Στιγμες Της Πολης

Προβολή 20/03 : Καπερναούμ

2019-03-14T01:35:00.000-07:00

Καπερναούμ // Capharnaum

Κοινωνική 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 126'
Λιβανο-γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ναντίν Λαμπακί με τους: Ζαΐν Αλ Ραφία, Γιορντάνος Σιφερό, Μπολουατίφ Τρέζορ Μπανκολέ

Η ιστορία ενός ατίθασου, χαρισματικού αγοριού, το οποίο επαναστατεί ενάντια στη, γεμάτη κακουχίες, ζωή του και παλεύει να βρει τρόπο να επιβιώσει στις παραγκουπόλεις του Λιβάνου, μετατρέπεται σε μια συγκλονιστική ταινία για τους ανθρώπους του περιθωρίου, αλλά και το ακατανίκητο ανθρώπινο πνεύμα. Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Κριτικές :

Στην ταινία συμβαίνουν συγκλονιστικά πράγματα τόσο από άποψη περιεχομένου όσο κι από καθαρά κινηματογραφική σκοπιά όπου η σκηνοθέτης ΝΑΝΤΙΝ ΛΑΜΠΑΚΙ, αποδεικνύεται γνώστης τεράστιος του κινηματογράφου και άνθρωπος μαζί αφού θέλησε να καταπιαστεί με τέτοιο θέμα κι όχι με το πόσους γκόμενους αλλάζει η εκάστοτε Γαλλίδα που δεν ξέρει τι της γίνεται παρά την απασχολεί μόνο η κλειτορίδα της. Η γυναίκα αυτή θα ήταν αγαπημένη κόρη του Ντε Σίκα αν ζούσε και θα έπαιρνε το βραβείο… «ΠΙΣΟΤΕ», αν υπήρχε τέτοιο βραβείο, σαν κι εκείνη την βραζιλιάνικη ταινία του αείμνηστου Εκτορ Μπαμπένκο. Για να μην πω για τον Τσάπλιν και το «χαμίνι» του.(PANTIMO)

Η Λαμπακί (Κάραμελ, Όταν θέλουν οι γυναίκες) χτυπάει φλέβα ακατέργαστου χρυσού, ξεπερνάει κατά πολύ τον εαυτό της και αφηγείται υπέροχα μια τραγελαφική αληθινότατη ιστορία που συγκλονίζει και ταρακουνάει το είναι και το φαίνεσθαι. Η τέχνη της υπηρετεί τον πληγωμένο ανθρωπισμό και μοιράζει καμτσικιές με το φραγγέλιο σε όλους τους μικροπωλητές φτηνιάρικων δικαιολογιών και τζουτζιακών συγκινήσεων.(KEMES)

Η Λαμπακί δημιουργεί ένα γεμάτο ευαισθησία και ανθρώπινο πόνο φιλμ, βασισμένη κυρίως σε δύο άξονες: ο πρώτος είναι η ρεαλιστική κινηματογράφηση ενός τοπίου απόλυτης φτώχειας και εγκατάλειψης.(KATHIMERINI)

Συνέντευξη της Ναντίν Λαμπακί στον Χρήστο Μήτση.

Η 45χρονη Λιβανέζα ηθοποιός και σκηνοθέτις («Caramel», «Όταν Θέλουν οι Γυναίκες») μιλάει για το νεορεαλιστικό δράμα της «Καπερναούμ», το οποίο κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στις Κάνες και είναι υποψήφιο για ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Πόσο κοντά βρίσκεστε στην ιστορία ενός 12χρονου πρόσφυγα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια εξαθλιωμένη καθημερινότητα;
Ήθελα να μιλήσω για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μου και γνωρίζω καλά πως ζω μια διαφορετική ζωή από τους περισσότερους συμπατριώτες μου. Γι’ αυτό δεν επέλεξα μια ιστορία βγαλμένη απ’ το κεφάλι μου. Έζησα τέσσερα χρόνια δίπλα στους ήρωες παρατηρώντας την καθημερινότητά τους, έκανα μεγάλη έρευνα και πολλές συζητήσεις μαζί τους αλλά και με ανθρώπους γύρω τους. Ό,τι συμβαίνει στην ταινία έχει συμβεί και στην πραγματική ζωή. Η Γιορντάνος που υποδύεται τη Ραχήλ, για παράδειγμα, συνελήφθη από τις αρχές δύο ημέρες μετά τα γυρίσματα της σκηνής της σύλληψής της. Οι γονείς του μικρού Γιόνας, που στην πραγματικότητα είναι κορίτσι και την λένε Τρεζόρ, συνελήφθησαν και αυτοί κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και κρατήσαμε τη μικρή μαζί μας, η παραγωγή και το συνεργείο, για δέκα ημέρες.

Η συνέχεια της συνέντευξης ΕΔΩ !

Προβολή 06/03 : Το Παιχνίιδι Με Τη Φωτιά (19:00)

2019-02-23T00:47:00.000-08:00

Το Παιχνίδι με τη Φωτιά

Beoning / Burning

Δραματική 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 148'

Νοτιοκορεάτικη ταινία, σκηνοθεσία Τσανγκ - Ντονγκ Λι με τους: Α-ιν Γιό, Γιόνγκ-σέο Γιουν, Στίβεν Γέουν

Ο Γιόνγκσου, ένας νεαρός που φιλοδοξεί να γίνει συγγραφέας, συναντά τυχαία μια παλιά συμμαθήτριά του, την οποία ερωτεύεται. Ύστερα από ένα ταξίδι της στην Αφρική, εκείνη επιστρέφει συντροφιά με έναν πλούσιο, αινιγματικό άντρα που φουντώνει τη ζήλια του Γιόνγκσου.

Βραβείο FIPRESCI Φεστιβάλ Καννών

Στην τελική εννιάδα για ‘Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ένα διήγημα του Χαρούκι Μουρακάμι εμπνέει σε έναν από τους κορυφαίους Ασιάτες δημιουργούς όχι μόνο μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, αλλά και ένα μικρό αριστούργημα πάνω στην ερωτική εμμονή, συγκεντρώνοντας πανηγυρικά τις καλύτερες κριτικές που γράφτηκαν για διαγωνιζόμενη ταινία την τελευταία δεκαετία στο Φεστιβάλ Καννών.

Κριτικές :

Ώρες και μέρες μετά την παρακολούθησή του, το «Burning» δημιουργεί την ανάγκη να το σκεφτείς και να το επισκεφτείς ξανά για να ξεδιπλώσεις μία προς μία τις πάμπολλες παραμέτρους του ή να εκτιμήσεις καλύτερα τον σχεδόν ανεπαίσθητο τρόπο με τον οποίο χτίζει την ίντριγκα ενός ψυχολογικού θρίλερ, προτού καταλήξει σε μια αξέχαστη κατακλείδα, τραγωδία και μαζί κάθαρση για ένα ήρωα τον οποίο σιγοκαίνε οι πυρκαγιές που βάζουν οι άλλοι μέσα του. (Σινεμά)

Αργοί, σαγηνευτικοί, τελετουργικοί σχεδόν ρυθμοί σε μια ιστορία που απλώνεται σε πολλά επίπεδα (το παρελθόν των Γιόνγκσου και Χάεμι ταυτίζεται με αυτό της Κορέας ενώ αντίθετα ο Μπεν συμβολίζει το θελκτικό αλλά και απειλητικό παρόν - ίσως και μέλλον) και συμβολισμούς - οι ιστορίες της Χάεμι πίσω από την ελαφρότητα τους κρύβουν τη λαχτάρα για περιπέτεια και ελευθερία- κάνουν το «Παιχνίδι με τη φωτιά» μια ατμοσφαιρική και κοφτερή ταινία μυστηρίου που θα την σκέφτεστε για καιρό. (Documento)

Προβολή 20/02 : Ο ¨Ενοχος

2019-02-16T00:37:00.002-08:00

Ο Ένοχος

Den Skyldige / The Guilty
Θρίλερ 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 85' Δανέζικη ταινία, σκηνοθεσία Γκούσταβ Μέλερ με τους: Γιάκομπ Σέντεργκρεν

*Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Sundance

*Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Ρότερνταμ

*Βραβείο Κοινού Φεστιβάλ Τρανσιλβάνια

*Επίσημη Υποψηφιότητα της Δανίας για το Ξενόγλωσσο Όσκαρ

*Υποψήφιο για το Βραβείο Discovery (Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου)

*Βραβείο Κοινού και το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή Γιάκομπ Σέντεργκρεν Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Υπόθεση : Ο Άσγκερ Χολμ, αστυνομικός, τηλεφωνητής στα επείγοντα περιστατικά, απαντάει το ένα μετά το άλλο τηλεφωνήματα ρουτίνας και κλήσεις σε βοήθεια σε μια βάρδια που μοιάζει τυπική. Μέχρι που η κλήση μιας γυναίκας που πιθανά έχει απαχθεί θα δώσει στη βραδιά μια αναπάντεχη τροπή αποκαλύπτοντας ένα έγκλημα πολύ μεγαλύτερο από αυτό που νόμιζε αρχικά. Μαζί θα φέρει στην επιφάνεια τα δικά του τραύματα.

Για την ταινία:

Γυρισμένο αποκλειστικά στους χώρους ενός κέντρου της Άμεσης Δράσης και με όπλο ένα ευφυές σενάριο και μια μοναδική σε σύλληψη ιδέα, Ο Ένοχος συνιστά μια ξεχωριστή, γεμάτη ανατροπές και σασπένς καθηλωτική δημιουργία που αποτελεί μια από τις αληθινές κινηματογραφικές εκπλήξεις της φετινής σεζόν. Ειδική μνεία αξίζει στον σπουδαίο Γιάκομπ Σέντεργκρεν (Terribly Happy, Submarino) ο οποίος δίνει να δίνει ένα αληθινό ρεσιτάλ ερμηνείας ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

Πιστεύω ότι οι πιο δυνατές εικόνες στις ταινίες, αυτές που μένουν μαζί σου για πολύ καιρό είναι αυτές που δεν βλέπεις. Η ιδέα για την ταινία προέκυψε όταν έτυχε να είμαι μπροστά σε ένα τηλεφώνημα στην αστυνομία από μία γυναίκα που την είχαν απαγάγει. Η γυναίκα βρισκόταν μέσα σε ένα αυτοκίνητο σε κίνηση και καθώς καθόταν δίπλα στον απαγωγέα της, μιλούσε κωδικοποιημένα. Στην αρχή, με συνεπήρε η αγωνία του τηλεφωνήματος όπως θα συνέβαινε σε κάθε άνθρωπο. Αργότερα, άρχισα να σκέφτομαι τι ήταν αυτό που έκανε τόσο συναρπαστικό.

Παρόλο που είχα ακούσει μόνο ήχους, ήταν σαν να είχα δει εικόνες. Είχα δει τη γυναίκα, το αυτοκίνητο στο οποίο βρισκόταν, το δρόμο στον οποίο έτρεχε το αυτοκίνητο, ακόμα και τον απαγωγέα που ήταν δίπλα της. Συνειδητοποίησα ότι κάθε άνθρωπος που θα άκουγε το τηλεφώνημα θα μπορούσε να δει διαφορετικές εικόνες: μια διαφορετική γυναίκα, έναν διαφορετικό απαγωγέα, κτλ. Άρχισα να σκέφτομαι: Τι θα γινόταν αν χρησιμοποιούσα αυτήν την ιδέα της υποθετικής εγκεφαλικής εικονογραφίας στην ταινία;

Ο στόχος μου κάνοντας την ταινία Ο Ένοχος ήταν να φτιάξω ένα θρίλερ χαρακτήρων με σασπένς αλλά ακόμα περισσότερο να φτιάξω μια ταινία όπου κάθε μέλος του κοινού θα έχει μια εντελώς ξεχωριστή εμπειρία.

Έγραψαν για την ταινία:

«Το Χόλιγουντ θα θέλει να πάρει τα δικαιώματα για το ριμέικ αυτού του συναρπαστικού θρίλερ που έκανε την πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Sundance 2018. Το ντεμπούτο του Γκούσταβ Μέλερ είναι ένα έργο δωματίου γεμάτο σασπένς όπου ένας αστυνομικός προσπαθεί να κάνει το σωστό». Indiewire

«Ο Μέλερ λοιπόν δημιουργεί μια ζωτική αλληλεπίδραση μεταξύ της παιχνιδιάρικης φόρμας της ταινίας του και των ηθικών διλημμάτων της ιστορίας του. Δεν ικανοποιείται απλά με το να μας δώσει μια εμπειρία σασπένς. Θέλει επίσης να θέσει υπό αμφισβήτηση τις παραδοχές μας για το τι είναι σωστό και λάθος, ποιος είναι ένοχος και ποιος αθώος. Μπορεί να υποστηρίζουμε την πρόθεση του Άσγκερ να παραβεί το νόμο για να βοηθήσει την Ίμπεν. Ωστόσο, η ίδια πρόθεση δεν οδήγησε στις κατηγορίες εναντίον του; Ο Ένοχος απεικονίζει υπέροχα το πώς οι άνθρωποι μπορεί να δρουν με σιγουριά παρόλο που δεν έχουν την πλήρη εικόνα μιας κατάστασης και τη φρίκη στην οποία μπορεί να οδηγηθούν εξαιτίας αυτής της αυθόρμητης αντίδρασής τους. Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να μιλήσει καλύτερα για την εποχή μας». Village Voice

«Στηριγμένη σε μια άφοβη και αποφασιστική ερμηνεία από τον αξιόπιστο Γιάκομπ Σέντεργκρεν, που υποδύεται έναν αστυνομικό σε βάρδια στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης, η πρώτη ταινία του Γκούσταβ Μέλερ δεν απομακρύνεται ποτέ από τον κλειστοφοβικό χώρο του τηλεφωνικού κέντρου, αλλά χτίζει μια ζωντανή αφήγηση γεμάτη σασπένς μέσα από τους ήχους που ακούγονται στο ακουστικό, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει την εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση του πρωταγωνιστή». Variety

«Είναι τόσο σπάνιο πια να απαιτείται η φαντασία του κοινού από έναν σκηνοθέτη στις μέρες μας, που αυτή η τολμηρή επιλογή του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Γκούσταβ Μέλερ δεν θα μπορούσε να μην υπογραμμιστεί. Απομονώνοντας τον θεατή σε δύο σκοτεινά δωμάτια, χτίζει το σασπένς με έναν χαρακτήρα και μερικές φωνές από το ακουστικό. Όμως, το ευφυές σενάριο ξεπερνάει την πορεία προς τη λύση ενός μυστηρίου για να τοποθετήσει στο κέντρο της αφήγησης το περίπλοκο ψυχολογικό πορτρέτο του πρωταγωνιστή». New York Times

«Ένα από τα πιο ευφυή θρίλερ που έχουν προβληθεί στις αίθουσες εδώ και πολύ καιρό». Rolling Stone

«Με αμείλικτη ένταση που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα χολιγουντιανά θρίλερ μεγάλου προϋπολογισμού» Entertainment Weekly

Προβολή 06/02 : ΡΟΜΑ

2019-01-31T02:19:00.001-08:00

Ρόμα

Δραματική 2018 | Α/Μ | Διάρκεια: 135'

Σκηνοθεσία Αλφόνσο Κουαρόν με τους: Γιαλίτζα Απαρίσιο, Μαρίνα ντε Ταβίρα, Νάνσι Γκαρσία, Χόρχε Αντόνιο Γκερέρο

Tο πιο προσωπικό έργο έως τώρα του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη και συγγραφέα Αλφόνσο Κουαρόν (Gravity, Τα παιδιά των Ανθρώπων, Θέλω και τη Μαμά σου), η ταινία «Ρόμα» ακολουθεί την Κλίο (Γιαλίτσα Απαρίσιο), μια νέα οικιακή βοηθό μιας οικογένειας στη Ρόμα, μια γειτονιά μεσαίας τάξης στην Πόλη του Μεξικού. Σε αυτήν την καλλιτεχνική επιστολή αγάπης προς τις γυναίκες που τον μεγάλωσαν, ο Κουαρόν αντλεί υλικό από την παιδική του ηλικία για να δημιουργήσει ένα ζωντανό και συναισθηματικό πορτρέτο της εσωτερικής διαμάχης και της κοινωνικής ιεραρχίας κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής της δεκαετίας του 1970.

Κριτικές :

Το «ROMA» είναι η απόλυτη τελειότητα!! Κατά μία εκδοχή μπορεί να είναι κι η καλύτερη ταινία του ΑΛΦΟΝΣΟ ΚΟΥΑΡΟΝ, ενός σκηνοθέτη που βρίσκεται σε διαρκή και καλπάζουσα άνοδο κι ο οποίος έχει περάσει εδώ και χρόνια τα σύνορα του Μεξικό, της πατρίδας του, με έργα σαν τα «ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ» και κυρίως το «GRAVITY» που του είχε χαρίσει και το ΟΣΚΑΡ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ τα 2014. (PANTIMO)

Το «Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν είναι μια ταινία ασπρόμαυρη κι αυτό το κείμενο θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Οι αναμνήσεις του σκηνοθέτη από το Μέξικο Σίτι του '71, από τη γειτονιά του που λεγόταν Ρόμα, αποτυπώνονται ως ανάμνηση, μ' ένα απόλυτα εστέτ ύφος, σε μια νέα ερμηνεία του νεορεαλισμού. Ενα καινούριο σινεμασκόπ (ένα δικής του έμπνευσης 65mm), ψηφιακό και μοντέρνο. Χωρίς εντάσεις, χωρίς έντονα κοντράστ, με απαλό φως που όμως διαπερνά πρόσωπα και πράγματα. Είναι οι αναμνήσεις του κι οι γυναίκες που τις διαμόρφωσαν.(FLIX)

Ό,τι και να έχετε ακούσει/διαβάσει για την ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν που κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία είναι αλήθεια. Μια προσωπική κατάθεση ψυχής, τα κινηματογραφικά απομνημονεύματα του Κουαρόν, πέρα από την ασύλληπτη ομορφιά τους, γεφυρώνουν το προσωπικό με το πολιτικό, τη μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ, τον ιταλικό νεο-ρεαλισμό με την ποίηση, το παρελθόν με το παρόν. Και το καλύτερο; Παρότι παραγωγή του Netflix θα κυκλοφορήσει για μια εβδομάδα στις αίθουσες. Ασπρόμαυρη, 65mm φωτογραφία σε μεγάλη οθόνη. Μιλάμε για ΕΥΚΑΙΡΙΑ. (Πρώτο Θέμα)

Το άσπρο και το μαύρο δεν είναι καθόλου μονοδιάστατα. Οι διαφορετικές ή συμπληρωματικές αποχρώσεις τους ξετυλίγονται στη φωτογραφία του «Ρόμα». Ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν υπογράφει μια από τις σημαντικότερες ταινίες της χρονιάς, ίσως και τη σημαντικότερη – αν ακολουθήσουμε τα αφειδώλευτα εγκώμια της διεθνούς κριτικής.(Καθημερινή)

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2018 Β΄ Κύκλος

2019-01-31T01:45:00.003-08:00

06/02 - ΡΟΜΑ

20/02 - Ο ΕΝΟΧΟΣ

06/03 - ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ (19:00)

20/03 - ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

Προβολή 23/01 : Το ξέρουν όλοι

2019-01-19T00:17:00.003-08:00

Τo Ξέρουν Όλοι

Todos lo Saben / Everybody Knows

Δραματική 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 132' Ισπανογαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ασγκάρ Φαραντί με τους: Πενέλοπε Κρουζ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Ρικάρντο Νταρίν, Μπάρμπαρα Λένι

Η Λάουρα επιστρέφει με την κόρη και τον γιο της από το Μπουένος Άιρες στο χωριό της στην Ισπανία για το γάμο της αδερφής της. Στη γιορτή που ακολουθεί όμως κόβεται ξαφνικά το ρεύμα και η κόρη της εξαφανίζεται. Η Λόρα ταξιδεύει με την κόρη και το γιο της στο χωριό που μεγάλωσε για το γάμο της αδερφής της. Οι εντάσεις όμως δεν λείπουν από την οικογένεια της και τα συναισθήματα που τρέφει για τον παλιό της φίλο Πάκο περιπλέκουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η γιορτή συνεχίζεται όταν το ρεύμα πέφτει ξαφνικά και η κόρη της Λόρα εξαφανίζεται.

O βραβευμένος με Όσκαρ Ασγκάρ Φαραντί (Ένας Χωρισμός, Ο Εμποράκος) σκηνοθετεί την Πενέλοπε Κρουζ και το Χαβιέ Μπαρδέμ σε αυτό το πολυδιάστατο ψυχολογικό δράμα.

