In de tussentijd, welkom terug!

Zoals jullie kunnen begrijpen ben ik dan ook op dit moment niet heel erg in de mood om mijn blog bij te houden. Een klein beetje goed nieuws dat ik toch met jullie wil delen is dat ik part-time aan de slag kan bij de Apple Store. Het solicitatieproces was behoorlijk intensief (500 sollicitanten om mee te beginnen, verdeeld over vier rondes) en wellicht dat ik er op een later tijdstip nog wat meer over kan schrijven.

Tot dien waardeer ik echter enorm jullie begrip dat het hier enigszins stil zal zijn. Mijn hoofd staat op het moment even bij andere dingen.

Michigan State Spartans!

Zaterdagochtend zijn we rond half acht richting Des Moines gereden om de Michigan State – University of Michigan Football game te kijken. We hadden een coupon voor een ‘buy one, het one free’ breakfast sandwich bij Burger King, dus na daar even snel gestopt te zijn, zijn we snel op weg gegaan naar Des Moines.

Hoewel er in Kansas City ook een MSU Alumni Association is, waarmee we de wedstrijden zouden kunnen kijken, woont onze vriendin Michelle op zo’n twee uur rijden van Des Moines (voor ons is het drie uur) en dat is dan wel zo gezellig om samen te kijken. Maar het is ook een flinke dag rijden. Jess en ik hadden afgesproken dat ik op de heenweg zou rijden, zodat ik wat kon drinken tijdens de wedstrijd. Football is nou niet bepaald mijn sport, dus zo was het voor mij ook interessant. Zo’n 200 miles (±322km) en ik moet zeggen dat het erg goed ging. We zijn uiteindelijk niet gestopt en ik heb zelfs wat tijd ingehaald. In 2 uur en 45 minuten waren we in Des Moines, Iowa.

We waren de eerste MSU fans, maar vlak na ons kwam de organisator Steve binnen. We hebben snel wat tafels verzet en hij had van de Alumni Association  wat MSU hebbedingetjes gekregen: pennen, sleutelhangers, silly bands, pompons etc. De wedstrijd begon en ik heb vooral genoten van de $6 pitchers bier en de Philly Cheesesteak voor lunch. Rond halftime was er een loterij van wat duurdere MSU gear. Ironisch genoeg won ik de ik ‘MSU Alumni nummerbord houder’. Steve zei dat ik hiermee dan maar een erelid was. Aangezien Jess al zo’n ding op haar achter nummerbord heeft, heb ik hem maar aan haar gegeven voor de andere

Na de game zijn we nog even wat gaan drinken bij Starbucks en zijn we weer op weg gegaan. Het was enorm gezellig met Michelle, maar we wilden ook niet te laat naar huis (we hadden immer beide honden thuis zitten).

Oh, en voor ik het vergeet: MSU heeft U of M ruim verslagen. Ha.Ha.Ha

Jawbone Icon

Nee, ik ga toch liever de route van hands free bellen. Headsets zijn echter vrij duur, als je een goede wilt dan. Ik ben op onderzoek uit gegaan en het merk Jawbone maakt blijkbaar erg goede headsets. Mijn voornaamste eis is dat degene aan de lijn niet allerlei geluiden hoort, zoals je bij de meeste headsets hoort. Van alle recensies die ik heb gelezen, is hun NoiseAssasin technologie geweldig. Sommige reviewers zijn met hun hoofd uit het raam gaan rijden, en degene aan de andere kant van de lijn merkte het absoluut niet. Dat is dus precies wat ik wil, maar dit soort dingen hebben wel altijd een prijskaartje.

Met de hulp van mijn vader, die mij een cadeautje stuurde voor mijn slagen én een hele goede deal op Amazon.com, ligt volgende week toch echt een Jawbone Icon in mijn brievenbus!

