Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Erlangen.

Το 1885 διορίσθηκε έφορος χριστιανικών αρχαιοτήτων. Ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας (1884).

Πραγματοποίησε πολυάριθμα ταξίδια στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία, καταγράφοντας βυζαντινά μνημεία μέσω φωτογραφιών, σχεδίων και σημειώσεων. 

Ο Λαμπάκης φωτογράφισε ναούς, ανθρώπους και εικόνες. Οι φωτογραφίες του αποτελούν ντοκουμέντα για τη ζωή των αρχών του εικοστού αιώνα στις περιοχές που επισκέφτηκε.

Ανάμεσα στα μέρη που επισκέφθηκε στην περιοχή μας είναι το Ναύπλιο, το Άργος, το Κατσίγκρι, το Πλατανίτι,  το Λυγουριό, οι Μυκήνες, ο Χώνικας, το Κουτσοπόδι, το Κεφαλάρι κ.α.

Παραλληλα δημοσίευσε πλήθος (περίπου 300) άρθρων και μελετών αλλά και πολλές σημειώσεις.

1891

1891

1891

1906

1899

1906

1892

1891

1910

1907

The post Φωτογραφίες από το Ναύπλιο (1891-1907) first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Μια Ιστορία Θάρρους και Αφοσίωσης

Η 14η Μαΐου 1920 αποτελεί μια ημερομηνία-ορόσημο για την ελληνική ιστορία, καθώς σηματοδοτεί την απελευθέρωση της Δυτικής Θράκης και την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό. 

Πίσω από αυτό το ιστορικό γεγονός κρύβονται οι προσπάθειες και οι θυσίες πολλών, με εξέχουσα θέση να κατέχουν τρεις Ναυπλιώτες στρατιωτικοί: Ο αντιστράτηγος Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης, ο αντιστράτηγος Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης (γνωστός ως «Παμίκος») και ο αντιστράτηγος Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν. Τρεις Ναυπλιώτες που αποτέλεσαν τους αρχιτέκτονες της ελληνικής παρουσίας στη Θράκη, από το αιματοβαμμένο Σκρα του 1918 έως την απελευθέρωση της Κομοτηνής (Γκιουμουλτζίνα) και της Αλεξανδρούπολης (Δεδέαγατς) το 1920.

Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αποτίσει φόρο τιμής σε αυτές τις τρεις εξέχουσες προσωπικότητες, αναδεικνύοντας τη ζωή και τη δράση αυτών των τριών επιφανών προσωπικοτήτων, εστιάζοντας στην συμβολή τους στην απελευθέρωση της Θράκης.

Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την υπογραφή της Συνθήκης του Νεϊγύ (1919), η Δυτική Θράκη, η οποία βρισκόταν υπό βουλγαρική κατοχή, τέθηκε υπό διασυμμαχική διοίκηση. Η περίοδος αυτή ήταν κρίσιμη για το μέλλον της περιοχής, με την Ελλάδα να διεκδικεί σθεναρά την ενσωμάτωσή της. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο τότε πρωθυπουργός, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία της Θράκης, ανέθεσε την επιχείρηση απελευθέρωσης σε έμπειρους και ικανούς αξιωματικούς. Η εμπιστοσύνη του στους Ναυπλιώτες στρατιωτικούς, οι οποίοι είχαν διακριθεί σε προηγούμενες μάχες και κινήματα, ήταν απόλυτη, και αποδείχθηκε, από την έκβαση των γεγονότων, σωστή.

Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης: Ο Αντιστράτηγος του ΣΚΡΑ

Ο αντιστράτηγος Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1859 στο Ναύπλιο, από την ιστορική, κρητικής καταγωγής, οικογένεια Ζυμβρακάκη — η οποία είχε εγκατασταθεί στο Ναύπλιο ως πρόσφυγες από την υπόδουλη Κρήτη. Ο πατέρας του, στρατηγός και πολιτικός Χαράλαμπος Ζυμβρακάκης, υπήρξε επίσης διακεκριμένη φυσιογνωμία της ναυπλιακής ιστορίας. Ο Εμμανουήλ εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ανθυπολοχαγός Πυροβολικού στις 2 Νοεμβρίου 1881, και στη συνέχεια συνέχισε στρατιωτικές σπουδές στην Ορλεάνη της Γαλλίας.

Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897 ως αρχηγός φοιτητικής φάλαγγας, συνδέοντας τη ζωή του με τον αγώνα για τον αλύτρωτο ελληνισμό από τα πρώτα του βήματα. Στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912–1913 υπηρέτησε ως ανώτερος αξιωματικός, αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία μάχης που θα αξιοποιούσε αργότερα στο Μακεδονικό Μέτωπο.

Με την ίδρυση του Κινήματος Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη το 1916, ο Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ανέλαβε ηγετικό ρόλο στις ένοπλες δυνάμεις του κινήματος. Αδελφός του ο Επαμεινώνδας τον είχε προτείνει για την αρχηγία, αλλά εκείνος προτίμησε να αναλάβει την ηγεσία μεραρχίας στο μέτωπο. Τελικά ανήλθε στην ηγεσία του Σώματος Στρατού Εθνικής Αμύνης (ΣΣΕΑ), της ελληνικής δύναμης που πολεμούσε στο πλευρό της Αντάντ.

Η 17η Μαΐου 1918 αποτελεί ορόσημο στη νεότερη ελληνική στρατιωτική ιστορία. Στα υψώματα του Σκρα ντι Λέγκεν — μιας φύσει οχυρής τοποθεσίας κοντά στο σημερινό Πολύκαστρο του Κιλκίς — ο ελληνικός στρατός κατόρθωσε να συντρίψει τις βουλγαρικές δυνάμεις σε μία από τις πλέον αποφασιστικές μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο αντιστράτηγος Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης ήταν ο επικεφαλής του ΣΣΕΑ που ανέλαβε την υλοποίηση της επίθεσης. Υπό τη διοίκησή του τέθηκαν η Μεραρχία Αρχιπελάγους, η Μεραρχία Κρήτης και η Μεραρχία Σερρών, με συνολικές δυνάμεις 14.546 μαχητών πεζικού, υποστηριζόμενους από 287 βαρέα και ελαφρά πυροβόλα.

Αντίπαλος ήταν η 5η Μεραρχία του Βουλγαρικού Στρατού, εκπαιδευμένη και εξοπλισμένη από τους Γερμανούς, σε ισχυρά οχυρωμένες θέσεις. Η επίθεση άρχισε στις 5 το πρωί της 16ης Μαΐου με μπαράζ πυροβολικού, και τα πεζοπόρα τμήματα εξόρμησαν την επόμενη ημέρα. Μέχρι τις 06:30 το Σκρα είχε καταληφθεί. Παρά τις αντεπιθέσεις των Βουλγάρων κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, τα αποτελέσματα παρέμειναν ανεπίστρεπτα.

