ÇİLEK TURŞUSU

:)

2011-06-05T12:25:00.000-07:00

"Kelimlerin kötü yanı, kendimizi başkalarına anlatabileceğimiz ve başkalarının söylediklerini anlayabileceğimiz hissini uyandırmalarıdır."

Paulo Coelho

...

2011-05-11T04:56:00.000-07:00

"Bir yere fazla hızlı ulaşmanın, vardığımız yerin hakkını vermemizi ya da gerçekten görmemizi garip bir şekilde engellediğini de kabul etmemiz gerekiyor. Çünkü ancak yokluk ve gecikmeler aracılığıyla, bir şeyi hayalinizde defalarca canlandırarak tam anlamıyla idrak edebiliyoruz. Alpleri aşarak ulaşılınca, Venedik, insana çok daha gerçek görünüyor olmalı."

Alain de Botton

Hislerime tercüman :)

2011-05-04T07:04:00.000-07:00

Nefesle kırılan duvarlar

2011-04-27T06:02:00.000-07:00

Uzun zamandır pek yazamıyorum. Ya yoğun oluyorum ya da kafam o kadar dolu ve karmaşık oluyor ki toparlayamıyorum. Sanırım ara dönemdeyim. Hani vardır hayatın ara dönemleri. Bir şeyin bitip bir yenisinin başlayacağı zamanlar. Hayatınızda değişiklikler olacaktır, şu anki halinden memnun değilsinizdir, ama henüz de gelecekteki haline ulaşmanıza vakit vardır. Şu ansa, size tatsız ve iki arada bir derede gelir. Değerli bulmazsınız, tatmin olmazsınız. Aklınız şu anda kesinlikle değildir, ileri bakarsınız hep. Bu da sizi mutsuz eder. Ileri bakarak ne kadar mutlu olabilirsiniz ki sonuçta... Devamlı bir ulaşamama hali.

Paulo Coelho'yu okurken şöyle bir cümleyle karşılaştım:
"Biz bir şeyi arıyorsak, o şey de bizi arıyor demektir."
Rahatlatıcı, değil mi? Bir şeyi arıyorsan, o şey var demektir ve sen onun enerjisini hissettiğin için, o seni kendine çekiyor demektir. Aramaktan yorgun düştüğünüz zamanlarda, fazla ileri bakmaktan bunaldığınızda hatırlanması gereken bir cümle.

Ama en büyük rahatlama meditasyonla geliyor. Sizi özgürce bu ana bırakıyor meditasyon. Çok garip bir şey... Daha önce hiç chakra meditasyonuna katılmamıştım, ancak dün akşam ilk başta komik gelen hareketler ve bir türlü beceremiyorum sandığım nefesler bir müddet sonra bana ne yaptığımı, nerede olduğumu, neler düşündüğümü unutturdu. Bir yerlere gittim ama kim bilir nerelere... Meditasyonun bitiminde kendime geldiğimde bu iki saat boyunca ne yaptığımı anlamadım. Büyük bir hafiflik ve rahatlık içindeydim, sanki o an dünyaya gelmiş gibi. Hala da etkisi sürüyor sanırım, yoksa zaten şu an yazamazdım. Içimden gelmezdi, cümleler akmazdı, diyorum ya "ara dönemde" olmaya takmıştım, kendi önümü kendim tıkamıştım. Şimdiyse somut olarak hiçbir şey değişmedi aslında, ama kendi hayali duvarlarımı yıktım, önüm açıldı... Nefes aldım!

Blogum kapanırsa...

2011-03-01T03:56:00.001-08:00

Sabah cebime gelen bir mesajla, uyandım. Bir facebook mesajı: "blog'uma dokunma" resmine tag'lenmişim. Allah allah ne oluyor diye kalktım, internete girdim. Tüm bloggerlar toplanmış protesto ediyorlar. Blogspot.com kapatılıyormuş. Sanki uyanmadım rüya görüyorum. O kadar gerçek dışı geliyor ki. Ne bu ya matrix'temiyiz? Ne oluyor? Alt tarafı şurda saçma sapan şeyler yazıp, ondan bundan, duygulardan düşüncelerden hayattan konuşuyorduk, bir de bakıyoruz ki bu yasak olmuş.

Sonradan öğreniyorum işin aslını. E tamam diyorum Digiturk'de haklı şimdi. Telif hakları hepimiz için önemli, bloggerlar bunu en iyi bilen insanlar aslında. Ama kararı alan mahkeme, işte o inanılmaz! Şimdi bize blog'unuzu wordpress'e taşıyın diyorlar iyi taşıyalım da bu yasak yayını yapan bloglar da isteseler wordpress'den yasak yayınlarına devam edemezler mi? Bu mu onları durduracak?

