W ciągu ostatnich dwóch lat w niejasnych okolicznościach życie straciło pięciu ekspertów od irańskiego programu atomowego. Ostatni zginął w styczniu tego roku w zamachu bombowym. Jeśli weźmiemy pod uwagę komu najbardziej zależało na śmierci naukowców i to jaka organizacja w przeszłości stosowała tego typu praktyki to raczej wydaje się jasne kto był sprawcą zamachów.

Atomowy rejs

Być może w przededniu ataku Izraela na Iran warto przypomnieć w jaki sposób sam Izrael zdobył broń atomową. Jest to tym bardziej ciekawe, że państwo uzurpujące sobie prawo do sprzeciwu wobec programu nuklearnego suwerennego państwa samo uzyskało broń w – mówiąc delikatnie – sposób niezgodny z prawem międzynarodowym.

W połowie lat sześćdziesiątych młode Państwo Żydowskie otoczone było przez licznych wrogów. Co kilka, kilkanaście lat regionem wstrząsały kolejne wojny. Ciągłe zagrożenie powodowało konieczność znalezienia  odpowiedniego środka odstraszającego. Władze Izraela postanowiły skonstruować bombę atomową. Jednak budowa broni napotkała duże trudności., okazało się, że izraelscy konstruktorzy nie dysponują wystarczającymi zasobami rudy uranu.

Dużych ilości wzbogacanego uranu nie można było zakupić “od tak” ponieważ były to procedury ściśle kontrolowane przez mocarstwa atomowe. Stany Zjednoczone stanowczo sprzeciwiały się broni jądrowej na Bliskim Wschodzie. Skoro nie dało się zdobyć tego cennego surowca, to do gry wkroczyły służby specjalne. Zadanie zdobycia wzbogacanego uranu dostał Mossad.

Na sposób zdobycia uranu wpadł doświadczony agent, syn duńskich Żydów Dan Aerbel . Aerabel pracował w Danii przez kilka lat pod przykrywką biznesmena. Prowadząc interesy jako Duńczyk Aerabel zdobył liczne kontakty w środowisku europejskich przedsiębiorców. Ponadto miał on do czynienia z firmą, która wydobywała i przetwarzała uran, więc plan był taki aby skierować produkcję uranu do Izraela. Na początku wykonanie takiego manewru wydawało się kompletnie niewykonalne, ponieważ produkcja tego surowca jest pod ścisłą kontrolą opinii międzynarodowej. Firmą, którą postanowił spenetrować Mossad była spółka z RFN Asmara Chemie .

Aerbel znał jednego ze współpracowników Asmara Chemie – Herberta Schulzena, który miał wielkie poczucie winy wobec tego co Niemcy zrobili Żydom podczas wojny. Agent wywiadu zaprzyjaźnił się ze Schulzenem, często opowiadał mu o swoich krewnych zamordowanych w Auschwitz aby wzbudzić jeszcze większe poczucie winy u Niemca, dzięki temu mógł lepiej nim manipulować. Aerbel zaprosił Schulzena do Izraela, gdzie agenci Mossadu jako izraelscy biznesmeni przyjmowali go wystawnymi kolacjami i opowiadali jak ich krewni zostali zabici w komorach gazowych. Nadmienili także, że zagrożenie dla narodu żydowskiego nadal istnieje. Twierdzili, że warunkiem niepowtórzenia się przeszłości – czyli zagłady Żydów – jest zdobycie przez Izrael “pewnej ilości surowca”, Schulzen zatrwożony, oczywiście powiedział, że zrobi co w jego mocy.

Kiedy Aerbel ocenił, że Schulzen jest już gotowy do tego aby zacząć mówić o konkretach, poprosił Niemca o zdobycie 200 ton tlenku uranu. Twierdził, że Izrael potrzebuje takich ilości do reaktora jądrowego i ośrodka badawczego w Dimona, który powstał na pustyni Negew. Jednak nie wspomniał ani słowem o podziemnym laboratorium, w którym pracowano nad bronią atomową.

W 1968 roku firma Schulzena zamówiła rudę uranową w belgijskim koncernie wydobywczym. Asmara Chemie w związku z tym, że planowała transakcje uranu nadającego się do budowy bomby jądrowej została starannie sprawdzona przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej. Rzecz jasna nie wzbudziło niczyich podejrzeń, że firma produkująca mydło zamówiła dużą ilość tego surowca. Asmara złożyła depozyt na pięć milionów dolarów aby udowodnić dobrą kondycję finansową. W rzeczywistości pieniądze zdeponował Mossad.

W związku z restrykcyjnymi przepisami transportu materiałów nuklearnych drogą lądową w Europie, izraelskie służby specjalne zdecydowały się na transport morski. Asmara przedstawiła kontrolerom atomowym fałszywą drogę surowca do produkcji mydła – najpierw załadunek rudy na statek w porcie w Antwerpii, przewiezienie do zakładu przetwórczego w Mediolanie i w końcu dostarczenie do fabryki Asmary.  W rzeczywistości nie planowano zawijać z uranem do portu we Włoszech, wpisano jedynie nazwę mediolańskiej firmy, która nic nie wiedziała o żadnym transporcie. Kontrolerom plan nie wydawał się podejrzany, zaaprobowali transakcję.

Po dopełnieniu formalności Mossad mógł wprowadzić w życie resztę swojego zawiłego planu. Agenci zarejestrowali w Szwajcarii fałszywą firmę żeglugową pod flagą Liberii i zakupili stary zachodnioniemiecki statek “Scheersberg A”. W listopadzie 1968 roku wynajęto załogę, która załadowała transport i weszła na pokład statku. Wszyscy robotnicy sądzili, że płyną do Włoch, jednak statek niespodziewanie zawinął do portu w Hamburgu, tam poinformowano ich, że jednostka została sprzedana innemu właścicielowi, który zażądał nowej załogi, podziękowano im i zgodnie z umową wypłacono wysoką odprawę. Na statek przybyła “nowa załoga”.

