Er zijn de afgelopen jaren een aantal boeken over bibliotheek 2.0 verschenen, maar wat opvalt, is dat die literatuur zich nu meer en meer specialiseert, ofwel is er een uitdieping naar deelaspect toe (bv. bloggen voor bibliotheken), ofwel is er een specialisering naar bibliotheektype (bv. bedrijfsbibliotheek 2.0).

Zoals de titel laat vermoeden, richt Medical Librarian 2.0, onder redactie van M. Sandra Wood (Pennsylvania State University), zich vooral op medische bibliotheken, maar ondanks die focus zijn de hoofdstukken evengoed leesbaar voor elke bibliothecaris, en zijn de aangereikte ideeën toepasbaar op verschillende soorten bibliotheken. Alle artikels zijn geschreven vanuit een Amerikaanse invalshoek, maar ook dat stoort niet.

Wat deze verzameling papers vooral interessant maakt, is de opzet ervan. Je krijgt telkens duidelijk afgebakende paragrafen als definitions, discussion, suggestions, call to action, dit alles menigmaal geïllustreerd met overzichtelijke tabellen. Bovendien zijn de literatuurlijsten zeer lang en voorzien sommige auteurs een literature review, wat het boek meteen ook geschikt maakt als naslagwerk.

Inhoudelijk valt vooral de diepgang van de artikels op. Enkele voorbeelden:

In het hoofdstuk over virtual reference services krijg je niet alleen een idee van wat instant messaging voor een bibliotheek kan betekenen, maar wordt ook gedetailleerd ingegaan op privacy policies.

De paper over RSS behandelt niet alleen het nut van RSS in het kader van current awareness en SDI, maar bespreekt ook alle mogelijke techniques & tools die bij RSS feeds komen kijken.

Het artikel over podcasting vertelt niet alleen wat het is, maar geeft ook uitleg over bestandsformaten, compressie, soft- en hardware, alsook over het catalogiseren en archiveren van podcasts.

Ook in het hoofdstuk over streaming video komen productie, catalografie en distributie uitgebreid aan bod.

Dezelfde uitdieping vind je in de paper over het content management system Drupal. Je krijgt daar informatie over de concrete implementatie en configuratie van het CMS programma.

Die specialisatie zit tot slot ook in het artikel over mashups, dat naast een toelichting bij het begrip, voorziet in enkele paragrafen over de creatie ervan.

Vanwege de alomtegenwoordige diepgang zou ik dit boek dan ook niet aanraden aan wie op zoek is naar een eerste kennismaking met bibliotheek 2.0, maar voor wie zich in de materie verder wil verdiepen, is het een absolute aanrader.

Volgende week gaat die droom alvast voor een stukje in vervulling. Dan is er in de muziekacademie van Deinze een workshop waar we aan de slag zullen gaan met samplers, synthesizers, drumstations en effecten, dit met het open source programma Pure Data als uitgangspunt, en veeleer met Brian Eno dan met Regi in gedachten.

foto Eno: Wikimedia Commons (GFDL)
foto Regi: Flickr (Creative Commons)

Ik hoop me nadien te kunnen inschrijven voor de volledige cursus, maar er zijn wachtenden voor me.
Voor de workshop, donderdag 26/06 van 16u00-18u00 in Deinze, zijn er wel nog plaatsen vrij.

Boing boom tschak!

Why is it called 43 Things?
Everything needs a name. We think 43 is the right number of things for a busy person to try to do. Why not more? It’s too much. Why not less? You can do less, but it is still called 43 Things.

Wel blijkt dat 43 een ongelukkig getal is, terwijl 23 gelukkig is.
Wie kent 23 Dingen en wie is gelukkig met de 23 stappen? Zijn het voldoende bewegingen om een 2.0-kubus mee op te lossen of zouden het er meer/minder mogen zijn?

Inderdaad, waar ik onder mijn kennissen drie Jokes, vijf Carinen en tien Sofies tel, heten hun kinderen Pita, Iege en Piffin.

Op de website van de Algemene Directie Statistiek en Economische Informatie van onze federale overheid verscheen eind 2002 (aan de vooravond van de 2de dot-com bubble) een nieuwsflits met de titel Steeds meer verschillende voornamen.

De redenen voor deze toenemende diversiteit zijn vermoedelijk van velerlei aard: de in toenemende mate multi-etnische samenstelling van de bevolking, toenemende contacten met het buitenland, individualisering, emancipatie, detraditionalisering, een grotere soepelheid bij de bevolkingsdiensten en het bestaan van nieuwe manieren om het voornamenbestand te raadplegen.

Een unieke naam is alvast handig als je in deze tijden nog een herkenbaar Hotmail of Google adres wil bemachtigen.
Misschien is er wel een verband tussen de namen die we aan onze kinderen geven en de grote variatie aan virtuele namen waarmee we tegenwoordig geconfronteerd worden? Zijn we zo gewoon aan de bonte verscheidenheid van nicknames dat we het op onze nakomelingen projecteren?

In het artikel is er verder sprake van de Mandelbrotverzameling en de wet van Zipf: de frequentie van voorkomen van een naam is omgekeerd evenredig met de rang van de naam in de frequentietabel. Het gaat hier om statistische distributies waarbij de lange staart een bekend gegeven is. Dat heeft Weinberger dus goed gezien.

Ook vermeldenswaard in dezen is de website van Kind en Gezin. Je kan er voornamen zoeken volgens populariteit óf volgens originaliteit.
Blijkt dat er tussen 1996 en 2008 geen Commissaresse geboren is.

