<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><rss xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/" xmlns:blogger="http://schemas.google.com/blogger/2008" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" version="2.0"><channel><atom:id>tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106</atom:id><lastBuildDate>Wed, 06 Nov 2024 02:55:08 +0000</lastBuildDate><category>Crítica Letra A</category><category>Fragmentos</category><category>Agenda</category><category>Críticas Letra S</category><category>Críticas Letra T</category><category>Festival</category><category>Filmes Vistos</category><category>Vídeo</category><category>Crítica Letra B</category><category>Crítica Letra V</category><category>Crítica Letra X</category><category>Críticas Letra C</category><category>Críticas Letra M</category><category>Críticas Letra N</category><category>Críticas Letra O</category><category>Em Foco</category><category>Imagem</category><category>Notas</category><category>Trailers</category><title>Cinema Adentro</title><description></description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/</link><managingEditor>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</managingEditor><generator>Blogger</generator><openSearch:totalResults>29</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-1453130634402635761</guid><pubDate>Thu, 21 Jul 2011 14:26:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-21T07:36:30.832-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Agenda</category><title>Agenda: Estreias 22 de julho</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNo0KIjm1fMyJfNoWSVLdvoGGVnX9mmMIW8UNQLEzXBaJYR0wakD3WGuOZnU22R-o38CozFC_PVtT5AGaDisgTZHQBr64RqG_n33IXGjFo6tqwhBYc-VU1todVhrFb4W1pPktvDE95HuAo/s1600/assalto_ao_banco_central-615x912.jpg&quot; tag=&quot;Assalto ao Banco Central cartaz&quot; title=&quot;Assalto ao Banco Central&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNo0KIjm1fMyJfNoWSVLdvoGGVnX9mmMIW8UNQLEzXBaJYR0wakD3WGuOZnU22R-o38CozFC_PVtT5AGaDisgTZHQBr64RqG_n33IXGjFo6tqwhBYc-VU1todVhrFb4W1pPktvDE95HuAo/s200/assalto_ao_banco_central-615x912.jpg&quot; tag=&quot;Assalto ao Banco Central cartaz&quot; title=&quot;Assalto ao Banco Central&quot; width=&quot;134&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisp0OQ3qG2l4M_M5q2XS5IINnlNbBN0C_M4E_7vlECmNaIkVNKcMkHOOThudgJWkvkW0QM7BP-YVlZjSZdGp0JVUyDL2vwsXYkLf5pWSQqw9CW5gT37cHYMJsKTO9dBgHGjW5TlpfcDESY/s1600/lola_cartaz_01.jpg&quot; tag=&quot;Lola Mendoza&quot; title=&quot;Lola Mendoza cartaz&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisp0OQ3qG2l4M_M5q2XS5IINnlNbBN0C_M4E_7vlECmNaIkVNKcMkHOOThudgJWkvkW0QM7BP-YVlZjSZdGp0JVUyDL2vwsXYkLf5pWSQqw9CW5gT37cHYMJsKTO9dBgHGjW5TlpfcDESY/s200/lola_cartaz_01.jpg&quot; tag=&quot;Lola Mendoza&quot; title=&quot;Lola Mendoza cartaz&quot; width=&quot;152&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.assaltoaobancocentral.com.br/&quot;&gt;Assalto ao Banco Central (Marcos Paulo, BRA, 2011)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; -&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;Em Agosto de 2005, 164.7 milhões de reais foram roubados do Banco Central em Fortaleza, Ceará.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;Sem dar um único tiro, sem disparar um alarme, os bandidos entraram e saíram por um túnel de 84 metros cavado sob o cofre, carregando 3 toneladas de dinheiro. Foram mais de três meses de operação. Milhares de reais foram gastos no planejamento.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;Foi um dos crimes mais sofisticados e bem planejados de que já se teve notícia no Brasil.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;Quem eram essas pessoas?&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;E o que aconteceu com elas depois? &lt;b&gt;Estreia: 22 de julho&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;Lola (Brillante Mendoza, FIL, 2009)&lt;/b&gt; -&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;Duas mulheres idosas enfrentam as consequências de um crime que envolve seus respectivos netos. Um é a vítima, o outro é o suspeito. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;&lt;b&gt;Estreia: 22 de julho&lt;/b&gt; (O filme foi exibido na semana passada no Festival Lume de Cinema, em&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;São&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;&amp;nbsp;Luís)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIfoYs4FMo2PwP7j6UZp_8nhHFrUZAuSS38DVKSZhV5h8upacZ-ynSK35m6q1O7epJZX6lFW6Fg-5X5Xp21WYyoHknLkCxgYtypF3nI7ycCCxkAi2eaTKPXs_-FUDzycjvrTa2URggfdXg/s1600/211298.jpg&quot; tag=&quot;Diário de uma Busca documentário&quot; title=&quot;Diário de uma Busca cartaz&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIfoYs4FMo2PwP7j6UZp_8nhHFrUZAuSS38DVKSZhV5h8upacZ-ynSK35m6q1O7epJZX6lFW6Fg-5X5Xp21WYyoHknLkCxgYtypF3nI7ycCCxkAi2eaTKPXs_-FUDzycjvrTa2URggfdXg/s200/211298.jpg&quot; tag=&quot;Diário de uma Busca documentário&quot; title=&quot;Diário de uma Busca cartaz&quot; width=&quot;141&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_569cgAlXjtV15SQgffwlw6rUzQXN1NcxIBYRcmmaR15G8ypIslwNWAvFY1Ntgr_tTJGXq9zQOiAtN6cvRUQbN-WrixsPzNbPFlbfOnKnqmkfy4k6psMoYZjh-g5hMwy1AeFLicrb6ewK/s1600/vejovocenoproximoverao_cartaz_01.jpg&quot; tag=&quot;Vejo você no próximo verão Hoffman cartaz&quot; title=&quot;Vejo você no próximo verão cartaz&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_569cgAlXjtV15SQgffwlw6rUzQXN1NcxIBYRcmmaR15G8ypIslwNWAvFY1Ntgr_tTJGXq9zQOiAtN6cvRUQbN-WrixsPzNbPFlbfOnKnqmkfy4k6psMoYZjh-g5hMwy1AeFLicrb6ewK/s200/vejovocenoproximoverao_cartaz_01.jpg&quot; tag=&quot;Vejo você no próximo verão Hoffman cartaz&quot; title=&quot;Vejo você no próximo verão cartaz&quot; width=&quot;135&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;Diário de uma Busca - (Flávia Castro, BRA/FRA, 2011)&lt;/b&gt; -&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;Neste documentário, a diretora Flávia Castro busca respostas para a misteriosa morte de seu pai, Celso Afonso de Castro, militante que se exilou no Chile, Argentina e França durante a Ditadura Militar brasileira&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;, sempre carregando consigo sua família. Só que sua repentina morte jogou por terra o ideal político existente. &lt;b&gt;Estreia: 22 de julho&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;Vejo Você no próximo Verão (Philip Seymour Hoffman, EUA, 2010)&lt;/b&gt; -&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;Um motorista de limusine tenta mudar de vida tomando aulas de culinária e natação, sempre se dando mal.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;line-height: 18px;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Um dia, um casal de amigos que gosta muito dele resolve armar um encontro as cegas para ele com Connie,&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;-webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px;&quot;&gt;&amp;nbsp;uma companheira tão “perdedora” e viciada quanto ele, por quem se apaixona. &lt;b&gt;Estreia: 22 de julho&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/agenda-estreias-22-de-julho.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhNo0KIjm1fMyJfNoWSVLdvoGGVnX9mmMIW8UNQLEzXBaJYR0wakD3WGuOZnU22R-o38CozFC_PVtT5AGaDisgTZHQBr64RqG_n33IXGjFo6tqwhBYc-VU1todVhrFb4W1pPktvDE95HuAo/s72-c/assalto_ao_banco_central-615x912.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-3082276787177166383</guid><pubDate>Wed, 20 Jul 2011 14:52:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-20T08:11:16.214-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Festival</category><title>Festival de Brasília: Selecionados para as Mostras competitivas</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUCw_YKQmCDX2NEYXbjafBwYmN46Bo45VwubsYoUj90glA8mM4Y5aTK0S4pQgY5Y5-RPAbG-xsyJEBYVBz33JAl8JdAYUA9yJkhI3_kkn3WBSjdaxXE1v8HJ6b5mL-Ce8o7fhwV7niyoF2/s1600/festivalbrasilia_01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;115&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUCw_YKQmCDX2NEYXbjafBwYmN46Bo45VwubsYoUj90glA8mM4Y5aTK0S4pQgY5Y5-RPAbG-xsyJEBYVBz33JAl8JdAYUA9yJkhI3_kkn3WBSjdaxXE1v8HJ6b5mL-Ce8o7fhwV7niyoF2/s200/festivalbrasilia_01.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O &lt;a href=&quot;http://www.festbrasilia.com.br/2011/&quot;&gt;44º Festival de Brasília do Cinema Brasileiro&lt;/a&gt; anunciou desde o dia 15 deste mês os filmes que participam das mostras competitivas este ano. Com abertura no dia 26 de setembro e indo até o dia 3 de outubro, o festival passou por algumas reformulações depois da última edição e desta vez a seleção dos filmes participante não mais utiliza critérios como ineditismo ou separação das produções por bitola, optando pela tríade de categoria: longa-metragem, curta-metragem e curta-metragem de animação. Na semana retrasada, as comissões de seleção julgaram um total de mais de 624 filmes inscritos.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Segue a lista dos filmes competidores:&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Mostra Competitiva de Filmes de Longa-Metragem&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(110 inscritos):&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;As hiper mulheres&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Carlos Fausto, Leonardo Sette e Takumã Kuikuro, 80min, RJ/PE)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Hoje&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Tata Amaral, 90min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Meu país&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(André Ristum, 90min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://ohomemquenaodormia.blogspot.com/&quot;&gt;O homem que não dormia&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Edgard Navarro, 95min, BA)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Trabalhar cansa&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Juliana Rojas e Marco Dutra, 99min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Vou rifar meu coração&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Ana Rieper, 76min, RJ)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Comissão de seleção:&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;André Klotzel, Cibele Amaral e Monica Schmiedt (cineastas), Flávio Ramos Tambellini (diretor e produtor) e Sérgio Moriconi (jornalista e professor de cinema).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Mostra Competitiva de Filmes de Curta-Metragem&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(415 inscritos):&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;A casa da vó Neyde&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Caio Cavechini, 20min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;A Fábrica&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Aly Muritiba, 15min, PR)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;De lá pra cá&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Frederico Pinto, 15min, RS)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Elogio de Graça&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Joel Pizzini, 25min, RJ)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Imperfeito&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Gui Campos, 14min, DF)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;L&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Thais Fujinaga, 21min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ovos de dinossauro na sala de estar&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Rafael Urban, 12min, PR)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Premonição&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Pedro Abib, 15min, BA)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ser tão cinzento&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Henrique Dantas, 25min, BA)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Sobre o menino do Rio&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Felipe Joffily, 13min, RJ)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Três vezes por semana&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Cris Reque, 15min, RS)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Um pouco de dois&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Danielle Araújo e Jackeline Salomão, 20min, DF)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Comissão de seleção:&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;Berê Bahia (pesquisadora e curadora), Leonardo Pirovano, Liliana Sulzbach e Santiago Dellape (cineastas e produtores) e Marcos Petrucelli (jornalista e crítico de cinema).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Mostra Competitiva de Curta-Metragem de Animação&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(99 inscritos):&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;2004&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Edgard Paiva, 5min48s, MG)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;A Mala&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Fabiannie Bergh, 1min45s, PA)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Bomtempo&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Alexandre Dubiela, 1min30s, MG)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Cafeka&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Natália Cristine, 2min29sm RS)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Céu, inferno e outras partes do corpo&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Rodrigo John, 7min33s, RS)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ciclo&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Lucas Marques Sampaio, 3min40s, DF)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Media training&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Eloar Guazzelli e Rodrigo Silveira, 11min39s, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Menina da chuva&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Rosaria, 6min, RJ)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Moby Dick&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;(Alessandro Corrêa, 8min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Quindins&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(David Mussel e Giuliana Danza, 9min22s, MG)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Rái sossaith&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Thomate, 10min, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: italic; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Sambatown&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;(Cadu Macedo, 5min41s, SP)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: bold; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Comissão de seleção:&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ítalo Cajueiro (cineasta), Luciana Druzina (produtora) e Márcio Moraes (ilustrador).&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent; color: black; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/festival-de-brasilia-selecionados-para.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUCw_YKQmCDX2NEYXbjafBwYmN46Bo45VwubsYoUj90glA8mM4Y5aTK0S4pQgY5Y5-RPAbG-xsyJEBYVBz33JAl8JdAYUA9yJkhI3_kkn3WBSjdaxXE1v8HJ6b5mL-Ce8o7fhwV7niyoF2/s72-c/festivalbrasilia_01.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-8997999052106739109</guid><pubDate>Wed, 20 Jul 2011 01:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-19T18:17:32.210-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Vídeo</category><title>Vídeo: Doodlebug - O primeiro filme de Christopher Nolan</title><description>Eis o primeiro filme curta-metragem do cineasta hollywoodiano Christopher Nolan, diretor de &lt;i&gt;Amnésia&lt;/i&gt;,&lt;i&gt; &lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2010/09/origem.html&quot;&gt;A Origem&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;e da atual franquia sobre o Batman.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/-WhKt_CkXD0&quot; width=&quot;425&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/video-doodlebug-o-primeiro-filme-de.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/-WhKt_CkXD0/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-2470678248226397688</guid><pubDate>Mon, 18 Jul 2011 16:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-20T18:13:56.638-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Fragmentos</category><title>Fragmentos: A Marca da Maldade (1958)</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwPqqzYNlgfM33eYJx88K6CfJov2RX7gcRjPEaJVnLVTaGzqEqq0SsFUNinA6mLYCACzSDzag7lJklaTh2ahWPeNZfsS5UTk-NWq_ZeWbUA4nXqjwtixlajCBqJvahvX3ClEwlL49MuJHz/s1600/A+Marca+da+Maldade.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwPqqzYNlgfM33eYJx88K6CfJov2RX7gcRjPEaJVnLVTaGzqEqq0SsFUNinA6mLYCACzSDzag7lJklaTh2ahWPeNZfsS5UTk-NWq_ZeWbUA4nXqjwtixlajCBqJvahvX3ClEwlL49MuJHz/s200/A+Marca+da+Maldade.jpg&quot; width=&quot;138&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;O fragmento de filme &amp;nbsp;a ser observado desta vez&amp;nbsp;(vídeo no final do texto)&amp;nbsp;trata-se de um dos mais famosos e engenhosos planos-sequência da história do cinema, extraído do magnífico &lt;i&gt;noir&lt;/i&gt;&amp;nbsp;&lt;i&gt;A Marca da Maldade&lt;/i&gt;, de Orson Welles - do qual prefiro chama de &lt;i&gt;Touch of Evel&lt;/i&gt; por seu título original fazer mais jus ao complexo personagem Hank Quilan. No filme, acompanhamos o conflito ético profissional entre Ramon Miguel Vargas (Charlton Heston), um chefe de polícia mexicano em lua-de-mel em uma pequena cidade da fronteira dos EUA com o México, e Quilan, um detetive de preceitos morais bem particulares. A complexa trama tem início com um assassinato na fronteira entre os dois países, o que leva às investigações por profissionais de ambos os lados da fronteira. Enquanto Ramon tenta dar os primeiros passos na busca pelo autor do assassinato e presencia os comportamentos que indicam suspeitas condutas de Quilan, sua recém-esposa Susan Vargas (Janet Leigh) é interceptada por bandidos de uma quadrilha local em retaliação à recente prisão do líder do bando executada pelo chefe de polícia mexicano.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Abrindo o filme de maneira grandiosa e impactante, a sequência em questão mostra como ocorre o assassinato ao registrar o momento em que uma bomba é colocada em um carro estacionado em um determinado local da pequena cidade fronteiriça e o percurso vagaroso e tenso do automóvel, passando por ruas movimentadas como se fosse um presságio ruim de morte,&amp;nbsp;&amp;nbsp;até o outro lado da fronteira, onde finalmente explode. O preciso plano-sequencia tem como a mais óbvia função, dentre tantas outras, expor com clareza geográfica como ocorre o assassinato ao registrar ininterruptamente o percurso da bomba implantada no porta-malas do carro que é conduzido por seus ingênuos passageiros até o outro lado da fronteira, os EUA. Não se esquecendo do realismo que, em geral, planos dessa natureza empregam, se analisarmos bem podemos perceber também que a atenção da câmera ao carro gera um crescente de tensão por conta do contraponto entre a urgência provocada pela nossa consciência a respeito do artefato explosivo e a impressão de lentidão e de imobilidade ocasionados pela não variação do ponto de vista, ou seja, a limitação do nosso olhar àquele único plano que, mesmo se movendo para as laterais ou tomando ângulos altos, está longe de reproduzir a mesmo urgência e velocidade que um corte de um plano para outro consegue imprimir.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Esse suspense acentua-se, sobretudo, quando o plano passa a tomar como foco um tranquilo casal que passeia pela rua da cidade e que passa a ter como companhia constante e coincidente o tal carro que está prestes a explodir. De forma quase sádica, somos levados a acompanhar aquele casal que, a passos tranquilos, mal imaginam a iminência de uma tragédia. Particularmente, senti uma ponta de humor negro ao constatar que, sempre que o carro parece finalmente se afastar do casal, somos surpreendidos por novamente o veículo surgir como uma indesejável companhia aos personagens já tão caros a câmera naquele instante.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Se observarmos com bastante atenção, nossa empatia pelo casal que caminha tranquilamente pela rua da pequena cidade ocorre justamente porque estes, ao contrário do casal que estar no carro e que tem maior chance de sofrer as consequências do atentado, passam a ser o foco da câmera, como pode ser percebido no minuto 01:10 do vídeo. Por outro lado, o casal do carro perde a atenção e importância da lente logo no início do plano, mais exatamente no minuto 00:20, quando passamos a segui-los a distância e por um ângulo alto, que, por que não, expressivo de certa opressão (o carro com seus passageiros está prestes a explodir).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Retomando o foco ao casal principal, quando percebemos que estes finalmente se veem livres da ameaça da bomba que a qualquer momento explodirá, os dois iniciam um rápido diálogo romântico que é imediatamente cessado com um beijo do apaixonado casal. Beijo este que é seguidamente interrompido tanto pela explosão do carro ao longe quanto pelo corte para o plano que mostra o incêndio. A justaposição dos dois planos (o beijo e a explosão) chega a sugerir certa ironia pelo contraponto da delicadeza do ato do primeiro e a manifestação violenta e ruidosa do segundo. São um mexicano e uma estadunidense que se beijam e provocam, sob uma perspectiva literal, uma explosão. A união de dois lados que, em suas diferenças, provocam um choque. México e EUA, uma das maiores fronteiras do mundo que até hoje é sinônimo de morte, intolerância e preconceito. Não à toa, durante quase todo o longa, Ramon Vargas é vítima do preconceito de Hank Quilan, e a animosidade entre eles já se inicia pelas suas naturalidades, mesmo que isso fique mais perceptível por parte do personagem de Welles.