Via Twitter deel ik een lange lijst aan links. Voor het gemak zet ik deze lijst wekelijks ook op Contentgirls.nl. Wie weet zitten er interessante links voor jou tussen.

Algemeen

• A robot rises over Tokyo
• Michael Jackson’s Farewell Trends
• 100 Essential Skills for Geeks
• Obama interrupted by duck ringtone
• The haunting in Connecticut
• Vacature Content Manager
• Am I right?
• Eternal Moonwalk
• How to moonwalk like Michael jackson

Content

• The The Impotence of Proofreading

Contentgirls.nl artikelen

• Klem het aan je pan
• Links op Contentgirls.nl
• Kekke kids
• De virtuele assistent van bol.com blijft altijd beleefd
• Met de goudvis in bad
• Waarom zou je Twitteren
• Het wondershirt
• Red het milieu (een beetje)
• Horror gadget
• Lippen zoals Jolie
• 9 regels voor het bouwen van een website
• Tas met muziek

Contentgirls webplekken

• Contentgirls.nl netwerkborrel/Twitter meetup

Design

• Hoe Google Chrome het logo heeft bedacht

Gadgets

• gdgt

Mobiel

• AndroLib- Last Games and Application in the Android Market

Retweeters (mensen die @Contentgirls.nl hebben ge-retweet)

• @Meaalders
• @Eugene_K
• @Justinevdberg
• @walterdus
• @gobblefunk
• @pliens
• @hedwyg_nl
• @KeesBteA
• @sterrenlicht
• @tdaonp
• @EeKayOnline
• @victorward
• @mrsxavib
• @simpll_peter
• @lekkervloeken
• @Leonieke
• @AdrianusV
• @MerelRoze

RT (mensen die door @Contentgirls zijn ge-retweet)

• @sanderdg

Social media

• Is your social media expert really an expert?

Twitter

• 10 Stunning (And Useful) Stats About Twitter
• Hitler en Twitter
• How addicted to Twitter are you

Ik heb er echt een hekel aan. Een goede vergadering, met een duidelijk doel, dat het liefst helemaal maar op z’n minst voor het grootste deel bereikt is aan het einde van de zit, is prima en zinnig. Het zonder voorbereiding of doel bij elkaar zetten van iedereen waarvan je vermoedt dat hij of zij erbij moet zijn voor een uur (standaard een uur!!!) is kapitaalvernietiging.

Nu is er een manier om ervoor te zorgen dat mensen zich daar wat bewuster van zijn. Neem naar je volgende meeting een laptop mee en zorg ervoor dat iedereen mee kan kijken naar de Meeting Ticker. Een online programmaatje waarmee je kunt berekenen hoeveel elke vergadering feitelijk kost. Je vult het aantal aanwezigen in én het gemiddelde uurloon en al het zinloze geklets wordt opeens zichtbaar en pijnlijk duur.

Heb je geen dongel of andere internetverbinding, dan kun je soortgelijke software hier downloaden voor offline gebruik.

Avond verpest
Zo hoorde ik van mijn moeder dat er een grote stroomstoring was geweest ergens in Nederland (even terug-googlend denk ik die van 19 juni in Stein en Sittard). ’s Avonds op het nieuws verschenen mensen die erg geschokt waren: “We hadden helemaal geen TV meer. We zijn van ellende maar een spelletje gaan doen.” en “Geen TV, onze hele avond was verpest!” Reacties waar ik boos van word.

Prioriteiten
Boos omdat we blijkbaar in een samenleving zijn beland waar het via TV dermate belangrijk is geworden dat een gebrek daaraan een item kan worden op het landelijk nieuws (über-komkommertijd?). Bij dit soort reacties kan ik een extreme gedachte niet meer onderdrukken: het wordt tijd dat het hier weer oorlog wordt, dan krijgen we onze prioriteiten weer op een zinnig rijtje. Het komt misschien als een schok voor sommigen maar TV is geen eerste levensbehoefte. Het aloude mantra “get a life!” durf ik in dit geval luidkeels te gebruiken!