“Χάρις εις την απαράμιλλον ανδρείαν του και την υπέροχον αυτού ορμητικότητα, το Ελληνικόν πεζικόν του Στρατηγού Ζυμβρακάκη εν στενώ συνδέσμω μετά του πυροβολικού και της αεροπορίας άτινα, παρά τας δυσμενείς καιρικάς συνθήκας, επέτυχον να εκτελέσωσιν απάσας τας αποστολάς αυτών, υπερενίκησεν άπαντα τα εφ’ ενός των πλέον ανωμάλων εδαφών συσσωρευόμενα εμπόδια και επέτυχεν τη διά περιλάμπρου ενεργείας κατάληψιν των Βουλγαρικών θέσεων, επί μετώπου 12 χιλιομέτρων, συλλαβόν πλέον των 1700 αιχμαλώτων και κυριεύσαν σημαντικόν υλικόν». Γάλλος Αρχιστράτηγος Guillaumat 

Επαμεινώνδας (Παμίκος) Ζυμβρακάκης: Ο Απελευθερωτής της Κομοτηνής

            Ο αντιστράτηγος Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης, «Παμίκος» για τους οικείους, γεννήθηκε το 1863 στο Ναύπλιο, τέσσερα χρόνια μετά τον αδελφό του Εμμανουήλ. Γιός του Χαράλαμπου, ο Επαμεινώνδας ακολούθησε παρόμοια στρατιωτική πορεία: κατατάχθηκε ως εθελοντής το 1882 και αποφοίτησε από τη Σχολή Υπαξιωματικών το 1888 ως ανθυπίλαρχος. Για την ολοκλήρωση των σπουδών του στάλθηκε στη Γαλλία. Κατά τις Κρητικές επαναστάσεις του 1886 και 1897 μετείχε ως εθελοντής, φανερώνοντας από νωρίς τον φλογερό πατριωτισμό που τον διέκρινε.

Το 1909, ο Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης υπήρξε ένας από τους κυριότερους εμπνευστές και οργανωτές του Στρατιωτικού Συνδέσμου που κινητοποίησε το Κίνημα στο Γουδί. Ως ίλαρχος τότε, παρέμεινε στο επίκεντρο των πολιτικών αναταράξεων της εποχής, συμμετέχοντας ενεργά στις συσκέψεις που προετοίμασαν τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού στρατού.

Τον Αύγουστο του 1916, όταν κηρύχθηκε η στάση στη Θεσσαλονίκη, ο Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης ήταν εκεί — ένας από τους πρώτους που μεταβήκαν στο πλευρό του Βενιζέλου. Ως αντισυνταγματάρχης ιππικού, ανέλαβε την ηγεσία των συγκεντρωμένων κινηματιών, οδήγησε τα στρατεύματα στο Γενικό Στρατηγείο και ανακοίνωσε στον Γάλλο στρατηγό Σαρράιγ ότι οι επαναστάτες τάσσονται κάτω από τις συμμαχικές διαταγές. Ήταν ο πρόεδρος της Επαναστατικής Επιτροπής που υποδέχτηκε τον Βενιζέλο στη Θεσσαλονίκη στις 26 Σεπτεμβρίου 1916.

Κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις της Αντάντ το 1918, ο Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης ανέλαβε διοικητής της Μεραρχίας Σερρών. Στη Μάχη του Σκρα, η Μεραρχία Σερρών κάλυψε το δυτικό πλευρό της κύριας επίθεσης, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην επιτυχία της επιχείρησης. Εν συνεχεία, η Μεραρχία Σερρών συμμετείχε στη μεγάλη επίθεση του Σεπτεμβρίου 1918 που οδήγησε στη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας.

Η στιγμή της ύψιστης δόξας ήρθε στις 14 Μαΐου 1920. Με ορμητήριο το Γιασίκιοϊ (σημερινό Ίασμο), η Μεραρχία Σερρών υπό την προσωπική διοίκηση του υποστράτηγου Επαμεινώνδα Ζυμβρακάκη κατέλαβε τις διαβάσεις προς τη Βουλγαρία και εισήλθε θριαμβευτικά στη Γκιουμουλτζίνα, στη σημερινή Κομοτηνή. Παρέλαση του ελληνικού στρατού, λευκοντυμένες γυναίκες στους δρόμους, ελληνικές σημαίες παντού — η πόλη υποδεχόταν τους απελευθερωτές της μετά από επτά χρόνια ξένης κυριαρχίας. Η συμβολή του στην απελευθέρωση της Κομοτηνής αναγνωρίστηκε με την ονομασία οδού στην πόλη προς τιμήν του, την «Οδό Ζυμβρακάκη».  Απεβίωσε το 1922, με το βαθμό αντιστρατήγου.

Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν: Ο “Καπετάν Ακρίτας” στην Αλεξανδρούπολη

            Ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν ήταν ο τρίτος άξονας αυτής της ιστορικής ναυπλιακής τριλογίας. Γεννήθηκε το 1869 στο Ναύπλιο από τον Γενικό Αρχίατρο του Στρατού Ιωάννη Μαζαράκη και την ποιήτρια Αγανίκη Αινιάνος. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1890 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού.

Ο Μαζαράκης-Αινιάν έγινε διάσημος ως «Καπετάν Ακρίτας» κατά τον Μακεδονικό Αγώνα (1904–1908). Σε εκείνη την κρυφή, επώδυνη εκστρατεία για την ελληνική Μακεδονία, υπηρέτησε αρχικά ως υπάλληλος του Προξενείου Θεσσαλονίκης, στη συνέχεια συγκρότησε σώμα μακεδονομάχων που έδρασε στη Νάουσα, το Βέρμιο και την περιοχή Καρατζόβα. Ήταν στενός συνεργάτης και φίλος του Παύλου Μελά, συμφοιτητής στη Σχολή Ευελπίδων και στην «Εθνική Εταιρεία».

Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους ως επιτελάρχης με τον βαθμό του συνταγματάρχη, αποδεικνύοντας ότι η στρατηγική σκέψη ήταν εξίσου βαθιά ριζωμένη στη φυσιογνωμία του όσο και η μαχητική ορμή. Το 1916, κατά το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στους αδελφούς Ζυμβρακάκη. 

Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μαζαράκης-Αινιάν τοποθετήθηκε ως διοικητής της XVI Μεραρχίας στη Φλώρινα και στη συνέχεια ανέλαβε τη σύσταση της Μεραρχίας Ξάνθης.

Τα ξημερώματα της 14ης Μαΐου 1920, τα πρώτα τμήματα της Μεραρχίας Ξάνθης (στρατηγείο μεραρχίας και 15ο Σώμα Πεζικού) κατέπλευσαν στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης — τότε Δεδέαγατς — με το οπλιταγωγό «Μυκάλη». Αμέσως άρχισε η αποβίβαση και η κατάληψη της πόλης. Την επόμενη ημέρα τελέστηκε δοξολογία για την απελευθέρωσή της. Τμήματα προωθήθηκαν ταχύτατα: Φέρες, Σουφλί, Διδυμότειχο, έως το Κάραγατς, προάστιο της Αδριανούπολης.

Μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (Ιούλιος 1920), η Μεραρχία Ξάνθης επεκτάθηκε ακόμη περαιτέρω: Ανατολική Θράκη, διάβαση του Έβρου, Αδριανούπολη, Σαράντα Εκκλησιές — έως τη γραμμή Αίνου-Μηδείας. Ήταν η μεγαλύτερη ελληνική εδαφική επέκταση από τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Για τους επιτυχημένους χειρισμούς του, ο Μαζαράκης-Αινιάν προήχθη σε υποστράτηγο. Το 1924 ανήλθε στον βαθμό του αντιστράτηγου και ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Στρατού — το ύψιστο στρατιωτικό αξίωμα της χώρας.

Οι τρεις Ναυπλιώτες στρατιωτικοί, Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης, Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης και Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν, αποτελούν παραδείγματα θάρρους, στρατηγικής σκέψης και αφοσίωσης στην πατρίδα. Η συντονισμένη δράση τους, υπό τη γενική διοίκηση του Εμμανουήλ Ζυμβρακάκη, οδήγησε στην επιτυχή ενσωμάτωση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα. Η κληρονομιά τους πρέπει να  παραμένει ζωντανή και να  υπενθυμίζει τον δεσμό μεταξύ του Ναυπλίου και της Θράκης.

Πηγές

[1] Επαμεινώνδας Ζυμβρακάκης ή Παμίκος– cityofnafplio.com
 [2]Εμμανουήλ Χ. Ζυμβρακάκης– Wikipedia
 [3]Η απελευθέρωση της Δυτικής Θράκης– kathimerini.gr
 [4]Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης: Ο Ναυπλιώτης αντιστράτηγος που…– argolikeseidhseis.gr
 [5]12 ιουλιου 1920 – η απελευθερωση της αδριανουπολης– kastropolites.com
 [6]Οδός Ζυμπρακάκη… Οδός δόξας! Στην Κομοτηνή…– sitalkisking.blogspot.com
 [7]Κωνσταντίνος Μαζαράκης Αινιάν – Από τον Μακεδονικό Αγώνα στην απελευθέρωση της Θράκης– kathimerini.gr
 [8]Κωνσταντίνος Μαζαράκης – Αινιάν– Wikipedia
 [9]ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ ΑΙΝΙΑΝ – schoolpress.sch.gr

The post Οι Ναυπλιώτες Ελευθερωτές της Θράκης first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Πιθανή ημερομηνία, 1951

Πηγή:Victoria and Albert Museum

The post Φωτογραφίες του Άργους, 1951 first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Πηγή: Μουσείο Kurpfälzisches της Χαϊδελβέργης

Το 1832, ο Ρότμαν έλαβε παραγγελία από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ της Βαυαρίας για έναν κύκλο τοιχογραφιών που απεικόνιζε ελληνικά τοπία για τις στοές του Hofgarten του Μονάχου (βόρεια στοά). Για τον σκοπό αυτό, ταξίδεψε στην Ελλάδα το 1834-1835.
Ο Ρότμαν πραγματοποίησε το ταξίδι του στην Ελλάδα από τον Αύγουστο του 1834 έως τον Οκτώβριο του 1835.

The post Τίρυνς (στο βάθος το Ναύπλιο) – Φθινόπωρο 1834 first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

ΜΕΓΑΡΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ – ΝΑΥΠΛΙΟΝ

(1915-1929)

*Boston Public Library

Σχετικά άρθρα

Η πυρκαγιά στο Κυβερνείο ή Παλάτιον, στις 16 Οκτωβρίου 1929 – Το “Κυβερνείο” του Καποδίστρια ή “Παλάτιον” του Όθωνα

Δημοσιεύματα μετά την πυρκαγιά στο Παλατάκι…

The post ΜΕΓΑΡΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ -ΝΑΥΠΛΙΟΝ first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Γιώργος Δ. Χατζόπουλος

Εισαγωγή

Πηγή, greekcitytimes.com

Υπάρχουν κεφάλαια της Ελληνικής Επανάστασης που δεν είναι γνωστά. Η εκστρατεία του 1826 στη Βηρυτό είναι ένα από αυτά. Πρόκειται για μια τολμηρή, και στρατηγικά αμφιλεγόμενη επιχείρηση που έλαβε χώρα την άνοιξη εκείνου του κρίσιμου έτους: μια ελληνική δύναμη δεκάδων πλοίων και εκατοντάδων ανδρών εγκατέλειψε τον ελλαδικό χώρο και απέπλευσε προς τις ακτές του Λιβάνου, με στόχο να δημιουργήσει ένα δεύτερο μέτωπο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η επιχείρηση αυτή έχει παραμείνει στη σκιά της ιστορίας για πολλούς λόγους: απέτυχε, κατηγορήθηκε και δεν είχε την επίσημη στήριξη της τότε Κυβέρνησης. Ωστόσο, ακριβώς η αποτυχία της καθιστά τη μελέτη της ανεκτίμητη. Αποκαλύπτει τις αντιφάσεις ενός επαναστατικού κινήματος σε κρίση, την αδυναμία της κεντρικής εξουσίας να χαλιναγωγήσει τους ιδιωτικούς πολέμους των οπλαρχηγών, αλλά και ένα ευρύτερο μεσογειακό ρόλο που έβλεπαν, οι Έλληνες του 1821.

Κεντρικό ρόλο σε όλη αυτή την ιστορία είναι το Ναύπλιο. Ως προσωρινή πρωτεύουσα του αγωνιζόμενου ελληνικού κράτους, η πόλη υπήρξε ταυτόχρονα η έδρα της επίσημης κυβέρνησης που αντιτάχθηκε στην εκστρατεία και το σημείο συγκέντρωσης των δυνάμεων που παρά ταύτα την πραγματοποίησαν. Η διπλή αυτή ταυτότητα του Ναυπλίου ρίχνει φως στον τρόπο λειτουργίας αλλά και δυσλειτουργίας, του πρώτου ελληνικού κράτους.

Η Ελλάδα το 1826: Μια Επανάσταση σε Κρίση

Φυσικός, ιστορικός και οδικός χάρτης της Ελλάδας, Pierre-Lapie, 1826

Για να κατανοήσουμε γιατί κάποιοι Έλληνες έστρεψαν το βλέμμα τους προς τον Λίβανο το 1826, χρειάζεται να ανατρέξουμε στη δραματική κατάσταση που επικρατούσε στον αγωνιζόμενο ελληνισμό. Η Επανάσταση βρισκόταν στο πέμπτο της χρόνο, αλλά η αρχική αισιοδοξία είχε δώσει τη θέση της σε απελπισία. Η εισβολή του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο από τον Φεβρουάριο του 1825, επικεφαλής ενός εκσυγχρονισμένου αιγυπτιακού εκστρατευτικού σώματος που υπολογίζεται σε 17.000 άνδρες, είχε ανατρέψει τελείως την ισορροπία δυνάμεων.

Το Ναύπλιο, ορισμένα νησιά του Σαρωνικού και η απόρθητη Μάνη ήταν σχεδόν τα μόνα εδάφη που δεν είχαν υποκύψει. Η επαναστατική κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Κουντουριώτη, που εδρεύοντας στο Ναύπλιο προσπαθούσε να διαχειριστεί την κρίση, αντιμετώπιζε ταυτόχρονα εσωτερικές διαμάχες μεταξύ των οπλαρχηγών, κατάρρευση των οικονομικών και την ασφυκτική πολιορκία του Μεσολογγίου από τις δυνάμεις του Τούρκου Κιουταχή Πασά και του Ιμπραήμ, προμηνύοντας την τραγική Έξοδο του Απριλίου 1826.