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ocorrida a explosão, estamos diante de um intricado complexo de uma trama que vai muito mais além de tudo o que vemos nessa grandiosa sequência e que busca se aprofundar no estudo da natureza humana e sua corruptibilidade.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/kmklPD32rk8&quot; width=&quot;425&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/fragmentos-marca-da-maldade-1958.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwPqqzYNlgfM33eYJx88K6CfJov2RX7gcRjPEaJVnLVTaGzqEqq0SsFUNinA6mLYCACzSDzag7lJklaTh2ahWPeNZfsS5UTk-NWq_ZeWbUA4nXqjwtixlajCBqJvahvX3ClEwlL49MuJHz/s72-c/A+Marca+da+Maldade.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-2041571690482209720</guid><pubDate>Fri, 15 Jul 2011 16:40:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-15T09:47:45.069-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Festival</category><title>Festival: Premiação Festival Paulínia de Cinema 2011</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFOk6mQpDj1sP8dlMx_pL_5BWmX2PDFv-WDTIqrLI267CmsB2xRWzc92l9hleUI7kSLoW2ytwLRbzv4IakNKsuzyVaif0w947LM6Lz5dqODs7VRpeEUaqAtvMK1UnD5bh4e3F_kXnsw87A/s1600/festival_de_cinema_paulinia_2011.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; tag=&quot;Festival Paulínia de Cinema&quot; title=&quot;Festival Paulínia de Cinema&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;131&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFOk6mQpDj1sP8dlMx_pL_5BWmX2PDFv-WDTIqrLI267CmsB2xRWzc92l9hleUI7kSLoW2ytwLRbzv4IakNKsuzyVaif0w947LM6Lz5dqODs7VRpeEUaqAtvMK1UnD5bh4e3F_kXnsw87A/s200/festival_de_cinema_paulinia_2011.jpg&quot; tag=&quot;Festival Paulínia de Cinema&quot; title=&quot;Festival Paulínia de Cinema&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O grande vencedor do Festival Paulínia de Cinema deste ano foi o filme &lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;, do cineasta Claudio Assis, o mesmo dos ótimos &lt;i&gt;Amarelo Manga&lt;/i&gt; e &lt;i&gt;Baixio das Bestas&lt;/i&gt;. A película recebeu oito prêmios, entre eles, o de Melhor Filme de Ficção (prêmio de R$ 250 mil), Melhor Ator para Irandhyr Santos (R$ 30 mil), Melhor Atriz para Nanda Costa (R$ 30 mil) e Melhor Longa de Ficção para o júri da crítica. Já o prêmio de Melhor Diretor de Ficção (R$ 35 mil) foi entregue para o ator e diretor Selton Mello, pelo filme &lt;i&gt;O Palhaço&lt;/i&gt;, sendo esta a segunda vez que o cineasta recebe o troféu nesta categoria do Festival que, em 2008, foi pela primeira vez reconhecido por seu &lt;i&gt;Feliz Natal&lt;/i&gt;. O longa obteve um total de quatro prêmios.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O melhor documentário este ano foi o de Vladimir Carvalho, &lt;i&gt;Rock Brasília - Era do Ouro&lt;/i&gt;, enquanto que, para o júri popular, o melhor foi o doc&amp;nbsp;&lt;i&gt;A Margem do Xingu – Vozes Não Consideradas&lt;/i&gt;, de&amp;nbsp;Damià Puig. &lt;i&gt;Onde Está a Felicidade?&lt;/i&gt;, de&lt;i&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;Carlos Alberto Riccelli, foi o prestigiado da categoria Melhor Filme de Ficção para o mesmo júri.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
Abaixo, você pode conferir a lista completa dos vencedores:&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;. Filmes de Longa Metragem&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Filme Ficção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;, Claudio Assis&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Documentário&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Rock Brasilia – Era de Ouro&lt;/i&gt;, Vladimir Carvalho&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Diretor Ficção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Selton Mello –&amp;nbsp;&lt;i&gt;O Palhaço&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Diretor Documentário&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Maíra Buhler e Matias Mariani –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Ela Sonhou Que eu Morri&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Ator&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Irandhyr Santos –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Atriz&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Nanda Costa –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Ator Coadjuvante&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Moarcir Franco –&amp;nbsp;&lt;i&gt;O Palhaço&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Atriz Coadjuvante&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Maria Pujalte –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Onde Está a Felicidade?&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Roteiro&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Selton Mello e Marcelo Vindicatto –&amp;nbsp;&lt;i&gt;O Palhaço&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Fotografia&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Walter Carvalho –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Montagem&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Karen Harley –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Som&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Trabalhar Cansa&lt;/i&gt;&amp;nbsp;– Gabriela Cunha, Daniel Turini e Fernando Henna&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Direção de Arte&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Renata Pinheiro –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Trilha Sonora&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Jorge Du Peixe –&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Figurino&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Kika Lopes –&amp;nbsp;&lt;i&gt;O Palhaço&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Especial do Júri&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Trabalhar Cansa&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;. Curtas Regionais&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Filme&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Diego Costa,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Argentino&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Direção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Diego Costa,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Argentino&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Roteiro&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Cauê Nunes e Maurício de Almeida,&amp;nbsp;&lt;i&gt;3 x 4&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;. Curtas Nacionais&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Filme&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Carlos Nader,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Tela&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Direção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Gabriela Amaral Almeida,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Primavera&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Roteiro&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Gustavo Suzuki,&amp;nbsp;&lt;i&gt;O Pai Daquele Menino&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;. Júri Popular&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Longa Ficção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Carlos Alberto Riccelli,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Onde Está a Felicidade?&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Documentário&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Damià Puig,&amp;nbsp;&lt;i&gt;A Margem do Xingu – Vozes Não Consideradas&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Curta Nacional&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Thiago Luciano,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Café Turco&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Curta Regional&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Diego Costa,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Argentino&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;. Júri da Crítica&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Longa Ficção&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Claudio Assis,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Febre do Rato&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Documentário&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Lucia Murat,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Uma Longa Viagem&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Melhor Curta Nacional&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Carlos Nader,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Tela&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/festival-premiacao-festival-paulinia-de.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFOk6mQpDj1sP8dlMx_pL_5BWmX2PDFv-WDTIqrLI267CmsB2xRWzc92l9hleUI7kSLoW2ytwLRbzv4IakNKsuzyVaif0w947LM6Lz5dqODs7VRpeEUaqAtvMK1UnD5bh4e3F_kXnsw87A/s72-c/festival_de_cinema_paulinia_2011.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-9146725730062060771</guid><pubDate>Thu, 14 Jul 2011 16:05:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-14T09:05:39.078-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Agenda</category><title>Agenda: Estreias 15 de julho e Festivais</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSkf-nwjyDfysSMK-YdILO5faXzrdNX2AjEUq8CVHZu6FthVqJ9-fUS1JNmYNOxW0RNK5OQIjdkB6DxxdlwdypwgrhQd5vcdQz-378F120gzMCg-1XeTLlWNR3sSt3ew0VBmEXrCkMntyl/s1600/filhos-de-joao-o-admiravel-mundo-novo-baiano.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSkf-nwjyDfysSMK-YdILO5faXzrdNX2AjEUq8CVHZu6FthVqJ9-fUS1JNmYNOxW0RNK5OQIjdkB6DxxdlwdypwgrhQd5vcdQz-378F120gzMCg-1XeTLlWNR3sSt3ew0VBmEXrCkMntyl/s200/filhos-de-joao-o-admiravel-mundo-novo-baiano.jpg&quot; width=&quot;140&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSu_H_h2EbmZdUVacmT7A3OQueBHIsAxqtIcnNfJgriAz1nF4bI-EdbmCH3gQnMU-1WIn-Wy-6iuA5EwfP7y1lSD3wuQbU74OczypbujoIxhs13WTKW66HlbtgcEMRChikb9e-eW0gvKPa/s1600/hp16.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSu_H_h2EbmZdUVacmT7A3OQueBHIsAxqtIcnNfJgriAz1nF4bI-EdbmCH3gQnMU-1WIn-Wy-6iuA5EwfP7y1lSD3wuQbU74OczypbujoIxhs13WTKW66HlbtgcEMRChikb9e-eW0gvKPa/s200/hp16.jpg&quot; width=&quot;143&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN66ZxjiQS71RN5MRymIJWvtOfO1ySDgE-VzRZe2h-5XZKTnAjfbpf7Xmzz9c0vyzKJKmDSX0Qo4msK1wDcb_nrYzt8JCQiGQm1nphc5heC0v2anjoDzzL3GcXk-V_9wBuKfumAjxjBsnN/s1600/loup-uma-amizade-para-sempre-cartaz-filme-cinema-SaladaCultural.com.br.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN66ZxjiQS71RN5MRymIJWvtOfO1ySDgE-VzRZe2h-5XZKTnAjfbpf7Xmzz9c0vyzKJKmDSX0Qo4msK1wDcb_nrYzt8JCQiGQm1nphc5heC0v2anjoDzzL3GcXk-V_9wBuKfumAjxjBsnN/s200/loup-uma-amizade-para-sempre-cartaz-filme-cinema-SaladaCultural.com.br.jpg&quot; width=&quot;136&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.filhosdejoao.com.br/&quot;&gt;Filho de João, o Admirável Mundo Novo Baiano (Henrique Dantas, BRA, 2009)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - Documentário que faz um panorama da música popular brasileira dos anos 60 e 70 através do grupo musical Novos Baianos. &lt;b&gt;Estreia: 15 de julho &lt;/b&gt;(Como São Luís está longe de fazer parte do circuito de filmes nacionais de baixo orçamento, o jeito será recorrer ao download!)&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.filhosdejoao.com.br/&quot;&gt;Loup: Uma Amizade para Sempre (Nicolas Vanier, FRA, 2009)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - Sergei faz parte dos Évènes, um povo nõmade que cria renas e vive nas montanhas da Sibéria Oriental. Ao completar 16 anos ele é nomeado guardião do grande rebanho de renas do clã de Batagai. Sergei aprendeu a caçar e matar lobos sem sentir qualquer pesar, mas a situação muda ao encontrar uma loba e seus filhotes.&amp;nbsp;&lt;b&gt;Estreia: 15 de julho&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.asreliquiasdamorte.com.br/&quot;&gt;Harry Potter e&amp;nbsp;as Relíquias da Morte: Parte 2 (David Yates, EUA/ING, 2011)&lt;/a&gt;&amp;nbsp;- &lt;/b&gt;No desfecho épico da saga de Harry Potter, a batalha entre as forças do bem e do mal da magia alcança o mundo dos trouxas. O risco nunca foi tão grande e ninguém está seguro. Mas é Harry o escolhido para o sacrifício final no clímax do confronto com Lord Voldemort. &lt;b&gt;Estreia: 15 de julho&lt;/b&gt; (Ansioso pelo fim, confesso!)&lt;a href=&quot;http://www.blogger.com/&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;**********&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoUXvr3wm2SR1i9dsRA_KmbLTqtzkP5kKbf0FfQrSGo4s_4poKsK0kN78ifAn1PsMx-k-ChIwa_byEjTSiJWVnIwwkBNKojuzX3IzvMpJbUeyXg-5eprha9whhGY9Iify2ncPfAyYriAov/s1600/LOGO-FESTIVAL-2-c%25C3%25B3pia2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;168&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhoUXvr3wm2SR1i9dsRA_KmbLTqtzkP5kKbf0FfQrSGo4s_4poKsK0kN78ifAn1PsMx-k-ChIwa_byEjTSiJWVnIwwkBNKojuzX3IzvMpJbUeyXg-5eprha9whhGY9Iify2ncPfAyYriAov/s200/LOGO-FESTIVAL-2-c%25C3%25B3pia2.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKwarYu0CpHBgkHYrkSCVuZDnHFdoOWg_ZYahjYRlTmJ2LjGvc2TnJ5u4o4atxTAkIhc5JO638PVt0os21prgvkBM9yotmz5j3qpZW3vkaNiysrmvB_kA5pzJ6N6wntBBhRJKu-Q8kuuGK/s1600/20110704190108_4e12382429427.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKwarYu0CpHBgkHYrkSCVuZDnHFdoOWg_ZYahjYRlTmJ2LjGvc2TnJ5u4o4atxTAkIhc5JO638PVt0os21prgvkBM9yotmz5j3qpZW3vkaNiysrmvB_kA5pzJ6N6wntBBhRJKu-Q8kuuGK/s200/20110704190108_4e12382429427.jpg&quot; width=&quot;133&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.lumefilmes.com.br/&quot;&gt;I Festival Lume de Cinema&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - Uma extensão do 3º Festival Internacional de Cinema do Maranhão que a Lume Filmes criou em meados da década passada, o evento mostrará em diversos espaços da cidade, entre 14 e 23 de julho, uma gama de filmes, entre longas e curtas, participantes das mostras oficiais e paralelas, além de shows, lançamentos de livros, palestras, workshops e debates. &lt;b&gt;Abertura: 14 de julho&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.festlatinosp.com.br/2011/&quot;&gt;6º Festival de Cinema Latino-americano de São Paulo 2011&lt;/a&gt; - &lt;/b&gt;A Fundação memorial da América Latina temapresentar a sexta edição do festival. São mais de cem filme em mostras contemporâneas e especiais - exibidos gratuitamente - &amp;nbsp;a partir do dia 12 de julho até o dia 17. Uma das novas atrações é a sessão Soy Loca por tí America, que será permanente, dedicada às películas que abordam a diversidade sexual e os novos formatos de família. &lt;b&gt;Abertura: 11 de julho &lt;/b&gt;(Esse, particularmente, gostaria de prestigiar, visto que a programação está muito boa)&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/agenda-estreias-15-de-julho.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSkf-nwjyDfysSMK-YdILO5faXzrdNX2AjEUq8CVHZu6FthVqJ9-fUS1JNmYNOxW0RNK5OQIjdkB6DxxdlwdypwgrhQd5vcdQz-378F120gzMCg-1XeTLlWNR3sSt3ew0VBmEXrCkMntyl/s72-c/filhos-de-joao-o-admiravel-mundo-novo-baiano.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-7139716715492165244</guid><pubDate>Thu, 14 Jul 2011 02:49:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-13T19:49:49.211-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Imagem</category><title>Imagem: John &quot;Edgar Allan Poe&quot; Cusack</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Imagens de Jonh Cusack como Edgar Allan Poe no longa-metragem &lt;i&gt;The Raven &lt;/i&gt;(O Corvo), que narra os últimos dias de vida do escritor estadunidense, quando este se vê envolvido em uma investigação policial sobre o caso de um &lt;i&gt;serial killer&lt;/i&gt; que sequestrou sua noiva e matava suas vítima segundo as obras do autor. Edgar Allan Poe foi um dos maiores nomes da literatura inglesa e o autor de obras marcadas por tons sombrios e sobrenaturais. O filme é dirigido por James McTeigue (V de Vingança) e tem previsão de lançamento para este ano.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No &lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/fragmentos-queda-da-casa-de-usher-1928.html&quot;&gt;post anterior&lt;/a&gt;, fiz um breve comentário sobre o filme da década de 20 adaptado da obra &quot;A Queda da Casa Usher&quot; (&lt;i&gt;La Chute de la Maison Usher&lt;/i&gt;, 1928).&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2v7NIP_eQ2rDzjzajZvyeeLPl6umfr1BedOUvS3y8orOrWn167nc0xPDNJjldA78rsYdoo-kGDZdPvWXeWTQbA7QXjPVR6GJaiq4V7Qxk5gfJVKnvcZZkVtzNP6Ejqxh_IsJ0sgwVG_01/s1600/Edgar+Allan+Poe1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot; tag=&quot;john cusack edgar allan poe&quot; title=&quot;o corvo&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2v7NIP_eQ2rDzjzajZvyeeLPl6umfr1BedOUvS3y8orOrWn167nc0xPDNJjldA78rsYdoo-kGDZdPvWXeWTQbA7QXjPVR6GJaiq4V7Qxk5gfJVKnvcZZkVtzNP6Ejqxh_IsJ0sgwVG_01/s320/Edgar+Allan+Poe1.jpg&quot; tag=&quot;john cusack edgar allan poe&quot; title=&quot;o corvo&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmfkmei9mc9SrQWv81iaMOs7qC4-2JdGjwtCJyt1rPimz1jc6eXYW4juhVqbhxeUQI6ZjC0IJCKqVgCI43zb2cxt_8Qp5cfssJthzWqiJ2lTc1dG34vEJnvoGMHtsEZFr9xDv9I9U7Dod2/s1600/Edgar+Allan+Poe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot; tag=&quot;john cusack edgar allan poe&quot; title=&quot;o corvo&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmfkmei9mc9SrQWv81iaMOs7qC4-2JdGjwtCJyt1rPimz1jc6eXYW4juhVqbhxeUQI6ZjC0IJCKqVgCI43zb2cxt_8Qp5cfssJthzWqiJ2lTc1dG34vEJnvoGMHtsEZFr9xDv9I9U7Dod2/s320/Edgar+Allan+Poe.jpg&quot; tag=&quot;john cusack edgar allan poe&quot; title=&quot;o corvo&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/imagem-john-edgar-allan-poe-cusack.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2v7NIP_eQ2rDzjzajZvyeeLPl6umfr1BedOUvS3y8orOrWn167nc0xPDNJjldA78rsYdoo-kGDZdPvWXeWTQbA7QXjPVR6GJaiq4V7Qxk5gfJVKnvcZZkVtzNP6Ejqxh_IsJ0sgwVG_01/s72-c/Edgar+Allan+Poe1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-6469216308984901185</guid><pubDate>Wed, 13 Jul 2011 03:28:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-12T20:34:09.862-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Fragmentos</category><title>Fragmentos: A Queda da Casa de Usher (1928)</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuGPNy1XSq_OX4VeGJb_HJpkmQCufEFDEzvniQ8P3-smtfWuST26mL1B1dQGSgn7RK5zjlX1MG8VBWXSsM-JrqmxO7OqYxpKZ5rqqzuAgBbvj6o9jLJej8TFHZ0oVDLV00F0bFFeE5YH1E/s1600/Fragmentos+A+Queda+da+casa+de+Usher.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuGPNy1XSq_OX4VeGJb_HJpkmQCufEFDEzvniQ8P3-smtfWuST26mL1B1dQGSgn7RK5zjlX1MG8VBWXSsM-JrqmxO7OqYxpKZ5rqqzuAgBbvj6o9jLJej8TFHZ0oVDLV00F0bFFeE5YH1E/s200/Fragmentos+A+Queda+da+casa+de+Usher.jpg&quot; width=&quot;147&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;i&gt;Fragmentos&amp;nbsp;&lt;/i&gt;é um espaço do blog que criei para postar grandes sequências de filmes entraram para a história do cinema e que merecem destaque por marcarem e carregarem consigo os traços da genialidade de seus autores, sejam estas imagens belas, perfeitas, técnicas, dramáticas, comoventes ou até aterradoras.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Este primeiro post eu dediquei ao filme considerado a obra-prima de Jean Epstein,&amp;nbsp;&lt;i&gt;A Queda da Casa de Usher&lt;/i&gt;, adaptado da obra homônimo do escritor estadunidense Edgar Allan Poe. Com a assistência de direção e co-roteirização do cineasta surrealista Luis Buñel (que se desentendeu com Jean Epstein no meio das filmagens), o filme nos faz acompanhar a visita de Allan a casa de Sir Roderick Usher para ajudá-lo com a sua esposa Madeleine Usher, que está adoecendo profundamente sob estranhos sintomas. Aos poucos, Allan começa a perceber situações estranhas no lugar, e também que o lento falecimento de Madeleine está relacionado a&amp;nbsp;obsessão&amp;nbsp;de Roderick em imprimir a imagem da personagem nas pinturas que produz. Enquanto os quadros parecem ganhar vida, a esposa surge cada vez mais desprovida de energia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Utilizando uma linguagem típica da avant-garde, &lt;i&gt;A Queda da Casa de Usher&lt;/i&gt;&amp;nbsp;é um importante exemplar do cinema impressionista francês, que apresenta características e recursos típicos desse movimento que deu início às vanguardas cinematográficas da década de 20. Então podemos perceber estratégias de ruptura ao modelo clássico narrativo através proezas técnico-estilísticas, como a explicitação (a não ocultação dos métodos utilizados na realização de um filme), deformações óticas e o contraste do claro e escuro (característica mais ligada ao expressionismo). Além disso, Epstein se empenha em retratar a atmosfera trágica e sobrenatural da história de origem ao rodear o casarão por invasivas névoas, com ventos que constantemente invadem as janelas do lugar e balançam as cortinas que mais parecem vivas, ao passo que, no final, a casa parece agonizar como se fosse um organismo vivo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na história, Madeleine morre e os personagens a enterram. Roderick, no entanto, fica&amp;nbsp;obcecado&amp;nbsp;com a&amp;nbsp;idéia&amp;nbsp;de que sua esposa ainda esteja viva, até que ela, no último ato do filme, realmente retorna a casa, em uma sequência que marca profundamente de tão sinistra e bela em sua composição.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Abaixo, o citado momento do filme:&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/e-N1KZxMacA&quot; width=&quot;425&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/fragmentos-queda-da-casa-de-usher-1928.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuGPNy1XSq_OX4VeGJb_HJpkmQCufEFDEzvniQ8P3-smtfWuST26mL1B1dQGSgn7RK5zjlX1MG8VBWXSsM-JrqmxO7OqYxpKZ5rqqzuAgBbvj6o9jLJej8TFHZ0oVDLV00F0bFFeE5YH1E/s72-c/Fragmentos+A+Queda+da+casa+de+Usher.