit zag dat je het idee had dat hij bij de eerste de beste hobbel uit elkaar zou vallen. De reis zou volgens de Lonely Planet 8 uur duren, maar een Nederlands meisje in de bus wist te vertellen dat zij gehoord had dat het 12 tot 14 uur zou duren met slechts 1 stop om wat te eten. Geen lekker vooruitzicht dus, maar uiteindelijk viel het allemaal best mee. De reis duurde een kwartiertje meer dan de geplande 8 uur en maakte geregeld plas stops. Wel was het zo dat door de ontzettend gare staat van de bus de reis niet echt comfortabel was. De weg was prima geasfalteerd, maar door de brakke schokdempers had je nog steeds het idee dat je op een onverharde weg reed en kwamen we toch nog redelijk gebroken aan. Maar de fantastische mooie landschappen waar we met de bus doorheen kwamen maakte dat meer dan goed.

Na onze spullen gedumpt te hebben in een guesthouse zijn we een hapje gaan eten op een terrasje aan de oever van de Mekong en konden we genieten van een mooi avondrood terwijl het donker werd.

De volgende dag hebben we een beetje door de stad gewandeld en de mooie architectuur bekeken. Onder andere de tempels op Phu Si, een hoge rots in het midden van de stad waar vandaan je een super mooi uitzicht hebt over Luang Prabang en de omgeving. Ook hebben we het Royal Palace Museum bezocht, waar de koninklijke familie van Laos voor de staatsgreep van 1975 woonde.

Royal Palace Museum

Tempel bij Royal Palace

Tuin bij Royal Palace

Nice flowers

Uitzicht vanaf Phu Si

De dag er na zijn we naar de Tat Kuang Si geweest, dit is een waterval 32 kilometer buiten Luang Prabang. Dit is echt de mooiste waterval die ik ooit heb gezien. Een klein stukje stroom afwaarts vanaf de grote val waren een aantal kleine pools waarin gezwommen kon worden. Het water was zo ontzettend blauw dat het bijna nep leek. Hier hebben we de ochtend en het begin van de middag doorgebracht. Rond twee uur weer richting stad gegaan om onze spullen te pakken en ons klaar te maken voor de busreis richting Thailand.

Kleine waterval

Grote waterval

Jess en Chris voor de grote waterval

Tropisch zwemparadijs

Van Luang Prabang naar Chiang Mai

Op het busstation aangekomen stond daar een super moderne bus klaar. Deze bus vertrok om 18.00 uur en bracht ons in 15 uur naar de grens tussen Laos en Thailand. In de bus heb ik geen oog dicht gedaan. Aan de andere kant van het gangpad naast me zat een gozer te kotsen. Het was zelfs zo erg dat ik op een gegeven moment de spetters tegen mijn enkel voelde komen. Hij is later in het gangpad gaan liggen (in zijn eigen kots) en toen hield hij op. Ik wilde gaan slapen, maar om 12 uur ‘s nachts zette de buschauffeur ineens keihard een karaoke dvd op en dat heef tot de volgende ochtend half 9 geduurd.

In Laos nog ff snel bij de bank onze Kips ingeruild voor Baht en een ontbijtje gegeten en toen Thailand in. Met een longtailboot wordt je daar de rivier over gebracht en dan ben je in Thailand. Je merkt dan toch gelijk wel het verschil met de landen waar we de afgelopen maanden waren. De standaard ligt daar qua veel dingen stukken hoger. We hadden de snelle minibus naar Chiang Mai op een haar na gemist dus moesten we met de gewone bus. Een uur wachten en daarna nog 7 uur bus te gaan. In de nachtbus in Laos hadden we een Engelse gozer ontmoet, James die dezelfde kant uit moest. Met z’n drieën stapten we om 11.40 de bus in. En toen….. Zette deze buschauffeur ook weer karaoke op. Hoeveel karaoke kan een mens verdragen in 24 uur? Wij hadden onze dosis al meer dan gehad. Uiteindelijk kwamen we na meer dan een dag reizen in Chiang Mai aan. Dit was zeker het meest pittige stuk qua busreizen tot dusver. Maar vanaf nu zijn de afstanden niet meer zo lang en zijn de wegen in Thailand gelukkig goed dus zal het allemaal wel meevallen.

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Luang Prabang

Hier ons eerste bericht vanuit Laos! We hadden al veel lovende verhalen gehoord van mensen die al in Laos waren geweest, maar alles is zo’n beetje waar. De landschappen zijn hier ontzettend mooi en de mensen super vriendelijk. Het is jammer dat we hier niet meer tijd te besteden hebben want we zouden het hier met gemak een maand uit kunnen houden.