Mashups zijn innovatieve websites die twee of meer bestaande, externe databronnen op het internet combineren, met als resultaat nieuwe informatie, dikwijls gepresenteerd met een verrassende interface.

Is dat niet de definitie van een geslaagde relatie, dat er door een combinatie van twee (of meer) nieuwe informatie ontstaat? Dat er door je data samen te gooien met die van een ander frisse ideeën ontstaan?

Startpunt van de opmars der mashups is juni 2005, toen Google besloot de API van Google Maps vrij te geven. API staat voor Application Programming Interface, en betekent zoveel als het bedieningspaneel, aangeboden door de eigenaar van een webdienst, dat programmeurs toegang biedt tot die dienst, waardoor deze geïntegreerd kan worden in weer nieuwe initiatieven.

Het komt erop neer je open te stellen voor je partner, zodat die van je API gebruik kan maken, en omgekeerd.

Als je de gebruikers van jouw techniek een plekje achter de knoppen gunt, zullen ze er voor je het in de gaten hebt veel meer mee doen dan je zelf ooit voor mogelijk had gehouden - of mogelijk had kunnen maken.

Dit heet ‘het beste uit elkaar halen’.

Typisch geek is eerst zeggen dat gadgets je koud laten en dan je ogen niet van een Sony Rolly kunnen afhouden.

Ik ben gegaan naar het vijfde Brussels Girl Geek Dinner. In de eerste plaats om enkele ik-heb-al-veel-over-u-gehoord-gezichten te zien, in de tweede plaats voor de presentaties, in de derde plaats voor de goodie bag (een Flair, een pakje Douwe Egberts koffiepads, een pot Lu speculoospasta).

Om er één gezicht uit te nemen, ik had nog niet veel over Tante Annie gehoord, maar ze bleek stukken sexier dan mijn tante Annie.

Inhoud dan. Koen Vervloesems presentatie over kunstmatige intelligentie smaakte zoals de speculoospasta: wel lekker maar een beetje droog.
Bovendien legde hij de klemtoon vooral op wat AI niet kan, terwijl ik liever hoor wat het wel kan.
Tenslotte kadert zo’n GGD in een algehele sfeer van (wetenschappelijk) positivisme, een stroming waar ik sinds mijn studententijd nauwelijks nog aan gedacht heb.
In dat positivistische plaatje paste dan weer wel de felle Isabel Peeters die kwam vertellen hoe ze gezin én job (in de reclamewereld) weet te combineren.

Girlpower, gadgets, goodies, leuk, maar niet mijn biotoop.

Sinds ik in de bibliotheekschool leer over klassementen, categorieën en soort bij soort plaatsen, lijkt mijn huishouden een zooitje ongeregeld. Nooit eerder had ik een wee gevoel toen ik de olie en azijn netjes tussen het afwasprodukt en de bloemenvoeding plaatste. Moet ik niet voeding bij voeding en niet voeding apart klasseren? En wat doet die soepketel in dezelfde kast? Juist ja, die was te groot om in de kookpottenlade onder te brengen.
Die kookpottenlade lijkt bij het uitruimen anders ook handig als flessenlade voor die flessen die te groot zijn voor de echte flessenlade.
Kleefband? In de kast met de fotocamera en de wijnglazen. Als er vrienden op bezoek komen, dan denken we er tenminste aan om enkele foto’s te nemen, en die kleefband dient om de batterij van die camera op zijn plaats te houden. Als dat geen vanzelfsprekend klassement is…

De boodschap is duidelijk: bibliotheekopleidingen leiden tot ontregelde huishoudens!

Ik pikte ’s namiddags twee sessies mee. In de eerste bracht Johan Mijs op een enthousiasmerende manier denkstof aan over het veranderende gebruikersgedrag in een Web 2.0 omgeving. In de tweede sessie kwam Rudi Lavreysen van Bibliotheek Lommel vertellen hoe ze daar Bibliotheek 2.0 proberen waarmaken via hun weblog.

Ik had ernaar uitgekeken om Rudi te horen. Tenslotte is Bibliotheek Lommel als een van de eerste openbare bibliotheken in Vlaanderen met een blog gestart, telt die blog inmiddels bijna 250 posts, verschijnt er elke werkdag wel een bericht, en melden de statistieken ondertussen meer dan 20.000 views.
Rudi bleek een zeer begeesterend spreker, enkel toen hij het had over het geringe aantal online reacties (73 comments op bijna 250 posts), keek hij een beetje sip, al ontmoedigt het hun team niet om gezwind verder te bloggen.
Dat commentaren uitblijven, verwondert me niet. Ten eerste weten we allemaal dat maar een beperkt aantal lezers in de comments duikt. Verder, met alle respect voor biblog Lommel, denk ik dat het voor een stuk ook aan de inhoudelijke invulling ligt.
Rudi zei dat ze hun blog vooral zien als een etalage voor hun collectie. Het is de catalogus waaruit men inspiratie haalt. Het is niet zo dat Rudi een pleidooi hield voor collectiegericht denken of de heiligheid van de catalogus predikte, maar toch, hun blog dient in de eerste plaats als uithangbord, als marketinginstrument en communicatiemiddel voor wat in de catalogus zit.
Het lijkt me normaal dat op die posts, al zijn ze goed en leuk geschreven en al vindt het publiek ze vast interessant, niet veel reactie komt.

Op vrijdag 23 mei vindt dezelfde studiedag marketing nog een tweede keer plaats.