Internet olduğu sürece telif hakları ihlalleri olacak gibi görünüyor, ama belki firmaların teknolojilerini geliştirerek çalıntıyı bir şekilde engellemeleri veya mahkemelerin biraz dijital dünyaya açılıp, interneti öğrenip buna uygun internet kanunları geliştirmeleri en azından bizim gibi suçsuz insanların önünü kesmeyi durdurabilir diye düşünüyorum. Yoksa bu genç yaşta ülkemle ilgili umudumu yitireceğim... Yarın bu blog işlemediği bir suç yüzünden burada olmayabilir, takip eden herkese sevgiler... Umarım en kısa zamanda tekrar bir araya gelebiliriz...

East Side Gallery

2011-02-05T12:04:00.000-08:00

Berlin'e yolunuz düşerse East Side Gallery adı verilen, eski Berlin duvarından kalan bu 1.3km'lik açık hava galerisini ziyaret etmenizi öneririm. Bu korkunç duvar, sanatçıların yardımlarıyla güçlü mesajlar veren bir özgürlük anıtına çevrilmiş. Daha fazla bilgi edinmek için tıklayın.

Bir gül kadar güvensiz...

2011-01-22T09:01:00.000-08:00

Güvenlik diye bir şey yokmuş meğerse. Ne içsel ne de harici... Güvende olmak mümkün değilmiş, güvence istemekse açgözlülükmüş, egoymuş. Hayat da böyle güzelmiş, bir rüzgarın alıp götürebileceği, bir çocuğun alıp koparabileceği, bir kedinin gelip tırmalayacağı bir gül kadar korunmasız ve güvenliksiz olmak... Sorgulamadan, güvende olmak için çabalamadan, tüm bu tehlikleri, riskleri, hayatın güzellikleriyle birlikte kabul ederek, severek yaşamak, YAŞAMAKMIŞ. Güvenlik dünyeviymiş, güvensizlikse kutsal...

OSHO'dan

Bırak zaman kaybolsun...

2011-01-19T01:15:00.000-08:00

Evet nerde kalmıştık... Ben en son sıcak çikolata havamda engin ve dingin bir şekilde takılıyordum... Tahmin ettiğim gibi ve sizin de tahmin edebileceğiniz üzere bu uzun sürmedi. Sürmesin zaten. Sular kıpırdadı, fokurdadı, kaynadı, uçuştu bir şeyler oldu, hareket geldi! Dahası da gelir inşallah...

Ancak ben bu hareket, bereket sırasında Zerom'un önerilerini (An Education'ı mutlaka izleyeceğim) ve Ecem'in yazılarını da hiç kaçırmadım. Hatta OSHO'nun Korku'sunu okumaya başladım bile. Bu benim ilk OSHO kitabım ve bayılarak okuyorum. Hatta burdan sizinle birkaç beğendiğim bölümü paylaşmak isterim:

Osho, Ece'nin de anlattığı gibi tüm korkularımızın temelinde ölüm korkusunun yattığını söylüyor. Ve ölüm korkusunun da aslında zaman korkusu olduğunu yani yaşanmamış anlar, yaşanmamış bir yaşamın korkusu olduğunu açıklıyor. Ve şöyle diyor: "Öyleyse ne yapmalı? Daha çok yaşa, daha yoğun yaşa! Tehlikeli yaşa! Bu senin hayatın. Onu, sana öğretilen herhangi bir aptallık için feda etme. Bu senin hayatın, yaşa. Hayatını, sözlere, teorilere, ülkelere, politikalara feda etme. Onu hiçbir şey için feda etme."

"Bir anı derinden yaşadığında, artık zamanın parçası olmaktan çıkarsın. Eğer aşıksan, çok aşıksan zaman kaybolur. Sevgilinle ya da sevdiğinle ya da arkadaşınlaysan, aniden zaman yok olur. Derinliklere inersin. Eğer bir müziği sevdiysen, müziksel bir yüreğin varsa, zamanın durduğunu bilirsin. Güzellik hissin, estetiğe karşı duyarlılığın, hassasiyetin varsa, bir güle bak ve zaman durur. Aya bak ve zaman kaybolur."

Bir anı yoğun yaşarsan o an ebediyete dönüşür. Bu şekilde anı yaşamış olursun, zamanı unutursun, o senin için kaybolur. Zaman kaybolduğunda da ölüm de kaybolur, ve senin tüm korkularının nedeni olan ölüm kaybolunca artık sen korkmazsın, hayatın tadını çıkarırsın!