Κριικές :

«ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΟΙ» (TODOS LO SABEN) (EVERYBODY KNOWS): Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΦΗΓΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΩΝ. Αυτό είναι το μεγάλο προσόν του Ιρανού σκηνοθέτη-σεναριογράφου ΑΣΓΚΑΡ ΦΑΡΑΝΤΙ. Ο οποίος έχει χαρίσει δύο ξενόγλωσσα ΟΣΚΑΡ στο ΙΡΑΝ, τα δύο της Ιστορίας του. Κι έχει κάνει και στη Γαλλία και τώρα στην Ισπανία. Ο ΑΣΓΚΑΡ ΦΑΡΑΝΤΙ είναι αυτό που λέμε storyteller, ΑΦΗΓΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΩΝ.(PANTIMO)

Όπως πάρα πολλοί κινηματογραφικοί δημιουργοί πριν από αυτόν, ο διπλά βραβευμένος με Όσκαρ Ασγκάρ Φαραντί («Ένας Χωρισμός», «Ο Εμποράκος») νιώθει άβολα όταν απομακρύνεται από τον οικείο χώρο του, το περιοριστικό αλλά γνώριμό του ιρανικό περιβάλλον. Ξέρει να εκμεταλλεύεται άριστα τις κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές ιδιαιτερότητές του, οι οποίες και καθορίζουν τη συμπεριφορά των ηρώων του. (AΘΗΝΟΡΑΜΑ)

Συνέντευξη του Α.Φαραντί στον Γ.Ζουμπουλάκη για το ΒΗΜΑ

Ασγκάρ Φαραντί: «Δημιουργία σημαίνει δυσκολία»

Ο διασημότερος εν ζωή ιρανός σκηνοθέτης μιλάει για τη νέα του ταινία «Το ξέρουν όλοι», τις γυναίκες, την αγαπημένη του πατρίδα και τη διαμάχη της με τις ΗΠΑ

Στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών η Πενέλοπε Κρους, πρωταγωνίστρια στην ταινία «Το ξέρουν όλοι» του Aσγκάρ Φαραντί, τον αποκάλεσε «φεμινιστή». Από μια άποψη, η ισπανίδα ηθοποιός ίσως να έχει ένα δίκιο. Σχεδόν όλες οι ταινίες του διασημότερου εν ζωή ιρανού σκηνοθέτη και ενός πολύ σπουδαίου κινηματογραφιστή παγκοσμίως είναι ειπωμένες από την πλευρά της γυναίκας. Ταινίες όπως το «Τι απέγινε η Ελι;», το «Παρελθόν» και φυσικά, η πιο διάσημή δημιουργία του, «Ενας χωρισμός», που απέσπασε το Οσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 2012.

«Δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου φεμινιστή» θα μου πει ο ίδιος ο Ασγκάρ Φαραντί στη συνάντησή μας λίγο μετά την πρεμιέρα της ταινίας με την οποία οι Κάννες σήκωσαν εφέτος αυλαία. «Πιστεύω όμως στην ισότητα των ανθρώπων – ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, εθνικότητας ή οποιουδήποτε άλλου παράγοντα. Αν ο φεμινισμός εμπίπτει σε αυτή την ιδέα, τότε σύμφωνοι, είμαι φεμινιστής. Ειδάλλως όχι. Το σίγουρο είναι ότι στις ταινίες μου οι γυναίκες φέρνουν την αλλαγή, κάτι που έχω νιώσει προσωπικά στη ζωή μου. Οι γυναίκες είναι πάντα εκείνες που τελικά πατούν τη σκανδάλη για να γίνουν αλλαγές στην κοινωνία».

Η Πενέλοπε Κρους είναι όντως η ψυχή τού «To ξέρουν όλοι». Υποδύεται τη μητέρα μιας μυστηριωδώς εξαφανισμένης κοπέλας κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους από την Αργεντινή στο χωριό τής πρώτης, στην Ισπανία. Το γεγονός κινητοποιεί την τοπική κοινότητα αλλά συγχρόνως βγάζει στην επιφάνεια έναν δαίδαλο κρυμμένων μυστικών που αφορούν ζητήματα όχι μόνον συναισθηματικά αλλά και πρακτικά, οικονομικά. Και ο τρόπος με τον οποίον ο Φαραντί ενώνει τις ψηφίδες του παράξενου αυτού παζλ είναι δεξιοτεχνικός, δεν αφήνει τον θεατή ούτε στιγμή σε ησυχία.

Δουλεύοντας στην Ισπανία

Το «Το ξέρουν όλοι» γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Ισπανία, ο πολιτισμός της οποίας ήταν εντελώς άγνωστος στον Ασγκάρ Φαραντί. Είπε ότι η ταινία είχε δυσκολίες, ακριβώς για αυτόν τον λόγο «όμως αυτές οι δυσκολίες ήταν που έκαναν την όλη διαδικασία συναρπαστική. Δημιουργία σημαίνει δυσκολία. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή σου που αξίζει να πειραματιστείς με πράγματα που δεν ξέρεις, ακόμη και αν δεν μπορείς εκ των προτέρων να ξέρεις ότι το αποτέλεσμα θα είναι επιτυχημένο. Αλλά ακόμη και αν αποτύχεις, ο κόπος δεν θα έχει πάει χαμένος».

Ο Ασγκάρ Φαραντί όμως δεν βρήκε μόνον διαφορές αλλά και ομοιότητες ανάμεσα στην ισπανική και την ιρανική κουλτούρα. Μιλώντας για αυτές τις ομοιότητες αναφέρθηκε «στα συναισθήματα της καθημερινής ζωής, στις ανθρώπινες σχέσεις, στη δομή της οικογένειας, στην ιδιοκτησία, στη σημασία του παρελθόντος· θέματα που μπορούν να βρεθούν παντού». Γι’ αυτό εξάλλου πιστεύει ότι η ίδια ιστορία θα μπορούσε να διαδραματίζεται ακόμη και στο Ιράν, ανεξαρτήτως από το ότι η ταινία που γυρίστηκε δεν θα μπορέσει να παιχτεί στο Ιράν λόγω της απεικόνισης κάποιων σκηνών θρησκευτικού περιεχομένου. «Αλλά ακόμη και στο ζήτημα της θρησκείας, το Ιράν, πια ίσως να μη διαφέρει και πολύ από άλλες χώρες» πρόσθεσε. «Εχει γίνει πολύ διπολικό, ίσως βέβαια για πολιτικούς κυρίως λόγους. Η σχέση των ιρανών πολιτών με την πίστη είναι τεράστιο ζήτημα αυτές τις μέρες στο Ιράν, είτε πιστεύουν, είτε όχι».

Αγάπη για την πατρίδα

Το πρώτο σχέδιο σεναρίου τού «Το ξέρουν όλοι» γράφτηκε πριν από πέντε χρόνια και ενώ ο Φαραντί είχε τη δυνατότητα να κάνει τότε την ταινία, δεν την έκανε. Είχε μόλις τελειώσει το «Παρελθόν» στο Παρίσι όπου είχε μείνει για αρκετό χρονικό διάστημα. «Ενιωσα την ανάγκη της επιστροφής στο Ιράν» είπε και για ένα δευτερόλεπτο το βλέμμα του χαμήλωσε. «Ηθελα να γυρίσω μία ακόμη ταινία εκεί. Ηθελα να κάνω κάτι στο σπίτι μου, μια ταινία, κάτι, πάντως να είναι στην πατρίδα μου. Γιατί ανεξάρτητα από το πόσο με έχει στενοχωρήσει, το Ιράν δεν σταμάτησε ποτέ να είναι το σπίτι μου, εκεί όπου έμαθα όσα ξέρω, εκεί έπλασα τον εαυτό μου».

Γεννημένος στο Κομεϊνί Σαρ του Σιφαχάν τον Μάιο του 1972, ο Ασγκάρ Φαραντί έδειξε από πολύ νωρίς το ενδιαφέρον του προς το σινεμά. Στα 14 έγινε μέλος της Εφηβικής Κινηματογραφικής Κοινότητας του Εσφαχάν γυρίζοντας «σπιτικά» ταινιάκια σε 16 ή 8 mm. Μετά το bachelor στο θέατρο που πήρε το 1998 στη Σχολή Δραματικών Τεχνών της Τεχεράνης, πήρε το master θεατρικής σκηνοθεσίας στο Πανεπιστήμιο Ταρμπιάτ Μοντάρες. Δούλεψε για χρόνια στην ιρανική τηλεόραση, μεταπήδησε στον κινηματογράφο και το 2006, με την τέταρτη ταινία του, «Τι απέγινε η Ελι;» και την προβολή της στο φεστιβάλ Βερολίνου, κέρδισε για πρώτη φορά τη διεθνή αναγνώριση. Από εκεί και πέρα όλα είναι Ιστορία. Μεγάλες διακρίσεις σε φεστιβάλ, Οσκαρ (ένα ακόμη ξενόγλωσσης ταινίας το 2017 για τον «Εμποράκο») και ο Ασγκάρ Φαραντί είναι αυτή τη στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά celebrity του Ιράν.

Οσκαρ και πολιτική

Την εποχή της συνάντησής μας, μια καθοριστική απόφαση του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για τη διαμόρφωση των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή είχε προκαλέσει διεθνή θόρυβο. Διαμαρτυρόμενοι προς την απόφαση του Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία που είχε υπογραφεί το 2015 για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ιρανοί βουλευτές έβαλαν φωτιά στην αμερικανική σημαία μέσα στο κοινοβούλιο. Ζήτησα από τον Φαραντί να σχολιάσει το θέμα. «Είναι μια κατάσταση που με θλίβει πάρα πολύ διότι έχει άσχημες επιπτώσεις στην ψυχολογία του ιρανικού λαού» είπε. «Είχε γίνει τεράστια προσπάθεια για να επιτευχθεί η συμφωνία της Βιέννης και αυτή η ανεξήγητη καταστροφή της προκαλεί μια νέα σύγκρουση, μια νέα κρίση. Αναρωτιέμαι πώς μετά από μια τέτοια καταπάτηση συμφωνίας ο κόσμος θα εμπιστεύεται πια τις διεθνείς συμφωνίες;». Ο Φαραντί χαρακτήρισε την κατάσταση «μαύρη κωμωδία. Είναι κωμικό η Αμερική να κάνει και μετά να ξεκάνει συμφωνίες για τον πυρηνικό εξοπλισμό, την ώρα που είναι η μόνη η οποία έχει όντως κάνει χρήση πυρηνικού εξοπλισμού!».

Χωρίς αυτά να σημαίνουν ότι ο σκηνοθέτης δεν σέβεται τους πολίτες, τα έθιμα ή τις διακρίσεις της Αμερικής. «Είναι κανόνας μου να μην μπερδεύω ποτέ τους ανθρώπους μιας χώρας με την πολιτική της και υπάρχουν πολλοί ενδιαφέροντες άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμη και το Οσκαρ είναι ένας κρίκος πολιτισμού τον οποίο θεωρώ ενδιαφέροντα και ουσιαστικό. Διότι εκεί που η αμερικανική πολιτική και τα media παρουσιάζουν την Αμερική και το Ιράν ως δυο χώρες εχθρούς, ξαφνικά, με το Οσκαρ, βλέπεις τη συμπάθεια με την οποία η μία χώρα αγκαλιάζει την ταινία τού «εχθρού» της».

Προβολή 9/1 : Κλέφτες Καταστημάτων του Χιροκάζου Κόρε-Έντα

2018-12-31T02:06:00.001-08:00

Κλέφτες Καταστημάτων

Manbiki Kazoku / Shoplifters

Δραματική 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 121'

Γιαπωνέζικη ταινία, σκηνοθεσία Χιροκάζου Κόρε-Έντα με τους: Λίλι Φράνκι, Σακούρα Άντο, Μίγιου Σασάκι.

Υπόθεση :
Μετά από μια εξόρμηση για άλλη μια μικροκλοπή, ο Οσάμου και ο γιος του συναντούν ένα μικρό κορίτσι μέσα στο κρύο. Στην αρχή διστακτική να αφήσουν το κορίτσι να μείνει μαζί τους, η σύζυγος του Οσάμου συμφωνεί να αναλάβουν τη φροντίδα της αφού καταλαβαίνει ότι έχει περάσει μεγάλες δυσκολίες. Αν και η οικογένεια είναι φτωχή, ίσα-ίσα τα βγάζουν πέρα με τις δουλειές τους και τις μικροκλοπές, μοιάζουν να ζουν ευτυχισμένοι μαζί, μέχρι που ένα απρόβλεπτο γεγονός αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και βάζει σε κίνδυνο τους δεσμούς που τους ενώνουν.

Η ταινία απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα, το μεγαλύτερο βραβείο του 71ου Φεστιβάλ Καννών, αποτελεί την πρόταση της Ιαπωνίας για το επερχόμενο Ξενόγλωσσο Όσκαρ και ήδη έχει συμπεριληφθεί στις 9 φιναλίστ . Παράλληλα, η ταινία έκανε το σπάνιο σερί προβολών στα Φεστιβάλ του Τελιουράιντ, του Τορόντο, του Σαν Σεμπαστιάν και της Νέας Υόρκης επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί μια από τις ταινίες της χρονιάς. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης είχε κερδίσει το 2013 ξανά στις Κάννες το Βραβείο της Επιτροπής για την ταινία του Πατέρας και Γιος. Στην ταινία Κλέφτες Καταστημάτων o Χιροκάζου Κόρε – ‘Εντα εκτός από σκηνοθέτης είναι σεναριογράφος και μοντέρ.

O Ντενί Βιλνέβ, σκηνοθέτης και μέλος της κριτικής επιτροπής δήλωσε ότι η απόφαση για τον νικητή ήταν απόλυτα ομόφωνη και ότι «η θέαση της ταινίας ήταν μια βαθιά συναισθηματική εμπειρία», ενώ η Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής και ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ δήλωσε ότι « ήταν δύσκολη, αλλά σωστή επιλογή για τον Χρυσό Φοίνικα σε μια χρονιά που υπήρχαν πολλές δυνατές ταινίες στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα». «Μας παρέσυρε εντελώς η ταινία, το πόσο οι ερμηνείες ακολουθούν αβίαστα το σκηνοθετικό όραμα».

Ο Χιροκάζου Κόρε-Έντα με οδηγό ένα αληθινά αριστοτεχνικό σενάριο γεμάτο κρίσιμες λεπτομέρειες και απρόσμενες ανατροπές συνθέτει μέσα από μια «οικογενειακή» ιστορία, τοποθετημένη στις παρυφές της κοινωνίας, ένα συνταρακτικό κοινωνικό πορτρέτο των δύσκολων καιρών μας και μαζί μια αριστουργηματική σπουδή πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, στην αληθινή έννοια των δεσμών και στα συστατικά εκείνα που μας κάνουν αληθινούς ανθρώπους. Ένας βαθιά συγκινητικός ύμνος, τελικά, στην ανθρωπιά που κρύβεται ίσως στα πιο απρόσμενα μέρη.

«Ταυτόχρονα γοητευτική και συγκινητική, αυτή η ταινία με εξαιρετικές ερμηνείες θα κλέψει τις καρδιές του κοινού». Variety

«Ο Κόρε–Έντα παρουσιάζει ένα αριστουργηματικό σύνολο χαρακτήρων για μία οικογένεια που ζει στις παρυφές της κοινωνίας… Μια σπαραχτική ταινία». Screen

«O Κόρε–Έντα επιβεβαιώνει ότι είναι ένας από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες παγκοσμίως με αυτό το συγκινητικό δράμα γύρω από μια διαφορετική οικογένεια». Indiewire

«Γεμάτη με κομψές πινελιές: λεπτομέρειες, στιγμές, ματιές και χαμόγελα. Μια πλούσια, απολαυστική ταινία». Guardian

«Η ταινία Κλέφτες Καταστημάτων είναι γεμάτη συμπόνια, κινηματογράφος με κοινωνική συνείδηση. Μια ταινία που μπαίνει μέσα σου και σου κλέβει την καρδιά». Telegraph

«Η πρώτη τέλεια ταινία του διαγωνιστικού. Αλάνθαστη, αυτή η ταινία είναι ένα θαύμα». L’Express

Προβολή 12/12 : Dogman

2018-12-04T10:13:00.002-08:00

Dogman

2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 102' Ιταλική ταινία, σκηνοθεσία Ματέο Γκαρόνε με τους: Μαρτσέλο Φόντε, Εντουάρντο Πέσε, Άνταμο Ντιονίζι

Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας Φεστιβάλ Καννών 2018

Eπίσημη πρόταση της Ιταλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Στις παρυφές μιας μητρόπολης, όπου ισχύει μόνο ο νόμος του πιο δυνατού, ο Marcello (Marcello Fonte), ένας μικροκαμωμένος και ευγενικός άντρας, μοιράζει τις μέρες του ανάμεσα σε ένα κομμωτήριο για σκύλους, την αγάπη του για την κόρη του και μία αμφιλεγόμενη σχέση υποταγής με τον Simone, έναν πρώην πυγμάχο που τρομοκρατεί όλη τη γειτονιά. Αποφασισμένος να προφυλάξει την αξιοπρέπεια του, μετά από συνεχή ταπείνωση, ο Marcello καταστρώνει σχέδιο εκδίκησης με αναπάντεχη έκβαση.

Κριτικές :

Μετά τον στιβαρό ρεαλισμό του Gomorrah και το σκληρό μελόδραμα του Reality, ο Ματέο Γκαρόνε επιστρέφει στην ευρύτερη περιοχή της Νάπολης και στα ζόρικα «παιδιά» που παρεπιδημούν εκεί, διαιωνίζοντας την κατάρα του τόπου, με μια νεορεαλιστική τραγικωμωδία σπουδαίας ερμηνείας και κοινωνικής προέκτασης. Πηγή: www.lifo.gr

H νέα ταινία του σκηνοθέτη του Gomorra, Matteo Garrone, είναι μια μικρή σπουδή πάνω στη βία, την τοξική αρρενωπότητα, και πάνω στο πώς οι πιο ευαίσθητοι και αδύναμοι σε αυτή τη ζωή πρέπει να προσαρμοστούν αν θέλουν να επιβιώσουν σε έναν σκληρό, άδικο, ‘dog-eat-dog’ (ή homo homini lupus, για να μεταχειριστώ ένα – ακόμα – σπισιστικό ρητό) κόσμο. Πηγή : Νόστιμον Ημάρ

Από τα βαριά χαρτιά του σύγχρονου ιταλικού σινεμά, ο διπλά βραβευμένος με το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Κανών και υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Ματέο Γκαρόνε είχε σκηνοθετήσει ήδη πέντε ταινίες προτού γίνει διεθνώς γνωστός (πριν από μία δεκαετία) με τα «Γόμορρα». Ένα γκανγκστερικό δράμα το οποίο μεταμορφώνει με τραχιά ειλικρίνεια στην οθόνη το χρονικογράφημα του Ρομπέρτο Σαβιάνο σε ένα διεισδυτικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο πάνω στη σύγχρονη Ιταλία. Και όχι μόνο.Πηγή : Αθηνόραμα

Προβολή 28/11 : Κορίτσι του Λουκάς Ντοντ

2018-11-25T23:11:00.000-08:00

Χρυσή κάμερα/ Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη Φεστιβάλ Καννών

Υποψηφιότητα του Βελγίου για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Το «Κορίτσι» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Βέλγου σκηνοθέτη Λούκας Ντοντ- ένα γεμάτο συναισθήματα πορτρέτο των φύλων, της ταυτότητας και της επιμονής.

Η 15χρονη Λάρα είναι αποφασισμένη να γίνει επαγγελματίας μπαλαρίνα. Με την υποστήριξη του πατέρα της, ρίχνεται στην απόλυτη μάχη. Η αγανάκτηση και η ανυπομονησία της μεγαλώνουν καθώς συνειδητοποιεί ότι το σώμα της δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κλασικού χορού- γιατί γεννήθηκε αγόρι.

Κριτικές :

Ο Βέλγος χορευτής Βίκτορ Πόλστερ καταφέρνει ένα μικρό θαύμα με την αβίαστη μεταμόρφωσή του: κερδίζει πανηγυρικά το στοίχημα της δικής του μετάβασης, μεταφέροντας την έκφραση της τέχνης που κατέχει σε ένα αθόρυβο, σχεδόν αμίλητο pas de deux λεπτεπίλεπτων συναισθημάτων με την κάμερα. Η αφοσίωσή του, μια παράδοση άνευ όρων, συγκινεί. Μακάρι να κερδίσει το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, για το οποίο είναι φέτος υποψήφιος. Πηγή: www.lifo.gr

Στην πρώτη του ταινία, ο 26χρονος Βέλγος Λουκάς Ντοντ παρουσιάζει κάτι που σε γενικές γραμμές χαρακτηρίζεται ως «ιστορία ενηλικίωσης», αλλά είναι τόσα περισσότερα από τον χαρακτηρισμό που καλύπτει τις μισές ταινίες στην ιστορία του σινεμά. Μια ταινία με ώριμη αυτοσυγκράτηση, αλλά γεμάτη πάθος, μια ιστορία αντισυμβατική με την οποία ταυτίζεται ο καθένας, ένα φιλμ τόσο απλό και τόσο σύνθετο, όσο ακριβώς ο τίτλος του. Πηγή: Flix.gr

Φέρνοντας στο νου το «Ένα Αγόρι στα Ροζ» του συμπατριώτη του Αλέν Μπερλινέρ, σκηνοθετημένο όμως με τη ρεαλιστική ευθύτητα των –επίσης Βέλγων– αδερφών Νταρντέν, το «Κορίτσι» του Λούκας Ντοντ διαθέτει συγκινητική ειλικρίνεια κι έναν παθιασμένο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα (αφοπλιστικά πειστική η ερμηνεία του πρωτοεμφανιζόμενου στην οθόνη χορευτή Βίκτορ Πόλστερ), που αφαιρεί από την ιστορία ενηλικίωσης μιας διεμφυλικής έφηβης κάθε ακτιβίστικο διδακτισμό. Γίνεται μια γλυκόπικρη κινηματογραφική ωδή στο δικαίωμα στο όνειρο και στην διαφορετικότητα, που κέρδισε τη Χρυσή Κάμερα και το βραβείο κριτικών στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Κανών αλλά και υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία και αντρική ερμηνεία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου. Πηγή: Athinorama

Προβολή 14/11 : Ψυχρός Πόλεμος

2018-11-08T10:33:00.003-08:00

Ψυχρός Πόλεμος
Zimna Wojna / Cold War

Α/Μ | Διάρκεια: 84'

Πολωνική ταινία, σκηνοθεσία Πάβελ Παβλικόφσκι με τους: Τζοάνα Κούλιγκ, Τομάς Κοτ, Άγκατα Κουλέσα

Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών 2018 και η επίσημη πρόταση της Πολωνίας για το Oscar Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Στην επαρχιακή Πολωνία του 1949 ο μουσικοσυνθέτης Βίκτορ γνωρίζει τη νεαρή, δυναμική και φιλόδοξη τραγουδίστρια Ζούλα, την οποία ερωτεύεται. Στη σκιά του Ψυχρού Πολέμου και για τα επόμενα 15 χρόνια, η παθιασμένη σχέση τους θα τους οδηγήσει στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Σπλιτ και πίσω στην Πολωνία, σταθμούς ενός αιώνιου και αδύνατου έρωτα.

