بعد از مدتها، شاید بیش از یک سال، وبلاگ گردی میکنم. سری به وبلاگهایی میزنم که مدتهاست فراموششان کرده ام. خودم را هم در این روزگار پریشان فراموش کرده ام!

اینقدر شلوغ و پلوغ شده زندگی ام که نمیدانم چه میکنم. در این میان، دلم میخواهد مسئولیتهای جدید قبول کنم … عاقلانه و منطقی زندگی نمیکنم، حداقل برای مدتی دلم میخواهد بزنم به سیم آخر و هرطور «حسش می آید» طی کنم!! بی هیچ جدول و زمانبندی و برنامه ای … رئیس بزرگ هم میدان را خالی کرده برایم و همه چیز دست به دست هم داده…

قرارداد ترجمه کتابم را پس دادم! بعد هم نشستم و بر سر جنازه قراردادم اشک ریختم. تمرکزم آنطور نیست که بتوانم با شخصیتهای داستانم زندگی کنم و لحن و حالاتشان دستم بیاید. کتابم خوب نخواهد شد و ترجیح میدهم آنرا به شخص دیگری بسپارم… ناشرم میگفت «این کتاب بچه شماست… بهتر است خودتان بزرگش کنید» اما تصمیم گرفتم فرزندم را به دیگری بسپارم و شاید وقتی دیگر…

رنگین کمان شادی  هنوز در وجودم جاریست. در آسمان  کسی گسترده شدم و با  همه گرفتاری ها و تنش ها و سختی ها، در آن عمیقهای بودنم احساس آرامش و امنیت میکنم. این آشفتگی را با تمام تلخی هایش، از نظم تهی از او بیشتر دوست میدارم. دلم فقط یک چیز میخواهد… اینکه پایه های لرزان زندگی این روزهایم، محکم و عمیق در زمین فرو روند!

این روزها به شکل عجیبی زندگی میکنم. در این بلاتکلیفی؛ نقاشی  میکشم، کتاب میخوانم، فیلم میبینم، راه میروم، دعا میکنم، میخندم، ورزش میکنم، غذا درست میکنم،قرآن میخوانم، کیک میپزم، خرید میکنم ، وبگردی های شبانه ام را شروع کرده ام، به فیس بوکم سری میزنم، با دوستان قدیمی گپی میزنم و…. همه اینها بدون برنامه و هر وقت «حسش بیاید!!!»

]]> https://cpencil.wordpress.com/2010/05/01/%d8%ad%d8%b3%d8%b4-%da%a9%d9%87-%d8%a8%db%8c%d8%a7%db%8c%d8%af/feed/ 2 cpencil حس https://cpencil.wordpress.com/2009/07/29/%d8%b4%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%db%8c/ https://cpencil.wordpress.com/2009/07/29/%d8%b4%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%db%8c/#comments Wed, 29 Jul 2009 14:56:48 +0000 http://cpencil.wordpress.com/2009/07/29/%d8%b4%d8%a7%d8%af%d9%85%d8%a7%d9%86%db%8c/  

ما مسئول شادمانی خودمان هستیم

کسی ما را شاد یا غمگین نمیکند

درد

همیشه سنگین ترین ضربه ها وقتی انتظارش را نداری  به تو وارد میشوند….

دوستم را همین چند لحظه پیش، برای همیشه از دست دادم…. یک لحظه کوتاه و قطع تمام علائم حیاتی…  .

کمرم شکست….

اصلا نمیتونم فکرم رو جمع کنم و یه جمله درست بنویسم… فقط حس میکنم دارم فرو میریزم، خاطرات با هم بودنمون یکی یکی توی ذهنم میاد و می افته ته دلم، صدای شکستنش رو میشنوم.  این خونها بی جواب نمی مونه…

گاهی وقتها واژه کم می‌آوری… دلت میخواهد چیزی را توضیح بدهی ، طوری بشکافی‌اش که بشود عمیق آن پریشانی‌ها، دلهره‌ها، فکرها و حس ها را در لحظه‌ای دریافت… دلت میخواهد دنبال همه کلماتی که فرار میکنند بدوی و دانه‌دانه رامشان کنی تا کنار هم بنشینند و بوم حرفهایت را رنگ کنند….

