Środowisko testowe to mój MacBook w połączeniu z siecią (w trakcie testów „pracowałem” na sieci więc dane nie są idealnie prawidłowe), Dropbox oraz TrueCrypt.

Przed rozpoczęciem pracy – transfer na interfejsie:

Początek testu

Stan licznika ruchu na interfejsie sieciowym to 35.7MB Upload.

Utworzenie i archiwizowanie wolumenu

Utworzyłem kontener 50MB, który został wysłany do serwerów Dropboxa.

Upload kontenera

Upload kontenera

Zakończenie wysyłania kontenera.

Koniec uploadu kontenera

Koniec uploadu kontenera

Na zakończenie wysyłania pliku stan licznika interfejsu wynosi 96.3MB Upload czyli wysłane zostało 60MB

Modyfikacja wewnątrz wolumenu

Wewnątrz wolumenu utworzyłem plik o wielkości 15.6MB, odmontowałem wolumen (aby DropBox prawidłowo zarchiwizował dane należy odmontować wolumen), rozpoczyna się upload zmian.

Stan licznika 121.7MB Upload.

Wysyłanie zmian

Zakończenie procesu:

Koniec wysyłania zmian

Koniec wysyłania zmian

Stan licznika na koniec procesu aktualizacji: 140.3MB Upload co daje wysłanie w sumie 18.6MB.

Podsumowanie

Przy wysyłaniu wolumenu na serwery Dropboxa wysyłany jest cały plik (plik 50MB wysłane zostało 60MB). Przy aktualizacji danych wewnątrz wolumenu, wysyłane są tylko zmiany (w wolumenie utworzyłem plik 15.6MB a zostało wysłane 18.6MB).

Jak widać, korzystanie z Dropboxa w połączeniu z TrueCryptem jest bezproblemowe, przyjemne i co najważniejsze (jeżeli ktoś korzysta z łącz z limitem transferu) aktualizacja plików nie generuje dużych transferów.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Dropbox + TrueCrypt – jakie jest wykorzystanie transferu

Narzędzia użyte:

• System operacyjny: dowolny, wszystkie narzędzia działają a każdym systemie operacyjnym;
• Dropbox wirtualny dysk o wielu zastosowaniach
• TrueCrypt program służący do szyfrowania danych w locie, jak również tworzenia szyfrowanym dyskow
• KeePassX menadżer przechowywania haseł

Tworzymy szyfrowany obraz dysku (wolumen)

TrueCrypt umożliwia szyfrowanie danych w locie w obrębie:

• partycji dyskowych – cała partycja jest zaszyfrowana a dostęp do niej jest możliwy tylko po podaniu hasła przy starcie komputera
• wirtualnych wolumenów – jest to zaszyfrowany obraz dysku o stałej zdefiniowanej wielkości, który może być zamontowany tylko po podaniu prawidłowego hasłą

Obsługa wolumenów ma dodatkową funkcjonalność – jest możliwość tworzenia ukrytych wolumenów które są dostępne po podaniu specjalnego hasła.

W darmowej wersji Dropboxa mamy 2GB dostępne, proponuje utworzenie wolumenu o powierzchni 1GB (to i tak będzie aż nadto do naszych potrzeb).

Konfiguracja TrueCrypta jest prosta – należy tylko klikać „dalej” i prawidłowo wypełniać okienka. Poniżej screenshoty z mojej instalacji:

Pamiętaj, aby dla ukrytego wolumenu podać inne trudniejsze hasło :)

Po całej operacji montujemy wolumen podając hasło dla ukrytego i możemy teraz uruchamiać KeePassX.

KeePassX czyli jak nie pamiętać haseł

W pracy chyba większości informatyków przychodzi moment, kiedy ilość haseł do pamiętania jest większa niż 3. Wtedy narzędzia typu KeePassX są nam potrzebne – to one będą pamiętały nasze hasła – my musimy pamiętać tylko 3 – jedno do KeePassX, oraz dwa dla TrueCrypta (dla wolumenu jawnego i ukrytego).

Tworzenie bazy haseł jest jeszcze prostsze, klikamy w „nowa baza”, ustalamy hasło do niej oraz zapisujemy do pliku – trzeba tylko pamiętać aby zweryfikować czy na pewno jesteśmy na ukrytym wolumenie – to widać w oknie TrueCrypta.

To wszystko, prawda że proste? :)

Teraz trzeba odmountować wolumeny aby Dropbox zsynchronizował pliki (ta część operacji może potrwać bardzo długo – w zależności od przepustowości łącza), jednak jakakolwiek zmiana w obrębie wolumenu TrueCrypt’a generuje synchronizacje tylko zmiany – czyli jeżeli dodamy do wolumenu plik 10MB to Dropbox będzie aktualizował tylko te 10MB.

W tej chwili pozostało poczekać, aż na Androida pojawi się TrueCrypt i będe w pełni zadowolony – wszystkie hasła będę miał dostępne od ręki wszędzie i zawsze.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Dropbox, Truecrypt, KeePassX – czyli jak wyciągnąć więcej funkcji z dysku wirtualnego.

Jednak, ostatnio przyglądnąłem się trochę bardziej nad Dropboxowi i zrewidowałem powyższe stwierdzenie. Na początku krótki test, odpowiedz szczerze na pytania:

• Czy korzystasz z więcej niż jednego komputera? Czy te komputery są oddalone od siebie (geograficznie i internetowo)?
• Czy często zapominasz swoich haseł? Chcesz mieć łatwy dostęp do swoich danych?
• Czy dzielisz się swoją pracą z innymi osobami? Np. przy pracy grupowej Twoje dokumenty wysyłasz współpracownikowi do edycji, może razem piszecie aplikacje?
• Przy pracy grupowej nie używasz programów do „śledzenie wersji” takich jak git,svn,csv?
• Korzystasz z większej ilości systemów niż tylko Windows?
• Chcesz udostępnić publicznie plik w łatwy i szybki sposób?

