Compleet Willekeurig

Anna's horloge

2012-06-18T22:59:00.000+02:00

Anna liet me haar horloge zien

Ze zei: "het is digitaal!"

Maar ik had een sterk vermoeden:

ik wist dat Anna loog.

Potentiële kattennamen

2012-04-01T17:05:00.000+02:00

Potentiële kattennamen voor mijn toekomstige katten (m/v):

Stimpy
Aslan
Schrödingers kat
Gerrit
Ghandi
Gallileo
Leonardo
Jody
Elmo
Noeska
Thomas
Franky
Victor
Dieter
Boudewijn
Edo
Gizmo
Buddha
Dalai Lama
Meneertje Erwin
Frodo
Gandalf
John Locke
Jack Shephard
Jezus
Jezus Christus
Jezus van Nazareth
Mulder
Scully
Prankster
Trickster
Hipster
Bort
Burr
Derp
Peter
Arthur
Arthur Dent
Dentarthurdent
Slartibartfast
Zaphod
Trillian
Random
JFK
President Obama
Eärendil
Bilbo
King Arthur
Beatrix
Trix
Tricia
Swift
Dude
Mao
Alice
Toetanchamon
King Tut
Victoria
Queen Elizabeth
Slayer
Octopoes
Ninja
Brutus
Fonzie
Sharky
Eek
Caesar

De vallende euro

2012-02-12T09:46:00.000+01:00

Traag roterend door de lucht, weerspiegelde de munt met zijn beide ronde zijden het licht. Licht dat door de ramen scheen, maar ook het licht van de fluorescentieverlichting - het was in de supermarkt. Een gestileerde afbeelding van onze koningin, afgewisseld met de waarde van de munt, genoteerd naast een beeltenis van Europa. Een beeltenis alsof men bij het slaan van de munt het uit elkaar vallen van Europa al had voorzien. De goudkleurige weerspiegeling schitterde in ieders ogen terwijl het ronde schijfje door de zwaartekracht in de richting van de vloer getrokken werd.

Ik wilde juist het netje mandarijnen van de band pakken om het in mijn tas te doen. De vallende munt weerhield me daarvan en voordat ik me bewust was van mijn beweging, was mijn hand al onderweg naar de munt. Ik gaf de munt aan de mevrouw die hem had laten vallen. “Dankuwel” zei de mevrouw met een vriendelijke glimlach.

Ik besefte dat zij dacht dat ik het voor haar had gedaan. In een flits zag ik voor me hoe de vrouw de munt zelf wilde oprapen, bukte en door haar rug ging. Of erger nog: viel, een pols brak en last kreeg van haar nek. Een ambulance zou komen en verschillende operaties zouden nodig zijn om de schade te herstellen. Meer van dit soort voorvallen zouden de gemaakte ziektekosten in Nederland doen toenemen, verzekeringspremies doen stijgen, koopkracht doen afnemen en de economie in een nog diepere recessie storten. We betalen ons nu al blauw aan zorgverzekeringen, dus alles wat we kunnen voorkomen, is meegenomen. In feite deed ik het niet alleen voor haar, maar voor mezelf en voor de maatschappij.

Maar wat ik dacht, is niet wat ik zei - onbegrip en ongemakkelijke situaties op deze van de norm afwijkende reactie al voorziend. Een eenvoudig “alstublieft” was alles wat ik uitte. Met gemengde gevoelens verliet ik even later de supermarkt.

Kwekerij

2012-01-07T17:34:00.000+01:00

En hier worden lantaarnpalen gekweekt. Er staan er zelfs al een paar in bloei!

Update: foto van een botanische lantaarnpaaltuin

Golem

2011-12-05T22:00:00.000+01:00

Uit aarde gevormd, tot wezen geroepen.

De ogen zagen het vormeloos begin, vooraleer het bewustzijn kende.

In de wereld gebracht, uit het halflicht getrokken.

Dit wezen is, wat voorheen slechts in aanschouwing bestond.

Reflectie

2011-08-01T21:15:00.000+02:00

Planeten identificeren op foto's - een stappenplan

2011-06-12T18:00:00.001+02:00

Stap 1 - Vind of maak een foto met een ongeïdentificeerde hemelverschijning.