اما هیچ راهی پیدا نمی‌کنی! درمانده و عاجز گوشه‌ای مینشینی و می‌گذاری دلت تا می‌تواند خودش را به در و دیوار بکوبد …

خیلی حرفها را نمیشود هیچ وقت گفت… خیلی حرفها برای نگفته شدن هستند… برای اینکه دلت یاد بگیرد جایی برای حرفهای «هرگز» پیدا کند!

اخترک ما

شب‌ها، از پشت پنجره‌‌ی همین ساختمان‌های بلندی که اتاق‌های‌تان را در آغوش گرفته‌اند، نیم‌نگاهی اگر به آسمان بیندازید و همان نیم‌نگاه را کمی دقیق‌تر کنید، کمی تنگ‌تر کنید چشمان‌تان را و سرتان را بچرخانید به گوشه‌ی سمت‌راست آسمان، شاید، شاید اخترک ما را ببینید که دارد چشمک می‌زند میان پهنه‌ی سرمه‌ای شب‌هنگام.

اخترک ما، جایی میان همین اخترک‌هاست. شماره‌ای هم ندارد که به خاطر آن، آدم‌بزرگ‌ها کلی تحویل‌اش بگیرند و ثبت‌اش کنند…

روزهایش طعم آفتاب و عسل و نارنج و خنده می‌دهد. شب‌هایش پیچیده در عطر هزاران رؤیای رنگی. پر از صدای قدم‌های مهتاب است میان خلوت‌های شفاف‌مان…

مردمان این سیاره هزار بُعدی‌اند. گاهی یک تابلوی هنرمندانه‌ی نقاشی میخ‌کوب‌شان می‌کند، گاهی یک‌بیت ساده‌ی شعر که زبان حال‌شان شده، هوش را می‌پراند از سرشان و گاهی از حل‌کردن یک مسئله‌ی پیچیده‌ی فیزیک کوانتوم، به اوج شادی و وجد می‌رسند. گاهی سرشان توی کتاب‌های فلسفی‌است و گاهی درگیر پیچ و مهره‌های فلان دستگاه تازه‌اند. ترکیب عجیبی هستند از منطق و دیوانگی، از عقل و شور عاشقی، از ریاضیات و ادبیات و هنر و موسیقی و فیزیک و نجوم و رنگ و شادی و غم. در اوج شادمانی می‌توانند غمگین باشند و در اوج غم می‌توانند چراغی در دل کسی روشن کنند تا تاریکی‌اش تمام شود.

در اخترک ما، همه چیز در خوبی‌ها خلاصه می شود، حتی بدترین اتفاقات هم یک روی خوب و امید بخش دارند، ما در یافتن این خوبی‌ها تخصص داریم.

مردم سیاره‌های دیگر خیلی راحت با ما جور می‌شوند، سفره‌ی دل‌شان را باز می‌کنند و دردها و غصه‌ها و تلخی‌هایشان را می‌ریزند بیرون تا سبک و آرام  شوند و امیدهای تازه جوانه بزند درون‌شان. بعد هم بهت‌زده، ما را نگاه می‌کنند و می‌گویند نمی‌دانند چه شد که همه‌ی این‌ها را برای‌مان تعریف کرده‌اند.

گاه‌به‌گاه مهاجرت می‌کنیم و بین ناحیه‌های مختلف اخترک‌مان جابه‌جا می‌شویم. اگر مدتی مطالعه نداشته باشیم ممکن‌است کوچ کنیم به بخش کتاب‌نشین سیاره‌مان و صبح و شب‌مان بشود خواندن و خواندن. خب ما اعتیادی شدید و در حد جنون به مطالعه داریم به علاوه عشقی وافر به خریدن و خط کشیدن و حاشیه‌نویسی کتاب! طبیعی‌است که مدتی دور شدن از این فضا، بهم می ریزدمان! البته بعد از سیراب‌شدن، دوباره برمی‌گردیم به همان مرکز اخترک و روزمرگی‌های رنگی و هزار بُعدی خودمان!

فکر کردن و گوش سپردن به صدای فکرهای‌مان را دوست داریم. تنهایی و خلوت‌های شخصی‌مان، جزهای جدانشدنی زندگی‌مان هستند….