Tak naprawdę tych pytań powinno być więcej, jednak te sześć w zupełności wystarczą – jeżeli odpowiedziałeś przynajmniej jeden raz „TAK” to według mnie Dropbox jest dla Ciebie.

Jest oczywiście wiele serwisów udostępniających wirtualne dyski (choćby nasz polski edysk.pl), jednak niewiele z nich jest na wszystkie systemy – dropbox dostępny jest na Windowsa, Mac OS, iPhone, Android, Linux, a jego instalacja jest
banalnie prosta.

Dostępne są następujące powierzchnie dyskowe:

• 100GB w cenie 19.99$/m-c lub 199$/rok
• 50GB w cenie 9,99$/m-c lub 99$/rok
• 2GB za darmo

Powierzchnie darmową (2GB) można zwiększyć za darmo do 8GB. Za każdego zaproszonego znajomego (który założy konto z naszego refferera) dostajemy 250MB.

Panel dropbox.com

Zastosowanie Dropboxa:

Wspólna historia komunikatora

W bardzo prosty sposób można na wielu komputerach przetrzymywać jedną historię rozmów. Wskazujemy katalog z „logami” w obrębie Dropboxa.

Idąc dalej – można cały profil komunikatora przetrzymywać na zdalnym dysku – pod warunkiem, że nasza aplikacja wpiera inną lokalizację folderu z profilem.

Zdalne zarządzanie pobieranymi torrentami

Konfiguracja utorrent

Wszystkie hasła w jednym miejscu

KeePassX

Wspólna praca nad dokumentami

Podgląd zmian w pliku

Udostępnianie plików

Usługa podobna do imageshack.us i serwisów tego typu, jednak jego prostota sprawia że korzystanie staje się proste.
Aby udostępnić plik wystarczy wrzucić go do katalogu public i… to wszystko.
Link do pliku ma postać http://dl.dropbox.com/u/XXXXXXX/nazwa_pliku, gdzie XXXXXXX to identyfikator użytkownika. Prawda, że proste?

Cała transmisja pomiędzy naszym komputerem a dyskiem jest po protokole SSL, dlatego ryzyko podsłuchu danych jest znikome, jednak ryzyko np. kradzieży laptopa powoduje że złodziej ma dostęp do naszych newralgiczny danych, jest na to rozwiązanie – szyfrowany volumen TrueCrypt – o czym napiszę następnym razem.

PS. Jeżeli ktoś chciałby skorzystać z dobrodziejstw Dropboxa a przy okazji „zasponsorować mi” większą powierzchnię dyskową to proszę o rejestrację z tego linku referencyjnego. Dziękuje :)

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Dropbox – narzędzie do wielu zastosowań.

Domena znajomego była niedostępna przez około tydzień, przez ten czas NA uparcie twierdził, że winne są DNSy klienta i poza sprawdzeniem u siebie w Panelu statusu domeny nic nie zostało zrobione.
Sprawa trafiła do mnie po kilku dniach nie działania – jedną z pierwszych rzeczy które sprawdziłem to statusy domeny. W NA była ‘zarejestrowana i przedłużona’ u rejestratora miała status „clientHold”.

Domain Name: xxxx.BIZ
Domain ID: Dxxxx-BIZ
Sponsoring Registrar: ONLINENIC, INC. D/B/A CHINA-CHANNEL.COM
Sponsoring Registrar IANA ID: 82
Domain Status: clientHold

Szybki wujek Google, telefon do NA (już dawno przestałem rozmawiać z szeregowymi pracownikami a uderzyłem do wyższych szczebli) i sprawa się wyjaśniła – przy rejestracji domeny pracownik NA błędnie wprowadził do systemu datę ważności domeny. Przez to przesunięcie czasowe domena była wyrejestrowana przez operatora…

Dzisiaj jednak NetArt zaskoczył mnie w inny sposób.

Kilka dni temu dostałem maila z przypomnieniem – domena się kończy, wypadałoby ją zasilić nową dostawą moich pieniędzy. Maila dostałem 8 Maja, przelew zrobiłem 28 maja o czym świadczy potwierdzenie zaksięgowania i rozpoczęcia przedłużenia domeny.

Operacje finansowe

Jedną domenę (.eu) przedłużyli bez problemów – po chwili dostałem maila z potwierdzeniem przedłużenia domeny, jednak na drugą (.org) nie dostałem maila. Dzisiaj po zalogowaniu do Panelu Klienta na czerwono „krzyczy” domena, że jej termin ważności się kończy (do 5 czerwca). Wchodzę w szczegóły domeny a tutaj informacja „trwa transfer domeny”.

Status domeny

Grzecznie napisałem maila do nich w celu wyjaśnienia o co chodzi, przecież nie wyrażałem zgody, ani tym bardziej nie zostałem poinformowany że ktoś w moim imieniu (sic!) pobierze kod AuthINFO (potrzebny do przeprowadzenia transferu domeny) i zrobi transfer pomiędzy rejestratorami. Przypomnę rejestrator się zmienia – do tej pory NetArt rejestrował domeny w OnlineNIC jako ich partner i to OnlineNIC widnieje jako rejestrator.

W odpowiedzi dostałem:

Informacja ta została do Pana przesłana wraz z mailami dotyczącymi przedłużenia domeny. Proponuję sprawdzić kontaktowy adres, na jaki wiadomości te są kierowane.