Van Jinghong naar Luang Nam Tha

Zoals we in ons vorige bericht schreven moesten we dus vroeg op om niet halverwege te stranden. Om 6.20 in de ochtend vertrok onze bus volgens schema. Na een mooie rit door de bergen kwamen we rond een uurtje of 11 in Mengla aan. We werden daar afgezet op het noordelijke busstation en onze aansluiting zou op het zuidelijke busstation vertrekken. In een soort driewieler fiets met laadbak werden we met onze tassen naar het zuiden van de stad getransporteerd. Daar aangekomen werden we direct aangesproken door een minibus die net wilde wegrijden. We konden meteen instappen en door richting de grens. Op deze manier ging het lekker snel zeker omdat Laos een uur achter loopt op China en we dus nog een uur extra speling hadden. Om 11 uur Laotiaanse tijd kwamen we aan bij de grens. Na de gebruikelijke bureaucratie aan de grens konden we Laos binnen. Na enige navraag kregen we te horen dat pas een uur later om 12.30 een minibus richting Luang Nam Tha zou vertrekken. Maakte ons verder niets uit, we waren al lang blij dat we alle aansluitingen gehaald hadden. Om kwart over 12 werden we door de chauffeur geroepen voor vertrek. De rit zou ongeveer een uurtje duren. We waren blij want we hadden die dag nog niks gegeten en we moesten naar de bank om een travellercheque te cashen voor wat Laotiaanse Kip, we hadden alleen nog wat dollars op zak, maar daarmee ben je voor kleine aankopen vaak te duur uit.

Bij ons in het busje zat nog 1 jongen en nog 1 meisje. Het meisje was heel vriendelijk en we waren een beetje aan het praten met haar. Ze vertelde dat ze in China inkopen had gedaan. Ze had ook een stuk of 12 vuilniszakken met kleding bij zich. Op een gegeven moment na een 20 minuten rijden kwamen we bij nog een douane checkpoint. Het meisje zei al iets tegen ons dat ze nu problemen zou krijgen omdat de douane “very difficult” was, maar “this will take just a moment” zei ze. Ach ja, we hadden al een uur op de bus gewacht dus nog even wachten kon er ook nog wel bij. Wel was het zo dat we die dag nog geen hap eten hadden gehad omdat we zo vroeg waren vertrokken en we van de ene bus naar de andere bus aan het rennen waren. Ik denk dat het ongeveer 12.45 was dat we daar stopten en na een half uurtje wachten in de hitte begonnen we toch wel een beetje benieuwd te worden hoe lang dit geintje zou gaan duren. Het meisje was samen met onze chauffeur naar een kantoortje vertrokken. Na ongeveer een uur kwamen ze terug met een man van de douane er bij. Die ging de bus in en scheurde alle vuilniszakken open en telde de inhoud. Het meisje moest met de man mee naar een andere kantoor. Voor ze weg liep zei ze tegen ons weer dat het nog “just a moment” zou duren. We begonnen het aardig zat te worden want we wilden naar Luang Nam Tha om daar lekker te eten en naar de bank te gaan die om 15.30 dicht ging. We hebben weer een poos zitten wachten in de bus toen kwam de chauffeur terug van het kantoor. We vroegen hem hoe lang het zou duren en hij wees op zijn horloge en gaf 1 uur aan. Het was toen rond 13.30. Steeds harder balend zaten we in het busje vol opengetrokken vuilniszakken te wachten. Het water was inmiddels op en nog steeds geen hap gegeten. Ik ben op een gegeven moment een stukje gaan lopen en vond gelukkig een soort van winkeltje waar ze chips verkochten. Ik had nog geen Laotiaans geld, maar wel een paar biljetten van 1 dollar. Ik vroeg hoe veel zakjes ik voor 1 dollar kreeg. Vier zakjes, ik met de chips naar de bus en allebei 2 zakjes leeg gegeten. Ondanks dat de chips niet eens echt lekker waren ben ik nog een keer terug gegaan voor nog 4 zakjes. Om 15.00 uur kwam het meisje terug lopen. Eindelijk verder, dachten we. Ze kwam terug om te vertellen dat het nog tot 16.00 uur zou duren en of we op haar wilden wachten. Wij waren het helemaal zat en hadden daar echt geen zin in, maar de chauffeur wilde niet door rijden. Op een gegeven moment ben ik andere passerende bussen en taxi’s gaan vragen of ze toevallig naar Luang Nam Tha gingen. Maar helaas was dit niet het geval. Rond 15.30 kwam ze uiteindelijk terug en konden we verder.

Welkom in Laos!

Luang Nam Tha

De meeste mensen komen naar Luang Nam Tha voor trek, rafting- of kayaktochten in het Nam Ha National Protected Area. En voor ons was dit ook de reden dat we hier waren. Omdat we door de vertraging met de minibus na sluitingstijd van de bank aankwamen en geen cheques konden cashen was ik de volgende ochtend om half 9 bij de bank toen hij open ging. Eenmaal binnen vertelde de vrouw achter de balie dat ze vandaag niks voor ons kon doen omdat de stroom er uit lag en dit de hele dag zou duren. Mooi balen dus, van onze laatste 20 dollars cash was niet veel meer over en er was geen mogelijkheid om de cheque te cashen. Ik snapte er trouwens niks van want een travellercheque is naar mijn idee het meest analoge betaalmiddel wat er is en je zou er volgens mij geen stroom voor nodig moeten hebben om er een te verzilveren maar kennelijk ligt dit toch anders. Gelukkig kon de eigenaresse van het Guesthouse ons wat geld lenen zodat we een motor konden huren om de omgeving te verkennen. Er waren wel een paar leuke dingen te zien, een stupa op een berg, een paar tempels , een waterval en veel dorpjes waar minderheden leefden.