Gdzie jest uran?!

17 listopada 1968 roku “Scheersberg A” opuścił Hamburg informując władze portu, że kieruje się do Geniu. Poinformowano także kapitana portu w Genui, że statek przybędzie za kilka dni. Jednak statek nigdy nie zacumował do brzegu w tym włoskim mieście, właściwie zniknął na kilkanaście dni. Na początku władze portu sądziły, że statek zatonął, jednak w tym rejonie nie zanotowano żadnych zatonięć.

W rzeczywistości kilka dni po wypłynięciu z Hamburga “Scheersberg A” spotkał się na Morzu Śródziemnym w pobliży Cypru z flotą niewielkich jednostek z Izraela. Właściwa kradzież uranu odbyła się na pełnym morzu. Transport został przeładowany a statek popłynął do Turcji.  Podczas gdy władze europejskich państw szukały statku, ten pojawił się 15 dni po zaginięciu w porcie w Iskanderun.

Władze tureckie zupełnie nieświadome, że w Europie uznano statek za zaginiony uwierzyły w wersję kapitana, który przekonywał, że statek właśnie wypłynął z portu w Neapolu, zawinął do portu po zaopatrzenie i za kilka godzin wraca do Włoch. Turcy nie przeprowadzili żadnych inspekcji, “Scheersberg A” wypłynął. Kilka tygodni później zacumował do portu w Palermo, gdzie jego kapitan oraz załoga zeszli na ląd i po prostu rozpłynęli się w powietrzu. Właściciel statku wynajął kolejną załogę, która popłynęła do Antwerpii. Przybycie statku rozpoczęło śledztwo w sprawie zagadkowego rejsu. Ponieważ władze portowe stwierdziły, że ładownie jednostki są puste, kontrolerzy zachodzili w głowę co stało się z dwustoma tonami rudy uranu?

Schulzen zarzekał się, że on nie wie co stało się z uranem, kierownictwo zakładu we Włoszech twierdziło, że nie przyjmowało żadnego transportu, właściciele statku zniknęli pozostawiając puste biuro. Stało się jasne, że olbrzymia ilość surowca (pozwalająca zbudować 10 bomb atomowych), który powinien być pod ścisłą kontrolą została skradziona, zdecydowano, że ten kompromitujący fakt nie ujrzy światła dziennego.

Pięć lat później skradziony uran pozwolił izraelskim naukowcom wyprodukować ich bombę atomową. Akcja Mossadu przebiła wszystkie inne efektowne działania izraelskich służb. Izrael do dziś oficjalnie nie przyznaje się w jaki sposób zdobył surowiec do budowy broni atomowe.

Czy państwo, które zdobyło broń atomową w taki sposób powinno mieć prawo do sprzeciwu wobec programu nuklearnego innego suwerennego kraju?  Władze Izraela twierdzą, że skonstruowanie bomby w Teheranie będzie się równało zagładzie Narodu Żydowskiego. Jednak czy równowaga sił w potencjale nuklearnym miedzy dwoma przeciwnikami politycznymi nie wpłynie korzystanie na bezpieczeństwo w tym rejonie świata tak jak to miało miejsce podczas zimnej wojny pomiędzy ZSRR, a USA? Wtedy to mówiło się, że ?kto pierwszy naciśnie atomowy guzik, ten zginie jako drugi?, w tym wypadku mogłoby być podobnie, strach przed odwetem dokonanym przez wroga skutecznie zniechęcałby do ataku na niego. Ahmadineżad nie jest samobójcą, dobrze wie, że jeśli pierwszy odpali atomowe działa to jego kraj za chwilę objawi się jako nuklearna pustynia. Czy Izrael, który mówiąc wprost ukradł składniki bomby atomowej powinien mieć prawo do decydowani kto i kiedy może uzyskiwać atom?

Tajna jednostka

Tworzenie GROM-u zbiegło się z akcją polskiego wywiadu w Iraku. Polegała ona na wywiezieniu sześciu amerykańskich agentów CIA. Polacy spisali się znakomicie. W zamian za tą pomoc rząd Stanów Zjednoczonych zobowiązał się umorzyć część polskiego długu i pomóc w utworzeniu wojskowej jednostki specjalnej. Bez pomocy Amerykanów powstanie jednostki nie byłoby możliwe. Grupa Reagowania Operacyjno Manewrowego powstała 13 lipca 1990 roku. Polscy komandosi przechodzili szkolenia w najlepszych tego typu jednostkach na świecie.

Na początku istnienie jednostki było ściśle tajne. Opinia publiczna dowiedziała się o niej dopiero po 4 latach. W 1994 roku USA poprosiły Polskę o pomoc przy wprowadzaniu pokoju na Haiti. Rząd RP wysłał 55 komandosów GROM-u. Mimo, iż w kraju szydzono z misji i jednostki, której nie znano to żołnierze na Haiti uratowali życie 26 osobom, między innymi przez odbijanie zakładników. Ochraniano najważniejsze osobistości takie jak członkowie rządu Haiti, amerykańscy kongresmeni, generałowie wizytujący miejscowe miasta. Za misje na Haiti dowódca jednostki generał Petelicki otrzymał odznaczenie od władz USA, tak ważne, jakiego jeszcze nigdy nie przyznano cudzoziemcowi.

Doceniani na całym świecie

W 1997 roku GROM uczestniczył w akcji w Slawonii. Jest to rejon położony we wschodniej Chorwacji. W tamtym czasie była to ostatnia enklawa serbska w Chorwacji. Polscy żołnierze pojechali tam jako przedstawiciele misji pokojowej ONZ. Do największych sukcesów żołnierzy GROM-u można zaliczyć zatrzymanie zbrodniarza wojennego Slavko Dokmanovicia. W roku 2002 kilkunastu żołnierzy jednostki zostało przetransportowanych do Afganistanu do bazy Bagram. Ich misja trwała dwa lata.