Σε αυτό το ζοφερό πλαίσιο, ο Ιωάννης Κωλέττης, σκεφτόταν σε ευρύτερες στρατηγικές. Πίστευε ότι ένα επιτυχές ξέσπασμα εξέγερσης στη Συρία και τον Λίβανο θα μπορούσε να αποσπάσει οθωμανικές δυνάμεις από το ελληνικό μέτωπο, δίνοντας στην Επανάσταση τον ζωτικό χώρο που χρειαζόταν. Αυτή η λογική ήταν που άνοιξε τον δρόμο στη Βηρυτό.

Το Ναύπλιο και η Γένεση του Σχεδίου: Διπλωματία και Τυχοδιωκτισμός

Η ιδέα για συμμαχία με τον Εμίρη του Λιβάνου δεν γεννήθηκε ξαφνικά. Η σπίθα άναψε στις 25 Οκτωβρίου 1824, όταν ο Μακεδόνας αγωνιστής Χατζηστάθης Ρέζης παρουσιάστηκε στο Βουλευτικό του Ναυπλίου, ισχυριζόμενος ότι μετέφερε προτάσεις από τον Εμίρη Μπεσίρ Σιχάμπ Β’, τον ισχυρό ηγεμόνα του Λιβάνου, για από κοινού δράση εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Ρέζης, που προσδοκούσε ότι η συμμαχία αυτή θα οδηγούσε και στην απελευθέρωση της Κύπρου, δεν παρουσίασε ωστόσο κανένα επιβεβαιωτικό έγγραφο από τον Εμίρη.

Το Βουλευτικό αποφάσισε να στείλει τον Επίσκοπο Γρηγόριο Ευδοκιάδος, γνώστη της περιοχής με διασυνδέσεις στη Βηρυτό, για να εξετάσει το ζήτημα από κοντά. Η αποστολή αποδείχθηκε καταστροφική: ο Επίσκοπος συνελήφθη από αιγυπτιακές δυνάμεις και επέστρεψε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1826, άρρωστος και χωρίς κανένα έγγραφο συμφωνίας. Η επίσημη κυβέρνηση είχε πλέον αρνητική στάση απέναντι σε κάθε εκστρατεία στον Λίβανο.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Εμμανουήλ Πρωτοψάλτη που μελέτησε εκτενώς το θέμα, η έμπνευση για την εκστρατεία ήρθε και από έναν Μαρωνίτη μοναχό που είχε συναντήσει τον Βάσο Μαυροβουνιώτη και περιέγραψε δακρύβρεχτα τα παθήματα των χριστιανών της Συρίας. Ο Μαυροβουνιώτης, ένας από τους ελάχιστους οπλαρχηγούς που δεν είχαν ηττηθεί από τον Ιμπραήμ, ήταν εύκολος στόχος τέτοιων εκκλήσεων. 

Έτσι, ενώ η κυβέρνηση του Ναυπλίου επίσημα αντιτασσόταν στην επιχείρηση, τρεις εμβληματικοί οπλαρχηγοί άρχισαν να οργανώνουν μυστικά την εκστρατεία. Ο Βάσος Μαυροβουνιώτης, Μαυροβούνιος στην καταγωγή και βετεράνος του ελληνικού Αγώνα, ανέλαβε τη γενική διοίκηση. Ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης από την Ήπειρο, που είχε μυστική αλληλογραφία με τον Εμίρη, ανέλαβε τη στρατολόγηση. Ο Νικόλαος Κριεζώτης, έμπειρος ναυτικός αρχηγός, συνέβαλε στην οργάνωση του στόλου. Στις 29 Ιανουαρίου 1826, ο Κύπριος Χαράλαμπος Μάλης, πρώην συνεργάτης αλλά αντίθετος στη διεξαγωγή ιδιωτικής εκστρατείας, κατήγγειλε τη μυστική αυτή κίνηση στο Βουλευτικό.

Ο Εμίρης Μπεσίρ Σιχάμπ: Ένας Αμφίσημος Σύμμαχος

Για να κατανοήσουμε την τύχη της εκστρατείας, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα και τη θέση του Εμίρη Μπεσίρ Σιχάμπ Β’, του πρώτου αποδέκτη των ελληνικών προτάσεων. Ο Μπεσίρ ήταν ένας από τους πιο δεξιοτέχνες πολιτικούς εγκεφάλους της εποχής του στον αραβόφωνο κόσμο. Μουσουλμανικής καταγωγής, είχε ασπαστεί τη Μαρωνιτική Χριστιανική πίστη, κινούμενος από συνδυασμό πολιτικής σκοπιμότητας και γνήσιας θρησκευτικής μεταστροφής. Η ευελιξία αυτή ήταν χαρακτηριστική της προσέγγισής του σε κάθε διπλωματικό ζήτημα.

Ο Μπεσίρ είχε ήδη αποδείξει την ικανότητά του να κινείται ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις. Το 1799, είχε αρνηθεί να βοηθήσει τον Ναπολέοντα κατά την πολιορκία της Άκρης, αποτρέποντας έτσι τη γαλλική κατάκτηση της Συρίας. Μόλις έναν χρόνο πριν από την ελληνική εκστρατεία, το 1825, είχε συνεργαστεί με τους Οθωμανούς για να εκδιώξει τους αντίπαλούς του Δρούζους Τζουμπλάτ από τον Λίβανο. Η θέση του εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την οθωμανική ανοχή.

Οι ιστορικοί διχάζονται ως προς τις πραγματικές προθέσεις του Εμίρη. Ορισμένοι, όπως ο Peter Hill του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ που μελέτησε εκτενώς τις σχέσεις Ελλάδας και Λιβάνου την περίοδο 1821-1841, υποστηρίζουν ότι ο Μπεσίρ ενδεχομένως έβλεπε μια ελληνική παρουσία ως μοχλό πίεσης για να αποσπάσει νέα οθωμανική υποστήριξη εναντίον των Δρούζων αντιπάλων του. Η αλήθεια είναι ότι, όταν οι Έλληνες αποβιβάστηκαν, ο Εμίρης δεν τους βοήθησε. Αντιθέτως, κινητοποίησε δυνάμεις εναντίον τους.

Η Εκστρατεία: Από την Κύπρο στη Βηρυτό

Στα τέλη Φεβρουαρίου 1826, το Ναύπλιο ήταν το κέντρο οργάνωσης, συνεννοήσεων και στρατολόγησης, ενώ οι Σπέτσες και η Κέα ήταν οι τόποι συγκέντρωσης και αφετηρίας του στόλου. Έτσι αγνοώντας τις κυβερνητικές αντιρρήσεις και παρά τις καταγγελίες στο Βουλευτικό, ο ελληνικός στόλος απέπλευσε. Τα πλοία, που εκτιμώνται μεταξύ 14 και 20 ανάλογα με την πηγή, με τους άνδρες να κυμαίνονται από 500 έως 1.000, κατευθύνθηκαν αρχικά προς την Κύπρο. Εκεί, με πρόσχημα τον εφοδιασμό τους, οι Έλληνες επιδόθηκαν σε λεηλασίες προκειμένου να χρηματοδοτήσουν την υπόλοιπη εκστρατεία —ενέργεια που ο Βρετανός πρόξενος John Barker, που κατέγραφε τα πάντα από το Χαλέπι, χαρακτήρισε ως ρητά πειρατική.