Κριτικές :

Αν ο Πάβελ Παβλικόφσκι ήθελε να μεταφέρει όλη την ταραγμένη, παράλογη, στιγματισμένη από μικρές και μεγάλες τραγωδίες ιστορία του Ψυχρού Πολέμου μέσα στην ερωτική ιστορία αυτών των δύο ανθρώπων, το κάνει με τον ωραιότερο τρόπο καθώς το ασπρόμαυρο τετράγωνο κάδρο που αγαπήθηκε τόσο στην «Ida» γίνεται και εδώ ο περιορισμένος, ασφυκτικός, μαζί ρομαντικός και όμως κλειστοφοβικός χώρος μέσα στον οποίο η Ζούλα και ο Βίκτορ θα ανακαλύψουν πως, ενώ δεν μπορούν να ζήσουν μαζί, είναι αδύνατον να ζήσουν χωριστά.Flix

Απροκάλυπτα μελαγχολικός, ελλειπτικά μονταρισμένος και αιθέριος στα 88 λεπτά της διάρκειάς του, ο μεταξένιος Ψυχρός Πόλεμος βγάζει συνεχώς στην επιφάνεια τον τραχύ πυρήνα του, μιλώντας για τα σύνορα του έρωτα σε μια νοσηρή ιστορική περίοδο. Πηγή: www.lifo.gr

Ασπρόμαυρο, εσωτερικά στημένο, αλλά με μια αφήγηση που σε παγιδεύει από το πρώτο λεπτό, το φιλμ του Παβλικόφσκι στέκει ως μια ελεγεία για το όνειρο της ενωμένης ευρώπης. Κανάλι Ενα

Όπως και στην «Ida» (αλίμονο…), έτσι κι εδώ η γυναικεία ερμηνεία είναι εκείνη που οδηγεί την ταινία. Σαν ένα φυσικό ηφαίστειο γυναικείας πουτανιάς, αθωότητας και κυνισμού, η Γιοάνα Κούλιγκ (ελάχιστοι ίσως τη θυμηθούν από μια σύντομη εμφάνιση σκηνής τραγουδιού στην «Ida») ξεσπά ενεργειακά στην οθόνη και παίρνει επάνω στους ώμους της το μισό έργο, σχεδόν θυμίζοντας τη «στοιχειωμένη» παρουσία χαρμολύπης, απογοήτευσης και ανασφάλειας της Ζαν Μορό στο «Ασανσέρ για Δολοφόνους» (1958), με την πίκρα της σύνθεσης του «Dwa Serduszka, Cztery Oczy» να γίνεται ένα παντοτινό leitmotiv. Freecinema

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2018 (Α' κύκλος)

2018-11-08T10:16:00.003-08:00

14/11 Cold War του Πάβελ Παβλικόφσκι στις 7.30 μ.μ

28/11 Girl του Λουκάς Ντοντ στις 7.30 μ.μ

12/12 Dogman του Ματέο Γκαρόνε στις 7.30 μ.μ

9/1 Shoplifters του Χιροκάζου Κόρε-Έντα στις 7.30 μ.μ

23/1 Everybody knows του Ασγκάρ Φαραντί στις 7.30 μ.μ

Προβολή 28/03 : FOXTROT

2018-03-09T00:26:00.001-08:00

Foxtrot

Δραματική 2017 | Έγχρ. | Διάρκεια: 108' Ισραηλινογερμανική ταινία, σκηνοθεσία Σάμιουελ Μάοζ με τους: Λίορ Ασκενάζι, Σάρα Άντλερ, Γιόνατον Σιράι

Ειδικό βραβείο της Eπιτροπής Φεστιβάλ Βενετίας

Βραβείο σκηνοθεσίας 23ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών Νύχτες Πρεμιέρας.

Ο Μίκαελ και η Ντάφνα καταρρέουν όταν τους ανακοινώνεται ο θάνατος του γιου τους. Όσο εκείνη σβήνει τη θλίψη της με αντικαταθλιπτικά κι ο Μίκαελ βυθίζεται στην οργή, θα έρθει μια αναπάντεχη ανατροπή που συναγωνίζεται σε σουρεαλισμό μόνο τις στρατιωτικές εμπειρίες του παιδιού τους.

Μετά τον εξαιρετικό «Λίβανο», που είχε αποσπάσει το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Σάμουελ Μάοζ επιστρέφει με μια γλυκόπικρη ταινία για τα παιχνίδια της μοίρας στις ζωές μας.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

«Ο Αϊνστάιν έχει πει πως η σύμπτωση είναι ο τρόπος του Θεού να παραμένει ανώνυμος. Το «Foxtrot» είναι ο χορός ενός ανθρώπου με τη μοίρα του. Είναι μια φιλοσοφική παραβολή που προσπαθεί να αποδομήσει αυτήν την ασαφή έννοια που ονομάζεται «μοίρα» μέσω μιας ιστορίας σχετικά με έναν πατέρα και τον γιο του. Βρίσκονται πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο, αλλά παρά την απόσταση και την πλήρη αποξένωση ανάμεσά τους, αλλάζουν ο ένας τη μοίρα του άλλου και εννοείται ο καθένας τη δική του. Η πρόκληση που έβαλα στον εαυτό μου ήταν να ασχοληθώ με το κενό ανάμεσα στα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε και στα πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό μας.

Επέλεξα να δομήσω την ιστορία μου σαν μια αρχαία ελληνική τραγωδία, στην οποία ο ήρωας ουσιαστικά προκαλεί τη δική του τιμωρία και παλεύει ενάντια σε όλους όσοι προσπαθούν να τον σώσουν. Προφανώς και αγνοεί το τελικό αποτέλεσμα των πράξεών του. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά κάνει κάτι το οποίο φαίνεται λογικό και σωστό να πράξει. Κι εδώ έγκειται η διαφορά ανάμεσα σε μια συνηθισμένη σύμπτωση και μια σύμπτωση που μοιάζει με ένα σχέδιο της μοίρας. Το χάος διευθετείται. Η τιμωρία ανταποκρίνεται στην αμαρτία με την ακριβή της μορφή. Υπάρχει κάτι το κλασικό και κυκλικό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Και υπάρχει και ειρωνεία η οποία πάντοτε συσχετίζεται με τη μοίρα. Η δομή μιας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας σε τρία μέρη, μου φάνηκε ως η ιδανική δραματική πλατφόρμα μέσω της οποίας θα σχηματοποιούσα την ιδέα μου».

Σάμουελ Μαόζ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΑΜΟΥΕΛ ΜΑΟΖ

Ο Σαμουέλ Μαόζ γεννήθηκε στη Χερζλίγια του Τελ Αβίβ, στο Ισραήλ, στις 23 Μαΐου του 1962. Στα 13 του χρόνια πήρε ως δώρο μια κάμερα 8mm κι ένα αντίστοιχο ρολό φιλμ. Ήθελε να αναπαράξει μια σκηνή ανταλλαγής πυροβολισμών που είχε δει σε ένα γουέστερν κι έβαλε την κάμερά του πάνω σε σιδηροδρομικές γραμμές, ενώ πλησίαζε ένα τρένο. Εννοείται ότι η κάμερά του διαλύθηκε. Παρ' όλα αυτά, μέχρι που έγινε 18 ετών, γύρισε δεκάδες ταινιάκια. Όντας νεαρός φαντάρος ήταν μέλος του πληρώματος ενός τανκ. Εκπαιδεύτηκε ως σκοπευτής, ειδικός στο να πυροβολεί βαρέλια γεμάτα καύσιμα, τα οποία και εκρήγνυνταν σαν βεγγαλικά. Το όλο σκηνικό του έμοιαζε σαν να έπαιζε παιχνίδι στο Λούνα Παρκ. Όταν όμως ξέσπασε πόλεμος τον Ιούνιο του 1982 έμαθε τη φρίκη του τι σήμαινε να είναι σκοπευτής. Το 1987 ολοκλήρωσε τις κινηματογραφικές του σπουδές, αλλά χρειάστηκαν 20 ολόκληρα χρόνια για να γυρίσει τελικά την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, το «Λίβανος». Έχει φορέσει κοστούμι μόλις δύο φορές στη ζωή του. Η πρώτη ήταν στο Bar-Mitzva * του και η δεύτερη όταν κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ Βενετίας για την ταινία «Λίβανος». Οχτώ χρόνια αργότερα έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε τη δεύτερη ταινία του, το «Foxtrot».

* Bar-Mitzva: Η ονομασία των δέκατων τρίτων γενεθλίων ενός αγοριού. Από τη μέρα αυτή το αγόρι αναλαμβάνει να τηρήσει τους εβραϊκούς νόμους ως ενήλικας. Συνήθως η ημέρα γιορτάζεται με μια ειδική τελετή στη συναγωγή κατά την οποία το αγόρι διαβάζει ένα απόσπασμα από την Τορά μπροστά σε όλους τους προσευχόμενους. Η τελετή γίνεται το πρώτο Σάββατο μετά τα γενέθλια του παιδιού και, σύμφωνα με το έθιμο, ακολουθεί ένα εορταστικό γεύμα.

Προβολή 14/03 : Μαζί ή Τίποτα

2018-03-09T00:17:00.002-08:00

Μαζί ή Τίποτα

Aus dem Nichts / In the Fade

Γερμανογαλλική ταινία, σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν με τους: Νταϊάν Κρούγκερ, Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Ούλριχ Τουκούρ, Γιάννης Οικονομίδης

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ – ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΤΑΪΑΝ ΚΡΟΥΓΚΕΡ ΧΡΥΣΗ ΣΦΑΙΡΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ 9 ΤΕΛΙΚΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ (SHORTLIST) ΓΙΑ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Συγκινητική, αιχμηρή, και πέρα για πέρα επίκαιρη: η νέα ταινία του πολυβραβευμένου Φατίχ Ακίν («Μαζί, Ποτέ», «Η Άκρη του Ουρανού», «Soul kitchen», «Ο Ήχος της Πόλης»), που συζητήθηκε όσο λίγες στο Φεστιβάλ Καννών, έρχεται για να αφηγηθεί μια ιστορία απώλειας και εκδίκησης που θα καθηλώσει.

Από το πουθενά, η ζωή της Κάτια καταρρέει όταν ο κουρδικής καταγωγής σύζυγός της, Νούρι και ο μικρός τους γιος, Ρόκο, σκοτώνονται σε μια βομβιστική επίθεση. Με τη βοήθεια φίλων και συγγενών, η Κάτια καταφέρνει να αντέξει το σοκ και προσπαθεί να σταθεί και πάλι στα πόδια της.

Όμως, η αναζήτηση των ενόχων και η διαλεύκανση των κινήτρων πίσω από τη δίχως νόημα τραγωδία περιπλέκει το πένθος της Κάτια και κρατά ανοιχτές τις πληγές της. Ο Ντανίλο, δικηγόρος και καλύτερος φίλος του Νούρι, εκπροσωπεί την Κάτια στη μετέπειτα δίκη ενάντια σε δύο υπόπτους: ένα νεαρό ζευγάρι που κινούνταν σε νεοναζί κύκλους. Η απόφαση του δικαστηρίου φέρνει την Κάτια στα άκρα, αλλά δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική: απαιτεί δικαιοσύνη.

Εμπνευσμένος από μια σειρά δολοφονιών από νεοναζί με θύματα οκτώ Τούρκους, έναν έλληνα και μια γερμανίδα αστυνομικό και μία από τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές δίκες στην ιστορία της Γερμανίας, ο Φατίχ Ακίν στήνει δεξιοτεχνικά ένα δραματικό θρίλερ που σόκαρε το κοινό του Φεστιβάλ Καννών με το αμφιλεγόμενο αλλά και φοβερά επίκαιρο θέμα του. Άξια σύμμαχός του, η Νταϊάν Κρούγκερ στον πρώτο της γερμανόφωνο ρόλο, η οποία δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας της ως μια γυναίκα που χάνει την οικογένειά της σε μια τυφλή τρομοκρατική επίθεση και ξεκινά ένα σκοτεινό ταξίδι μέσα από τη θλίψη, την οργή και τη δίψα για δικαιοσύνη.

Κριτικές : 

PANTIMO : Ο φίλος μας ο ΦΑΤΙΧ ΑΚΙΝ για μια ακόμα φορά μας αγκάλιασε και μας συνεπήρε ενώ συγχρόνως έδειξε πόσο ανήσυχος είναι, πόσο δεν επαναπαύεται, πόσο δοκιμάζεται διαρκώς σε καινούργια για αυτόν ανοίγματα και ταυτοχρόνως κάνει και κάτι σπουδαίο το οποίο γίνεται διαπιστευτήριο στη σκηνοθετική του αξία: Μεταβάλει σε μεγάλη δραματική ηθοποιό την ως τα χθες μόνο όμορφη, ΝΤΑΪΑΝ ΚΡΟΥΓΚΕΡ.

LIFO : O Φατίχ Ακίν ποτέ δεν τοποθετήθηκε εκτός πολιτικής στις ταινίες του, αλλά με το Μαζί ή Τίποτα κάνει την ισχυρότερη πολιτική του δήλωση, έστω κι αν προβληματιστούν όσοι επιθυμούν καθαρές κινηματογραφικές λύσεις. 

FLIX : ...ο Ακίν καταθέτει ένα σινεμά που έχει βλέμμα, δύναμη, άποψη κι ενέργεια. Και πάνω από όλα μία εξαιρετική πρωταγωνίστρια, άξια βραβείου. Μεγάλη έκπληξη η Νταϊάν Κρούγκερ με μία ερμηνεία που οι μικρές, κλεφτές στιγμές αξίζουν ακόμα περισσότερο από τα μπραβάντο ξεσπάσματα. Την πιστεύεις, τη νιώθεις, την συμπονάς, βρίσκεσαι δίπλα της σε όλη την κάθοδό της στην κόλαση.

Προβολή 28/02 : Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου

2018-02-25T04:02:00.003-08:00

Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου (Call me by your name)

Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο

Ηθοποιοί: Άρμι Χάμερ, Τίμοθι Κάλαμετ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Αμίρα Κασάρ

Καλοκαίρι 1983. Βόρεια Ιταλία. Ο Elio Perlman (Timothée Chalamet), ένας 17χρονος Ιταλοαμερικανός, περνάει τις μέρες του στην οικογενειακή βίλα του 17ου αιώνα παίζοντας κλασική μουσική και φλερτάροντας με τη φίλη του Marzia (Esther Garrel). Ο Elio απολαμβάνει τη στενή σχέση με τον πατέρα του (Michael Stuhlbarg), έναν επιφανή καθηγητή αυθεντία στην ελληνορωμαϊκή κουλτούρα, και με τη μητέρα του Annella (Amira Casar), μία μεταφράστρια, που τον έχει αναθρέψει με υψηλή κουλτούρα σε ένα σκηνικό που σφύζει από ομορφιά. Όμως παρά το εκλεπτυσμένο του πνεύμα, ο Elio παραμένει αθώος και πρωτάρης σε ό,τι αφορά τα ζητήματα της καρδιάς.

Μια μέρα, ο Oliver (Armie Hammer), ένας γοητευτικός Αμερικανός ακαδημαϊκός που κάνει το διδακτορικό του, καταφθάνει στη βίλα για να κάνει την πρακτική του ως βοηθός του πατέρα του Elio. Μέσα στο ηλιόλουστο εκθαμβωτικό περιβάλλον, ο Elio και ο Oliver ανακαλύπτουν τη μεθυστική ομορφιά της έλξης που ξυπνάει και αλλάζει τις ζωές τους για πάντα.

Βραβεία-Διακρίσεις :

Στα 90ά Βραβεία Όσκαρ είναι υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ), διασκευασμένου σεναρίου και πρωτότυπου τραγουδιού.

Επίσης, προτάθηκε για τρεις Χρυσές Σφαίρες: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία (Τίμοθι Σαλαμέ) και Β' Ανδρικού Ρόλου σε ταινία (Άρμι Χάμερ).

Στα Βραβεία BAFTA κέρδισε το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου και ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ).

Στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών ήταν υποψήφια στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ).^[4] Στα Βραβεία Satellite ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και Β' Ανδρικού Ρόλου (Άρμι Χάμερ).

Στο φεστιβάλ του Βερολίνου ήταν υποψήφια για το Βραβείο Teddy.

Μετά τα εντυπωσιακά «I Am Love» και «A Bigger Splash», ο Ιταλός δημιουργός Luca Guadagnino, που καθηλώνει με τις εικόνες του, επιστρέφει με μία αισθησιακή και υπερβατική ιστορία για τον πρώτο έρωτα, βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του André Aciman σε διασκευή που προέκυψε από τη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον σπουδαίο James Ivory («The Remains of the Day»).

Με φόντο τη λάγνα, λουσμένη στο φως καλοκαιρινή ιταλική εξοχή και πρωταγωνιστές με ακαριαία χημεία τους εξαιρετικούς και ανερχόμενους Armie Hammer («The Social Network», «The Lone Ranger») και Timothée Chalamet («Homeland», «Interstellar»), η ταινία εκφράζει με οικουμενική ευαισθησία και αφοπλιστική τρυφερότητα την ιδέα του να αφήνεσαι στον έρωτα και στην ομορφιά της ζωής, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να πονάς.

Το «Να με φωνάζεις με τ’ όνομα σου» έκλεψε τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών στις διεθνείς φεστιβαλικές του προβολές στο Sundance -όπου έκανε παγκόσμια πρεμιέρα-, στο Βερολίνο, στη Στοκχόλμη και στην Αθήνα. Η ταινία θεωρήθηκε η Καλύτερη Ταινία της Xρονιάς για τους κριτικούς του Λος Άντζελες, που απένειμαν και το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στον Timothée Chalamet. Αντίστοιχα, τα Gotham Awards, τα βραβεία των ανεξάρτητων ταινιών έδωσαν το βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Ερμηνείας στο «Να με φωνάζεις με τ’ όνομα σου», ενώ κέρδισε και τέσσερις υποψηφιότητες για τα βραβεία Bafta της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (καλύτερης ταινίας, Α’ Ανδρικού ρόλου για τον Timothée Chalamet, σκηνοθεσίας για τον Luca Guadagnino, διασκευασμένου σεναρίου για τον James Ivory). Η τελευταία αναγνώριση ήρθε από την Αμερικανική Ακαδημία κινηματογράφου, που το έθεσε υποψήφιο για τέσσερα βραβεία Oscar (καλύτερης ταινίας, Α’ Ανδρικού ρόλου για τον Timothée Chalamet, διασκευασμένου σεναρίου και καλύτερου τραγουδιού (Mystery of Love) του Sufjan Stevens).

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Μου αρέσει να πιστεύω ότι το «Να με φωνάζεις με τ’ όνομα σου» κλείνει την τριλογία των ταινιών μου για την επιθυμία, μαζί με το «I Am Love» («Είμαι ο έρωτας») και το «A Bigger Splash» («Κάτω από τον ήλιο»).

Εκεί που στις προηγούμενες ταινίες, η επιθυμία οδηγούσε στην κτητικότητα, τη μετάνοια, την περιφρόνηση, την ανάγκη για απελευθέρωση, στο «Να με φωνάζεις με τ’ όνομα σου» θέλαμε να εξερευνήσουμε ένα ειδύλλιο της νιότης. Ο Elio, ο Oliver και η Marzia έχουν μπλέξει σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι, όμοιο με αυτό που περιέγραψε κάποτε ο Truman Capote ως τον έρωτα, που δεν έχει γεωγραφία, δεν ξέρει από σύνορα.

Η ταινία αποτίνει φόρο τιμής στους πατέρες της ζωής μου: τον πατέρα μου και τους κινηματογραφικούς, τον Renoir, τον Rohmer, τον Bertolucci.