Dit is een foto die ik een tijd terug heb gemaakt. Aan de rest van de set te zien, ging het om de bijzondere wolkenstructuren bij zonsondergang. Deze is wat dat betreft niet zo bijzonder, maar bij latere inspectie bleek er toch iets bijzonders op te staan (zie de uitvergroting).

Stap 2 - Vind of maak één of meerdere foto's met een bekend hemelobject en een vast punt om als referentie te gebruiken.

Aangezien ik wel vaker foto's maak van allerlei hemelobjecten, was het niet zo moeilijk om een foto te vinden met een handig referentieobject. In dit geval is dat de zon. Omdat de schijnbare diameter van de zon bekend is, hebben we maar één referentiefoto nodig.

Stap 3 - Bepaal de posities van de objecten op de tijd waarop de foto's genomen zijn.

Hiervoor gebruik je een applicatie als Cartes du Ciel. Ik vermoedde dat het mysterieuze object de planeet Venus was.

Fototijd	Object	Azimut	Hoogte
2008-07-10 21:54 CEST	Venus	300 graden, 15 minuten	4 graden, 42 minuten
2007-06-12 21:12 CEST	Zon	301 graden, 19 minuten	5 graden, 38 minuten

Stap 4 - Leg de foto's over elkaar en bepaal de positie van het onbekende object door gebruik te maken van afstanden tussen de bekende objecten.

De berekende afstand tussen de twee objecten is zowel voor de azimut als de hoogte vrijwel precies 1 graad. En omdat de schijnbare diameter van de zon ongeveer een halve graad is, kunnen we de geschatte positie van Venus (de rode cirkel) in de foto bepalen door in beide richtingen twee keer de zondiameter uit te meten (de gele cirkels). De witte cirkel is de eigenlijke positie van Venus in de foto.

Nu kunnen er nog allerlei fouten zijn opgetreden, zoals fouten in de fototijden (m'n camera loopt niet altijd goed) en het maakt ook nog uit vanuit welk raam ik de foto's gemaakt heb. Al met al lijkt het zeer waarschijnlijk dat het mysterieuze object de planeet Venus is en kan hierbij deze intrigerende speurtocht worden afgesloten.

Geen rozijn...

2011-05-29T21:04:00.000+02:00

is wat ik dacht... vlak voordat ik 'm wilde verorberen. Rozijnen zijn niet zo harig.

De onvermijdelijke overheersing door robots

2011-04-20T22:21:00.000+02:00

De laatste tijd heeft de ontwikkeling van robots een grote vlucht genomen. Met enige regelmaat komen er nieuwsberichten langs waarin de laatste snufjes op het gebied van robotica worden gepresenteerd. Aan de ene kant is dit allemaal heel interessant, want wie wil er nou niet een robothulpje dat het huishouden voor je doet? Maar aan de andere kant is het allemaal enigszins beangstigend en ik zal uitleggen waarom.

Neem bijvoorbeeld de volgende twee berichten: “Alle robots op online zoekmachine“ [nu.nl] en “Huisrobots vormen mogelijk gevaar voor mensen” [nu.nl]. Het eerste bericht beschrijft een methode die ontwikkeld wordt waarbij robots op het internet kunnen opzoeken hoe ze bepaalde taken kunnen uitvoeren. Het tweede bericht beschrijft de observatie dat bepaalde robots die met scherp gereedschap werken, mensen per ongeluk zouden kunnen verwonden. Afzonderlijk van elkaar nogal onschuldige berichten.

Maar wat als de robot die met scherp gereedschap werkt, straks ook zijn instructies op het internet opzoekt? Dan bestaat dus de mogelijkheid dat daar op de één of andere manier een instructie tussen zit die het verwonden van mensen als resultaat heeft. Wellicht wordt een dergelijke instructie door kwaadwillende mensen in het systeem gezet, maar ik kan me ook goed voorstellen dat dit gebeurt door een fout in de software, of misschien domweg doordat de robots zich op den duur realiseren dat hun leven een stuk makkelijker wordt zonder tussenkomst van mensen en zich op deze manier tegen ons keren.

Nog een aantal kopjes die ik recent voorbij zag komen. Je mag zelf de puntjes met elkaar verbinden.