Gelukkig kan ik beter achteruit inparkeren dan deze figuur

Ik had beloofd om jullie up-to-date te houden over de vorderingen wat betreft mijn rijbewijs. Nu heb ik die belofte enigszins moeten breken. Ik ben in augustus op gegaan voor mijn rijexamen en ik ben toen gezakt. Ik was er nogal boos over, de reden waarom ik gezakt was, was namelijk niet zo zeer mijn rij-stijl, maar een woordenwisseling met de examinatrice. Ik had dus niet zo’n zin om er over te schrijven, en heel eerlijk gezegd heb ik dat nog steeds niet zo. Vandaar dat ik me ook niet gemeld heb

Vandaag ging ik echter voor de tweede keer op, na nog even flink geoefend te hebben met het achteruit inparkeren. Dat is iets wat je hier in de buurt vrijwel nooit doet. Ik durf zelfs te stellen dat mensen hier over het algemeen per jaar vaker de olie van hun auto laten verwisselen, dan dat ze achteruit in hoeven te parkeren.

We kwamen iets na half 9 aan bij de testlocatie en we waren op dat moment de enigen daar (ze openen om 8 uur). Gelukkig waren we vroeg gekomen, want het bleek dat ze vandaag om 11:45 zouden sluiten vanwege vergaderingen. Ik ben toen aan de balie mijn gegevens af gaan geven en ik moest even plaats nemen. Uit mijn ooghoek zag ik al de bitch van vorige keer zitten en ik hoopte enorm dat ik haar niet weer zou krijgen. Gelukkig kwam er een vriendelijk oogende oudere dame op mij af en ze vroeg meteen al of ik er klaar voor was.

Eerst hebben we wat standaard dingen doorgenomen (denk aan knipperlichten, rem, lampen, ruitenwissers en de voorruit verwarming. Daarna het achteruit inparkeren. Eerste poging ging ik tegen de stoep aan. Toen zei ik nog iets als ‘Darn, every time I practice it goes great and of course now it doesn’t“. Ik mocht toen uit de plek draaien en het nog een keer proberen. Deze keer ging het perfect en de dame zei ook meteen iets van “you did that like a pro!“.

Vervolgens gingen we echt rijden, andere route dan eerste keer. Ik dacht eerlijk gezegd dat er maar één mogelijke route was in die buurt, maar na nog eens op de kaart te hebben gekeken zijn er inderdaad twee mogelijke routes. Deze een stuk simpeler dan de andere. In principe rij je door een industrieterrein met bijna geen tegenliggend verkeer. Ook is de maximale snelheid over het algemeen 35mi/h in plaats van de tergend langzame (en moeilijk te handhaven) 25mi/hr. Dat werkte dus allemaal in mijn voordeel.

Onderweg moest ik wat ‘oefeningen’ doen, zoals parkeren aan de stoep, parkeren aan de stoep alsof ik op een heuvel stond en een stukje achteruit rijden. Na ongeveer een kwartier waren we weer terug bij het examinaton station en zei ze dat ik geslaagd was met 94%. De enige twee opmerkingen die ze had is dat ik mij een linkerbocht ook even achter me moet kijken. Hoewel mensen me in de meeste gevallen niet in mogen halen op dergelijke wegen (dubbele streep), is het toch iets veiliger. En ze zei dat ik op een bepaald moment iets meer aan de linker kant moest rijden toen er allerlei auto’s geparkeerd stonden. Reden waarom ik dat niet deed was omdat er een dubbele streep was en je daar in principe niet overheen mag

Daarna zijn we naar de DMV gereden en heb ik mijn rijbewijs aangevraagd. Zoals altijd krijg ik hem niet meteen mee, omdat er een check gedaan moet worden vanwege mijn immigratiestatus, maar ik kreeg wel een tijdelijk papieren bewijs mee waarmee ik 60 dagen mag rijden. Als ik uit ga van de vorige keren (ID kaart en oefenbewijs) dan zal mijn rijbewijs waarschijnlijk maandag in de bus liggen!

