Cineσχόλια

Θρίλερ στις 7 το απόγευμα από τη NET

2009-10-03T00:05:00.000+03:00

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Νέα Ελληνική Τηλεόραση.

Σάββατο απόγευμα, στις 7 (ώρα δηλαδή που όλη η οικογένεια μπορεί να βλέπει τηλεόραση), προγραμματίζει ταινία-θρίλερ!!!

Προσωπικά δεν έχω δει την ταινία αλλά, τόσο η σελίδα στο δικτυακό τόπο της ΕΡΤ (απ' όπου η προηγούμενη εικόνα), όσο και αυτή στο imdb (βλ. επόμενη εικόνα), επιβεβαιώνουν ότι η ταινία δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη ζώνη.

Λοιπόν;

κριτική: Alien vs predator (2004)

2009-09-28T07:23:00.000+03:00

Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε το τέλος της, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Δείτε την πρώτα και μετά διαβάστε και τις δικές μου εντυπώσεις, αφήνοντας και κανένα σχόλιο (αν θέλετε).

Αν θέλετε να γλυτώσετε ένα δίωρο από τη ζωή σας, κάνοντας κάτι καλύτερο (ό,τι και να κάνετε καλύτερο θα είναι), μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ταινία, επενδύοντας λιγότερο από 5 λεπτά στην ανάγνωση των παρακάτω...

Εν ολίγοις, ο μόνος λόγος που βρίσκω για να δει κάποιος αυτήν την ταινία είναι τα οπτικά εφέ, που δεν είναι δα και πολύ εντυπωσιακά ή πρωτοποριακά. Σοβαρή υπόθεση ή ερμηνείες δεν έχει και θα βαρεθείτε περιμένοντας να τελειώσει παρακολουθώντας ανούσιες μάχες.

Η ταινία λοιπόν βασίζεται σε δύο ήδη γνωστούς χαρακτήρες. Του alien, που γνωρίζουμε ήδη από την ομώνυμη σειρά ταινιών με τη Σιγκούρνι να το αντιμετωπίζει αρχικά και να το γεννάει στη συνέχεια, και του predator, που γνωρίζουμε επίσης από την κλασσική πια μονομαχία με το "governator" Άρνολντ, από τον οποίο πήρε ένα μάθημα (αφού όμως πρώτα του ξεπάστρεψε την ομάδα και τον θύμωσε).

Παίζουν και κάποιοι άνθρωποι, κυρίως στο πρώτο μισό, καθώς ένας ένας (πλην μιας) γίνονται παιχνιδάκια στα χέρια των δύο βασικών μονομάχων και τελειώνουν το ρόλο τους ένδοξα.

Για να υπάρχει δε μεγαλύτερη αγωνία (και διάρκεια ταινίας), τόσο το alien, όσο και ο predator, κυκλοφορούν σε αρκετά αντίτυπα και αλληλοσκοτώνονται (έχοντας και τους ενοχλητικούς ανθρώπους στα πόδια τους), με το alien από τη μία μεριά να εκτοξεύει πράσινα υγρά και όξινα σάλια, ενώ από την άλλη ο predator, πιο ανθρωπόμορφος, χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία-όπλα και συμμαχεί στο τέλος με τη μοναδική επιζήσασα (από τους ανθρώπους).

Επίλογος: το κακό alien (το ένα που έμεινε ζωντανό μετά την εντυπωσιακή έκρηξη) πνίγεται στα βάθη της πολικής θάλασσας (χωρίς όμως να σιγουρευόμαστε ότι ψόφησε), ο άσχημος predator πεθαίνει ηρωικά και τον παίρνουν οι άλλοι predators στο διαστημόπλοιό τους (που εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά) και φεύγουν (;) αφήνοντας μόνη την καλή επιζήσασα, ακριβώς δίπλα εκεί που είχε παρκάρει το όχημά της η επιστημονική (που λέει ο λόγος) αποστολή.
Α ναι, μέσα στο διαστημόπλοιο, όταν μένει μόνο του το πτώμα του predator, σκάει μύτη από τα σωθικά του ένα γλοιώδες πράσινο alien... hint, hint, έρχεται και sequel!

Όπως καταλαβαίνετε, την ταινία δε θέλω να την ξαναδώ (ούτε και τη συνέχειά της) και χάρηκα πολύ που τη βαθμολόγησα με άσσο στο imdb.

Camping (1957)

2009-08-16T02:02:00.000+03:00

Είχα αρκετό καιρό να δω ξένη ταινία σε DVD και σήμερα το βράδυ διάλεξα μία στην τύχη, που δεν είχα ξαναδεί.

Η ταινία Camping (1957) σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι μας διηγείται τις περιπέτειες τριών νεαρών (αδελφός, αδελφή και αρραβωνιαστικός) κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής τους στην εξοχή. Στο μέρος όπου θα κατασκηνώσουν το απόγευμα, θα διαπιστώσουν (το επόμενο πρωί) ότι είναι χώρος στρατιωτικών ασκήσεων. Θα περιπλανηθούν, στη συνέχεια, στο δίπλα χωριό και στην ευρύτερη περιοχή όπου, μεταξύ άλλων, θα συναντήσουν και λαθρεμπόρους, αλλά από ουσία (=υπόθεση) niente!