Podczas drugiej wojny w Zatoce Perskiej GROM przeszedł chrzest bojowy już na początku operacji. Udaną i widowiskową akcją było zajęcie platformy przeładunkowej. Była to w tym czasie największa operacja w Zatoce. Największa liczba żołnierzy sił specjalnych brała udział w bojach jednego dnia. GROM wcześniej ćwiczył szturm na amerykańskich lotniskowcach. Żołnierze naszych sił specjalnych wykazywali się dużymi umiejętnościami, dzięki czemu bardzo często byli chwaleni przez amerykańskich dowódców.

Nasi eksperci z GROM-u to żołnierze przeznaczeni do wykonywania perfekcyjnych cięć chirurgicznych. Doskonale radzą sobie na wodzie, jak i na lądzie. GROM jest jednostką najlepiej wyposażoną w polskiej armii. Pod tym względem dorównujemy najlepszym na świecie. “Gromowcy” są szkoleni także w skokach ze spadochronem z wysokości 10 kilometrów. Jest to wysokość z, której skaczą najlepsi żołnierze sił specjalnych na świecie. Skok zawsze jest oddawany z zasobnikami ważącymi 90 kilogramów. Żołnierze dzięki temu zawsze mają przy sobie niezbędną broń: materiały wybuchowe, broń palną, amunicję oraz inne niezbędne do walki rzeczy.

Powstanie SAS

Taktykę błyskawicznego ataku z użyciem jak najmniejszych liczebnie wojsk opracował twóraca SAS David Stirling. Pierwsze swoje akcje na tyłach wroga jednostki wykonywały podczas II wojny światowej. Gdy Brytyjczycy walczyli na pustyni z Africa Korps konieczne było zniszczenie jak największej ilości niemieckich samolotów stojących na lotniskach. SAS posługując się doskonale uzbrojonymi jeepami świetnie wykonał to zadanie. Żołnierze jednostek specjalnych zniszczyli blisko 200 samolotów czyli więcej niż brytyjskie lotnictwo w powietrzu. Przyczynili się tym samym bardzo znacznie przy pokonaniu wojsk Erwina Rommla.

W 1980 roku w Londynie doszło do opanowania ambasady irańskiej przez grupę terrorystyczną Ludowego Demokratycznego Frontu Arabistanu. Terroryści uwięzili 26 zakładników i domagali się uwolnienia 91 towarzyszy z irańskich więzień. Do stolicy Wielkiej Brytanii ściągnięto antyterrorystów z SAS. Special Air Service wkracza tam gdzie policja nie daje rady. Mówi się, że jeśli przyjeżdża SAS to nie będzie aresztowań.

W działaniach jednostki rozpoznanie to podstawa. Nie inaczej było i tym razem. Przed szturmem użyto miniaturowych kamery, które zostały umieszczone w ścianach. Co ciekawe, aby terroryści nie usłyszeli odgłosów wiercenia wiertarek specjalnie zmieniono trasę przelotu samolotów lecących na lotnisko Heathrow. Antyterroryści poznali także dzięki planom rozkład pomieszczeń w budynku. Odtworzyli główne pomieszczenie i do znudzenia ćwiczyli plan jaki mieli zamiar wdrożyć przy uwalnianiu niewinnych ludzi. Szóstego dnia sytuacja diametralnie się zmieniła. Napastnicy zastrzelili jednego z zakładników. Premier Wielkiej Brytanii Margaret Tatcher dała sygnał do ataku.

Kluczowe miało być zaskoczenie i szybkość. Do ścian ambasady przymocowano ładunki wybuchowe. Podczas wybuchów wypadały także okna. Antyterroryści ruszyli na linach z dachu w dół. Członkowie Special Air Service spisali się doskonale. Szturm został przeprowadzony w 11 minut i podczas jego trwania uratowano wszystkich zakładników.

Mordercze szkolenie

Aby dołączyć do SAS trzeba przejść brutalne i trudne fizycznie szkolenie. Do tej jednostki wybierani są najlepsi żołnierze ze wszystkich rodzajów wojsk. Cały proces selekcji trwa około 7 miesięcy. Przez pierwszy miesiąc przeprowadza się test typowo fizyczny. Jest to bardzo ciężka próba. Przechodzi przez nią zazwyczaj jedynie około 3 procent testowanych! Część sama rezygnuje, ale są też tacy

którzy nie wytrzymują zdrowotnie morderczego testu. Zdarzają się nawet zgony. Niektórzy umierają z wyczerpania, inni w wyniku wypadków, a dzieje się tak dlatego, że SAS zawsze ćwiczy tylko z ostrą bronią. Dlatego szkolenie strzeleckie to bardzo ważny element. Żołnierze muszą się przyzwyczaić do walki wśród gradu kul.

W szkoleniu brytyjskich sił specjalnych opracowano metodę killing house. Killing house jest do budynek, który na pierwszy rzut oka wygląda na zwyczajny. Ma drzwi, krzesła, stoły i szafy. Jednak nie  jest to normalny budynek, jest specjalnie przystosowany do ćwiczeń antyterrorystycznych. Ma ściany wyłożone gumą, tak aby nie odbijały wystrzelonych pocisków, wentylatory usuwają dym, a kamery rejestrują każdy ruch. Za każdym rogiem stoją manekiny mające imitować napastników. Można ćwiczyć szturm oraz inne formy walki. Zespoły Special Air Service ćwiczą w killing house codziennie, przez 7 dni w tygodniu. Dziś pomysł tego typu szkolenia wykorzystują najlepsze jednostki z całego świata.

Zawsze celują w głowę

Bardzo prostą, ale także bardzo efektywną bronią jaką posługują się brytyjscy antyterroryści są granatyhukowe (Flashbang). Zastosowane w pomieszczeniu w którym przebywają zakładnicy nie stwarza zagrożenia ich życiu, ale co ważne są świetne przy próbie zaskoczenia rywala. Silny błysk jaki następuje podczas wybuchu takiego granatu powoduje chwilową ślepotę. Z kolei huk upośledza słuch. Połączenie tych dwóch czynników ułatwia zaskoczenie napastników i zapewnia 15 sekundnową przewagę.