گاهی خیلی شوخ‌طبعیم و گاهی خیلی جدی. بیشتر اوقات غیر قابل پیش‌بینی هستیم! بیش از اندازه مهربانیم، آنقدر که گاهی حس می‌کنیم دنیا تنگ‌شده برای قلبمان. درد عجیبی‌است که فقط مردم اخترک ما می‌دانندش و بس. کافی‌است حس‌کنیم کسی نیاز به کمک دارد تا با سر دوان‌دوان شویم به سوی‌اش!! حتی نیازی‌نیست طرف دهان‌اش را باز کند، یک هم‌اخترکی قبل از اینکه او چیزی بگوید آنجاست!!!!

از بیکاری هم دیوانه می‌شویم ، همیشه خدا هزار کار ریخته روی سرمان. از اینکه میان این همه مسئله غیر مرتبط غلت بخوریم کلی لذت می‌بریم.

خلاصه که ما از این سیاره می‌آییم… سیاره‌ای که با مهر و دوستی و رنگ و شادی عجین‌شده!

رنگیانه (کوتاه شده‌ی توصیه‌ی مداد رنگیانه) این پست:

مردمان اخترک ما زیاد نیستند، اما می‌توانند بهترین دوستان باشند، اگر کسی از اخترک ما را دیدید، این‌بار با نگاه متفاوتی به سمت‌اش بروید، دنیایی هزار رنگ و اعجاب‌انگیز روبه‌روی شماست!!!

]]> https://cpencil.wordpress.com/2008/12/25/%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d8%b1%da%a9-%d9%85%d8%a7/feed/ 8 cpencil 42-18261504 https://cpencil.wordpress.com/2008/11/26/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%85%d8%af%d8%a7%d8%af-%d8%b1%d9%86%da%af%db%8c/ https://cpencil.wordpress.com/2008/11/26/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%aa%d8%b1%d8%b3-%d9%85%d8%af%d8%a7%d8%af-%d8%b1%d9%86%da%af%db%8c/#comments Wed, 26 Nov 2008 11:48:35 +0000 http://cpencil.wordpress.com/?p=207

علیها من رو به بازی «بزرگ ترین ترس زندگی » دعوت کرده و فکر کنم خیلی وقته که از این دعوت می گذره.

دوست گرامی، خیلی ممنون از دعوتتون و شرمنده اگر دیر دارم توی بازی شرکت می کنم.

فکر کنم یک توضیحی باید بدم: من بازی های وبلاگی رو خیلی دوست دارم و کلا همیشه هم استقبال می کنم، اما سوال این بازی برای من کمی سخت بود. مسلما چیزهایی هست که من هم ازشون می ترسم و دقیقا هم می دونم چه چیزهایی هستن. اما چیزی که موجب شده پاسخ به این سوال برای من سخت بشه، این بود که نمی فهمیدم چه چیزی توی این وقایع منو می ترسونه؛ یعنی چرا این مسئله می شه بزرگترین ترس زندگی ام.

تا اینکه پست «آقای بامدادی» رو خوندم و همه چیز برام روشن شد.

بزرگترین ترس زندگی من، چیزیه خیلی شبیه به ترس «بامداد».

• ریشه همه ترسهام دقیقا همینه. من از «از دست دادن عزیزانم» خیلی میترسم… مسلما همه از اینکه کسی که دوستش دارن و خیلی براشون عزیزه رو از دست بدن، خیلی خیلی خیلی ناراحت میشن، اما ترس از این اتفاق، برای من ریشه در همون پشیمونی داره…. یعنی از این می ترسم که کسی که خیلی دوستش دارم رو از دست بدم و حسرت بخورم که چرا از لحظه های با هم بودنمون به بهترین شکل استفاده نکردم، دلش رو شکوندم (خدایی نکرده)، آزارش دادم یا اینکه اونقدر که نیاز داشت بهش محبت و توجه نکردم، حال اونکه می تونستم این کار رو انجام بدم و خوشحالش کنم و خودم هم بیشتر و عمیق تر لذت ببرم. من واقعا باور دارم که همه آدمها، هر چند سالشون که باشه، تشنه محبت و توجه هستن.