Electricity is problem

Stupa

Countryside

Groen monster

De volgende ochtend zijn we weer naar de bank gegaan om te kijken of de stroom het weer deed. Dit was gelukkig het geval, maar de bank was dicht want het was zaterdag en de pin automaat stond nog in storing. We zijn toen wat gaan informeren naar mogelijkheden om het Ham Na park te verkennen. We wilden het liefst raften, maar dit was niet mogelijk omdat het water nog niet hoog genoeg stond dus ons ingetekend op een tocht voor 2 dagen. De prijs was rond de 80 dollar per persoon, maar zou flink zakken als zich meer mensen inschreven. We zouden ons geld terug krijgen als er die avond niet minimaal 2 mensen extra zouden hebben ingeschreven.

Omdat we die nacht behoorlijk slecht hadden geslapen en we allebei behoorlijk moe waren hebben we de hele dag kaartend doorgebracht op het terras van het Manychan Guesthouse. ‘s Avonds spraken we nog met een Nederlands stel, Rolf en Sanne die ons vertelden dat ze bij een ander bedrijf een trek tocht van 2 dagen geboekt hadden. Dit bedrijf was van de overheid en was stukken goedkoper. Omdat we ‘s middags nog de enigen waren die op de rafting tocht hadden ingetekend zag het er niet hoopvol uit dat er nog meer mensen zouden komen. Ik ben er ‘s avonds langs gegaan en kreeg het geld keurig terug.

Daarna naar het andere kantoor gegaan om een en ander na te vragen, maar daar stond een jongen die niet al te goed Engels sprak, maar wel heel erg zijn best deed. Er was ook een vage Engelsman bij ons die ook misschien mee wilde die op een nogal vervelende manier allerlei vragen op die jongen afvuurde. Hij zei dat als hij 6 uur zou lopen hij 6 liter water nodig zou hebben en wilde weten of hij dit dan zelf moest dragen. Tsja, wat denk je zelf vraag ik me dan af. Dat als er 7 mensen op een tocht meegaan die allemaal 6 liter per persoon willen dat een gids dit dan kan dragen? Vreemde vogel was het. En hij wist ook niet of hij mee wilde.

De trektocht

De volgende ochtend weer naar het kantoor gegaan en betaald. Rolf en Sanne zouden sowieso gaan en de Engelsman wist het nog niet. Uiteindelijk besloot hij op het laatste moment toch mee te gaan. Met 5 man en twee gidsen vertrokken we. De ene gids heette Phom Sack en sprak goed engels, de andere heette Sing Xay en dit was de jongen die niet zo goed engels sprak die ons de avond er voor ook te woord had gestaan in het kantoor. Hij vertelde dat hij engels studeerde en druk aan het leren was om goed genoeg engels te kunnen zodat hij ook zelfstandig gids zou kunnen worden.

Sing Xay met zijn paddenstoelen voor het avondeten

Na een paar uur gelopen te hebben gingen we lunchen in de jungle. Op de markt had Phom Sack die ochtend allerlei eten gehaald. Zeewier, buffel, vis en nog wat dingen. Er werden wat bladeren van een bananenboom in een cirkel neer gelegd en daarop werd al het eten gelegd. Iedereen kreeg een brok sticky rice en we mochten allemaal met de handen eten. Het eten zag er niet bijzonder uit, maar smaakte super goed.

Jungle lunch

Na de lunch hebben we nog een paar uur gelopen naar het Akha dorp. Toen we het op een bergtop gelegen dorp binnenkwamen lopen was het echt alsof je een soort andere wereld binnen stapt. Overal lopen varkens en honden en staan houten huisjes. Het begon ook precies te regenen op het moment dat we het dorp in liepen. Goede timing dus. Toen de regen op hield hebben we nog even het dorp verkend, was best leuk om te zien hoe de mensen hier leefden. Overal dieren en dus ook overal stront

Het Akha dorp op de heuvel

Dikke jungle

We zouden verblijven in het homestay gedeelte van het dorp, daar was een grote ruimte waar we met z’n allen zouden slapen. Het was niet meer dan een grote houten hut op palen met een paar matrassen en klamboes er in. In een aparte keuken maakte onze gids Phom Sack het eten klaar. De avondmaaltijd smaakte weer prima en na het eten kwam de leider van de Akha stam met nog 2 andere hoog geplaatsten uit het dorp aan tafel om ons te vertellen over zijn stam. Hij had ook een fles Lao Lao bij zich, dit is een sterke rijstwijn en iedereen moest uit beleefdheid minimaal 1 glaasje mee drinken. Het spul was veel te sterk en smaakte niet echt lekker, maar toch een paar glaasjes mee gedaan. De chief vertelde ons van alles over het dorp. Er wonen 452 mensen en vroeger was het dorp ergens anders gevestigd op 8 uur lopen van het dichtstbijzijnde dorp. Maar omdat dit niet praktisch is voor de handel heeft men besloten het dorp te verhuizen naar de huidige plek, slechts 2,5 uur lopen van de bewoonde wereld. Tot de verhuizing had niemand van zijn stam ooit een westerling gezien, maar ze vonden het wel leuk dat hun dorp nu op kleine schaal bezocht wordt door toeristen.

De chief in het midden

Na het eten hebben we nog een beetje zitten kletsen met de groep en de gidsen. En Sing Xay geholpen met zijn Engelse huiswerk. De hele avond bleef hij dingen vragen en hij je merkte echt dat hij super gedreven was om Engels te leren.