Στις 18 Μαρτίου 1826, ο ελληνικός στόλος εμφανίστηκε στα ανοιχτά της Βηρυτού. Η απόβαση ήταν γρήγορη και αιφνιδιαστική. Σύμφωνα με τα έγγραφα του Barker που κοινοποιήθηκαν στον Βρετανό Πρεσβευτή Stratford Canning στην Κωνσταντινούπολη, οι Έλληνες σκαρφάλωσαν στα τείχη της πόλης ενώ τα πλοία κανονιοβολούσαν από τη θάλασσα. Η Βηρυτός βρέθηκε απροετοίμαστη, χωρίς τακτικό στρατό και με λιγοστά πυρομαχικά. Ο τοπικός ιεροδικαστής (Μουφτής) ανέλαβε να εμψυχώσει και να οργανώσει την άμυνα.

Η μάχη ήταν σύντομη αλλά αιματηρή. Οι Έλληνες υπέστησαν περίπου 40 απώλειες, ενώ οι υπερασπιστές της πόλης έχασαν 14 νεκρούς και 20 τραυματίες. Αναφέρεται ότι πεντακόσιοι κανονιοβολισμοί έπεσαν προς την πόλη, δύο από τους οποίους έπληξαν το γαλλικό προξενείο και τρεις το αυστριακό. Αν και αρχικά αποκρούστηκαν από τα κυρίως τείχη, οι Έλληνες κατέλαβαν μια λωρίδα κατά μήκος της παραλίας, σε μια περιοχή κατοικούμενη κυρίως από Χριστιανούς που δεν πείραξαν. Εκεί έκαναν εκκλήσεις στους Ρωμιούς να εξεγερθούν, ενώ έστειλαν και πρόσκληση στον αρχηγό των Δρούζων να ενωθεί μαζί τους.

Η απεύθυνση στους Δρούζους, αντιπάλους του Εμίρη, ήταν μια μοιραία λανθασμένη εκτίμηση. Ο Μπεσίρ αντέδρασε άμεσα, κινητοποιώντας τις δυνάμεις του. Χωρίς τοπική υποστήριξη και με τον Εμίρη να στρέφεται εναντίον τους, οι Έλληνες δεν είχαν εναλλακτική. Αποχώρησαν από τη Βηρυτό στις 25 Μαρτίου 1826, σε μία ημερομηνία ιστορικής ειρωνείας: την επέτειο της έναρξης της Επανάστασης. Προσέγγισαν πρώτα την Κύπρο, «τρομοκρατώντας Τούρκους και Ελληνες κατοίκους» κατά την «Ιστορία». Κι ύστερα όρμησαν σ’ ένα αυστριακό πλοίο που μετέφερε χρυσοΰφαντα υφάσματα του Χαλεπίου και πλιατσικολόγησαν. 

Οι Συνέπειες

Οι επιπτώσεις της εκστρατείας ήταν πολυεπίπεδες και εκτεινόταν πολύ πέρα από τον άμεσο ελληνικό χώρο. Μόλις πέντε μέρες μετά την αποχώρηση των Ελλήνων, ο Οθωμανός αξιωματούχος Αμπντουλάχ Πασάς έστειλε τον υπαρχηγό του με περίπου 500 Αλβανούς άτακτους να εκδικηθούν. Οι αλβανοί έσπειραν τον τρόμο στη χριστιανική κοινότητα της Βηρυτού. Η μοίρα αυτή ήταν άκρως επώδυνη για τους ντόπιους Ορθόδοξους Χριστιανούς (Ρωμιούς) που είχαν οφέλη να κερδίσουν από μια ελληνική νίκη αλλά ήταν τα θύματα μιας ελληνικής αποτυχίας.

Σύμφωνα με τον ερευνητή Dean Kalimniou, η εκστρατεία είχε άμεσες επιπτώσεις στους Ορθόδοξους ιερούς τόπους της Συρίας και του Λιβάνου. Η Μονή της Παναγίας του Μπαλαμάντ, κοντά στην Τρίπολη του Λιβάνου, υπέστη βανδαλισμούς και οι μοναχοί αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν έως το 1830. Η πολιτική του Σουλτάνου, που ήδη θεωρούσε τους Ορθόδοξους υπηκόους ως δυνητικά άπιστους εξαιτίας της ελληνικής εξέγερσης, έγινε ακόμη πιο καταπιεστική.

Στη διεθνή σκηνή, η εκστρατεία επιβάρυνε την ήδη ευαίσθητη θέση της ελληνικής Διοίκησης. Ξένοι πρόξενοι —Βρετανοί, Γάλλοι, Αυστριακοί— κατέγραφαν τα γεγονότα με ανησυχία. Η εικόνα του Έλληνα αγωνιστή ως ελευθερωτή του Χριστιανισμού, που η ευρωπαϊκή φιλελληνική κοινή γνώμη είχε καλλιεργήσει, ζημιώθηκε από εικόνες πλιάτσικου και άκριτης βίας. Αυτή ήταν ακριβώς η εποχή που η ελληνική πλευρά χρειαζόταν την ευρωπαϊκή υποστήριξη.

Στο καθαρά στρατιωτικό πεδίο, η σπατάλη δυνάμεων ήταν σοβαρή. Την ίδια άνοιξη που εκατοντάδες Έλληνες πολεμιστές και δεκάδες πλοία έπλεαν προς τον Λίβανο, το Μεσολόγγι έπεφτε. Στις 10 Απριλίου 1826 —λίγες εβδομάδες μετά την αποχώρηση από τη Βηρυτό— ολοκληρώθηκε η ηρωική αλλά τραγική Έξοδος των υπερασπιστών του. Το ερώτημα παραμένει ανοικτό για τους ιστορικούς: θα μπορούσαν αυτές οι δυνάμεις να αλλάξουν την τύχη του Μεσολογγίου;

Όπως αναφέρει ο ο ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος στην «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους», «Με τέτοιες απερίσκεπτες επιχειρήσεις κατατριβόταν η ελληνική αυτή δύναμη, ενώ ο εχθρός έδινε συντονισμένα και μεθοδικά τα τελευταία πλήγματα εναντίον του Μεσολογγίου»

Επίλογος

Η εκστρατεία του 1826 στη Βηρυτό αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των προκλήσεων και των αντιφάσεων που χαρακτήριζαν την Ελληνική Επανάσταση. Ο ρόλος του Ναυπλίου σε αυτή την ιστορία είναι διττός: αφενός λειτούργησε ως το κέντρο των επίσημων διπλωματικών προσπαθειών, αφετέρου υπήρξε το σημείο συγκέντρωσης της “ιδιωτικής” εκστρατείας, αναδεικνύοντας την αδυναμία της κεντρικής εξουσίας να επιβάλει την τάξη. Η άγνωστη αυτή εκστρατεία υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα των γεγονότων του 1821 και την ανάγκη για μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση του αγώνα για ανεξαρτησία.

