‘Klimawandel! Riesen-Welse werden zur Plage’ chocoladelettert Bild vandaag. De Telegraaf houdt het hoofd een stuk koeler.

Duitse vissers vangen enorme meervallen. Kan gebeuren. Voor Bild staat het echter vast: dat komt door de klimaatverandering, helemaal volgens het misverstand dat incidenten een grotere trend bevestigen. Een visdeskundige houdt nog een slag om de arm en spreekt van een mogelijk verband, maar de koppenmaker weet het beter. Het goede nieuws: ‘Aanvallen op mensen zijn er tot op heden niet geweest’. Maar wat niet is kan komen, dus voor de zekerheid plaatste de redactie er een kader bij: ‘Zo doodt de zoetwatergigant’.

Het bericht werd onmiddellijk overgenomen door de grootste krant van Nederland, zij het met de neutrale kop ‘Monstervissen in de Rijn’, en nog meer slagen om de arm:

Over de oorzaak van de omvang van meervallen lopen de meningen trouwens uiteen. Waar Bild het heeft over klimaatveranderingen zeggen andere deskundigen dat de meervallen in de rivieren in Duitsland en Nederland juist zo goed kunnen groeien omdat het water de rivieren steeds schoner wordt.

Terwijl de zelfbenoemde nuancezoekers van NRC Handelsblad alles in de strijd werpen om de AGW-hypothese in de benen te houden, van cherrypicking in het IAC-rapport tot het misbruiken van data over pinguïns, toont de Telegraaf zich als het om klimaat gaat een stuk genuanceerder.

Aanverwante berichten:

1. ChristenUnie zoekt groen profiel met zuinige zeeschepen
2. Telegraaf en Tweede kamer kritisch over klimaatsubsidies
3. Telegraaf en Neppérus blijven hakken op VROM’s SMOM

Verhelderend interview in de India Times met IPCC-baas Pachauri, naar aanleiding van het vernietigende rapport van het IAC. Onze spoorwegman is zich uiteraard van geen kwaad bewust. Het IPCC was in zijn visie goed bezig. Okee, sommige dingen kunnen in de toekomst beter, maar hey, we zijn allemaal mensen. Dat is zo ongeveer de toon. Tot de interviewer een interessante vraag stelt.

Hij vraagt of er dingen zijn in het rapport van het IAC waar Pachauri het niet mee eens is. Die antwoordt dan:

‘Ze hebben gesproken over het kwantificeren van onzekerheden. Tot op zekere hoogte doen we dat, hoewel niet perfect. Maar het punt is dat in sommige gevallen je geen kwantitatieve basis hebt die je kunt koppelen aan een waarschijnlijkheid of een mate van onzekerheid die dingen in kwantitatieve termen definieert.’

Een uitspraak die in scherp contrast staat met de jarenlang herhaalde beweringen uit het AGW-kamp dat het debat voorbij was en de wetenschap vast lag. Pachauri geeft het nu zelf toe: waar data ontbraken sloeg het IPCC er gewoon een slag naar.

In hetzelfde interview zegt hij nog iets opvallends. Waar wij eenvoudige burgers op basis van getoeter over wetenschappelijk dit en wetenschappelijk dat altijd dachten dat het IPCC een wetenschappelijke instelling was die wetenschap bedreef, met echte wetenschappers op wetenschappelijke gronden en als resultaat wetenschappelijke conclusies, blijken we dat altijd verkeerd te hebben begrepen. Zegt althans Pachauri:

‘Laten we het onder ogen zien, we zijn een intergouvernementeel orgaan en onze kracht en de aannemelijkheid van wat we produceren komt grotendeels voort uit het feit dat we in dienst zijn van regeringen. Als dat niet zo zou zijn, dan waren we net als iedere andere wetenschappelijke organisatie die misschien toprapporten maakt, maar onder de radar blijft omdat ze er bij het maken van beleid niet toe doen. Het is duidelijk dat als het een intergouvernementeel orgaan is en we willen dat regeringen kunnen beschikken over wat we produceren, zij aangeven welke kant het op moet, wat de vragen zijn waar zij antwoord op willen.’

Waarop hij ons, het publiek, verwijt dat we niet hebben begrepen dat het IPCC van begin af aan een politiek instrument is en dat het dat nooit onder stoelen of banken heeft gestopt. Toch iets om aan te denken als de volgende AGW-er weer aan komt met zijn door het IPCC onderbouwde wetenschappelijke gelijk.

Joanna Nova maakt er in een actuele blog dan ook gehakt van.