"Meditasyon, bir şeyleri tam yapmayı öğrenmenin bir yoludur sadece - bir kez öğrendin mi, tüm yaşamı meditasyona dönüştür, diğer tüm meditasyonları unut, bırak yaşam tek ilken, tek meditasyonun olsun. Ve zaman kaybolsun."

Osho alıntılarımın devamı gelecek, altlarını çizdikçe burdan paylaşacağım. Belki çoğu bilinen şeyler belki de değiller ama bunları tekrar tekrar hatırlamak bazen iyi geliyor...

Herkese bol güneşli bir gün diliyorum... :)

Bu arada minik bir not: Geçen gün yakın bir arkadaşım arayıp, dün akşam saat 10'da mum ışığı ve bahçeden koparacağım bir yaprak eşliğinde dileklerimi bir kağıda yazmamı, kendisinin de aynı o saatte kendi dileklerini yazmış olduğu kağıdı yakıp, yaprakla beraber atacağını söyledi. Böyle bir zincir varmış...Şimdi ben bunu 3 arkadaşıma aktaracakmışım ve bu Pazar akşamı saat 10'da ben dileklerimi yakarken, bu 3 arkadaşım da kendi dileklerini aynı benim geçen akşam yaptığım gibi yazacaklarmış... Burdan herkese duyurulur, Pazar akşamı saat 10'da siz de mum ışığı ve yaprağınız eşliğinde dileklerinizi yazabilirsiniz, sonrasında da bunu 3 arkadaşınıza paslamayı unutmayın, onların da Salı günü dileklerini yazmaları gerekiyor :)

Sıcak çikolata havası

2010-12-11T01:24:00.000-08:00

Bu aralar içim sıcak çikolata havasında. Berlin’deki weihnachtsmarkt’ların, tatlı yılbaşı süslerinin veya yılbaşının yaklaşmasının verdiği bir haz olabilir bu. Ruhumda tatlı bir huzur, ufak ufak ama beni hırpalamayan beklentiler, sabırlı olmayı biraz daha iyi başarmaya yatkın bir ruh hali.

Ne kadar sürer o bilinmez. Doğam gereği sularım çalkalanacak bir ara o kesin, ama şu ara durgun ve dinginim. Kıymetini biliyorum. Kim bilir belki de olgunlaşıyorum. Amin!

resim: nibs cacao

KaDeWe'de Noel ve Yılbaşı Zamanı!

2010-11-19T03:09:00.000-08:00

Geçen sene baharda Berlin'e gelmiştim ve buranın en büyük ve en eski alışveriş merkezlerinden biri olan KaDeWe'deki paskalya süslemeleriyle büyülenmiştim. Bu sefer seyahatim Noel'e denk geldi ve iyiki de öyle olmuş! KaDeWe'nin giriş katını adeta bir film seti gibi döşemişler. Karlar içinde bir park, ortasında da kocaman karlı bir çam ağacı. Yaşlı, genç, herkes elinde bir fotoğraf makinesi, dudaklarında çocuksu bir gülümsemeyle alışverişten çok, bu güzel dekorasyonun keyfini çıkartıyordu. Ben de elimden geldiğince tüm beğendiklerimi sizinle paylaşmak için şipşak bir şeyler çektim. Hadi tadını çıkartın!

Volare oh oh! Cantare, oh oh oh!

2010-11-16T02:27:00.000-08:00

Geçen akşam, dışarıda dolanırken, bir türlü nerede yiyeceğimize karar verememiş, artan açlığımızla da iyice sabırsızlanmıştık. İliklerime kadar işleyen rüzgardan ve artık suratıma çarpıp durmasından bıktığım ince yağmurdan bir an önce kurtulmak isterken, loş ışıklı, koyu renk ahşap dekorlu bir İspanyol restoranı dikkatimizi çekti. Restoranın atmosferi, dışarıdaki korkunç depresif havaya tezat, sıcacık, sevimli ve eğlenceli görünüyordu. Büyük bir restoran değildi bu, içeride minik ahşap masa ve sandalyeler oldukça sıkışık olarak dizilmişlerdi. Yemek yiyen insanların yüzleri neşeli, yemekleriysle lezzetli görünüyordu. Şaraplar içiliyor, kahkahalar atılıyor, ve esmer bir garson deli gibi oradan oraya tabaklar ve şaraplar taşıyordu. Fazla oyalanmadan içeri girdik. Girer girmez de burnumuza leziz sarımsak kokuları geldi. Ve tabii kendimizi tereyağlı sarımsaklı karides güvecin sosuna ekmek banar, bol deniz mahsüllü paella’mızı kaşıklarken bulduk. Galiba soğuk kış akşamlarında İspanyol restoranları insanın içini ısıtmak için birebir. İstanbul’da Venta Del Toro’ya hep gitmek istemiştim, kısmet olmadı. Ama dün akşamki Anda Lucia benim için birebir oldu. Gecenin sonunda gerçekleşen canlı müzikse, şu son günlerdeki aksiliklerin üzerimde bıraktığı bitkinliği attı gitti: “Volare, oh oh! Cantare, oh oh oh!”