Όπως καταλαβαίνετε, δε μπορώ να πω ότι μου άρεσε, το αντίθετο μάλιστα. Είναι μια ταινία "δρόμου" (με την έννοια της περιπλάνησης και της αλλαγής τόπων), αλλά δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να με τραβήξει να την ξαναδώ κάποτε. Βαρέθηκα ήδη από την πρώτη μισή ώρα και λογικά δε θα συγκαταλέγεται καν στις, έστω και λίγο, αξιόλογες ταινίες της ιταλικής παραγωγής. Καλύτερα να έβλεπα κάποια από τις αντίστοιχες ελληνικές ταινίες του 1957.

Οι απάχηδες (Les Apaches) στον κινηματογράφο

2009-07-27T21:59:00.000+03:00

Αφορμή γι' αυτό το άρθρο είναι η ελληνική ταινία του 1950 "Οι απάχηδες των Αθηνών" με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Φραγκίσκο Μανέλλη, Μίμη Φωτόπουλο, Άννα Καλουτά (και με τον Αιμίλιο Βεάκη στο ρόλο του ταβερνιάρη). Επειδή δεν καταλάβαινα τι ήταν οι "απάχηδες", έψαξα λίγο και βρήκα ότι υπάρχει ακόμη μία ταινία (τουλάχιστον), του βωβού κινηματογράφου και αμερικανική αυτή τη φορά, με τίτλο "The Apaches of Paris", η οποία γυρίστηκε το 1915.

Με τον όρο λοιπόν "απάχηδες" ονομάζονται όλοι εκείνοι οι περιθωριακοί φτωχοδιάβολοι των μεγαλουπόλεων που ζουν μεταξύ νομιμότητας και (κυρίως) παρανομίας, με μικροκλοπές και ληστείες, με νταηλίκι και δολοφονίες, αλλά και με το δικό τους κώδικα συμπεριφοράς. Ειδικά στο Παρίσι, όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκε ο όρος, ήταν γνωστοί για τη βιαιότητά τους και, γι' αυτό, πήραν το όνομα "Les Apaches" από την ινδιάνικη φυλή των Apache.

Την αμερικανική ταινία δεν την έχω δει φυσικά και στο imdb τα στοιχεία που υπάρχουν γι' αυτήν είναι ελάχιστα. Στην ελληνική έκδοση από την άλλη μεριά, τα πράγματα είναι πιο... φυσιολογικά, θα έλεγα. Ήταν και η εποχή που δεν επέτρεπε ελευθεριότητες κι έτσι η υπόθεση αφορά σε ένα ρομάντζο, όπου βοηθούν όπως μπορούν και οι φίλοι (απάχηδες) του νέου. Τυπικά πράγματα δηλαδή για τον ελληνικό κινηματογράφο.

Υστερόγραφο:
Αν η ιστορία θυμίζει κάπως τις διάφορες κινηματογραφικές εκδόσεις της ιστορίας του Ουγκό "Οι Άθλιοι" (προσωπικά προτιμώ την έκδοση του 1958 με το Jean Gabin, "Les misérables"), είναι μάλλον γιατί όσο κι αν περνάει ο καιρός, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

κριτική: The sum of all fears (2002)

2009-07-14T00:43:00.000+03:00

Τυπική θερμοπολεμική χολιγουντιανή ταινία που, ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν την είχα δει. Δυστυχώς όμως σήμερα έχασα το χρόνο μου και την παρακολούθησα, κυρίως λόγω του καστ της (Ben Affleck, Morgan Freeman) και, για εκδίκηση, θα γράψω τη γνώμη μου.

Έχει απ' όλα: έρωτα (αν και απλά για ξεκάρφωμα), πολιτική, κατασκοπεία, πόλεμο, αμερικανικό "ποδόσφαιρο" και, κυρίως, πολύ πατριωτισμό (σύμφωνα με το νέο αμερικανικό τρόπο ζωής): και σημαία, και ύμνο, και, πάνω από όλα, πρόεδρο!

Αποτυγχάνει όμως στις λεπτομέρειες (π.χ. σενάριο, αν και η αρχική ιδέα της πρόκλησης πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων από κάποιους τρίτους είναι καλή) και, εμένα τουλάχιστον, μου θύμισε ελληνική βιντεοταινία της δεκαετίας του 80 με ηθικοπλαστικό μήνυμα (εμείς καλοί, ωραίοι, αποφασιστικοί, με πυγμή, με γκρίζους κροτάφους και θεληματικό πηγούνι, αυτοί κακομοίρηδες, παραπλανημένοι και ταλαίπωροι) και λυπάμαι που το imdb δε δίνει δυνατότητα για στρογγυλό μηδενικό. Εδώ που τα λέμε όμως, τόσα εφέ έναν άσσο τον άξιζαν και με τόσο τη βαθμολόγησα.

Η μόνη δικαιολογία που βρίσκω για το σκηνοθέτη (που μας έδωσε και τις ταινίες Field of Dreams (1989) και Sneakers (1992)) και τους άλλους συντελεστές να φτιάξουν μια τόσο εξόφθαλμα ηλίθια ταινία, είναι η βιασύνη του χόλιγουντ να παρουσιάσει τη δική του απάντηση στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Αφήστε δε...