Aanverwante berichten:

1. Nieuw rapport legt belangenverstrengeling Pachauri bloot
2. Samsom: Pachauri moet eer aan zichzelf houden
3. IPCC-baas Pachauri dingt mee voor Bad Sex Award

Ach dat kon er nog wel bij: het IPCC ook nog eens betrapt op het plegen van plagiaat en wel door de sceptica met de fraaie naam Donna Laframboise bekend van het onvermoeibare weblog No Frakking Consensus. Haar blogbericht van 3 september The book the IPCC plagiarised laat overtuigend zien dat het beeld dat het IPCC ooit zuiver wetenschappelijk begon en pas de laatste jaren politiek gecorrumpeerd raakte, kan worden bijgesteld.

Laframboise heeft een bijzondere vorm van plagiaat gevonden: de Australische IPCC-auteur Tony McMichael heeft in de klimaatbijbel 2.0 die in 1995 verscheen vele passages uit zijn eigen apocalyptische activistische boek Planetary Overload uit 1993 geparafraseerd. Dit boek putte weer vrijelijk uit de eeuwige Greenpeace folders. Het probleem is dat het boek niet wordt genoemd tussen de 182 referenties van het hoofdstuk over klimaat & gezondheid. En dan is het dus gewoon plagiaat!

Voor het hele verhaal zie The book the IPCC plagiarised. Voor het gemak wel hieronder de complete reeks gevonden geplagieerde passages. Vermakelijke lectuur:

McMichael’s 1993 book, page 150:

Sandstorms in Kansas (USA) and in the Sudan have been accompanied by increased illness and death from bronchitis and asthma.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 578:

Sandstorms in Kansas (USA) and the Sudan have been accompanied by increases in bronchitis and asthma.

.

McMichael’s 1993 book, page 155:

In Egypt, for example, the water snails tend to lose their schistosome infections during the winter months (January-March). However, if temperatures increase, snails may spread schistosomiasis throughout the year, thus increasing the already heavy parasite burden in rural Egypt.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 574:

In Egypt, for example, water snails tend to lose their schistosome infections during winter, but if temperatures increase, snails may mediate schistosomiasis transmission throughout the year.

.

McMichael’s 1993 book, page 155:

Arboviral infections span a wide clinical spectrum, from those that cause mild feverish illness or subclinical infections to those causing severe and often fatal encephalitis (brain inflammation) or hemorrhagic fever. Under favourable environmental conditions, an arboviral disease can become epidemic (population-wide), from a local endemic base – in much the same way that cholera has recently broken out…

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 575:

Arboviral infections span a wide clinical spectrum, from those that cause mild feverish illness or subclinical inflections to those causing severe and often fatal encephalitis (brain inflammation) or hemorrhagic fever. Under favorable environmental conditions, an arboviral disease can become epidemic (population-wide), from a local endemic base or by its introduction to a previously unaffected area.

.

McMichael’s 1993 book, page 154:

In eastern Africa, a relatively small increase in winter temperature would enable the malarial zone to extend ‘upwards’ to engulf the large urban highland populations that are currently off-limits to the mosquito because of the cooler temperatures at higher altitudes – e.g. Nairobi (Kenya) and Harare (Zimbabwe). Indeed, such populations around the world, currently just outside the margins of endemic malaria, would provide early evidence of climate-related shifts in the distribution of this disease.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 574:

Hence, it is a reasonable prediction that, in eastern Africa, a relatively small increase in winter temperature could extend the mosquito habitat and thus enable faciparum malaria to reach beyond the usual altitude limit of around 2,500 m to the large, malaria-free, urban highland populations, e.g. Nairobi in Kenya and Harare in Zimbabwe. Indeed, the monitoring of such populations around the world, currently just beyond the boundaries of stable endemic malaria, could provide early evidence of climate-related shifts in malaria distribution.

.

McMichael’s 1993 book, page 165:

Already in Africa, there are over 100 million people who are ‘food insecure’, many of them in the arid Sahel region, home to approximately 35 million people.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 577:

Already in Africa, more than 100 million people are “food insecure,” many of them in the arid Sahel region.

.

McMichael’s 1993 book, page 166:

A rise in temperature could also have significant effects on the growth and health of farm animals. Young animals are less tolerant of a wide range of temperature than are adult animals.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 577

An increase in temperature and temperature extremes could also affect the growth and health of farm animals; young animals are much less tolerant of temperature variation than are adult animals.

.

McMichael’s 1993 book, page 166:

With respect to adverse effects on livestock, the U.S. Environmental Protection Agency has identified several infectious diseases – such as the horn fly in beef and dairy cattle and insect-borne anaplasmosis infection in sheep and cattle – which might well increase in response to climate changes.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 577:

For example, the U.S. Environmental Protection Agency has identified several infectious diseases – such as the horn fly in beef and dairy cattle and insect-borne anaplasmosis infection in sheep and cattle – that could increase in prevalence in response to climate changes.

.

McMichael’s 1993 book, page 187:

UNEP predicts that an average 10% loss of ozone (such has become established at middle-to-high latitudes in recent years), if sustained globally over three-four decades, would cause at least 300,000 additional cases of non-melanocytic skin cancer worldwide each year and 4,500 extra cases of malignant melanoma – and possibly double that figure.