Πηγές και Βιβλιογραφία

1. Πρωτοψάλτης, Εμμανουήλ. «Αυθαίρετη Επιδρομή Ελλήνων κατά του Λιβάνου (1826)». Αθηνά, 58 (1954): 243-277.

2. Hill, Peter. «How Global Was the Age of Revolutions? The Case of Mount Lebanon, 1821». Journal of Global History, 16, No. 1 (2020): 65-84.

3. Prousis, Theophilus C. «Bedlam in Beirut: A British Perspective in 1826». Chronos, 15 (2007): 89-106.

4. Τρικούπης, Σπυρίδων. Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Τόμος Τρίτος. Εκδόσεις Νέα Σύνορα.

5. «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τ. ΙΒ’. Εκδοτική Αθηνών.

6. Kalimniou, Dean. «Syria and the Greek Revolution». NEO Magazine (Απρίλιος 2024). https://www.neomagazine.com/2024/04/syria-and-the-greek-revolution/

7. «The Greek Expedition to Beirut: A Failed Liberation and Its Brutal Aftermath, March 1826». Greek City Times (Μάρτιος 2025). https://greekcitytimes.com/2025/03/19/the-greek-expedition-to-beirut-a-failed-liberation-and-its-brutal-aftermath-march-1826/

8. «Syria and the Greek Revolution». Neos Kosmos. https://neoskosmos.com/en/2015/09/21/dialogue/opinion/syria-and-the-greek-revolution/

9. «Mount Lebanon and Greece: Mediterranean Crosscurrents, 1821–1841». Historein (Ακαδημαϊκό περιοδικό). https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/historein/article/view/24937

10. «1826: Η άγνωστη ελληνική εκστρατεία στον Λίβανο». Protothema. https://www.protothema.gr/stories/article/854628/1826-i-agnosti-elliniki-ekstrateia-ston-livano/

11. «Δύο Εκστρατείες και μια Πολιορκία». Ιστορικά Δρώμενα. https://istorikadromena.gr/index.php/blog/istorika-arthra/elliniki-istoria/epanastasi-1821/28-dyo-ekstrateies-kai-mia-poliorkia

12. «History of Beirut». Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Beirut

13. Βακαλόπουλος Απόστολος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

14. Γριβάκος Ευάγγελος. «Η ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΕΙΡΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΣΕ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΟ»

The post Η Άγνωστη Εκστρατεία του 1826 στη Βηρυτό και ο ρόλος του Ναυπλίου first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Μεσόγειος Θάλασσα αποτελούσε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι, και το Βασιλικό Ναυτικό της Μεγάλης Βρετανίας διατηρούσε ισχυρή παρουσία μέσω του Μεσογειακού Στόλου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το βαρύ καταδρομικό HMS London, πραγματοποίησε μια σειρά επισκέψεων σε λιμάνια της περιοχής, μεταξύ των οποίων και το ιστορικό Ναύπλιο της Ελλάδας, κατά την περίοδο 1929-1931. Αυτές οι επισκέψεις πέρα από στρατιωτικές ασκήσεις, ενίσχυαν τη διπλωματική παρουσία της Βρετανίας και επέτρεπαν στο πλήρωμα να γνωρίσει τα μέρη που επισκεπτόταν.

Το HMS London ήταν ένα βαρύ καταδρομικό, το όγδοο πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού που έφερε αυτό το όνομα. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία του Πόρτσμουθ και τέθηκε σε υπηρεσία στις 31 Ιανουαρίου 1929.

Με εκτόπισμα 10.000 τόνων, μήκος 193 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα, το London ήταν ένα εντυπωσιακό πολεμικό πλοίο της εποχής του. Ο οπλισμός του περιλάμβανε οκτώ πυροβόλα των 8 ιντσών σε δίδυμους πύργους, τέσσερα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 4 ιντσών, καθώς και τορπιλοσωλήνες, καθιστώντας το μια ισχυρή μονάδα του στόλου.

Κατά την πρώτη του θητεία (1929-1931), το HMS London υπηρέτησε ως ναυαρχίδα της 1ης Μοίρας Καταδρομικών του Μεσογειακού Στόλου, μια θέση που υπογράμμιζε τη σημασία του στην βρετανική ναυτική στρατηγική.

Το ταξίδι του HMS London στη Μεσόγειο περιλάμβανε επισκέψεις σε διάφορα λιμάνια, όπως η Βαρκελώνη (όπου εκπροσώπησε τη Μεγάλη Βρετανία στην Παγκόσμια Έκθεση), η Μάλτα (η κύρια βάση του Μεσογειακού Στόλου),ι το Γιβραλτάρ και φυσικά το Αιγαίο.

Το Ναύπλιο, με την πλούσια ιστορία του ως πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας και την εντυπωσιακή του αρχιτεκτονική, αποτελούσε έναν δημοφιλή προορισμό για τον Μεσογειακό Στόλο. Το HMS London πραγματοποίησε τουλάχιστον μία γνωστή επίσκεψη στην πόλη κατά την περίοδο 1929-1931.

Η επίσκεψη του HMS London στο Ναύπλιο έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1930. Το πλοίο, προερχόμενο από τη Μάλτα, έφτασε στο Ναύπλιο στις 4 Ιουλίου.

Η παραμονή του στόλου στην πόλη ήταν γεμάτη δραστηριότητες, τόσο για το πλήρωμα όσο και για τους ντόπιους. Οι ναύτες συμμετείχαν σε αθλητικές εκδηλώσεις, όπως ένας αγώνας ποδοσφαίρου εναντίον της τοπικής ομάδας του Ναυπλίου, την οποία κέρδισαν με σκορ 3-1 και έναν αγώνα με την ομάδα του Άργους που ήρθαν ισόπαλοι 2-2! Διοργανώθηκαν επίσης αγώνες πόλο, ιστιοπλοΐας και regatta. Οι ημέρες ήταν συνήθως πολύ ζεστές, με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 32°C, αν και σημειώθηκε και μια ξαφνική καταιγίδα.

Πέρα από τις αθλητικές δραστηριότητες, το πλήρωμα απολάμβανε και στιγμές χαλάρωσης και ψυχαγωγίας. Περιλάμβαναν κολύμπι, πικνίκ, προβολές ταινιών κ.α. Παράλληλα, διεξάγονταν και εκπαιδευτικές ασκήσεις, όπως γενικές ασκήσεις και ελιγμοί μοίρας στον κόλπο του Ναυπλίου.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε στις 17 Ιουλίου, όταν το HMS London αναχώρησε για τη Σκιάθο, αφού πραγματοποίησε και μια νυχτερινή άσκηση στον κόλπο του Ναυπλίου.

Μέσα από τις φωτογραφίες του φωτογραφικού άλμπουμ του πλοίου, η πόλη, με το επιβλητικό κάστρο του Παλαμηδίου, το γραφικό Μπούρτζι, η αρχιτεκτονική της πόλης, ακόμη και το λιοντάρι του Βαυαρών, φαίνεται ότι προσέφεραν ένα μοναδικό σκηνικό.