... που τελικά δε μάθαμε και ποιος πηδάει την Έλενα Ρίζκοφ! ;-)

Ταινίες για την Ασιατική μαφία (Yakuza, Triads, etc.)

2009-05-30T10:17:00.000+03:00

Το άρθρο αυτό προέκυψε από ένα κουίζ της xMovies, όπου αναζητούσαμε

Η αλήθεια είναι ότι ίσως στο συγκεκριμένο είδος να μην έχουμε εντρυφήσει εμείς οι Ευρωπαίοι τόσο πολύ ή να μην έχουμε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την "κίτρινη" μαφία όσο έχουμε για την ιταλική ή (κυρίως) για όλα τα παρακλάδια της αμερικανικής... ποιος ξέρει...

Έκανα λοιπόν μια μικρή αναζήτηση για τις ανάγκες του κουίζ και θεωρώ καλό να αναφέρω κι εδώ τι βρήκα. Στο κάτω κάτω, μπορεί να βοηθήσω κάποιους που θα ψάχνουν να βρουν ταινία να δουν ένα βράδυ (ή να οργανώσουν π.χ. ένα μαραθώνιο προβολής ταινιών με θέμα την ασιατική μαφία).

Μια χρήσιμη σελίδα σχετικά με τις ταινίες που αναφέρονται στη Yakuza (γιαπωνέζικη μαφία) είναι το σχετικό λήμμα της wikipedia. Για τις κινέζικες Τριάδες (του Χονγκ Κονγκ) υπάρχει επίσης αρκετή φιλμογραφία ενώ, αντίθετα, δε βρήκα πολλά πράγματα για την κορεατική μαφία.

Το σίγουρο είναι πως οι ταινίες με Ασιάτες μαφιόζους είναι κατά τι σκληρότερες (πιο ωμές ίσως) από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ή αμερικανικές (α ναι, το παρακλάδι της κινέζικης μαφίας στην Αμερική λέγεται Tong).

Ραδιοφωνικές μεταδόσεις ελληνικών ταινιών

2009-02-16T11:11:00.000+02:00

Παρακολουθώ τώρα, εκ του μακρόθεν, μια και η τηλεόραση βρίσκεται εκτός του χώρου όπου βρίσκομαι, την ταινία "Φτώχεια και αριστοκρατία" (πιο γνωστή ως "Στουρνάρα 288") και, παρ' όλο που δεν τη βλέπω, την ευχαριστιέμαι στον ίδιο βαθμό.

Το πείραμα αυτό το είχα κάνει και πιο παλιά, παίρνοντας ένα από τα DVD της συλλογής μου και αποθηκεύοντας μόνο τον ήχο της ταινίας σε ένα mp3 αρχείο, το οποίο στη συνέχεια έβαλα να παίζει, ενώ δούλευα στον υπολογιστή.

Έχω λοιπόν μια πρόταση για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα:

Γιατί δεν καθιερώνετε μία εβδομαδιαία (ή ακόμη και κάθε 2-3 ημέρες) δίωρη ζώνη μετάδοσης ελληνικών ταινιών;

Οι πιο πολλές ελληνικές ταινίες είναι ήδη πασίγνωστες στο κοινό και η μετάδοσή τους από το ραδιόφωνο θα κάνει πολλούς ανθρώπους να τις παρακολουθήσουν με άλλο "μάτι"... ή μήπως θα έπρεπε να γράψω καλύτερα "αυτί";

Σκεφτείτε το, τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας κίνησης φαίνονται να είναι αρκετά και το δικαίωμα ραδιοφωνικής μετάδοσης θα μπορεί να καθοριστεί ανάλογα με το αντίστοιχο τηλεοπτικό, αν μιλήσουμε για το κόστος. Στο κάτω κάτω, πρόκειται για μία δοκιμασμένη παλαιότερα λύση, όταν η Ελληνική Ραδιοφωνία μετέδιδε θεατρικές παραστάσεις.

Gegen die Wand - Μαζί ποτέ (2004)

2009-02-12T02:58:00.102+02:00

Είδα με αρκετό ενδιαφέρον τη βραβευμένη ταινία του Φατίχ Ακίν "Gegen die Wand" (2004) [μετάφραση: "μπροστά/απέναντι σε τοίχο", ελληνικός τίτλος: "Μαζί ποτέ"], έχοντας αρκετό καιρό να δω ολόκληρη κάποια ταινία που δεν είχα ξαναδεί πιο μπροστά.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ίσως επειδή, λόγω κάποιων κριτικών που είχα διαβάσει πιο παλιά (3-4 χρόνια πριν), την περίμενα αρκετά πιο σκοτεινή (τόσο σε εμφάνιση/εικόνες, όσο και σε συναισθήματα). Τελικά, επαληθεύτηκε ακόμη μια φορά η άποψη που λέει: "μην περιμένεις από τους άλλους να σου πουν τι είδαν, καλύτερα να δεις μόνος σου το ίδιο πράγμα".

Αυτή ακριβώς η "σκοτεινιά", και ειδικά η σκηνή του ξυλοδαρμού της πρωταγωνίστριας στο σκοτεινό σοκάκι, μ' έκανε αρχικά να θυμηθώ την ταινία "Irréversible" (2002) [ελληνικός τίτλος: "Μη αναστρέψιμος"], για την οποία είχα γράψει πιο παλιά.