Climate Bible’s 1995 Working Group 2 report, page 578:

The UN environment Programme predicts that an average 10% loss of ozone (such as occurred at middle-to-high latitudes over the past decade), if sustained globally over several decades, would cause approximately 250,000 additional cases of [nonmelanocytic skin cancers] worldwide each year.

Aanverwante berichten:

1. Miraculous bird evolution through warming by IPCC
2. Benny Peiser: IPCC – adapt or die
3. Pielke over IPCC: mijn bijdrage werd totaal genegeerd

“Ze zijn eind van deze eeuw allemaal uitgestorven’, het ‘zijn de keizers van de pinguins’. NRC next voorspelt vandaag op de voorpagina alvast de ondergang van de Keizerspinguin. Met natuurlijk de onbetwiste oorzaak: global warming.

De pinguins zullen weer eens één op één met het ijs verdwijnen, dat als sneeuw smelt voor de zon van IPCC-klimaatmodellen. We weten het zeker. Een foefje dat biologen als Steve Amstrup al uitvoerde bij de IJsbeer op de Noordpool, kun je op de Zuidpool herhalen. En hier leeft een ander charismatisch klimaatslachtoffer dat klimaatastrologen een carriereduw kan geven: de keizerspinguin.

Klimaatbufferend lezen
Schrijver Marcel Haenen haalt de 33-jarige ecologe Stephanie Jenouvrier aan, midden in de Next-doelgroep,  als  autoriteit die in haar eentje het hele artikel draagt. Het enige dat ze qua onderzoek heeft gedaan, is met satellieten in kaart brengen waar nu ruim 300.000 pinguins broeden in kolonies. Meer niet.

Digitaal dood
Daar haal je geen krantenkoppen mee. Dus laat ze die pinguins één op één terugtrekken met de stijging van de temperatuur volgens IPCC-prognoses. Ze broeden ergens omdat het daar precies koud genoeg is, en er genoeg ijs ligt…..Lang leve de klimaatenvelopstudies, die meer lachwekkend dan realistisch zijn.

Ik schreef er al over in NWT , en heb er een hoofdstukje aan gewijd in het boek van Marcel waar ik Werkgroep 2 onderwerpen behandel. Het koppelen van populatiemetingen aan klimaatmodellen heeft als voornaamste doel het maken van Armageddon-voorspellingen. Dat trekt aandacht, want gewoon voor het eerst vaststellen waar al die pinguins zitten is niet zo sexy.

‘Making headlines’
..hoort echter de taak te zijn van journalisten, niet van wetenschappers. Wie vertrouwd is met dit soort uitlatingen die een jonge ambitieuze ecologe doet op een congres weet: hier gebruikt iemand Global Warming om publiciteit te trekken. En toch blijven kranten kritiekloos doorgeefluikje spelen, zolang de uitingen maar binnen hun ideologie passen. Dat blinde ontzag van de zogenaamde ‘kwaliteitsmedia’voor ‘de wetenschapper’als baken van Verlichting in een zee vol duistere bloggers…verbazingwekkend.

Neem ook de tearjerker..
…’ik denk dat de pinguins zich niet op tijd kunnen aanpassen, ze zijn niet mobiel’ is al even lachwekkend. De pinguins waggelen 40 tot 100 kilometer over helligen en bergen om landinwaarts te broeden op vaste grond. Dat ecologische veranderingen leiden tot populatieverschuivingen, verschuivingen in trofische niveaus, dat één soort profiteert terwijl een ander achteruitgaat. Er valt genoeg te bestuderen aan de ecologie van de Zuidpool. Maar kom toch niet met zulk geleuter aanzetten.  En de bijgeplaatste foto is geen ‘bruine jager’als is hij bruin. Deze roofmeeuw heet grote jager en maakt onder pinguinkuikens meer slachtoffers dan menig smeltende ijsberg.

Je wordt kortom veel wijzer van March of the Penguins dan van het NRC.

Aanverwante berichten:

1. Paradijseiland zonder stroom door mooi weer
2. Vuurtje Amazongate weer opgestookt
3. Waarom koud weer wel het verschil maakt

Het IAC-panel heeft heel netjes gedaan wat de opdracht was, en de conclusies zijn terecht erg hard, al zijn ze in redelijk zachte bewoordingen gesteld. Toch gaat het rapport vreselijk de fout in: ze stellen – ongevraagd en buiten hun opdracht – dat ondanks de fouten die gevonden zijn, de hoofdconclusies van AR4 overeind blijven staan (“unaffected”).

Natuurlijk blijven ze “unaffected”, want daar hebben ze helemaal geen onderzoek naar gedaan. Als ze niks gezegd hadden was het dus OK geweest, maar het enige dat ze over de hoofdconclusies zouden kunnen zeggen is dat die niet onderzocht zijn.