Pozdrawiam,
Agnieszka Partyka

Problem polega na tym, że w mailu o potrzebie przedłużenia domeny nie ma ani słowa o tym, że będzie zmieniany rejestrator. Wysłałem taką wiadomość (wraz z załączonym mailem który otrzymałem w sprawie tej domeny) i w odpowiedzi dostałem:

Wiadomość którą Pan otrzymał została wysłana automatycznie przez nasz system. Omyłkowo otrzymał Pan maila który wysyłany był do Klientów przez wdrożeniem możliwości rejestrowania domen .org (przed 27 maja br.) bezpośrednio w naszej firmie, za co przepraszamy. Po wykonaniu się transferu domeny do NetArt Registrar od naszego dotychczasowego partnera – firmy OnlineNIC, będzie Pan mógł darmowo ukryć Dane Abonenta domeny widoczne w bazie WHOIS, co nie było możliwe dotychczas.

Pozdrawiam,
Paweł Czornij

Niestety, nadal nie dostałem odpowiedzi dlaczego NetArt wykonuje procedurę zmiany rejestratora bez mojej wiedzy i zgody.

Tyle faktów, teraz przyczyny takiego zachowania NetArtu (moja wiedza opiera się na informacjach poznanych inną drogą niż od pracowników NetArtu).

NetArt do tej pory współpracował z OnlineNIC, jednak w ostatnim czasie sposób traktowania partnerów pozostawiał wiele do życzenia (m.in. nie przyjmowali transferów domen do siebie, nie przedłużali domen). NetArt postanowił utworzyć kolejną spółkę dedykowaną tylko do rejestrowania domen globalnych – w ten sposób powstała .
Idea szczytna – jednak w tej chwili NetArt próbuje na siłę wszystkie domeny przetransferować do siebie aby uniknąć dalszych nieprzyjemności związanych z OnlineNIC.

Moje podsumowanie tej sprawy:
Lubię firmy i osoby które potrafią się przyznać do winy – tylko szkoda, że czasami nie robią tego od razu tylko mydlą oczy.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
NetArt – robi transfer domeny bez wiedzy klientów.

Jednak czytając kolejne strony o GIT natrafiłem na wpis traktujący o wyświetlanie gałęzi (brancha) i zmian uznałem że warto po raz drugi spróbować wdrożyć jako shella ZSH.

Po kilkunastu minutach zabawy i konfiguracji zrobiłem najpierw na Linuxie:

Inicjalizacja repozytorium

Git Add w natarciu

Modyfikacja pliku

Niezmodyfikowany branch

Prompt jak widać działa – tylko że na systemach Linuxowych, na Macu w wersji Leopard (10.5.x) nie ma dodatku vcs_info – przez co zawsze prawy prompt jest pusty. Dodano go w wersji 10.6 (Snow Leopard).

Pod Mac OS X (Leopard 10.5.8) ten prompt wygląda następująco:

Prompt na Mac OS

Wgranie pliku skopiowanego z Debiana nie przynosi żadnego efektu, a jedyne co Wujek Google zwraca to skrypt dla Basha (wersja oryginalna działająca na Linuxach) i poprawiona wersja dla Mac OS. który umieszcza w prompcie informacje z gita,

screenshot prompt git

Z tego co widzę jedyne co mi pozostało to przeprosić Basha, i na Macu znowu go używać.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
ZSH i Bash + GIT – jak zrobić informacje w prompt’cie.

Najpierw się pochwalę: tak wygląda mój pulpit przy użyciu HTC Sense:

Mój Pulpit

Instalacje SDK dla Windowsa oraz Linuxa jest opisana w Wiki Android.com.pl, dlatego opiszę jak zainstalować na Mac OS.

Pobieranie i instalacja (rozpakowywanie) SDK

Android SDK to potężne narzędzie deweloperskie służące do pełnej obsługi systemu Android. Dzięki zaawansowanym funkcjom jego składników mamy możliwość emulowania systemu, podglądu wykonywanych procesów „na żywo”, wykonywania w bardzo łatwy sposób zrzutów ekranu, obsługę telefonu z Windowsowego wiersza poleceń oraz wiele innych funkcji.

Na stronie Android Developers należy pobrać najnowszą wersję środowiska.

Po przeklikaniu się przez akceptacje regulaminu, i pobraniu aplikacji należy ją rozpakować (proponuje wykonanie tego już z poziomu terminala), w innym niż Downloads katalogu – ja u siebie zrobiłem w $HOME katalog Android-SDK.

~ $ mkdir Android-SDK
 
~ $ cd Android-SDK/
 
~/Android-SDK $ unzip -L ../Downloads/android-sdk_r05-mac_86.zip

Rozpakowanie SDK

Następnie w katalogu domowym tworzymy katalog bin w którym będzie link do samego DDMS:

~ $ mkdir ~/bin
 
~ $ cd ~/bin
 
~/bin $ ln -sf ~/Android-SDK/android-sdk-mac_86/tools/ddms

To ostatnie nie jest wymagane, jednak dla wygody można potem uruchamiać z linii komend debugera – wystarczy wpisać „ddms”. Warunkiem jest oczywiście aby katalog ~/bin był w ścieżce PATH.

Tworzenie linku

Aby dodać katalog ~/bin do zminnej $PATH najlepiej jest przeedytować plik ~/.bash_profile. Jako przykład załączam swój plik:

[ciacho@drow] | [13:59:50] | 
~ $ cat .bash_profile 
 
export PS1="\[\033[1;30m\][\[\033[1;32m\]\u@\h\[\033[1;30m\]]\[\033[0m\] | \[\033[1;30m\][\[\033[43;0;33m\]\t\[\033[1;30m\]]\[\033[1;32m\]\[\033[0m\] | \n\[\033[0m\]\w\[\033[0m\] \[\033[1;30m\]\$\[\033[0m\] "
 
 
alias rm="rm -i"
alias ls="ls -GF"
alias ll="ls -lGF"
 
export PATH="$PATH:/opt/local/bin:/opt/local/sbin:/Users/ciacho/bin:/Applications/xampp/xamppfiles/bin:/Applications/xampp/xamppfiles:opt/subversion/bin"
export DYLD_LIBRARY_PATH="/opt/subversion/lib:/usr/lib:$DYLD_LIBRARY_PATH"
export EDITOR="vim"

Praca w DDMS

Robienie screenshota jest już proste – z poziomu DDMS wystarczy wybrać telefon i wcisnąć ^S.