TV is leuk
Natuurlijk begrijp ik dat TV kijken leuk is. Niet voor niets heb ik veel energie gestoken in het zoeken naar een alternatief. TV kijken is leuk. Precies, leuk. Maar leuk is niet hetzelfde als onmisbaar. Als het goed is leer je dat in je jeugd. Je leert dat je een aflevering van Pippi Langkous kan missen zonder dat je daardoor zware emotionele en/of psychische schade oploopt. Door de reguliere kabel op te zeggen missen we nu vrijwel alle grote evenementen. Kampioenschappen, begrafenissen van al dan niet grootheden, grote en kleine rampen, noem maar op. We zien de tekst versie op twitter en als het echt groots is, zoals de bevestiging van de eerste zwarte president van Amerika, dan kijken we online. En wat blijkt? Na drie jaar heb ik nog niks gemist terwijl ik vrijwel alles gemist heb. Programma’s en evenementen waar ik vroeger aan gehecht was blijken plotseling erg weinig werkelijke waarde te hebben. En dat werkt erg bevrijdend.

Bijhouden
Hoeveel van je leven wordt bepaald door wat er op TV is en wanneer? Het wanneer wordt gelukkig steeds minder belangrijk. Of zo lijkt het. We kunnen DVD’s kopen van onze favoriete series of we kunnen een HDR (= Hard Disk Recorder) kopen en de serie opnemen op een harddisk. Net zoals vroeger op een video-band maar dan digitaal. En dan? Wanneer kijk je? Al gauw heb je meer materiaal om naar te kijken dan je tijd hebt. Dus je gaat tijd maken. Je kunt je afvragen of je deze tijd door behoefte aan ontspanning voor de TV doorbrengt of door verplichting gedreven: “Ik moet het hele derde seizoen van ‘Lost’ nog bekijken voor ik naar seizoen vier kan. En ze zijn al bij seizoen vijf.” Het is een hele klus om het allemaal bij te houden.

Adder onder het gras

Deze schets is natuurlijk vrij negatief. Maar ik wordt negatief door nieuwsberichten waar de hierboven beschreven reacties uitgesproken worden. En daar zit ook een adder onder het gras: die reacties vinden de nieuws-teams natuurlijk ook stom. Het kan niet zo zijn dat we miljoenen jaren van evolutie achter ons hebben om het missen van de herhaling van ‘Zeg ‘ns A’ als schokkend nieuws te ervaren. Die nieuws-teams weten echter dat stommiteit verkoopt. Het maakt belachelijk en het leidt tot vingerwijzen: kijk zij nou! En dat past in het straatje van de Tokkies en Big Brother: aapies kijken. Het zet zelfs sacherijnige bloggers aan het bloggen.

Opa hates hype!
Gelukkig mis ik het meeste van dit soort laag vermaak. Als ik dan gedwongen wordt programma’s van een laag allooi mee te kijken – zoals tweede kerstdag 2008 ‘Op zoek naar Joseph‘ in het kader van de verkiezing van Joseph (oh, ironie…) voor de nieuwste van Joop – dan zit ik stomend in een hoekje over zoveel opwinding om helemaal niks. Als goed atheïst bid ik om een mega stroomstoring, die mij als goed atheïst natuurlijk niet wordt gegund. Na drie jaar alleen kijken wat ik zelf kies blijkt ook dat er in dit soort programma’s ONTZETTEND GESCHREEUWD WORDT! Ok, ik geef toe dat ik een ouwe … zeur … ben en dat opa lijdt aan slaap tekort maar zonder te schreeuwen kan ik ook wel horen dat Freek niet kan zingen (nee, dat kan hij niet!). Daar hoeft de presentator, het publiek en de verzamelde familie niet extra de aandacht op te vestigen door luidkeels hun meningen te spuien. En boven alles, I don’t give a monkey’s hind quarters om Van de Ende’s laatste melkkoe die hij nog extra uitmelkt door er een TV spektakel aan te koppelen. Die koe heeft toch zo langzamerhand geen uiers meer over?