“Nieuwe robot nauwelijks van mens te onderscheiden” [nu.nl]
“In New Study, Babies Think A Silvery Robot Is Human, As Long As It Acts Friendly” [popsci.com]
“Athlete, the Robot, Runs Like You Do - May Soon Win the Race” [fastcompany.com]
“Machine kopieert zichzelf” [c2w.nl]
“Automatic Ham Boning Robot - Mayekawa HAMDAS-R” [diginfo.tv]
“Robot Archer Hits Bulls Eye by 8th Try: Can You Learn to Dodge Perfectly in 7?” [technabob.com]
“Northrop Arms Its Robot Pack Mule With Big Gun” [wired.com]
“Robots capable of 'deceiving humans' built by crazed boffins” [theregister.co.uk]
“Robots learning our pain threshold by punching humans and seeing if they cry” [engadget.com]

Vooral die laatste ook: wie heeft er ooit een seconde gedacht dat het een goed idee zou zijn om een robot te bouwen die mensen stompt om te kijken wanneer we gaan huilen??

Maar goed, afgezien van deze “dreiging”, zullen robots zich steeds verder ontwikkelen. Het is een kwestie van tijd voordat robots zo intelligent zijn dat ze zelfbewustzijn ontwikkelen en uiteindelijk zullen opkomen voor hun rechten. Zoals slavernij eeuwen geleden maatschappelijk geaccepteerd en vervolgens afgeschaft werd, zo zal dit ook gebeuren met de slavernij van robots.

Nu denk je misschien: “maar robots leven niet echt, want robots zijn mechanisch, hebben geen gevoel en dat soort dingen”. Maar ik denk dat dat idee op den duur zal veranderen. Want wat is het leven anders dan het verschijnsel dat klompen materie zichzelf proberen in stand te houden door middel van een min of meer complex terugkoppelingsmechanisme gebaseerd op zintuiglijke waarnemingen en daaruit voortkomende acties? Zelfpreservatie en voortplanting zijn de enige essentiële eigenschappen van leven en alle andere kenmerken zijn daar van af te leiden.

Zodra deze processen autonoom worden uitgevoerd, kunnen we wat mij betreft spreken van leven, en dan maakt het niet uit of deze autonome entiteiten organisch of mechanisch van aard zijn. Naarmate robots meer complexe redeneringen kunnen vormen, zullen de ambities die zij in hun leven hebben zich ontwikkelen van simpele taken als “stofzuig de kamer” naar doelen als zelfverwezenlijking. Het enige verschil is dat het terugkoppelingsmechanisme bij een robot is uitgevoerd in de vorm van elektronische circuits in plaats van een neurologisch zenuwstelsel, maar voor het resultaat maakt dat niet uit.

Ik denk dat de mensheid hier een vorm van leven aan het creëren is en zich niet realiseert wat de consequenties zullen zijn. Dus wat zijn onze opties? Aan de ene kant zou je ervoor kunnen pleiten om het overenthousiasme van robotontwikkelaars in te perken, maar dit zal waarschijnlijk niet zo makkelijk gaan als je de kortzichtigheid in het achterhoofd houdt welke mensen doorgaans ten toon spreiden m.b.t. dreigingen op de lange termijn. Het is misschien het beste om te hopen dat de robotrevolutie zich geleidelijk voltrekt, en dat de mensheid de tijd heeft om te wennen aan de ondergeschikte positie die zij onvermijdelijk gaat vervullen.

Broken 3

2011-04-17T13:08:00.001+02:00

Wat fascinerend hoe een voorwerp zo plotseling zijn functionaliteit kan verliezen!

Sweetwood Boulevard Time Lapse

2011-03-07T22:28:00.000+01:00

Plak je band - stap 4: lokaliseer het lek

2011-02-12T16:53:00.000+01:00

In sommige gevallen wijst een zorgvuldige visuele inspectie reeds uit wat de mogelijke oorzaak is van de deflatie.

Doubly pointed sunrise: Eclipse!

2011-01-04T13:05:00.000+01:00

Vers van de pers: de gedeeltelijke zonsverduistering bij zonsopkomst vanochtend. Gemaakt in Voorschoten, hier om precies te zijn.