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-8573314624959573243</guid><pubDate>Mon, 11 Jul 2011 01:16:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-10T18:16:44.502-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Vídeo</category><title>Vídeo: As Criaturas de Ray Harryhausen</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Rimando com o &lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/em-foco-king-kong-1933.html&quot;&gt;post anterior&lt;/a&gt;, posto esse vídeo com imagens de todas (?) as criaturas de Ray Harryhausen.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/U9kmjW73-v4&quot; width=&quot;425&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/video-as-criaturas-de-ray-harryhausen.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/U9kmjW73-v4/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-1337359696280299202</guid><pubDate>Fri, 08 Jul 2011 18:42:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-08T18:15:28.858-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Em Foco</category><title>Em Foco: King Kong (1933)</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzE8eV-nQFLkg4-gVVIIJnbQ3UfeWokS39rhUofQdeJyQeKFcGCO_rDW7GTX2TteF0LteZpyf6p0O2LDbkwhGXlg8whfRER84rsyOt2NA-FG9XgGA07z_CRw9quh9gyHfu6SjiKryQgY4r/s1600/Em+Foco+King+Kong.jpg&quot; alt=&quot;King Kong 1933&quot; title=&quot;King Kong 1933&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzE8eV-nQFLkg4-gVVIIJnbQ3UfeWokS39rhUofQdeJyQeKFcGCO_rDW7GTX2TteF0LteZpyf6p0O2LDbkwhGXlg8whfRER84rsyOt2NA-FG9XgGA07z_CRw9quh9gyHfu6SjiKryQgY4r/s400/Em+Foco+King+Kong.jpg&quot; alt=&quot;King Kong 1933&quot; title=&quot;King Kong 1933&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;Nenhum filme se torna um clássico por acaso. Mesmo depois de setenta anos, &lt;i&gt;King Kong&lt;/i&gt;&amp;nbsp;ainda se sustenta como um ícone do cinema e um dos mais importantes filmes de monstros gigantes da história, inspirando até hoje vários cineastas do cinema de entretenimento.&amp;nbsp;Mas não é muito difícil entender o tamanho fascínio que o filme provoca quando se constata a grandiosidade de muitas passagens e sequências construídas pela dupla Merian C. Cooper e Ernest B. Schoedsack com uma utilização eficaz da sintaxe do cinema (a época, recém fixada) e um&amp;nbsp;pioneirismo&amp;nbsp;no que se refere aos efeitos especiais e o desenvolvimento de novas técnicas ou o aperfeiçoamento destas para a obtenção da impressão desejada.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O fato é que, para uma época na qual havia ainda uma grande limitação técnica do cinema (os efeitos se resumiam a trucagens mais simples) e os filmes de horror ganhavam lenta&amp;nbsp;ascensão, &lt;i&gt;King Kong&lt;/i&gt; deu um corajoso e grande passo do cinema em sua faceta de entretenimento justamente no período da crise financeira mundial em que Hollywood tentava superar suas dificuldades. Desse momento surgiram os filmes de&amp;nbsp;gângster, o &lt;i&gt;noir&lt;/i&gt;, e os monstros do cinema, em geral, produzidos pela Universal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Na conhecida história, uma equipe de cinema comandada por Carl Denham viaja até uma misteriosa ilha para filmar aquele que seria o maior filme do cineasta, mas descobrem que o local é habitado por uma civilização primitiva que oferece mulheres a um gorila gigante considerado um deus. Quando a atriz principal do projeto é sequestrada pelos nativos, a equipe de marinheiros parte em resgate enquanto Denham tenta capturar a fera para torná-la um espetáculo em Nova York.&amp;nbsp;Durante toda essa sequência de acontecimentos, os personagens enfrentam dinossauros, insetos gigantes e as mais adversas situações de um filme de aventura enquanto presenciamos cenários gigantescos e sequências que devem ter deixado o público da época extasiado.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Qualquer comparação que façamos com o que hoje vemos de efeitos especiais é injusta e sem sentido, o trabalho feito ali através da técnica de &lt;i&gt;stop motion&lt;/i&gt; e de perspectiva forçada foi de um talento invejável de Harry Redmond Jr., que nas décadas seguintes inspirou inclusive os feitos do grande técnico de animação Ray Harryhausen em projetos semelhantes. E se ao olhar os efeitos especiais do longa e sentir certa tendência ao desdém, basta assistir a filmografia do período para que se constaste o salto que, para além do tecnológico, foi dado em ousadia. Poucos roteiros da época se atreveram a propor sequências tão engenhosas de ação que requeriam uma logística complexa, assim como diversos cenários, sets grandiosos sobremaneira, e caros.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Apesar de ser um filme de puro entretenimento e poucas idéias, &lt;i&gt;King Kong&lt;/i&gt; é fruto também de grandes trabalhos artísticos, seja pela direção empenhada em dar dimensões gigantescas a aventura ou a montagem dramática e&amp;nbsp;ritmada&amp;nbsp;que, muito bem pontuada pela trilha envolvente e constante, absorvem o espectador para a ação. A dupla de diretores também tem a perspicácia de compreender a importância da suspensão e prolongamento das sequências de ação, incomuns no naquela época, mas que aumentam a tensão e o envolvimento até o desfecho - então, momentos como a luta do Kong com o T-Rex e o lento abate ao gorila no topo do Empire State ganham ênfase dramática. O personagem título, vale dizer, é tratado não com impessoalidade, mas atribuindo-lhe um sutil carisma e sentimentalismo através do seu apego a Ann Darrow e o seu comportamento de mero animal selvagem cheio de instintos (impressão que lhe atribui paradoxalmente certa fragilidade).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ocorre sempre um erro imenso em se julgar uma obra se esquecendo de relacioná-la com o seu contexto de origem. &lt;i&gt;King Kong&lt;/i&gt; em sua época foi realmente rei, e merece os créditos recebidos, quando falamos de técnica e de sua importância para o futuro do cinema de entretenimento.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/em-foco-king-kong-1933.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzE8eV-nQFLkg4-gVVIIJnbQ3UfeWokS39rhUofQdeJyQeKFcGCO_rDW7GTX2TteF0LteZpyf6p0O2LDbkwhGXlg8whfRER84rsyOt2NA-FG9XgGA07z_CRw9quh9gyHfu6SjiKryQgY4r/s72-c/Em+Foco+King+Kong.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-1254277913843475115</guid><pubDate>Tue, 05 Jul 2011 17:26:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-08T18:16:55.915-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra S</category><title>Crítica: Se Beber, Não Case - Parte II</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt1411697/&quot;&gt;&lt;b&gt;The Hagover Part II&lt;/b&gt; (EUA, 2011)&lt;/a&gt;, dirigido por &lt;b&gt;Todd Phillips&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Craig Mazin, Scot Armstrong&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Todd Phillips&lt;/b&gt;; com &lt;b&gt;Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Justin Bartha, Ken Jeong, Paul Giamatti, Manson Lee&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEHg7639aIEW-8JZP7o8rvsRFECAP5vRtbXRFRheQz3ZuA-E3Ty9D11a6G8BHXnTwRJ-MvW4tALuBy9rGLyftdCbbX7wOsT4bOnSzFZZQHs41KIoBuinVURX1SYl4cOYweU30TJiFcSmOW/s1600/Se+Beber+N%25C3%25A3o+Case+2.jpg&quot; alt=&quot;Se Beber Não Case Parte II crítica&quot; title=&quot;Se Beber Não Case Parte II&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEHg7639aIEW-8JZP7o8rvsRFECAP5vRtbXRFRheQz3ZuA-E3Ty9D11a6G8BHXnTwRJ-MvW4tALuBy9rGLyftdCbbX7wOsT4bOnSzFZZQHs41KIoBuinVURX1SYl4cOYweU30TJiFcSmOW/s200/Se+Beber+N%25C3%25A3o+Case+2.jpg&quot; alt=&quot;Se Beber Não Case Parte II crítica&quot; title=&quot;Se Beber Não Case Parte II&quot; style=&quot;cursor: move;&quot; width=&quot;135&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Um dos maiores erros que uma sequência pode cometer é tentar repetir as melhores situações do filme que o antecedeu,&amp;nbsp;almejando&amp;nbsp;transformá-las em fórmulas para assim obter o mesmo sucesso enquanto que o desenvolvimento das personagens é sacrificado e o roteiro se perde na tentativa tola de fazer rir em dobro (no caso das comédias), graças ao comprometimento da criatividade provocado por tal postura. Portanto, os projetos que seguem essa cartilha não são produzidos com nenhum outro objetivo que não seja o de arrecadar bilheterias para o estúdio, sem&amp;nbsp;nenhuma&amp;nbsp;pretensão&amp;nbsp;minimamente artística. &lt;i&gt;Se Beber, Não Case - Parte II&lt;/i&gt; não comete&amp;nbsp;apenas&amp;nbsp;esse erro, mas tenta fazer do primeiro filme por completo uma fórmula a ser explorada até a exaustão ao utilizar a mesma premissa, o que, por si só, se revela uma péssima escolha.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Sem a menor criatividade, este segundo filme aposta na mesma história já vista no primeiro, só que agora o casamento em questão é do personagem Stu (Helms) e a&amp;nbsp;cerimônia&amp;nbsp;acontece na&amp;nbsp;Tailândia. Unidos novamente pela ocasião especial, Phil (Cooper), Alan (Galifianakis), Doug (Bartha) e o noivo da vez acabam sendo - pasmem - novamente drogados, e a simples despedida de solteiro acaba se transformando em uma grande confusão, repleta de situações absurdas, que só pioram ainda mais quando os quatro amigos acordam no dia do casamento sem as suas memórias a respeito da desvairada noite e descobrem que literalmente perderam Teddy (Lee), o jovem cunhado de Stu, na cidade de Bangkok.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No intuito de criar uma expectativa a cerca de todas as eventualidades sofridas pelos personagens, o filme abre com uma cena desnecessária na qual os envolvidos se encontram desesperançosos do reencontro com Teddy horas antes do casamento de Stu, para na cena seguinte retomarmos dias antes da viagem à Tailândia, ainda nos preparativos do casamento. Tal recurso seria interessante para uma comédia que visa apenas entreter caso nossa expectativa&amp;nbsp;não fosse&amp;nbsp;posteriormente&amp;nbsp;frustrada pelos desinteressantes acontecimentos, que empalidecem pela falta de criatividade quando relacionados com os eventos da primeira parte - além do fato de que, quando não soam artificiais, as situações cômicas aqui são exageradas e apelativas, que tornam a postura politicamente incorreta do filme, herdada de seu&amp;nbsp;predecessor, apenas uma desculpa para a tentativa de se fazer rir com um humor rasteiro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Assim, se em &lt;i&gt;Se Beber, Não Case&lt;/i&gt; o politicamente incorreto foi bem utilizado e pode ser considerado&amp;nbsp;uma das maiores razões para o seu sucesso, por se diferenciar em tempos onde o politicamente correto reina e tolhe o humor mais áspero e crítico, este segundo filme apela para imagens de um travesti&amp;nbsp;nu, que provavelmente teve relações sexuais com Stu durante o seu lapso, para, em seguida, os personagens lamentarem de forma exagerada e pesarosa, como se fazer sexo com um travesti fosse sinônimo de morte - da mesma forma, a inclusão de um macaquinho que fuma, bebe, trabalha traficando drogas e usa uma jaqueta com a simbólica língua dos Rolling Stones, é justificada apenas para incluir &lt;i&gt;gags&lt;/i&gt;, em sua maioria, de mal gosto, já que o filme várias vezes apela para o clichê ridículo do animalzinho que interage, entende tudo o que os personagens falam e o que acontece a sua volta. Não obstante, mesmo com essas desmedidas, essas situações citadas são as mais engraçadas de um filme que na maioria das vezes entedia e que tem o seu&amp;nbsp;único&amp;nbsp;momento realmente divertido apenas no pequeno e rápido clipe que mostra as memórias apagadas de Alan sobre a noite anterior, quando este se entrega a uma sessão de meditação, nas quais vemos os personagens como crianças farreando na cidade de Bangkok - ou seja, crianças bebendo, fumando e xingando como raras vezes pôde ser visto em Hollywood.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Com uma mentalidade de uma criança de sete anos e comportamentos quase&amp;nbsp;incompreensíveis, o personagem de Galifianakis parece estar mais insano do que nunca, as atitude de Allan aqui já não são de uma pessoa normal e pouco convencem, mais parecendo tentativas forçadas de fazer o público rir. Talentoso na sua maneira estranha, o ator parece estar&amp;nbsp;obcecado, tanto quanto a produção do filme, em parecer mais engraçado do que nunca, esforço que geralmente sabota a própria comicidade por anular a naturalidade essencial. Mas de igual maneira, o resto do elenco demonstra reações constantemente exageradas, não hesitando em gritar sempre que possível, agindo na maioria das vezes de maneira excessivamente histriônica.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A direção de Todd Phillips, que em geral faz um bom trabalho, desta vez peca até mesmo em compor situações das mais simples, e na sequência em que Allan atira com uma arma no teto de uma boate, o proprietário simplesmente ignora o&amp;nbsp;prejuízo evidente&amp;nbsp;e ainda presta um favor informativo aos personagens, em uma atitude completamente incoerente. Até mesmo o roteiro se mostra contraditório, afinal, se Mr. Chow (Jeong) se lembrava de tudo o que havia acontecido na noite da despedida de solteiro, como bem afirma no início do filme, por que ele simplesmente não disse onde o Teddy estava quando finalmente encontra os Stu, Allan e Phil? Provavelmente para impedir que o filme acabasse logo ou por puro descuido dos roteiristas. A inclusão de Mr. Chow, aliás, se revela forçada e pouco convincente, já que a relação deste com os protagonistas simplesmente nunca existiu - e, nesse sentido, criar uma amizade entre o traficante afetado e Allan com o intuito de justificar a presença do primeiro soou como uma trapaça dos roteiristas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Típico de uma sequência que tenta repetir a risca os feitos do primeiro filme, &lt;i&gt;Se Beber, Não Case Parte II&lt;/i&gt; não acrescenta nada a seus personagens, pois tudo o que vemos não passa de uma repetição pouco inspirada da estrutura narrativa, capaz de decalcar até mesmo os arcos dramáticos (?) e os seus desfechos (Stu novamente supera sua submissão), revelando-se uma cópia sem charme e criatividade, que ainda tem a prepotência de querer ser superior. Se eu quisesse assistir ao mesmo filme que vi em 2009, teria alugado ou feito um download. Desde o século passado a reprodutibilidade técnica nos possibilita isso.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Irregular&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/critica-se-beber-nao-case-parte-ii.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEHg7639aIEW-8JZP7o8rvsRFECAP5vRtbXRFRheQz3ZuA-E3Ty9D11a6G8BHXnTwRJ-MvW4tALuBy9rGLyftdCbbX7wOsT4bOnSzFZZQHs41KIoBuinVURX1SYl4cOYweU30TJiFcSmOW/s72-c/Se+Beber+N%25C3%25A3o+Case+2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-570681876683297125</guid><pubDate>Sat, 02 Jul 2011 17:49:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-07-04T07:45:28.579-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Filmes Vistos</category><title>Filmes Vistos: Junho 2011</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O mês de &lt;strike&gt;julho&lt;/strike&gt;&amp;nbsp;junho foi produtivo em muitos aspectos, apesar dos poucos filmes que assisti, um a menos que no mês passado. Uma coisa que é fundamental para quem se pretende um analista de filmes é o estudo de teorias do cinema, a pesquisa e muita leitura de outras análises críticas. Mesmo assim, ainda deu pra rever alguns clássicos. E entre estudos e outras tarefas do cotidiano, foram esses os filme que assisti:&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. O Homem com a Câmera (Dziga Vertov, URSS, 1929)&lt;/b&gt; - Vertov faz desse grande documentário uma espécie de manifesto da sua própria proposta de cinema, o Cine Olho. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. &lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-biutiful.html&quot;&gt;Biutiful (Alejandro González Iñárritu, ESP/MEX, 2010)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - &quot;De um modo geral, &lt;i&gt;Biutiful &lt;/i&gt;seria um filme melhor se o protagonista não pudesse falar com pessoas mortas e se os roteiristas tivessem assumido pra si que esta é uma sensível história de um homem que necessita reorganizar sua vida, antes que venha a falecer de um câncer&quot;. &lt;b&gt;Bom&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Sem Novidades no Front (Lewis Milestones, EUA, 1930) &lt;/b&gt;- Belíssimo, e talvez um dos primeiros filmes a denunciar o processo de alienação de uma população que sustenta a guerra. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Marcas da Maldade (Orson Welles, EUA, 1958)&lt;/b&gt; - Welles faz um verdadeiro estudo de personagem com o seu detetive Quinlan. Um grande exemplar do filme &lt;i&gt;noir&lt;/i&gt;. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;.&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-x-men-primeira-classe.html&quot;&gt; X-Men: Primeira Classe (Matthew Vaughn, EUA, 2011)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - &quot;... os mutantes do Professor X provaram mais uma vez que seus filmes continuam sendo um excelente entretenimento para adultos, mesmo quando povoado por personagens novinhos&quot;. Excelente&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Piratas do Caribe: A Maldição do Pérola Negra (Gregor Verbinski, EUA, 2003)&lt;/b&gt; - Divertido e descomprometido, o filme é uma experiência leve justamente por não se levar tão a sério ao mesmo tempo que conta com personagens divertidos e uma trama cheia de reviravoltas envolventes. &lt;b&gt;Muito bom&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;. &lt;b&gt;Kung Fu Panda (Mark Osborne e John Steveson, EUA, 2008) &lt;/b&gt;- Personagens fracos e desinteressantes, o filme não cativa, mas conta com bons momentos. &lt;b&gt;Bom&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Kung Fu Panda 2 (Jennifer Yuh, EUA, 2011) &lt;/b&gt;-&amp;nbsp;Tecnicamente bom, o filme peca em sua trama fraca, piadas sem graça e repetitivas, mesmo que desta vez seja visualmente mais interessante. &lt;b&gt;Irregular&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Frankenstein (James Whale, EUA, 1931) &lt;/b&gt;- O clássico de Whale impressiona pelos horrores de sua história, mesmo que narrativamente não seja um filme interessante. &lt;b&gt;Bom&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. &lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-namorados-para-sempre.html&quot;&gt;Namorados para Sempre (Derek Cianfrance, EUA, 2010)&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; - &quot;... profundamente melancólico em seu ponto de vista, o longa de Cianfrance se trata de uma experiência dolorida que expõe com crueza e amargura os contrastes entre a crise que precede o final de um relacionamento e os nostálgicos instantes em que essa relação se formou&quot;. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. O Atalante (Jean Vigo, FRA, 1934) &lt;/b&gt;- Dotado de um realismo e linguagem modernos para a época, esta é uma grande história sobre amor e seus deliciosas personagens, que foge de quaisquer clichês já estabelecidos na década de trinta para esse gênero. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Se Beber, Não Case: Parte II (Todd Phillips, EUA, 2011)&lt;/b&gt; - O filme é uma cópia barata e sem inspiração do primeiro. &lt;b&gt;Irregular&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Aconteceu Naquela Noite (Frank Capra, EUA, 1934)&lt;/b&gt; - A incrível dinâmica do casal protagonista faz do filme de Capra uma inesquecível comédia, além de sua época, e superior a muitas comédias românticas contemporâneas.&amp;nbsp;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Quem tem Medo de Virgínia Woolf (Mike Nichols, EUA, 1966) &lt;/b&gt;- Nichols estreia de maneira soberba, através de um impecável roteiro que nos mostra como um casamento pode se tornar um campo de batalha, no qual a verdade pode ser a principal e cruel arma para as constantes agressões. Uma visão perturbadora sobre relacionamento. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Psicose (Alfred Hitchcock, EUA, 1960) &lt;/b&gt;- O mestre Hitchcock desenvolve a paranoia e a tensão de maneira profundamente envolvente, e alcança o auge em um dos momentos mais clássicos da história da sétima arte: o choque ao espectador com a precoce e terrível morte de Marion Crane no chuveiro de um quarto do motel Bates. Sem esquecer também da genial trilha sonora de Bernard Herrmann. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Noivo Neurótico, Noiva Nervosa (Woody Allen, EUA, 1977)&lt;/b&gt; - Uma comédia incrivelmente inteligente de Woody Allen, que trata de forma hilária e ousada os diversos momentos da relação entre um humorista judeu nova-iorquino e a jovem cantora Annie Hall. Divertido ver Jeff Goldblum fazendo figuração. &lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Fúria (Fritz Lang, EUA, 1936) &lt;/b&gt;- O primeiro sucesso de Fritz Lang em Hollywood não é nem uma grande obra como foi &lt;i&gt;Metropólis&lt;/i&gt;, mas acaba se revelando um olhar surpreendente e crítico do cineasta sobre a nação que o acolhera. &lt;b&gt;Muito bom&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;. Como Esquecer (Malu de Martino, BRA, 2010) &lt;/b&gt;- O longa trata de forma sensível e melancólica o difícil momento da personagem Júlia, abandonada por sua namorada depois de dez anos de relação. &lt;b&gt;Muito bom&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/07/filmes-vistos-junho-2011.