Na het eten zijn we gaan slapen in de hut. Het matras was echt super dun, maar desondanks heb ik prima geslapen. Voor het slapen kregen we nog een massage. Ik werd de volgende ochtend wel gaar wakker door het harde liggen. Na een ontbijt gingen we weer verder. Doordat het de hele nacht geregent had was het pad flink modderig geworden en vergde het lopen veel energie. De gids uit het dorp die mee ging met eten voor ons zag nog een giftige slang die hij vakkundig de kop afsneed en over een tak heen hing. We lunchten weer in de jungle wat weer prima smaakte en rond 16.00 uur kwamen we aan bij de tocht.

‘s Avonds hebben we met de Rolf, Sanne en Alex (de Engelsman) gegeten bij het guesthouse en we hadden onze gidsen ook uitgenodigd als dank voor de mooie trip.

De trek groep

Ik kan de trektochten in het Nam Ha park aan iedereen aanbevelen. Je merkt duidelijk dat het dorp wat we bezochten niet erg is aangetast door het toerisme omdat er strenge richtlijnen zijn met betrekking tot hoe veel en hoe vaak het dorp bezocht mag worden. Het slapen was natuurlijk wel een beetje afzien, maar het viel me 100% mee.

We zitten nu in Luang Prabang en het ziet er naar uit dat we morgen of overmorgen richting Thailand gaan. Dit zal wel even afzien worden omdat de busreis 8 tot 16 uur kan duren afhankelijk van het weer. De rit gaat namelijk voor het grootste gedeelte over onverharde weg. Maar dit is als het goed is de laatste echt zware bus reis want in Thailand zijn we wegen weer gewoon verhard.

Groeten,

Chris & Jess

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Luang Nam Tha

De dag er na hebben van onder onze paraplu’s de oude stad bekeken. Wel jammer dat het zo regende, maar aan regen doe je helaas niks.

De volgende dag was het plan eigenlijk om met de kabelbaan naar de top van de berg naast Dali te gaan en daar een tempel te bekijken. Toen we na ons ontbijt door het stadje liepen was de top van de berg niet eens zichtbaar door de dikke wolken en mist. Verder regende het nog harder dan de dag er voor dus een fietstocht rond het nabijgelegen meer was ook niet echt een optie. Omdat we weinig beters te doen hadden hebben we de middag al kaartend en tafelvoetballend doorgebracht in verschillende cafeetjes.

Toen we maandag ochtend op stonden was het gelukkig droog en helder dus zijn we alsnog met de kabelbaan omhoog geweest. Er waren 2 kabelbanen en wij hadden geen idee welke je moest hebben en wat de verschillen waren en het meisje bij ons hotel wat ons de kaartjes verkocht sprak te weinig Engels om het haar te kunnen vragen. Op de gok maar kaarten gekocht en ons laten verassen. Eenmaal boven op de berg aangekomen was er geen tempel, maar een soort van park met een paar watervallen, een heel groot schaakbord en nog wat andere dingen. Het was alleen ontzettend koud daar boven. Eenmaal boven kwamen we er achter dat je via een pad naar de tempel kon lopen en daar de andere kabelbaan naar beneden kon lopen. Het was alleen een behoorlijke afstand en wij hadden niet heel veel tijd, omdat we tegen het eind van de middag met de bus zouden vertrekken naar Jinghong.

Na nog ff een hapje te hebben gegeten gingen we om 7 uur ‘s avonds de sleeper bus in. Volgens de Lonely Planet zou het een reis van zo’n 17 a 18 uur gaan worden. Het eerste stuk reed de bus over allerlei slinger weggetjes en lagen we stuiterend in ons te krappe bed en lukte het ons allebei niet om te slapen. We hebben uiteindelijk de hele nacht wakker gelegen en ‘s ochtends rond half 8 werden we ineens verrast door de buschauffeur met de mededeling dat we al in Jinghong waren. Dus ruim 5 uur sneller dan gepland. De bus had ook wel lekker snel doorgereden. Met onze backpacks op zoek naar een hotel wat in de Lonely Planet stond, maar eenmaal daar was er nog geen kamer klaar. We moesten maar even gaan ontbijten en na 10en terug komen. Toen we hadden ontbeten waren we aardig over onze slaap heen dus zijn we maar een beetje in de stad gaan rond kijken en ik ben alvast naar het busstation geweest om kaarten te halen voor de bus richting Laos morgen.
Vandaag hebben we een fietstocht gemaakt door de omgeving hier. Er waren een aantal tochten. De tocht die we hadden gekozen leidde ons over allerlei landweggetjes naar een rivier waar een pont zou moeten zijn. Die was er alleen dus niet dus volgden wij zoals op de kaart stond aangegeven onze weg naar het westen waar een brug zou moeten zijn, voor het geval dat er geen pont was. Die brug hebben we dus nooit gevonden en na 3 uur door de reist en mais velden te hebben rondgereden op onze gehuurde mountainbikes vonden we het welletjes. We zijn terug gegaan richting stad en hebben daar geluncht bij het café waar we ook de kaart gehaald hadden voor de fietsroute van die ochtend. Daar een andere kaart meegenomen en ‘s middags een andere tocht gemaakt door veel rijstvelden en langs allerlei dorpjes met Dai minorities. Was een prima tochtje, we kwamen ook nog langs een soort hot tubs waar je in kon zwemmen, alleen was het water zo goor en stonk het dat we niet echt zin in een duik hadden. Verder is het weer hier ook weer zo lekker warm dat een cold tub meer op zijn plaats zou zijn. We hebben vandaag met fietsen weer een beetje kleur gekregen en Jess is zelfs verbrand. Een fijn idee dat na alle kou en regen van de laatste 2 weken het nu alleen maar weer warmer gaat worden
Morgenochtend vroeg vertrekken we richting Laos. Hopelijk gaat het allemaal lukken en komen we die dag aan in Luang Nam Tha. Dat zal er om gaan spannen want we moeten een aantal keren overstappen op bussen en het schijnt nogal eens voor te komen dat mensen stranden omdat ze de aansluiting missen. We doen een poging om dit te voorkomen en pakken morgen de eerste bus van 6.20 ‘s ochtends.