Luca Guadagnino

Ταινία αισθήσεων

Σκοπός της ταινίας να χαϊδέψει το κοινό όπως οι ζεστές αχτίδες του ήλιου. Θυμίζει έντονα το ιταλικό καλοκαίρι, κάνει ποδηλατάδες, μεταμεσονύχτιες βουτιές, ακούει μουσική, ατενίζει έργα τέχνης, απολαμβάνει πολυτελή γεύματα κάτω από τον ήλιο και παρακολουθεί τη μεθυστική ερωτική αφύπνιση ενός δεκαεπτάχρονου. Όταν ο Elio ερωτεύεται τον Oliver, έναν χαρισματικό διδακτορικό φοιτητή που μένει με τους γονείς του στη βίλα τους στη βόρειο Ιταλία, γεννιέται μία εμπειρία που θα τους στοιχειώσει για καιρό. «Δεν θεωρώ την ταινία ένα υπέρ-διανοούμενο και εκλεπτυσμένο έργο τέχνης» λέει ο σκηνοθέτης Luca Guadagnino. «Είναι μια τρυφερή ερωτική ιστορία που επηρεάζει το κοινό με έναν αισιόδοξο τρόπο. Ήθελα να είναι σαν ένα κουτί με υπέροχα σοκολατάκια».

Από το χαρτί στο πανί

Η ταινία βασίζεται στο επιτυχημένο πρώτο μυθιστόρημα του André Aciman, το οποίο και έγραψε μέσα σε τρεις θυελλώδεις μήνες. «Έγραφα πιο γρήγορα από ποτέ στη ζωή μου» λέει ο Aciman. «Σαν να ήμουν ερωτευμένος. Η συγγραφή με πήγε σε μέρη που δεν θα τολμούσα να φτάσω. Υπάρχουν σημεία στο βιβλίο που δεν πιστεύω ότι τα έγραψα εγώ. Αλλά συνέβη. Το βιβλίο υπαγόρεψε τον ίδιο του τον εαυτό σε μένα».

Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2007 και θεωρήθηκε αμέσως μία μοντέρνα κλασική ιστορία για την πρώτη αγάπη, ενώ αποθεώθηκε για το βαθύ συναισθηματικό αποτύπωμα που άφηνε στους αναγνώστες. Το 2014, ο θρυλικός σεναριογράφος-σκηνοθέτης James Ivory («Howards End») κλήθηκε να διασκευάσει το βιβλίο σε κινηματογραφικό σενάριο. Μία αλλαγή που έκανε ο Ivory ήταν να διυλίσει το επάγγελμα του πατέρα. «Ήταν ένας ακαδημαϊκός κλασικών σπουδών, αλλά δεν μπορείς να έχεις κάποιον μπροστά στην κάμερα που απλώς σκέφτεται ή γράφει» λέει ο Ivory. «Οπότε τον έκανα έναν ιστορικό τέχνης-αρχαιολόγο». Το μυθιστόρημα είναι απομνημονεύματα, μέσα από τη ματιά του Elio, αλλά οι δημιουργοί το τοποθέτησαν στο εδώ και το τώρα. «Θέλαμε να καθρεφτίσουμε την ουσία του βιβλίου, χωρίς να το κάνουμε με τον ίδιο τρόπο» λέει ο Guadagnino. «Πήραμε άλλη διαδρομή». Στο αρχικό σενάριο μάλιστα υπήρχαν σημεία με αφήγηση, τα οποία δεν χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία.

Ενώ το βιβλίο διαδραματίζεται στη Λιγκούρια της Ιταλίας, ο Guadagnino μετέφερε την ιστορία στην παραθαλάσσια πόλη Crema της Λομβαρδίας, όπου ζει. Έχοντας γνώση των τοπίων και του τρόπου ζωής, ένιωσε ότι θα ρίξει περισσότερο φως στη ζωή της οικογένειας των Perlman, των διανοούμενων που εκθέτουν τον γιο τους σε έναν κόσμο λογοτεχνίας, μουσικής και τέχνης. «Οι Perlmans έχουν βυθιστεί στη ζωή στην εξοχή, νιώθουν με κάθε τους αίσθηση μέρος της φύσης» λέει ο σκηνοθέτης. «Είναι σαν τη γη, τα δέντρα, τις αγελάδες, το γρασίδι, το νερό που τρέχει. Είναι μέρος του όλου. Αγαπούν και σέβονται τον κύκλο των εποχών». Η Amira Casar, που υποδύεται την Annella Perlman λέει: «Αυτό που με συγκινεί με τους πολύγλωσσους Perlmans, είναι ότι παρά την αγάπη τους για την παράδοση και το παρελθόν, είναι μοντέρνοι. Ενώ μεταδίδουν το γούστο τους για την κλασική παιδεία στον Elio σε αυτόν τον Κήπο της Εδέμ, την ίδια στιγμή τον σπρώχνουν να πειραματιστεί με τη ζωή του. Οι περισσότεροι γονείς τείνουν να κυριαρχούν στα παιδιά τους αντί να τα παροτρύνουν να βγουν έξω, να ζήσουν. Η ζωή είναι δώρο και πρέπει να τη ζούμε στο έπακρο! Νομίζω ότι η Annella και ο άντρας της είναι πολύ μπροστά από την εποχή τους, πολύ δεκτικοί, πρωτοποριακοί και επιτρεπτικοί».

Σαν στο σπίτι του

Το γύρισμα δίπλα στο σπίτι του Guadagnino προσέδωσε άνεση και απλότητα στη διαδικασία της παραγωγής, όχι μόνο για τον σκηνοθέτη, αλλά και όλο το συνεργείο. «Ήθελα να υποκύψω στην πολυτέλεια να κοιμάμαι στο ίδιο μου το κρεβάτι», λέει χαρακτηριστικά ο δημιουργός. Όπως συμβαίνει συνήθως στις ταινίες του Guadagnino, το πανέμορφο ιταλικό σπίτι έγινε εξίσου σημαντικός χαρακτήρας όσο και οι ηθοποιοί.

Προετοιμασίες

Για την προετοιμασία του, ο πρωταγωνιστής Timothée Chalamet, που είχε και τα περισσότερα να κάνει, έφτασε πέντε εβδομάδες πριν το γύρισμα στην Ιταλία. «Έπεσα με τα μούτρα στα μαθήματα ιταλικών για μιάμιση ώρα την ημέρα, μαθήματα πιάνου μιάμιση ώρα την ημέρα, μαθήματα κιθάρας μιάμιση ώρα την ημέρα και γυμναστική τρεις φορές την εβδομάδα» λέει ο Chalamet. Παρ’ όλο που είχε ήδη μελετήσει πιάνο για έξι χρόνια και κιθάρα για έναν χρόνο, ο ηθοποιός δούλεψε με τον Ιταλό συνθέτη Roberto Solci για να αναβαθμίσει τη δεξιότητα του στο υψηλό επίπεδο του βιρτουόζου Elio. Κι ενώ ο Νεοϋορκέζος ηθοποιός έχει περάσει πολλά καλοκαίρια της νιότης του στο σπίτι της γιαγιάς του στη Γαλλία, ήξερε ότι η ιταλική εκδοχή της δεκαετίας του ’80 θα ήταν κάτι διαφορετικό. Είχε επίσης την ευκαιρία να κάνει παρέα με νέα παιδιά στην Crema που δεν ήξεραν καν ότι είναι ηθοποιός και να αναζητήσει καθοδήγηση από τον Guadagnino για εκείνη την περίοδο. Ο Chalamet μιλάει άπταιστα γαλλικά και μπορούσε να καταλάβει μερικά ιταλικά, αλλά δεν ήξερε να μιλάει τη γλώσσα. «Εκτός από το πιάνο, τα ιταλικά ήταν κρίσιμα για μένα γιατί ήταν η μητρική γλώσσα του Elio και ήθελα να φτάσω σε αυτό το σημείο» λέει ο ηθοποιός.

Πρώτη επαφή

Ο Hammer ήταν ο επόμενος που κατέφθασε και ο Chalamet ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που συνάντησε. «Άκουσα κάποιον να παίζει πιάνο και μου είπαν ότι είναι ο Timmy! Είπα ότι θέλω να τον συναντήσω αμέσως». Οι δύο ηθοποιοί έγιναν αχώριστοι εκείνες τις εβδομάδες πριν το γύρισμα. «Κάναμε ποδήλατο, ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε, πηγαίναμε για φαγητό, επισκεπτόμασταν μέρη στα οποία πηγαίνουμε και στην ταινία» λέει ο Hammer. Αφού ξεκίνησε το γύρισμα, οι δυο ηθοποιοί έκαναν πρόβες τις σκηνές τους κάθε νύχτα πριν το γύρισμα. Η οικειότητα και η χημεία που έγινε απτή στην οθόνη προέκυψε και από την οικειότητα των δύο ηθοποιών στην πραγματική ζωή.

Ένα μεγάλο ποσοστό της ιστορίας επικεντρώνεται στα χιλιάδες βήματα προς τα εμπρός και προς τα πίσω ανάμεσα στον Elio και τον Oliver πριν η σχέση τους να γίνει σωματική. Η ένταση πριν την κλιμάκωση είναι κοινό στοιχείο στα έργα του Guadagnino. «Μου αρέσει η βραδεία καύση» λέει ο δημιουργός. Ο Chalamet σχολιάζει: «Είναι ένα οικουμενικό παιχνίδι γάτας και ποντικιού που συμβαίνει ανάμεσα σε ανθρώπους που έλκονται ο ένας από τον άλλον, αλλά έχουν επιφυλάξεις και ανασφάλειες για το αν ο άλλος τους θέλει το ίδιο. Υπάρχει και ο φόβος γιατί δεν ζουν σε μία περίοδο ή τοποθεσία που αποδέχεται ή τους ενθαρρύνει να έχουν στενές σχέσεις».

Ιταλική ραστώνη

Όλοι οι ηθοποιοί έμεναν μέσα στην Crema και μπόρεσαν να απορροφήσουν τη μοναδική γοητεία και τους ρυθμούς της ζωής εκεί. «Έχει μια ησυχία εκεί που κάποιος που ζει σε μία μητρόπολη δεν την έχει εύκολα» λέει ο Michael Stuhlbarg, που υποδύεται τον πατέρα του Elio. «Οι περισσότεροι περπατούν, υπάρχουν λίγα αυτοκίνητα στην πόλη. Έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα». Ο Guadagnino συχνά προσκαλούσε τους ηθοποιούς και το συνεργείο στο σπίτι του, όπου ετοίμαζε περίτεχνα γεύματα και έβλεπαν ταινίες. «Είναι φοβερός μάγειρας και απολαύσαμε πεντανόστιμα γεύματα» λέει η Casar. «Μας έφερε πιο κοντά τον έναν στον άλλον. Υπάρχει ένας εσωτερικός φόβος που μπορεί να πιάσει έναν ηθοποιό όταν προσεγγίζει τον ρόλο του και ο Luca δημιούργησε μία ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης και χαράς ανάμεσα μας, οπότε μπορέσαμε να αναπτύξουμε οικειότητα». Ο Hammer συμπληρώνει: «Ο Luca μας έβαλε στο κλίμα της dolce vita που δεν υπάρχει πια στην Ιταλία. Η δουλειά σ’ αυτήν την ταινία, η συνύπαρξη με όλους αυτούς τους ανθρώπους τους οποίους ερωτεύτηκα, ήταν ανάλογη με την ιστορία της ταινίας για μένα. Όταν το σκέφτομαι, είναι σαν να έχω ερωτική σχέση με την ταινία».

Επιθυμία σε τρία μέρη

Ο Guadagnino πιστεύει ότι αυτή η ταινία είναι μέρος της τριλογίας που ξεκίνησε με το «I Am Love» και το «A Bigger Splash». «Οι τρεις ταινίες συνδέονται με την αποκάλυψη της επιθυμίας» λέει. «Είτε ένα ξέσπασμα επιθυμίας για κάποιον ή τη συνειδητοποίηση ότι είσαι το αντικείμενο του πόθου κάποιου. Σε αυτή την ταινία, ο Elio καταλαβαίνει ότι υπάρχει κάτι μέσα του που δεν ξέρει τι να το κάνει, αλλά θέλει να το ακολουθήσει». Ενώ η επιδίωξη της επιθυμίας σε άλλες ταινίες προκαλεί αναπάντεχα σκοτεινά γεγονότα, σε αυτήν την ταινία το αποτέλεσμα είναι ελπιδοφόρο και βαθύ. «Η ταινία είναι η όμορφη αναγνώριση του πώς αλλάζεις όταν αγαπάς κάποιον με θετικό τρόπο», λέει ο Guadagnino. Ο Chalamet σχολιάζει: «Ο Elio δεν βγαίνει από τη διαδικασία αναγκαστικά πιο ευτυχής, γιατί υπάρχει πόνος. Αλλά είναι παρ’ όλα αυτά πιο σοφός και πιο ολοκληρωμένος επειδή το πέρασε». Ο ηθοποιός Peter Spears λέει: «Αυτή η βαθιά σύνδεση ανάμεσα στους δύο αυτούς ανθρώπους θα χρωματίσει τη ζωή τους για πάντα. Ίσως για αυτό η ιστορία έχει πιο βαθιά αξία. Οι άνθρωποι νιώθουν ότι υπάρχει μία σύνδεση εκεί που ξεπερνά τον καλοκαιρινό έρωτα. Και οι δύο στοιχειώνονται από την ανάμνηση του άλλου».

Ταξίδι στο χρόνο

Και οι τρεις ταινίες του Guadagnino διαδραματίζονται μερικά χρόνια πριν το γύρισμα της κάθε ταινίας. Το «I Am Love» γυρίστηκε το 2008 αλλά διαδραματίζεται το 2001. Το «A Bigger Splash» γυρίστηκε το 2014 και διαδραματίζεται το 2011. To «Να με φωνάζεις με τ’ όνομα σου» γυρίστηκε το 2016 και είναι τοποθετημένο στο έτος 1983. «Δεν έχω κάνει ποτέ ιστορική ταινία, αλλά μου αρέσει η ιδέα να έχω μία χρονική απόσταση για καλύτερη προοπτική» λέει ο Guadagnino. «Σε αυτήν την ταινία, έχω να κάνω με μια στιγμή στην ιταλική ζωή για την οποία έχω πολλές δυνατές αναμνήσεις» λέει ο Guadagnino. Ο συγγραφέας Aciman σχολιάζει: «Το γεγονός ότι ξέρεις ότι η ιστορία συμβαίνει το 1983 δίνει στην ταινία μια υφή ελεγείας. Εντυπώνει στον χαρακτήρα το αίσθημα ότι κάτι που συμβαίνει τώρα μπορεί να μην επαναληφθεί ξανά και αυτό μπορεί να έχει συνέπειες για μία ζωή».

Το ταίριασμα

Η σύνθεση των ηθοποιών ήταν σχολαστική διαδικασία. «Θέλαμε να καταγράψουμε ακόμα και την καρδιά αυτών των χαρακτήρων, όχι μόνο μέσα από τα πρόσωπα τους, αλλά και μέσα από τον τρόπο που κινούνται στον χώρο» λέει ο Guadagnino. H Casar λέει: «Ο Luca έχει μία πολύ ακριβή ιδέα για τη σκηνοθεσία του, αλλά μέσα σε αυτή τη δομή, δίνει στους ηθοποιούς απέραντη ελευθερία», ενθαρρύνοντάς τους να αυτοσχεδιάζουν. «Ο Tim ήταν μια αποκάλυψη και καθόλα απρόβλεπτος» λέει ο Stuhlbarg. «Ήταν πολύ διαφορετικός κάθε φορά που έκανε πράγματα. Δεν ήξερες ποτέ τι θα συνέβαινε και ήταν σκέτη απόλαυση να το βλέπεις». Ένα καλό παράδειγμα ήταν η εκπληκτική τελευταία σκηνή. «Υπάρχουν τρεις λήψεις και είναι όλες διαφορετικές» λέει ο Chalamet. «Είμαι πολύ χαρούμενος με αυτή που επέλεξε ο Luca γιατί μου φαίνεται η πιο αληθινή σε σχέση με την κατάσταση του Elio εκείνη τη στιγμή».

Ενώ οι ταινίες του έχουν αποθεωθεί για τον ερωτισμό τους, ο Guadagnino δεν δείχνει τη σεξουαλικότητα άσκοπα. «Το σεξ στην οθόνη μπορεί να γίνει το πιο βαρετό θέαμα» λέει ο σκηνοθέτης. «Γενικά, αν η ερωτική πράξη είναι ένας τρόπος να εξερευνήσεις τη συμπεριφορά και πώς αντανακλάται στους χαρακτήρες, τότε με ενδιαφέρει. Αλλά είναι να κάνει μόνο με την απεικόνιση της πράξης, τότε όχι». Ο Chalamet σχολιάζει: «Όταν βλέπεις το πρώτο φιλί του Elio και το Oliver, την πρώτη φορά που κάνουν έρωτα, αυτές οι λήψεις έχουν μια διάρκεια. Βλέπεις την αμηχανία και τη φυσική ένταση με έναν τρόπο, που αν είχε πολλά κοψίματα στο μοντάζ, θα είχε χαθεί». Ο Hammer συμπληρώνει: «Νομίζω ότι πολλές σεξουαλικές σκηνές έχουν να κάνουν με τις καλύτερες γωνίες. Αλλά σε αυτή την ταινία βλέπεις δύο ανθρώπους που πεινάνε να εξερευνήσουν το σώμα ο ένας του άλλου. Όπου υπάρχει αβεβαιότητα, υπάρχει το άγνωστο, αυτό που ανακαλύπτεις όσο προχωράς».

Η περίφημη σκηνή με το ροδάκινο από το βιβλίο δείχνει πώς ο ερωτισμός χρησιμοποιείται στην ταινία για να ρίξει φως στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων. «Αυτό που συμβαίνει με τον Elio σε αυτή τη σκηνή είναι ένας συνδυασμός της λαχτάρας για τον Oliver και του να μην ξέρεις τι να κάνεις με την πλεονάζουσα σεξουαλική ενέργεια που έχεις στα 16, τα 17 και τα 18» λέει ο Chalamet. Τα αντικρουόμενα συναισθήματα του Elio τον οδηγούν σε μια φιλονικία ανάμεσα στους δύο, όταν ο Oliver προσπαθεί να φάει ένα ροδάκινο. «Όταν ο Elio γίνεται συναισθηματικός, είναι η στιγμή που ο Oliver καταλαβαίνει ότι ξεπεράστηκε ένα όριο στη σχέση τους», λέει ο Hammer. «Τώρα, αντί να κυριαρχεί, αρχίζει να κόβει τη φόρα του. Δεν έχει να κάνει μόνο με εμένα, πρέπει να είναι καλό και για τους δύο και έτσι συμβαίνει μια πραγματικά τρυφερή στιγμή, κατά την οποία συντονίζονται».

Η μελωδία

Η μουσική είναι ζωτική για τις ταινίες του Guadagnino, αλλά συνήθως δεν αναθέτει τη δουλειά σε συνθέτες. Αντ’ αυτού κάνει επιλογές από ήδη υπάρχοντα μουσικά θέματα, όπως συνέβη στην ταινία «I Am Love» που χρησιμοποίησε το έργο του σύγχρονου Αμερικανού συνθέτη κλασικής μουσικής, του John Adams. Το soundtrack της ταινίας είναι μια σύνθεση από έργα διαφόρων μουσικών, αλλά ο Guadagnino αποφάσισε ότι ήθελε να προσεγγίσει τον Αμερικάνο τραγουδιστή/συνθέτη Sufjan Stevens για να γράψει ένα τραγούδι ειδικά για την ταινία. «Ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω πολύ είναι ο Sufjan. Η φωνή του είναι αγγελική και οι στίχοι του είναι τόσο βαθιοί, γεμάτοι λύπη και ομορφιά. Η μουσική του στοιχειώνει. Όλα αυτά τα στοιχεία τα ήθελα στην ταινία».

Ενώ ο Guadagnino ήξερε ότι ο Stevens δεν είχε ξαναδουλέψει για ταινία, τον προσέγγισε. Ο Stevens διάβασε το βιβλίο, έκαναν μια μεγάλη κουβέντα και το αποτέλεσμα ήταν να γράψει όχι ένα, αλλά δύο πρωτότυπα τραγούδια για την ταινία: το Mystery of Love και το Visions of Gideon. Όταν έφτασαν τα τραγούδια λίγο πριν το γύρισμα, ο Guadagnino προσκάλεσε τον Chalamet, τον Hammer και τον μοντέρ να τα ακούσουν στο σπίτι του. «Νομίζω ότι τα τραγούδια του Sufjan δίνουν άλλη τονικότητα στην ταινία» λέει ο Guadagnino. «Είναι σαν αφήγηση χωρίς αφήγηση».