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-9048993277274628285</guid><pubDate>Mon, 27 Jun 2011 15:42:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-27T08:42:26.182-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Trailers</category><title>Trailer: A Dangerous Method (2011)</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Uma adaptação da peça &lt;i&gt;The Talking Cure&lt;/i&gt;, de Christopher Hampton, &lt;i&gt;A Dangerous Method&lt;/i&gt; marca a terceira parceria entre David Cronenberg e Viggo Mortensen em um filme que acompanha a relação de Sigmund Freud (Mortensen) e Carl Jung (Michael Fassbender), os pais da psicanálise, com uma paciente do hospital em que Jung trabalhava e que foi uma das primeiras mulheres a se tornarem psicanalistas, Sabina Spielrein (Keira Knightley).&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;De acordo com a sinopse divulgada pela&amp;nbsp;distribuidora&amp;nbsp;australiana Hopscotch Films, o filme poderá ser um thriller psicológico: &quot;uma bela mulher, enlouquecida por seu passado. Um ambicioso médico com uma missão de vencer. Um estimado mentor com uma cura revolucionária. Que os jogos mentais comecem...&quot;. Mas o que os estúdios e&amp;nbsp;distribuidoras&amp;nbsp;divulgam podem se revelar bem diferentes daquilo que o filme é.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A julgar pelo elenco e pelas atuações sempre fortes e intimistas de&amp;nbsp;Viggo Mortensen, pode-se esperar por algo no mínimo interessante, mas procuro segurar minhas expectativas para não correr o risco de vir a ser&amp;nbsp;injusto&amp;nbsp;com o filme. Difícil, afinal sou fascinado por psicanálise já aderi ao método há algum tempo. É uma boa oportunidade pra que eu assista logo a &lt;i&gt;Freud, Além da Alma&lt;/i&gt; (1962).&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;349&quot; src=&quot;http://www.youtube.com/embed/uZ7JKmcLTsI&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/trailer-dangerous-method-2011.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://img.youtube.com/vi/uZ7JKmcLTsI/default.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-3949911209549666610</guid><pubDate>Tue, 21 Jun 2011 18:51:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:46:04.780-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra N</category><title>Crítica: Namorados para Sempre</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt1120985/&quot;&gt;&lt;b&gt;Blue Valentine&lt;/b&gt;&lt;/a&gt; (EUA, 2010), dirigido por &lt;b&gt;Derek Cianfrance&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Derek Cianfrance, Cami Delavigne&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Joey Curtis&lt;/b&gt;; com &lt;b&gt;Ryan Gosling, Michelle Williams, Faith Wladyka, John Doman, Kike Vogel&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;Namorados para Sempre crítica&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwkPN70uNvOyVqK28-X8eCj1AyIHesvOHBKzOcJEMDCGYp9rOA5WJZcquPO6zcQ4jQGaaKp_f5YME7BeXr1RuFIYYV7kJYkXFmfEuffsrI2wXRZhUphDaLXTK7hWCqJp-hk9u_lqheMpx8/s1600/Namorados+para+Sempre.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Namorados para Sempre&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;Namorados para Sempre crítica&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwkPN70uNvOyVqK28-X8eCj1AyIHesvOHBKzOcJEMDCGYp9rOA5WJZcquPO6zcQ4jQGaaKp_f5YME7BeXr1RuFIYYV7kJYkXFmfEuffsrI2wXRZhUphDaLXTK7hWCqJp-hk9u_lqheMpx8/s200/Namorados+para+Sempre.jpg&quot; title=&quot;Namorados para Sempre&quot; width=&quot;136&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Amor e paixão são temas recorrentes em todas as formas de arte, e por serem excessivamente vítimas de estéticas rasas e abordagens formulaicas, sofrem&amp;nbsp;muitas vezes&amp;nbsp;reprovações e são vistos como produtos de puro entretenimento e consumo rápido, o que é bastante compreensível. No entanto, este &lt;i&gt;Namorados para Sempre &lt;/i&gt;pode ser entendido de várias formas, menos como um entretenimento romântico para o dia dos namorados, como foi propagandeado pela péssima publicidade do filme no Brasil: profundamente melancólico em seu ponto de vista, o longa de Cianfrance se trata de uma experiência dolorida que expõe com crueza e amargura os contrastes entre a crise que precede o final de um relacionamento e os&amp;nbsp;nostálgicos&amp;nbsp;instantes em que essa relação se formou - e tenho a impressão de que aqueles que forem à sessão acompanhados de seus parceiros ou&amp;nbsp;cônjuges sairão possivelmente desesperançosos de um longo futuro para suas relações. Então, não há como interpretar a utilização dessa versão brasileira do título do filme que não seja como sendo unicamente para fins publicitários - e, portanto, enganosos.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Escrito pelo próprio Derek Ciafrance, com a colaboração de Cami Delavigne e Joey Curtis, os dez primeiros minutos de &lt;i&gt;Namorados para Sempre&lt;/i&gt; nos apresentam ao casal Dean (Gosling) e Cindy (Williams) que, agindo e interagindo nesse curto espaço de tempo sempre em função de sua filha Frankie (Wladyka), nos sinalizam de antemão o distanciamento emocional entre os dois personagens: eles trocam apenas os diálogos essenciais, demonstram sutil incômodo um na atitude do outro e não expressam uma manifestação de carinho sequer. A partir daí, a narrativa se concentra em nos mostrar as dores sofridas por esses dois personagens ao constatarem o desmoronamento de sua relação, enquanto que &lt;i&gt;flashbacks &lt;/i&gt;(ou uma narrativa paralela, já que as duas linhas de acontecimento são igualmente relevantes)&lt;i&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;apresentam os doces momentos que fizeram surgir a ligação que, agora,&amp;nbsp;está em rompimento.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Apostando no realismo das imagens e na urgência com que os personagens em suas crises são buscados pela câmera, o filme se faz um drama real e convincente, trazendo consigo o estilo do próprio cineasta que tem a maior parte de sua filmografia voltada para o documentário. Se beneficiando&amp;nbsp;justamente por contrapor as circunstâncias radicalmente diferentes, &lt;i&gt;Namorado para Sempre&lt;/i&gt;&amp;nbsp;acrescenta às&amp;nbsp;cenas que nos mostram as crises e os desentendimentos conjugais&amp;nbsp;uma melancolia e um saudosismo lamentoso que só seriam possíveis através dessa comparação entre o início do namoro e os momentos finais do casamento - funcionando de maneira semelhante ao sofrido processo emocional vivido por casais que, ao descobrirem que o sonho de uma vida a dois está chegando ao fim, têm de passar pelo exercício profundamente doloroso de se conformar com a morte daquela esperança, daquele plano de vida e daquele amor, enquanto se recordam compulsivamente dos bons momentos. Por outro lado, penosa também é a insistência em salvar uma relação já desencontrada quando as duas pessoas estão repletas de mágoas e frustrações, e é isso o que mais dificulta as chances de um entendimento entre os pares.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sem informar o tempo que se passou entre o passado e o presente representados,&amp;nbsp;Ciafrance&amp;nbsp;busca a máxima discrição ao contar apenas com as imagens e os cortes sem a interferência de letreiros ou transições forçadas que nos despertem para o&amp;nbsp;caráter&amp;nbsp;ilusório do filme. Além disso, ele preserva esse lapso ao não nos mostrar o que aconteceu entre o início e o fim do namoro e nem explicar em detalhes o que levou o casal àquela situação, o que se revela uma escolha super adequado, já que o objetivo do filme não é mostrar o que leva uma relação ao seu fim, mas explorar e refletir sobre esse difícil momento.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mas &lt;i&gt;Namorados para Sempre&lt;/i&gt; provavelmente não teria dado certo se não fossem as grandes atuações de Ryan Gosling e Michelle Williams: íntimos e entregues aos seus papeis, os atores surgem envoltos de uma química admirável e parecem realmente estar apaixonados nas cenas em que o casal ainda está se envolvendo; da mesma forma, surgem cansados, carregados de sentimentos e rancores nos momentos em que estão buscando resgatar a relação, como se um longo passado estive entre os dois - e se Gosling consegue criar um Dean carismático, carinhoso, brincalhão, impulsivo e excessivamente descomprometido; Williams mistura a sua vulnerabilidade (presente desde os tempos de Dawson&#39;s Creek) à frieza, distância e seriedade de uma mulher que perdeu a admiração por seu marido em algum momento da jornada que foi o casamento. Acontecendo nos olhares dos personagens durante os pequenos e significativos desentendimentos, o filme é escrito tanto pelos seus atores quanto pelos autores, já que o modo documental parece ter dado a liberdade para os atores improvisarem livremente - a rejeição de Cindy a Dean, por exemplo, pode ser constatada em diversos momentos do longa graças ao talento de Michelle Williams, que consegue expressar um sentimento de indesejada repulsa ao marido.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Tecnicamente bem produzido (apesar do baixo orçamento), &lt;i&gt;Namorados para Sempre&lt;/i&gt; conta com o discreto, mas coerente, trabalho de Grizzly Bear, que compôs uma trilha sonora simples, moderada e eficaz - ao contrário da fotografia de Andrij Parekh, que utiliza recursos importantíssimos para a compreensão da atmosfera vivida por aqueles personagens, como a curta profundidade de campo (em outros termos: o fundo muito embaçado, com o foco da lente no personagem) e planos geralmente fechados, onde a câmera se mantem próxima aos rostos dos personagens nas sequências que se passam no presente destes: cria-se, assim, a impressão de uma incômoda e sufocante proximidade àqueles indivíduos, sugerindo exatamente aquilo que Dean e Cindy estão sentindo na presença diária um com o outro nessa relação desgastada. Inversamente, a profundidade de campo é maior&amp;nbsp;nos&amp;nbsp;&lt;i&gt;flashbacks&amp;nbsp;&lt;/i&gt;(ou seja, mais espaço de nitidez), assim como a câmera mantem relativa distância dos personagens, trazendo-nos a impressão de distanciamento, uma vista pouco íntima, semelhante àquela tida pelo casal quando ainda estão se conhecendo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;O filme, porém, não deixa de retratar situações típicas e irônicas das mudanças que ocorrem em um relacionamento, como as diferenças que antes atraiam, mas agora repelem e criam a distância entre os personagens: por exemplo, o bom humor e graça de&amp;nbsp;Dean&amp;nbsp;foi o que conquistou&amp;nbsp;Cindy, mas também o que anos mais tarde a afastou, já que as constantes piadinhas e brincadeiras do rapaz passaram a ser irritantes para ela. Em outro momento, Dean, ao saber da morte do cão de estimação de&amp;nbsp;Frankie,&amp;nbsp;não exita em pôr a culpa em sua esposa, soltando apenas a frase: &quot;&lt;i&gt;quantas vezes falei pra você trancar a porta&lt;/i&gt;&quot;, em uma demonstração da agressividade que permeia a relação - e foi a frustração provocada pela morte da cachorra Megan que parece ter sido o gatilho que disparou os sentimentos de desesperança e insuportabilidade nos personagens.&amp;nbsp;De alguma forma,&amp;nbsp;percebo que&amp;nbsp;o filme de&amp;nbsp;Ciafrance tem registrado em si a atual realidade de uma certa desvalorização da figura masculina no ambiente familiar, seja através da rejeição que Cindy passa a ter por Dean ou sobre a própria visão do diretor a respeito das falhas deste último. Mas Divago.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Com uma visão triste e pessimista sobre relacionamento, todos os casais em&amp;nbsp;&lt;i&gt;Namorados para Sempre&lt;/i&gt;&amp;nbsp;tiveram o mesmo triste fim - os protagonistas, inclusive, são filhos de casais que não deram certo -, da mesma forma como a morte é uma constante, seja a de um corpo físico, a da presença ou a de uma relação. E ao unir o início e o fim de um casamento, o cineasta e seus atores compõem uma obra sobre as dores e dificuldades de uma separação, e nos faz perceber o término de uma relação mais ou menos como os sonhos bons que gostaríamos que não acabassem, enquanto despertamos e descobrimos que eles já acabaram. Essa é a dor do fim.&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-namorados-para-sempre.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwkPN70uNvOyVqK28-X8eCj1AyIHesvOHBKzOcJEMDCGYp9rOA5WJZcquPO6zcQ4jQGaaKp_f5YME7BeXr1RuFIYYV7kJYkXFmfEuffsrI2wXRZhUphDaLXTK7hWCqJp-hk9u_lqheMpx8/s72-c/Namorados+para+Sempre.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-7734568702493451538</guid><pubDate>Wed, 08 Jun 2011 20:03:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:44:12.470-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra X</category><title>Crítica: X-Men - Primeira Classe</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;X-Men: Primeira Classe&quot; href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-XXh91Nykxzk/Te6ICzkgprI/AAAAAAAAA_4/j2BsPkBd-p8/s1600/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;X-Men: Primeira Classe&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;X-Men: Primeira Classe&quot; href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-XXh91Nykxzk/Te6ICzkgprI/AAAAAAAAA_4/j2BsPkBd-p8/s1600/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;X-Men: Primeira Classe&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;X-Men: First Class&lt;/b&gt; (EUA, 2011), dirigido por &lt;b&gt;Matthew Vaughn&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Ashley Miller, Zack Stentz, Jane Goldman, Matthew Vaughn, Shledon Turner&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Brian Singer&lt;/b&gt;; com &lt;b&gt;James McAvoy, Michael Fassbender, Kevin Bacon, RoseByrne, Oliver Platt, Zoë Kravitz, January Jones, Nicholas Hoult&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5TJnNBmFBRx6Pw8HracbQhGqRTnJXImxOVIJ3Sa9WqlALavTvCdv1NdKxNFudOjLnN-IWnQLxX-VXT9R9lfPmhqc7o-ft6Nl20hf48bDlljqDrgMfNP1raJfZhQRVCy0HBhaEI6BS3e1C/s1600/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5TJnNBmFBRx6Pw8HracbQhGqRTnJXImxOVIJ3Sa9WqlALavTvCdv1NdKxNFudOjLnN-IWnQLxX-VXT9R9lfPmhqc7o-ft6Nl20hf48bDlljqDrgMfNP1raJfZhQRVCy0HBhaEI6BS3e1C/s200/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg&quot; width=&quot;135&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Em &lt;i&gt;X-Men: Primeira Classe&lt;/i&gt;, o mundo ainda não tem o conhecimento da existência de indivíduos mutantes, e parte do frescor que dá um novo gás à franquia (em vista do decepcionante &lt;i&gt;X-Men Origins&lt;/i&gt;, a exceção à regra) se dá justamente por presenciarmos esse momento, no qual a maior parte dos mutantes ainda não sabe da existência de seus semelhantes. Então, por vezes, os personagens demonstram surpresa ou perplexidade diante da aparência e capacidade especiais de um outro mutante, com frequência se referindo aos humanos como pessoas &quot;normais&quot; ou expressando algo do tipo: &quot;&lt;i&gt;achei que eu estivesse sozinho&lt;/i&gt;&quot;. E é através dessas, e de tantas outras situações equivalentes, que &lt;i&gt;X-Men&lt;/i&gt; consegue mais uma vez traçar um paralelo interessante com a nossa sociedade ao desenvolver os conflitos e angustias sofridos por quem faz parte de uma minoria, geralmente excluída e vítima de reações agressivas e fóbicas.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Escrito a oito mãos e quatro cérebros (o que em geral é um péssimo sinal, mas aqui deu certo), o filme é um &lt;i&gt;prequel&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(pré-continuação) que nos conta os primórdios dos &lt;i&gt;X-men&lt;/i&gt;, narrando fatos que antecederam em décadas o que já vimos nos três primeiros filmes (excluíndo&amp;nbsp;&lt;i&gt;X-Men Origins &lt;/i&gt;da conta). Após a defesa da sua tese de pós-graduação em Oxiford, o jovem mutante Charles Xavier (McAvoy) é encontrado pela agente da CIA, Moira MacTarggert (Byrne), que, investigando questões relacionadas a Guerra Fria entre EUA e URSS, deseja ter mais informações sobre mutações genéticas e as suas suspeitas da existência de espécies humanas evoluídas. Nos rastros de um grupo de mutantes liderados por Sebastian Shaw (Bacon) - que deseja causar uma grande guerra nuclear -, Charles conhece Erik Lehnsherr (Fassbender), com quem cria um forte laço de amizade. Os dois decidem então, com a ajuda da CIA, recrutar outros mutantes para lutarem contra Shaw, mas os planos de Erik estão mais voltados para a vingança do assassino de sua mãe, que por sinal, é o homem que eles estão seguindo.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5TJnNBmFBRx6Pw8HracbQhGqRTnJXImxOVIJ3Sa9WqlALavTvCdv1NdKxNFudOjLnN-IWnQLxX-VXT9R9lfPmhqc7o-ft6Nl20hf48bDlljqDrgMfNP1raJfZhQRVCy0HBhaEI6BS3e1C/s1600/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;strike&gt;&lt;/strike&gt;&lt;/a&gt;Conseguindo ser ainda mais inteligente e maduro que seus antecessores, &lt;i&gt;X-Men: Primeira Classe &lt;/i&gt;insere&amp;nbsp;de forma orgânica e coerente&amp;nbsp;na sua trama o evento histórico ocorrido no ano de 1962, denominado &quot;Crise dos mísseis de Cuba&quot;, em que a URSS levou armamentos nucleares para o país caribenho em resposta à ação dos EUA de instalar seus mísseis nucleares na Turquia. Logo, na versão do filme, são os mutantes ligados a Sebastian Shaw que instigam o sério desentendimento entre os dois países, numa ótima arquitetura&amp;nbsp;de fatos reais e fictícios&amp;nbsp;desenvolvida pelos roteiristas - e a utilização das declarações oficiais do ex-presidente John F. Kennedy foram igualmente eficientes ao tornar essa &quot;versão&quot; dos fatos o mais verossímil possível.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas o longa não conta apenas com uma ótima trama, o desenvolvimento de seus personagens continua afiado e isso se deve não somente ao roteiro, mas ao trabalho de direção do ótimo Matthew Vaughn (responsável pelo divertido &lt;i&gt;Kick Ass: Quebrando Tudo&lt;/i&gt;), que primou pelos momentos singelos em contraponto às cenas de ação. Dessa forma, continuamos a constatar os dilemas vividos pelos personagens mutantes por possuírem algo que os diferenciam do restante da humanidade, seja uma aparência peculiar ou os dons geneticamente herdados - e a jovem Mística (em ótima desempenho&amp;nbsp;de Jennifer Lawrence) é a personagem que sofre o maior conflito entre ser ela mesma, com aquilo que lhe é peculiar (corpo azulado e escamoso), ou tentar ser outra pessoa capaz de facilmente se encaixar entre os humanos: com a capacidade irônica de se transformar em qualquer outro indivíduo, a personagem (em contraponto a sua versão adulta: segura e sensual) é insegura e passa maior parte do tempo em forma de uma bela moça humana, tentando esconder sua verdadeira natureza por conta da vergonha e por ter incutida em sua mente uma idéia equívoca de normalidade e beleza. A personagem, portanto, pode ser facilmente comparada, por exemplo, a um homossexual que, violentamente atacado por uma sociedade preconceituosa (ainda é, veladamente), tende a reprimir aquilo que lhe é natural e inerente.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Assumindo o arco narrativo mais interessante do filme e substituindo a função de Wolverine como o personagem irreverente da trama,&amp;nbsp;Erik Lehnsherr (ou Magneto) finalmente tem seu passado revelado, e podemos ver com maior exatidão o que o levou a se opor radicalmente à idéia de uma convivência pacífica com a humanidade: as duas&amp;nbsp;seqüências&amp;nbsp;iniciais são hábeis em nos mostrar o trauma e ódio provocados pelos nazistas nele ainda criança. Contrapondo fortemente a jornada de vingança de Erik, Charles Xavier surge como um jovem vivaz e enérgico que, com uma vida resumida em estudos e paqueras, pouco nos lembra aquele senhor introspectivo de outros filmes, mas mostrando os mesmo traços de ponderação e sensibilidade que o torna capaz de assumir o importante papel de líder, além de sua inteligência e sagacidade que é determinante, por exemplo, ao ajudar cada um dos mutantes a utilizar seus poderes de forma criativa ou ao pensar rápido, sempre que necessário - e gosto, particularmente, da atuação de James McAvoy com seu jeito&amp;nbsp;&lt;i&gt;nerd &lt;/i&gt;descolado.&amp;nbsp;Mas as atuações de maior destaque do longa são de Nicholas Holt e Kavin Bacon. No papel de Fera (ou Hank McCoy), Holt consegue imprimir com talento o jeito completamente tímido, numa caracterização exata de um indivíduo que não aceita a si mesmo; enquanto Bacon, com um personagem que pode injustamente ser acusado de caricato, imprime uma segurança absurda em seu vilão, que nos leva realmente a temer pelo pior.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Outro aspecto que inegavelmente fascina são os poderes de cada um dos mutantes, que, seja através de momentos descontraídos - como o instante em que os jovens demonstram suas habilidades - ou nas cenas de ação, conseguem entreter pela forma sempre criativa e funcional com que são utilizados. E graças a equipe de efeitos especiais, cada demonstração de poder surge realmente convincente, falhando apenas em instantes pontuais, como o momento em que um submarino e o Black Bird caem numa praia de Cuba, onde a imagem surge visivelmente computadorizada. Por outro lado,&amp;nbsp;Matthew Vaughn faz um interessante trabalho na composição de seus curiosos planos, como a imagem evocativa de uma moeda nazista alemã ensanguentada, e o momento em que a câmera gira pelo corpo de Mística numa exaltação de sua peculiar beleza ou, na cena que se passa em um banco, o quadro em que vemos um banqueiro e apenas o reflexo de Magneto na barra de ouro em cima da mesa entre os interlocutores. Mas é com a ajuda de um dedicado&amp;nbsp;&lt;i&gt;design&lt;/i&gt; de produção que o filme consegue nos transpor para os anos 60 com facilidade através dos figurinos e cenários típicos de cores fortes, além, é claro, da montagem que utiliza transições de imagens e passagens de tempo divertidas - e que no ato final, empregam um ritmo crescente de tensão.