Τελικά, πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου αν γράψω ότι έχει περισσότερες ομοιότητες με την ταινία "Breaking the waves" (1996) [ελληνικός τίτλος: "Δαμάζοντας τα κύματα"].

Κατ' αρχήν, είναι ο τρόπος σύνδεσης των διαφόρων "επεισοδίων", ο οποίος στην "Breaking the waves" ήταν διάφοροι "ζωντανοί" πίνακες, ενώ στην "Gegen die Wand" είναι κάποια τραγούδια που παίζει και τραγουδάει ένα συγκρότημα (με φόντο την Αγιά Σοφιά, αν δεν κάνω λάθος -- ας μην αρχίσω να γράφω τώρα για την υπερηφάνια κάποιου λαού για ένα σύμβολο ξένου πολιτισμού που βρίσκεται στα μέρη που ζει).

Κατά δεύτερο (σημαντικότερο) λόγο, είναι η πορεία προς την κάθαρση/λύτρωση που ακολουθούν και στις δύο ταινίες οι πρωταγωνίστριες όταν αυτός που αγαπούν είναι σε κώμα (στην πρώτη) ή στη φυλακή (στη δεύτερη).

Το καλό (και η διαφορά) εδώ είναι ότι το τέλος είναι πιο αισιόδοξο.

The popcorn movie (2008)

2008-11-16T15:57:00.004+02:00

Υπότιτλος:
Η γενιά του MTV συναντάει τους Monty Python

Η υπόθεση με λίγα λόγια:
Ένας, σχετικά περιθωριακός, μαθητής Λυκείου αγαπάει μια συμμαθήτριά του, που τυχαίνει να είναι η γόησσα του σχολείου, αλλά φοβάται να της το πει. Η ειρωνία είναι ότι κι αυτή τον αγαπάει, αν και δυσκολεύεται επίσης να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι αναλαμβάνουν δράση οι φίλοι τους που θα προσπαθήσουν να τους φέρουν κοντά, σε πείσμα του "διαβολικού" τρίτου της ιστορίας.

Η γνώμη μου:
Οι συντελεστές, μαθητές (κυρίως) και καθηγητές του 10ου Γ.Ε. Λυκείου Τούμπας (Θεσσαλονίκη), άρα της αποκαλούμενης γενιάς του MTV και του facebook, δημιουργούν μία ταινία που δανείζεται στοιχεία της κληρονομιάς που μας άφησαν οι Monty Python. Βασισμένη σε μία ιστορία αγάπης (και, κατά δεύτερο λόγο, σε μία ιστορία ανταγωνισμού) και γυρισμένη με ελάχιστο κόστος, καταφέρνει, παρά τις αναμενόμενες "αδυναμίες" του μη επαγγελματικού χαρακτήρα της, να κάνει τον κόσμο που την παρακολουθεί να γελάσει, και μάλιστα αβίαστα.

Η γλώσσα είναι ζωντανή, νεανική και τα περιστατικά προκύπτουν το ένα ως συνέπεια του άλλου, σε μία αλυσίδα, της οποίας ο τελευταίος κρίκος είναι το αίσιο τέλος. Τώρα βέβαια, το καλό τέλος δεν είναι ό,τι ακριβώς περίμενα, δεδομένου του συσχετισμού με τις ταινίες των Monty Python που έκανα πιο πάνω. Από την άλλη μεριά, ίσως αυτή να είναι και η "ανατροπή" ή να κρίθηκε αυτό το τέλος ως πιο κατάλληλο για το ελληνικό κοινό.

Το γύρισμα θυμίζει έντονα βίντεοκλιπ, αν και συνολικά όλη η ταινία έχει γρήγορους ρυθμούς.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω, τελειώνοντας, στους αγγλικούς υπότιτλους (που υποθέτω ότι υπήρχαν επειδή το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι διεθνές), οι οποίοι δε συμβάδιζαν πάντα με το (ελληνικό) σενάριο και αυτό το καταγράφω στα συν της αν και, σε περίπτωση που υπάρξει διεθνής διανομή της, οι μη Έλληνες θα δυσκολευτούν να πιάσουν το 100% του χιούμορ της.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία αξιόλογη νεανική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της· ειδικότερα όμως στον εμπνευστή της και κύριο συντελεστή Παναγιώτη Κουντουρά (που, φρονίμως ποιών, κράτησε για τον εαυτό του το ρόλο του κακού... και, σύμφωνα με τον ίδιο, όχι μόνο μπροστά από την κάμερα).

Περισσότερα στοιχεία, όπως π.χ. την εξέλιξη των γυρισμάτων, μπορείτε να διαβάσετε στο blog των παιδιών ~~ενώ τις επόμενες ημερες θα καταγραφεί και στα 90 λεπτά~~ και στη σελίδα της ταινίας στα "90 λεπτά".

49ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (πρώτες εντυπώσεις)

2008-11-15T15:35:00.001+02:00

Γράφω αυτό το άρθρο από το καφέ του 49ου διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο λιμάνι, περιμένοντας να δω (σε λιγότερο από μία ώρα από τώρα) το αφιέρωμα στη "generation next" (ταινίες μικρού μήκους νέων ελλήνων σκηνοθετών) και, στη συνέχεια, την ταινία του Παναγιώτη Κουντουρά "The popcorn movie" (2008).

Έφτασα σήμερα το πρωί στη Θεσσαλονίκη για ένα ταξίδι - αστραπή μιάμισης ημέρας, ειδικά για το φεστιβάλ. Ο καιρός είναι εξαιρετικός (για την εποχή)... συννεφιά (και τώρα μάλιστα φυσάει αρκετά)! Γιατί όμως γράφω για τον καιρό; Απλό! Δεν πρόλαβα να βγάλω εισιτήριο για την ταινία "Η υπόσχεση" των αδελφών Νταρντέν, επειδή έφτασα αργά στο εκδοτήριο και η ουρά (2 ουρές για την ακρίβεια) ήταν μεγάλη!

Έτσι, περιμένοντας να δω τις ταινίες που προανέφερα, πίνω τον καφέ μου και αποφάσισα να γράψω τις πρώτες μου εντυπώσεις από το φεστιβάλ που άρχισε χθες. Ο κόσμος είναι πολύς, όπως καταλάβατε, και το πρόγραμμα των ταινιών, το λιγότερο, ενδιαφέρον. Συνάντησα μάλιστα και μια παρέα φίλων που έχει σκοπό να δει πολλές ταινίες... περιμένω να διαβάσω τις εντυπώσεις τους, δεδομένου ότι υπάρχουν και bloggers ανάμεσά τους.

Αυτά τα λίγα (ατάκτως πεταμένες σκέψεις και εντυπώσεις) για τώρα... θα επανέλθω τις επόμενες ημέρες με περισσότερα (μάλλον), ίσως και με κριτικές των ταινιών που θα δω.

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - απαντήσεις και στατιστικά

2008-09-19T19:47:00.000+03:00

Νομίζω ότι πέρασαν αρκετές ημέρες και είναι πια καιρός να δώσω τις απαντήσεις όλων των "κουίζ του 10ου λεπτού", είτε απαντήθηκαν ή όχι, και να δούμε μαζί κάποια ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία. Όλα τα κουίζ μπορείτε να τα δείτε πατώντας εδώ.

Έχω ήδη αναρτήσει, ως σχόλια, τις απαντήσεις όσων κουίζ δεν απαντήσατε. Αναφέρω εδώ συνοπτικά τον πλήρη κατάλογο των ταινιών, καθώς και τα αναγνωριστικά όσων απάντησαν:

«Arizona dream» / δεν απαντήθηκε
«8 femmes» / clementine
«La vita e bella» / Anda
«Οι γενναίοι της Σαμοθράκης» / cine-ργείο
«They live» / δεν απαντήθηκε
«Φοβού τους Δαναούς» / cine-ργείο
«Being John Malkovich» / clementine
«Ιστορία μιας κάλπικης λίρας» / zubizabata
«Laws of attraction» / cine-ργείο
«Ο λουστράκος» / Λουκρητία
«Girl with a pearl earring» / zubizabata
«Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» / clementine
«Deep blue sea» / δεν απαντήθηκε
«The gift» / clementine
«Nurse Betty» / δεν απαντήθηκε
«Ευδοκία» / δεν απαντήθηκε
«Ο γυναικάς» / δεν απαντήθηκε
«Της κακομοίρας» / Anda

Σύνολο λοιπόν 18 ταινίες, 1 για τον Ιούνιο (ποσοστό ταινιών που βρήκατε: 0%), 9 για τον Ιούλιο (ποσοστό: 89%) και 8 για τον Αύγουστο (ποστοστό: 50%). Η κατανομή αυτών που απάντησαν έχει ως εξής:

clementine (4 σωστές)
cine-ργείο (3 σωστές)
anda & zubizabata (2 σωστές)
Λουκρητία (1 σωστή)

Στις ελληνικές ταινίες τα πήγατε καλύτερα, απαντήσατε τις 6 στις 8 δηλαδή με ποσοστό 75%, ενώ από τις ξένες βρήκατε μόλις 6 από τις 10, δηλαδή ποσοστό 60%.

Τέλος, μπορώ να πω ότι μεσοβδόμαδα λειτουργείτε καλύτερα μια και βρήκατε τις 8 από τις 9 ταινίες των κουίζ που έθεσα Τετάρτη ή Πέμπτη, ενώ από τα κουίζ της Κυριακής / Δευτέρας απαντήσατε μόνο σε 4 από τα 9!

Ευχαριστώ πολύ όσους και όσες συμμετείχαν κι ελπίζω πως δεν έκανα κάποιο λάθος, είτε στις απαντήσεις ή στα στατιστικά.

12 ταινίες με το μωρό στην κοιλιά

2008-08-28T12:19:00.003+03:00

Πηγή φωτογραφίας: flickr

Σήμερα θα κάνω ένα αφιέρωμα σε ταινίες όπου κυκλοφορούν κυρίες (αλλά και δεσποινίδες) που έχουν ξαφνικές εξάρσεις, τρώνε πολύ, είναι κυκλοθυμικές ή, με άλλα λόγια, απλά είναι έγκυες (και όχι "έγγυες" όπως τις γράφει πολύς κόσμος... δε βγαίνει από την "εγγύηση" η λέξη)!