Το soundtrack περιλαμβάνει κομμάτια από τον John Adams, τον Ryuichi Sakamoto, τον Satie, τον Ravel και το Capriccio on the Departure of his Beloved Brother του Bach, το οποίο ο Chalamet ερμηνεύει στην κιθάρα και το πιάνο. Καθώς η ταινία διαδραματίζεται τη δεκαετία του ΄80, ο Guadagnino επέλεξε ιταλική ποπ μουσική εκείνης της περιόδου, καθώς και τον ύμνο των Psychedelic Furs Love My Way. «Αγαπώ τους Psychedelic Furs» λέει ο Guadagnino. «Είναι κάπως αυτοβιογραφικό, γιατί θυμάμαι που το άκουγα όταν ήμουν 17 και με είχε συνεπάρει. Ήθελα να μου αποδώσω φόρο τιμής», λέει χαριτολογώντας.

Είναι καλύτερα να μιλάς ή να πεθάνεις;

Αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ η ταινία είναι μεταφορά λογοτεχνικού έργου, το μεγαλύτερο μέρος είναι χωρίς διαλόγους. Υπάρχουν σκηνές με πολύ κείμενο που αφαιρέθηκαν, όταν ο Guadagnino ένιωσε ότι δεν ήταν απαραίτητες. Όταν ο Elio δηλώνει τον έρωτα του για τον Oliver χρησιμοποιεί γλώσσα που δεν είναι άμεση. «Ήθελα η εξομολόγηση του Elio να παραμείνει αμφιλεγόμενη ώστε να μπορεί να την πάρει πίσω σε περίπτωση απόρριψης» λέει ο Aciman. «Ταυτίζομαι με τη δυσκολία του Elio. Πώς μιλάς με αυτόν τον τρόπο αν θες να κρατήσεις την αξιοπρέπεια σου άθικτη;». Η δύσκολη θέση του Elio αναφέρεται νωρίτερα στην ταινία από μια ιστορία του 17ου αιώνα της Marguerite de Navarre που διάβασε η Annella με τον τίτλο The Heptameron που μιλάει για έναν ερωτευμένο ιππότη και το δίλημμα του: Είναι καλύτερα να μιλάς ή να πεθάνεις; Ο Chalamet λέει: «Νομίζω ότι ο Elio έχει αρρωστήσει με τους υπολογισμούς και θα ήθελε απλώς να μιλήσει αλλά η έκθεση του εαυτού είναι το πιο τρομαχτικό τρόπο που μπορείς να κάνει. Νομίζω ότι μπορείς να επιχειρηματολογήσεις εξίσου υπέρ και κατά στην ταινία και στη ζωή». Ο Hammer λέει: «Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσεις ή να πεθάνεις. Είναι αυτό που συμβαίνει με το υπόλοιπο της ζωής μετά τη στιγμή που έρχεσαι αντιμέτωπος με την επιλογή του να μιλήσεις ή να πεθάνεις. Ο θάνατος νομίζω ότι μεταφορικός. Αν δεν πεις αυτό που νιώθεις, αυτό που θέλεις, αυτό που είσαι, τότε ίσως ένα μέρος σου πεθαίνει».

Ένα από τα πιο φωτεινά μέρη του βιβλίου και της ταινίας είναι η τρυφερή συζήτηση που έχει ο Mr. Perlman με τον Elio κοντά στο τέλος της ταινίας, όπου προσφέρει την χωρίς όρους αγάπη και υποστήριξή του. Στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας του Mr. Perlman βασίζεται στον πατέρα του Aciman. «Ο πατέρας μου ήταν πολύ ανοιχτόμυαλος που δεν είχε αναστολές σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα» λέει ο Aciman. « Ήταν ένας άντρας που μπορούσες πάντα να μιλήσεις για ό,τι αφορούσε το σεξ. Οπότε δεν θα έγραφα έναν συνηθισμένο μονόλογο, του τύπου όλοι τα περνάμε αυτά ή πρέπει να πας σε ψυχίατρο. Ο πατέρας μου θα έλεγε ακριβώς αυτό που λέει ο πατέρας στο βιβλίο ή στην ταινία». Λέει ο Chalamet: «Αυτό που ήταν καθαρτικό ή διαφωτιστικό για μένα όταν έκανα τη σκηνή με τον Michael ήταν η αίσθηση ότι ο πόνος δεν είναι κάτι κακό. Στην πραγματικότητα, πρέπει να ασχοληθείς με τον πόνο γιατί αν τον αγνοήσεις ή αν προσπαθήσεις να τον ξεριζώσεις, θα χάσεις ό,τι καλό είναι να βγει από αυτόν. Προφανώς, υπάρχει απογοήτευση και πόνος, αλλά για να τα καταφέρεις και να σκεφτείς το καλό που προέκυψε σαν ένα φως στο τέλος της διαδρομής, πρέπει να είσαι τρυφερός με τον εαυτό σου. Να μην σκοτώνεις τον πόνο και όλο το καλό που φέρνει αυτός».

«Αν είσαι αρκετά τυχερός να νιώσεις κάτι βαθύ, ακόμα κι αν πονάει, μην το διώξεις μακριά» λέει ο Stuhlbarg. «Είναι απώλεια να νιώσεις κάτι όμορφο και μετά να προσπαθήσεις να προσποιηθείς ότι δεν συνέβη».

Προβολή 07/02/2018 : Florida Project

2018-01-31T08:13:00.000-08:00

The Florida Project

The Florida Project Δραματική 2017

| Έγχρ. | Διάρκεια: 111'

Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Σον Μπέικερ με τους: Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούκλιν Πρινς, Βαλέρια Κότο

- Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου (Γουίλεμ Νταφό)

-Συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών Φεστιβάλ Καννών 2017

Υπόθεση :

Η Μούνεϊ, μια ατίθαση εξάχρονη, ζει με την 22χρονη μητέρα της Χέιλι, σε ένα μοτέλ από αυτά που κάποτε γέμιζαν τουρίστες, ενώ σήμερα φιλοξενούν άστεγες οικογένειες. Το κοντινότερο που έχει σε πατρική φιγούρα είναι ο Μπόμπι, ο διαχειριστής του μοτέλ, τον οποίο πειράζουν συνεχώς τα παιδιά με τις σκανδαλιές τους. Η Χέιλι μόλις έχασε τη δουλειά της κι ένα κοριτσάκι στην ηλικία της Μούνεϊ μόλις μετακόμισε δίπλα τους. Το καλοκαίρι τους είναι γεμάτο θαύματα, ζαβολιές και περιπέτειες, ενώ ταυτόχρονα οι ενήλικες γύρω τους έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα.

Ο Σκηνοθέτης Σόν Μπέικερ :

Βέρος Νεοϋορκέζος και απόφοιτος της σχολής κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, σκηνοθέτησε τις βραβευμένες, αλλά και υποψήφιες για τα βραβεία Independent Spirit Awards ταινίες Take Out και Prince of Broadway. Η δεύτερη κέρδισε τα μεγάλα βραβεία της επιτροπής στα φεστιβάλ του Λος Άντζελες και του Γούντστοκ, και το ειδικό βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο, ενώ οι Λος Άντζελες Τάιμς την ξεχώρισαν ως μία από τις καλύτερες ταινίες του 2010. Ο Μπέικερ είναι ένας από τους δημιουργούς της σειράς τηλεοπτικής Greg the Bunny, και πρόσφατα σκηνοθέτησε, έγραψε και συμμετείχε στην παραγωγή της σειράς του MTV, Warren the Ape.

Κριτικές :

Ομως δεν είναι η μόνη λάμψη ελπίδας που προσφέρει αυτό το φιλμ: ο Σον Μπέικερ μοιάζει να έχει πάρει τα καλύτερα μαθήματα από το σινεμά του Φρανσουά Τριφό (όλα τα παιδιά παίζουν καταπληκτικά) όσο και από αυτό του Κεν Λόουτς (παράδοξο για ένα τόσο πολύχρωμο – αλλά και γυρισμένο σε 35 χιλιοστά – φιλμ): από τη μια η αθωότητα ενός παιδιού (όλο το δράμα είναι ιδωμένο μέσα από τα μάτια της μικρής ηρωίδας) και από την άλλη ο κίνδυνος συντριβής της από την πραγματικότητα. Αν κάτι ενώνει αυτά τα δύο, είναι ο γνήσιος ανθρωπισμός του Μπέικερ: ένας σπουδαίος αμερικανός σκηνοθέτης, έτοιμος για ταινίες που δεν θα ξεχάσουμε.(Καπράνος.Τα Νέα)

Αν ο Μπέικερ παρασύρεται από τους ανθρώπους του και τα μέρη του και κρατά την ταινία λίγο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται, είναι κάτι που δέχεσαι εύκολα, γιατί παράδοξα έχει γίνει από την πρώτη του σκηνή οικείο. Κι αυτό γιατί ξέρει, σαν διαισθητικά, να ντύνει τον σκληρό ρεαλισμό με μαγεία, να παρατηρεί, χωρίς να γυρίζει αλλού το βλέμμα, αλλά να μην κρίνει. Να βλέπει τον κόσμο όπως ακριβώς είναι και, μαζί, όπως τον βλέπουν οι ήρωές του. Γεμάτο αγάπη, τόση πολλή, που σε γεμίζει δάκρυα έκπληξης κι αισιοδοξίας. (Γαλανού.Εφημερ.Των Συντακτών)

Ο Σον Μπέικερ έκανε και πάλι το θαύμα του: δημιούργησε μια από τις πιο ειλικρινείς και ξεκάθαρες κινηματογραφικές ματιές σε κοινωνικά στρώματα που λίγοι τολμούν (και επιθυμούν) έστω και να κοιτάξουν, χωρίς να ψυχοπλακώνει και να πατρονάρει τον θεατή. Το «The Florida Project», σε αντίθεση με την πλειοψηφία των πιο «σοφιστικέ» ταινιών παρόμοιας θεματικής, προσφέρει αισιοδοξία, με σύμβολο το πλατύ, αναιδές αλλά αφοπλιστικό χαμόγελο της μικρής Μούνεϊ. Αισιοδοξία για το ανθρώπινο είδος! Να και κάτι που δεν συναντάμε πια συχνά στις σκοτεινές αίθουσες των κινηματογράφων…(Ανδρεάκου.Freecinema)

Δίνοντας νόημα στην κριτική πάνω στο αμερικανικό όνειρο και την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, και γεμίζοντας ζωή μια ταινία που στο βάθος της κρύβει μια βαθιά μελαγχολία για μια χώρα που ονειρεύεται συνεχώς «και ζήσαν αυτοί καλά...» σε παραμύθια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, ο Σον Μπέικερ, στην καλύτερη στιγμή του και σε μια από τις καλύτερες ταινίες που θα δούμε φέτος, τολμά να αφηγηθεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια και κινηματογραφική μαγεία ένα κομμάτι σκληρής καθημερινότητας στο περιθώριο σαν να επρόκειτο για «μια υπέροχη ζωή».(Κρανάκης.Flix)

Προβολή 24/01 : Η Ψυχή Και Το Σώμα

2018-01-23T21:53:00.002-08:00

Η Ψυχή και το Σώμα

2017 | Έγχρ. | Διάρκεια: 116'

Ουγγρική ταινία, σκηνοθεσία Ίλντικο Ενιέντι με τους: Αλεξάντρα Μπόρμπελι, Γκέζα Μόρσανι, Έρβιν Νάγκι

Βραβεία - Συμμετοχές

• Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2018

• Χρυσή Άρκτος Καλύτερης ταινίας, Διαγωνιστικό Τμήμα, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

• Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Καλύτερης ταινίας, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

• Βραβείο Καλύτερης ταινίας Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

Δήλωση Επιτροπής: "Μια ιδιοσυγκρασιακή ιστορία αγάπης , γεμάτη λυρισμό και χιούμορ, απελευθερωμένη από όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Μας εντυπωσιάζει με τη λεπτότητα και την εκφραστικότητα της αισθητικής και μας παρασύρει στην χαρά της ζωής και της αγάπης που διαθέτει".

• Βραβείο αναγνωστών"Berliner Morgenpost", 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου

Σύνοψη

Ο Έντρε και η Μαρία, δύο εσωστρεφείς άνθρωποι, δουλεύουν μαζί, όταν ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Τα όνειρα τους είναι τόσο έντονα και αληθοφανή, ώστε διστακτικά, θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαράγουν στο φως της ημέρας αυτά που έχουν δει το προηγούμενο βράδυ. Μια ταινία για τους φόβους και τις αναστολές του να "ανοίγεται" κανείς σε άλλους και για το πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι, όταν τελικά αυτό συμβαίνει.

Η ταινία

Η Ίλντικο Ενιέντι επιστρέφει μετά από ένα διάλειμμα 18 χρόνων από τη σκηνοθεσία, με αυτή την αλλόκοτη ιστορία αγάπης, η οποία κατέκτησε την Χρυσή Άρκτο στο 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η δημιουργός παραλαμβάνοντας το μεγάλο βραβείο δήλωσε χαρακτηριστικά: "Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί αυτή η ταινία και ένα μεγάλο μέρος της ήταν να κρύψουμε τι κάνουμε. Θέλαμε να σας παρουσιάσουμε μια πολύ απλή ταινία. Ήταν ρίσκο. Όλοι μου οι συνεργάτες πίστεψαν σε αυτήν, αλλά δεν μπορούσαμε να ξέρουμε αν το κοινό θα μας ακολουθούσε, γιατί αυτή η ταινία προσεγγίζεται μόνο με γενναιόδωρη καρδιά. ". Η "Ψυχή και το Σώμα" ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικής ζωής, λογικής και συναισθήματος, και καλεί τους θεατές να αναρωτηθούν: πότε είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας, χωρίς περιορισμούς, όταν είμαστε ξύπνιοι ή όταν ονειρευόμαστε;

Διεθνής Τύπος

**** "Το σινεμά θα μπορούσε να κατηγορηθεί για τη δημιουργία πολλών ρομαντικών κλισέ, αλλά τουλάχιστον περιστασιακά, τα καταστρέφει επίσης. Και αυτή η ταινία είναι το φετινό ισχυρό παράδειγμα.", The Guardian

"Η πρόταση "θα σε δω στα όνειρά μου", αποκτά μια μυστηριώδη νέα τροπή στη "Ψυχή και το Σώμα"... ταινία που σηματοδοτεί μια μοναδική επιστροφή στη σκηνοθεσία για την Ίλντικο Ενιέντι, από την Ουγγαρία, μετά από ένα κενό 18 ετών.", Variety

Πρόγραμμα Χειμώνας 2018 ( Β' Κύκλος)

2018-01-11T01:28:00.002-08:00

THE SQUARE

Ruben Östlund

(Χρυσός Φοίνικας Φεστιβάλ Καννών)

ΤΕΤΑΡΤΗ 17/01/2018 19.00μ.μ.

ON BODY AND SOUL

Ildikó Enyedi

(Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου)

ΤΕΤΑΡΤΗ 24/01/2018 19.30μ.μ.

THE FLORIDA PROJECT

Sean Baker

ΤΕΤΑΡΤΗ 7/02/2018 19.30μ.μ.

CALL ME BY YOUR NAME

Luca Guadagnino

ΤΕΤΑΡΤΗ 28/02/2018 19.30μ.μ.

IN THE FADE

Fatih Akin

(Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας Φεστιβάλ Καννών)

ΤΕΤΑΡΤΗ 14/03/2018 19.30μ.μ.

FOXTROT Samuel Maoz

(Ειδικό βραβείο της επιτροπής Φεστιβάλ Βενετίας)

ΤΕΤΑΡΤΗ 28/03/2018 19.30μ.μ.

Προβολή 17/01 : Το Τετράγωνο (19:00)

2018-01-10T23:10:00.001-08:00

Το Τετράγωνο

Σκηνοθεσία Ρούμπεν Έστλουντ με τους: Ελίζαμπεθ Μος, Ντόμινικ Γουέστ, Κλάενς Μπανγκ

(Προσοχή ! Η προβολή της 17/01 θα ξεκινήσει στις 19:00)

Βραβεία :

Η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα και το βραβείο Vulcan στο 70ό φεστιβάλ των Καννών.

Στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου κέρδισε στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, κωμωδίας, σκηνοθέτη, σεναριογράφου, σχεδιασμού παραγωγής και ηθοποιού (Κλάις Μπανγκ).

Είναι η πρόταση της Σουηδίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 90ά βραβεία Όσκαρ και έχει φτάσει στην τελική εννεάδα. Επίσης, ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας.

Σύνοψη

Ο ευφυής και ωραίος Christian (Claes Bang) είναι καταξιωμένος επιμελητής σε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Διαζευγμένος και αφοσιωμένος πατέρας δύο παιδιών, οδηγεί ηλεκτρικό αυτοκίνητο και υποστηρίζει κοινωφελείς οργανισμούς. Η επόμενη έκθεση που επιμελείται, με τίτλο The Square, είναι μια εγκατάσταση που προσκαλεί τους περαστικούς στον αλτρουισμό, υπενθυμίζοντας την ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο. Αλλά καμιά φορά είναι δύσκολο να ανταποκριθείς στα ίδια σου τα ιδεώδη. Ο ίδιος ο Christian αντιδρά αλλόκοτα στην κλοπή του κινητού του και μπλέκεται σε ντροπιαστικές καταστάσεις. Σε παράλληλη δράση, η ομάδα δημοσίων σχέσεων του μουσείου έχει δημιουργήσει μια αναπάντεχη καμπάνια για το The Square. Η ανταπόκριση είναι υπερβολική και ο Christian, αλλά και το ίδιο το μουσείο, οδηγούνται σε υπαρξιακή κρίση.

Βιογραφικό Σκηνοθέτη :

Ο Ρούμπεν Έστλουντ γεννήθηκε το 1974 στο Στίρσε, ένα νησάκι στη δυτική ακτή της Σουηδίας. Σπούδασε γραφιστική πριν εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ, όπου γνώρισε τον Έρικ Χέμεντορφ, με τον οποίο αργότερα ίδρυσε την εταιρία παραγωγής Plattform Produktion. Δεινός σκιέρ, ο Έστλουντ σκηνοθέτησε τρεις ταινίες για το σκι, όπου διαφαίνεται η προτίμησή του για μεγάλης διάρκειας σεκάνς – την οποία οργάνωσε και ανέπτυξε κατά τη διάρκεια των κινηματογραφικών σπουδών του και που, μέχρι σήμερα, παραμένει σημαντικό χαρακτηριστικό της δουλειάς του. Έχει γίνει γνωστός για τη με χιούμορ και ακρίβεια απεικόνιση της ανθρώπινης κοινωνικής συμπεριφοράς, καθώς και για την περίφημη χρήση του Photoshop και άλλων μορφών λογισμικού επεξεργασίας εικόνας στις ταινίες του. Σήμερα διδάσκει κινηματογράφο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Γκέτεμποργκ. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Μογγόλος κιθαριστής, κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στη Μόσχα το 2005. Η ταινία στη συνέχεια κυκλοφόρησε σε διεθνή διανομή σε περισσότερες από 20 χώρες και παρουσιάστηκε σε πολλά φεστιβάλ, εξασφαλίζοντάς του διεθνή αναγνώριση. Δύο χρόνια αργότερα, ο Έστλουντ κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο για τη μικρού μήκους ταινία Περιστατικό κοντά σε μια τράπεζα, στην οποία κάθε κίνηση του φακού δημιουργήθηκε στον υπολογιστή κατά τη διάρκεια του post-production. Η πρεμιέρα της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του, Play (2011), πραγματοποιήθηκε στις Κάννες, στο Directors’ Fortnight, οπου έλαβε το Βραβείο Coup de coeur. Η ταινία ήταν υποψήφια για το περίφημο βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και κέρδισε το Nordic Prize, την υψηλότερη διάκριση στη Σκανδιναβία. Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, Ανωτέρα βίαForce Majeure, έκανε πρεμιέρα στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» στις Κάννες, όπου του απονεμήθηκε το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής. Η ταινία επιλέχθηκε σε αμέτρητα φεστιβάλ και κέρδισε 16 βραβεία καλύτερης ξένης ταινίας· ήταν επίσης υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα και πέρασε στην προ-επιλογή (shortlist) των Όσκαρ. Η ταινία έκανε διανομή σε περισσότερες από 70 χώρες. Η πιο πρόσφατη ταινία του, Το τετράγωνο, κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα το 2017.

Φιλμογραφία

2008 Involuntary | Ακούσια
2011 Play
2014 Turist | Ανωτέρα βία
2017 The Square | Το τετράγωνο

Σημείωμα του σκηνοθέτη Ruben Östlund

Όπως και με την Ανωτέρα Βία, Το Τετράγωνο είναι ένα δράμα και μία σάτιρα. Ήθελα να κάνω μια κομψή ταινία με εικαστικές και ρητορικές τεχνικές για να προκαλέσω και να διασκεδάσω τους θεατές. Θεματικά, η ταινία κινείται ανάμεσα σε θέματα όπως η ευθύνη και η εμπιστοσύνη, ο πλούτος και η φτώχια, η ισχύς και η αδυναμία. Η πίστη στο άτομο που μεγαλώνει και η πίστη στην κοινότητα που φθίνει. Η δυσπιστία απέναντι στο κράτος, στα μέσα ενημέρωσης και στην τέχνη.