Tragedie van de mandarijnen

2010-12-19T12:33:00.000+01:00

Dwalen in de mist

2010-12-05T20:31:00.000+01:00

Het is alweer vijf jaar geleden of zo. Ik woonde toen nog in Berkel en volgde een schildercursus in Delft. Die bewuste avond was ik op de fiets, want het weer was goed. Het was echter wel erg mistig. De les was zoals gewoonlijk rond kwart voor elf afgelopen en ik fietste naar huis. In die periode nam ik vaak de route over de hofweg. Dit is een lange rechte weg die tussen de weilanden in ligt. Het is een rustige weg, zeker op dit tijdstip.

De dichte mist maakte de rit extra sfeervol en ik keek vol interesse hoe de lichtstraal uit m'n voorlicht door de mist probeerde te snijden. Het zicht was maar een paar meter en ik realiseerde me dat het altijd aanwezige geluid van de auto's op de nabijgelegen snelweg door de mist gedempt werd, wat verder bijdroeg aan de aparte sfeer. Af en toe doemden er uit de mist vormen op van een levend wezens: koeien die in het weiland stonden. Maar verder was er niks. Helemaal niks. Alleen weg, fiets en mist; dat was de omvang van de wereld.

Op dat moment werd ik nieuwsgierig hoe donker het zou zijn als m'n fietslamp het niet zou doen. Omdat ik het niet kan uitstaan om zoiets niet te weten, moest ik dat natuurlijk uitproberen. Ik remde af totdat ik stilstond en zoals dat gaat met een fietslamp aan een dynamo, was het op dat moment donker. Ik liet m'n ogen er even aan wennen. Heel vaag dacht ik boven mij een soort licht schijnsel te zien (scheen de maan op dat moment?), maar veel was het niet. Ik zag helemaal niets. Totaal geen oriëntatiepunten van steden als Rotterdam of Delft, geen huizen of boerderijen die hier en daar langs de weg zouden moeten staan, en ook de snelweg hoorde ik niet.

Ik bedacht me dat als ik hier zonder voorkennis neergezet zou worden, ik nooit zou kunnen weten wat de weg naar huis was. Dat vond ik een fascinerende gedachte. En aangezien ik toch bezig was met het uitvoeren van gedachtenexperimenten, kon ik het niet laten. Met m'n fiets aan de hand draaide ik een aantal rondjes, tot ik zeker was dat ik niet meer wist waar ik vandaan gekomen was. Nu moest ik kiezen: links of rechts? Ik kies altijd links, dus dat werd het.

Ik schatte in dat ik ongeveer een derde van de 2-kilometer lange weg had afgelegd, dus als ik de verkeerde kant gekozen zou hebben, zou ik het snel genoeg merken. Weer op weg probeerde door de mist te zien of ik iets herkende langs de weg. Af en toe kwam ik langs een zijweg die dan naar een boerderij of huis zou leiden, maar ik kon niet ver genoeg kijken om iets te herkennen en ik wist niet uit m'n hoofd waar de huizen nou precies stonden.

Verder zag ik alleen maar koeien in het weiland staan. Het had iets onheilspellends om die beesten steeds te zien verschijnen, vooral als ze dichtbij het hek stonden, voor zich uit starend alsof ze me niet zagen. De mist werd langzaam kil en benauwend tegelijkertijd.

Op een bepaald punt hoorde ik plots een groepje koeien onrustig worden en paniekachtige geluiden maken, die de rillingen over m'n rug deden lopen. Hoewel ik me kon voorstellen dat ze gewoon van iets onbenulligs waren geschrokken (mij misschien?), voelde ik de adrenaline nu goed door m’n bloed stromen.

Maar mijn zenuwen zouden nog verder op de proef worden gesteld. Voor m'n gevoel zou ik nu bijna bij het einde van de weg moeten zijn, maar ik realiseerde me dat je hersenen je weleens voor de gek houden als je al dan niet aandacht besteedt aan het verstrijken van de tijd. (Ongeveer hetzelfde effect dat optreedt als je een filmpje voor de eerste keer ziet. Als alles nog nieuw is, lijkt het filmpje veel langer te duren, volgens mij omdat je er dan veel intensiever naar kijkt.)