Special Air Service korzysta z pistoletu maszynowego MP5. Jest to bardzo stabilna i celna broń. Jest przy tym mała i szybkostrzelna oraz ma mały odrzut. Wszystkie te zalety pomagają w strzelaniu w małych pomieszczeniach. Jego odmianą jest jeszcze mniejszy MP5 K. Pistolety MP5 odgrywają znaczącą rolę w walce ze światowym terroryzmem. Do strzelań na dalszą odległość żołnierze jednostki korzystają z ciężkiego karabinu maszynowego M240.

Żołnierze mają przy sobie także krótką broń. Korzystają z pistoletu Sig Sauer P226. Jest to pistolet świetnie nadający się do akcji antyterrorystcznych gdzie nie ma czasu na zmianę magazynków ponieważ mieści aż 15 naboi. Posiada także laserowy wskaźnik celu.

Wszystkie te czynniki. Spartańskie szkolenie, świetne uzbrojenie oraz doświadczenie sprawiają, że SAS jest to jedna z najlepszych jednostek antyterrorystycznych na świecie.

Pomysłowy dentysta

Na pomysł wpadł amerykański dentysta z Pensylwanii. Nietoperze miały być receptą na zniszczenie japońskich okręgów przemysłowych. Pomysł polegał na tym, aby zebrać milion nietoperzy, podwiesić pod nie bomby zapalające i wypuścić nad Japonię. Na pierwszy rzut oka koncepcja wydaje się szalona, ale miał to być pomysł, która zapewni wygranie wojny z Japonią. Człowiekiem, który zaraził innych tą ideą był stomatolog - Duck L. Adams.

Uważa się, że nietoperze mogą przenosić duże ciężary. Potrafią unieść nawet czworo swoich młodych naraz, wiec taki ładunek nie byłby na pewno problemem. Zapadają w hibernację, więc łatwo byłoby je przetransportować. Kolejnym argumentem przemawiającym za wykorzystaniem nietoperzy w wojnie był fakt, że w ciągu dnia szukają ciemnych miejsc takich jak poddasza, strychy itp. gdzie zasypiają, ale przede wszystkim są ich miliony w jaskiniach w całych Stanach Zjednoczonych.

Pomysł Adamsa nie był całkowicie pozbawiony sensu, jednak autor potrzebował pieniędzy na realizację swojego planu. Był on jedynie dentystą i nie miał wojskowego doświadczenia, więc ciężko było mu zdobyć kontakty. Adamsowi przypadkowo udało się dotrzeć do żony prezydenta USA Eleanor Roosevelt. W połowie stycznia 1942 roku Adams przesłał swoje koncepcje do Białego Domu. Roosevelt po przeczytaniu notatki stwierdził, że autor pomysłu wcale nie jest szalony i koncepcja rzeczywiście może być wykonalna.

Projekt “X-ray”

Amerykańscy wojskowi stale próbowali znaleźć sposób na to jak uderzyć w Japonię. Domy budowane w Kraju Kwitnącej Wiśni były tworzone z papieru, drewna i bambusa, a tym samym były bardzo łatwopalne. Gdyby udało się wypuścić nad Japonię milion nietoperzy z ładunkami zapalającymi skutki mogły być olbrzymie. Za cel ataku nietoperzy wybrano Osakę, miasto w centrum przemysłowym Japonii.  Tajny projekt otrzymał nazwę “X-ray”. Koncepcję pomysłowego dentysty w życie miał wprowadzić generał Herb Arnold.

Adams zebrał osoby, które miały mu pomóc w realizacji pomysłu. Grupa pojechała do Nowego Meksyku, aby szukać jaskiń z nietoperzami. Okazało się, że tylko jeden gatunek mógł być brany pod uwagę - Molos meksykański. Nie były to duże nietoperze, ale za to były ich miliony. Wyłapywanie nietoperzy nie było trudnym zajęciem. Wywoływano u nich hibernacje poprzez chłodzenie jaskiń. Jednak nie było łatwo wymyślić broni, która mogłaby być podczepiona do nietoperza.

Przeciętny Molos meksykański waży 35 gramów, a próby wykazały, że może udźwignąć tyle samo ile waży, jednak najlżejsze ładunki ważyły jeden kilogram. Do pracy nad projektem przyłączono Luisa L. Feisera czołowego amerykańskiego wynalazcę. Jego zadaniem było wynalezienie ładunku, który będzie mógł być przenoszony przez nietoperza. Feiser wymyślił wtedy napalm. Łatwopalną galaretowatą mieszankę benzyny i aluminium. Zaprojektował też niewielką kapsułkę, zawierała zapalnik czasowy, ale co najważniejsze całość ważyła mniej niż 30 gramów.

Bat bomb

Ładunek miał być przymocowany do skóry nietoperza na piersiach. Podczas prób nad “nietoperzami bombowcami” doszło jednak do wypadku. Kilka uzbrojonych nietoperzy wymknęło się spod kontroli i baza w kilka minut zaczęła płonąć. Zagadką było tylko jeszcze to jak zrzucić milion nietoperzy na japońskie miasta i wioski. Nie można by zrzucić nietoperzy zahibernowanych, ponieważ spadłyby na ziemię i rozbiłyby się. Duck Adams wpadł na pewien pomysł - bomby nietoperzowej (ang: bat bomb). 1040 nietoperzy umieszonych na 26 tacach w 1,5 metrowym pojemniku. W każdej tacy było 40 oddzielnych przegródek. Jedna dla każdego nietoperza.

Bomba miała być zrzucona z wysokości 1500 metrów. Spadochron miał się otworzyć na trzystu metrach, w tym samym momencie miała odpaść odsłona, a tace miały się rozsunąć jak akordeon, były one ze sobą połączone, stworzenia spadałyby na tace poniżej, budząc się tym samym. Odlatujące nietoperze uruchamiałyby zapalnik za pomocą drutu przyczepionego do tacy. W tym momencie zaczynało się odliczanie. Za 30 minut ładunek miał się uaktywnić.