Οι ταινίες είναι μόνο 12 (+2), μόνο και μόνο για να μη γίνει το άρθρο σεντόνι και τις παραθέτω χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά. Ξεκινάμε;

Junior (1994)
ξεκινάω με την πιο δύσκολη εγκυμοσύνη απ' όλες, την ανδρική! Τα νερά σπάνε ταυτόχρονα για τον Arnold Schwarzenegger και την Emma Thompson και ο Danny DeVito δεν ξέρει πού να πρωτοπάει!
Rosemary's baby (1968)
αυτήν την εγκυμοσύνη καλύτερα ξεχάστε την... δεν είναι η ταινία για μέλλουσες μαμάδες, είναι όμως διάσημη ταινία, γι' αυτό και τη συμπεριλαμβάνω στη λίστα.
Look who's talking (1989) [και η συνέχειά της ένα χρόνο μετά]
οι περιπέτειες μια εγκύου (με το αφεντικό της) λογίστριας με έναν ταξιτζή-πιλότο.
The way of the gun (2000)
η Juliette Lewis με την κοιλιά στο στόμα άγεται και φέρεται από δύο απαγωγείς, που την κρατούν επειδή κυοφορεί ως παρένθετη μητέρα το μωρό ενός πλουσίου.
9 months (1995)
με το Robin Williams γιατρό και τον Hugh Grant ως μέλλοντα πατέρα, πώς να βγάλει άκρη η Juliette Lewis; [σ.σ. όλο γκαστρώνεται αυτή;]
For keeps (1988)
η Molly Ringwald καταλαβαίνει στην πράξη ότι δεν είναι εύκολο να γίνεις μαμά ενώ ακόμη πηγαίνεις στο σχολείο [σ.σ. δείτε σχετικά και την ταινία Dangerous minds (1995)]
Juno (2007)
η πιο πρόσφατη γκαστρωμένη τινέιτζερ.
Father's little dividend (1951)
μία από τις προτιμήσεις μου. Εδώ την παράσταση κλέβει ο παππούς Spencer Tracy, ειδικά στη σκηνή όπου χάνει το μωρό στο πάρκο.
The hand that rocks the cradle (1992)
μέλλοντες γονείς, εκτός από το γιατρό, πρέπει να προσέχετε και τη γυναίκα του!
Felicia's journey (1999)
η Elaine Cassidy μένει έγκυος στην Ιρλανδία και πηγαίνει να βρει το "δράστη" στην Αγγλία, όπου συναντά έναν περίεργο τύπο, το Bob Hoskins.
Οικογένεια Χωραφά (1968)
η Μάρω Κοντού νταντεύει ένα τσούρμο παιδιά ενώ είναι συνεχώς σε ενδιαφέρουσα και ο Αλέκος Αλεξανδράκης είναι ο ευτυχής πατέρας.
Πέτρινα χρόνια (1985)
η Θέμις Μπαζάκα φυλακισμένη μητέρα, ενώ ο Δημήτρης Καταλειφός βρίσκεται απέναντι.

Παρατηρώ ότι, όσον αφορά στην εγκυμοσύνη, οι σεναριογράφοι δεν έχουν πρόβλημα φαντασίας και οι κινηματογραφικές μέλλουσες μαμάδες πολλές φορές τραβούν τα πάνδεινα μέχρι να γεννήσουν.
Αν θυμάστε και άλλες, μπορείτε να τις αναφέρετε στα σχόλια.

Η συλλογή αφιερώνεται στην Άννα που τον άλλο μήνα θα γίνει μαμά (κι εγώ θείος).

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 18 (τελευταίο για φέτος)

2008-08-28T04:10:00.000+03:00

Αυτό ήταν! Τελειώνει οσονούπω ο Αύγουστος, τελειώνει και αυτή η καλοκαιρινή σειρά από κουίζ.

Ελπίζοντας ότι δεν περάσατε άσχημα προσπαθώντας να εντοπίσετε τις ταινίες με μόνη βοήθεια (αρχικά) μια φωτογραφία από το δέκατο λεπτό της ταινίας, όσο δύσκολη κι αν ήταν η αναγνώριση κάποιες φορές, θέλω κατ' αρχήν να σας ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σας και κατόπιν να σας προσκαλέσω, αν σας αρέσουν τα κουίζ και οι συζητήσεις για τον κινηματογράφο, να εγγραφείτε και να συμμετέχετε κι εσείς στην ηλεκτρονική λίστα xMovies.

Αφήνω μερικές ημέρες ακόμη για όσα κουίζ δεν απαντήθηκαν και θα επανέλθω με ένα άρθρο με στατιστικά στοιχεία για αυτά τα κουίζ, δίνοντας και τις απαντήσεις σε όσα θα έχουν μείνει αναπάντητα.

Ως τελευταία ταινία επέλεξα κάποια που δε θα σας δυσκολέψει καθόλου, γι' αυτό και αυτό το κουίζ αναρτάται στα cineσχόλια στις 4:10 το πρωί, ξημέρωμα Πέμπτης, ώστε να απαντηθεί από τον πιο πρωινό επισκέπτη ή την πιο πρωινή επισκέπτρια.