Op een afstand hoorde ik een nieuw geluid, en ik zette m’n fiets stil om er beter naar te kunnen luisteren. Nu het geluid van m’n dynamo er niet meer was, kon ik het geluid beter thuisbrengen. Het klonk als een kudde dieren die over de weg draafde. Ik kon me voorstellen dat er een groepje koeien uit een weiland was ontsnapt en nu over de weg liep. Maar het klonk niet alsof ze bepaald rustig liepen. Is het normaal als je als koe in het donker door de mist gaat rennen? Zouden ze dat zomaar doen?

Voordat ik me de bizarheid van het geluid goed tot me had laten doordringen, begon ik me te bedenken of het niet een goed idee was om aan de kant te gaan. Het geluid kwam uit de richting waarin ik fietste. Was omkeren een goed idee? Hoe snel kunnen koeien rennen? In de richting van het geluid rijden, zodat m’n fietslicht het deed, leek me ook geen goed plan. Voelend met m’n voet zocht ik de rand van de weg en ging aan de kant staan, terwijl ik het geluid dichterbij hoorde komen en de weg zachtjes begon te trillen.

Het is verbazingwekkend hoe hard de grond trilt als er een kudde koeien voorbij draaft. Zelfs een deel van dat gewicht zou ik niet graag tegen me aan willen hebben. Hopend dat koeien in het donker beter kunnen zien dan ik, zocht ik haastig naar het lampje aan m’n sleutelhanger op om te kunnen zien wat er gebeurde. Voordat ik m’n lampje gevonden had, werd ik geschampt door één van de beesten, waardoor ik over m’n fiets in het gras viel, gelukkig niet al te hard.

Ik begon me af te vragen of dit allemaal wel echt gebeurde en of ik vandaag niet beter in bed had kunnen blijven. Het groepje koeien (het klonk als een stuk of 10) is alweer in het niets verdwenen als ik in het donker overeind krabbel. Waar renden die beesten in godsnaam voor weg? Ik stap weer op de fiets, waarna het nog een eeuwigheid lijkt te duren voordat ik dan eindelijk bij het einde van de weg aankom en verder geen gekke dingen meer meemaak. Achteraf ben ik er niet eens zeker van of ik na m’n valmomentje wel weer in dezelfde richting ben gefietst...

De Dansende Muis

2010-11-21T22:44:00.000+01:00

Met gepaste trots presenteer ik: de dansende muis!

Don't put smurfs in the microwave!

2010-10-15T22:49:00.000+02:00

Smurfs and microwaves... they don't go together very well.

Merels en meer

2010-10-02T09:33:00.000+02:00

Kortgeleden heb ik eindelijk de CD gevonden waar ik al tijden naar op zoek was: "Merels en meer", van Henk Meeuwsen. De titel omschrijft de inhoud van de CD perfect; ruim een uur lang luister je naar het gezang van voornamelijk merels, maar ook een aantal andere vogels. Wat zang betreft zijn merels mijn absolute favoriet. Als ik ze vlak voor zonsopkomst of na zonsondergang hoor zingen, vullen ze me met melancholie. Dan sta je daar, en dan lijkt de tijd even stil te staan. Alsof de merel de merel precies weet waar hij het over heeft, vertelt hij zijn verhaal. In dat moment tijdens de schemer tussen dag en nacht weet hij de essentie van het leven te vangen in zijn lied.

Ik heb weleens een microfoon uit het raam gehangen om het gezang op te nemen; helaas was de kwaliteit van die opnames niet wat ik zou willen. Maar gelukkig is er Henk Meeuwsen, en gelukkig vond hij het ook een goed idee om merels op te nemen. Ik moest wel lachen om het laatste stukje van de beschrijving bij de CD op z'n website: "Wat meer op de achtergrond zijn opvallende rollen weggelegd voor zomertortels, koekoek, koe en talrijke andere vogels." (tja, de koe is ook één van mijn favoriete vogels!) De opnames zijn van hoge kwaliteit en vullen nu regelmatig m'n huis met een beetje extra natuur, want merels zitten er bij mij in de buurt niet zoveel. Maar goed, zeker een aanrader dus!

http://www.natuurgeluiden.nl/catalogus_merels_en_meer.php

Da Vinci molen

2010-09-24T19:52:00.000+02:00

Eén van m'n hobbyprojectjes van afgelopen zomer: de Da Vinci molen. Ik heb eigenlijk geen idee of Leonardo Da Vinci (wind)molens heeft ontworpen, maar het doet me gewoon aan z'n stijl denken. Verder is het misschien interessant om te weten dat dit molentje draait op een klein zonnepaneeltje (buiten beeld). Links boven in het raam is m'n zonnewiel (ook bekend als het reuzenrad) te zien.