Dat ze volgens het rapport overeind blijven wordt door de pers meteen uitgelegd alsof ze waar zijn, en dat is nog steeds, zelfs steeds meer, onderwerp van zeer heftige wetenschappelijke discussie. Die ene zin maakt het rapport weliswaar niet waardeloos, maar wekt toch de indruk dat de auteurs alles gedaan hebben om het voortbestaan van het IPCC zo goed mogelijk te waarborgen.

In deze gedachte past ook dat hun kritiek zodanig geformuleerd is dat het allemaal helemaal goed komt met het IPCC als hun aanbevelingen maar opgevolgd worden.

Dit terwijl uit hun onderzoek ook rechtstreeks valt af te leiden dat een dergelijke in zichzelf gekeerde organisatie vanzelf eenzijdig en bevooroordeeld wordt. Dat kun je een beetje beperken door betere doorstroming (één van de aanbevelingen) , maar voorkomen kun je het nooit. De conclusie zou dus moeten zijn dat het disfunctioneren van een IPCC gewoon niet te voorkomen is.

Dit komt voort uit de aan het IPCC opgelegde missie: vanuit wetenschappelijke onzekerheid komen tot EENDUIDIGE aanbevelingen aan de politiek over man made global warming (AGW).

Daarin zitten twee aspecten:

1. Je onderzoekt AGW als een gegeven, dus niet het tegendeel.
2. Je herschrijft alles net zo lang tot de tegenstellingen er uit zijn. Anders is er geen bruikbare eenduidige politieke aanbeveling meer, en dat is de opdracht.

Het doorgronden van deze principiële aspecten zat niet bij de opdracht aan de wetenschappers en is dus buiten beschouwing gebleven, al is het voor een van de schrijvers Louise Fresco ook maar de vraag of je een IPCC op deze wijze zou moeten instellen als het nog niet bestond….

Kortom: de vraag of de mens het klimaat ingrijpend beïnvloedt is nog steeds verre van beantwoord, en de opmerking in het rapport is uiterst betreurenswaardig.

Aanverwante berichten:

1. De ultieme samenvatting van alles wat er fout gaat bij het IPCC en in de vakliteratuur
2. De hoofdconclusies staan nog overeind, toch?
3. IPCC erkent fout, maar imagoherstel is nog ver weg

Greenpeace heeft een actie voor de kust van Groenland beëindigd. Volgens BN De Stem was het te koud voor de activisten.

Aanverwante berichten:

1. TU Delft: ‘IJskappen op Groenland en West-Antarctica smelten lang niet zo hard als gedacht’
2. Nóg meer Greenpeace in Leemans IPCC-hoofdstuk: William Hare
3. Uitsterven koraal IPCC citeert vooral Greenpeace-bioloog

Onderzoekers van de Technische Universiteit Delft hebben ontdekt dat de ijskappen van Groenland en West-Antarctica tweemaal zo langzaam smelten als gedacht. Ze gingen niet uit van de juistheid van modellen, maar keken naar wat werkelijk gaande was.

Sinds 2002 meten de twee GRACE-satellieten veranderingen in het zwaartekrachtveld van de aarde. Op die manier wordt ook de verdeling van de massa op aarde gemeten, waaruit weer conclusies kunnen worden getrokken over de hoeveelheid ijs die smelt en in zee belandt.

De Delftse onderzoekers schrijven nu dat schattingen voor de Groenlandse ijskap eerder aangaven dat per jaar 230 gigaton ijs smelt, met als resultaat een wereldwijde zeespiegelstijging van 0,75 millimeter per jaar. Op West-Antarctia zou per jaar 132 gigaton ijs smelten. Deze schattingen blijken echter niet gecorrigeerd te zijn voor ‘het fenomeen dat de aardkorst nog steeds opveert ten gevolge van het afsmelten van de grote ijskappen van de laatste grote IJstijd, zo’n 20.000 jaar geleden. Deze bewegingen van de aardkorst moet je meenemen in de berekeningen want deze verticale bewegingen veranderen de massaverdeling van de aarde en dus hebben ze ook invloed op het zwaartekrachtveld,’ aldus de onderzoekers.

De onderzoekers combineerde gegevens van de GRACE-satellieten, GPS-metingen op het land en oceaanbodemdruk-data, verwerkten ook de verende aarde en ontdekten dat het ijs in de onderzochte gebieden twee keer zo langzaam smelt als tot op heden werd aangenomen. Met alle gevolgen voor de verwachtte zeespiegelstijging van dien.