Με βάση το ημερολόγιο του πλοίου, οι φωτογραφίες από τις Μύκηνες αναφέρεται ότι προέρχεται από επίσκεψη του πλοίου στην Αθήνα(!).

Ακολουθούν αποσπάσματα από το ημερολόγιο του πλοίου.

5 ΙΟΥΛΙΟΥ

Συνήθης ρουτίνα.

6 ΙΟΥΛΙΟΥ. ΚΥΡΙΑΚΗ.

Συνήθης κυριακάτικη ρουτίνα. Θεία Λειτουργία στις 10:30 π.μ. Το βράδυ, η ομάδα ποδοσφαίρου των πλοίων έπαιξε με την τοπική ομάδα, νικώντας την με 3-1.

7 ΙΟΥΛΙΟΥ.

Ο καιρός ήταν ακόμα πολύ ζεστός, περίπου 37°C στη σκιά. Το πρωί, πραγματοποιήθηκε γενική άσκηση, την οποία διεξήγαγε ο Ναύαρχος από την πλωτή πλατφόρμα. Ήμασταν πολύ ευγνώμονες για το μπάνιο στο τέλος της άσκησης. Η προπόνηση της Ρεγκάτας συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς. Απογευματινό. Ταινίες – όχι τόσο καλές όσο συνήθως.

8 ΙΟΥΛΙΟΥ.

Ο καιρός ήταν ακόμα ζεστός – αλλά το συνηθισμένο “θαλασσινό αεράκι” εμφανίστηκε για το απόγευμα…

10 Ιουλίου

Συνήθης ρουτίνα με ακόμη περισσότερη προπόνηση ρεγκάτας και κολύμβηση. Είχαμε μια αρκετά δυνατή βροχή για περίπου 15 λεπτά. Ερώτηση: το εκτίμησαν οι ντόπιοι αγρότες;

13 Ιουλίου. Κυριακή.

Συνήθης ρουτίνα με όρθιες προσευχές – ο ιερέας τελεί δύο λειτουργίες σε άλλα πλοία της Μοίρας. Απογευματινό μπάνιο και πικνίκ – ενώ μια μικτή ομάδα ποδοσφαίρου “Λονδίνο” και “Σάσεξ” έπαιξε με την Argos F.C. – ισόπαλη, μετά από ένα καλό παιχνίδι με 2 γκολ η καθεμία.

15 Ιουλίου

…Ασυνήθιστα δυνατό αεράκι και κακοκαιρία έβαλαν τέλος σε όλες τις προπονήσεις της ρεγκάτας, καθώς και στη συνηθισμένη βραδινή κολύμβηση…

17 Ιουλίου.

Προετοιμαστήκαμε για θάλασσα το πρωί. Στις 2:30 μ.μ. αναχωρήσαμε από τη Ναυπλία για τη Σκιάθο. Πραγματοποιήσαμε ελιγμούς Μοίρας καθ’ οδόν προς τον Κόλπο της Ναυπλίας, κατά τους οποίους τα “Sussex” και “Shropshire” προσπάθησαν να έρθουν πιο κοντά με τα “London” και “Devonshire” αντίστοιχα. Ο καιρός ήταν υπέροχος με ένα ωραίο δροσερό αεράκι. Μετά το σκοτάδι πραγματοποιήσαμε μια νυχτερινή άσκηση συνάντησης με την 3η. D/F

The post Το Καταδρομικό HMS London: Ένα Βρετανικό πλοίο στο Ναύπλιο του Μεσοπολέμου first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Ο Ιωάννης Πετρώφ γεννήθηκε στη Μόσχα το 1849 και πέθανε στην Αθήνα το 1922. Αν και Ρώσος από την πλευρά του πατέρα του, υπάρχουν αναφορές (χωρίς πλήρη τεκμηρίωση) ότι η μητέρα του ήταν Ελληνίδα. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή της Πετρουπόλης και έγινε αξιωματικός του πυροβολικού. Το 1874 ή 1875 παραιτήθηκε από τον στρατό και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την μελέτη της ελληνικής Ιστορίας .

Σκοπός του ήταν να υποστηρίξει τα ελληνικά δίκαια και γραπτώς, από τις στήλες των περιοδικών και των εφημερίδων, όπως και προφορικώς, με σειρά ομιλιών-διαλέξεων.

Εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην Αθήνα το 1882, φέρνοντας μαζί του την προσωπική του βιβλιοθήκη.

Ο Πετρώφ συνδύασε τη στρατιωτική του εκπαίδευση με το πάθος του για την ιστορία, δημιουργώντας έργα που αποτελούν πολύτιμα ιστορικά τεκμήρια. Συνέταξε:

• «Άτλας του υπέρ Ανεξαρτησίας ιερού των Ελλήνων αγώνος 1821-1828»
• τον «Άτλα της Μεγαλονήσου Κρήτης» (1887) και τον
• «Ιστορικό Άτλα της Μακεδονίας» (1903), ο οποίος εκδόθηκε στη Λειψία.

Από τον Άτλαντα του υπέρ της Ανεξαρτησίας ιερού των Ελλήνων αγώνος, σας παρουσιάζουμε τον χάρτη της Αργολίδας, όπου περιλαμβάνει λεπτομερή αποτύπωση της περιοχής για την κατανόηση της διεξαγωγής των μαχών. Σχεδιαγράμματα με τις κινήσεις των ελληνικών και τουρκικών στρατευμάτων, εστιάζοντας σε κομβικά σημεία όπως το Ναύπλιο (Παλαμήδι), το Άργος αλλά  και τις γύρω περιοχές. Συνοδεύεται από αναλυτικό υπόμνημα που εξηγεί τα σύμβολα των μαχών, τις θέσεις των οχυρώσεων και τις ημερομηνίες των σημαντικότερων γεγονότων.

Συγκεκριμένα:

στα αριστερά του χάρτη

Χρονολόγιο Ιστορικών Γεγονότων

25/III (25 Μαρτίου): Γενική εξέγερσις του τόπου.

23/IV (23 Απριλίου): Ο Μουσταφά βέη διευθύνεται εις Άργος.

3/XII (3 Δεκεμβρίου): Ατυχής έξοδος του Δημητρίου Υψηλάντη κατά το Ναύπλιον.

20/XII (20 Δεκεμβρίου): Η πρώτη εν Επιδαύρω εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις υπό την προεδρίαν του περιφήμου Αλ. Μαυροκορδάτου.

12/I (12 Ιανουαρίου): Εξεστράτευσις του φιλέλληνος στρατηγού Νορμάννου.

3/VI (3 Ιουνίου): Η κυβέρνησις επεκήρυξε την κεφαλήν του Οδυσσέως Ανδρούτσου.

25/VI (25 Ιουνίου): Ο Άρειος Πάγος ζητεί παρά της Κυβερνήσεως αμνηστείαν διά τον Οδυσσέα Ανδρούτσον.

6/VII (6 Ιουλίου): Ο Καραγιάννης ύψωσε την εθνικήν σημαίαν επί της ακροπόλεως Λαρίσης (πέριξ του Άργους).