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mas &lt;i&gt;X-Men: Primeira Classe&lt;/i&gt; não se esquece de ser coerente com os outros filmes: respostas são dadas com o devido cuidado, como as razões que levaram Xavier a criar a escola para mutante, sua paraplegia ou o porquê dele e Magneto terem se afastado ideologicamente - e se prestarem atenção, verão que o tradicional jogo de xadrez entre os dois personagens continua pontuando os seus confrontos ideológicos. A relação entre ambos, aliás, é o ponto central da narrativa, já que a amizade dos dois é desenvolvida com cuidado até o momento de sua cisão, mas justificando convincentemente o carinho que eles continuarão a expressar muito tempo depois - basta presenciarmos o mais comovente momento do filme, em que Xavier consegue recuperar uma&amp;nbsp;alegre&amp;nbsp;memória perdida de Erick, para entendermos a importância de um para o outro.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Quando soube que o novo filme da franquia seria um &lt;i&gt;prequel &lt;/i&gt;a respeito da primeira classe dos X-Men, mostrando a juventude de algumas daquelas figuras já conhecidas, fiquei absolutamente cético. Mas os mutantes do Professor X provaram mais uma vez que seus filmes continuam sendo um excelente entretenimento para adultos, mesmo quando povoado por protagonistas novinhos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;i&gt;Cotação: Excelente&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-x-men-primeira-classe.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5TJnNBmFBRx6Pw8HracbQhGqRTnJXImxOVIJ3Sa9WqlALavTvCdv1NdKxNFudOjLnN-IWnQLxX-VXT9R9lfPmhqc7o-ft6Nl20hf48bDlljqDrgMfNP1raJfZhQRVCy0HBhaEI6BS3e1C/s72-c/X-Men+-+Primeira+Classe.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-8621490855367421162</guid><pubDate>Mon, 06 Jun 2011 01:57:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:45:29.884-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra B</category><title>Crítica: Biutiful</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;Biutiful filme&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzowOb4f5ADup_UDHB3TE3FndFC-AEYqgveI_Yp-6Uw8bgn1jhYINAjotq0YDzQb7uQdrfGjjG-7ooujnqxnNdrGyk4Clo6QtlJmn0V7-0t1dSOSp_4EFEKUWSNOWQRwHI8DHWYqdkwuD/s1600/Biutiful.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Biutiful&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Biutiful filme&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzowOb4f5ADup_UDHB3TE3FndFC-AEYqgveI_Yp-6Uw8bgn1jhYINAjotq0YDzQb7uQdrfGjjG-7ooujnqxnNdrGyk4Clo6QtlJmn0V7-0t1dSOSp_4EFEKUWSNOWQRwHI8DHWYqdkwuD/s1600/Biutiful.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Biutiful&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Biutiful filme&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzowOb4f5ADup_UDHB3TE3FndFC-AEYqgveI_Yp-6Uw8bgn1jhYINAjotq0YDzQb7uQdrfGjjG-7ooujnqxnNdrGyk4Clo6QtlJmn0V7-0t1dSOSp_4EFEKUWSNOWQRwHI8DHWYqdkwuD/s1600/Biutiful.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Biutiful&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;Biutiful filme&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzowOb4f5ADup_UDHB3TE3FndFC-AEYqgveI_Yp-6Uw8bgn1jhYINAjotq0YDzQb7uQdrfGjjG-7ooujnqxnNdrGyk4Clo6QtlJmn0V7-0t1dSOSp_4EFEKUWSNOWQRwHI8DHWYqdkwuD/s200/Biutiful.jpg&quot; title=&quot;Biutiful&quot; width=&quot;134&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.blogger.com/&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;span id=&quot;goog_281381812&quot;&gt;&lt;/span&gt;Biutiful&lt;/b&gt; &lt;span id=&quot;goog_281381813&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;(ESP/MEX, 2010), dirigido por &lt;b&gt;Alejandro González Iñárritu&lt;/b&gt;, escrito por&amp;nbsp;&lt;b&gt;Alejandro González Iñárritu, Nicolás Giacobone &lt;/b&gt;e&lt;b&gt; Armando Bo&lt;/b&gt;; com &lt;b&gt;Javier Bardem, Maricel Álvarez, Hanaa Bouchaib, Guillermo Estrella, Eduard Fernández, Diaryatou Daff, Cheng Tai Shen, Luo Jin&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Existem filmes que poderiam ser muito melhores se parte deles pudesse ser descartada, pois o que os enfraquece são justamente momentos desconexos e desnecessários que quase nada acrescentam a trama, e o pior, não se relacionam homogeneamente com o resto do filme. &lt;i&gt;Biutiful &lt;/i&gt;é um exemplo destes. Narrando a história de Uxbal (Bardem), um homem que cria praticamente sozinho seus dois filhos graças a trabalhos ilícitos (como a venda de produtos piratas nas ruas de uma cidade da Catalunha ou a negociação de trabalhadores chineses não legalizados), o filme nos mostra a&amp;nbsp;difícil&amp;nbsp;rotina deste, que precisa conciliar o trabalho com as funções de pai, já que não pode contar com a instável mãe das crianças, Marambra (Álvarez). Após sentir fortes dores, Uxbal descobre estar sofrendo de&amp;nbsp;câncer de próstata&amp;nbsp;&amp;nbsp;e que possui nada mais que poucos meses de vida.&amp;nbsp;Mas, além disso, há mais: o protagonista possui um dom especial, a capacidade de se comunicar com pessoas mortas - habilidade esta que ele utiliza para ganhar dinheiro através de pessoas que desejam ter um contato com entes recém falecidos.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Dirigido e roteirizado pelo próprio Iñárritu, mais os novatos roteiristas Armando Bó e Nicolás Giacobone, &lt;i&gt;Biutiful &lt;/i&gt;cresce como filme quanto mais se&amp;nbsp;concentra em mostrar a vida do personagem de Bardem, com seus dilemas &quot;profissionais&quot;, as dificuldades familiares, e a dor da própria morte anunciada, se estabelecendo rapidamente como um sensível drama sobre a vida daqueles personagens, bem ao estilo e visão do mundo do diretor. Mesmo que em sua abertura a temática sobrenatural e espiritual seja logo introduzida, os momentos&amp;nbsp;subseqüentes se encarregam de enfraquecê-la, comprovando a falha dos roteiristas - assim, após presenciarmos o momento em que Uxbal sem comunica com um garotinho que acabara de falecer, o roteiro logo se esquece do misterioso dom do personagem para se focar nos detalhes realmente importantes de sua jornada, voltando a tratar da questão sobrenatural bastante tempo depois.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No entanto, o roteiro é eficaz e inteligente ao apresentar informações importantes com naturalidade e economia, como a forma de funcionamento dos negócios envolvendo a confecção e a venda de produtos falsificados, dos quais Uxbal faz parte, ou mesmo a natureza da relação entre os personagens, evitando assim diálogos expositivos. Desenvolvendo de forma sutil e delicada a situação do protagonista, Iñarritu demonstra não ter se entregado a alguns excessos cometidos em &lt;i&gt;Babel&lt;/i&gt;, apostando mais em situações comuns e identificáveis pelo próprio espectador, desde as dificuldades diárias dele na criação de seus filhos, passando pelos seus problemas e riscos profissionais, até a sua instável ex-esposa. A relação dos dois individuos, aliás, é um ponto importante do filme pela complexidade com que esta nos é apresentada: visivelmente magoado e cansado dos atos da bipolar e imoderada Marambra (a frieza e irritação com que ele a trata no início), Uxbal decide dar mais uma chance a ela no intuito de recompor novamente a família,&amp;nbsp;após ter o conhecimento do seu estágio terminal.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Atendo-se a pequenos detalhes -&amp;nbsp;como o corte de cabelo do filho caçula Mateo (Estrella), que se assemelha ao de Uxbal, demonstrando muito mais empatia com o pai do que com a desajustada mãe -, o filme da vez a fatos importantes para a nossa compreensão do todo, como&amp;nbsp;a ruína dos investimentos do personagem de Bardem com os chineses ou os sintomas de sua doença. Desse modo,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Biutiful &lt;/i&gt;nos insere nesse angustiante contexto em que um pai tenta armar as melhores condições para a &quot;entrega&quot; de seus filhos ao mundo antes que ele parta para sempre - e mais importante ainda é o fato do personagem se manter sempre silencioso&amp;nbsp;sobre sua doença&amp;nbsp;durante quase todo o longa (referenciando os outros filmes de Iñárritu que, em maior ou menor grau, tratam da falta de comunicação humana), resistindo sempre em tentar resolver questões&amp;nbsp;interpessoais&amp;nbsp;enquanto há tempo.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Porém, a função fundamental de Uxbal no filme se dá graças ao talento inquestionável de Javier Bardem, que o compôs de forma introspectiva e contida (numa atuação bastante intimista) como um indivíduo que, por vezes seco e frio em decorrência da própria vida difícil e cheia de responsabilidades, se revela aos poucos contraditoriamente humano e solidário: afinal, ele busca o benefício próprio, mas sem esquecer da dignidade do próximo. Então, mesmo que ele, de certa forma, &quot;explore&quot; trabalhadores que vivem em condições sub-humanas e infrinja leis, demonstra também preocupações com as condições mínimas de vida destas pessoas, com as quais chega a manter um laço afetivo - e isso é um dado que proporciona maior complexidade ao percurso do personagem. Enquanto isso, Marambra (em ótima&amp;nbsp;performance de Maricel Alvárez) consegue cativar mesmo se mostrando uma figura completamente desequilibrada, extravagante e sem a menor noção de como lidar com seus próprios filhos, parecendo em certos instantes uma Amy Winehouse da periferia.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas não é só a atriz que se sai bem. A direção de arte, por exemplo, faz um ótimo trabalho ao explorar o ambiente caótico e confuso que é a casa da personagem, repleta de papéis de parede igualmente extravagantes e estampados que só não são mais confusos que os móveis coloridos e destoantes de todo o resto - o que retrata com precisão a vida interior instável, intensa e também melancólica, pois o lugar surge quase sempre como um ambiente escuro e triste. Da mesma forma,&amp;nbsp;o fotógrafo Rodrigo Prieto -&amp;nbsp;com um câmera na mão que emprega realismo e visceralidade à história -&amp;nbsp;tem o mesmo êxito ao utilizando uma exposição (quantidade de luz) levemente forte, e cores um pouco saturadas sob uma paleta acinzentada, que formam uma atmosfera triste e pobre ao contrastar a claridade da luz com as cores que &amp;nbsp;fortalecem a impressão de pobreza das ruas, casas e móveis vivenciados pelos personagens.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mesmo que estes aspectos fortaleçam o filme, os grandes tropeços do roteiro não deixam de sabotá-lo. Afinal, o dom de Axbul não apresenta nenhuma função narrativa, apenas indo de encontro com todo o resto que nos é apresentado e não assumindo influência nenhuma na história do personagem - nem sua relação com os seus &quot;poderes&quot; é desenvolvida; logo, não sabemos sequer se isto o incomoda ou de que forma influência na sua vida (e não temos indícios nenhum se outros personagens, além de uma misteriosa senhora, sabem de sua capacidade). Outras falhas, mais bobas e decepcionantes, acontecem no ato final, como o desfecho conveniente e forçado de Marambra, ou a tentativa da imigrante Ige&amp;nbsp;de ir embora do país com o dinheiro deixado por Axbul a sua família -&amp;nbsp;que soou artificial,&amp;nbsp;pois não passou de uma forma de criar um suspense barato no instante final.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;De um modo geral, &lt;i&gt;Biutiful &lt;/i&gt;seria um filme melhor se o protagonista não pudesse falar com pessoas mortas e se os roteiristas tivessem assumido pra si que esta é uma sensível história de um homem que necessita reorganizar sua vida, antes que venha a falecer de um câncer, para deixar seus filhos em uma situação minimamente digna. No entanto, mesmo com essa desarmonia, o resultado é uma trágica e comovente constatação de que aquilo que o personagem conseguiu deixar para suas crianças, no fim das contas (e aqui essa expressão se encaixa com perfeição), é tão deficiente quanto a resposta que ele pôde dar para sua filha quando esta o questiona como se escreve a palavra &quot;&lt;i&gt;beautiful&lt;/i&gt;&quot;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Enquanto isso, o encontro final com seu pai no &quot;Além&quot; não faz a menor diferença.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Bom&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/critica-biutiful.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNzowOb4f5ADup_UDHB3TE3FndFC-AEYqgveI_Yp-6Uw8bgn1jhYINAjotq0YDzQb7uQdrfGjjG-7ooujnqxnNdrGyk4Clo6QtlJmn0V7-0t1dSOSp_4EFEKUWSNOWQRwHI8DHWYqdkwuD/s72-c/Biutiful.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>7</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-1607221856179227508</guid><pubDate>Fri, 03 Jun 2011 02:48:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:46:54.129-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Filmes Vistos</category><title>Filmes Vistos: Maio 2011</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Como forma de registrar o que venho assistindo, passarei a postar nos primeiros dias do mês a listagem dos filmes que assisti no mês anterior. Acredito que fazendo isso, passarei a ter um controle maior do que ando que vendo, do que ainda não pude assistir e sobre o que mais tenho tido interesse de alguma forma. Além do mais, poderei ter um registro de tudo, o que por si só já é interessante.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Para um ano em que venho assistindo um grande número de filmes, uma média de quase um por dia, o mês de maio foi relativamente baixo. Assisti apenas aos 19 filmes abaixo:&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Rango (Gore, Verbinski, EUA, 2011)&lt;/b&gt; - Inteligente e muito engraçada, a animação é uma verdadeira homenagem ao gênero &lt;i&gt;western&lt;/i&gt;, recriando o ambiente e personagens típicos do velho oeste com uma excelência que deixaria até a Pixa com uma invejinha. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-o-circo.html&quot;&gt;O Circo&lt;/a&gt; (Charlie Chaplin, EUA, 1928)&lt;/b&gt; - &quot;O Circo pode até não ser o melhor dos filmes de Charlie Chaplin, nem comover como &lt;i&gt;Luzes da Cidade&lt;/i&gt;, nem trazer consigo uma crítica social como em &lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt;, mas, com certeza, é o mais engraçado.&quot; &lt;i&gt;&lt;b&gt;Ótimo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.A General (Clyde Bruckman e Buster Keaton, EUA, 1927&lt;/b&gt;) - O curioso roteiro se apóio na magnífica interpretação e comédia corporal de Keaton. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Um Cão Andaluz (Luis Buñuel, FRA, 1929)&lt;/b&gt; - Com efeitos especiais surpreendentes para a época, Buñuel faz desse filme o exemplar do cinema surrealista. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Ótimo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Terra Sem Pão (Luis Buñuel, ESP, 1933)&lt;/b&gt; - O documentário de Buñuel é forte e contundente ao denunciar &amp;nbsp;a situação desumana que a população da pequena cidade de Las Hurdes, no interior da Espanha, vive. &lt;b&gt;&lt;i&gt;Ótimo&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.O Martírio de Joana Darc (Carl Theodor Dreyer, FRA, 1928)&lt;/b&gt; - Dreyer demonstra habilidade impressionante em desenvolver o drama de sua personagem, interpretada magnificamente por Maria Folconetti. Mas o mais importante são os absurdos da igreja alí expostos.&amp;nbsp;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.127 Horas (Danny Boyle, EUA, 2010)&lt;/b&gt; - Boyle parece não saber exatamente o que tenta fazer com a câmera, mas fo filme funciona bem enquanto um drama. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Bom&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Um Parto de Viagem (Todd Philips, EUA, 2010)&lt;/b&gt; - Bons atores (Downey Jr. e Galifianakis) desperdiçados em um roteiro irregular. Mas consegue divertir ainda assim. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Bom&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.O Vencedor (David O. Russel, EUA, 2010)&lt;/b&gt; - Belo longa focado nos personagens e através de uma abordagem quase documental. Mas o filme se sai bem graças a atuação do elenco, em especial a de Christian Bale. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-tempos-modernos.html&quot;&gt;Tempos Modernos&lt;/a&gt; (Charlie Chaplin, EUA, 1936)&lt;/b&gt; - &quot;&lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt; é o ponto alto da carreira de Charlie Chaplin&quot;. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Inocente&amp;nbsp;Pecadora (D.W. Griffit, EUA, 1920)&lt;/b&gt; - D. W. Griffit investe em um melodrama quase novelesco, mas impressiona pela grandiosidade do ato final. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Bom&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-aurora.html&quot;&gt;Aurora&lt;/a&gt; (F.W. Murnau, EUA, 1927)&lt;/b&gt; - &quot;Fruto de uma mistura que funcionou perfeitamente, Aurora consegue ser um drama, melodrama, suspense e comédia, se saíndo relativamente mal no último e tendo seu ápice no suspense&quot;. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Ótimo&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Thor (Kenneth Branagh, EUA, 2010)&lt;/b&gt; - Sem personagens interessantes e nem cenas de ação envolventes, o filme se salva por ter uma história legalzinha. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Bom&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-agentes-do-destino-os.html&quot;&gt;Os Agentes do Destino&lt;/a&gt; (George Nolfi, EUA, 2011)&lt;/b&gt; - &quot;O filme mantém a sua coerência até o final, pena não ter explorado o seu conceito com mais profundidade. Mas foi por uma boa causa: se concentrar muito mais em seus personagens&quot;. &lt;b&gt;&lt;i&gt;Ótimo&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-velozes-e-furiosos-5-operacao.html&quot;&gt;Velozes e Furiosos 5: Operação Rio&lt;/a&gt; (Justin Lin, EUA, 2011)&lt;/b&gt; - o filme &quot;tem uma trama fraquíssima que pouco se justifica e dificilmente soa verossímil&quot;. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Irregular&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.A Queda da Casa Usher (Jean Epstein, FRA/EUA, 1928) -&lt;/b&gt;&amp;nbsp;Grande exemplar do cinema impressionista francês, o filme adaptado do livro homônimo de Edgar Allan Poe é incrivelmente sinistro. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-apocalypse-now.html&quot;&gt;Apocalypse Now&lt;/a&gt; (Francis Ford Copolla, EUA, 1979)&lt;/b&gt; - &quot;É um filme que, além de retratar com perturbador realismo o horror de uma das mais terríveis e lamentáveis guerras do século XX, nos mostra , com toques de ironia e humor negro, a moralidade burra por trás da guerra e a&amp;nbsp;hipocrisia&amp;nbsp;que ronda qualquer discurso que tente justificá-la&quot;. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;.Homens e Deuses (Xavier Beauvois, FRA, 2010)&lt;/b&gt; - O filme trata com delicadeza e cuidado a temática religiosa através da história baseada em fatos reais do monges franceses que foram ameaçados por religiosos fundamentalistas. &lt;i&gt;&lt;b&gt;Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/06/filmes-vistos-maio-2011.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><thr:total>2</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-7095884991807823149</guid><pubDate>Tue, 31 May 2011 02:48:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:47:33.626-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra A</category><title>Crítica: Apocalypse Now</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Apocalypse Now&lt;/b&gt; (EUA, 1979), dirigido por &lt;b&gt;Francis Ford Copolla&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Francis Ford Copolla&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;John Milius&lt;/b&gt;, com &lt;b&gt;Martin Sheen, Marlon Brando, Robert Duvall, Frederic Forrest, Sam Bottoms, Harrison Ford, Dennis Hopper, Laurence Fishburne&lt;/b&gt; e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;apocalypse now crítica&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXbN-1I05A8FU8jP0jbyp8S3c4k1XPE1JFf56JsLT3ObCyA8ASbpbTCGXip-rb8jI-vJj_KNFrWNkv-ZshxoHzuLvSgG90uvAtVNyy-uLe0JmE-Fj2s55eMVS_wHmbUMZw9dQ1wRFDlQso/s1600/Apocalypse+Now.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;apocalypse now&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;apocalypse now crítica&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXbN-1I05A8FU8jP0jbyp8S3c4k1XPE1JFf56JsLT3ObCyA8ASbpbTCGXip-rb8jI-vJj_KNFrWNkv-ZshxoHzuLvSgG90uvAtVNyy-uLe0JmE-Fj2s55eMVS_wHmbUMZw9dQ1wRFDlQso/s200/Apocalypse+Now.jpg&quot; title=&quot;apocalypse now&quot; width=&quot;130&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&quot;O horror. O horror&quot;. Essa é a fala imortalizada pelo personagem de Marlon Brando que resume em parte o que &lt;i&gt;Apocalypse Now&amp;nbsp;&lt;/i&gt;trata. Em parte porque o filme vai bem mais além de apenas nos mostrar com realismo&amp;nbsp;exacerbado&amp;nbsp;o derramamento de sangue e a destruição de&amp;nbsp;indivíduos&amp;nbsp;e consciências durante a guerra do Vietnã, nos apresentando também as&amp;nbsp;conseqüências&amp;nbsp;existentes em uma guerra estúpida, sem sentido, aviltante e&amp;nbsp;desonrosa, como a completa brutalidade humana e a hipocrisia&amp;nbsp;(se é que há alguma guerra que não seja assim, principalmente quando envolve os EUA). Mas ao retratar esse fim do mundo, Francis Ford Copolla foi contundente e chocante, nos levando a presenciar fatos horríveis, que nos revelam outra face da natureza humana, quando esta se encontra além do limite do que é suportável ou sob o comando de uma liderança vazia e sem propósitos maiores discerníveis ou aceitáveis.