Η γέννηση της ιδέας

Το 2008 άνοιξε η πρώτη περιφραγμένη κοινότητα στη Σουηδία, μια «κλειστή» περιοχή με κατοικίες στην οποία μόνο οι εξουσιοδοτημένοι ιδιοκτήτες είχαν πρόσβαση, ένα ακραίο παράδειγμα τους πώς οι προνομιούχες κοινωνικές ομάδες αποκόβονται από τον περίγυρο τους. Είναι επίσης ένα από τα πολλά σημάδια για το πώς οι ευρωπαϊκές κοινωνίες γίνονται όλο και πιο ανεξάρτητες όσο τα χρέη των κρατών μεγαλώνουν, οι κοινωνικές παροχές συρρικνώνονται και το χάσμα ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους διευρύνεται συνεχώς τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Ακόμα και στη Σουηδία, που κάποτε στήριζε περισσότερο από άλλες κοινωνίες την ισότητα, η άνοδος της ανεργίας και ο φόβος της κοινωνικής απαξίωσης έχει οδηγήσει τα άτομα σε δυσπιστία απέναντι στους συνανθρώπους και στην ίδια την κοινωνία. Ένα κυρίαρχο αίσθημα πολιτικής αδυναμίας υπονομεύει την εμπιστοσύνη μας στο κράτος και μας ωθεί να επικεντρωθούμε στους εαυτούς μας. Αλλά πώς θέλουμε να αναπτύξουμε τις κοινωνίες μας;

Κατά την έρευνα που έκανα για την ταινία Play, στην οποία περιγράφω πώς κάποια παιδιά κλέβουν άλλα παιδιά, συναντούσα συχνά την ανικανότητα μας όταν πρέπει να προσφέρουμε βοήθεια σε δημόσιους χώρους. Οι ληστείες της ταινίας γυρίστηκαν μέρα στο φιλήσυχο Γκέτεμποργκ, σε εμπορικά κέντρα, σε τραμ και πλατείες και οι ενήλικες δεν αντέδρασαν παρ’ όλο που τα περιστατικά διαδραματίζονταν πολύ κοντά τους.

Αυτή η αναστολή στο να προσφέρουμε βοήθεια όταν είναι παρόντες άλλοι είναι γνωστή στους ψυχολόγους ως «η απάθεια του παρευρισκόμενου» («bystander apathy»). Πειράματα δείχνουν ότι η πιθανότητα της βοήθειας είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον αριθμό των παρευρισκόμενων, εξαιτίας αυτής της διάχυσης της ευθύνης που υπερισχύει σε μεγαλύτερες ομάδες, παρ΄όλο που υπάρχει απόδειξη ότι η συνοχή της ομάδας εξισορροπεί τη συλλογική αδιαφορία.

Όταν ο πατέρας μου ήταν νέος, τη δεκαετία του ’50, η δυτική κοινωνία είχε μια αίσθηση μοιρασμένης ευθύνης. Πράγματι, οι γονείς του τον άφηναν να παίζει στο κέντρο της Στοκχόλμης στα έξι του χρόνια. Απλώς του έβαζαν ένα ταμπελάκι στο λαιμό με τη διεύθυνση του σε περίπτωση που χανόταν. Αυτό μας θυμίζει ότι τότε οι άλλοι ενήλικες θεωρούνταν έμπιστα μέλη μιας κοινότητας που θα βοηθούσαν ένα παιδί σε μπελάδες, ενώ το σημερινό κλίμα δεν συνδράμει στη συνοχή της ομάδας ή στην εμπιστοσύνη στην κοινωνία. Τώρα θεωρούμε τους άλλους ενήλικες ως απειλή προς τα παιδιά μας. Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό, εξέλιξα την ιδέα της ταινίας με τη βοήθεια του Kalle Boman (παραγωγός ταινιών και ακαδημαϊκός) ως καλλιτεχνικό έργο που απευθύνεται στην εμπιστοσύνη στην κοινωνία και εξετάζει την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις τρέχουσες κοινωνικές αξίες.

Πιστεύω σε μία απλή εξίσωση. Αν δείξουμε εμπιστοσύνη, μας επιστρέφεται σε συμπόνια. Αν δεν εμπιστευόμαστε, αυτό δημιουργεί κίνητρα εκμετάλλευσης ατόμων που δεν βρίσκονται σε επιφυλακή.

Ιδανικά και πραγματικότητα

Ο τίτλος Το Τετράγωνο προέρχεται από ένα πρότζεκτ που εκθέσαμε το φθινόπωρο του 2014 στη νότια Σουηδία. Η έκθεση έγινε μόνιμη εγκατάσταση στην κεντρική πλατεία της πόλης. Αν κάποιος είναι στo τετράγωνο της πλατείας, τότε έχει το καθήκον να αντιδράσει αν ένας συνάνθρωπος χρειαστεί βοήθεια.

Αυτό που αλλάζει εδώ είναι μόνο ο τρόπος που επιλέγουμε να εκμαιεύσουμε αξίες. Το Τετράγωνο είναι ένας τόπος με ανθρωπιστικές αξίες, που αντλεί από την ηθική της αμοιβαιότητας που υπάρχει σχεδόν σε κάθε θρησκεία (ο χρυσός κανόνας: Κάνε στους άλλους αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν), καθώς και στην Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Αν άφηνα το ποδήλατο μου ξεκλείδωτο κάπου και το έκλεβαν, οι περισσότεροι θα θεωρούσαν ότι έφταιγα μόνο εγώ.

Η έκθεση πειραματίστηκε με την ιδέα ότι η κοινωνική αρμονία εξαρτάται από μια απλή επιλογή ότι ο καθένας από εμάς φτιάχνει την κάθε μέρα. «Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους» ή «Δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους». Οι επισκέπτες του μουσείου έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο πόρτες. Αριστερά, εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Δεξιά, όχι. Οι περισσότεροι διάλεξαν το «εμπιστεύομαι τους ανθρώπους», αλλά μετά αγχώθηκαν όταν κλήθηκαν να αφήσουν τα κινητά τους και το πορτοφόλι τους στο πάτωμα της έκθεσης… Αυτή η αντίφαση απεικονίζει πόσο δύσκολο είναι να λειτουργείς με βάση τις αρχές σου.

Στο ίδιο μήκος κύματος με τις αξίες μας

Στην ταινία, αντιμετωπίζουμε μια αδυναμία στην ανθρώπινη φύση. Όταν προσπαθούμε να κάνουμε το σωστό, το πιο δύσκολο δεν είναι να συμφωνήσουμε σε κοινές αξίες, αλλά να λειτουργούμε με βάση αυτές. Για παράδειγμα, πώς πρέπει να φέρομαι στους επαίτες αν θέλω να προωθήσω μια δίκαιη και ισότιμη κοινωνία, όπου το κενό ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους έχει εξαφανιστεί; Πρέπει να διατηρήσω την προνομιούχα ζωή που μου επιτρέπει να τους δίνω κάτι κάθε μέρα και να βελτιώσω την κατάσταση τους με έναν μάλλον ασήμαντο τρόπο; Ή πρέπει να αλλάξω ριζικά τον τρόπο ζωής μου ώστε να αποκαταστήσω την ισορροπία ανάμεσα μας; Η άνοδος της ανέχειας και η αύξηση του πληθυσμού των αστέγων σε πόλεις του πρώτου κόσμου μας παρουσιάζει ένα τέτοιο δίλημμα κάθε μέρα.

Στην πρώτη ταινία μου, το Involuntary, αναρωτήθηκα πώς η συμπεριφορά μιας ομάδας μπορεί να περάσει το όριο, ως αναφορά στο πείραμα του Stanley Milgram. Αυτά τα πειράματα είναι γνωστά ως παραδείγματα της άποψης της Hannah Arendt για την κοινοτοπία του κακού και την υποταγή του ανθρώπου στην εξουσία.

Τώρα με Το Τετράγωνο με ενδιαφέρει να κάνω μνεία στο πείραμα του «Καλού Σαμαρείτη», που πραγματοποιήθηκε στο Princeton στο 1973. Σαράντα φοιτητές θεολογίας πήραν μέρος σε κάτι που πίστευαν ότι είναι μια μελέτη στη θρησκευτική εκπαίδευση και στο θρησκευτικό κάλεσμα. Αφού συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο, τους έδωσαν οδηγίες να πάνε σε άλλο κτίριο και να βιαστούν, αλλά με διαφορετικό ρυθμό. Στον δρόμο, ένας ηθοποιός που συμμετείχε ως μέλος της ομάδας έπεσε και υποδυόταν ότι χρειάζεται βοήθεια. Προφανώς, οι φοιτητές θεολογίας ήξεραν το μήνυμα της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη: πρέπει να βοηθάμε κάποιον που έχει ανάγκη. Βοήθησαν οι 40 φοιτητές θεολογίας; Οι περισσότεροι όχι, αλλά τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο περισσότερο τους είχαν πει να βιαστούν, τόσο λιγότερο επέδειξαν βοηθητική συμπεριφορά.

Η ανθρωπιά του πρωταγωνιστή

Ο Christian έχει πολλές πλευρές: είναι ιδεαλιστής στα λόγια και κυνικός στην πράξη, εξίσου ισχυρός και ανίσχυρος και πάει λέγοντας. Όπως κι εγώ, είναι διαζευγμένος πατέρας δύο παιδιών και εργάζεται στον τομέα του πολιτισμού, ενώ είναι αφοσιωμένος στα υπαρξιακά και κοινωνικά ερωτήματα του. Είναι πεπεισμένος ότι Το Τετράγωνο είναι μια πρωτοποριακή ιδέα και θέλει πραγματικά να φέρει καινούριες σκέψεις στους ανθρώπους, αλλά την ίδια στιγμή είναι ένας κοινωνικός χαμαιλέοντας που ξέρει πώς να παίξει τον ρόλο του ως μέλος ανώτερης κοινωνικής τάξης και να πλοηγήσει τις προσδοκίες των χορηγών, των επισκεπτών, των καλλιτεχνών κτλ.

Ο Christian αντιμετωπίζει ερωτήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι, του να πάρεις την ευθύνη, να εμπιστεύεσαι και να είσαι έμπιστος, να συμπεριφέρεσαι ηθικά σε ατομικό επίπεδο. Και όταν συναντά ένα δίλημμα, οι ατομικές του πράξεις έρχονται σε διαμάχη με την ηθική του στάση. Ο Christian εμφανίζεται ως ζωντανή αντίφαση, όπως και πολλοί από εμάς. Στο τέλος της ταινίας, πρέπει να αξιολογήσουμε αν πήρε το μάθημα του.

Το Τετράγωνο επιζητά ανεπιτήδευτη ερμηνεία από τους ηθοποιούς. Η σχέση αγάπης ανάμεσα στον Christian και τις κόρες του, που είναι μαζορέτες, σχηματίζουν τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας και δείχνει μέσα από συμπαγείς εικόνες την ιδέα μιας αναζήτησης για την ουτοπία. Πράγματι, οι κόρες του είναι ενωμένες σε μια πολύ αποτελεσματική συλλογική προσπάθεια όπου ο καθένας από τα άτομα που λειτουργούν μαζί παίζει έναν ισότιμα σημαντικό ρόλο στο επίτευγμα. Είναι και μια οπτική εκδήλωση της σημασίας της εμπιστοσύνης του να βλέπεις ένα δεκάχρονο κορίτσι να βουτάει σε σάλτο, έχοντας εμπιστοσύνη ότι οι άλλοι θα την πιάσουν. Η συγκέντρωση της μαζορέτας και η χαρά αποτυπώνουν το καλύτερο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας;

Μπορεί η δικαιοσύνη να εξαγοράσει την ευτυχία;

Το ταξίδι του Christian εκφράζει τις δύο σωκρατικές πηγές της δικαιοσύνης: το κοινωνικό συμβόλαιο και την ατομική ηθική. Η δικαιοσύνη έχει να κάνει με την υποταγή σε κανόνες όσο και οι υπόλοιποι υπακούν σε αυτούς, αλλά ακόμα περισσότερο η δικαιοσύνη είναι το καθεστώς μιας καλορυθμισμένης ψυχής. Οπότε ο δίκαιος άνθρωπος θα είναι αναγκαστικά και ευτυχισμένος. Αυτή η παλιά και θελκτική ιδέα του να κάνεις το σωστό, ότι η δικαιοσύνη μπορεί να εξαγοράσει την ευτυχία είναι ξεπερασμένη. Έρευνες κοινωνικής ψυχολογίας έχουν δείξει έντονη εμπιστοσύνη ανάμεσα στους εθελοντές με υψηλό επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής αλληλεπίδρασης και αναφέρονται σε αυτό το φαινόμενο ως «η ευφορία αυτού που βοηθάει». Μπορεί οι θεατές να γελάσουν με τις άτσαλες και αστεία ντροπιαστικές πράξεις του, αλλά μπορεί και να μοιραστούν την ιδέα της δικαιοσύνης που υπογραμμίζει το ταξίδι του.

Πολύ καλό για να γίνει viral ή πώς τα μέσα ενημέρωσης μας κάνουν πιο κακούς

Ως σάτιρα, η ταινία υπερβάλλει στις χειρότερες τάσεις που παρατηρούνται σήμερα, όπως τον τρόπο που τα μέσα ενημέρωσης αγνοούν την ίδια τους την ευθύνη όταν αναπαράγουν τα ίδια τα προβλήματα που δημοσιεύουν. Το μουσείο έχει προσλάβει ειδικούς στις δημόσιες σχέσεις, ώστε οι ιδέες και η έκθεση να γίνει ευρέως γνωστή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Το τμήμα των δημοσίων σχέσεων λέει όλο σαρκασμό ότι η ιδέα για Το Τετράγωνο παραείναι καλή και ότι αν θέλει το μουσείο να απασχολήσει τους δημοσιογράφους και να γράψουν για την έκθεση χρειάζεται αντιπαράθεση.

Μπορεί κανείς να βρει ομοιότητες με τα εξτρεμιστικά κόμματα στη Σουηδία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και αλλού, που μέσα από την προκλητική, πολωτική δημόσια συζήτηση, έχουν αιχμαλωτίσει την προσοχή του κοινού. Στη Σουηδία, ένα τέτοιο κόμμα έχει καταλάβει την τρίτη θέση ανάμεσα στα μεγάλα πολιτικά κόμματα.

Η τραγική ειρωνεία έχει μετατρέψει τα μέσα μαζικής επικοινωνίας στο καλύτερο εργαλείο προώθησης για τα τρομοκρατικές οργανώσεις. Όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν έχει πάρει το μάθημα του, για την υστερία των μέσων μαζικής ενημέρωσης που οδηγεί Ευρωπαίους να συμμετέχουν στον ISIS ή να εμπνευστούν για τις δολοφονικές επιθέσεις στην Κοπεγχάγη λίγες μέρες μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo. Πριν μερικά χρόνια, οι ηθικές αρχές του τύπου θα απέτρεπαν μια εφημερίδα ή έναν ανταποκριτή να δείξει σοκαριστικές, αβέβαιες ή επεξεργασμένες εικόνες. Όσο όμως γίνονται περικοπές και οι δημοσιογράφοι πλήττονται, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν στραφεί σε εντυπωσιακές εικόνες. Τώρα πια όσο μια εικόνα έχει εκρηκτικό περιεχόμενο, δεν έχει σημασία το ίδιο το περιεχόμενο. Η περίπτωση του μικρού αγοριού από τη Συρία που πνίγηκε είναι ανησυχητική.

Μία και μόνο εικόνα ξαφνικά άλλαξε την άποψη για όσους έψαχναν άσυλο σε πολλές εφημερίδες της Ευρώπης και του κόσμου. Έδειξε πόσο δυνατή επίδραση μπορεί να έχει μία καλή εικόνα αν είναι προκλητική ή αρκετά συγκινητική για να ξεχωρίσει στην ατελείωτη ροή πληροφορίας και εικόνων που μας κατακλύζουν.

Πάνω απ’ όλα όμως, νομίζω ότι έδειξε ότι χρειαζόμαστε μια εικόνα για να συνδεθούμε συναισθηματικά γιατί τα μέσα μαζικής επικοινωνίας σπάνια υποστηρίζουν μια συγκεκριμένη θέση πια. Πράγματι, ανήθικα ρεπορτάζ με τραβηγμένες εικόνες έχουν γίνει κανόνας και αναμεταδίδονται σε όλο τον κόσμο με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η ταινία προσπαθεί να απευθύνει αυτό το επείγον ερώτημα με έναν ελαφρύ, παράδοξο τρόπο. Το προφανώς ψεύτικο YouTube κλιπάκι που δημιούργησε το τμήμα δημοσιών σχέσεων για να προωθήσει την ηθική διάσταση της έκθεσης είναι ένα τρανό παράδειγμα του πως τα media είναι μέρος του τρόπου που βλέπουμε τον κόσμο και τον παρεξηγούμε. Το βρίσκω σημαντικό να αναλύσουμε τις επιδράσεις, γιατί είμαι πεπεισμένος ότι οι κινούμενες εικόνες είναι τα πιο ισχυρά μέσα έκφρασης που είχαμε ποτέ και άρα πιο επικίνδυνες. Συγχρόνως, ο κινηματογράφος μας εξασφαλίζει μία καταπληκτική πρόσβαση στον κόσμο: υπάρχουν τόσο που δεν έχουμε κάνει οι ίδιοι, αλλά έχουμε αποκτήσει την εμπειρία τους στο μυαλό μας μέσα από τις ταινίες.

Οι ταινίες μπορούν για παράδειγμα να βελτιώσουν μια κριτική σκέψη για τις συμβάσεις και το τι θεωρούμε δεδομένο. Ενθουσιάζομαι όταν κάποιος μου λέει ότι συζητούσε μια ταινία μου όλη νύχτα με φίλους, γιατί τότε η ταινία μου έχει ξεκινήσει μια αλλαγή έξω από την κινηματογραφική αίθουσα.

Προβολή 10/01 : Happy End

2017-12-22T09:27:00.001-08:00

Δραματική 2017 | Έγχρ. | Διάρκεια: 107'

Γαλλοαυστριακή ταινία, σκηνοθεσία Μίκαελ Χάνεκε με τους: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ματιέ Κασοβίτς, Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Φαντίν Αρντουάν

Υπόθεση : Μια εύπορη οικογένεια είναι ιδιοκτήτρια μιας εντυπωσιακής έπαυλης στο Καλέ της Βόρειας Γαλλίας, όχι πολύ μακριά από τους προσφυγικούς καταυλισμούς. Τα μέλη της παίζουν κρυφτούλι μεταξύ τους: ο ηλικιωμένος πάτερ φαμίλιας σχεδιάζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Η κόρη του διαλέγει την εργασιομανία καλύπτοντας τη συναισθηματική της απονέκρωση. Ο γιος του δεν είναι ο πιστός σύζυγος που όλοι εικάζουν. Ο εγγονός του φανερώνεται ανεπαρκής σε όλα. Η 13χρονη δισέγγονή του δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνεται.

Κριτικές :
Σκηνοθετικά ανήσυχος και σεναριακά επιδέξιος, ο Χάνεκε ακτινογραφεί με κατάμαυρη ειρωνεία και πολιτική ακρίβεια τη σύγχρονη ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη. (Αθηνόραμα)

Αν στο Amour άφησε ένα παράθυρο αξιοπρέπειας μπροστά στον πόνο, στο Happy End ο στυγερός Μίκαελ Χάνεκε κλείνει με δύναμη όλες τις πόρτες της ανθρωπιάς στην περίπτωση της δυναστείας των Λοράν, μιας τυπικής μεγαλοαστικής οικογένειας.(LIFO)

Ο Χάνεκε επιστρέφει με αυτήν την ταινία στις μέρες της «ηδονοβλεψίας» (όχι μόνο του «Benny's Video» αλλά και του «Funny Games» και του «Caché») βάζοντας το θεατή στη θέση αυτού που πρέπει να αποκρυπτογραφήσει τι είναι αυτό που ο ίδιος επιλέγει να του δείξει από τις ζωές των μελών μιας οικογένειας που δεν μοιάζει να έχει δικαίωμα στο happy end.(FLIX)

Συνέντεξη με τον Μ.Χάνεκε

Πολύς κόσμος αντιμετωπίζει το «Happy End» ως συνέχεια της «Αγάπης». Εσείς βλέπετε με αυτό τον τρόπο την ταινία;

«Οχι, αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα για το πώς τη δέχεται ο κόσμος».

Πώς ξεκίνησε η δημιουργία του «Happy Εnd»;

«Υπήρξαν διαφορετικά σημεία έναρξης για αυτή την ταινία· πάντα υπάρχουν διαφορετικά σημεία έναρξης για τη δημιουργία κάθε ταινίας. Ενα από τα σημεία ήταν η ευκαιρία να εργαστώ και πάλι με τον Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, ο οποίος είχε δηλώσει πρόθυμος να επανέλθει στο προσκήνιο και να ξαναδουλέψει μαζί μου, αρκεί το "Happy End" να γυριζόταν στη Γαλλία. Γιατί εύκολα θα μπορούσα να γυρίσω αυτή την ταινία στην Αυστρία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Ελλάδα. Μια κατάσταση σαν αυτή που περιγράφω μπορεί να λάβει χώρα οπουδήποτε».