10/VII (10 Ιουλίου): Ὁ Δράμαλη πασᾶς ἔφθασε εἰς τὴν ἐπαρχίαν τῆς Ἀργολίδος.

12/VII (12 Ιουλίου): Ὁ Δράμαλης εἰσῆλθεν εἰς τὴν πόλιν τοῦ Ἄργους ἐπιχειρήσας στενὴν πολιορκίαν τοῦ φρουρίου καὶ ἐκπέμψας ἀπόσπασμα τοῦ στρατοῦ εἰς Ναύπλιον.

15/VII (15 Ιουλίου): Ἡ τροπαιοῦχος ἔξοδος τῶν Ἑλλήνων ἐκ τῶν Μύλων κατὰ τὸ φρούριον τοῦ Ἄργους.

19/VII (19 Ιουλίου): Ἦττα τῶν Ἑλλήνων παρὰ τὸ φρούριον τοῦ Ἄργους.

20/VII (20 Ιουλίου): Ὁ γέρο-Κολοκοτρώνης ἐνθαρρύνει τὸν στρατὸν τοῦ Ἄργους.

6/VIII (6 Αυγούστου): Ὁ Δράμαλης ἐκίνησεν ἐξ Ἀργολίδος πρὸς τὰ Δερβενάκια τῆς Κορινθίας.

17/VIII (17 Αυγούστου): Ἐπιστολὴ τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα Ἀλέξανδρον τὸν Α’, εὑρισκόμενον τότε ἐν Βερώνῃ, περὶ τῆς προστασίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους.

11/ΙΧ (11 Σεπτεμβρίου): Ο στολάρχης Αβδουλλάχης επανέστρεψεν εις τον Αργολικόν κόλπον προς τροφοδοσίαν του φρουρίου του Ναυπλίου.

στα δεξιά του χάρτη

1822, 12/ΙΧ (12 Σεπτεμβρίου) Αποτυχία του Τουρκικού στόλου εν τω Αργολικώ κόλπω

14/ΙΧ (14 Σεπτεμβρίου) Η Eπονείδιστος φυγὴ τοῦ Τουρκικού στόλου ἐκ τοῦ Αργολικού κόλπου.

12/Χ (12 Οκτωβρίου) Οἱ πληρεξούσιοι της Ελληνικής Kυβερνήσεως κ. κ. Μεταξάς καὶ Κουρδὲν, φθάσαντες εἰς Αγκώνα, ἀπέστειλαν τα υπομνήματά των πρὸς τοὺς Μεγάλ

Ηγεμόνας της Ευρώπης, ζητούντες την συνδρομήν των.

29/ΧΙΙ (29 Δεκεμβρίου) Οι Έλληνες εκυρίευσαν  τὸ ἀπόρθητον φρούριον Παλαμηδίου παρά το Ναύπλιον.

1824. 1/Χ (1 Οκτωβρίου) Η έναρξις της Εθνικής Συνελεύσεως ἐν Ναυπλίω.

1825. 8/VI (8 Ιουνίου) Η άγγλική μοίρα τοῦ Αμιλτῶνος ένεφανίσθη ἐμπροσθεν του Ναυπλίου.

15/VI. (15 Ιουνίου) Λαμπροτάτη νίκη του Δημητρίου Υψηλάντη κατά του Ιβραήμ πασά παρά τους Μύλους του Ναυπλίου.

1826. 26/ΙΙ. (26 Φεβρουαρίου)  Αποβιβασμός του… εις το Χέλι..

19/ΙΙΙ. (19 Μαρτίου) Η εν Τροιζήνη ένωσις των δύο Συνελεύσεων.

3/ΧΙΙ. (3 Νοεμβρίου) Η αναχώρησις των Θεσσαλομακεδόνων προς καταλαβήν των Θερμοπυλών.

12/VII. (12 Ιουλίου) Ο γέρο-Κολοκοτρώνης εκ Ναυπλίου ενθαρρύνει το έθνος.

4/VIII. (4 Αυγούστου)  Λαμπρά νίκη του Νικηταρά κατά τον αιγυπτιακόν στρατόν παρά τους Μύλους.

1827. 26/III. (26 Μαρτίου)  Οι Έλληνες συνεφώνησαν ν’ αναθέστωσι την εκτελεστικήν εξουσίαν εις εν μόνον πρόσωπον.

30/ΙΙΙ. (30 Μαρτίου) Ι. Καποδίστριας εξελέχθη Κυβερνήτης της Ελλάδος επί επτά έτη.

14/VI. (14 Ιουνίου) Μετάβασις της έδρας της Κυβερνήσεως εκ Πόρου εις Ναύπλιον.

…/VI        Εν Ναυπλίω εξερράγη εμφύλιος πόλεμος.

…/VI        Η κυβέρνησις μετέβη εις Αίγινα

1828. 26/I (26 Ιανουαρίου) Η εγκαθίδρυσις του Ιω. Καποδίστρια εις την θέσιν του Κυβερνήτου της Ελλάδος.

14/VIII. (14 Αυγούστου)  Ο Ρώσος ναύαρχος Αϋδένος έλαβεν οδηγίας του Τσάρου να παρέχην τοις Έλλησι πάσαν υποστήριξιν.

1831. 27/IX (27 Σεπτεμβρίου) Μαρτυρικός θάνατος του Ιω. Καποδίστρια.

Σήμερα, το αρχείο του Ιωάννη Πετρώφ φυλάσσεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ), τα οποία και ευχαριστούμε για την παροχή του αρχείου, μετά από δωρεά του Χαράλαμπου Ζυμβρακάκη.

The post Η Αργολίδα και ο «Άτλας του υπέρ Ανεξαρτησίας ιερού των Ελλήνων αγώνος 1821-1828» first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Κάτω από το σχέδιο σημειώνονται οι κατά προσέγγιση τοποθεσίες , συμπεριλαμβανομένων του Ναυπλίου, του Άργους, της Τίρυνθας και των Μυκηνών.

Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.

The post Πανοραμικό σχέδιο του Ναυπλίου, 1885-1890 first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.

Το λιμάνι του Nαυπλίου εργοτάξιο; Στο κέντρο της φωτογραφίας, ανάμεσα σε ιστιοφόρα με ψηλά κατάρτια  και βάρκες, υψώνεται ένας μεταλλικός μηχανισμός. Είναι η «φαγάνα» — έτσι την έλεγαν οι ντόπιοι. Ο μηχανισμός εκβάθυνσης που «έτρωγε» τον πυθμένα, για να μπορεί το λιμάνι να δεχθεί μεγαλύτερα πλοία. 

Η θάλασσα είναι σχεδόν απολύτως γαλήνια και λειτουργεί σαν καθρέφτης, αντανακλώντας τα πλοία και το φρούριο.

Στο βάθος υψώνονται τα βουνά της Αρκαδίας, μάλλον χιονισμένα.

The post ΛΙΜΑΝΙ ΝΑΥΠΛΙΟΥ 1928-1930 first appeared on Ναύπλιο, Ανάπλι, Ναυπλία, Napoli di Romania.