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 17

2008-08-25T12:03:00.000+03:00

Φτάσαμε αισίως στο προτελευταίο κουίζ αυτής της σειράς!
Επειδή οι διακοπές για τους περισσότερους ανθρώπους οδεύουν σιγά σιγά προς την ολοκλήρωσή τους και αυτοί οδεύουν, αν δε βρίσκονται ήδη, και πάλι προς τους εργασιακούς τους χώρους (ακούω και στο ραδιόφωνο τώρα το τραγούδι «I don't like Mondays»), συνεχίζουμε με μία σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμη ταινία. Δείτε και τα προηγούμενα κουίζ όμως, δε θέλουμε να μείνουν αναπάντητα!

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 16

2008-08-21T21:23:00.000+03:00

Απ' ό,τι φαίνεται δεν επιστρέψατε ακόμη από τις διακοπές και 4 από τα κουίζ παραμένουν ακόμη χωρίς απάντηση. Συνεχίζουμε σήμερα με τη 16η ταινία...

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 15

2008-08-18T18:55:00.000+03:00

Λίγο αργά και σήμερα... ας όψονται οι Ολυμπιακοί αγώνες! :-)

Μπορεί ο Δεκαπενταύγουστος να πέρασε, αλλά ο Αύγουστος όχι ακόμη κι έτσι συνεχίζουμε τα κουίζ του δεκάτου λεπτού. Πριν δούμε όμως τη σημερινή ταινία/φωτογραφία, να σας ενημερώσω ότι πρόσθεσα μία φωτογραφία-βοήθεια στο πέμπτο κουίζ, το οποίο δεν έχει απαντηθεί ακόμη.

Η σημερινή φωτογραφία ίσως να ξεγελάει κάπως, μιας και η οικογένεια (το ζευγάρι δηλαδή) που βλέπουμε δεν μακροημερεύει τελικά... δεν ταιριάζανε εξάλλου καθόλου!

Ταινίες για το Δεκαπενταύγουστο

2008-08-15T14:50:00.003+03:00

Μέρα που είναι σήμερα, σκέφτηκα να μαζέψω σε ένα μέρος όλες τις ταινίες που είναι σχετικές με τη σημερινή γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δυστυχώς όμως δε μπόρεσα να θυμηθώ πολλές ταινίες κι έτσι επιφυλλάσσομαι να προσθέσω εκ των υστέρων και όσες βρω στο μέλλον.

Αυτές που βρήκα είναι οι παρακάτω (χωρίς ιδιαίτερη σειρά):

«Δεκαπενταύγουστος» (2001) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη
η ομώνυμη με την ημέρα ταινία είναι μία σπονδυλωτή τριών παράλληλων ιστοριών που περιλαμβάνει (η μία εξ αυτών) και προσκύνημα στην Παναγία Σουμελά (αν θυμάμαι καλά),
«Το θαύμα της Μεγαλόχαρης» (1965) του Κώστα Στράντζαλη
όπου ένα ζευγάρι βρίσκει το χαμένο παιδί του ανήμερα της γιορτής της Παναγίας,
«Το τελευταίο ψέμμα» (1958) του Μιχάλη Κακογιάννη
όπου στο τέλος της ταινίας η Χλόη (Έλλη Λαμπέτη) παίρνει το μικρό γιο (ο Βασιλάκης Καΐλας σε ηλικία μόλις 5 χρονών, σε μια από τις πρώτες ταινίες που εμφανίστηκε) της υπηρέτριας της οικογενείας (ο οποίος έχει χάσει τη φωνή του) και, εκπληρώνοντας το τάμα της νεκρής πια μητέρας του, τον πηγαίνει στην Τήνο για το θαύμα.

Χρόνια πολλά!

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 14

2008-08-14T19:07:00.000+03:00

Για να μην έχουμε ακόμη απάντηση στο προηγούμενο κουίζ, μάλλον έχουμε λιγοστέψει εμείς που βρισκόμαστε εντός των τειχών (και των τοίχων). Να περνάτε καλά εκεί που είστε όσοι/ες λείπετε και να επιστρέψετε χωρίς απώλειες!

Η 14η ταινία που επέλεξα μπορεί να σας δυσκολέψει λίγο, αλλά σε ολόκληρο το δέκατο λεπτό της δε βρήκα (πλην μιας εναλλακτικής) καλύτερη, που να βοηθάει και λίγο. Για να δούμε...

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 13

2008-08-11T16:20:00.000+03:00

Κοντεύουμε το Δεκαπενταύγουστο και συμπληρώσαμε ήδη 12 κουίζ, τα οποία έχουν απαντήσει μέχρι τώρα:

clementine & cine-ργείο (από 3 σωστές απαντήσεις)
zubizabata (με 2 σωστές απαντήσεις)
Anda & Λουκρητία (με 1 σωστή απάντηση)
ενώ το 1ο και το 5ο κουίζ παραμένουν ακόμη αναπάντητα (για να δείτε όλα τα κουίζ πατήστε στην ετικέτα "quiz" μετά από κάθε κουίζ).

Συνεχίζουμε σήμερα με το "γρουσούζικο" 13ο, γι' αυτό και επέλεξα και μία "σχετική" ταινία (την οποία μου αρέσει να βλέπω τα καλοκαίρια)...