Η συνέχεια στο ΒΗΜΑ

Προβολή 06/12 : Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού

2017-11-29T22:31:00.004-08:00

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού

The Killing of a Sacred Deer

Αγγλο-ιρλανδική ταινία, σκηνοθεσία Γιώργος Λάνθιμος με τους: Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν, Μπάρι Κέγκαν, Ράφι Κάσιντι

Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Καννών 2017

Ο Στίβεν είναι ένας διαπρεπής καρδιοχειρουργός, παντρεμένος με την Άννα, μια καταξιωμένη οφθαλμίατρο. Είναι ευκατάστατοι και ζουν ευτυχισμένοι με τα δύο τους παιδιά, τη δεκατετράχρονη Κιμ και τον δωδεκάχρονο Μπομπ. O Στίβεν έχει αναπτύξει φιλική σχέση με τον Μάρτιν, ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, ορφανό από πατέρα, το οποίο μοιάζει να έχει υπό την προστασία του. Τα πράγματα παίρνουν ολέθρια τροπή όταν ο γιατρός συστήνει τον Μάρτιν στην οικογένεια του, αναστατώνοντας τον κόσμο τους, ενώ ο ίδιος καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε μια ασύλληπτη θυσία και τον κίνδυνο να χάσει τα πάντα.

Δύο χρόνια μετά τον Αστακό, ο Γιώργος Λάνθιμος συνεργάζεται -παραδοσιακά- στο σενάριο με τον Ευθύμη Φιλίππου και σκηνοθετεί το Θάνατο του Ιερού Ελαφιού με τους Colin Farrell, Nicole Kidman, Barry Keoghan (’71), Raffey Cassidy (Tomorrowland), Sunny Suljic (The Unspoken), Bill Camp (12 Years a Slave) και την Alicia Silverstone (Clueless). Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό φεστιβάλ Καννών και έφυγε με το βραβείο Σεναρίου.

Χτίζοντας ένα ιδιόμορφο ψυχολογικό θρίλερ, οι δημιουργοί επιστρέφουν σε ένα κλειστοφοβικό οικογενειακό περιβάλλον, πιο σκληροπυρηνικό από τον Κυνόδοντα που τους έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη, και επικαλούνται ήδη από τον τίτλο μια σχέση με τον αρχαίο μύθο της Ιφιγένειας και τον χειροπιαστό τρόμο που κλιμακώνεται σε θυσία. Οι διάλογοι είναι απολαυστικοί, διαβολικά και παγερά αστείοι, συνεπείς στο -δυσανάλογα των τραγικών περιστάσεων ανέκφραστο- ύφος της σεναριακής ομάδας. Ο σκηνοθέτης ενορχηστρώνει μεγαλειώδεις και στυλιζαρισμένες λήψεις και οι διάσημοι πρωταγωνιστές συμμορφώνονται απόλυτα στο αλλόκοτο, παγερό και βασανιστικό κλίμα της ταινίας. Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού διακατέχεται από μια ξεκάθαρα ανίερη διάθεση και για αυτό προσφέρει μία μοναδική κινηματογραφική εμπειρία, με διεστραμμένα σπαρταριστές σκηνές που απασχολούν κοινό και κριτικούς πολύ μετά την προβολή της ταινίας.

Αποσπάσματα από τη Συνέντευξη Τύπου στο 70^ο Φεστιβάλ Καννών

Το Ιερό Ελάφι: Η αρχαιοελληνική έννοια της θυσίας

Γιώργος Λάνθιμος: Δεν έχω σαφή εικόνα για τη θυσία. Ήθελα να εξετάσω κάποια θέματα. Τη δικαιοσύνη, την επιλογή, την ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά, τι συμβαίνει όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με διλήμματα. Φυσικά, στην ελληνική μυθολογία και στη θρησκεία συναντάμε τα θέματα αυτά. Δεν είναι δικές μου ιδέες, είναι πανανθρώπινες. Ο τίτλος προέκυψε όταν αρχίσαμε να γράφουμε το σενάριο. Σκεφτόμασταν την ιστορία και ανακαλύψαμε ότι έχει παραλληλισμούς με την τραγωδία του Ευριπίδη, την Ιφιγένεια. Σκεφτήκαμε ότι θα έχει ενδιαφέρον να ανοίξουμε έναν διάλογο με κάτι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα μας, κάτι αιώνιο και υπαρκτό από την αρχή του πολιτισμού.

Αναπάντητα ερωτήματα

Γιώργος Λάνθιμος: Καταλαβαίνω γιατί μπορεί κανείς να αναρωτιέται πώς ο κεντρικός ήρωας, ένας γιατρός, ένας άνθρωπος της επιστήμης, θα ήθελε μία λογική εξήγηση για αυτό που συμβαίνει. Αυτό όμως είναι και το ερώτημα της ταινίας, αυτός ο σκοπός της: να ξεκινήσει ο ίδιος ο θεατής αυτή την αναζήτηση. Δεν έχω τις απαντήσεις. Ποτέ δεν έχω τις απαντήσεις για τις ταινίες μου.

Η εξερεύνηση των θεμάτων

Γιώργος Λάνθιμος: Όποιος δημιουργεί, εξερευνά θέματα. Δεν ξέρω αν καταλήγω κάπου. Φτάνω σίγουρα στην επόμενη στάση, σε μία διαφορετική περιοχή. Σαν ταξίδι. Φτάνεις κάποτε; Παραμένεις κάπου; Η εμπειρία συσσωρεύεται. Σε αλλάζει σαν άνθρωπο, δεν ξέρω απαραίτητα με ποιο τρόπο. Σε βοηθά να εξελιχθείς ή να σταθείς. Για τον καθένα είναι διαφορετικά. Είναι κάτι που με παρακινεί να συνεχίσω. Οπότε φτάνω σε έναν προορισμό και μετά ψάχνω τον επόμενο.

Η συνεργασία με τα παιδιά-ηθοποιούς

Γιώργος Λάνθιμος: Το υλικό είναι σκληρό, αλλά λειτουργεί συσσωρευτικά. Στα επί μέρους κομμάτια του δεν είναι απαραίτητα τόσο σκληρό. Δεν το προσεγγίσαμε μόνο με σοβαρότητα. Η Nicole διηγείται ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της έλεγα ότι πρόκειται για κωμωδία. Και το πιστεύω αυτό. Βασικά, προσπαθήσαμε να το διασκεδάσουμε όσο μπορούσαμε, γιατί δουλεύαμε σκληρά. Προσπαθήσαμε να το πάρουμε ελαφριά και να το απολαύσουμε.

Nicole Kidman: Πράγματι, ο Γιώργος μου έλεγε συνέχεια ότι το ύφος ήταν κωμικό. Πιστεύω ότι η Raffey (Cassidy)και ο Sunny (Suljic) ένιωσαν πολύ προστατευμένοι. Ήταν έτοιμοι για όλα, είχαν πραγματική εμπλοκή και ήταν ενθουσιασμένοι. Κάναμε πρόβες και περάσαμε πολύ χρόνο μαζί.

Το στυλ κινηματογράφησης

Γιώργος Λάνθιμος: Πάντα προσπαθώ να βρω τον καλύτερο τρόπο να μεταφέρω ένα σενάριο στο πανί, αφού το γράψουμε. Να κάνουμε την κινηματογράφηση σε στενή σχέση με το υλικό. Ένιωσα ότι η ταινία έπρεπε να είχε την αίσθηση ότι κάτι ξένο είναι παρόν. Οπότε η κάμερα είχε περισσότερη κίνηση, ακολουθούσε τους χαρακτήρες, παραμόνευε, παρατηρούσε από ψηλά. Αυτό αλλάζει, όσο κάνεις γύρισμα. Ξεκινάς με μία ιδέα και έχεις τις πρακτικές δυσκολίες. Οπότε πρόκειται για συνδυασμό όλων αυτών.

Η επίδραση του σεναρίου

Nicole Kidman: Υπνωτίστηκα από το σενάριο. Η ταινία έχει αυτό το χαρακτηριστικό. Εγκατέλειψα την προσπάθεια να το αναλύσω και, όπως λέει ο Γιώργος, ξέχασα όλη την προετοιμασία και ήμουν απλώς παρούσα. Έχει έναν μοναδικό τρόπο, ένα δικό του όραμα, και νομίζω ότι η δουλειά του ηθοποιού ειδικά σε αυτές τις ταινίες είναι να βοηθήσει στην υλοποίηση του. Πολλές φορές ο Γιώργος μας έδινε την οδηγία να μην κάνουμε τίποτα. Είναι ενδιαφέρον γιατί είναι δύσκολο να το κάνει ένας ηθοποιός. Όταν είδα την ταινία, του είπα ότι δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Είχα υπνωτιστεί.

Raffey Cassidy: Έκανα οντισιόν πριν διαβάσω το σενάριο. Η ίδια η οντισιόν ήταν παράξενη. Ο Γιώργος μου ζήτησε να κάνω περίεργα πράγματα (λέει γελώντας). Μετά από αυτή την οντισιόν, ήθελα πολύ να πάρω αυτόν τον ρόλο. Αφού διάβασα το σενάριο, ήθελα ακόμα περισσότερο να κάνω την ταινία.

Τα παιδιά στην καρδιά αυτής της ιστορίας

Γιώργος Λάνθιμος: Δεν είχαμε εξ αρχής τα παιδιά στο μυαλό μας. Ήταν απλώς μία οικογένεια με παιδιά. Προσπαθώ να μην είναι πολύ αναλυτικός στην προσέγγιση μου. Δεν μου αρέσει να εξηγώ τι κάνουμε, γιατί το ανακαλύπτω κι εγώ ο ίδιος. Υπάρχει μια ιστορία και ένα σενάριο. Μετά έρχονται κι άλλοι άνθρωποι και συνεργαζόμαστε. Ο καθένας με την προσωπικότητα του φέρνει κάτι διαφορετικό. Δουλεύω πιο πολύ με τις κινήσεις των παιδιών, με παιχνίδια και έναν ανάλαφρο τρόπο που μπορεί να μην έχει προφανή σχέση με την πραγματική κατάσταση. Οπότε προσεγγίζουμε την κατάσταση με το υποσυνείδητο, γυρίζουμε τις σκηνές και είμαστε παρόντες. Δεν παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Δεν έχουμε συνεχώς στο μυαλό μας τι σημαίνει αυτό που κάνουμε ή τι σκεφτόμαστε.

Από το σενάριο, στο γύρισμα και στο μοντάζ

Γιώργος Λάνθιμος: Ξεκινάμε πάντα από το σενάριο και ο χρόνος που διαθέτουμε με τον Ευθύμη (Φιλίππου) είναι πολύ σημαντικός. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από το υλικό και την ιστορία. Δεν ξέρω πού θα γίνει η ταινία ή ποιος θα παίξει. Θέλω να νιώθω σίγουρος ότι έχουμε ένα σενάριο που λειτουργεί. Μετά μας απασχολεί το πού διαδραματίζεται. Συνήθως οι ιστορίες μας θα μπορούσαν να συμβούν οπουδήποτε, γεγονός απελευθερωτικό. Το casting είναι πολύ σημαντικό για μένα. Είμαι πολύ τυχερός που είχα ηθοποιούς όπως τη Nicole και τον Colin που έχουν συνεργαστεί μαζί μου ή ξέρουν τη δουλειά μου, που είναι έτοιμοι να κάνουν τέτοιες ταινίες. Το casting για τους μικρότερους ηθοποιούς ήταν χρονοβόρο. Είδαμε πολλά παιδιά από την Αμερική, την Αγγλία και την Αυστραλία. Δεν τους υποβάλλω σε μία δοκιμασία που έχω προσχεδιάσω, αλλά προσπαθώ να εκμαιεύσω ό,τι μπορώ από αυτούς. Έτσι το υλικό γίνεται πιο πλούσιο, γιατί βλέπουμε κάτι που δεν είχαμε φανταστεί. Μετά τις πρόβες αλλά και στο γύρισμα, πολλά καινούρια στοιχεία αναδεικνύονται, τα οποία είναι ευπρόσδεκτα. Μπορεί να είναι τύχη ή μοίρα. Προσπαθώ να μην ασκώ έλεγχο στον καιρό, στην τοποθεσία, στην ατμόσφαιρα. Προφανώς κάποια πρέπει να τα ελέγξεις. Παρ΄ όλο που όλα τα έχουμε σκεφτεί από πριν, τελικά τα πράγματα αλλάζουν ακόμα και στο μοντάζ, στη μείξη του ήχου. Είναι μια διαρκής ανακάλυψη καινούριων πραγμάτων, που πλουτίζουν το τελικό αποτέλεσμα.

Επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιοί – μοναδικές ερμηνείες

Γιώργος Λάνθιμος: Δουλεύω με όλους με τον ίδιο τρόπο. Αποφεύγω να δίνω σαφείς οδηγίες.

Nicole Kidman: Όταν του έκανα ερωτήσεις, έκανε απλώς νοήματα. Αυτό είναι απελευθερωτικό. Σε απαλλάσσει από την αγωνία να είσαι ευχάριστος. Είναι πολύ ωραίο να δουλεύεις έτσι. Είναι αλλόκοτο, ειδικά για μένα που γιατί μόλις είχα τελειώσει από θεατρική παράσταση που είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Ταινίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό

Θα ξαναέκανα γύρισμα στην Ελλάδα. Όπως είπα πριν, δεν ξεκινάμε από κάπου συγκεκριμένα. Οι ταινίες μας μέχρι τώρα θα μπορούσαν να διαδραματιστούν οπουδήποτε. Έχω κάνει γύρισμα σε διάφορα μέρη του κόσμου. Η εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Ήμουν πολύ αρνητικός στο να ξανακάνω γύρισμα στην Ελλάδα. Αλλά υπάρχει μια ελευθερία που ένιωσα όταν έκανα ταινίες στην Ελλάδα, που δεν τη βρίσκεις εύκολα αλλού, γιατί όταν μπαίνεις σε ένα πιο δομημένο περιβάλλον, προφανώς υπάρχουν περισσότεροι κανόνες, προσδοκίες για το πώς γίνονται τα πράγματα. Αν υπήρχε λόγος να γυριστεί μια ταινία στην Ελλάδα, θα το λάμβανα σοβαρά υπόψη μου.

Γιώργος Λάνθιμος: Η ιστορία δεν είναι απαραίτητα συμβολική. Είναι αρκετά άμεση. Υπάρχει ενοχή, επιλογή, το ερώτημα της εκδίκησης. Προσπαθούμε να κρατάμε απόσταση από σύμβολα. Είμαστε πιο άμεσοι.

Berry Keoghan: Δεν κρίνω τους χαρακτήρες. Τους υποδύομαι σαν ό,τι κάνουν να είναι σωστό. Έτσι μπήκα στο ρόλο που αποδείχτηκε ένας από τους πιο ανατριχιαστικούς ρόλους που έχω παίξει.

Colin Farrell: Το σενάριο έχει μια παράξενη λογική και αφήνεσαι στο μυστήριο του. Εμπιστεύτηκα τον Γιώργο, την ικανότητα και το όραμα του. Το συνολικό θέμα ήταν ζοφερό.

Προβολή 22/11 : Χωρίς Αγάπη

2017-11-17T08:58:00.003-08:00

22/11 7.30 Χωρίς Αγάπη

του Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ

Ρωσογαλλική ταινία του Αντρέι Σβιάνγκιντσεφ με τους: Μαριάνα Σπίβακ, Αλεξέι Ροζίν, Ντάρια Πισάρεβα

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής στο 70ο Φεστιβάλ Καννών 2017

Σύνοψη : Βρισκόμαστε στη σύγχρονη Ρωσία. Ο Αλιόσα είναι ένα ντροπαλό, δυστυχισμένο 12χρονο παιδί, που ζει με τους γονείς του. Κανείς τους δεν έχει χρόνο για αυτόν. Ετοιμάζονται να χωρίσουν. Ο καθένας έχει φτιάξει τη δική του ζωή, που δεν τον περιλαμβάνει. Ο καθένας ζητά από τον άλλο να πάρει μαζί του τον Αλιόσα. Γιατί κατά βάθος κανένας τους δεν τον θέλει. Δεν τον ήθελε ποτέ. Κατά τη διάρκεια ενός βίαιου τσακωμού τους, το παιδί εξαφανίζεται. Ξεκινά μια τεράστια έρευνα για να βρεθεί, κάτι που αντί να φέρει κοντά τους δύο γονείς, τους απομακρύνει ακόμη περισσότερο.

Κριτικές :

Ο Αντρέι Ζβγιάγκιντσεφ ανασυνθέτει με μοναδική σκηνοθετική μαεστρία ένα συναρπαστικό μοιρολόι για τη Ρωσία σήμερα, έντονο και βραδυφλεγές, λυρικό και υπόκωφα απεγνωσμένο. (Τα Νέα/Καπράνος)

Ο Αντρέι Ζβιάνγκιντζεφ στήνει τρομερές σκηνές, κάτι που υποψιάζεσαι ότι θα κάνει βλέποντας την εισαγωγή της ταινίας, μια σειρά από κάδρα χιονισμένων τοπίων - νεκρής φύσης. Πολύ απλά καθηλώνεσαι.(Το Βήμα/Ζουμπουλάκης)

Με μεθοδικότητα, με ένα απλό στιλ (που θυμίζει τις ταινίες του Μπέργκμαν), από το οποίο όμως δεν λείπει και ένας λυρισμός (ιδιαίτερα στις σκηνές που εκτυλίσσονται στη φύση, στο χιονισμένο δάσος, στο ποτάμι όπου βρίσκει στην αρχή καταφύγιο το αγόρι), ο Ζβιαγκίντσεβ αφηγείται το συναρπαστικό αυτό δράμα του.(Enetpress/Μικελίδης)

Το Χωρίς Αγάπη ξετινάζει τα πάντα, από τον χριστιανισμό και τον νεοπλουτισμό ως τον άρρητο καπιταλισμό και τη σκιά του κομμουνισμού.(LIFO/Κουτσογιαννόπουλος)

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Θα ήθελα να παραλληλίσω το «Χωρίς Αγάπη» με το «Σκηνές από ένα Γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, τοποθετημένο σε διαφορετική χρονική περίοδο με διαφορετικούς χαρακτήρες: κοινοί αστοί στερούμενοι της αυτογνωσίας, ένα μέσο σύγχρονο ζευγάρι.
Ένας άντρας και μια γυναίκα που δεν αντέχουν πια ο ένας τον άλλον, περνούν από ένα δύσκολο διαζύγιο. Θέλουν να γυρίσουν τη σελίδα, να ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή με νέους συντρόφους και νέα συναισθήματα – ζωές γεμάτες υπόσχεση.
Οι προηγούμενες εμπειρίες τους, τους έχουν αποκαρδιώσει, αλλά νοιώθουν σίγουροι για το μέλλον. Το μόνο που απομένει είναι να λυθεί το θέμα του γιου της, του Αλιόσα, ένος ξένου και για τους δύο, που βρίσκεται να παρακολουθεί τους γονείς του να προσπαθούν να τον ξεφορτωθούν. «Θα αλλάξω, δε θα επαναλάβω τα ίδια λάθη, θα ξεκινήσω από την αρχή. Αυτές είναι σκέψεις ανθρώπων που κατηγορούν τους άλλους για το φιάσκο της ζωής τους. Στο τέλος, το μόνο που μπορείς τελικά να αλλάξεις είναι ο εαυτός σου. Μόνο ένα τραγικός χαμός ίσως θα το επέτρεπε αυτό να συμβεί.
Η μεταμοντέρνα εποχή μας είναι μια μεταβιομηχανική κοινωνία με συνεχή ροή πληροφορίας αποδεχόμενη από ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για άλλους άνθρωπους, παρά μόνο τους βλέπουν ως το μέσο για κάποιο σκοπό. Στις μέρες μας ισχύει το «ο καθένας για τον εαυτό του». Ο μόνος τρόπος διεξόδου από αυτή την αδιαφορία είναι η αφοσίωση στους άλλους, ακόμη και ξένους, όπως οι εθελοντές που αναζητούν το χαμένο παιδί, χωρίς καμία υπόσχεση για ανταμοιβή, σα να ήταν το νόημα της ζωής. Κάθε πράξη αποκτά νόημα. Είναι απλά το μέσο καταπολέμησης της απανθρωπιάς και της αποδιοργάνωσης του κόσμου.

- Αντρέι ΖΒΙΑΝΓΚΙΝΤΣΕΦ

Βιογραφία - Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ

Ο Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ γεννήθηκε στη Σιβηρία. Το 1984, σε ηλικία 20 ετών, αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Νοβοσίμπιρσκ ως ηθοποιός. Συνέχισε τις σπουδές του στη Μόσχα, στη Ρωσική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών έως το 1990. Το 2000 ξεκίνησε να εργάζεται για τον τηλεοπτικό σταθμό REN TV και σκηνοθέτησε τρία επεισόδια για τη σειρά The Black Room.

Το 2003, σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του « Η Επιστροφή», που απέσπασε αμέτρητα βραβεία, μεταξύ άλλων και το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Η δεύτερη ταινία του «Η Αποξένωση», έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, το 2007. Το 2008 σκηνοθέτησε το «Apocrypha», ένα μικρό τμήμα του New York, I Love You. Το «Apocrypha» δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην κινηματογραφική εκδοχή της ταινίας, συμπεριλαμβάνεται μόνο στο DVD.