Herkese iyi bayramlar diliyorum!

Bir cenabetliktir gidiyor...

2010-11-10T23:56:00.000-08:00

Her işte bir hayır var derler ya, bazen işler öyle sarpa sarıyor ki hayır nerede şimdi diye düşünüp düşünüp bulamıyorsunuz.
Son iki haftadır sevgili y ile başımıza gelenleri düşündükçe gülme krizlerine giriyorum. Sevinçten değil ne yazık ki, sinirlerimin laçkalaşmasından.
Sürpriz yapıyorum diye, sen İstanbul'a gel ve geldiğin gün pasaportunu kaybet. Sevinelim mi, ağlayalım mı bilemedik.
Kalış süren uzasın, derslerin kaçsın, pasaportu yeniden çıkartayım, baştan vize alayım derken, haftalar geçsin. Güç bela işlerini halledip, bavulunu toplayıp hava alanına git, bu sefer de tüm şehri kaplamış olan sisin uçup gideceğini hayal eden "muhteşem" hava yolları şirketi Sun Express, seni sabah 5'lere kadar, hava alanında bekletip, sonra da otele bile yönlendirmeyip, Sabiha Gökçen'in alacakaranlık kuşağına bıraksın.
Tüm beklenmeyecek garip olaylar ard arda oluyor gerçekten de. Murphy's law bir buldu mu sizi, öyle kolay kolay bırakmıyor.
Şu an işler yoluna girdi gibi, ama tetikteyim, her an en beklenmedik acayip olayla karşı karşıya kalabiliriz. Bakalım... Hayırı henüz göremiyorum ama belki daha dikkatli bakmalıyım :)

Geri sayım...

2010-10-19T13:11:00.000-07:00

Hiçbir günüm gün saymadan geçecek mi acaba? Bu gün de geçti, bu gün de geçti diye diye öldürüyorum günleri. Heyecanla bir şey beklerken böyle oluyorum. Aklımda bir geri sayım makinesi kuruluyor, o önemli güne sabitlendiği an başlıyor günler atmaya. Şöyle rahat bir şekilde "aah o gün de geldi çattı işte diyemiyorum," illa bir kepazelik içinde geri sayım yapacağım. Günleri tek tek öldürüp, zamanı koşturmaya çalışacağım. Bunu nasıl durdurabilirim? Meditasyon işe yarar mı dersiniz? :)

Hayata anlam katmak

2010-10-04T04:03:00.000-07:00

Geçen cumartesi günü bir yazı kursuna başladım. Bu konuda epeydir gel-gitler içinde, gidip gitmemeyi, doğru zamanın gelip gelmediğini, bu kursa mı yoksa başka birine mi gitmem gerektiğini düşünüp duruken, sonunda "denemeden bilemeyeceğim" deyip, derin bir nefes alıp, kaydımı yaptırdım. İyi ki de yaptırmışım. Bu atölyede öğreneceklerimin bana katkısı dışında, bu sayede çok sevgili ve içten bir yazar ile tanışma fırsatım oldu. Kendisi henüz ilk dersten gönlümü feth etti diyebilirim.

Tahmin edeceğiniz gibi "Edebiyat nedir?" gibi bir soruyla başladık ilk derse. Kafamda, hayat çoğunlukla sıkıcı, edebiyat ise ilginçtir, eğlencelidir, yaşayamadıklarımız, bilmediklerimizdir diye düşünüp kendimce cevaplar üretmeye çabalarken. Bugüne kadar duyduğum en güzel cevabı açıkladı kendisi (birebir kelimeleriyle olmasa da size not aldığım kadarıyla aktarıyorum):

"Hayat bir anlamsızlıklar bütünüdür. Kopuk kopuk, parça parça. Gelip geçicidir, anı anına uymaz. Edebiyatsa tam tersine anlamlı bir bütündür ve kalıcıdır. Hayata anlam katar; ondan bir parçayı alıp onu anlamlı ve kalıcı kılar. Zaten hayattaki bu anlam arayışıdır bizi edebiyata ve sanata yönelten."