Proste i bezbolesne :)

Screen Capture

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Android jak zrobić screenshoty bez roota.

Mini 5 pozwala na obsługę kilku kart jednocześnie, obsługa skompresowanych stron. Największą różnicą pomiędzy wersją Mini 5 a Mobile 10 jest fakt, że silnik przeglądarki znajduje się na serwerach Opera.

Tyle w teorii, natomiast jak to się ma do rzeczywistości? Wg. testów przeprowadzonych przez pewien zagraniczny portal, ładowanie strony na standardowej, androidowej przeglądarce zajęło 42 sekundy, na Opera Mini 5 beta – 27 sekund. Zatem jak widać, poprawa jest znacząca.
Niestety, przeglądarka nie obsługuje technologii multitouch, także możemy zapomnieć o powiększaniu stron poprzez „rozciąganie” dwoma palcami.

Poniżej filmik przedstawiający Opera Mini 5 w akcji:

Osobiście nie jestem zadowolony ze sposobu renderowania stron. Do przeglądania stron zwykle używam Dolphin Browser z której jestem zadowolony, dlatego porównam Operę z Dolphin na dwóch stronach GMail oraz Google Reader.

Czytnik Newsów w Operze:

Opera Mini 5 - Google Reader

Opera Mini 5 - Google Reader

Dolphin Browser:

Dolphin Browser - Gogle Reader

Dolphin Browser - Gogle Reader

Jak widać różnicy nie widać, jednak inaczej jest w wypadku GMaila:

Opera Mini - GMail

Dolphin Browser - GMail

W wypadku GMail widać różnicę – w Operze wygląda „topornie” – mam skojarzenia z pierwszymi wersjami stron HTML, w wypadku Dolphin wygląd jest dopracowany. Podobnie technologia AJAX – w wypadku Opery nie zauważyłem aby działała prawidłowo – klikając na wiadomość w Czytniku opera ładuje całą stronę od nowa, Dolphin ładuje tylko wiadomość.

Opera Mini według znajduje się na miejscu aplikacji w 22 krajach w AppStore. Przeglądarka nie przechodzi testu Acid3, a użytkownicy wersji iPhone skarżą się na nieprawidłowe działania przeglądarki.

Opera wynik Acid3

Opera wynik Acid3

Przeglądarka Android 1.5 wynik Acid3

Dolphin Browser wynik Acid3

Jak widać na zrzutach ekranu najlepszy wynik na Androida uzyskała przeglądarka „Internet” w Android 1.5.

Jedyną rewolucją która zauważyłem w Opera 5 Mini jest fakt, że wszystkie strony które chce przeglądać najpierw są pobierane na serwery Opery, kompresowane a następnie wysyłane do przeglądarki. Czy to jest zaleta? Według mnie jest to największa wada tej przeglądarki.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Opera 5 Mini na Android – gdzie ta rewolucja?

Od stycznia SpeedAlarm dostępny jest z poziomu Android Market jako pełna wersja aplikacji. W Markecie dostępna jest również inna podobnie działająca aplikacja Trapster która może okazać się ciekawą konkurencją dla SpeedAlarm.

Zasada działania jest podobna: w obu przypadkach kierowca jest ostrzegany o sytuacjach na drodze typu fotoradar, patrol policji, wypadek. Warunkiem wystąpienia ostrzeżenia jest zgłoszenie od innego kierowcy. Obydwie aplikacje aby ustrzec się od „wandali” stosują system zaufania i weryfikacji zgłoszeń przez innych użytkowników.

Czym się różnią aplikacje?

SpeedAlarm działa jako widget, dzięki czemu w trakcie pracy można spokojnie robić inne rzeczy, lub mieć uruchomioną nawigację GPS.

Zwykły widok widgetu

Informacja o radarze

Trapster jest pełną aplikacją która w normalnej pracy wyświetla mapę z naszą lokalizację, oraz ewentualne informacje z okolicy:

Trapstar - mapa okolicy

Bardzo fajnie w trakcie jazdy zachowują się czerwone kręgi – w trakcie jazdy „wysyłane” są w kierunku jazdy, a w trakcie postoju w każdą stronę. Efekt przypomina pracę sonaru :).

Wysyłanie w tło trapstera

Można trapster wysłać w tło (w trakcie próby zamknięcia programu wyświetla się pytanie czy zostawić aplikację uruchomioną.

Która aplikacja ma większa bazę?

Tutaj odpowiedź nasuwa się od razu – SpeedAlarm jest Polskiej produkcji, używany głównie na terenie Polski – zawiera więcej miejsc i zdarzeń. Kilka jazd po mieście z Trapsterem potwierdza tą tezę – do niego jest mało dodanych miejsc na terenie Warszawy:

Mapa zgłoszeń z Warszawy

Jednak…

SpeedAlarm ma monotonny dźwięk informujący o sytuacjach, dużą przewagą Trapstera są możliwości dźwiękowe, do wyboru mamy kilka różnych wariantów od „Yogi i BooBoo”, poprzez „Nieustraszonego” („Knight Rider”, do Arnolda czy Billa Clintona.

Wybór schematów dźwiękowych

Nie udało mi się na Youtubie znaleźć lepszych sampli tych dźwięków poza standardowymi.

Filmy na YouTube prezentują aplikacje głównie na iPhone, jednak aktualnie aplikacja dostępna jest na wszystkie platformy

Krótkie i obiektywne podsumowanie.