Większa bomba

W grudniu 1943 roku bomba nietoperzowa została wypróbowana na poligonie w Utah. Na pustyni wybudowano osadę, która miała imitować japońską wioskę. Chciano sprawdzić czy nietoperze będą szukały schronienia w takich domach. Wszystko powiodło się tak jak sobie zaplanowano, żołnierze byli pod wrażeniem skuteczności pomysłu. W grudniu 1943 roku broń nazwana jako bat bomb została oficjalnie zaakceptowana. Planowano wprowadzić ją do akcji do września 1944 roku.

Jednak w lutym 1944 roku projekt został zamknięty. Tego nikt się nie spodziewał. Nikt z władz nie wyjaśnił także dlaczego tak się stało. Projektanci niekonwencjonalnej bomby byli zawiedzeni. Jednak jak się okazało wynaleziono dużo lepszą bombę - bombę atomową. Dużo nowocześniejszy środek rażenia przeciwnika, broń, która zakończyła II wojnę światową.

Autor najbardziej bezczelnej ucieczki z obozu Auschwitz tak przechytrzył strażników obozu, że nie potrafili oni później pociągnąć więźniów do odpowiedzialności zbiorowej.

Więzień numer 918

Do obozu w Oświęcimiu Kazimierz Piechowski trafił ponieważ podczas Kampanii wrześniowej działał jako harcerz. Po kapitulacji w wojnie obronnej 1939 roku miał plan żeby przedostać się najpierw na Węgry, a później do Francji, jednak został złapany i osadzony w obozie wraz z innymi harcerzami. Był więźniem o numerze 918. W obozie wykonywał prace w komandach zajmujących się między innymi usuwaniem zwłok zabitych w egzekucjach więźniów, była to praca ciężka i wyniszczająca fizycznie oraz psychicznie, wykonywana na powietrzu w ciężkich warunkach, w zimie na mrozie, w lecie w skwarze.

Piechowski coraz bardziej podupadał na duchu i zdrowiu i zapewne gdyby los nie przyszedł mu z pomocą umarłby z wycieńczenia, ale któregoś dnia został przeniesiony do komanda pracującego pod dachem. Pracował w magazynach zaopatrujących oddziały SS. Magazyn był po za obozem głównym po drugiej stronie ulicy. Praca ta zwiększała szanse na przeżycie, przetrwanie tych najcięższych chwil. Nowe perspektywy okazały się jednak jeszcze bardziej obiecujące. Wraz ze swoim przyjacielem Ukraińcem Gienkiem Benderą zaczął planować ucieczkę. To Bendera zaraził go tym pomysłem. Pracował w warsztacie samochodowym i z tego względu mógł zapewnić samochód potrzebny do ucieczki.

Plan doskonały

Od tego momentu Piechowski każdą wolną chwilę przeznaczał na planowaniu i zastanawianiu się czy ucieczka jest możliwa. Oprócz transportu konieczny był oczywiście także ubiór. Szczęśliwym trafem przyszły uciekinier natrafił na pomieszczenie w, którym składowano mundury SS. Przyjaciele obmyślili również drogę którą dostaną się do budynku. Mianowicie przez właz bunkra w, którym składowano koks. Prawie wszystkie zagadki zostały rozwikłane, pozostał tylko jeszcze jeden, ale najbardziej moralnie dotkliwy problem. Za każdą ucieczkę z bloku lub z miejsca przymusowej pracy strażnicy rozstrzeliwali 10 osób.

Pewnej nocy przy rozmyślaniu jak pokonać ostatnią przeszkodę w planowaniu ucieczki Kazimierz wpadł na genialny pomysł. Obmyślił, że wyjdą za bramę z napisem “Arbeit macht frei” jako fałszywe, nieistniejącym komando, dzięki temu nie zostaną zabici, ani więźniowie z bloku więziennego, ani z komanda w, którym pracowali uciekinierzy. Najmniejsze komando jakie przechodziło przez bramę główną mogło liczyć cztery osoby. Znaczyło to, że do planu trzeba dokooptować jeszcze dwóch zaufanych więźniów. Udało im się zwerbować księdza Józefa Lemparta, który pracował razem z Benderą.

Piechowski namówił Staszka Jastera, także harcerza. Czwórka z fałszywego komanda została skompletowana. Jedynym dniem w jaki można był uciec była sobota, dlatego, że w ten dzień pracowano do godziny 12.00 i komando wracało do obozu, a esesmani do swoich domów.

20 czerwca 1942 r. - dzień ucieczki

Nastało południe, fałszywe komando zbiera się do wydostania się z obozu wewnętrznego, przez bramę z osławionym napisem “Praca czyni wolnym” O ironio, dzisiaj to polscy więźniowie mieli zakpić sobie z niemieckich zbrodniarzy i wyjść dzięki udawanej pracy. Jeszcze ostania odprawa na strychu bloku będącego w budowie. Sprawdzenie czy wszystko zostało dopięte na ostatni guzik, krótka modlitwa, słowa otuchy, że ?na pewno się uda? i ruszają. Ciągnąc duży ręczny wózek gramolili się w stronę bramy głównej. Każde komando jest w księdze, którą dysponują strażnicy na bramy, z tego względu istniało niebezpieczeństwo, że te fałszywe zostanie zdemaskowane już przy próbie wyjścia przez bramę.