Film izlemeden, güzel bir yazı, etkileyici bir roman okumadan, bir konsere veya tiyatroya gitmeden, resim ve fotoğraf sergilerine şöyle bir uğramadan geçince bazen vakit, bunalışımız, kendimizi yaşamıyor gibi hissedişimiz hep bundan demek ki... Bizi besleyen, yaşatan, hayatımıza anlam katanlar aslında hep boş zaman hobisi olarak gördüğümüz etkinlikler, küçük kaçamaklar, hayattan aldığımız molalar demek ki.

35.yaş günü

2010-10-02T13:16:00.001-07:00

"Bugün senin doğum günün anneanne."

"Evet, bugün benim doğum günüm."

......

"Bugün işte herkes buraya geliyor bir şey yapacaklarmış ama..."

"Doğum günü için işte, kimin doğum günü dersin?"

"Birinin ama kimindi..."

"Senin işte. Kaç yaşına bastın dersin? 87 var mıdır?"

" 87'mi?"

"Yok, yok 35 varımdır heralde, 35-38."

"he tamam o zaman, ona göre mum koyacağız pastaya da yanlışlık olmasın."

Böylece bu cuma akşamı anneannemin 35.yaşını kutlamış olduk. O 35, tabi bir 38 oldu, bir 45 oldu, ama kesinlikle 50'nin üzerine çıkmadı :)

Anlar, sadece anlar...

2010-09-25T04:23:00.000-07:00

"Eğer yeniden başlayabilseydim yaşama,
İkincisinden daha çok hata yapardım
Kusursuz olmaya çalışmaz, sırüstü yatardım.
Neşeli olurdum ilkinde olmadığım kadar
Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorunum olmazdı
Daha çok riske girerdim
Seyahat ederdim daha fazla
Daha çok güneş doğuşu izler,
Daha çok dağa tırmanır,
Daha çok nehirde yüzerdim.
Görmediğim birçok yere giderdim
Dondurma yerdim doyasıya,
Ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım olurdu
Hayali olanların yerine
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım
Yeniden başlayabilseydim eğer,
Yalnız mutlu anlarım olurdu.
Yaşam budur zaten.
Anlar, sadece anlar.
Sizde anı yaşayın!
Hiçbir yere yanında
Termometre, su, şemsiye ve
Paraşüt olmadan gitmeyen insanlardandım ben
Yeniden başlayabilseydim
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım
Ve sonbahar bitene kadar
Yürürdüm çıplak ayaklarla
Bilinmeyen yollar keşfeder,
Güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım, bir şansım olsaydı eğer.
Ama işte seksen beşindeyim
Ve biliyorum, ölüyorum."

Jorge Luis Borges

Sonbahar gelmiş!

2010-09-21T11:59:00.000-07:00

Az önce bu sezonun ilk mandalinasını yedim. Öyle bir şok içindeyim ki... Hatta manava gittiğimde "aaa mandalina, gerçek mi bunlar?" gibi saçma şeyler de söyledim.

Şu mandalinaları görene kadar hala yaz mevsimindeydim, şimdi durum birden çok ciddileşti. Sonbahar gelmiş!

Her sene yazın sonuna doğru sıcaklardan sıkılıp, atkılarımı takıp, kazaklarımı giymek için gün sayardım, yağmurlu çamurlu günleri özlerdim deli gibi. Ama bu mandalinalar çok ani oldu. Beni hazırlıksız yakaladılar.

Demek sonbahar gelmiş! Hepimize hayırlı uğurlu olsun!

Bu arada ilk mandalinanızı yemeden önce "eski ağza yeni tat, hahaha" demeniz gerekiyor, bunu biliyorsunuz değil mi?

Şu anda bizzat bunları hazırlamakta olduğumdan sizinle paylaşmadan edemeyeceğim; websitemiz için de sonbahar/kış düğünleriyle ilgili süper haberler hazırlıyoruz. Sonbaharda evlenecek olan tanıdıklarınız varsa, çok yakında sitemize göz atmalarınız tavsiye edebilirsiniz ;)

Peçete Karpuz ve Maymun

2010-09-20T13:29:00.000-07:00

“Yaşamdaki on sorun – ailevi problemler, iş ve para ile ilgili sorunlar, dünyadaki yerini bulman, vs. bunlar için bir çözüm sunamam. Ama seninki on birinci sorun. İşte buna yardımcı olabilirim.”
(Peçete Karpuz ve Maymun’dan)

Kişisel gelişim kitaplarını hep sevmişimdir. Ama bu konulardaki her kitap da insana samimi ve inandırıcı gelmez. “Peçete Karpuz ve Maymun” ise samimi bir şekilde güzel öneriler sunuyor. Anlattıklarında belki olağanüstü bir sır yok, ama bariz olanı, bazen panikleyip de göremediğimizi, insanın aklından bir daha çıkmayacak görsel sembollerle anlatıyor. Böyle olunca da kitap bittiğinde durumu özümsemiş oluyorsunuz.