Het moet zachter om harder te gaan
Goed, ik baal dus van dat soort hype programma’s. Hoewel ik ongetwijfeld niet de enige ben, ben ik wel onderdeel van een in stilte lijdend deel van de bevolking. Gezien de kijkcijfers die dit soort meuk trekt moet de TV in een groot aantal van de huishoudens aanstaan. Vinden alle leden van de huishoudens het leuk? Nee, natuurlijk niet. Maar je wordt verplicht mee te kijken. Hoe dat werkt? Een stukje audio techniek en psychologie van een ex-studio technicus: je laat iemand enorm schreeuwen, dat trekt aandacht. Da’s een biologisch gegeven: schreeuwen trekt aandacht, niet door het volume maar door de stemvervorming, het timbre. Vervolgens druk je met een compressor het geluid helemaal plat. Een compressor is een apparaat dat de harde pieken in het geluid afzwakt en meer in lijn brengt met het gemiddelde volume niveau. Als je nou zelfs zorgt dat het geluidsniveau van de schreeuwende presentator net onder dat van de rest van de herrie zit dan zet iedereen de TV harder. De presentator moet tenslotte ieders aandacht hebben want hij schreeuwt verlossende woorden. Zo moet een ouwe … zeur … zoals ik wel meekijken want de TV zachtjes op de achtergrond werkt nu niet meer, dan verstaat niemand de presentator. Zo krijg ik dus ook de reclame voor Dove zeep en Campina vla met echte stukjes peer mee (echte? Zijn er niet echte stukjes peer dan?). Die reclames betalen voor het programma. Nou heb ik wel ideeën wat ik met die Dove zeep en de presentator zou kunnen doen en voor die vla met echte stukjes peer vind ik ook wel wat, immers extreme irritatie en een levendige verbeelding zouden zelfs de uit de mottenballen getrokken Willem Nijholt kunnen verbazen. Maar hoewel mijn visioenen misschien best kijkers zouden trekken is dat niet wat de programmamakers voor ogen hebben. Ze hebben voor ogen dat iedereen in een straal van pak ‘m beet twintig meter van de TV de reclame van Dove zeep en Campina vla met echte stukjes peer meekrijgt. Oren en ogen zijn harde Euro’s waard.

Naar de sterren staren
Ik misgun niemand het plezier van TV kijken. En wat je kijkt laat me ook koud. Dom staren naar de buis na een lange dag werken is vaak de enige oplossing om je brein te resetten. Waar ik van baal is dat mensen zo murw worden dat ze TV kijken als onmisbaar onderdeel van hun leven gaan beschouwen. Het is mooi weer en het is te donker om te lezen. Ik zit buiten en staar naar de sterren en laat mijn brein zwerven langs honderden gedachten. Als ik dan even later met de honden ga zie ik huis aan huis een blauwe gloed. Dan besef ik dat ik onderdeel ben van een minderheidsgroep. Een groep die in het leven meer zoekt dan het brood en spelen wat de commerciële kanalen bieden. Een groep die zich niet slaafs op laat trommelen door de ronselaars van de adverteerders. Een groep die het heft in eigen handen neemt en zelf bepaald wat en wanneer ze kijkt. En daar zit ‘m de clou: ontspanning zonder geschreeuw en zonder commerciële overtonen wordt steeds moeilijker te vinden. 1984 van Orwell lijkt een science fiction boek. Maar als je van een afstandje de samenleving bekijkt en je ziet de macht van het geld, de terreur van commercie en de brain washing technieken die worden gebruikt om zielen te winnen, dan lijkt het meer science dan fiction. Best eng als je er over nadenkt. Brrr, ik ga weer naar de sterren staren.

Verkrijgbaar voor $6,99 en in 4 verschillende hippe kleuren.

Enjoy!

In een wanhopige poging de dagelijkse stroom ongewenste mail een halt toe te roepen, heb ik me vorige week geprobeerd af te melden voor alle e-mailnieuwsbrieven waar ik me in de afgelopen jaren blijkbaar onbewust voor heb aangemeld. Geprobeerd, ja. Het lukt namelijk niet altijd. Vooral de nieuwsbrieven van bol.com zijn hardnekkige gevallen. Na de vierde vruchteloze afmelding, besloot ik het drastischer aan te pakken. Een klacht!