We gaan dan nu ook lekker naar het hotel om te slapen en jullie horen weer van ons vanuit Laos.

Groeten,
Chris & Jess

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Dali & Jinghong

We zitten op dit moment in Dali, maar daar kom ik nog wel een andere keer op terug. Eerst zal ik wat vertellen over Lijiang en de trektocht bij de Tiger Leaping Gorge.

Lijiang
Met een sleeper bus vanuit Kunming kwamen we ‘s ochtends rond een uurtje of 6 aan op het busstation in Lijiang. Daar een taxi gepakt met een beetje een vreemde chauffeur die uiteraard geen woord Engels sprak. Heb de Lonely Planet laten zien met het adres van het hotel waar we graag naar toe wilde en nadat de beste man nog wat navraag had gedaan bij een collega gingen we op pad. De meter ging niet aan en hij gebaarde iets dat het 10 Yuan moest gaan kosten. Prima prijs. Na een paar minuten stopte hij voor een hotel waarvan de naam in de verste verte nog niet leek op de naam van het hotel waar wij heen wilden. Nog even geprobeerd, maar al gauw werd duidelijk dat het een onmogelijke opgave was de chauffeur duidelijk te maken waar we heen wilden. We zouden wel gaan kijken bij het hotel waar hij ons af zette. Dit hotel bleek dus behoorlijk prijzig te zijn en we zijn dus met onze backpacks de kou en regen in gegaan op zoek naar een ander hotel. We waren allebei lekker zomer gekleed omdat we in Kunming toen we de bus in stapten nog mooi weer hadden. Na nog een hotel daar in de buurt bezocht te hebben wat ook te duur voor ons was werden we weer aangesproken door een chauffeur. Ook deze man wilde ons voor 10 Yuan wel naar het hotel brengen. We hebben hem toen gezegd dat we niet eerder de taxi uit zouden stappen en hij niet eerder zijn 10 Yuan zou krijgen dan wanneer hij ons bij het hotel zou afleveren. Op een gegeven moment stopte hij ergens en gebaarde dat wij een straatje in moesten lopen en dat daar ons hotel zou zitten. Maar die truc ken ik inmiddels en na wat moeizaam geconverseer had ik ineens een idee. Vanaf mijn Chinese mobile nummer gebeld naar het nummer wat in de Lonely Planet stond bij het hotel, de telefoon aan de chauffeur gegeven en nadat hij op hing vervolgden we onze weg. Na een poosje stonden we een beetje verdwaald in de kleine straatjes van de Old Town met de taxi. De chauffeur maakte duidelijk dat we weer het hotel moesten bellen, zo gezegd, zo gedaan en na een paar minuten kwam de eigenaar van het hotel ons bij de taxi ophalen. Daarna zijn we nog een lekker een tukkie gaan doen op de kamer want echt heel comfortabel was de sleeper bus zeker niet.

Toen we wakker werden zijn we de oude stad van Lijiang gaan verkennen. De stad is een groot doolhof van kleine straatjes die allemaal op elkaar lijken. We zijn echt vaak verdwaald, maar als je gewoon ff 10 minuten bleef lopen kwam je vanzelf wel weer op een bekende plek. Het stadje was in de ochtend best leuk maar naarmate het later in de middag werd vulde het zich met (voornamelijk) Chinese toeristen en werd het net ff iets te druk.

De tweede dag zijn we naar Black Dragon Pool Park gegaan. ‘s Ochtends bij het ontbijt spraken we met een Duitser die van iemand gehoord had dat als je bij de hoofdingang iets naar het noorden liep je gratis naar binnen kon lopen. Zo gezegd, zo gedaan en ons de entree van (omgerekend) 8 euro bespaard. Het park was mooi, maar de entree vond ik wel wat hoog voor wat je krijgt, iets wat je hier in China wel vaker ziet. In het park is ook een hoge berg die je via aangelegde trappen kan beklimmen. Dit was nog best zwaar, maar het uitzicht over de nieuwe stad van Lijiang was het meer dan waard.