Kitabın gizemini kaybettirmemek adına Peçete, Karpuz ve Maymun’u burada açıklamayacağım. Ama kitaptaki birçok inciden birkaçını paylaşmak istedim:

“Var olan şeyi görmek için durmak lazım.”
“Gerçek özgürlük akışına bırakmakla gelir.”
“Kanatlarını açmak uçmanın tek yoludur.”
“Basit bir özür mucizeler yaratır.”
“Cömert yürekler fark yaratır.”
“Öykülerimiz bizi birbirimize bağlar.”

HaberTürk'e Teşekkürler!

2010-09-20T10:57:00.000-07:00

Pazar günkü Web Günlüğü'nde Habertürk Çilek Turşusu'na da yer vermiş. Burdan onlara çok teşekkür ediyorum!

En büyük macera

2010-09-08T12:47:00.000-07:00

Bu aralar hayat öyle hızlı ilerliyor ki temposuna yetişemiyorum. Kafamdaki çöp adamlar tilt topları gibi bir o yana bir bu yana çarpıp duruyorlar. Onları toparlamaya çalıştıkça daha beter dağılıyorlar. Belki bırakmak lazım, zıplayıp zıplayıp dursunlar. Sonunda yorulup sakinleşirler elbet.

Çok büyük ve güzel gelişmeler oldu hayatımda ve arada durup düşünmek, olanları hazmetmek ve nefes almak istedim. Her adımda oturup bir çay içmek, boğaza bakmak ve iyice düşünmek istiyorum. Ama hayat bana gülüyor, "bu hala neyi düşünüyor, düşünerek bir yere varamadığını hala anlayamadı" diyor...

Yaşanarak görülecek şeyler düşünerek olmuyor, ama bunu benim çöp adamlar pek anlamıyorlar. Hepsinde bir heyecan, bir neşe ve bir panik. Değişikliğe ve yeniliğe alışık değiller. Halbuki maceranın zamanı gelmiş bile. Onlar da bu macerayı bekliyorlardı gerçi, hem de çok uzun zamandır... Birden istediklerine kavuşunca afalladılar, çünkü şimdi isteme aşaması bitti, hareket zamanı geldi.

Bakalım ne yapacak bizim bıdıklar, beni ve aşkımı neler bekliyor ilk adımımızı attığımız bu macerada... Heyecanlı ve mutluyum. Yüzümde bir gülümseme gözlerimde ışıltılar, aklımdaysa binbir türlü fikir ve duygu var. Cümlelerimi toparlamakta zorlanıyorum ama içimde çok güzel hisler, çok büyük umutlar var. Sanki her şey çok güzel olacak!

Şu anda televizyondaki Türkiye/Slovenya basket maçı bitti ve Türkiye yarı finale kaldı. Bayrama güzel haberlerle başlıyoruz... Hadi bakalım, annemin dediği gibi: "Hayırlısı neyse o olsun".

Herkese iyi bayramlar dilerim!

Anneler ve Kızları

2010-08-05T12:41:00.000-07:00

Anne ve çocuk arasındaki o özel bağı ve evlat edinme konusunu, hiçbir filmi izlerken bu kadar iyi anlayıp hissedememiştim açıkçası. Film beni derinden etkiledi diyebilirim...

Dramadan ve gerçek hayatı bize sunan filmlerden çok hoşlanmama rağmen, bu filmin kurgusunu ve karakterlerini çok beğendim. Karakterleri tanıyıp onları anlayacak ama seyirciyi de bezdirmeyecek bir tempoda ilerledi film, oyunculuksa tek kelimeyle mükemmeldi bence. Kesinlikle tavsiye ediyorum!

Carrie Günlükleri

2010-08-04T07:01:00.000-07:00

Hedef kitlesi daha çok orta okul-lise talebeleri de olsa, bu yaz sıcağında, genç ve romantik bir Carrie'nin her zamanki gibi drama dolu ve hareketli yaşantısını okumak size bu nemli havaları bir parça unutturabilir.

Bu kitapta Carrie'nin birbirinden çılgın kız kardeşleri, düşünceli babası, eğlenceli ve karmakarışık arkadaş grubu ve o zamanki aşklarıyla tanışıyorsunuz. Yazarlık hayalleri uğruna verdiği mücadeleye, feminist bir yazar olmakla, aşka kendini kaptırmak arasında yaşadığı gel-gitlere tanık oluyor, bugünkü kendinden emin ve bağımsız Carrie'nin tohumlarının nasıl ekildiğini görüyorsunuz.