Mocno wierzyli w to, że esesman nie zajrzy do księgi, i tak właśnie było! Pierwsza przeszkoda pokonana. Ciągnąc wózek spokojnie alejką przedostali się do warsztatu w, którym czekał już zatankowany wcześniej do pełna przez Gienka Benderę samochód. Garaż otworzyli dorobionym kluczem. Następnym zadaniem była konieczność otwarcia klapy do bunkra, co nie bez trudności, ale się udało. Cała czwórka zeskoczyła na dół. Podziemiem dostali się do budynku w, którym ? na drugim piętrze - znajdował się Bekleidungskammer - pomieszczenie z ubraniami. Drzwi do pokoju z wywarzyli przygotowanym w piwnicy łomem. Uciekinierzy dobrali dokładnie całe oporządzenie, nie zapominając oczywiście o broni i amunicji.

W mundurach i pełnym uzbrojeniu uciekinierzy schodzą teraz na rampę samochodową, i w tym momencie zanim wyszli na zewnątrz usłyszeli warkot silnika samochodu. Przyjechali Niemcy. Przyjaciele przez chwilę zastanawiali się, czy wejdą do środka. Jeśli tak, to obmyślili naprędce plan jak ich rozbroić. Szczęśliwie, jednak samochód odjechał, i znów los przyszedł z pomocą!

Po tym jak samochód z prawdziwymi esesmanami odjechał Gienek ruszył po samochód, nadal w pasiastym stroju. Z oddali całą sytuację obserwował żołnierz na wieżyczce strażniczej z CKM-em dlatego trzeba było sprawiać pozory autentycznej sytuacji. Kazek stał już przed budynkiem w niemieckim mundurze i kazał gestem Gienkowi ruszać do budynku. Ten chwile później wyszedł stamtąd już jako niemiecki żołnierz. Cała czwórka wyjechała z placu i ruszyła w stronę ostatecznej granicy obozu, na Wadowice.

Czekał ich jeszcze jeden krok ku wolności, ostatni szlaban, który był ostateczną granicą. W drodze do niej mijali esesmanów, którzy wykonywali nazistowskie pozdrowienie, to tylko utwierdzało ich w przekonaniu, że wszystko idzie w jak najlepszym porządku i dodawało pewności, że wyglądają wiarygodnie. Zobaczyli jednak szlaban żołnierzami, którzy nie podnosili zapory, są coraz bliżej, a oni zapory nadal nie podnoszą! Kazka ogarnął chwilowy paraliżujący strach, jednak, w odpowiednim momencie opanował nerwy i wykazał prawdziwym geniuszem. Po dojechaniu do żołnierzy wysunął się z samochodu, na tyle aby szeregowy żołnierz widział stopień oficerski na mundurze i z gniewem w głosie wykrzyczał po niemiecku “Do jasnej cholery śpisz dupku?! Otwieraj ten szlaban bo ja ciebie obudzę!” Esesman podskoczył, szlaban poszedł w górę i ruszyli ku wolności!

Pościg i wolność

Za każdym razem kiedy miała miejsce ucieczka, do akcji wkraczały specjalne oddziały z psami. Jeszcze tego samego dnia komendanci Auschwitz rozesłali wiadomości zawierające rysopisy uciekinierów i podstawowe dane z poleceniem, aby Gestapo, Kripo i niemiecka straż graniczna wszczęły poszukiwania na Terenie Generalnego Gubernatorstwa. Zuchwała ucieczka dodał pozostałym więźniom siły, rozniosła się z ust do ust bardzo szybko. Był to najodważniejsza ucieczka jakiej dokonano z niemieckiego obozu koncentracyjnego.

Dalsze życie

Osobą, która został ukarana za ucieczkę był kapo Kurt Pachala. Zmarł śmiercią głodową osadzony w bunkrze w styczniu 1943 roku. Podczas ucieczki zepsuł się samochód, którym jechali, resztę drogi musieli pokonać pieszo. Niemcy cały czas byli tuż za czwórką uciekinierów. Po drodze zachorował Józek Lempart i trzeba było go zostawić na plebani u księdza spotkanego po drodze. Staszek Jaster wrócił do Warszawy, skąd pochodził. Gienek i Kazek postanowili ukryć się na Ukrainie, jednak okazało się, że miejscowa ludność nie jest przyjaźnie nastawiona do Polaków, zdecydowali więc ukryć się u znajomych we wsi Lasek pod Kielcami, tam obaj dostali fałszywe papiery i nową tożsamość.

Kazimierz Piechowski skontaktował się z partyzantką Armii Krajowej i walcząc w jej szeregach spędził czas do końca wojny. Po wojnie zamieszkał na Pomorzu, jednak po jakimś czasie został zatrzymany przez UB. Jako nieujawniony żołnierz AK oraz posiadacz nielegalnej broni (nota bene podrzuconej przez agentów UB) został skazany na 10 lat więzienia. Tym razem został uwięziony przez komunistów.

Po wyjściu z więzienia pracował w Stoczni Gdańskiej. Za odłożone pieniądze kupił kawałek ziemi pod Gdańskiem. Po przemianie ustrojowej w 1989 roku ziemia bardzo znacznie zyskała na wartości, na tyle, że pan Kazimierz może po dziś dzień realizować swoje marzenia i wielkie pasje. Zaczął wreszcie żyć pełnią życia po skończeniu 70 lat. Wspólnie z żoną podróże po całym świecie,  nadrabiał stracony czas. Zwiedził już ponad 50 krajów i był na wszystkich kontynentach.

Pan Kazimierz sam o sobie mówi: “Całe życie uciekałem. Przez całe swoje życie ciągle uciekałem. Podczas wojny uciekałem przed Niemcami, w Auschwitz kilka razy uciekłem przed śmiercią, po wojnie uciekałem przed czerwonymi, teraz uciekam w świat żeby nie stetryczeć “

Zastosowanie samochodu

Zapotrzebowanie na tego typu wynalazek jest bardzo duże. Dzisiaj coraz trudniej zapewnić bezpieczeństwo żołnierzom jadącym na patrol. Terroryści wykorzystują coraz to mocniejsze i bardziej wymyślne Improwizowane Urządzenia Wybuchowe. Armia musi dozbrajać transportery w grubsze pancerze, jednak tym samym pozbawia je szybkości i mobilności. Lekki samochód mogący wzbić się w powietrze aby przelecieć nad niebezpiecznym terenem byłby idealnym rozwiązaniem.