Na de klim was het rond 3 uur ‘s middags dat we gingen lunchen. Omdat we allebei niet heel erg te spreken zijn over het Chinese eten zijn we in een Engelse pub beland en hebben we daar een hapje gegeten en een biertje gedronken. Terwijl we op ons eten aan het wachten waren zag de eigenaar dat er buiten iemand op straat lag te slapen. Hij zei dat veel van de lokale minderheden, de Naxi, verslaafd zijn aan een hele goedkoop distillaat, Baijiu genaamd. Hij liet een fles zien en vertelde dat die overal verkrijgbaar was voor 50 Yuan (ongeveer 50 eurocent). Van deze drank maakte hij zelf in de pub een soort grappa’s volgens lokale receptuur. Hij vroeg of ik een glaasje wilde proeven. Maar natuurlijk, waarom niet? Dus een glaasje gedronken en het smaakte niet eens heel erg verkeerd. Het brandde wel flink in de keel want het was rond de 48% alcohol. Daarna kwam ons eten wat super smaakte. Er hing in de pub een bordje met de tekst: “best burger in a 1000 miles” en die slogan klopte absoluut. Na het eten voelde ik me echt zo gaar als wat, ik was super moe en had nergens zin meer in. De zware wandeling de berg op en af, 2 biertjes en 1 glaasje Baijiu op een nuchtere maag deden mij de das om en ik ben 2 uurtjes gaan slapen op de kamer. Iets wat me normaal overdag nooit lukt. Sterk spul die Baijiu

Qiaotou – Tiger Leaping Gorge
Na Lijiang zijn we naar Qiaotou gegaan, een klein slaperig dorpje in de bergen wat eigenlijk niks te bieden heeft ware het niet dat de Tiger Leaping Gorge hier ligt. De rivier de Jinsha stroomt hier tussen twee bergen door en het water heeft een diepe geul uitgesleten. Omdat de trek over een hoog gelegen pad loopt twijfelde Jess of ze wel mee wilde in verband met haar hoogtevrees. Uiteindelijk ben ik de volgende ochtend rond 9 uur alleen vertrokken voor de toch en is Jess in het guesthouse gebleven. Het weer was de dag er voor nog super mooi met een strak blauwe lucht. Maar die ochtend was het licht bewolkt, maar het zag er uit alsof het nog wel open zou trekken. Toen ik een uur aan het lopen was voelde ik de eerste druppels. Gelukkig stopte het snel. Toen ik halverwege de 28 bends was, dit is het meest steile stuk omhoog braste de regen ineens los. Gelukkig had ik nog een festival poncho bij me dus kon ik mezelf nog enigszins beschermen tegen de regen. Doordat het pad modderig en glibberig was geworden door de regen koste het lopen veel meer energie. Ook het afdalen aan het eind koste veel moeite en ik heel wat keren bijna uitgegleden. Toen ik aankwam aan het einde van de het pad bij het guesthouse Tina’s was ik het helemaal zat. Ik was zeik nat en ook mijn schoenen waren doorweekt. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik in Tina’s zou overnachten en de dag er na nog een stuk af zou leggen, maar ik had het helemaal gehad en was doodmoe. Ook verwachte ik niet dat mijn spullen in een nachtje droog zouden zijn. Al met al besloten om de shuttle bus terug te pakken naar Jane’s, het guesthouse waar Jess zat te wachten.

Wat ook nog grappig was toen we aankwamen bij Jane’s werden we te woord gestaan door een ontzettend vage figuur. Ik dacht dat het een vrouw was die een beetje mannelijk was en Jess dacht dat het een ontzettende homo was. Ze zei nog dat ze niks te vrezen had als ik op pad ging daar en zij alleen achter bleef in het guesthouse omdat die gozer toch homo was.
Op de trek ontmoette ik halverwege 2 Amerikanen. Beetje lullen over waar we sliepen enzo. Toen vroeg dat meisje of ik nog goede tips van Jane had gekregen. Ik zei dat ik volgens mij geen Jane had gezien, maar wel een vage Chinese gozer. Toen zei ze: “If you would have seen Jane you would remember her, it’s the biggest lesbian on earth”. Ik moest lachen en aan Jess denken die dacht dat het een man was. Ik had dus toch gelijk en het was een vrouw, was wel grappig toen ik het vertelde aan Jess toen ik terug kwam. Jane is trouwens super aardig en kan super lekker koken, alle avonden daar echt geweldig gegeten. En het guesthouse is echt een aanrader voor iedereen die daar ooit in de buurt komt voor de Tiger Leaping Gorge.

Ik vond de trek zeker de moeite waard, maar het was wel heel jammer dat het weer zo tegen zat. Soms was het heel mistig en regende het heel hard. Op sommige momenten als ik ff niet zeker wist waar ik heen moest en ik in mijn eentje met mijn zeik natte kaart in mijn poncho stond te zoeken had ik wel ff het idee van waar ben ik aan begonnen. Sta ik hier in China in the middle of nowhere in de klaterende regen. Maar toen ik aankwam bij Tina’s gaf het toch wel voldoening dat ik ondanks het slechte weer toch de grote afstand had afgelegd.

Vanuit Qiaotou zijn we naar Dali gegaan waar we nu al 2 dagen zitten. Hierna gaan we gelukkig weer richting tropen en ergens deze week gaan we naar Laos. Helaas hebben we daar niet heel veel tijd te besteden want ons ticket terug staat nu op 1 juli en we willen ook nog de nodige tijd in Thailand spenderen.