Thuis gelijk de verzekering gebeld om mij als ‘Driver’ aan de polis toe te voegen. Dankzij wat handige korting-truckjes (‘getrouwd zijn’-korting, ‘ik heb mijn Master en dus ben ik meer verantwoordelijk‘-korting, etc.) is ons maandbedrag slechts met $3.01 omhoog gegaan, dus dat valt mee. Na een jaar je rijbewijs te hebben, gaat de premie omlaag en wanneer iemand 25 wordt, gaat deze ook omlaag. Voor mij is dat tegelijk, dus dat wordt leuk.

Walmart zal de meeste Nederlanders wel bekend in de oren klinken. Het is Amerika’s grootste warenhuis en de zogenaamde ‘Super Centers’ doen ook aan boodschappen. Vaak goedkoper dan andere supermarkten. En het mooiste? Ze price matchen. Dit houdt dus in dat als aanbieder X een product voor een bepaalde prijs aanbiedt, dat Walmart je zelfde prijs geeft. Voorwaarde is dat het om een locale concurrent gaat en dat je de reclamefolder bij je moet hebben. Op deze manier kunnen we dus alle aanbiedingen die we willen kopen, zonder naar weet-ik-hoeveel verschillende winkels te hoeven. Het mooie is dat ze zelfs huismerken matchen. Dus als Hy-Vee gehakt in de aanbieding heeft, geeft Walmart je dezelfde prijs voor hun gehakt. Erg fijn dus, alleen duurt het boodschappen doen wel iets langer

Zaterdag was baby-dag. Onze vrienden Meg en Adam zijn een aantal weken geleden ouders geworden. We zijn toen mijn moeder hier was al op kraambezoek in het ziekenhuis geweest, maar nu zijn we naar hun appartement gegaan. We hebben gezellig een tijdje zitten babbelen en op een gegeven moment was Meg het binnen zitten zat. We zijn toen naar Minsky’s gegaan, een locale pizzeria waar we van een late lunch/vroeg dinner hebben genoten. Minsky’s staat hier in de buurt bekend als één van de betere pizzeria’s en ik moet toegeven dat het érg smakelijk was.

Na het eten zijn we nog even gaan wandelen in Zona Rosa, een gezellig outdoor shopping district.

Vandaag stond in het teken van allerlei klusjes die gedaan moeten worden. De herfst is begonnen en vorige week zijn in twee dagen tijd zo’n 97% van alle bladeren van de bomen gevallen. Tijd om die troep op te ruimen dus. Daarnaast moesten ook de auto’s nodig gewassen worden, waren er wat klusjes om het huis weer ‘winter klaar’ te maken (dit doe ik liever in heerlijk nazomer weer dan in ‘oh shit het gaat morgen sneeuwen’-weer. Tenslotte moesten we wat van de kit-randen in de badkamer aanpakken. De boel is dus flink gestript en ik ben begonnen met het opnieuw opvullen. Helaas hadden we te weinig kit in huis en moeten we het laatste beetje morgen doen (Jess is vrij vanwege een feestdag). We wilden in eerste instantie een hapje gaan eten, aangezien we al een tijdje geen ‘date night’ meer hadden gehad, maar we waren allebei zo uitgeput, dat we een pizza besteld hebben en lekker op de bank hebben gezeten.

Ook moesten we de hond van Jess’ tante op gaan halen. Zij is een week op vakantie en dus komt het beest een weekje logeren. Ik heb mijn mening over het beest al eens flink geuit, dus dat bespaar ik jullie deze keer

Aanstaande zaterdag gaan we ‘s ochtends vroeg naar Des Moines, Iowa om met onze vriendin Michelle hét college football evenement voor Jess en haar te gaan kijken: Michigan State V.S. University of Michigan. Het interesseer mij persoonlijk vrij weinig, maar ik ben altijd in voor een tripje. En bier. Dus dat wordt vast gezellig

Dat was het voor nu, tot volgende keer!

De wereld is een briljante visionair kwijt geraakt..

Rest In Peace Steve!