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Uma adaptação do livro &lt;i&gt;Heart of Darkness&lt;/i&gt;, de Joseph Conrad, o filme tem início mostrando-nos de cara um grande bombardeio de Napalm (mistura de gasolina e uma resina natural que, em combustão, gera temperatura de cerca de 1000 ºC),&amp;nbsp;helicópteros&amp;nbsp;e destruição, ao som da certeira e bela canção &lt;i&gt;The End&lt;/i&gt;, do grupo &lt;i&gt;The Doors&lt;/i&gt;. A&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;é hábil ao ilustrar em poucos minutos o efeito da guerra na mente do capitão Willard (Sheen), que com seu rosto enquadrado de cabeça para baixo, surge em meio a essas imagens de guerra através de um efeito de fusão destas (transição progressiva). Da mesma forma, Copolla se utiliza do som do ventilador de teto do pequeno quarto, que se assemelha ao de uma hélice de um helicóptero, para indicar a obsessão do personagem pela guerra. A partir daí, somos levados a acompanhar a história do personagem que, designado por um alto comando do exército americano, deve subir o rio até o Camboja para encontrar e matar Kurtz (Brando) - um coronel que enlouqueceu em meio a guerra, chegando a assassinar supostos&amp;nbsp;inocentes e a comandar um grupo de fanáticos que o tratam como um deus. Durante esse&amp;nbsp;percurso, escoltado por uma equipe, Willard se depara com situações inacreditáveis da guerra enquanto investiga documentos sobre Kurtz, criando uma curiosidade e inquietação a respeito deste.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Escrito pelo próprio Copolla juntamente com John Milius, o roteiro de &lt;i&gt;Apocalypse Now&lt;/i&gt; nos leva a acompanhar&amp;nbsp;desde os primeiros instantes o ponto de vista do protagonista em relação a guerra através de&amp;nbsp;uma eficiente narração em&amp;nbsp;&lt;i&gt;off&amp;nbsp;&lt;/i&gt;do personagem, surgindo sempre em momentos pontuais do filme, principalmente aqueles em que ele examina os documentos sobre o veterano. Assim, quando Willard vai progressivamente desconfiando de uma possível sanidade do coronel Kurtz, somos levados a partilhar da mesma suspeita - a relação dos dois personagens, aliás, é um dos pontos mais importantes do filme: ao mesmo tempo em que o protagonista tenta compreender o que levou Kurtz a sua &quot;rebeldia&quot; frente ao exercito americano, ele vai tomando consciência do verdadeiro sentido da guerra, nutrindo uma espécie de admiração e&amp;nbsp;estranhamente&amp;nbsp;por este. &amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Beneficiado por inteligentes e reflexivos diálogos, o filme nos leva a pensar sobre as circunstâncias impressionantes e absurdas apresentadas com certa constância durante todo o longa, como por exemplo, a imagem de soldados abandonados implorando para serem resgatados ou o momento em que os homens que acompanhavam Willard matam cruelmente nativos que estavam em um outro barco - mostrando um completo desequilíbrio e falta de sensibilidade -, para então, ao descobrirem que uma mulher sobreviveu, despertarem um resquício de humanidade.&amp;nbsp;Mas mais chocante são os instantes em que Copolla explora o caráter hipócrita dos líderes por trás da guerra. Se no início do filme fica claro, por parte de um general, que a morte de Kurtz foi decretada porque este está operando &quot;totalmente além de qualquer padrão de conduta humana aceitável&quot;, durante o filme inteiro vemos o inverso de qualquer padrão de conduta decente, ou seja, imagens aterradoras e&amp;nbsp;cruéis promovidas pelo próprio exercito americano.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas um dos momentos&amp;nbsp;mais inesquecíveis de &lt;i&gt;Apocalypse Now&lt;/i&gt; se trata da seqüência&amp;nbsp;montada de forma belíssima, que mostra um esquadrão de helicópteros atacando uma vila de vietnamitas ao som da emblemática&amp;nbsp;&lt;i&gt;Cavalaria das Valquírias&lt;/i&gt;, de Richard Wagner - momento que, com certeza, está marcado na história do cinema. A trilha sonora composta por Francis Ford e Carmine Copolla, por outro lado,&amp;nbsp;surge sempre tensa e misteriosa, servindo em muitos momentos para compor o quadro de horror &quot;orquestrado&quot; pelo talentoso diretor - como pôde ser visto na perturbadora&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;da ponte Lung, que retrata o completo desespero e loucura dos soldados que estavam submetidos naquele lugar do Vietnã, através de um cenário composto de forma infernal e quase surrealista.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Com extremo êxito ao tentar provocar incômodo no espectador com imagens fortes e planos inquietantes, o diretor de fotografia Vittorio Storaro aposta em uma fotografia granulada que ressalta a crueza da imagem, assim como se concentra nas cores quentes e no sépia no intuito de reproduzir um ambiente quente, úmido e selvagem - e mais importante ainda foi a sua feliz escolha em mostrar o coronel Kurtz, quando este finalmente surge, sempre envolto de sombras, indicando seu&amp;nbsp;caráter&amp;nbsp;misterioso e a perda da sua própria personalidade e sanidade. Mas o impacto causado pelo personagem se deve, principalmente, a forte interpretação de Marlon Brando, que surge decadente, ameaçador e instável. Enquanto isso, Martin Sheen foi eficiente ao interpretar Willard como um sujeito transtornado que aparece sempre concentrado, incapaz de se entregar a uma distração, mas que cada vez mais se ver intrigado com a figura de Kurtz.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas a atuação mais marcante, no entanto, é a de Robert Duvall como o tenente-coronel Kilgore. Por mais divertida que tenha sido o personagem, ele é o grande exemplo em uma guerra que beira a estupidez: mais preocupado com os seus fúteis interesses pessoais, o personagem encara a guerra como uma brincadeira, vive na retaguarda (enquanto os seus homens explodem em meio a batalha) e demonstra saudosismo ao falar que um dia a guerra chegará ao fim. Kilgore chega ao absurdo de ordenar um ataque de Napalm apenas para poder surfar no único lugar do Vietnã que possui ondas - enquanto isso, reconhecemos as explosões dos Napalms como sendo as mesmas que abrem o filme e que simbolizaram as marcas deixadas pela guerra na mente de Willard, o que não deixa de ser terrivelmente irônico.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;Apocalypse Now&lt;/i&gt; é um filme que, além de retratar com&amp;nbsp;perturbador&amp;nbsp;realismo o horror de uma das mais terríveis e lamentáveis guerras do século XX, nos mostra, com toques de ironia e humor negro, a moralidade burra por trás da guerra e a hipocrisia que ronda qualquer discurso que tente justificá-la (afinal, há sempre interesses ambiciosos e egoístas).&amp;nbsp;Dessa forma, o longa surge também como uma crítica a um episódio da História sobre uma guerra insana que, em suas batalhas de cada dia, transparecia a&amp;nbsp;hipocrisia, o vazio ideológico, o interesse próprio, a desumanização, a violência extrema, e a falta de valores humanitários, capaz de levar até o melhor dos soldados a sofrer efeitos psicológicos sem precedentes, perdendo a si mesmo no caminho ou tornando-se uma figura completamente transtornada, assim como Kurtz e Willard, respectivamente. Em &lt;i&gt;Apocalypse Now&lt;/i&gt;, a guerra é, em todas as suas instâncias, injustificável e o maior sinal de nossa irracionalidade e insanidade - e é por todos esses fatores que esse filme&amp;nbsp;continua sendo tão atual quanto a trinta anos atrás.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;Obs: o próprio Francis Ford Copolla faz uma participação especial curtinha no filme como o diretor da equipe de TV que faz a cobertura da guerra em determinada sequência.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-apocalypse-now.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXbN-1I05A8FU8jP0jbyp8S3c4k1XPE1JFf56JsLT3ObCyA8ASbpbTCGXip-rb8jI-vJj_KNFrWNkv-ZshxoHzuLvSgG90uvAtVNyy-uLe0JmE-Fj2s55eMVS_wHmbUMZw9dQ1wRFDlQso/s72-c/Apocalypse+Now.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-1280558923324789195</guid><pubDate>Fri, 27 May 2011 01:51:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:48:20.676-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra V</category><title>Crítica: Velozes e Furiosos 5 - Operação Rio</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Velozes e Furiosos 5&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA61U46RooMjPjGbbo0dki8f1NmShNL-GN7LE9NMj9EalRfltlQxdBjzXFHYQRquE6GlDHPt-cycnXW5pro1AyUsPktwLCryNc5fpGGemCXqxQt76zcM05V7gnmr9BzyHHo-lScndEBipc/s1600/Velozes+e+Furiosos+5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Veloses e Furiosos 5&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Velozes e Furiosos 5&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA61U46RooMjPjGbbo0dki8f1NmShNL-GN7LE9NMj9EalRfltlQxdBjzXFHYQRquE6GlDHPt-cycnXW5pro1AyUsPktwLCryNc5fpGGemCXqxQt76zcM05V7gnmr9BzyHHo-lScndEBipc/s1600/Velozes+e+Furiosos+5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Veloses e Furiosos 5&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;crítica Velozes e Furiosos 5&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA61U46RooMjPjGbbo0dki8f1NmShNL-GN7LE9NMj9EalRfltlQxdBjzXFHYQRquE6GlDHPt-cycnXW5pro1AyUsPktwLCryNc5fpGGemCXqxQt76zcM05V7gnmr9BzyHHo-lScndEBipc/s200/Velozes+e+Furiosos+5.jpg&quot; title=&quot;Veloses e Furiosos 5&quot; width=&quot;140&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt1596343/&quot;&gt;Fast Five&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (EUA, 2011), direção de &lt;b&gt;Justin Lin&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Chris Morgan&lt;/b&gt;, com &lt;b&gt;Vin Diesel, Paul Walker, Jordana Brewster, Tyrese Gibson, Joaquim de Almeida, Matt Schulze&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Não sou um &lt;i&gt;expert&lt;/i&gt; em carros, conheço apenas as marcas mais populares no Brasil, não entendo quase nada de mecânica automobilística e nem fico sexualmente excitado com máquinas turbinadas. Mas nada disso tem importância, pois este &lt;i&gt;Velozes e Furiosos 5&lt;/i&gt; praticamente esquece os carros, as corridas, e aposta mais em uma trama de ação policial - uma tendência progressivamente perceptível nos filmes&amp;nbsp;anteriores. Isso, no entanto, também não tem a menor relevância, pois esse quinto episódio é tão&amp;nbsp;ruim&amp;nbsp;quanto os que o antecederam, revelando que&amp;nbsp;as disputas de carros&amp;nbsp;não faziam praticamente diferença alguma na narrativa destes filmes.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Após o resgate de Dominic Toretto (Diesel) por sua irmã Mia (Brewster) e Brian O&#39;Conner (Walker), os três personagens acabam se refugiando no Rio de Janeiro, onde encontram Vince, que propõe o roubo de carros que estão sendo levados em um trem. A equipe realiza a operação e esconde os carros em plena favela carioca, mas descobrem que um dos automóveis tem um chip que&amp;nbsp;possui&amp;nbsp;todas as operações ilegais de Hernan Reyes (de Almeida) - um corrupto considerado o dono da cidade - assim como os locais onde ele guarda todo o seu dinheiro. Toretto decide, então, formar uma equipe e montar a maior operação que eles já fizeram para roubar o dinheiro de Reyes.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Talvez eu tenha sido um pouco injusto na introdução deste texto. &lt;i&gt;Velozes 5&lt;/i&gt; consegue até divertir em alguns poucos momentos e tem&amp;nbsp;seqüências&amp;nbsp;de ação que, no contexto cinematográfico atual, são razoavelmente interessantes e discerníveis - e em épocas em que muitos cineastas, encabeçados pelo &quot;genial&quot; Michael Bay, parecem sofrer de ataques&amp;nbsp;epilépticos durante as filmagens das&amp;nbsp;seqüências&amp;nbsp;em questão, o longa aparenta ter sido minimamente decupado antes de ser filmado (não deixando o trabalho de concepção visual dessas cenas apenas para a montagem), evitando, assim, aqueles planos excessivamente trêmulos, os cortes secos, a mudança frenética de plano, e a confusão geral, que em geral não nos possibilita compreender o que está acontecendo. No entanto,&amp;nbsp;o longa conta com algumas&amp;nbsp;seqüências&amp;nbsp;de ação que beiram o absurdo de tão exageradas: como a que ocorre no terceiro ato, que envolve dois carros em fuga arrastando um grande cofre pelas ruas do Rio de Janeiro, perseguidos por quase toda a viatura da polícia da cidade.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas a cidade maravilhosa talvez seja a maior vítima do roteiro de Chris Morgan (o mesmo responsável pelos filmes anteriores. Logo, faz sentido!). Apresentando a cidade como um reduto do crime - fazendo jus aos velhos filmes de ação hollywoodianos que retrataram bastante o Brasil dessa forma -, o roteirista parece ter se inspirado muito mal em &lt;i&gt;Tropa de Elite&lt;/i&gt; para contextualizar a estadia dos seus&amp;nbsp;heróis, colocando traficantes e quase todos os policiais corruptos no encalço destes - e no filme de Lin, aparentemente uma única policial não sucumbiu aos atos ilícitos. Mas o roteiro de Morgan chega ao absurdo de representar a cidade como um lugar relegado ao caos, sem intervenção praticamente alguma do Estado, com uma polícia &amp;nbsp;completamente incompetente, e dominado por um traficante/mafioso (ou político, ficou dúbio) com pinta e nome de mexicano chamado Hernan Reyes - algo que não faz o menor sentido. Cheguei a sentir pena dos transeuntes cariocas.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas os problemas de &lt;i&gt;Velozes 5&lt;/i&gt; não ficam por aqui. Acometido por algumas incoerências e inconstâncias, o roteiro se revela completamente maniqueísta no terceiro ato ao forçar a mudança total de comportamento de determinado personagem. Da mesma forma,&amp;nbsp;os personagens,&amp;nbsp;vez por outra, tomam decisões sem sentido, como por exemplo, no instante em que Dom, mesmo sabendo&amp;nbsp;quase simultaneamente&amp;nbsp;que sua irmã Mia é procurada pelo FBI e está grávida, ainda assim cria o plano praticamente suicida de roubar todos os &quot;recursos&quot; do &quot;dono da cidade&quot; - o que, a risca, pode também significar o completo desinteresse&amp;nbsp;do protagonista&amp;nbsp;na segurança de sua irmã, que já está na mira do mafioso. Mas os personagens são tão cheios de si e seguros, que eles sequer cogitam qualquer possibilidade de insucesso em suas missões, assim como em nenhum momento o filme nos leva acreditar que pelo menos um dos personagens corra de fato algum risco.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Da mesma forma, algumas questões ficam no ar, como o porquê de roubar carros de um trem em movimento (que exige todo um aparato e precisão) quando seria muito mais confortável pegá-los em uma&amp;nbsp;concessionária ou em um caminhão cegonha?&amp;nbsp;Ou como uma pessoa que está na lista de procurados do FBI consegue simplesmente encomendar um cofre? A resposta da primeira pergunta é simples: apenas um motivo para criar uma&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;impressionante. Confirmando a falta de inteligência dos personagens, o ato final, centrado no roubo ao cofre de Reyes, nos revela a tamanha burrice do plano da equipe de Dom, que parece ter contado apenas com a sorte e a falta de bom senso de quem escreveu e dirigiu o filme para ultrapassar seus obstáculos.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas os momentos que mostram Dom, Brian, Mia e Vince (Schulze) interagirem como se fossem uma família&amp;nbsp;seriam bem interessantes&amp;nbsp;se praticamente todo o resto filme não deixasse a desejar, sobretudo, no que se refere aos personagens: o vilão Hernan Reyes é uma figura completamente unidimensional, enquanto a policial recrutada por Luke Hobbs é simplesmente esquecida na metade do segundo ato pra frente, servindo apenas como um par romântico para o personagem de Diesel, numa relação que se desenvolve embaraçosamente - a personagem, aliás, é apresentada através de um diálogo extremamente constrangedor a respeito de suas motivações para trabalhar na polícia militar. E de momentos constrangedores assim o filme está repleto, graças as atuações nada inspiradas do elenco: Paul Walker surge inexpressivo como sempre (e as poucas expressões são desconexas e vazias), enquanto Vin Diesel, mesmo com seu carisma, parece estar regredindo cada vez mais; ao passo que Dwayne Jhonson surge caricato (até seu corpo ganhou tais proporções), e todo o resto do elenco pouco pôde fazer - e nem acho que fariam se a oportunidade tivessem.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Sem se preocupar em mostrar e apresentar o Rio de Janeiro pelo menos um pouco em sua complexidade - o que indica a escolha da cidade como uma decisão apenas logística -, &lt;i&gt;Velozes e Furiosos 5&lt;/i&gt; tem uma trama fraquíssima, que pouco se justifica e dificilmente soa verossímil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Irregular&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-velozes-e-furiosos-5-operacao.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiA61U46RooMjPjGbbo0dki8f1NmShNL-GN7LE9NMj9EalRfltlQxdBjzXFHYQRquE6GlDHPt-cycnXW5pro1AyUsPktwLCryNc5fpGGemCXqxQt76zcM05V7gnmr9BzyHHo-lScndEBipc/s72-c/Velozes+e+Furiosos+5.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-8868509013217814442</guid><pubDate>Tue, 24 May 2011 09:20:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:48:50.761-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra A</category><title>Crítica: Agentes do Destino, Os</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;Os Agentes do Destino&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCxNh0vxAlxILeZBLf8ZTHdqQD9ZoWnUaG5bU_Xkggf3wIKQgBH5CwQ7TKHgqgCCC4ul5oB0LAnSQYxHHpKLDJ9e7NQD7GGRpED4vDL9DFbe0u3IbAKmpEns19X7Lm-adVFe1u2ZLE8axs/s1600/Os+Agentes+do+Destino.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Os Agentes do Destino&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Os Agentes do Destino&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCxNh0vxAlxILeZBLf8ZTHdqQD9ZoWnUaG5bU_Xkggf3wIKQgBH5CwQ7TKHgqgCCC4ul5oB0LAnSQYxHHpKLDJ9e7NQD7GGRpED4vDL9DFbe0u3IbAKmpEns19X7Lm-adVFe1u2ZLE8axs/s1600/Os+Agentes+do+Destino.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Os Agentes do Destino&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Os Agentes do Destino&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCxNh0vxAlxILeZBLf8ZTHdqQD9ZoWnUaG5bU_Xkggf3wIKQgBH5CwQ7TKHgqgCCC4ul5oB0LAnSQYxHHpKLDJ9e7NQD7GGRpED4vDL9DFbe0u3IbAKmpEns19X7Lm-adVFe1u2ZLE8axs/s1600/Os+Agentes+do+Destino.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Os Agentes do Destino&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;Os Agentes do Destino&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCxNh0vxAlxILeZBLf8ZTHdqQD9ZoWnUaG5bU_Xkggf3wIKQgBH5CwQ7TKHgqgCCC4ul5oB0LAnSQYxHHpKLDJ9e7NQD7GGRpED4vDL9DFbe0u3IbAKmpEns19X7Lm-adVFe1u2ZLE8axs/s200/Os+Agentes+do+Destino.jpg&quot; title=&quot;crítica Os Agentes do Destino&quot; width=&quot;138&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt1385826/&quot;&gt;The Adjustment Bureau&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (EUA, 2011), escrito e dirigido por &lt;b&gt;George Nolfi&lt;/b&gt;, com &lt;b&gt;Matt Damon, Emily Blunt, Michael Kally, Anthony Mackie, John Slattery, Terence Stamp&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Com um conceito criativo e interessante que nos faz recordar a inventividade do recente e exemplar &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://cinemaadentro.blogspot.com/2010/09/origem.html&quot;&gt;A Origem&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;Os Agentes do Destino&lt;/i&gt;&amp;nbsp;nos apresenta a uma realidade na qual o destino da humanidade é constantemente planejado e encaminhado segundo as intenções do &quot;Presidente&quot; de uma misteriosa agência.&amp;nbsp;Incumbidos&amp;nbsp;de manter o transcorrer do destino sempre no eixo desejado, os tais agentes do destino - dotados de um&amp;nbsp;chapéu&amp;nbsp;que os permitem atravessar, por exemplo,&amp;nbsp;a porta do banheiro de sua agência e sair em outra no&amp;nbsp;vigésimo&amp;nbsp;andar do Empire State Building -&amp;nbsp;estão&amp;nbsp;constantemente fazendo &quot;ajustes&quot;&amp;nbsp;imperceptíveis&amp;nbsp;na vida das pessoas, como levar um indivíduo a derramar café na própria roupa para que este perca o ônibus das 8 horas e 41 minutos da manhã, e assim, não conhecer determinada pessoa que possa vir a promover certa influência no seu percurso de vida e provocar um efeito cascata capaz de gerar resultados imprevisíveis, e claro, fora dos planos.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Centrado na figura do mais jovem deputado federal dos EUA, David Norris (Damon), o filme tem início nos apresentando de forma ágil o personagem e o seu contexto político através de uma série de matérias e reportagens de televisão sobre a campanha política e a vida pessoal do candidato. Ao conhecer a promissora bailarina Elise (Blunt) quando treinava seu discurso de derrota, Norris logo desperta interesse pela mulher. Porém, a união do casal não está nos misteriosos planos da agência secreta: afastar os dois personagens e reajustar o destino, seja através de &quot;incidentes&quot; ou por ameaças, passa a ser uma das prioridades. Três anos após a derrota de Norris nas urnas e a primeira interceptação do personagem pelos agentes, a agência ainda continua a seguir seu plano de mantê-los separados.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Apesar de focar boa parte do desenvolvimento no casal principal - e especialmente na insistência de Norris &amp;nbsp;em encontrar Elise e estabelecer uma relação antes que a perca novamente de vista -, o roteiro de&amp;nbsp;&lt;i&gt;Os Agentes do Destino&lt;/i&gt; procura nos tornar minimamente íntimos dos enigmáticos integrantes da agência, apresentando o ofício deles como quase como se fosse um outro qualquer, como nas constantes cenas nas quais percebemos o receio dos personagens frente a possível reação do seu superior e também ao retratar o envolvimento emocional do agente Harry Mitchell (Mackie) no caso de Norris, quando este deveria se manter neutro. Dessa forma, os agentes não nos são apresentados como&amp;nbsp;indivíduos&amp;nbsp;distantes, frios ou necessariamente maus, evitando que estes surjam como meros vilões unidimensionais, ao contrário, tornando-os infinitamente mais interessantes.