Zalety

1. Darmowy – dostęp do ostrzeżeń SpeedAlarm jest płatny, co prawda producent dopuszcza możliwość darmowego korzystania dla aktywnych użytkowników
2. Tematy dźwięków – dość z monotonnym głosem mówiącym „za 100 metrów fotoradar”
3. Podgląd Mapy – na bieżąco można podglądnąć „co się dzieje w okolicy

Wady

1. Nie jest produkcji Polskiej – przez co baza zgłoszeń jest niewielka jednak zawiera (przynajmniej dla Warszawy) pełną listę stacjonarnych fotoradarów.
2. Nie działa domyślnie jako widget – bardzo rzadko potrzebuje podgląd na mapę – w zupełności starcza mi „radar” SpeedAlarmu

Aktualizacja
Poniżej przedstawiam wynik porównania pobierania danych z internetu, test na tej samej trasie – długość 18 km, czas jazdy 25 minut. Podane wartości transferu są sumą danych pobranych i wysłanych.

• SpeedAlarm 193KB
• Trapster z wyłączoną mapą (praca w tle) 450KB
• Trapster z włączoną mapą 3 182 KB

Jak widać SpeedAlarm najmniej pobiera danych, jednak więcej pobiera prądu. Trapster z wyłączoną mapą nie blokuje wygaszenia ekranu dzięki czemu mniej baterii zużywa.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Trapster – konkurent dla SpeedAlarm.

Androidowy Market również się rozrasta – w tej chwili dostępnych jest ponad 42 tysiące aplikacji. Według AndroLib, trzy miesiące temu można było wybierać spośród 20 tysięcy aplikacji i gier (wg. informacji Google było ich około 16 tysięcy). Z prostego rachunku wynika, że w ciągu zaledwie 3 miesięcy, pojawiło się ok. 14 tysięcy nowych aplikacji. Według innych danych, 60% z nich jest darmowa.

Nowe aplikacje - statystyki dzienne

Nowe aplikacje - statystyki miesięczne

Rośnie również ilość zadowolonych użytkowników Androida

Satysfakcja z wybranego systemu

Kiedyś w trakcie rozmowy z developerem aplikacji na iPhone i Androida (FanBoyem Apple) zeszliśmy na tematy bardziej techniczne – dlaczego tak mało jest ciekawych aplikacji na Androida, oraz dlaczego Android nie będzie iPhone Killerem. Doszliśmy do porozumienia w trzech „winach”:

• Android niestety na dzień dzisiejszy ma 5 wersji – 1.5, 1.6, 2.0, 2.0.1, 2.1. W przeciwieństwie do jednej wersji na iPhone jest to bardzo duża liczba.
• Android ma wiele różnych wersji sprzętowych – szczególnie w kontekście rozmiaru ekranu
• Odpowiedzialność za aktualizacje systemu

Bardzo dobrym przykładem nadmiarowości systemów, oraz wersji sprzętowych będzie raport opracowany przez autora aplikacji Transportoid pt. Polski rynek Androida. Według jego danych w Polsce używanych jest najwięcej starych systemów (wersja 1.5) – dostępna z pierwszymi telefonami Era G1 (HTC Dream), HTC Hero, HTC Magic.

Podział rynku na systemy

Podział rynku na modele

Ostatni punkt – czyli odpowiedzialność za aktualizacje systemu. W wypadku iPhone aktualizacje przebiegają bezproblemowo – wystarczy podłączyć telefon do iTunes. W Androidzie jest to… gorzej rozwiązane.
W zależności od telefonu albo producent (HTC dla telefonów wyposażonych w HTC Sense), albo operator (dla m.in. Motorola Milestone) dostarczają aktualizację. Oczywiście można telefon zrootować i zainstalować na własną rękę najnowszą kompilację – jednak niedawno była głośna historia jak Google chciało zablokować najpopularniejszą kompilacje – poprzez zabronienie dostępu do Marketu.
Według mnie jest to największa wada Androida – sam w tej chwili czekam aż HTC wyda aktualizację dla Hero. Do tej pory podawane było kilka dat – jednak zawsze termin zostawał „przedłużony”.
Ciekawe co będzie wcześniej – zrootuje telefon, czy dostanę uaktualnienie od HTC?

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Popularność Androida…

W ramach obchodów występowały grupy rekonstrukcyjne mające na celu zobrazowanie życia obozowego wojsk z okresu Jana III Sobieskiego – prezentowane były m.in. szlachta Polska, wojska Szwedzkie.

1234►

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Dni Wilanowa 2007 – piknik rodzinny

W wypadku Maca aplikacji modyfikujących pliki RAW jest bardzo dużo, ja się jednak skupię na jednej – GPSPhotoLinker.

Narzędzia użyte w tym przykładzie:

• HTC Hero z aplikacją My Tracks
• Aparat Canon 400D
• GPSPhotoLinker na Mac OS

Przed wyjściem na „spacer” w My Tracks włączamy opcję „nagrywanie trasy”. Po powrocie wyłaczamy nagrywanie, oraz eksportujemy trasę do pliku. Gpscorrelate obsługuje tylko format .gpx – poniżej screeny z zapisu trasy na kartę SD.

Druga metoda jest łatwiejsza – wysłanie pliku poprzez maila.

W GPSPhotoLinker importujemy zdjęcia (Load Photos – program modyfikuje pliki .jpg jak również RAW), importujemy plik z logiem GPS (Load Tracks, ładujemy plik w formacie GPX), w trybie Auto (operacje na wielu plikach) konfigurujemy strefę czasową (GPS loguje w UMT, natomiast aparat ma zwykle w naszej strefie czasowej ustawiony zegar).