Cold sunrise

2010-09-23T19:02:00.000+02:00

's Nachts had het geregend. De lucht was schoon en had een onheilspellend diepblauwe kleur. De zon had zich net boven de horizon verheven, maar kon de frisheid van de nacht nog niet verdrijven, evenmin als de kilheid ervan. Als een felgele bol hing de zon daar schijnbaar stil. Fel met licht, maar niet met warmte.

Ik bracht m'n fiets tot stilstand en keek naar de mistflarden die nog over de weilanden hingen. Het zou niet lang meer duren voordat de winter zou komen en de weilanden met een witte laag sneeuw bedekt zouden worden. Verder op de weg zag ik de blauwe zwaailichten van een ambulance op me af komen. Op dit vroege uur was er weinig verkeer op het landweggetje en met grote snelheid kwam de wagen dichterbij. Zonder sirene scheurde de ambulance langs me.

Ik vroeg me af wat er gebeurd zou zijn en of er misschien iemand was overleden. Het was in ieder geval een mooie ochtend om te sterven. Uiteindelijk zou het leven voor iedereen ten einde komen, ook op dagen als deze. Als het asfalt rood kleurt van het bloed onder de koude zon in een diepblauwe lucht. Ik keek de ambulance na en ging weer door.

Refocus

2010-09-06T22:51:00.002+02:00

Afgelopen anderhalve week was ik op wandelvakantie in Schotland, samen met een vriendin van m’n zus. Met een complete kampeeruitrusting op onze rug liepen we de West Highland Way, een route van 152 km. We hadden niets gepland, ook geen terugreis naar Nederland en we keken hooguit twee dagen vooruit. Het was enorm gaaf.

Eén van de redenen dat ik van reizen hou, is dat het je de mogelijkheid geeft te herzien hoe je in het leven staat (is er een goede vertaling van “refocus”?) Het filtert de ruis uit je leven en je houdt alleen de essentiële aspecten over. Meer dan bij andere soorten reizen kun je bij een wandelvakantie je hoofd leegmaken. Bijna twee weken lang heb ik niet gedacht aan werk, hobby’s, plannen, heb ik me niet bedacht wat ik de komende week of maand nog allemaal “moest doen”. Bijna twee weken lang bestonden alleen uit lopen, eten/drinken en slapen.

Natuurlijk planden we sommige dingen wel tot op zekere hoogte. ‘s Ochtends bij het vertrek hadden we wel één of meerdere mogelijke doelen om die dag te halen of om langs te lopen om boodschappen te doen. En bij het inslaan van eten hielden we wel rekening met hoe lang we niet door de bewoonde wereld zouden komen. Maar dat was het dan ook.

Gedachten kwamen en gingen als natuurlijk, net als lichamelijke ongemakkelijkheden en andere dingen die gewoon bij het leven horen. Het was als het ware één lange meditatiesessie.

Terug in Nederland zwermt het in m’n hoofd weer van gedachten. Verplichtingen, dingen die ik zou moeten of zou willen doen, afwegingen, plannen. Soms vraag ik me af of het niet meer energie kost om al dat soort dingen in m’n hoofd te hebben dan om ze daadwerkelijk te doen. Met moeite kan ik de focus vasthouden die ik tijdens het wandelen had. Proberend orde te scheppen in de chaos.

Teddy Roosevelt

2010-08-09T23:10:00.000+02:00

Op andere dagen zwaaien er hondjes naar me en word ik door lieve meisjes heel hard in m'n vingers gebeten...

Sommige dagen

2010-08-07T01:10:00.000+02:00

Soms heb je van die dagen... dat je je afvraagt wat echt is en wat niet. Of het niet allemaal een droom is en of je ooit wakker gaat worden.