Hmm, dank u
Op naar bol.com dus en vervolgens naar Klantenservice. Daar word ik meteen begroet door de virtuele assistent van bol.com. Aan de virtuele assistent kun je alles vragen. Maar het is en blijft een computer, dus als je onverwachte dingen zegt, luidt het antwoord: ‘Hmm, dank u.’ Ik vind dit een prima oplossing, ik overweeg het zelf ook als standaardreactie in te voeren op onbegrijpelijke vragen of mededelingen. Als je er maar interessant genoeg bij kijkt kan het immers alles betekenen en het is in elk geval beleefd.

Tegenvragen
Dat is ook een voordeel aan zo’n computergestuurde assistent: hij blijft altijd beleefd. En beleefd te woord gestaan worden, waar vind je dat tegenwoordig nog? Maar beleefd als hij is, probeert het mannetje intussen wel mijn e-mailadres los te peuteren, terwijl daar de hele ellende juist mee is begonnen. Na enig tegensputteren geef ik het toch maar, tegenvragen snapt hij namelijk niet. Snel daarna krijg ik een e-mail van ene Maaike van bol.com. Ze gaat ervoor zorgen dat er geen nieuwsbrieven meer worden verstuurd naar mijn e-mailadres, zegt ze. Dat zou mooi zijn, maar ik wacht het nog even af. De belofte dat bol.com me geen nieuwsbrieven meer zal sturen heb ik namelijk al vier keer eerder gehad.

Goed behandeld
Maar over de manier waarop de communicatie met bol.com tot nu toe in zijn werk is gegaan, ben ik als consument best tevreden. Of die tevredenheid blijvend is hangt natuurlijk af van de juiste afhandeling door ‘echte’ mensen, maar ik heb op deze manier alvast efficiënt mijn onvrede kenbaar kunnen maken en mijn klacht is razendsnel in behandeling genomen. Ook al betwijfel ik of ik nu écht een klacht heb ingediend. Volgens mij niet, maar dat maakt me eigenlijk niks uit, want ik voel me als klant goed behandeld.

Computermannetjes
Opmerkelijk is ook dat tijdens het hele gesprek met de virtuele assistent, ik niet een keer allerlei communicatiemiddelen uit het raam heb willen gooien. Dat is me bij bijvoorbeeld KPN – ik noem maar een bedrijf waarmee ik vaker in de clinch heb gelegen – nog nooit gelukt. Maar goed, ik reageer van nature nou eenmaal milder op computers dan op mensen, dus dat kan aan mij liggen. Persoonlijk zou ik het niet erg vinden als meer organisaties dit soort computermannetjes of -vrouwtjes inschakelen om hun klanten op te vangen.

Redactierichtlijnen
Als webschrijver ben ik natuurlijk gefascineerd door de automatische antwoorden en vooral de manier waarop die geformuleerd zijn. Hoe komen ze tot stand? Zijn hier letterlijk de telescripts die de medewerkers van de Klantenservice ook gebruiken ingevoerd, of zijn er inmiddels al lang aparte redactierichtlijnen voor de teksten van dit soort robots? Hoe ga je om met tone of voice? Verkoopkansen? Werkt het ook als het om gevoeliger of belangrijker zaken gaat, zoals verkeerde rekeningen of dure producten die kapot aankomen? Zou een virtuele assistent bij een financiële instelling ook aan de slag kunnen? En wie kwam er met het briljante Hmm, dank u?

Doe maar normaal
Oh ja, en natuurlijk heb ik het geprobeerd, mensen. De virtuele assistent van bol.com blijft inderdaad altijd beleefd. Maak je hem uit voor rotzak, dan luidt het antwoord: ‘Sorry, maar dat begreep ik even niet.’ Maar toen ik hem een sukkel noemde, reageerde mijn favoriete chatbot toch wat geïrriteerd: ‘*Zucht*,…Ik vind het prima dat u me wilt testen, maar doe maar gewoon normaal, ok?’