Polecam korzystanie z opcji „Time weighted average point” – jeżeli GPS zapisze np. dwie pozycje oddalone od siebie o 10 metrów o czasach, np. 11:44:25 i 11:44:35, a zdjęcie zrobimy o 11:44:30 to uśredni nam automatycznie pozycję między tymi dwoma.

Na koniec zostało tylko zapisanie zmian w zdjęciach (opcja Batch save to photos) upewniając się, że zaznaczyliśmy wszystkie załadowane zdjęcia (jeśli wybraliśmy opcję Process all loaded photos (not just selected) to nie ma potrzeby wybierać załadowanych zdjęć).

To wszystko! Mamy zatagowane zdjęcia, w przeciwieństwie do wersji Linuxowej również pliki z RAWami mają oznaczenia – teraz po operacjach (np. w Ligthtroom) i wywołaniu negatywu do pliku .jpg od razu zostaną umieszczone te dane.

Zostało mi tylko znalezienie opcji w LR aby usuwał wszystkie dane z EXIF poza GPS, datą wykonania zdjęć i Copyright’ami… Ale to już temat na inny wpis :)

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Geotagowanie zdjęć – Mac OS

Moje narzędzia to:

• HTC Hero z aplikacją My Tracks
• Aparat Canon 400D
• gpscorrelate do otagowania zdjęć

Przed wyjściem na „spacer” w My Tracks włączamy opcję „nagrywanie trasy”. Po powrocie wyłaczamy nagrywanie, oraz eksportujemy trasę do pliku. Gpscorrelate obsługuje tylko format .gpx – poniżej screeny z zapisu trasy na kartę SD.

Druga metoda jest łatwiejsza – wysłanie pliku poprzez maila.

UWAGA: W moim wypadku My Tracks aby prawidłowo zapisać na kartę SD trzeba było ręcznie utworzyć katalogi /sdcard/kml i /sdcard/gpx

W gpscorrelate dodajemy zdjęcia (Uwaga: program potrafi modyfikować dane EXIF tylko w plikach .jpg/.png, RAWów nie potrafi modyfikować), dodajemy plik z logiem gps, ustawiamy strefę czasową (MyTracks loguje w czasie UTC, a aparat mamy zwykle ustawiony w naszej strefie czasowej), i klikamy Correlate Photos.

GPSCorrel - po korelacji plików

Opcja „Interpolate” jest korzystna dlatego, że jeśli GPS zapisze np. dwie pozycje oddalone od siebie o 10 metrów o czasach, np. 11:44:25 i 11:44:35, a zdjęcie zrobimy o 11:44:30 to uśredni nam automatycznie pozycję między tymi dwoma.

Koniec! To naprawdę takie proste.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Geotagowanie zdjęć – Linux

W jednym z projektów miałem do wykonania LVM na Raid1 softwarowym – chodziło o pełny backup danych (raid 1) ale z możliwością rozbudowy wielkości partycji o nowe dyski (LVM).

Schemat macierzy jaką stworzymy

Nasz schemat będzie trochę inny – dwie partycje RAID1 (md0 i md1), na md1 będzie utworzony PV LVM, oraz dla utrudnienia – robimy to na działającym systemie :)

Przed rozpoczęciem prac należy zainstalować kilka wymaganych pakietów:

$ apt-get install mdadm lvm2 reiserfsprogs mkinitramfs

Rzut na fdisk nowego dysku:

$ fdisk -l /dev/sdb
 
Dysk /dev/sdb: 250.1 GB, bajtów: 250059350016
głowic: 255, sektorów/ścieżkę: 63, cylindrów: 30401
Jednostka = cylindrów, czyli 16065 * 512 = 8225280 bajtów
Identyfikator dysku: 0x00022fbd
 
Urządzenie Rozruch   Początek      Koniec   Bloków   ID  System
/dev/sdb1               1          15      120456   fd  Linux RAID autodetect
/dev/sdb2              16         258     1951897+  82  Linux swap / Solaris
/dev/sdb3             259       30401   242123647+  fd  Linux RAID autodetect

Następnym krokiem jest utworzenie mirrorów (z brakującym jednym dyskiem):

$ mdadm --create /dev/md0 --level 1 --raid-devices=2 missing /dev/sdb1
 
$ mdadm --create /dev/md1 --level 1 --raid-devices=2 missing /dev/sdb3

Mirror md0 posłuży nam jako /boot, natomiast md1 będzie jako wolumen fizyczny (PV) LVM.

$ mkreiserfs /dev/md0
 
$ pvcreate /dev/md1
 
$ vgcreate rtr /dev/md1

(nazwa grupy – tu rtr – może być dowolna, warto użyć czegoś w miarę nietypowego, a przynajmniej innego niż częste w dokumentacji vg – jeśli będziemy kiedykolwiek musieli przełożyć dyski do innego komputera, nie podmontujemy ich jeśli będzie na nim grupa o tej samej nazwie)

$ lvcreate --size 28G --name root rtr
  Logical volume "root" created
$ mkreiserfs /dev/mapper/rtr-root
 
$ lvcreate --size 15G --name rvar rtr
  Logical volume "var" created
$ mkreiserfs /dev/mapper/rtr-var
 
$ lvcreate --size 180G --name home rtr
  Logical volume "home" created
$ mkreiserfs /dev/mapper/rtr-home

Modyfikujemy gruba aby wystartował z dyskami LVM (/boot/grub/menu.lst):

title		Debian GNU/Linux, kernel 2.6.26-2-686
root		(hd0,0)
kernel		/vmlinuz-2.6.26-2-686 <strong>root=/dev/mapper/rtr-root</strong> ro 
initrd		/initrd.img-2.6.26-2-686

Generujemy initrd:

$ mkinitramfs -o /boot/initrd.img-$(uname -r)-raid $(uname -r)

Teraz już tylko podmontowanie partycji i skopiowanie danych:

$ mkdir /rmd
$ mount /dev/mapper/rtr-root /rmd/
$ mkdir /rmd/boot
$ mkdir /rmd/home
$ mkdir /rmd/var
$ mount /dev/md0 /rmd/boot/
$ mount /dev/mapper/rtr-home /rmd/home/
$ mount /dev/mapper/rtr-var /rmd/var
# Kopiujemy dane
$ rsync -auHx --exclude=/proc/* --exclude=/sys/* --exclude=/rmd /* /rmd/

Przygotowanie wpisu w fstab (/rmd/etc/fstab):

proc                                 /proc   proc    defaults        0       0
/dev/mapper/rtr-root     /          reiserfs defaults        0       1
/dev/md0                        /boot   reiserfs notail          0       2
/dev/mapper/rtr-home  /home  reiserfs defaults,noexec,nosuid,nodev        0       2
/dev/mapper/rtr-var      /var      reiserfs defaults        0       2
tmpfs                              /tmp     tmpfs   defaults,size=100M,noexec,nosuid,nodev        0       0
/dev/sda2                      none     swap    sw              0       0
/dev/sdb2                     none      swap    sw              0       0

Restartujemy maszynę, po restarcie powinna ładnie wstać z naszych macierzy:

$ mount
/dev/mapper/rtr-root on / type reiserfs (rw)
tmpfs on /lib/init/rw type tmpfs (rw,nosuid,mode=0755)
proc on /proc type proc (rw,noexec,nosuid,nodev)
sysfs on /sys type sysfs (rw,noexec,nosuid,nodev)
procbususb on /proc/bus/usb type usbfs (rw)
udev on /dev type tmpfs (rw,mode=0755)
tmpfs on /dev/shm type tmpfs (rw,nosuid,nodev)
devpts on /dev/pts type devpts (rw,noexec,nosuid,gid=5,mode=620)
/dev/md0 on /boot type reiserfs (rw,notail)
/dev/mapper/rtr-home on /home type reiserfs (rw,noexec,nosuid,nodev)
/dev/mapper/rtr-var on /var type reiserfs (rw)
tmpfs on /tmp type tmpfs (rw,noexec,nosuid,nodev,size=100M)

Teraz pozostało tylko przydzielić pierwszy dysk (sda) do macierzy, należy skopiować ustawienia partycji z sdb:

$ sfdisk -d /dev/sdb | sfdisk /dev/sda

Dodanie dysków do macierzy mirroru:

$ mdadm /dev/md0 -a /dev/sda1
$ mdadm /dev/md1 -a /dev/sda3
~ # cat /proc/mdstat
Personalities : [raid1] 
md1 : active raid1 sda3[0] sdb3[1]
      242123520 blocks [2/2] [UU]
      [==============>......]  resync = 70.4% (170589952/242123520) finish=34.0min speed=34983K/sec
 
md0 : active raid1 sda1[0] sdb1[1]
      120384 blocks [2/2] [UU]
 
unused devices: <none>
</none>

W efekcie otrzymaliśmy LVM zrobiony na partycjach RAID1. Wiem, że LVM ma możliwość (pvcreate -i) robienia własnego RAID1, jak również RAID 0 (), tak samo wiem, że nowy Grub potrafi odczytać partycję /boot z poziomu LVM.

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
RAID 1 i LVM, w jednym pudle stały…

Zmiana na lepsze…

W końcu podjąłem męską decyzję – zmieniam maszynę na ciut wydajniejszą i mniej obciążoną. Szybka instalacja VPS (nie lubię mieć dziwnych rzeczy uruchomionych w głównym systemie – wszystko mam w obrębie różnych wirtualnych serwerów), i staję przed dylematem – jaki serwer WWW? Wcześniej używałem LiteSpeed – fajny, lekki ale w wersji darmowej działa tylko na jednym rdzeniu (a na nowym mam cztery rdzenie, na starym dwa). Apache jest powolny (co prawda mocno rozbudowany, dający duże możliwości konfiguracyjne) – jednak nie dla mnie. Do wyboru pozostały dwie opcje Lighttpd oraz nginx. Lighttpd jest lepszym rozwiązaniem jeżeli mamy bardzo rozbudowane regułki mod_rewrite (Nginx nie obsługuje plików .htaccess), jednak jest „ciut” wolniejszy.

Screen z testów Mateusza Kamińskiego

Przenosiny

Wybrałem nginx, szybko i prosto go zainstalowałem, skonfigurowałem, pobawiłem się opcjami i… czas przenieść stronę. Można to zrobić na szybko – przenieść dane i zmienić wpisy w DNS – jednak… Czas propagacji zmiany domeny może sięgnąć nawet 72godziny – przez ten czas niektóre osoby mogą widzieć starą stronę. Nie chcę/nie mogę pozwolić sobie na taką sytuację. Już myślałem jak rozwiązać ten problem – redirect, forwardowanie pakietów itd…

Dlaczego nginx jest (naj)lepszy?