DARPA pracuje nad tego typu rozwiązaniem. Samochód mógłby nie tylko przelecieć nad niebezpiecznym terytorium, ale także nad niedostępnymi do tej pory terenami - bagnami, górami, rzekami. Projekt ma być zrealizowany do 2015 roku. Pojazd ma być w pełni funkcjonalnym autem i dodatkowo powinien wznosić się w powietrze z miejsca, tak jak śmigłowiec. Taka sama ilość paliwa powinna wystarczyć na przelecenie takiej samej odległości w powietrzu co podróż na ziemi. Latający samochód powinien być łatwy w pilotażu, tak aby mógł go prowadzić na ziemi i w powietrzu żołnierz bez przygotowania lotniczego.

Transformer TX

Do Agencji DARPA zgłaszają się kolejni konstruktorzy oferujący kolejne projekty konstrukcji. Wyglądają imponująco, jednak jak na razie nie wyszły po za deski kreślarskie. Jedną z ciekawszych maszyn jest Transformer TX (zdjęcie na samej górze) zaprezentowany przez firmę AVX Aircraft Company. Samochód latający będzie miał na dachu dwa wirniki nośne i dwa wentylatory napędzające z tyłu.

Na ziemi będzie standardowym samochodem terenowym, mogącym osiągnąć prędkość 130 kilometrów na godzinę, przemianowanie z auta w śmigłowiec będzie trwało zaledwie minutę. W powietrzu standardową wysokością na jakiej będzie latał to 900 metrów, jednak konstruktorzy zapewniają, że z pełnym ładunkiem będzie mógł się wznieść na wysokość powyżej 3 kilometrów.

Jednostka, która będzie dysponować pojazdem będzie mogła działać na nieznaną dotychczas skalę, wykorzystanie takiej maszyny byłoby na pewno dużym krokiem naprzód w sztuce wojskowej. Zapotrzebowanie na samochód zgłosiły już jednostki US Marines. Chcieliby wykorzystać pojazd do ewakuacji rannych i zaopatrzenia w trakcie misji. Oprócz firmy AVX Aircraft Company do DARPA zgłosili się z ciekawszymi projektami także Macro Industries  (samochód Mohawk Strider – filmik)  oraz Logi AeroSpace (z wehikułem o nazwie Tyrranos – zdjęcie po lewej).

To wszystko to na razie projekty, jednak gdyby weszły w fazę produkcji to już byłby duży sukces. Nawet gdyby Armia Stanów Zjednoczonych nie zdecydowała się wykorzystanie samochodu to z pewnością prędzej czy później znajdzie zastosowanie komercyjne.

Owoc polsko-amerykańskiej współpracy

Redaktorzy Superwizjera dotarli do relacji okolicznych mieszkańców, oficerów wywiadu oraz właściciela firmy budowlanej, której zlecono budowę części kompleksu. Tylko części dlatego, że gdy miało dojść do wybudowania najważniejszego budynku (tzw. “stodoły”), przyjechało wojsko i dokończyło roboty. Budowa Amerykańskiej bazy podsłuchowej był to owoc nawiązania relacji pomiędzy służbami wywiadowczymi obu krajów zaraz po transformacji ustrojowej w 1989 roku.

W 1990 roku, niedługo po ataku Iraku na Kuwejt i przed operacją “Pustynna Burza” do polskich agentów zgłosili się przedstawiciele CIA z prośbą o wydostanie z Iraku ważnych agentów posiadających cenne materiały - między innymi mapy z rozlokowanymi irakijskimi instalacjami wojskowymi. Polacy jako jedyni zgodzili się na wykonanie tej arcytrudnej i niebezpiecznej misji (Francuzi, Rosjanie, Brytyjczycy i Niemcy odmówili). Akcja się powiodła, a to wzbudziło wśród amerykańskich agentów duże uznanie, szacunek i zaufanie. Od tego czasu współpraca z CIA nabrał dużego przyspieszenia.

System światowej inwigilacji SIGINT

“Amerykanie przyjechali do Polski i zaczęli rozmawiać o budowie systemu nasłuchowego. To bardzo, bardzo skomplikowane, a przede wszystkim drogie urządzenia. Nas w tamtym czasie nie było na nie stać. Umowa była taka, że my zgodzimy się na budowę instalacji NSA (Amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego). W zamian będziemy dostawali później dane, które te urządzenia nagrają. Jak tłumaczyli wtedy Amerykanie te urządzenia pomogą i im, i nam.

System nazywa się potocznie SIGINT. Dla Amerykanów Polska była niezwykle atrakcyjna ze względu na sąsiedztwo z Rosją, Ukrainą i Białorusią. Mówili, że dzięki instalacjom w Polsce będą lepiej pilnować tego, co dzieje się za naszą wschodnią granicą. Taka wiedza była przydatna też dla naszych służb. Po wybudowaniu wyszło, że te urządzenia nagrywają również to co dzieje się w Polsce. Ot taki efekt uboczny. Mało tego, zorientowaliśmy się , że nie jesteśmy w stanie  z tych systemów korzystać i  samodzielnie nie możemy z nimi nic zrobić”  - mówił anonimowo polski pułkownik wywiadu.