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 12

2008-08-07T22:47:00.000+03:00

Αργοπορημένος σήμερα αλλά έλειπα σε ταξίδι αστραπή και επέστρεψα στο σπίτι πριν από λίγη ώρα. Έτσι για το δωδέκατο κουίζ επιλέγω μία ταινία που είναι πολύ γνωστή και στη σκηνή του δεκάτου λεπτού εμφανίζονται και οι δύο πρωταγωνιστές.

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 11

2008-08-04T14:36:00.000+03:00

Άρχισε λοιπόν και ο ζεστός μήνας Αύγουστος, ο μήνας που οι περισσότεροι ξεχύνονται στα νησιά και στις εξοχές και που οι πόλεις γίνονται πιο ήσυχες, θα ξεκινήσουν οσονούπω και οι Ολυμπιακοί Αγώνες κι εμείς συνεχίζουμε τα κουίζ του δεκάτου λεπτού και ξαναθυμόμαστε παλιές και καινούριες, αγαπημένες ή όχι, ταινίες. Για το 11ο κουίζ σήμερα, έχω επιλέξει μία ταινία που είδα μόλις χθες και την οποία θεωρώ μάλλον δύσκολη (και ίσως τη δυσκολεύω περισσότερο μη δείχνοντας το πρόσωπο της πρωταγωνίστριας).

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 10

2008-07-31T15:10:00.000+03:00

Είμαστε μόλις μία ημέρα πριν αρχίσει ο Αύγουστος και ενεργοποιηθεί και τυπικά η περίοδος της μεγάλης ζέστης και της μεγάλης απραξίας! Έτσι διάλεξα ως 10η ταινία που θα μας απασχολήσει σ' αυτή τη σειρά των κουίζ μία πολύ γνωστή ταινία, την οποία πιστεύω ότι θα αναγνωρίσετε αμέσως.

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 9

2008-07-28T13:30:00.000+03:00

Από τα 8 κουίζ μέχρι τώρα έχουν απαντηθεί τα 5. Προηγούνται οι clementine & cine-ργείο με 2 σωστές απαντήσεις, η Anda έχει μία κι έχουμε ακόμη 4 (μαζί με το σημερινό) που περιμένουν...

Είμαι σε δίλημμα...

2008-07-28T12:45:00.000+03:00

Τι μπορεί να κάνει κάποιος που έχει δύο δικτυακά ημερολόγια (=blogs) με παρεμφερές θέμα ή, για να το γράψω πιο σωστά, με αλληλοκαλυπτόμενα αντικείμενα ΚΑΙ με διαφορετικό κοινό (έστω και ολιγάριθμο);

Η ερώτηση είναι προσωπική (ή και ρητορική αν θέλετε), τη δημοσιοποιώ όμως επειδή οι καλές προτάσεις από τους άλλους είναι πάντα χρήσιμες όταν έχουμε κολλήσει :-)

Διατηρώ που λέτε, όπως ίσως θα γνωρίζετε, δύο blogs με θέμα τον κινηματογράφο. Το ένα είναι αυτό και τα αντικείμενά του μέχρι τώρα είναι οι ταινίες (ελληνικές και ξένες) που βλέπω και θέλω να σχολιάσω και τα κουίζ που θέτω τα δύο τελευταία καλοκαίρια. Το άλλο το δημιούργησα κυρίως για να γράφω για τις αλλαγές και προσθήκες που κάνω στα "90 λεπτά", αλλά δέχεται ευχαρίστως και άρθρα σχετικά με τον ελληνικό κινηματογράφο.

Το δίλημμα λοιπόν αφορά στα άρθρα που έχουν σχέση με τις ελληνικές ταινίες, όπως αυτό που έγραψα σήμερα με θέμα "Η επαν-επεξεργασία των παλιών ταινιών". Πού πρέπει να γράφω τέτοια άρθρα;

Προφανώς και δε γίνεται να τα επαναλαμβάνω και στα δύο ημερολόγια. Επίσης δε γράφω πολύ συχνά, ώστε να τα μοιράζω πότε στο ένα και πότε στο άλλο.

Μια ιδέα που σκέφτηκα είναι να προσπαθήσω να ενώσω τα δύο ημερολόγια σε ένα, αλλά δε μου πολυάρεσε. Τα "cineσχόλια" είναι κάπως πιο προσωπικό ημερολόγιο, ενώ το άλλο στο μέλλον θα φιλοξενήσει και άλλους συγγραφείς.

Μία άλλη είναι να γράφω τα ελληνικού ενδιαφέροντος άρθρα στο ημερολόγιο των "90 λεπτών" και να κρατήσω τα "cineσχόλια" για τα υπόλοιπα. Λόγω έλλειψης καλύτερης εναλλακτικής λύσης, μάλλον θα μείνω με αυτήν και βλέπουμε...

Τα κουίζ του 10ου λεπτού - 8

2008-07-24T15:42:00.000+03:00

Η όγδοη ταινία, που σας καλώ να αναγνωρίσετε, κρίνω πως είναι πολύ γνωστή για να σας δυσκολέψει. Έτσι, προχωράω κατευθείαν στο "ψητό"...