Próbując wymyślić większe koło, przypomniałem sobie jeden z powodów dlaczego nginx jest lepszy od (znanych mi) serwerów WWW. Może być proxy dla dowolnie innego serwera WWW – w moim wypadku Litespeed.
Wystarczy zmienić adres IP w DNS, serwis (pliki, baza) zostaje narazie na starym serwerze i.. nikt nawet nie odczuje problemu. Osoby które będą miały „nieświeże” IP – dostaną content ze starego serwera, osoby ze „świeżym” mają content ze… starego serwera :)

W ten sposób ciacho.pl zyskało nowy serwer WWW:

Takie rozwiązanie już poprawiło (w moim odczuciu) prędkość ładowania się strony, jednak… czegoś mi brakowało. Skrypty php dostawały jako adres IP gościa, adres użyty w serwerze proxy. Niby nic, jednak nie podobało mi się to rozwiązanie…. Z pomocą przyszedł drugi nginx, odpalony obok Litespeed (na innym porcie) z obsługą FastCGI – który ze zmiennej $http_x_real_ip przenosi adres IP do $REMOTE_ADDR. Konfiguracja jest prosta:
Na serwerze proxy – ustawiamy prawdziwy adres IP gościa jako X-Real-IP:

1
2
3
4
5
6
7

location / {
        proxy_pass http://172.20.10.15:83/;
        proxy_redirect off;
        proxy_set_header Host ciacho.pl;
        proxy_set_header X-Real-IP $remote_addr;
        proxy_set_header X-Forwarded-For $proxy_add_x_forwarded_for;
}

Na hoście docelowym, ze zmiennek X-Real-IP przekazujemy do REMOTE_ADDR:

1
2
3
4
5
6
7
8

location ~ \.php$ {
        fastcgi_pass   127.0.0.1:9002;
        fastcgi_index  index.php;
        fastcgi_param  SCRIPT_FILENAME $document_root/$fastcgi_script_name;
        fastcgi_intercept_errors on;
        include /etc/nginx/fastcgi_params;
        fastcgi_param REMOTE_ADDR $http_x_real_ip;
}

A co z Rewrite?

Nginx obsługuje rewrite, nawet ma większe opcje niż Apache (nie wiem jak jest w Lighttpd – nie używałem go), i według mnie jest łatwiejszy do konfiguracji.

Dla przykładu:

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51

<ifmodule mod_rewrite.c>
RewriteEngine on
RewriteCond %{HTTP_HOST} !^ciacho.pl
RewriteRule ^(.*)$ http://ciacho.pl/$1 [R=permanent,L]
</ifmodule>
 
# BEGIN Szeryf
<ifmodule mod_rewrite.c>
RewriteEngine On
RewriteBase /
RewriteRule ^XXXX/(.*)$ /1dcd5466f51dfb897dce/$1 [L]
</ifmodule>
# END Szeryf
 
<ifmodule mod_rewrite.c>
RewriteEngine On
RewriteBase /
RewriteRule ^/feed/$ http://feeds.feedburner.com/ciacho [R,L]
</ifmodule>
 
<ifmodule mod_rewrite.c>
RewriteEngine on
RewriteCond %{HTTP_USER_AGENT} !FeedBurner
RewriteRule ^index\.xml$ http://feeds.feedburner.com/ciacho [R,L]
</ifmodule>
 
# BEGIN WordPress
<ifmodule mod_rewrite.c>
RewriteEngine On
RewriteBase /
# STEALTH-LOGIN
RewriteRule ^wykrzycz /wp-login.php?action=logout&amp;_wpnonce=XXXXX8&stealth_out_key=XXXX [L]
RewriteRule ^zakrzycz /wp-login.php?stealth_in_key=XXX&redirect_to=http://ciacho.pl/wpc/wp-admin/ [R,L]
RewriteRule ^krzykacz /wp-admin/?stealth_admin_key=XXXX [R,L]
RewriteCond %{HTTP_REFERER} !^http://ciacho.pl/wp-admin
RewriteCond %{HTTP_REFERER} !^http://ciacho.pl/wp-login\.php
RewriteCond %{HTTP_REFERER} !^http://ciacho.pl/login
RewriteCond %{HTTP_REFERER} !^http://ciacho.pl/admin
RewriteCond %{QUERY_STRING} !^stealth_in_key=XXXX
RewriteCond %{QUERY_STRING} !^stealth_out_key=XXXX
RewriteCond %{QUERY_STRING} !^stealth_reg_key=XXXX
RewriteCond %{QUERY_STRING} !^stealth_admin_key=XXXX
RewriteRule ^wp-login\.php http://ciacho.pl/wpc [L]
RewriteCond %{QUERY_STRING} ^loggedout=true
RewriteRule ^wp-login\.php http://ciacho.pl/wpc [L]
 
# END STEALTH-LOGIN
RewriteCond %{REQUEST_FILENAME} !-f
RewriteCond %{REQUEST_FILENAME} !-d
RewriteRule . /index.php [L]
</ifmodule>

Rewrite dla nginx wygląda następująco:

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16

location / {
        if (-e $request_filename) {
                break;
        }
        rewrite ^/4280067ece3c58a92766/(.*)$ //1dcd5466f51dfb897dce/$1 last;
        if (  $http_user_agent !~ FeedBurner ) {
                rewrite ^/index\.xml$ http://feeds.feedburner.com/ciacho last;
                rewrite ^/feed http://feeds.feedburner.com/ciacho last;
                rewrite ^/comments/feed/(.*)$ /http://feeds.feedburner.com/ciacho-komentarze last;
        }
 
        rewrite ^/wykrzycz /wp-login.php?action=logout&_wpnonce=XXXXX8&stealth_out_key=XXXX last;
        rewrite ^/zakrzycz /wp-login.php?stealth_in_key=XXX&redirect_to=http://ciacho.pl/wpc/wp-admin/  permanent;
        rewrite ^/krzykacz /wp-admin/?stealth_admin_key=XXXX permanent;
        rewrite ^(.+)$ /index.php?q=$1 last;
}

Powyższe ustawienie działają dla pluginu stealth login.

Pogrzebałem sobie i co dalej

Teraz pozostaje mi poczekać – za tydzień przeniosę fizycznie pliki ze starego serwera na nowy. Przez ten czas spróbuję się pobawić opcjami proxy, i oczywiście czekam na nowy „raport” z Google – jak bardzo powolna jest moja strona ;)

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Nginx + (LiteSpeed + Nginx) = fajna zabawa :)

Oryginalny post znajduje sie w serwisie: Ciacho - mysli nieuczesane
Sesja – Madzia