Groeten en tot een volgend bericht,
Chris & Jess

P.S. Ik heb ook weer wat foto’s (gemaakt met mijn nieuwe cam) op Picasa gezet, bekijk ze hier.

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Lijiang & Qiaotou – Tiger Leaping Gorge

Een korte samenvatting:

We hebben super mooie rijstterrassen gezien. (link voor foto’s staat onderaan dit bericht)
We zitten nu in Kunming in een erg leuk hostel.
We hebben daar een 4 persoons dorm met 2 stapelbedden.
Die hebben we volledig afgehuurd omdat we niet met vreemden willen slapen.
Jess is weer beter!
Ik heb een nieuwe camera, de Panasonic TZ15! (buiten Azië bekend als de TZ5)
De handleiding is Chinees.
Maar dat geeft niet want die lees ik toch niet
Het internetcafé hier zit vol game verslaafde Chinezen.
En het stinkt er ook nog bovendien…

Maar Jess zit nu op me te wachten dus ik kap er mee!

Groeten,
Chris

P.S. Ik heb wat foto’s van Yuanyang en de rijstterrassen online gezet op Picasa. Bekijk ze hier.

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Yuanyang en Kunming

Allereerst mijn excuses dat dit bericht niet zoals jullie gewend zijn opgefleurd is met de nodige foto’s, maar in verband met de Chinese censuur wordt mijn website geblokkeerd en kan ik dus eigenlijk niks plaatsen. Gelukkig ben ik er toch in geslaagd om via een omweg toch op mijn site in te loggen, alleen werken veel functies voor het opmaken van tekst en afbeeldingen helaas niet.

Om toch een indruk te geven van hoe het er hier uit ziet heb ik een paar fotos in een picasa album gezet. Je kan ze bekijken door hier te klikken.

We zijn eergisterochtend om half 8 vertrokken uit Sapa. Wederom met een fijne minibus, maar deze rit duurde slechts 1 uur dus het was niet zo’n ramp. Wel duurde het heel lang voordat we daadwerkelijk uit Sapa weg gingen omdat de chauffeur nog de hele stad door reed om de bus vol te krijgen. Het was denk ik een uurtje of 10 dat we bij de grens aankwamen. Eerst langs de Vietnamese douane om het land uit te gaan. Dit verliep redelijk soepel, de douanier zei nog wel iets over mijn visum terwijl hij moeilijk kijkend zijn hoofd schudde, maar gebaarde daarna dat ik door kon lopen. Het Chinese douane ritueel verliep minder soepel. Nadat we de brug over waren gelopen en het Chinese grenskantoor binnen gingen werden we vrijwel direct een kamertje achteraf ingeroepen. Daar moesten onze tassen open en werd alles grondig geïnspecteerd. Schone was, vuile was, allerlei losse papieren en visitekaartjes, maar vooral de boeken en dan met name de Lonely Planets vonden de douaniers behoorlijk interessant. Bladzijde voor bladzijde werden ze doorgebladerd terwijl ze ons ondertussen moeilijke blikken toewierpen alsof we echt iets verkeerd meegenomen hadden. Ik had al wel eens gehoord dat oude drukken van de Lonely Planet van China in beslag genomen werden vanwege het feit dat Hong Kong nog als deel van het Engelse Koninkrijk staat vermeld. En dat ligt natuurlijk gevoelig.

Uiteindelijk werd de hele stapel LP’s stuk voor stuk ingevoerd in de computer waarna we te horen kregen dat het allemaal in orde was. Gelukkig, want er was ook een andere meisje in de kamer waar van een boek over de Dalai Lama in beslag werd genomen.
Nadat we onze tassen weer ingepakt hadden moesten ze nog een keer door een x-ray machine. De man die daar bij stond zag de boeken op de scans en wilde ze ook weer allemaal zien, maar nam gelukkig niks in beslag. Hierna liepen we het grenskantoor uit en daar sta je dan in China. Waar je in andere landen vaak nog wel enige Engelse bewegwijzering had waren er hier dus alleen maar Chinese tekens. Wat wel meteen op viel was dat de verkopers en taxi chauffeurs je lekker met rust laten en niet zoals in andere landen tot vervelens aan toe blijven doorvragen. Lekker rustig was dat wel. Uiteindelijk na een beetje vragen op het busstation beland waar we een bus naar Yuanyang wilde pakken. Toen we daar aankwamen werd ons verteld dat we op moesten schieten want dat de bus op het punt stond om te vertrekken, maar helaas bleek de bus vol te zitten en tot overmaat van ramp bleek dit ook nog eens de laatste bus die dag te zijn.

Behoorlijk balen dus, want de eerste indruk die we van Hekou hadden was dat het nou niet bepaald eens stad is waar je lang wil blijven. Het is echt het prototype slaperig grensstad waar de mensen aankomen en direct weer vertrekken. Wat ons plan dus ook eigenlijk was. Op het busstation was een Chinese jongen, Li genaamd die goed engels sprak. Hij wist wel een paar hotelletjes waar we konden kijken. Hij kreeg daar ongetwijfeld commissie voor, maar het was wel een vriendelijke, behulpzame gast dus maar met hem mee gegaan en een redelijk hotel gevonden. Hij gaf ons zijn telefoon nummer en zei dat als we nog zijn hulp nodig hadden voor iets we maar moesten bellen. We zijn die middag een beetje het stadje gaan verkennen maar echt heel veel bijzonders is het niet. Het is sowieso altijd wel leuk als je net een nieuw land binnen bent om een beetje de verschillen te zien en dat was hier ook zo, maar voor de rest is het heel saai en zijn er ook geen westerse toeristen te vinden.