Op de site van de TU Delft legt onderzoeker Bert Vermeersen uit:

‘’Het vernieuwende van onze methode is dat we huidige ijsmassa-veranderingen en glacial isostatic adjustment simultaan hebben gefit aan de observaties, in plaats van aan te nemen dat een bepaald glacial isostatic adjustment model het juiste is. Vooral voor Groenland vinden we een glacial isostatic adjustment model dat tamelijk sterk afwijkt van wat gewoonlijk wordt aangenomen. Maar er zijn momenteel te weinig data beschikbaar om dit onafhankelijk te verifiëren. Een uitgebreider netwerk van GPS-waarnemingen in combinatie met geologische indicatoren voor de lokale en regionale zeespiegelveranderingen rond Groenland over de afgelopen 10.000 jaar, zullen hierover in de komende jaren wellicht uitsluitsel kunnen geven.’

Het onderzoek werd uitgevoerd in
Samenwerking met het Nederlandse onderzoeksinstituut SRON en het Jet Propulsion Laboratory in de VS, en wordt gepubliceerd in het septembernummer van Nature Geoscience.

Aanverwante berichten:

1. Groenland te koud voor Greenpeace
2. Weerwoord ijsverlies antarctica op basis gravitatiemetingen
3. Moeder Aarde blijkt niet meer boos te zijn

Argwanig geworden na alle “de hoofdconclusies staan nog overeind”-onderzoeken kon ik bijna de fut niet opbrengen serieus naar het IAC-rapport te kijken. Schrille headlines in toonaangevende media zoals de New York Times – “IAC slams IPCC”, wekten toch interesse in het werkstuk – of moeten ik zeggen huzarenstuk – van het team van Shapiro en het  Nederlandse panellid Louïse Fresco.

Ik formuleerde een rijtje vragen dat ik dinsdagmiddag op LouIse Fresco afvuurde terwijl zij op hete kolen zat voor haar rapportage aan Minister Huizinga. Ondanks de tijdsdruk werd het een vriendelijk open gesprek waarin de wetenschappelijke grootheid Fresco erkende dat internationale diplomatie een zwaar stempel drukt op alles wat met klimaatverandering en het IPCC te maken heeft  Ze gaf ook toe dat in het sterk geseculariseerde Europa inderdaad een behoefte bestaat aan iets wat de christelijke mythologie en eschatologie vervangt en sloot niet uit dat dit aspect meespeelt in de positie die milieu en global warming in onze moderne maatschappijen zijn gaan innemen.

Schaduwdenken
Ze verraste me met het feit dat ze een essay (Huizingalezing 1998) en een roman (De Utopisten) op haar naam heeft staan waarin het fenomeen van doemdenken, of zoals ze het zelf noemt “schaduwdenken” uitgebreid aan bod komt. Gaan we zeker lezen! Ze durfde uiteindelijk zo ver te gaan, te zeggen, dat zij, als de klimaatwereld nog eensfrom scratch mocht beginnen, wellicht helemaal geen IPCC in die vorm zou oprichten. Afsluitend verraste en inspireerde ze met de opmerking dat haar persoonlijk climate change veel minder interesseert dan global change!

Gevaarlijk voorteken
Geweldig! Niet de laffe vlucht van de groene beweging van global warming naar climate change, waarbij elk weerextreem vervolgens een gevaarlijk voorteken is. Ook niet de onbegrijpelijke stap van Mike Hulme en de zijnen om climate change, ondanks het ontbrekende wetenschappelijk bewijs voor menselijke invloed, toch als “frame”, als kapstok voor iedere politieke keuze te handhaven.

Nee, dan LouIse Fresco met haar eerlijke beweging van climate change (waar de mens volgens “de alternatieve consensus” toch geen vat op heeft), naar het rijke hands on wetenschappelijk-politieke begrip van global change dat alle uitdagingen omvat waar de groeiende naar welvaart snakkende mensheid op deze kleine aardbol voor staat.

Permanente uitdaging
LouIse Fresco heeft als ecologisch geschoold landbouwkundig ingenieur natuurlijk de meeste affiniteit met de agrarische aspecten van global change. Niemand ontkent dat weer & klimaat in relatie tot de landbouw tot de permanente uitdagingen van de mens behoren. Andries Rosema, een openlijke AGW-scepticus, verdient met wereldwijde baanbrekende seizoensgebonden bescheiden klimaatadviezen, zijn brood. Proactieve adaptatie, daar gaat het om!

Vergetelheid
Mijn hoop? Dat het IAC-rapport een belangrijke stap zal blijken in het wereldwijde politieke proces van het geleidelijk afkoelen van het klimaatalarmisme en het weer in vergetelheid raken van de doemscenario’s zoals geschiedde met de global cooling scare in de jaren 70 en de zure regen in de jaren 80. Laat onderzoek naar de alle boeiende cycli van climate change een mooie bescheiden plek vinden, waar het ons concreet gaat helpen in plaats van ons bang te maken.