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Da mesma forma, Nolfi - que também é responsável pela direção -, em seu roteiro, desenvolve compassadamente a relação de Norris e Elise, tornando os poucos contatos entre o casal interessantes e envolventes o suficiente para que se sintam atraídos um pelo outro, evitando, assim, que a relação não soe de forma maniqueísta e falsa - mas parte desse resultado é graças a atuação de Matt Damon e Emily Blant, que exibiram um jogo de ação e reação envolvente, olhares intensos e expressivos, revelando uma química agradável. Damon, aliás, compõe um tipo diferente daquele que veio fazendo nos seus últimos filmes de ação, tornando o seu David Norris em uma figura, de certa forma, desajeitada ao correr, impulsiva, e que não exibe o mesmo calculismo de&amp;nbsp;Jason Bourne, mas talvez igualmente inteligente. Enquanto isso, Blant é carismática e tem certo charme rebelde que&amp;nbsp;contribui&amp;nbsp;para entendermos o quão envolvido Norris ficou; ao passo que Slaterry nem precisa fazer muito para soar misterioso e servir de representante da tal agência, assim como Terence Stamp soa amedrontador nos seus poucos momentos de tela.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mas Nolfi parece também ter se comprometido com os pequenos e importantes detalhes de sua trama: dar relevância, a exemplo, nas constantes mudanças de planos dos agentes como forma de impedir que o casal se encontre, ou ao destacar logo no início um pouco do comportamento impulsivo de Norris - que posteriormente funciona como justificativa para a constante busca do personagem por Elise. Outro detalhe interessante reside na forma discretíssima com que o cineasta nos indica o ano em que se passa o primeiro ato do filme, focado na eleição em que Norris é candidato: um telejornal afirma que o protagonista tem maiores chances na sua candidatura na próxima eleição para o senado, em 2010; ou seja, tratava-se de 2006. No entanto, ainda no primeiro ato do filme (em 2006), quando determinado personagem expõe seu pessimismo a Norris ao dizer que logo o país estará sendo governado por caras como o seu adversário de urna, este o responde afirmando que o país já está sendo governado por um político assim - não havendo como não imaginarmos que isso possa ser uma referência ao ex-presidente americano George W. Bush - justa, vale dizer, já que o adversário de Norris está sempre recebendo críticas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Da mesma maneira, Nolfi se utiliza do conceito que criou para dar respostas a situações do nosso dia a dia: quando as coisas dão insistentemente erradas para você, não é o acaso, estão ajustando o seu destino. Por outro lado, não somos contemplados com respostas sobre o objeto mais intrigante do longa: uma espécie de caderno &quot;mágico&quot;, usado pelos agentes para prever o movimento das pessoas, e&amp;nbsp;que mais parece ter sido extraído da série Harry Potter.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Com um resultado também satisfatório, a trilha sonora do ótimo Thomas Newman é bem mais discreta que o de costume, enquanto que a fotografia de John Toll é eficiente ao conter a luz e apostar na paleta azulada e em cores frias, construindo uma frialdade e uma atmosfera não muito empolgante. Igualmente, a Direção de Arte e o a figurinista fizeram, respectivamente, um trabalho interessante no interior amadeirado do prédio que sedia a agência e nos figurinos retrô dos agentes.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Explorando dentro da sua narrativa idéias como a recorrente incompatibilidade entre vida amorosa e vida profissional, &lt;i&gt;Os Agentes do Destino &lt;/i&gt;falha apenas com o seu desfecho, que soa forçado e abrupto, indicando que George Nolfi não soube o que fazer exatamente com a trama que criou, além de ter se arriscado pouco no momento mais importante. Ainda assim, o filme mantém a sua coerência até o final, pena não ter explorado o seu conceito com mais profundidade. Mas foi por uma boa causa: se concentrar muito mais em seus personagens.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Ótimo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-agentes-do-destino-os.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCxNh0vxAlxILeZBLf8ZTHdqQD9ZoWnUaG5bU_Xkggf3wIKQgBH5CwQ7TKHgqgCCC4ul5oB0LAnSQYxHHpKLDJ9e7NQD7GGRpED4vDL9DFbe0u3IbAKmpEns19X7Lm-adVFe1u2ZLE8axs/s72-c/Os+Agentes+do+Destino.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-7019996468356886075</guid><pubDate>Sat, 21 May 2011 23:13:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:49:12.773-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra T</category><title>Crítica: Tempos Modernos</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;Tempos Modernos&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsKpU7S-3_IdWVrp342kufBg9H1TvD_hUW8LzyhBOfIkz0fhWjCp25oG3FluiQ7wno3UhyyQaIoTAm2Jcp0dhiBNnWwIbmB4T7ZyWBeeZzbeGngloGbr96oFPeIDFdiPQtzbWRIHcKtrCB/s1600/Tempos+Modernos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Tempos Modernos&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Tempos Modernos&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsKpU7S-3_IdWVrp342kufBg9H1TvD_hUW8LzyhBOfIkz0fhWjCp25oG3FluiQ7wno3UhyyQaIoTAm2Jcp0dhiBNnWwIbmB4T7ZyWBeeZzbeGngloGbr96oFPeIDFdiPQtzbWRIHcKtrCB/s1600/Tempos+Modernos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Tempos Modernos&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;Tempos Modernos&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsKpU7S-3_IdWVrp342kufBg9H1TvD_hUW8LzyhBOfIkz0fhWjCp25oG3FluiQ7wno3UhyyQaIoTAm2Jcp0dhiBNnWwIbmB4T7ZyWBeeZzbeGngloGbr96oFPeIDFdiPQtzbWRIHcKtrCB/s1600/Tempos+Modernos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Tempos Modernos&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;Tempos Modernos&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsKpU7S-3_IdWVrp342kufBg9H1TvD_hUW8LzyhBOfIkz0fhWjCp25oG3FluiQ7wno3UhyyQaIoTAm2Jcp0dhiBNnWwIbmB4T7ZyWBeeZzbeGngloGbr96oFPeIDFdiPQtzbWRIHcKtrCB/s200/Tempos+Modernos.jpg&quot; title=&quot;crítica Tempos Modernos&quot; width=&quot;133&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;i&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt0027977/&quot;&gt;&lt;b&gt;Modern Timer&lt;/b&gt;&lt;/a&gt; (EUA, 1936), escrito e dirigido por &lt;b&gt;Charles Chaplin&lt;/b&gt;; com &lt;b&gt;Charles Chaplin, Paulette Goddard, Henry Bergman, Tiny Sandford, Chester Conklin, Hank Mann&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt; é o ponto alto da carreira de Charlie Chaplin. Novamente escritor, diretor e protagonista, o cineasta faz não apenas um trabalho incrivelmente engraçado, mas um filme que carrega consigo uma crítica pertinente ao mundo capitalista e, sobretudo, à vida dos americanos no período da crise da década de 30, ocasionada pela queda da bolsa de valores de Nova Iorque. Narrando mais uma história do mais famoso vagabundo, o filme nos apresenta a um Carlitos agora operário de uma fábrica que, sob um regime de trabalho excessivo e desumano, acaba enlouquecendo e sendo internado em um hospício. Recuperado de todo o desgaste sofrido, o personagem sai em busca de uma vida digna, mas percebe-se em meio a uma sociedade competitiva e desigual.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Com uma introdução explicativa - que, à base de uma legenda, expõe toda a idéia que gira em torno do longa, funcionando quase que como um epígrafe -, o filme, em seus dois primeiros planos, logo se encarregam de revelar a posição ideológica de Chaplin a respeito do capitalismo e da forma como é tratada e encarada a mão-de-obra operário pelas grandes&amp;nbsp;indústrias&amp;nbsp;e corporações que visam o lucro acima tudo. Utilizando uma técnica de montagem forjada no cinema soviético dos anos XX, mais exatamente por Sergei Eisenstein, o cineasta hollywoodiano justapôs dois planos distintos e aparentemente sem possíveis correlações, que, separadamente, tinha cada um sua mensagem particular, mas que, quando unidos, possuem um novo sentido e produzem um choque. Os referidos planos são, respectivamente, o de um rebanho que se move para fora de um curral e o de uma multidão que sai de uma estação de&amp;nbsp;metrô&amp;nbsp;subterrâneo às pressas em busca de cumprir sua lida. Mesmo que a comparação visual através do choque de imagens não tenha sido executada com a sutileza e em um ponto dramático da narrativa assim como fez Eisenstein onze anos antes, em &lt;i&gt;A Greve&lt;/i&gt;, o recurso funciona perfeitamente bem na abertura do projeto como forma de ilustrar eficazmente a idéia que é posteriormente desenvolvida.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Não resumindo o subtexto crítico apenas à esse momento, o roteiro procura contextualizar a realidade dos EUA e do domínio do capitalismo, em plena crise, através da história de Carlitos, levando este a sofrer as consequências das difíceis situações da classe média e baixa da época. Dessa forma, presenciamos a polícia reprimindo truculentamente movimentos sociais do proletariado, e em outro momento, somos surpreendidos pelo personagem que, após ter cumprido sua pena temporária na prisão,&amp;nbsp;é acometido pelo hilário desejo em retornar para o &quot;conforto&quot; das instalações presidiárias, tentando de todas as formas ser novamente encarcerado. Da mesma forma, as imagens na fábrica ilustram de forma cômica todo o sofrimento e pressão que os operários daquele exato&amp;nbsp;período&amp;nbsp;sofriam, assim como as cenas que se passam num casebre prestes a desabar - que, por sinal, rendem boas &lt;i&gt;gags&lt;/i&gt; - ou as imagens quase que recorrentes de pessoas pobres, párias, detentos, e por fim, os operários tratados como animais. Chaplin, inclusive, compõe em determinado momento do longa a metrópole que serve de cenário para o filme de uma forma caótica, utilizando planos rápidos e inclinados de imagens confusas de caos típico de uma grande cidade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O segundo momento do longa, porém, se encarrega de retratar as diferenças sociais entre as classes e o desejo e a luta de uma população pobre que já sonhava com o ideal de vida (americano), mas claro, através do personagem central e sua parceira (Goddard) de aventura do momento.&amp;nbsp;Contando com mais uma bela interpretação do vagabundo da coleção de Chaplin, &lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt; é repleto de situações e &lt;i&gt;gags &lt;/i&gt;divertidas: em destaque a cena que nos mostra a fértil, tocante e engraçadíssima imaginação de Carlitos sobre seu possível futuro com sua parceira pobre em uma sonhada casa própria. O trabalho de Goddard, aliás, parece ter combinado perfeitamente com o de Chaplin nesse longa, exibindo ambos uma formidável química - e a história da personagem, pobre e sozinha, contribui muito bem para compor esse pequeno quadro da crise do capitalismo na sociedade americana da época.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Último &amp;nbsp;filme mudo de Chaplin, &lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt; já dá indícios da progressiva e inevitável redenção do cineasta - sempre assumidamente averso ao som no cinema - à tecnologia sonora, ao utilizar efeitos de som e, principalmente, presentear o espectador da época pela primeira vez com a sua voz em um gozado número de dança e canto nos últimos instantes do longa, marcando assim sua transição definitiva para o novo momento do cinema. Tendo o completo conhecimento de sua importância e função no momento difícil da economia mundial, e principalmente americana, o grande artista fez de &lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt; uma experiência reflexiva e, ao mesmo tempo, levemente reconfortante, para aqueles que sofriam os duros dias dos modernos tempos que já se passaram.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Excelente&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-tempos-modernos.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhsKpU7S-3_IdWVrp342kufBg9H1TvD_hUW8LzyhBOfIkz0fhWjCp25oG3FluiQ7wno3UhyyQaIoTAm2Jcp0dhiBNnWwIbmB4T7ZyWBeeZzbeGngloGbr96oFPeIDFdiPQtzbWRIHcKtrCB/s72-c/Tempos+Modernos.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-3881158010494954948</guid><pubDate>Sat, 21 May 2011 00:18:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:49:38.484-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Crítica Letra A</category><title>Crítica: Aurora</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.pt/title/tt0018455/fullcredits#writers&quot;&gt;Sunrise: A Song of Two Humans&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (EUA, 1927), dirigido por &lt;b&gt;F.W. Murnau&lt;/b&gt;, escrito por &lt;b&gt;Hermann Sundermann, Carl Meyer&lt;/b&gt;, e outros; com &lt;b&gt;George O&#39;Brien, Janet Gaydor, Margaret Livingston, Bodil Rosing&lt;/b&gt;, e outros.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a alt=&quot;Aurora&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyuTwBp8DkrYdhR6mA0s2LHwdEMXyb-kcb9OYIdrYW1DwayELbjEVs8jKVCJXfoHOdS3G4hM10KMb1W3qdySUW1xdoAaNe4g8WIgB3LRijw6y3WCEiDO5WhdFRrABjAbMknJR5nonhGl6A/s1600/Aurora.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;crítica Aurora&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;Aurora&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyuTwBp8DkrYdhR6mA0s2LHwdEMXyb-kcb9OYIdrYW1DwayELbjEVs8jKVCJXfoHOdS3G4hM10KMb1W3qdySUW1xdoAaNe4g8WIgB3LRijw6y3WCEiDO5WhdFRrABjAbMknJR5nonhGl6A/s200/Aurora.jpg&quot; title=&quot;crítica Aurora&quot; width=&quot;142&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Um dos grandes nomes do cinema expressionista alemão, F. W. Murnau desenvolvia como poucos a atmosfera&amp;nbsp;opressiva&amp;nbsp;e o suspense, por onde essa corrente do cinema de vanguarda por vezes levava o público. Diretor de grandes obras como&amp;nbsp;&lt;i&gt;Nosferatu &lt;/i&gt;e&lt;i&gt; Fausto&lt;/i&gt;, o cineasta alemão teve sua primeira experiência em Hollywood através do convite da Fox Films, no ano de 1927, para a direção deste &lt;i&gt;Aurora&lt;/i&gt;: o resultado foi uma improvável mistura de gêneros e estilos, mesmo que estes estivessem ainda se estabelecendo, mas que resultou num belíssimo trabalho considerado até a atualidade um dos melhores filmes da história do cinema.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Focando sua narrativa praticamente inteira no drama do casal de protagonistas, Murnau faz de Aurora um intenso longa-metragem sobre a reconciliação de um fazendeiro (O&#39;Brien) e sua esposa (Gaynor) que viviam uma relação desgastada, enquanto o primeiro estava envolvido com uma bela e sofisticada moça da cidade (Livingston), para onde pretendiam fugir juntos. Seguindo um plano armado pela sua amante, o fazendeiro&amp;nbsp;(não lhes foi dado nomes)&amp;nbsp;tenta assassinar a própria mulher, mas não consegue. Arrependido e obstinado a receber o perdão, o homem tenta então reconquistá-la.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Por mais que a sinopse leve qualquer um a pensar se tratar de um típico melodrama hollywoodiano - e, de fato, trata-se de um, analisando o todo -, Aurora consegue abranger outros gêneros e desenvolver com força, por exemplo, os aspectos visuais e temáticos do cinema expressionista alemão, assim como o melodrama e a comédia, cada um em momentos praticamente&amp;nbsp;distintos&amp;nbsp;do filme. O primeiro e melhor ato do longa, portanto, é quase todo voltado ao suspense em torno do plano formulado pela amante para que o fazendeiro se livre de sua esposa, e são nesses instante que percebemos mais claramente a influência&amp;nbsp;da corrente de origem do cineasta, pois são&amp;nbsp;repletos de imagens sombrias, cenários escuros, noturnos e o forte contraste entre sombra e luz - que tornam o clima mais opressivo -, além do suspense empregado no momento em que o homem tenta assassinar sua esposa, elemento que Murnau arquiteta com maestria.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Além disso, o filme conta com quadros fortemente compostos e técnicas de efeitos especiais modernas para a Hollywood da época, como as fusões e efeitos de sobreposição de imagens, que foram perfeitamente eficazes para ilustrar, por exemplo, o poder de sedução da amante do fazendeiro sobre ele, ao sobrepor uma imagem de Livingston, como se esta estivesse envolvendo o personagem de O&#39;Brien por trás. Contando também com uma trilha sonora envolvente e grandiosos cenários, &lt;i&gt;Aurora &lt;/i&gt;peca apenas quando se entrega a comédia, mas ainda assim, tendo êxito em muitas das cenas cômicas, que foram inseridas de forma orgânica. Do contrário, a cena em que o fazendeiro, em um parque de diversão na cidade, corre atrás de um porquinho soou completamente gratuita.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Por outro lado, a preocupação do roteirista Hermann Sudermann (com a colaboração do importante Carl Meyer)&amp;nbsp;em trabalhar os conflitos ou sentimentos dos personagens - em um grau até incomum para a época - enriqueceu profundamente o filme, seja ao apresentar o sentimento de culpa do protagonista ao perceber a gravidade do que havia tentado fazer contra a própria esposa ou o forte conflito interior do fazendeiro, ao incluir este imaginando a si próprio assassinando-a, e a notável perturbação e peso de&amp;nbsp;consciência&amp;nbsp;sentidos pelo personagem nesse instante. Da mesma forma, a reconciliação gradual do casal enquanto estes passeiam pela cidade rendeu cenas tocantes e que revelam a redescoberta de ambos do sentimento e importância que um tem para o outro - e a cena em que os personagem assistem a um casamento, juntamente àquela em que os dois se veem enciumados foram, particularmente, comoventes (apesar da segunda cena funcionar comicamente).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mas o trabalho de Geoge O&#39;Brien no papel do fazendeiro foi fundamental para essa composição: encarnando um homem que se encontra completamente seduzido pela mulher da cidade e que posteriormente se arrepende dos erros, o ator assume com êxito o principal arco dramático do filme. Enquanto isso, Janet Gaynor, no papel da esposa do fazendeiro, empresta naturalmente seu charme e doçura a personagem, levando o espectador a torcer por um final feliz para a mulher. Os dois atores, aliás, fizeram um belo casal, apresentando um ótima química e até uma certa naturalidade nas cenas de maior intimidade. Naturalidade, vale dizer, que não existe nas interpretações dos atores na época do cinema mudo, portanto, é comum a rejeição ou o distanciamento do espectador - acostumado com o cinema atual infinitas vezes mais sofisticado - em alguns momentos devido as fortes expressões dos atores.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Fruto de uma mistura que funcionou perfeitamente, &lt;i&gt;Aurora &lt;/i&gt;consegue ser um drama, melodrama, suspense e comédia, se saindo relativamente mal no último e tendo seu ápice no suspense. Mas é graças ao roteiro comprometido com seus personagens e ao talento de F. W. Murnau que a história desses dois personagens foi capaz de tocar o público e se tornar inesquecível.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Ótimo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-aurora.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyuTwBp8DkrYdhR6mA0s2LHwdEMXyb-kcb9OYIdrYW1DwayELbjEVs8jKVCJXfoHOdS3G4hM10KMb1W3qdySUW1xdoAaNe4g8WIgB3LRijw6y3WCEiDO5WhdFRrABjAbMknJR5nonhGl6A/s72-c/Aurora.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-5480744755419828978</guid><pubDate>Tue, 10 May 2011 20:58:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:50:10.362-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra C</category><title>Crítica: O Circo</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;crítica O Circo&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkaKCJbOLFl5i1WZSxZn0gEG0rF23QkDc1Y40zGdyACFGJGtLOpldidzvcV3kagwiPGT94UL9OdgZ0nLHYm5597mKe3srFlv7bYetZ438o5k2HNbZ6qLkZB_habXc9ZwcrRliWX9A-kLhz/s1600/O+Circo+foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;O Circo&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica O Circo&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkaKCJbOLFl5i1WZSxZn0gEG0rF23QkDc1Y40zGdyACFGJGtLOpldidzvcV3kagwiPGT94UL9OdgZ0nLHYm5597mKe3srFlv7bYetZ438o5k2HNbZ6qLkZB_habXc9ZwcrRliWX9A-kLhz/s1600/O+Circo+foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;O Circo&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica O Circo&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkaKCJbOLFl5i1WZSxZn0gEG0rF23QkDc1Y40zGdyACFGJGtLOpldidzvcV3kagwiPGT94UL9OdgZ0nLHYm5597mKe3srFlv7bYetZ438o5k2HNbZ6qLkZB_habXc9ZwcrRliWX9A-kLhz/s1600/O+Circo+foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;O Circo&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;crítica O Circo&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkaKCJbOLFl5i1WZSxZn0gEG0rF23QkDc1Y40zGdyACFGJGtLOpldidzvcV3kagwiPGT94UL9OdgZ0nLHYm5597mKe3srFlv7bYetZ438o5k2HNbZ6qLkZB_habXc9ZwcrRliWX9A-kLhz/s200/O+Circo+foto.jpg&quot; title=&quot;O Circo&quot; width=&quot;145&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;The Circus&lt;/b&gt; (EUA, 1928), dirigido e escrito por &lt;b&gt;Chales Chaplin&lt;/b&gt;, com &lt;b&gt;Charlie Chaplin, Al Ernest Garcia, Merna Kennedy, Harry Crocker, George Davis&lt;/b&gt; e &lt;b&gt;Henry Bergman&lt;/b&gt;.