Op vrijdag zijn we gaan ontbijten bij IHOP, gevolgd door wat winkelen. Zaterdag zijn we eerst op kraambezoek geweest bij onze vrienden Meg & Adam, waarna we in Zona Rosa zijn gaan shoppen. Gedurende de rest van de tijd hebben we veel geshopt (de basics als Kohls, Target, Walmart en de non-basics als Zona Rosa, Oak Park Mall en de Country Club Plaza) en zijn we flink wat dingen gaan bekijken, zoals het Liberty Memorial. Afgelopen zaterdag zijn we naar het ‘Oktoberfest’ in Lee’s Summit geweest en zijn we ‘s avonds gaan eten bij de beste BBQ tent hier in Kansas City (en aangezien het de enige BBQ tent op de ’13 places to eat before you die’ is, durf ik te zeggen de beste in de wereld): Oklahoma Joe’s.

Op dinsdagochtend moest ze helaas weer naar huis. Tijd gaat snel als je plezier hebt. Ik post bewust niet alles wat we gedaan hebben. De nadruk lag op het tijd samen door brengen en hoewel voor de buitenwereld niet alles even interessant zal klinken, was het voor Jess en mij gewoon heel fijn om wat quality time door te brengen

De nieuwe Coldplay single ‘Paradise’ is uit. Stukken meer ‘poppy’ dan voorgaande nummers, maar ik begin het steeds een beter nummer te vinden.
Het nieuwe album ‘Mylo Xyloto’ komt op 24 oktober uit en van wat er bekend is, vertelt het album een verhaal over een romance tussen twee geliefden. Dit nummer past in ieder geval in dit thema en van het materiaal dat al gelekt is (Hurts Like Heaven, Charlie Brown e.d.) denk ik dat het geheel een erg mooi album zal voortbrengen.

De heenweg was vrij rustig en ik heb iets minder dan de helft gereden. Op zaterdag, rond drie uur kwamen we in ons hotel aan. Snel onze spullen gedropt en we zijn naar het huis van Mary Ann en Tom in Shiloh, IL gereden. Daar was Jess’ moeder samen met haar vriendin net aangekomen. Het mooie van het schrijven van een blog in het Nederlands, is dat je schoonfamilie niet de behoefte heeft om deze te lezen. Ik kan dus ook rustig zeggen dat die vriendin van mijn schoonmoeder absoluut niet een favoriet persoon van mij is. Ik ben vrij recht-toe-recht-aan wat betreft de eerste ontmoeting met mensen betreft. Ben je onbeschoft tegen mij? Dan is het afgelopen. Geen tweede kans. Wellicht niet helemaal eerlijk van mij, maar uit het verleden is bij mij vaak genoeg gebleken dat een tweede kans geen verbeteringen levert, dus ben ik langzaam aan gestopt met ze überhaupt te bieden. Deze vrouw valt dus onder deze categorie en ik was enorm blij dat ze niet bij ons in het hotel zou verblijven. Dana (mijn schoonmoeder) zou dat de eerste nacht wel, omdat het bij Mary Ann erg druk zou zijn.
Ok, terug naar het feestje. Onwijs gezellig, al kende we weinig mensen. Er stond een vat bier, het eten was heerlijk (vooral de pullen pork sandwiches en chilly) en de taart als dessert was ook heerlijk.

Na een gezellige namiddag/avond kwamen we in het hotel aan en ALLES was enorm vochtig. Blijkbaar stond de airco aan en was het een ouder/defecter model die de lucht erg vochtig maakte. Niet fijn en het maakte de hooikoorts die Jess heeft ook nog eens erger. We hebben dus snel de airco uitgezet en de volgende ochtend was het een stuk beter.