Het gesprek
bol.com zegt: Welkom bij de virtuele assistent van bol.com. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
U zegt: Hoe kan ik een klacht indienen?
bol.com zegt: We doen alles om onze klanten tevreden te houden maar ik begrijp dat u een klacht heeft?
U zegt: Dat klopt.
bol.com zegt: Wilt u de klacht per e-mail indienen?
U zegt: Ja, graag.
bol.com zegt: Wat is uw e-mailadres?
U zegt: Wat is úw e-mailadres?
bol.com zegt: Sorry, maar ik heb geen of geen geldig e-mailadres in uw antwoord kunnen vinden. Wat is uw e-mailadres?
U zegt: [geldig e-mailadres]
bol.com zegt: Bedankt, en wat zijn uw voorletters en uw achternaam?
U zegt: C. Snel
bol.com zegt: Oké. Wat is uw bestelnummer?
U zegt: Het gaat niet over een bestelling.
bol.com zegt: Hmm, dank u. En tenslotte, formuleer nu kort uw vraag of opmerking
U zegt: Ik wil geen nieuwsbrieven ontvangen, maar hoe vaak ik me ook afmeld, ik krijg er gemiddeld iedere dag nog een.
bol.com zegt: Ik heb uw gegevens genoteerd, ik zal dit bericht doorsturen naar onze klantenservice.
bol.com zegt: Uw bericht is verzonden, u ontvangt per e-mail een bevestiging van ontvangst.
bol.com zegt: Heeft u nog meer vragen?
U zegt: Nee, dit was het.
bol.com zegt: Duidelijk. Wat voor rapportcijfer (1 t/m 10) geeft u de kwaliteit van dit geautomatiseerde gesprek?
U zegt: Een 7.
bol.com zegt: Dank u voor het cijfer. Dan wens ik u nog een fijne dag. Tot ziens!
U zegt: Dag!
bol.com zegt: Tot ziens!

En om dat in gang te zetten, ga ik deze in elk geval bestellen.

Ik weet bijna zeker dat ik de heren net ons nieuwe bad naar boven hoorde sjouwen en dat betekent dat ik dit weekend voor het eerst sinds jaren weer een echte badkuip heb. Ik geef toe dat deze halve goudvis niet echt bij de steelo van onze nieuwe badkamer past, maar een beetje humor moet na al die maanden ellende wel kunnen. Pffff

Maar is het belangrijk om veel tweets te hebben? Is het belangrijk om veel followers te hebben? Moet je zelf veel mensen followen om toch enigszins bekijks te worden op Twitter? Toen ik anderhalf jaar geleden startte met mijn Twitteraccount ben ik niet begonnen omdat ik bekijks wilde worden. Followers leken me nog het allerleukste van Twitter, dat je nog wat feedback op je tweets krijgt. Drie maanden geleden had ik amper 400 followers, maar sinds mijn twittervaardigheid steeds beter wordt, stijgt het followers als kool in de winter dan. Maar is het zo belangrijk om veel followers te hebben? Veel leuke mensen, die ik heb leren kennen via Twitter, hebben genoeg aan amper honderd followers. En misschien is daar ook helemaal niets mis mee, want volgens mij geldt de regel: hoe meer followers je hebt, des te aantrekkelijk er je bent voor spambots of meisjes die als bio hebben “I’m a horny girl and I want sex!“.

Dus, contentgirls lezer, wat denk jij er van? Moet je persé minstens 500 followers hebben om het maximale te halen uit Twitter? Kun je überhaupt zonder followers?

Op groupcard.com kun je virtuele wenskaarten aanmaken en die door verschillende mensen laten tekenen via internet. Kies een kaart, voeg je wens toe, stuur het naar collega 2, 3, 4 etc. en eenmaal klaar naar de collega die jarig is, afscheid neemt, een kind heeft of nog zo wat. Want zeg nou eerlijk: hoe lang bewaar je zo’n papieren kaart nou eigenlijk. Virtueel wensen kun je veel gemakkelijker bewaren. Overigens kun je de wenskaart op zich wel uitprinten, voor die old skool collega die nog gék is op papier en dan het liefst van vers regenwoud.

Ik geef toe, het is een kleine bijdrage aan de paperless office, maar elke bijdrage is er één!