Aanverwante berichten:

1. Louise Fresco gaat IPCC doorlichten
2. Mijn vragen aan Louïse Fresco en haar antwoorden
3. James Lovelock: “Who knows? Everybody might be wrong. I may be wrong. Climate change may not happen as fast as we thought, and we may have 1000 years to sort it out.”

Bent u verrast over de deels scherpe commentaren op het IAC-rapport?

Nee, ik verbaas me niet. We hebben goed nagedacht hoe de reacties zouden zijn. Kortweg is onze boodschap: er moet fundamenteel iets veranderen, maar de belangrijkste conclusies van het AR4-rapport zijn niet in diskrediet gebracht. We waren ons bewust van het risico dat mensen zouden denken: “er deugt niets aan het IPCC” en wilden dat ook voor zijn.

Denkt u dat de aanbevelingen nog meegenomen worden in het AR5 rapport?

Ja, dat weet ik wel zeker! Daarom hebben we ook zo hard gewerkt om het nu aft e krijgen. De opdracht was ook om iets te doen wat nog van waarde is voor AR5. Als de lidstaten zich ertoe zetten kan op de komende IPCC-vergadering in oktober in Korea al een en ander op de rit worden gezet. Het zal niet in één keer lukken. Enkele praktische dingen kunnen snel worden geïmplementeerd. Denk aan de regels voor het omgaan met grijze literatuur. Ik denk ook niet dat men veel moeite zal hebben met onze aanbevelingen over hetOmgaan met onzekerheid.

Denkt u dat een cruciaal punt, de gebrekkige rol van de review editors, die alle reviews moeten beoordelen,  verbeterd kan worden?

Ja, het system van die review editors werkt niet goed. Wij plaatsen ook vraagtekens bij de een deel van het selectiesysteem van de auteurs, omdat de namen door de lidstaten worden aangeleverd. In sommige landen is het selectieproces ook een politiek proces. Een ander voorbeeld is date r te veel aandacht is voor de regionale studies. De mensen met de beste kennis over klimaatverandering in Afrika zitten niet alleen in Afrika zelf. En toch bestaat vanuit de VN de wens of plicht om regionale studies ook door regionale auteurs te laten uitvoeren. De wetenschappelijke capaciteit in Afrika en ook in een aantal Aziatische landen is nog te gering. Toch vertrouw ik erop dat er verbeteringen komen op dit terrain. We hebben ook concrete aanbevelingen voor de  opleiding van wetenschappers in ontwikkelingslanden.

Denkt u dat Pachauri plaats zal maken voor een opvolger om de productie van AR5 te leiden?

Wij hebben zijn persoonlijk functioneren niet geëvalueerd. Dit is aan de lidstaten. Hij is gewoon netjes benoemd voor een tweede termijn.

Als het al niet lukt om alle aanbevelingen in AR5 over te nemen. Kan het dan wel in AR6?

Als het goed is, zorgt ons rapport ervoor dat het IPCC zich echt bewust is van de problemen. Dit blijft de taak van de lidstaten en het bureau en ik ga ervan uit dat er voortdurend getoetst zal worden wat de voortgang is. Ik zal in mijn briefing aan Minister Huizinga haar ook aanbevelen om al onze aanbevelingen voortdurend op de agenda te houden. Er moet steeds aan het secretariaat worden gevraagd wat de voortgang is.

Komt er wel een dik AR6 want u beveelt ook aan om het publicatieproces anders te stroomlijnen.

Het IPCC is nog niet toe aan de planning voor AR6. In de loop van AR5 kan worden nagedacht over nieuwe timing en mogelijke oplossingen. Vragen zijn onder meer: Is de indeling in drie working groups wel verstandig? Moeten ze tegelijk publiceren? Je zou kunnen zeggen dat de regionale hoofdstukken later komen. Je kunt ook meer tussentijdse updates publiceren zeker in WG1. Misschien moeten WG3 en WG2 wel bij elkaar getrokken worden. Het is toch een beetje een kunstmatige scheiding. Enzovoorts.

Bent u het ermee eens dat er op het vlak van global warming en IPCC altijd zeer diplomatiek geopereerd moet worden?

Het IPCC heeft een wetenschappelijke kant en wetenschap gedijt niet bij diplomatie. Wetenschap is een proces van feiten die in loop van de tijd worden bevestigd of verworpen, niet van consensus. Anderzijds zijn de implicaties van global warming zo veelomvattend dat je er in richting van de oplossingen niet komt zonder diplomatie.

Heeft diplomatie ook in het IAC onderzoek een rol gespeeld? Zo ja welke?