Toen we ‘s avonds een hapje wilde gaan eten voelde Jess zich al niet helemaal lekker. We zijn na het eten naar de kamer gegaan om daar nog een beetje te lezen en vroeg te gaan slapen omdat de bus de volgende ochtend om 9 uur zou vertrekken.

Het was een uurtje of half 10 denk ik dat we gingen slapen en ik was heerlijk ver weg in dromenland toen Jess me ff over 12en wakker maakte dat ze misselijk was en totaal niet lekker was. We hebben het pakket medicijnen wat we voor zulke reizigers kwaaltjes meegenomen hadden er bij gepakt en wilden weer gaan proberen te slapen. Het was op dat moment dat ook onze buren thuis kwamen. Ik had ze ‘s middags al gezien. De twee kamers naast ons waren tot de nok aan toe gevuld met Chinese jongens. Het was 3 mei een Chinese feestdag had Li ons al verteld, dus het hotel zat goed vol met Chinese mensen. Maar die gasten naast ons maakte me toch een partij herrie echt niet meer normaal. Rond een uurtje of 2 was ik het helemaal zat, ik had al een paar trappen tegen de muur gegeven, maar deze niet al te subtiele hint werd door de etters niet begrepen. Ik heb toen een paar flinke rammen tegen de deur gegeven en dat leek effect te hebben, iedereen was meteen muisstil. Tijd om weer te gaan slapen, dacht ik, want na 10 minuten begon de herrie weer. Ik weer een paar meppen tegen die deur geven en het was toen weer stil. Even later hoorde ik iemand op die deur van die kamer kloppen en wat dingen zeggen in het Chinees. Het was waarschijnlijk iemand van hun groep die ook naar het feestje op die andere kamer wilde, maar daar durfden ze volgens mij de deur niet meer open te doen. Ik was nog steeds behoorlijk over de zeik en deed onze deur open en siste tegen die gozer dat hij stil moest zijn. Die jongen bleek dus een tengere Chinees te zijn die ongeveer 3 koppen kleiner was dan ik en hij schrok zichtbaar en deed snel een paar stappen naar achter. Hij had de boodschap wel begrepen. Daarna weer op bed gaan liggen en toen was de rust echt wedergekeerd. Behalve dan dat Jess de hele nacht geregeld naar de WC moest en nog steeds niet lekker was. ‘s Ochtends om 7 uur ging de wekker. Ik vroeg Jess of ze dacht dat ze kon reizen maar ze was nog te ziek. Ik heb dus Li opgebeld om te vragen op hij kon helpen die bus kaarten te annuleren of te verzetten. Binnen een halve minuut was hij bij het hotel en hij wilde al iets regelen dat we met Jess naar het ziekenhuis konden gaan. Heb gezegd dat ik dat super aardig vond, maar dat dat nog niet nodig was. Uiteindelijk met zijn hulp op het station de bus kaarten verzet naar de volgende dag. Jess heeft de hele dag op de kamer in bed gelegen en wat slaap ingehaald van de slechte nacht er voor. Ik heb nog geprobeerd wat te slapen, maar het was veel te warm op de kamer en de airco kon niet aan omdat Jess het weer koud had. Uiteindelijk ben ik maar de stad gaan verkennen op zoek naar wat avontuur, maar helaas niet gevonden.

Gisteravond zijn we weer bijtijds gaan slapen in de hoop dat we vanochtend wel met de bus mee zouden kunnen, maar Jess was nog steeds niet beter. Dus wederom mijn vriend Li zijn bed uit gebeld en hij heeft me weer geholpen met het verzetten van die kaarten naar morgen. Hopelijk dat Jess dan weer beter is en ik niet ziek wordt want ik voel bij mijzelf ook iets aankomen. Hopelijk valt het mee en kunnen we morgen vertrekken naar Yuanyang om daar de rijstterrassen te bekijken.

Nou tot zover het nieuws uit Hekou. Ik hoop snel betere berichten te kunnen laten horen uit interessantere stukken van China.

Greets,
Chris

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Gestrand in Hekou

Vandaag hebben we een trek tocht gemaakt naar Cat Cat Village. Dit is een dorpje in een dal waar locale Hill Tribes wonen. Was best leuk alleen erg toeristisch, maar het uitzicht was het absoluut waard.

Morgenochtend vertrekken we richting China. Ben heel benieuwd hoe dat gaat bevallen.

Hier een filmpje van badende buffels die we tegen kwamen op de trek tocht naar Cat Cat Village.

Click here to view the embedded video.

Klik hieronder verder voor foto’s

Kerk

Varken aan het spit

Uitzicht vanaf het park bij de Radio Toren

Lente in Vietnam

Clouds

Sunset

Jess going downhill

Rijstveld of modderpoel?

Cat Cat Waterval

Badende buffels

Rijstvelden tegen de heuvel

Dal met rijstvelden

Genieten van een wel verdiend Tiger biertje

Deze post afkomstig van Chris' Travel Blog.

Sapa