Kitabın ne kadar sürükleyici olduğunu söylememe gerek yok heralde. Carrie'nin henüz New York ile tanışmadığı, Connecticut'ta yaşayan minik bir kız olduğu günleri okurken onun gençlik yıllarının ne kadar gerçekçi bir şekilde yazılmış olduğunu düşündüm. Candace Bushnell gerçekten güzel bir iş çıkarmış.

Kitabın sonuysa çok güzel bir sürprizle bitiyor benden söylemesi...

McDonalds, Starbucks, şimdi de sırada Apple var...

2010-07-28T11:37:00.000-07:00

Geçen gün babamla, baba kız gezilerimizden birini yapıyorduk ve ikimizin de canı fast food yemek istedi. Bildiğimiz en eski fast food zinciri olan McDonalds’ın kızarmış patates kokularına doğru ilerledik. Buzlu kolalar, bol tuzlu patatesler, yoğun kızartma kokusu derken ikimizin de aklı Amerika’daki üniversite yıllarıma gitmiş olacak ki, babam şöyle dedi: “Biliyor musun aslında hamburger, ilk olarak Hamburg’da yapılmış. Yani hamburger Amerikalıların değil, Almanlara ait aslında ama McDonalds’ı Amerikalılar kurdu. Pizza, İtalya’da doğdu, ama Pizza Hut’u Amerikalılar kurdu. Starbucks'a ne demeli? İtalya'daki cafe'ler örnek alınarak oluşturulmadı mı Starbucks?” Bir anda gözlerim faltaşı gibi açıldı, söyledikleri gerçekten ilginç geldi. Bir şeyi keşfetmek ayrı, onu pazarlamasını bilmek ayrıydı ve Amerika bunun en güzel örneğiydi.

Sonra konumuz meşhur iPad’e geldi. Ben çok teknolojik bir insan olmasam ve neyin nasıl yapıldığını çoğu zaman idrak edemesem de, teknolojiye hayranlığım büyük. Bizi hazin bir sona mı yoksa büyülü bir dünyaya mı sürükleyeceğini kestiremiyorum ve bazen gördüklerimden sanki ömründe ilk defa bir fotoğraf makinesi gören bir mağra adamı gibi ürkebiliyorum da, hele onun hayatımızda yapacağı değişiklikleri düşündükçe bazen niye bu kadar ileri gittiler diye korkuyorum da… Ama her zaman için o teknolojik gelişmenin altında yatan yaratıcılık ve hayal gücünden çok etkileniyorum.

Teknolojiye olan hayranlığım dediğim gibi daha çok onu başlatan yaratıcı fikirlere ve onun bizde yarattığı etkilere odaklı. Ama işte her şey keşif ve teknolojide bitmiyor, bir şeyi nasıl pazarlayacağınız belki de işin en önemli kısmı. Ve Apple markası bunu olabilecek en güzel şekilde yapıyor bence. En dayanıklı veya en iyi bilgisayarlar onlarınki olmayabilir, ama en yaratıcı fikirler ve en akıllı pazarlama teknikleri hep onlarda.

Mesela, “1984” reklamının bu firma için ne kadar doğru bir karar olduğunu iPad piyasaya çıktıktan sonra tekrar hatırladım. Bu reklamı belki internette görmüşsünüzdür. Reklamda, aynı George Orwell’in 1984 kitabındaki gibi, bir Big Brother vardır, herkes tek düzeleşmiş bir şekilde emirlere uymaktadır. Ekranda sadece gri ve mavi tonlar hakimdir, insanlar yürüyen ölüler gibidir. Derken rengarenk kıyafetler içindeki, spor ayakkabılı ve walkman’li sarışın bir kadın pür enerjiyle odaya koşarak girer ve insanların beynini yıkamakta olan dev ekrandaki Big Brother’ın üzerine doğru elindeki çekici sallar ve ekranı kırar… Böylece insanları tek düzelikten kurtarmış, onlara özgürlük ve bireysellik vaadetmiş olur. Ve artık 1984 hiçbir zaman “1984” gibi olmayacaktır.