Zeker. Het betekent dat je je niet alleen afvraagt “wat is de waarheid” maar dat je ook denkt: “Hoe brengen we het over voetlicht zodat er ook wat mee gedaan wordt?” We wilden dat de boodschap goed overkomt zonder dat we in de kaart spelen van de ene of de andere partij. Het gaat niet om gelijk hebben, maar dat er ook iets gebeurt. Als panel hebben wij geen politieke macht. Dan gaat het erom hoe je iets verwoordt. Daar hebben we de lidstaten voor nodig maar ook opinieleiders zoals bijvoorbeeld Bjørn Lomborg. Ik heb hem niet voor niets persoonlijk op de lijst geplaatst van mensen die het IAC heeft gehoord. Ik heb hem ook persoonlijk geïnterviewd.

Bent u het ermee eens dat het IPCC een soort extra laag van peer review representeert boven op de gebruikelijke peer review in de wetenschap?

Niet helemaal. Het IPCC maakt een synthese van de bestaande wetenschap. Het moet daarbij een eigen afgewogen mening formuleren. Het IPCC doet geen eigen onderzoek. De conclusies bevatten daardoor subjectieve elementen. De rapporten zijn meer dan de optelsom van alle kleine stukjes onderzoek en daarom moet ook die synthese opnieuw onderworpen worden aan peer review. In het algemeen ben ik trouwens van mening dat er vele manieren zijn om buiten de enge context van de journals aan peer review te doen.

Ziet u op dit punt enig heil in de vrije wereld van de blogs?

Om kort te gaan: de blogs “are here to stay”. Ze zijn niet weg te denken en je moet ze ook niet wegdenken. Ook binnen de blogs zal  collectief en mettertijd de redelijkheid zegevieren. Het is van belang dat ze een aanvulling vormen op de journal peer review en geen subsituut.

Bent u zich bewust van het feit dat iedere instutionalisering een bedreiging vormt voor de vrijheid en onafhankelijkheid van wetenschapsbeoefening en dat dogmatiek dan altijd op de loer ligt?

Misschien is er ergens nog een filosoof die in een hutje op de hei wetenschap bedrijft, maar verder kan de moderne wetenschap en zeker de complexe beta en life sciences wetenschap niet zonder institutionalisering. Je moet structuren hebben voor het managen van geld en mensen en gegevens. Een belangrijk leerpunt is: de structuren moeten mee evolueren! Ik zie wel een risico: je hebt tegenwoordig een klasse van “wetenschapsmanagers” die na hun promotie nooit meer onderzoek hebben gedaan. Zij worden een soort “plaatsvervangers van de wetenschap”, een soort  “zaakwaarnemers”. In die bureaucratisering schuilen bepaalde gevaren.

Kunt u zich vinden in de these van wijlen Michael Crighton die zegt dat de milieubeweging en global warming alarmism een nieuwe religie vertegenwoordigt?

Dat zijn metaforen en daar heb je niet zo veel aan. Wat je wel kunt zeggen is dat in een ontkerkelijkte samenleving – en dat geldt dan eigenlijk alleen voor Europa, want Amerika is gewoon sterk christelijk – mensen altijd dingen, een geloof nodig hebben. Het doemdenken is natuurlijk erg sterk. Over dit doemdenken of “schaduwdenken” heb ik een essay geschreven met die naam, en ook mijn roman De Utopisten is daaraan gewijd.

Kunt u zich voorstellen dat als al uw aanbevelingen worden overgenomen dat dit dan onvermijdelijk leidt tot een rapport dat zegt: er is geen consensus over de menselijke invloed op klimaatverandering, we kunnen de politiek niet adviseren.

Nee, dat zal niet gebeuren. Onze aanbevelingen laten zien hoe je de IPCC rapporten beter maakt. Dat is een process van voortdurende correctie. Er zal veel worden gecorrigeerd maar de basis van de inzichten voor het verhaal zal niet totaal overboord worden gegooid.

Zou u het IPCC op dit moment oprichten als het nog niet bestond?

Ik zou het niet uitsluiten dat je dan op iets heel anders uitkomt. Ik denk wel dat je een soort mechanisme nodig hebt om wetenschap en politiek bij elkaar te brengen. Alle grote milieuverdragen worden geflankeerd door een vaak klein wetenschappelijke club met wisselend succes. Het IPCC is wat dat betreft van een andere schaalgrootte. In mijn ogen is toch het netwerk van duizenden wetenschappers dat door het IPCC is gemobiliseerd een goede zaak.

Is dit niet juist het probleem, dat duizenden wetenschappers zijn “gemobiliseerd” rondom een achteraf bezien twijfelachtige kwestie, maar dat ze nu wel allemaal voor hun boterham afhankelijk zijn van deze permanente “mobilisatie”?