‘s Ochtends zijn we gaan ontbijten bij Mary Ann & Tom, waarna we wat zijn gaan shoppen en we een late ‘lunch’ (onder genot van een biertje) bij TGI Fridays hebben gegeten. We hadden een zestal voorgerechten genomen ‘to share’. Ik kan vooral de spinazie dip aanraden! Vervolgens hebben we een kleine tour van St. Louis gekregen (no offence, maar Kansas City is toch stukken beter!*). Daarna zijn we nog even gestopt bij een supermarkt en gingen we weer naar Mary Ann en Tom’s voor dinner. Aangezien Dana daar zou blijven slapen en vroeg weg wilde, begonnen Jess en ik ons af te vragen of we misschien niet beter ook daar zouden moeten overnachten. We wilden immers de volgende ochtend afscheid nemen, maar we zagen het niet zitten om al om 6 uur op te moeten om gedouched en uitgecheckt op tijd weer in Shiloh te zijn. Hoewel we het zonde vonden van de avond in het hotel waarvoor we hadden betaald, besloten we toch maar onze spullen te gaan halen.

Op de kamer aangekomen, bleek al snel dat we daar niet eens hadden kunnen blijven. De schoonmakers hadden de airco weer aangezet en ALLES (bedden, tv, onze koffers, et cetera) was zeik en zeik nat. We hebben dus snel onze spullen gepakt en zijn gaan uit checken. Gezien de staat van de kamer probeerde we toch iets van ons geld terug te krijgen. We wisten echter dat dit waarschijnlijk niet zou gebeuren. We hadden namelijk via een reisagent geboekt en zo een flinke korting gekregen. De man achter de counter gaf echter aan dat hij toch even zou kijken wat hij kon doen. Na een minuut of wat begon hij vanuit het niets ons te verwijten dat we niet eerder op de dag terug zijn gekomen om onze kamer te checken, want ‘toen had hij nog andere kamers’. Pardon? Als ik de airco uit zet, moet het niet mijn verantwoordelijkheid zijn om mijn dag te onderbreken om er zeker van de zijn dat IEMAND dat nare ding weer aan zet. Een minuut na deze statement van meneer, gaf hij aan ‘ons niet meer nodig te hebben’. Op een manier waar je normaal een vervelende hond probeert weg te jagen: ‘Shoo!’. We zijn boos weggelopen en hebben een gezellige avond bij Mary Ann en Tom gehad, met lekker Mexicaans eten.

De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van iedereen en zijn we op weg gegaan. Rond Columbia, MO (halverwege) ben ik gaan rijden (zo’n 245km). We zijn Riley gaan ophalen bij Aunt Kathy’s en zijn daarna naar huis gegaan. Ik moet zeggen dat ik blij was weer thuis te zijn. Zo’n weekend is gezellig, maar je hebt nooit een gelegenheid om je even lekker terug te trekken. Iets wat ik als enig kind wel echt nodig heb. Ik ben al die drukte nooit echt gewend geweest, en het is dus niet mijn ding.

Zoals je je kan voorstellen, was het de volgende ochtend echter tijd om het eens te hebben over de manier waarop we behandeld zijn in het hotel. Ik heb dus en boze email geschreven. Vrijdagochtend kreeg ik een e-mail met de mededeling dat mijn klacht was doorgestuurd naar de manager van het betreffende hotel. Ik zou voor 15 september een antwoord krijgen op mijn klacht.

Rond het middaguur ging mijn telefoon. Het was de manager van het hotel. Ze vroeg mij de situatie uit te leggen en een paar minuten later kreeg ik een uitgebreid excuus. De betreffende medewerker was vrij nieuw en zou naar aanleiding van dit incident opnieuw getraind worden. Ze gaf aan dat er inderdaad problemen zijn met de airco’s en dat ze het heel vervelend vond dat ons verblijf met een dergelijke nare bijsmaak was geëindigd. Om ons tegemoet te komen wilde ze graag het bedrag dat hij hadden gekregen voor ons verblijf (ongeveer 40 dollar ging naar de reisagent) terugstorten. Dit was een goede $107. Prima! Dat is dus hetgeen wat ik zo fijn vindt aan Amerika. Klant is koning. In Nederland had ik waarschijnlijk nooit een antwoord gekregen op mijn klacht.

^* Kansas City en St. Louis hebben als grootste steden van Missouri een flinke rivaliteit