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Um dos maiores ícones da história do cinema mundial, Charles Spencer Chaplin deve boa parte de seu reconhecimento e fama ao seu mais famoso personagem, o Carlitos. Mas todo esse sucesso do carismático vagabundo não veio do acaso ou sorte, é resultado do talento&amp;nbsp;inquestionável&amp;nbsp;e da genialidade de seu intérprete que, com uma expressão corporal e mímica excepcionais, aliadas ao carisma do ator e ao &lt;i&gt;pathos &lt;/i&gt;sempre bem empregado nas sentimentais comédias pastelão escrita pelo próprio, fizeram da imagem do ator, diretor, produtor, roteirista, dançarino e músico, um símbolo praticamente inseparável daquilo que chamamos de cinema. Perfeccionista ao extremo e versátil como cineasta, Chaplin fez em &lt;i&gt;O Circo&lt;/i&gt; um belo trabalho conjunto ao escrever, dirigir e protagonizar o longa, algo que lhe rendeu um Oscar Honorário pela sua polivalência.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Focado, como de hábito, em mais uma aventura de Carlitos, &lt;i&gt;O Circo&lt;/i&gt; conta a história da chegada do personagem a um picadeiro não muito próspero, quando este fugia da polícia após ter sido acusado de roubo. Convidado para trabalhar no lugar por conseguir extrair com naturalidade e alguns desastres as gargalhadas do público, o personagem logo se apaixona pela sofrida filha do proprietário do circo e acaba tendo que confrontar o impiedoso pai da moça.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mesmo que conte com uma história simples e sem a presença de&amp;nbsp;subtramas, o que não é estranho aos longas escritos por Chaplin, a história oferece as circunstâncias&amp;nbsp;necessárias para o desenvolvimento de situações cômicas típicas de um pastelão. O roteiro, portanto, está repleto de &lt;i&gt;gags &lt;/i&gt;hilárias muito bem construídas e, posteriormente, &amp;nbsp;bem executadas e encenadas, tudo graças ao talento de Chaplin nos respectivos três momentos da produção do longa: logo, momentos como aquele em que Carlitos foge da polícia ou a&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;final no picadeiro com os macaquinhos são exploradas comicamente ao limite - esta última sendo o auge e clímax do filme, e o ponto alto da atuação de Chales.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Casando perfeitamente humor e tensão em determinadas cenas, &lt;i&gt;O Circo&lt;/i&gt; provoca o riso nervoso do espectador em momentos como o que Carlitos fica preso em uma jaula junto a um leão - e interessante perceber, tirando essa cena como um exemplo, o quanto os desenhos animados se inspiraram nessas &lt;i&gt;gags &lt;/i&gt;que um dia já soaram criativas. Sempre unindo a comédia com um certo sentimentalismo, Chaplin não esquece de desenvolver seu protagonista a cada boa oportunidade, apresentando sempre uma nova faceta deste, fato que acaba por evitar que muitas das &lt;i&gt;gags &lt;/i&gt;soem gratuitas além de dar complexidade ao personagem - assim, no início do filme, presenciamos um ato não tão honesto de Carlitos quando este decide ficar com uma carteira que não é sua, para então, ao final do longa, assistirmos o personagem abdicar de sua própria paixão em prol do bem estar da pessoa amada .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mas além de um bom roteirista, Chaplin é um ator fenomenal que possui um &lt;i&gt;timing &lt;/i&gt;cômico invejável e consegue se expressar de forma quase perfeita e exata. Particularmente, considero um dos momentos mais inesquecíveis a&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;em que Carlitos substitui um equilibrista e atravessa uma corda no alto do picadeiro,&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;esta que foi capaz de cumprir a missão impossível de me fazer gargalhar (não apenas rir) assistindo a um filme de comédia.&lt;i&gt; O Circo&lt;/i&gt; pode até não ser o melhor dos filmes de Chales Chaplin, nem comover como&amp;nbsp;&lt;i&gt;Luzes da Cidade&lt;/i&gt;, nem trazer consigo uma crítica social como em&amp;nbsp;&lt;i&gt;Tempos Modernos&lt;/i&gt;, mas, com certeza, é o mais engraçado.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: Ótimo&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/05/critica-o-circo.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhkaKCJbOLFl5i1WZSxZn0gEG0rF23QkDc1Y40zGdyACFGJGtLOpldidzvcV3kagwiPGT94UL9OdgZ0nLHYm5597mKe3srFlv7bYetZ438o5k2HNbZ6qLkZB_habXc9ZwcrRliWX9A-kLhz/s72-c/O+Circo+foto.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-6901561141994697464</guid><pubDate>Sat, 30 Apr 2011 15:51:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:50:33.286-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra S</category><title>Crítica: Sucker Punch - Mundo Surreal</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Sucker Punch Mundo Surreal&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s1600/Sucker+Punch+Foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Sucker Punch Mundo Surreal&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Sucker Punch Mundo Surreal&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s1600/Sucker+Punch+Foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Sucker Punch Mundo Surreal&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Sucker Punch Mundo Surreal&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s1600/Sucker+Punch+Foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Sucker Punch Mundo Surreal&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s1600/Sucker+Punch+Foto.jpg&quot; width=&quot;128&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Sucker Punch Mundo Surreal&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s1600/Sucker+Punch+Foto.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Sucker Punch Mundo Surreal&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt0978764/&quot;&gt;Sucker Punch&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;&amp;nbsp;(EUA, 2011), dirigido por&amp;nbsp;&lt;b&gt;Zack Snyder&lt;/b&gt;, escrito por&amp;nbsp;&lt;b&gt;Zack Snyder&lt;/b&gt;&amp;nbsp;e&amp;nbsp;&lt;b&gt;Steve Shibuya&lt;/b&gt;, com&amp;nbsp;&lt;b&gt;Emily Browning, Abbie Cornish, Jena Malone, Vanessa Hudgens, Jamie Chung, Carla Gugino&lt;/b&gt;&amp;nbsp;e&amp;nbsp;&lt;b&gt;Oscar Isaac&lt;/b&gt;.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Em &lt;i&gt;Sucker Punch - Mundo Surreal&lt;/i&gt;, Zack Snyder aproveitou para brincar e fazer um exercício de estilo e gênero. Escrito pelo próprio diretor com a ajuda de Steve Shibuya, o filme se utiliza de sua premissa para &quot;recriar&quot; ambientes e &amp;nbsp;situações comuns a gêneros específicos e atuais do cinema, aproveitando a fotografia e a direção de arte como os principais elementos dessas composições. Diretor com apenas cinco longas produzidos, Snyder em pouco tempo se estabeleceu com sucesso na indústria cinematográfica de Hollywood, algo que se justifica não só pelo sucesso de seus projetos, mas também pela sua capacidade em criar grandes e belas imagens (que beiram o sublime), sempre trabalhando com empenho no visual de seus filmes, mesmo que em algumas ocasiões esse trabalho não contribua para a narrativa.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Abrindo com uma&amp;nbsp;seqüência&amp;nbsp;que mais parece um videoclipe praticamente todo em slow motion, &lt;i&gt;Sucker Punch&lt;/i&gt; resume em poucos minutos todo o drama da jovem Baby Doll (assim apelidada na história), quando sua mãe foi supostamente assassinada pelo padastro. Internada num hospital psiquiátrico, a jovem vive uma dura e cruel realidade, até que esta é obrigada a passar por um processo de lobotomia. A partir de então, a&amp;nbsp;consciência&amp;nbsp;da personagem perde os limites entre o real e o ilusório, e passa a se refugiar em um mundo fantástico, no qual Baby Doll precisa se unir às suas amigas para conseguir cinco itens, e assim, fugir de sua realidade.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Iniciando com a abertura das cortinas de um palco, no qual surge o ícone da Warner Bros e a primeira cena acontece, o filme trata de sinalizar, logo em sua primeira imagem, o caráter teatral ou irreal da narrativa, que pouco se prenderá ao realismo - e assim, a seqüência inicial que se desenrola ao som de uma versão dramática e sombria (com direito até a uma intervenção sempre sinistra de um órgão na trilha sonora, diga-se de passagem) da canção &quot;Sweet Dreams&quot;, da Eurythmics, serve para complementar essa mensagem ao mesmo tempo em que os versos da música combinam perfeitamente com a trama. Dessa forma, algumas caracterizações caricatas ou superficiais de alguns personagens, assim como os cenários desolados, os figurinos performáticos (Baby Doll parece ter conseguido sua roupa com alguma personagem suspeita de um hentai) ou as cenas de ação&amp;nbsp;extravagantes&amp;nbsp;acabam adquirindo licença para despontarem e estilizarem o filme.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Aproveitando o fato de a protagonista estar se refugiando na própria imaginação, Snyder se dedicar em cada uma das curtas jornadas de Baby Doll a exercitar gêneros cinematográficos. Assim, a cada busca de um dos itens que a personagem deseja obter para a sua fuga, a imaginação da jovem a leva a lugares tão fantásticos como os de &lt;i&gt;O Senhor dos Anéis&lt;/i&gt;, com direito a orcs e dragões; ou a um cenário de ficção científica, repletos de robôs e exemplares tecnológicos típicos. Da mesma forma, a fotografia de Larry Fong acompanha a imersão nos gêneros, e as cenas que se passam nas trincheiras de um campo de batalha ganham as colorações acinzentadas típicas de um filme de guerra - e como não se lembrar de &lt;i&gt;Moulin Rouge&lt;/i&gt; durante as cenas no bordel no qual as personagens são obrigadas a trabalhar? O vermelho e as cores quentes da fotografia remetem ao filme de Baz Luhrmamm, enquanto a própria estrutura narrativa, que intercala as cenas do bordel com as cenas das fantasias de Baby Doll enquanto esta apresenta suas danças, ecoa diretamente o gênero musical.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mas as composições são concebidas também através das trilhas sonoras, que seguem as convenções de cada gênero, igualmente as coreografias das lutas nas cenas de ação. Além da referência aos gêneros cinematográficos, Snyder faz um discreto flerte com os games ao finalizar cada missão de Baby Doll como se estas fossem fases ou níveis que estavam sendo superados, logo, o final da cena em que esta luta com um dragão, sobe uma trilha que mais se assemelha a uma vinheta de vitória enquanto a câmera enquadra a personagem: ficou faltando apenas moedas caírem sobre ela para que tivéssemos dúvida se aquilo era um filme ou não - algo que &lt;i&gt;Scott Pilgrim vs o Mundo&lt;/i&gt; fez divertidamente em sua referência mais direta aos videogames.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Sempre enfatizando a beleza das atrizes, Sucker Punch falha ao tornar as personagens indestrutíveis, de tal modo que não adquirem um ferimento qualquer durante quase todo o longa, o que acaba por tornar as cenas de ação um pouco enfadonhas e desprovidas de tensão, mesmo que muitas vezes visualmente interessante. Tendo boa parte das&amp;nbsp;seqüências&amp;nbsp;provavelmente filmadas em estúdio, os efeitos especiais cumprem com eficácia a sua função e&amp;nbsp;contribue&amp;nbsp;muito para a composição das belas imagens - no entanto, Snyder usa e abusa de slow motion sem propósitos específicos, a não ser o de estilizar. Por outro lado, Tyler Bates e Marius De Vries fazem um interessante trabalho na composição e seleção da trilha sonora, que se torna praticamente uma atração a parte.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Apostando em um arriscado e chocante final, &lt;i&gt;Sucker Punch&lt;/i&gt; tenta imprimir artificialmente uma idéia ou lição na última cena, que, mesmo que tenha feito parte da jornada da protagonista, sequer foi suficientemente argumentada durante a história. O filme, no entanto, não deixa de ser um grande atrativo audiovisual, com suas belas atrizes, imagens inspiradas e uma trilha atrativa e certeira.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;Cotação: regular&lt;/b&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2011/04/critica-sucker-punch-mundo-surreal.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2BT_snHxUQWNOxj-1YGDi4AXSmVHThSajkYREDRlQ7x1uIB1QbkXINcUVSUBPQr9hrZvjM9V7vwZ1nPS1ortRwV72xu89tJLdUunGJ6d4BYwBYTQSXXPiCtoJm4jzKvjV2Cp-UCcBYPI6/s72-c/Sucker+Punch+Foto.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-7933169839036170106.post-5839504403929734322</guid><pubDate>Sun, 12 Dec 2010 19:05:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-06-25T09:51:01.135-07:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">Críticas Letra M</category><title>Crítica: Mary e Max</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Mary e Max&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEir6SVJU0e1Jnk4oEVZLp8_26_kKcAIz7nNf6Nc8H5Vf7Si5fYqExgPQ7wfrVO5fifXV1XEDvQu5p0MPz0ZBAMHKANpebwfR2yzzbTN8rkWm2CMxR69OPImZVKYU03tL4fWd8kyriM3tuaZ/s1600/mary_and_max.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Mary e Max&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Mary e Max&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEir6SVJU0e1Jnk4oEVZLp8_26_kKcAIz7nNf6Nc8H5Vf7Si5fYqExgPQ7wfrVO5fifXV1XEDvQu5p0MPz0ZBAMHKANpebwfR2yzzbTN8rkWm2CMxR69OPImZVKYU03tL4fWd8kyriM3tuaZ/s1600/mary_and_max.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Mary e Max&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/a&gt;&lt;a alt=&quot;crítica Mary e Max&quot; href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEir6SVJU0e1Jnk4oEVZLp8_26_kKcAIz7nNf6Nc8H5Vf7Si5fYqExgPQ7wfrVO5fifXV1XEDvQu5p0MPz0ZBAMHKANpebwfR2yzzbTN8rkWm2CMxR69OPImZVKYU03tL4fWd8kyriM3tuaZ/s1600/mary_and_max.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot; title=&quot;Mary e Max&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;crítica Mary e Max&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEir6SVJU0e1Jnk4oEVZLp8_26_kKcAIz7nNf6Nc8H5Vf7Si5fYqExgPQ7wfrVO5fifXV1XEDvQu5p0MPz0ZBAMHKANpebwfR2yzzbTN8rkWm2CMxR69OPImZVKYU03tL4fWd8kyriM3tuaZ/s200/mary_and_max.jpg&quot; title=&quot;Mary e Max&quot; width=&quot;140&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.imdb.com/title/tt0978762/&quot;&gt;Mary And Max&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (AUT, 2009), escrito e dirigido por &lt;b&gt;Adam Elliot&lt;/b&gt;, com &lt;b&gt;Tony Collette, Philip Seymour Hoffman, Eric Banna e Barry Hamphries.&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;Focado na profunda relação entre os dois protagonistas-título,&amp;nbsp;&lt;i&gt;Mary e Max&lt;/i&gt;&amp;nbsp;se estabelece logo em seus primeiros minutos como uma animação voltada para o público adulto: não porque em um dos planos iniciais somos surpreendidos por dois cachorrinhos de argila praticando &quot;atos obscenos&quot; (primeiro momento cômico do longa), mas pela realidade triste e apática que se desenvolve na tela quando nos é apresentada a vida dos melancólicos personagens. Mas mais importante que esse aspecto dramático é o recurso narrativo empregado de forma brilhante que, ressaltando a notável diferença entre os mundos de Mary (Collette&lt;i style=&quot;font-size: small; font-weight: bold;&quot;&gt;)&lt;/i&gt;&amp;nbsp;e Max (Hoffman)&amp;nbsp;através da fotografia, se revela uma forma criativa e inteligente de retratar visualmente o quanto um personagem passa a ter influência sobre a vida do outro, além de transmitir informações esclarecedoras sobre cada um.&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;Com um roteiro que tem como base uma história verídica (assim informa a legenda), a animação narra, obviamente, a história da pequena Mary e de Max que tem início no ano de 1976, quando os dois personagens começam, de forma quase acidental, a trocar correspondências. Filha de uma mãe alcoólatra e de um pai ausente, Mary é de certo modo uma criança inadequada e triste, não muito diferente de Max, um homem solitário que, portador da Síndrome de Asperger, tem dificuldades de interagir com pessoas e manter um convívio social - e através de cartas, os dois personagens passam a nutrir uma amizade e a interferir um na vida do outro quase que involuntariamente.&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;Escrito e dirigido por Adam Elliot, o filme é quase que inteiramente narrado por um&amp;nbsp;&lt;i&gt;voz over&lt;/i&gt;&amp;nbsp;onisciente (Humphries) que, vez ou outra, dá lugar para o que está escrito nas cartas dos personagens&amp;nbsp;- porém, a figura do narrador (geralmente controversa) é utilizada no sentido de enriquecer a narrativa e explorar o mundo desses dois personagens às vezes pela exposição da vida destes com seus sentimentos e idéias, e outras, pela ironia - mas mesmo com a narração, o roteiro se encarrega de desenvolver a relação de Mary e Max de forma interessante: além das cartas, estes trocam presentes e objetos, e passam a expressar suas experiências sensíveis através destes (a exemplo, Mary descreve o cheiro de Max pelos objetos enviados por este), e assim, ambos passam a influir um na vida do outro: em certo momento da animação, podemos perceber que Mary está tão inclinada a aprender com Max, que passa a usar o &quot;P.S.&quot; no final das cartas, imitando-o (algo que, confesso, achei muito bonitinho!); da mesma forma, a cada carta enviada por ela, Max sofre crises de ansiedade e se ver obrigado a enfrentar seus traumas para continuar a se corresponder com a menina.&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Realizada através da técnica de animação&amp;nbsp;&lt;i&gt;stop motion&lt;/i&gt; (que consiste na captação de imagens reais quadro a quadro), o filme possui uma composição visual interessantíssima e nada gratuita que contribui diretamente para o desenvolvimento da história, um trabalho competente da equipe de &lt;i&gt;design &lt;/i&gt;de produção. Trabalhando em conjunto, a Direção de Arte, os fotógrafos e figurinistas procuraram estabelecer ambientes e imagens informativas através de recursos, que como já disse, foram muito bem empregados. Dessa forma,&amp;nbsp;os visuais e as características físicas das personagens se apresentam como pistas importantes sobre estes: como as olheiras de Max, que indicam seu estado mental, a tontura e o olhar baixo de Vera (mãe de Mary), que revelam seu estado de consciência - não muito diferente, os cenários são muito expressivos a ponto de a NY residida por Max parecer uma cidade bastante deprimente, não ganhando apenas de seu apartamento que, pouco mobiliado e com paredes sujas, compõe um retrato tão triste quanto o do seu morador.&amp;nbsp;O mais fascinante do filme, no entanto, reside justamente na justaposição das imagens da vida de Mary e de Max que, com suas fotografias diferenciadas, induz inevitavelmente a uma comparação da vida destes -&amp;nbsp;os &quot;mundos&quot; de cada um são retratados por colorações e paletas diferenciadas: a vida de Mary na Austrália é traduzida quase que inteiramente na cor sépia, quase monocromática, mergulhada em um profundo marrom triste e indicando pouca vida (a própria Mary diz que sua cor preferida é o marrom, o que não deixa de ser um detalhe irônico); enquanto a Nova York de Max está sob um preto e branco que compõe uma atmosfera melancólica. O ponto alto dessa concepção visual está na &quot;mistura&quot; dos dois &quot;mundos&quot;, quando Mary recebe os presentes de Max e vice-versa: os objetos enviados pela menina são coloridos, e aqueles enviados por Max são preto e branco, contrastando com as cores dos cenários dos respectivos personagens - o que é uma forma muito elegante de desenvolver a relação, o impacto e a influência de um personagem sobre o outro no passar dos anos.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pode até ser uma percepção pessoal, mas os olhos esbugalhados da maioria dos personagens (inclusive os de uma galinha) parecem ser um detalhe desenvolvido para atenuar um pouco mais o aspecto cômico destes, o que cai muito bem, pois a animação aposta constantemente no humor (geralmente negro) através de &lt;i&gt;inserts &lt;/i&gt;de natureza cômica (num ótimo e ágil trabalho do editor Bill Murphy): enquanto a narração relata que o vizinho de Mary perdeu a perna, somos surpreendidos pela imagem que mostra o determinado momento da mutilação em uma simplicidade cômica. Em contraposição, a animação é cheia de momentos dramáticos e sérios, como a chocante e sombria morte de determinado personagem, e outros momentos de igual impacto - e todos esses instantes são muito bem pontuados pela trilha sonora brilhante de Dale Cornelius.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Por fim, a ótima direção de&amp;nbsp;Adam Elliot resultou em uma animação incrível, repleta de sensibilidade e humor, fazendo jus ao gênero e explorado suas possibilidades ao máximo. Detalhes surpreendentes como a letra que falta em uma palavra escrita no texto de Max quando este está furioso ou a forma didática e ágil que o filme encontrou de apresentar a decadência do casamento de Mary (numa seqüência que faz referência a outra similar do grande clássico Cidadão Kane) fazem deste filme um grande exemplar do gênero. Contando com um final lindíssimo e comovente, que apenas nos confirma a ligação dos dois personagens, descobrimos que Mary e Max não foram importantes um na vida do outro, foram fundamentais.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;i&gt;Cotação: Excelente&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://cinemaadentro.blogspot.com/2010/12/maryemax.html</link><author>noreply@blogger.com (Rafael Carvalhêdo)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEir6SVJU0e1Jnk4oEVZLp8_26_kKcAIz7nNf6Nc8H5Vf7Si5fYqExgPQ7wfrVO5fifXV1XEDvQu5p0MPz0ZBAMHKANpebwfR2yzzbTN8rkWm2CMxR69OPImZVKYU03tL4fWd8kyriM3tuaZ/s72-c/mary_and_max.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item></channel></rss>