 Kompleks mieszczący się we wsi Świadki Iławeckie jest szczelnie ogrodzony i stale monitorowany, zamontowane są czujniki ruchu. Mieszkańców tej miejscowości przed wybudowaniem wojskowych zabudowań wysiedlono, a wieś zburzono. Piecze nad terenem wokół sprawuje Straż Graniczna, jednak nie mają dostępu do bazy, “są tylko od pilnowania”

Kompleks wybudowano w ciągu jednej jesieni. Składa się z 3 budynków. Strażnicy mają dostęp jedynie do budynku numer 1. Aby wejść do budynku numer 2 trzeba mieć odpowiednią przepustkę. Budynek numer 3 to tak zwana “stodoła”. Tam umieszczone są najważniejsze instalacje. Budynek jest tak nazywany, ponieważ nie ma okien i posiada jedno wejście strzeżone przez cyfrowe zamki, kamery i dodatkowe ogrodzenie. Dookoła wycięto 10 hektarów lasu. Jednostka ma agregat prądotwórczy o dużej mocy, zbiorniki z trzymiesięcznym zapasem paliwa, studnię głębinową i  lądowisko dla helikopterów (4). Do “stodoły” przyjeżdża raz w miesiącu “człowiek z walizką” aby sprawdzić funkcjonujące tam urządzenia. 

 Nagrana katastrofa smoleńska

Istnienie tajnej amerykańskiej jednostki wyszło na jaw po katastrofie smoleńskiej. Trasa przelotu prezydenckiego Tu-154M i samo miejsce rozbicia się samolotu jest w polu nasłuchu cyfrowych urządzeń. Nagrały się prawdopodobnie wszystkie rozmowy wieży z załogą samolotu, rozmowa Lecha Kaczyńskiego z bratem przez telefon satelitarny i inne ważne sygnały kluczowe dla sprawy. Polscy oficerowie prowadzą rozmowy z  Amerykanami na temat przekazania wszystkich zarejestrowanych sygnałów.

Odważny plan

Wojska Układu Warszawskiego miały dokładny plan jak w razie wybuchu III wojny światowej pokonać państwa sprzymierzone w NATO. Częścią tego planu było oczywiście Ludowe Wojsko Polskie. Polski Plan zatwierdzono 28 lutego 1965 roku, później przez wszystkie lata komunizmu udoskonalano go. W całości opracowali go jedynie polscy generałowie. Początkowo władze Związku Radzieckiego nie chciały się zgodzić na takie rozwiązania, szczególnie dlatego, że był to plan bardzo odważny, zbyt odważny. Jednak po pewnym czasie, po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności ewentualnej wojny, zgodzono się.

Polskim dowódcom, który zatwierdził plan był marszałek Marian Spychalski . Plan brał pod uwagę dwie możliwe ewentualności. To, że wojnę rozpocznie Układ Warszawski, jak i NATO. Według polskiej koncepcji pierwszy kontratak wojsk Sojuszu Północnoatlantyckiego miał zatrzymać kontyngent wojsk radzieckich stacjonujący w NRD. Wtedy miało zacząć się polskie natarcie,  trzeciego dnia wojny. W pierwszym ataku ruszyć miały 1. Armia LWP (Pomorski Okręg Wojskowy) i 2. Armia LWP (Śląski Okręg Wojskowy). Po dwóch, lub trzech dniach obie armie miały rozbroić Jutlandzki Korpus Armijny NATO i wyjść na rubież Łaby nad granicą duńsko-niemiecką.

Szóstego dnia operacji 2. Armia miała wyjść na rubież Amsterdam-Haga-Antwerpia. 1. Armia natomiast miała opanować cały półwysep jutlandzki. Liczbę żołnierzy polskich jacy mieliby brać udział w walkach na Froncie Polskim szacowano na 500 tysięcy. Siły te miały być oczywiście wspierane przez polskie lotnictwo, wojska pancerne i marynarkę wojenną. Plany te zakładały, że wojska w ciągu sześciu dni pokonają 510 kilometrów, a średnie tempo w jakim będą się poruszać to 85 kilometrów dziennie.

Zajęcie Danii

W szóstym dniu operacji do wojny wkroczyć miały wojska desantu powietrzno-morskiego. Lądowanie miało odbyć się na Zelandii i w ciągu dwóch, trzech dni polscy żołnierze mieli opanować całą wyspę, a następnie stolicę Danii, Kopenhagę. Zatwierdzony przez generała Wojciecha Jaruzelskiego Plan zakładał, że polskie wojsko w ciągu wojny wykona 177 ataków rakietowych i 12 bombowych uderzeń jądrowych.

Czy Plan Ataku Frontu Polskiego na wypadek III wojny światowej miałby szansę powodzenia? Wydaje się to mało prawdopodobne. Władze Związku Radzieckiego zgodziły się na zatwierdzenie planu ponieważ Front Polski był słabszy od Frontu Radzieckiego, a nawet od Frontu Czechosłowackiego, a kierunek w jakim mieliby atakować Polacy uważany był za najsłabiej chroniony przez NATO, wszystko więc zazębiało się odpowiednio. Jednak w praktyce nasze wojska natrafiłyby na wiele trudności.

Począwszy od problemów przegrupowania  i koncentracji wojsk (przez teren Polski na zachód przesuwałyby się trzy lub cztery fronty. Wojska radzieckie prące w stronę wojsk NATO oczywiście miałyby pierwszeństwo), przez możliwość zatrzymania wojsk polskich przez nieprzyjaciela, czyli krótko mówiąc porażkę w połowie drogi, kończąc na możliwości jądrowych uderzeń uprzedzających polski rajd.

Pomoc Armii Czerwonej to priorytet

Pomimo odważnego polskiego Planu, w doktrynie wojennej ZSRR priorytetowymi działaniami polskich wojsk w pierwszych dniach wojny miała być pomoc w transporcie jednostek Armii Czerwonej na zachód przez nasze terytorium. Głównie chodziło o wszelkiego rodzaju sprawy związane z logistyką, inżynierią wojskową (odpowiednie kładki mosty - stąd też w Ludowym Wojsku Polskim tak duża liczba wojsk inżynieryjnych i saperskich) właściwą regulacją ruchu, nadzór itp.

Na całe szczęście III wojna światowa, konflikt pomiędzy Wschodem, a Zachodem nie wybuchł, dlatego, że nie było lepszego miejsca dla NATO na spacyfikowanie Armii Czerwonej idącej na zachód niż terytorium Polski. Po takim konflikcie nasz kraj jawiłby się prawdopodobnie jako atomowa pustynia.