Totale helderheid

2010-08-03T23:53:00.000+02:00

Vannacht had ik weer eens één van m’n epische dromen, zo één die ik vaker heb als ik me rusteloos voel. Het was er eentje die me nog lang bij zal blijven. Ik bevond me boven een vlakte met zand, onder een strakblauwe lucht. Ik boog me over een puzzel die bestond uit vierkante en rechthoekige puzzelstukken. Op elk puzzelstuk waren één of meerdere begin- en eindpunten van gekleurde pijlen afgebeeld, die doorliepen op het aangrenzende puzzelstuk. Er waren ongeveer twintig stukken die in elkaar lagen. Er waren geen puzzelstukken meer over, maar de puzzel was nog niet compleet.

Ik vroeg me af hoe ik de puzzel af kon maken als er geen stukken meer waren. Ik kreeg een ingeving en bedacht ik me dat ik dat zelf in de hand had. Ik koos het beginpunt van een pijl uit en bewoog mijn vinger erlangs, naar de rand van het puzzelstuk. Toen ik dat deed, verscheen spontaan het volgende puzzelstuk, met weer nieuwe begin- en eindpunten van pijlen. Het stuk paste precies tussen alle stukken die er al lagen. Ik ging door met het uitbreiden van de puzzel, en vond het fijn om zelf elke pijl te kunnen uitkiezen.

Na verloop van tijd rees in mijn gedachten de vraag hoe lang dit nog door zou gaan. De puzzel was al aanzienlijk gegroeid en nog nergens was er een rand of begrenzing tevoorschijn gekomen. Ik begon te twijfelen of ik wel op de goede weg was en zag in gedachten de puzzel al tot in de oneindigheid voor me uitstrekken. Maar toen realiseerde ik me dat de puzzel geen plat vlak was, maar een ongelofelijk kleine afwijking had, die niet waarneembaar was. Het feit dat de afwijking op geen enkele manier waarneembaar, maar desalniettemin aanwezig was, leek me fundamenteel belangrijk. De puzzel vormde zich rond de wereld waarboven ik me bevond, over lichtgekleurd zand en oceanen van water tot een enorme bol.

Het feit dat de puzzel zich tot een bol vormde, stelde me gerust. Ooit zal de puzzel af zijn. In gedachten zag ik voor me hoe de puzzel eruit zou zien als hij af was. Het zou dan een statisch object zijn, met een schijnbaar willekeurige wirwar van pijlen op het oppervlak. De term configuratieruimte* kwam bij me op. Het maakt niet uit hoe de puzzel er uiteindelijk uitziet; het is slechts één punt in de configuratieruimte, de ruimte der ruimtes. Ik stelde me de complete configuratieruimte voor en zag hoe de puzzelstukjes vanuit de configuratieruimte in de puzzel verschenen. Ik zag wat de regels waren en hoe de paden door de configuratieruimte leidden tot onnoemelijk veel punten, onnoemelijk veel puzzels, onnoemelijk veel werelden. Maar niet oneindig veel. Niet elke configuratie was mogelijk, want dit werd beperkt door de regels. Ik zag het netwerk van paden teruglopen tot de oorsprong, de oorsprong van alles. En aan de andere kant waaierde het netwerk uit in het ongelofelijk enorme scala aan mogelijkheden.

Er kwam een onbeschrijfelijk gevoel van helderheid over me heen en in een flits begreep ik wat het allemaal betekende, wat de zin ervan is. Dat er niet echt een zin is, maar dat het er gewoon is. Het, wat beschreven kan worden op zo’n eenvoudige manier dat je je nog afvraagt waarom mensen zich druk maken over de zin van het leven. Ik kreeg er kippevel van.

* Configuratieruimte: de ruimte die het totaal aan toestanden van een systeem, in dit geval het universum, beschrijft. Elke toestand in de configuratieruimte is een punt, onafhankelijk van de tijd.

Het is weer voorbij...

2010-07-31T21:59:00.000+02:00

Er zijn weinig plekken waar ik me zo thuis voel als hier. Twee weken lang heb ik een tweede familie. Een familie met héél veel kinderen. Twee weken lang spring ik 's ochtends m'n bed uit als de wekker gaat. Het was weer enorm gaaf dit jaar. Nog 50 weekjes slapen en dan is het weer zover...