Η ταινία του «Elena», έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών το 2011, όπου κι απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής. Το «Λεβιάθαν»
προβλήθηκε για πρώτη φορά στο διαγωνιστικό τμήμα του 64^ου Φεστιβάλ Καννών το 2014, όπου και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου. Επίσης ήταν η πρώτη Ρωσική ταινία που απέσπασε Χρυσή Σφαίρα μετά το 1969, ενώ ήταν και υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

Φιλμογραφία

Λεβιάθαν (Leviafan - Leviathan) (2014)
Elena (2011)
Izgnanie - Η Αποξένωση (2007)
Vozvrashchenie - Η Επιστροφή (2003)

Προβολή 08/11 : 120 Χτύποι Το Λεπτό

2017-11-03T10:37:00.000-07:00

120 Χτύποι το Λεπτό 120 Battements par Minute

Δραματική 2017 | Έγχρ. | Διάρκεια: 140'

Γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ρομπέν Καμπιγιό με τους: Αντέλ Ενέλ, Αρνό Βαλουά, Ναΐέλ Περέζ Μπισκαγιάρ

GRAND PRIX 70ο Φεστιβάλ Καννών // Βραβείο FIPRESCI // Υποψήφιο για το Βραβείο LUX 2017 // Επίσημη Πρόταση της Γαλλίας για το OSCAR Καλύτερης Ξένης Ταινίας.

Σύνοψη: Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ενώ το AIDS έχει ήδη κοστίσει αμέτρητες ζωές τα τελευταία δέκα χρόνια, οι ακτιβιστές της Act Up στο Παρίσι, πολλαπλασιάζουν τις δράσεις τους με σκοπό να ανατρέψουν τη γενική αδιαφορία. Ο νεοφερμένος στην ομάδα, Νατάν θα συγκλονιστεί από τη δυναμικότητα του Σον, ενός από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης, που καταναλώνει τις τελευταίες του δυνάμεις του στη μάχη ενάντια στο κράτος και τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ο σκηνοθέτης Καμπιγιό για την ταινία του…

Μια πολιτική ταινία

«Το 120 BPM δεν είναι μία νοσταλγική ταινία, αλλά μία πολιτική ταινία, μία ταινία για αυτούς που χάθηκαν και για εμάς που έχουμε μείνει εδώ και παλεύουμε ακόμα. […] Το 1992, μην ξεχνάμε πως είμαστε σε μία περίοδο που υπάρχει ομοφοβία, οι συζητήσεις για προφυλακτικά ήταν απαγορευμένες στα σχολεία και η ανταλλαγή σύριγγας ήταν η πιο συνηθισμένη πρακτική. Η Act Up – Paris ήταν μια οργάνωση γεμάτη δυναμικούς ανθρώπους στην χειρότερη περίοδο της επιδημίας του AIDS που όμως κατάφεραν και άνοιξαν έναν διάλογο για αυτό και βοήθησαν και άλλους ανθρώπους, που είχαν προσβληθεί από την αρρώστια, όπως χρήστες ναρκωτικών, αιμοφιλικούς, κ.ά.» […]

Η δύναμη της Κοινότητας

«Σήμερα, με τα Κοινωνικά Μέσα και το διαδίκτυο είναι πολύ εύκολο να είμαστε μέρος μιας κοινότητας, αλλά χωρίς να ενσωματωνόμαστε πραγματικά σε αυτή την κοινότητα. Τη εποχή που διαδραματίζεται το 120 BPM, οι άνθρωποι έπρεπε να βρεθούν μαζί, στον ίδιο χώρο, και να ανταλλάξουν ιδέες κοιτώντας ο ένας τον άλλο. Ήταν η εποχή του φαξ, όπου οι οργανώσεις δεν μπορούσαν να μεταδίδουν τις εικόνες τους άμεσα, όπως γίνεται σήμερα, και η τηλεόραση έπαιζε ένα τεράστιο ρόλο – γεγονός που επηρέαζε τον τρόπο που η οργάνωση σχεδίαζε τις ενέργειές της, προκειμένου να χρησιμοποιήσει τα Μέσα αυτά.»

Ο Διεθνής Τύπος έγραψε…

Μία ταινία που συνδυάζει εντυπωσιακά την ελεγεία, την τραγωδία, την επείγουσα ανάγκη και την ενθουσιώδη ευφορία. […] Αυτή η ταινία έχει αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος της: παλμό. Είναι γεμάτη κινηματογραφική ζωή. ★★★★★ The Guardian

Το εξαιρετικό ακτιβιστικό δράμα του Ρομπέν Καμπιγιό συνδυάζει το προσωπικό, το πολιτικό και το ερωτικό με έναν τρόπο που κάνει την καρδιά σου να χτυπά. Variety

Αυτή η ταινία είναι ένα κουτί: μια ουτοπία και ένα κύτταρο, μια μηχανή ικανή για συναισθήματα που προκαλεί η ηλεκτρονική μουσική. Δημιουργεί εδώ ένα ολόκληρο πλέγμα αισθήσεων που δεν είναι ποτέ μεταφορικό, αλλά σκηνογραφικό: ένας χώρος που θέλει να κατοικηθεί από χαρακτήρες που χρωστούν τα πάντα στη ζωντάνια της κίνησης των ηθοποιών, και να καταληφθεί από εξωτερικές δυνάμεις μέχρι τα όρια του μεταφυσικού ★★★★★ Liberation

Τόσο συναρπαστική και συγκινητική που μοιάζει να ξεφεύγει από τα πάντα, πέρα από κάθε υπολογισμό Το 120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ βρίσκεται σε μια κατάσταση θεϊκής χάρης στην οποία την οδηγεί η ενεργητικότητα και η επιθυμία της. Αγγίζει τους πάντες πολύ βαθιά. Αυτό σημαίνει μεγάλη ταινία ★★★★★ L’Express

Ταινία για τον αγώνα, τη συλλογικότητα και τον τραγικό έρωτα, το 120 ΧΤΥΠΟΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟ δεν φοβάται τίποτα. Ούτε το καινούργιο, ούτε την πολιτική, ούτε τελικά να κάνει σινεμά ★★★★★ Cinema Teaser

Εκτός από την υπογραφή μιας μεγάλης ταινίας, που βραβεύτηκε στις Κάννες, εν αναμονή των Σεζάρ, αποκαλύπτεται επίσης και μια εκπληκτική ομάδα νέων ηθοποιών – Nahuel Perez Biscayart, Arnaud Valois, Antoine Reinartz – αστερισμοί που θα συνεχίσουν να λάμπουν. Paris Match

Η ταινία του Καμπιγιό έχει μια εξαίσια δυναμική που εμπνέεται από την αποφασιστικότητα των χαρακτήρων της και ενισχύεται από τη μουσική του Αρνό Ρεμποτίνι. ★★★★ Time Out

Ο Καμπιγιό σκηνοθετεί τον τρόπο έκφρασης και δράσης μιας μαχητικής ομάδας με προσοχή και ενσυναίσθηση που δεν εμποδίζουν την ειλικρίνεια, ακόμη και την ειρωνεία (πάντα καλοπροαίρετη). Le Monde

Μία από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ Καννών, η επική και σπαραχτική ταινία του Καμπιγιό είναι τόσο συναρπαστική όσο και απαιτητική και πολύ καλά κάνει. ★★★★ The Hollywood News

Προβολή 25/10 - Μια Φανταστική Γυναίκα

2017-10-10T08:49:00.000-07:00

25/10 7.30 Μια Φανταστική Γυναίκα του Σεμπάστιαν Λέλιο
Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Βερολίνου 2017

Σύνοψη :

Οι ερωτευμένοι Μαρίνα και Ορλάντο σχεδιάζουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Η εικοσιεπτάχρονη Μαρίνα εργάζεται ως σερβιτόρα και φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Ο Ορλάντο είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερός της και ιδιοκτήτης μιας εταιρίας εκτυπώσεων.
Ένα βράδυ, μετά τον εορτασμό των γενεθλίων της Μαρίνας, ο Ορλάντο νιώθει μια ξαφνική αδιαθεσία. Εκείνη θα τον οδηγήσει εσπευσμένα στα επείγοντα, όπου δυστυχώς θα πεθάνει αμέσως μόλις φτάσει στο νοσοκομείο.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συντρόφου της, η Μαρίνα αντιμετωπίζει όχι μόνο την απροθυμία της οικογένειας του να την συμπεριλάβει στο πένθος, αλλά και την καχυποψία τους, σχετικά με τις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβη το τραγικό συμβάν.
Η Μαρίνα είναι τρανσέξουαλ και αυτή είναι η ιστορία του αγώνα της για το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της. Έναν αγώνα που δίνει σε όλη τη ζωή, με σκοπό να γίνει η γυναίκα που είναι σήμερα - μια σύνθετη, δυνατή , ειλικρινής και φανταστική γυναίκα.

Σημείωμα σκηνοθέτη :

Η Φανταστική Γυναίκα είναι για μένα μια ταινία αισθητικού μεγαλείου, αφηγηματικού σθένους, έντασης και συναισθημάτων. Πολυτονική, πολύ-βιωματική, πολύ-συναισθηματική. Είναι εορτασμός και ταυτόχρονα προσεκτική εξέταση του κεντρικού της χαρακτήρα: Μαρίνα Βιδάλ. Τι θα αντικρίσουν οι θεατές όταν δουν τη Μαρίνα; Θα δουν ένα πλάσμα που αλλάζει συνεχώς μορφές, που κυλάει, που πάλλεται και μεταβάλλεται συνεχώς. Αυτό που βλέπουν δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, η Μαρίνα είναι μια δίνη που εξιτάρει τη φαντασία και την επιθυμία του θεατή, προσκαλώντας τον να δοκιμάσει τα όρια της δικής του ενσυναίσθησης.

Βιογραφικό σκηνοθέτη :

Χιλιανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του , La Sagrada Familia έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν το 2006, ενώ απέσπασε πολλά διεθνή βραβεία και διακρίσεις. Το Navidad, η δεύτερη ταινία του, έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών το 2009. Ακολούθησε το El Año del Tigre που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ του Λοκάρνο το 2011. Ο Σεμπάστιαν Λέλιο τιμήθηκε με την Υποτροφία του Guggenheim κι έλαβε βοήθεια από το Πρόγραμμα Καλλιτεχνών DAAD (DAAD Berliner Künstlerprogramm).
Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, η διεθνώς αναγνωρισμένη Gloria, απέσπασε την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στη Berlinale το 2013. Η Gloria ήταν η επίσημη πρόταση της Χιλής για το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και τα Βραβεία Goya. Η ταινία Μια Φανταστική Γυναίκα είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία στου σκηνοθέτη.

Κριτικές :

Συγκινητικό και καθαρτήριο, το «Una Mujer Fantastica» δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική φαντασμαγορία με ευαίσθητη πολιτική συνείδηση. Είναι κάτι πολύ πιο αληθινό. Η επιβεβαίωση, μαζί με την «Gloria», ότι ο Σεμπαστιάν Λέλιο, ικανότατος και γενναιόδωρος δημιουργός, έχει μια αισιόδοξη κοσμοθεωρία, μια πίστη στον άνθρωπο (ειδικά αν αυτός είναι γυναίκα), έστω κι αν όχι στους ανθρώπους. Και, το καλύτερο, με τις ιστορίες του κοντεύει να πείσει κι εμάς.(FLIX)

Με τη Μάρεν Άντε («Toni Erdmann») και τον Πάμπλο Λαραΐν («No», «Νερούδα») στην παραγωγή, το στερεό δράμα του Λέλιο ακολουθεί τη δαιδαλώδη διαδρομή ενός παγιδευμένου ανθρώπου πρώτα στη σοκαριστική ταπείνωση, κατόπιν στην επώδυνη συνειδητοποίηση και τέλος στην προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης ταυτότητάς του, η οποία θα γίνει τόσο η ψυχολογική όσο και η κοινωνική πυξίδα του. Με διαρκώς παρούσα, όπως και στην «Gloria», την αίσθηση της αστικής αλλοτρίωσης (η αρχιτεκτονική «σκιά» του Σαντιάγκο στοιχειώνει τα ατμοσφαιρικά πλάνα), οι μελοδραματικοί τόνοι της ταινίας μάς φέρνουν σε γνώριμα, αλμοδοβαρικά νερά, στα οποία ο Λέλιο πλέει με σιγουριά, ενώ τονίζει τις έννοιες του διχασμού, του αυθεντικού και του ψεύτικου, της απόκρυψης και της παραπλάνησης.(ATHINORAMA)

Ομως το βασικότερο όπλο της Mαρίνα, το οποίο οι άλλοι δεν έχουν, είναι η αξιοπρέπεια. Και το βασικότερο όπλο του Λέλιο είναι ότι πιστεύει τυφλά σε αυτό που γυρίζει. Γι' αυτό και καταφέρνει να μας δώσει μια ταινία που υπερασπίζεται όχι τόσο τη διαφορετικότητα αλλά την ανθρωπιά, ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει κανείς μέσα στην άβυσσο των προκαταλήψεων, της μισαλλοδοξίας και του κοινωνικού ρατσισμού(ΤΟ ΒΗΜΑ)

Πρόγραμμα - Χειμώνας 2017

2017-10-10T08:35:00.000-07:00

25/10 7.30 Μια Φανταστική Γυναίκα του Σεμπάστιαν Λέλιο
Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Βερολίνου 2017

8/11 7.30 120 Χτύποι Το Λεπτό του Ρομπέν Καμπιγιό
Μεγάλο Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής Φεστιβάλ Καννών 2017

22/11 7.30 Χωρίς Αγάπη του Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ
Ειδικό Βραβείο της Επιτροπή Φεστιβάλ Καννών 2017

6/12 7.30 Ο Θάνατος Tου Iερού Eλαφιού του Γιώργου Λάνθιμου
Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Καννών 2017

10/1 7.30 Happy End του Μίκαελ Χάνεκε

Προβολή 05/04/2017 : Ακριβώς το τέλος του κόσμου

2017-03-30T09:22:00.001-07:00

Ακριβώς το τέλος του κόσμου (Juste la fin du monde)
του Ξαβιέ Ντολάν

Ηθοποιοί:

Γκασπάρ Ουλιέλ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Βενσάν Κασέλ, Λία Σείντου, Νάταλι Μπέι

Μετά από 12 χρόνια απουσίας, ένας συγγραφέας γυρίζει στο πατρικό του με σκοπό να κάνει μια πολύ σημαντική ανακοίνωση στην οικογένεια του. Το ήσυχο απόγευμα όμως, δίνει τη θέση του σε αντιπαραθέσεις, βεντέτες, συναισθήματα υποκινούμενα από μοναξιά κι αμφιβολία, κι όλες οι απόπειρες αποτυγχάνουν από την ανικανότητα των ανθρώπων να ακούσουν και ν’ αγαπήσουν.

Μέγα Βραβείο από το Φεστιβάλ Καννών 2016

Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Α’ ανδρικού ρόλου & μοντάζ.

Κριτικές :

Σε θεατρικό έργο του Ζαν-Λικ Λαγκάρς, που πέθανε από AIDS σε ηλικία 38 χρόνων, είναι βασισμένη η ταινία του βραβευμένου τρεις φορές στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών» Καναδού σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν («Mommy», «Σκότωσα τη μητέρα μου», «Ο Τομ στη φάρμα»). Η νέα του αυτή ταινία (Μέγα Βραβείο της κριτικής επιτροπής στις περσινές Κάνες) παρουσιάζει την επιστροφή του Λουί (Γκασπάρ Ιλιέλ), ενός με ανίατη αρρώστια συγγραφέα, που επιστρέφει ύστερα από δωδεκάχρονη απουσία στο σπίτι του για να αποκαλύψει στην οικογένειά του, τη μητέρα και τα αδέρφια του, πως πεθαίνει.

Πρόσωπα μιας δυσλειτουργικής οικογένειας η οποία τον αντιμετωπίζει με αδιαφορία και νευρικότητα: η μπερδεμένη μητέρα (Ναταλί Μπαέ), η γεμάτη παράπονα και καταπιέσεις αδερφή (Λεά Σεϊντου) και ο μεγαλύτερος, ζηλιάρης αδερφός του (Βενσάν Κασέλ). Παρά τη φαινομενική αδιαφορία τους (αν και όλοι δείχνουν τελικά ευχαριστημένοι που ο Λουί μπόρεσε να επιστρέψει κοντά τους), η επιστροφή αυτή θα βγάλει σταδιακά στην επιφάνεια τα αδιέξοδα, τη μοναξιά, τον πόνο και τη θλίψη τους.

«Εκείνο που με τράβηξε στο θεατρικό έργο», ανέφερε ο Ντολάν στις Κάνες, όπου είχε προβληθεί η ταινία του, «είναι τα θέματα του Λαγκάρς, τα αισθήματα των χαρακτήρων, είτε φωναχτά είτε σιωπηλά, οι ατέλειές τους, η μοναξιά τους, η θλίψη τους, τα αίσθημα κατωτερότητάς τους… θέλησα οι λέξεις του Λαγκάρς να μιλιούνται όπως τις σκέφτεται κανείς, χωρίς υποχωρήσεις… Αν τις νερώναμε θα τις κάναμε τετριμμένες…»

Με ένα διάσημο καστ ηθοποιών και μέσα από τις ατελείωτες συζητήσεις τους, τους καβγάδες, τις ενοχές, τα συχνά άχρηστα μπερδεμένα λόγια αλλά και τα παιδιαρίσματά τους, ο Ντολάν, με την κάμερα στο μεγαλύτερο μέρος σε κοντινά πλάνα, καταγράφει την κάθε έκφραση, τον κάθε μορφασμό και την κάθε αντίδραση των προσώπων του, καταφέρνοντας να βγάλει στην επιφάνεια το δράμα και την αγωνία που κρύβεται μέσα στον καθένα από τα πρόσωπα της δυσλειτουργικής αυτής οικογένειας. (www.enetpress.gr)

Η μαεστρία είναι καθαρά σκηνοθετική. Ο Ξαβιέ Ντολάν δείχνει την ωρίμανση με το πώς σκηνοθετεί μιά οικογένεια, η οποία απαρτίζεται από διάσημα ονόματα (ΜΑΡΙΟΝ ΚΟΤΙΓΙΑΡ, ΒΕΝΣΑΝ ΚΑΣΕΛ, ΝΑΤΑΛΙ ΜΠΑΙ- η δεύτερη εκπληκτική στο φιλμ , παίζει τη μητέρα!- ΛΕΑ ΣΕΥΝΤΟΥ) σε μια σκηνοθεσία αποκλειστικά σχεδόν κοντινών πλάνων, όπου με αυτό τον τρόπο βοηθά κι ανιχνεύει τους ηθοποιούς στους χαρακτήρες που υποδύονται. Με την πολύτιμη βοήθεια του μοντάζ, όπου όπως είπα και πιο πάνω, μοντέρ είναι ο ίδιος άρα εδώ κάνει μια σκηνοθεσία-μοντάζ, το μοντάζ είναι προσωπική προέκταση της σκηνοθεσίας, επιδιώκει την ένταση που υφέρπει μέσα σε αυτή την οικογένεια να την βγάλει μοντάροντας τα πρόσωπα στα διαρκή «γκρο-πλαν».

( https://pantimo.gr)

Στιγμες Της Πολης

Προβολή 20/03 : Καπερναούμ

Προβολή 06/03 : Το Παιχνίιδι Με Τη Φωτιά (19:00)

Προβολή 20/02 : Ο ¨Ενοχος

Προβολή 06/02 : ΡΟΜΑ

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2018 Β΄ Κύκλος

Προβολή 23/01 : Το ξέρουν όλοι

Ασγκάρ Φαραντί: «Δημιουργία σημαίνει δυσκολία»

Προβολή 9/1 : Κλέφτες Καταστημάτων του Χιροκάζου Κόρε-Έντα

Προβολή 12/12 : Dogman

Προβολή 28/11 : Κορίτσι του Λουκάς Ντοντ

Προβολή 14/11 : Ψυχρός Πόλεμος

Πρόγραμμα : Χειμώνας 2018 (Α' κύκλος)

Προβολή 28/03 : FOXTROT

Προβολή 14/03 : Μαζί ή Τίποτα

Μαζί ή Τίποτα Aus dem Nichts / In the Fade

Προβολή 28/02 : Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου

Προβολή 07/02/2018 : Florida Project

Προβολή 24/01 : Η Ψυχή Και Το Σώμα

Πρόγραμμα Χειμώνας 2018 ( Β' Κύκλος)

Προβολή 17/01 : Το Τετράγωνο (19:00)

Σύνοψη

Φιλμογραφία

Σημείωμα του σκηνοθέτη Ruben Östlund

Προβολή 10/01 : Happy End

Προβολή 06/12 : Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού

Αποσπάσματα από τη Συνέντευξη Τύπου στο 70ο Φεστιβάλ Καννών

Προβολή 22/11 : Χωρίς Αγάπη

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Βιογραφία - Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ

Προβολή 08/11 : 120 Χτύποι Το Λεπτό

Προβολή 25/10 - Μια Φανταστική Γυναίκα

Πρόγραμμα - Χειμώνας 2017

Προβολή 05/04/2017 : Ακριβώς το τέλος του κόσμου

Μαζί ή Τίποτα

Aus dem Nichts / In the Fade

Αποσπάσματα από τη Συνέντευξη Τύπου στο 70^ο Φεστιβάλ Καννών