Bundan daha güçlü bir reklam olabilir mi? 1984 reklamından beri, birçok Amerikalı Apple’yi bu zincirleri kıran enerjik ve özgürlükçü sarışınla özdeşleştiriyor ve ona karşı bir sempati duyuyor. Basit kullanımlı bilgisayarları, minimalist ve kafa kurcalamayan tasarımları hep Apple’ın insanları ne kadar iyi anladığı ve kendini ne kadar güzel pazarladığının bir göstergesi. Bugün iPad ile dünyanın dört bir yanındaki çeşitli yayın organlarını, dergileri ve gazeteleri çok ufak ücretlere hatta bazen bedavaya bile takip edebiliyoruz. Müzikler, filmler, kitaplar gerçekten parmaklarımızın ucunda, dokunmamız yeterli. Kendimize sanal kütüphaneler, albümler yaratmamız için parmağımızla birkaç tık yapmamız yeterli. Hayat parmaklarınızın ucunda derler ya aynen öyle… Sarışın kadın şimdi bize özgürlük verdi mi vermedi mi? Onu seviyor musunuz sevmiyor musunuz? iPod’lar bazen takılıp kitlense de, iPhone’ler kırdırtılmak zorunda kalsa ve bu şekilde Apple Care’nin dışında kalsa, iPad’ler ülkemizde korkunç fiyatlara satılsa da bunların tasarımını beğenmeyen, bunlara sahip olmak istemeyen insan şu güne kadar görmedim açıkçası. Çünkü herkesin kullanabileceği basitlik ve herkesin beğeneceği sadelikte bu ürünler. Ekrana dokunmayıysa kim istemez ki, bunu hep filmlerde görmemiş miydik? Bu ürünler satılırken, Steve Jobs’u düşünüyorum. Acaba kendini, insanları yöneten küçük bir tanrı gibi görüyor mudur?

Teknoloji hayranlığım konusuna geri dönecek olursak. Artık iPad’i de gördükten sonra, kendimi ileride, aynı babamın bana ilk renkli televizyonların çıkışını anlattığı gibi çocuklarımın karşısında ilk Apple bilgisayarın, iPod veya iPhone’nin hayatımızı nasıl değiştirdiğini anlatırken hayal etmekten alamıyorum. Bu iPad ve iPhone’lerin artık gözümüze çok eski ve ilkel görüneceği yıllarınsa çok uzaklarda olduğunu sanmıyorum… Bunun düşününce de ürksem mi, büyülensem mi bilemiyorum…

Sen benim kim olduğumu biliyor musun?

2010-07-16T08:05:00.001-07:00

Bir gün birinin: "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diye birine çıkıştığını duyarsam, ben de aynen Zülfü Livaneli'nin yazmış olduğu şu cevabı vereceğim:

"Evet, senin kim olduğunu biliyorum. Üç-beş yıl sonra ölüp gidecek ve dünyadan izi silinecek bir fanisin. En ufak bir hastalık alıp yerden yere vurabilir seni. Bir dakika sonra başına ne geleceğini bilemezsin. Onca malı mülkü, parayı, rüşveti de yanında götürmene gerek yok. Nedir bu ihtiras? Nedir bu kavga? Nedir bu yetinememe?"

Bu durumda karşımdaki ya deli bu kız deyip hiç oralı olmayacak, ya sinirinden iyicene kudurup hıncını benden çıkaracak ya da şaşkın bir şekilde bakakalacak. Ama büyük ihtimalle, aslında anlatılmak isteneni kavramayacak... Sadece ben belki gözüm morarmış bir şekilde böyle oturaklı bir cevap vermenin gururunu yaşayacağım...

Güneşi Kovalarken Mevsimlerin Sonu mu Geldi?

2010-06-27T07:47:00.000-07:00

Geldiğim günden beri güneşi yakalamaya çalışıyorum. Üç gündür, bulutlar üst üste birike birike bize nefes alacak minicik bir mavi delik bile bırakmadılar. Bu soğuk ve rüzgarlı günlerden sonra, ilk kez geçen Cuma günü inatçı bulutların biraz aralanmasıyla, güneşin yüzünü görür gibi olduk Cunda Adası’nda. Aman onu yakalayacağız diye neler yapmadık? O plajdan bu koya, bulutların takibinde, rüzgarın yönüne göre güneşi aradık tüm gün.

Artık yaz tatillerimiz böyle mi olacak diye düşünmekten kendimi alamadım. Güneşe muhtaç, esirikli bir havanın zavallı oyuncakları mı olacağız? “Ah açtı hadi güneşlen bak bulutların gelmesine en az bir 5 dakika var,” diye mi geçireceğiz tatillerimizi. Yağmur yaz kış demeden istediği an yağacak, hava istediği an buz kesecek, istediği an 30-40 derecelere mi çıkacak? Doğa artık ona iyi davranmadığımız için bize böyle isyan mı edecek? Çocuklarımıza “Yazın havalar sıcak, açık ve güneşli olurdu, yağmur yağarsa da öyle hafifçe bir yağar geçerdi, bunun için de çok sevilirdi o mevsim” mi diyeceğiz acaba? Artık mevsimler tarihe mi karışacak? Yoksa ben gene pimpirik mi yapıyorum?