Ten eerste denk ik dat het niet het IPCC is geweest die iedereen heeft gemobiliseerd, maar het klimaatprobleem zelf. Ten tweede moet je bedenken dat alle bijdragers aan het IPCC-proces dit vrijwillig doen. Ik weet dat zeer goed want ik ben ooit reviewer geweest van AR1. Ik been trouwens nooit auteur geworden. Men heeft mij wel gevraagd maar ik heb dat altijd geweigerd omdat ik toen voor de VN werkte. Eerlijk gezegd ben ik meer geïnteresseerd in “global change” – denk aan de veel ruimere problematiek van de verandering van de grote geochemische cycly op aarde, ook door de landbouw – dan in climate change.

Aanverwante berichten:

1. Louise Fresco: “Climate change is minder interessant”
2. Louise Fresco gaat IPCC doorlichten
3. Pielke over IPCC: mijn bijdrage werd totaal genegeerd

Ik leg dezer dagen de laatste hand aan mijn boek De Staat van het Klimaat en zal dus maar sporadisch reageren op het rapport van het IAC. De eerste indruk is dat ze hun werk meer dan naar behoren gedaan hebben. Mijn verwachtingen van gisteren – die niet hoog gespannen waren – zijn niet uitgekomen. Het rapport doet diverse aanbevelingen, die indien opgevolgd, het IPCC fundamenteel zouden kunnen veranderen. In een later bericht zal ik uitleggen waarom naar mijn mening de voorstellen niet ver genoeg gaan. Hoe dan ook, het rapport legde de vinger op diverse zere plekken.

Pielke jr noemde het rapport ‘hard-hitting’. Anderen, zoals Roy Spencer en Matt Ridley zijn minder positief. Spencer vindt opheffen van het IPCC de enige logische weg. Ridley vergelijkt de situatie rond het IPCC met die rond Marc Hauser, een psycholoog van Harvard die na een intern onderzoek van drie jaar (!) beschuldigd is van wetenschappelijke fraude. Hauser is zijn baan kwijt en diverse artikelen zijn teruggetrokken. Het IAC doet aanbevelingen ter verbetering van de processen, maar welke artikelen, rapporten worden nu teruggetrokken, vraagt Ridley zich af?

Mijn oog viel op de volgende zin in het voorwoord van het IAC-rapport:

On the other hand, many groups of scientists have insisted that whatever the failings in certain aspects of IPCC’s massive assessment, the key findings of the most recent IPCC assessment remain, as the Netherlands Environmental Assessment Agency concluded, unaffected.

Dit is een opmerkelijke constatering. Ik besprak eerder hoe het PBL in haar persbericht slim had gekozen voor de term ‘hoofdconclusies’. De enige hoofdconclusies die het PBL onderzocht heeft waren 32 conclusies in het Synthesis Report die betrekking hadden op hoofdstuk 9 t/m 16 van het Werkgroep 2. In de vertaalslag naar de media en afnemers van het rapport verdween dit onderscheid al snel en diverse media schreven dan ook ‘de hoofdconclusies staan nog overeind’, waarmee dan gesuggereerd wordt ‘de aarde warmt op en het komt door de mens’.

Noch het PBL noch het IAC heeft onderzocht of de hoofdconclusies nog overeind staan en toch schrijft het IAC: the key findings of the most recent IPCC assessment remain, as the Netherlands Environmental Assessment Agency concluded, unaffected. Ik ben van plan om Louise Fresco te vragen waarop deze statement in het IAC rapport op gebaseerd is. Ik heb in ieder geval nergens in het PBL-rapport woorden van die strekking gevonden.

Twan Huys stelde deze kwestie gisteren in Nova terecht aan de orde in zijn gesprek met Robbert Dijkgraaf. Wat kunnen we nog wel geloven, meneer Dijkgraaf? Daarop had hij uiteraard het antwoord niet want het viel buiten het bestek van het onderzoek. Maar zoals Ridley opmerkt is de gelatenheid waarmee de klimaatgemeenschap de ontdekte fouten heeft ‘geaccepteerd’ op zijn zachtst gezegd niet geruststellend te noemen.

In mijn boek ga ik uitgebreid in op de hoofdconclusies van Werkgroep 1. Mijn conclusie is dat als de lead authors eerlijk gerapporteerd hadden wat er in de literatuur beschikbaar is, dat dan de hoofdconclusies heel anders zouden uitpakken: de helft van de recente opwarming boven land is het gevolg van lokale economische factoren, de huidige opwarming is niet bewezen uniek en je kunt niet stellen dat de recente opwarming vrijwel zeker veroorzaakt is door broeikasgassen. Ergo, de aarde is weliswaar iets opgewarmd maar we weten nog niet waardoor. Ik draag ook diverse argumenten aan die erop wijzen dat de klimaatgevoeligheid lager is dan de beste schatting van het IPCC.

Aanverwante berichten:

1. Persbericht PBL: “Hoofdconclusies VN-klimaatpanel over regionale gevolgen klimaatverandering overeind”
2. Knap IAC-rapport gaat toch vreselijk in de fout
3. Perceptie of ideologie of toch onderzoek?