• من از از دست دادن اعتقاداتم (هرچیز و هر شکلی که هست) می ترسم، می ترسم به یکباره از دستشون بدم و زمانی بفهمم اشتباه کردم که جایی برای جبران نباشه….

•  برای من خیلی خیلی ترسناک تر و تلخ تره که وقتی راهم رو عوض کردم، بفهمم  راهی که داشتم توش قدم برمیداشتم درست بوده و اگر همون راه رو (با همه سختی ها و مسائل خاص خودش) ادامه داده بودم، به جای لبه پرتگاه، الان به مقصد رسیده بودم و داشتم با خوشحالی ، خستگی سفر رو در می کردم. در حالی که الان در میانه سقوط آزادم …. (اون هم برای آدم انعطاف پذیری مثل من که همیشه آمادس که در صورت لزوم، راهش رو تغییر بده )
  

مثل وقتی که آدم از امتحان می آد بیرون و می فهمه سوال رو داشته درست حل می کرده و یه هو، در اثر امداد های غیبی اطرافیان یا تکون خوردن مغزش، کل راه حل رو خط زده و از یک راه حل دیگه استفاده کرده و اون راه هم کاملا غلط بوده و به نتیجه غلطی هم رسیده!!!

حسرت

• از اینکه دل کسی رو بشکنم به «شدت» می ترسم…..
• از از دست دادن دوستیهایی که برام خیلی ارزشمند هستن می ترسم، میترسم که اون آدمها رو از دست بدم و دیگه راهی برای برگشت و جبران وجود نداشته باشه…

در یک کلام ، از رسیدن به آخر خط با یک کوله بار پر از حسرت و ای کاش و آه خیلی خیلی می ترسم….

من هم از «هزاران نقطه» ، «مهدی ابراهیمی»، «اقلیما» و «اسکیس» دعوت می کنم.

پ.ن: می دونم که آقای بامدادی از «هزاران نقطه» دعوت کردن، اما من هم می خوام دعوتشون کنم !!

حدود دو هفته پیش خیلی به هم ریخته بودم، هیچ اتفاق خاصی در زندگیم نیفتاده بود؛ هیچ مشکل خاصی هم نداشتم، اما حالم اصلا خوب نبود. بی خود و بی جهت دلشوره داشتم، عصبی شده بودم و بی حوصله! هیچ کس از من توقع نداشت که بدخلقی کنم، برای همه عجیب و ناشناخته شده بودم، هم توی خانه و هم دانشکده. آنقدر وضع به هم ریخته بود که هرکس مرا می دید فوری می فهمید که خودم نیستم!! شاید برای اینکه همیشه لبخند می زدم و مهربان بودم و تندی کردن راه نداشت در رفتارم… اما به یکباره انگار همه چیز تغییر کرده بود.

هرچه کنکاش می کردم در روزمرگی هایم دلیلی نمی یافتم برای این همه آشفتگی و کج خلقی، حتی خواب شبانه ام هم به هم ریخته بود. تنها چیزی که به ذهنم می رسید این بود که فشار درس و پروژه ها و کار و در نتیجه دور شدنم از نقاشی و مطالعه و صحبت با دوستان و گپ زدنهای خانوادگی بتواند توجیهی برای این بهم ریختگی ها باشد. اما منطقی نبود. من درشرایطی به مراتب سخت تر از اینها هم قرار گرفته بودم و کار کرده بودم و جان سالم به در بودم!!! حالا چه شده بود که داشتم رسما از پا در می آمدم؟؟؟؟

هیچ جوابی نبود و حقیقتش فرصتی هم برای فکر کردن وجود نداشت

از امیر آباد تا انقلاب

تا اینکه پیاده روی های روزانه ام را شروع کردم.

سعی می کردم هر روز زمانی را به خودم اختصاص دهم، تنها برای خودم. بعد از کلاس، راه می افتادم و فاصله دانشکده تا انقلاب را با قدمهایی آرام طی میکردم و به صدای فکر خودم گوش می سپردم.

تازه فهمیدم این مدت چه ظلمی کرده بودم در حق خودم، شاید 1 ماه می شد که «فکر» نکرده بودم!! یعنی نتوانسته بودم به صدای این فکرها در آرامش گوش دهم. آنقدر شلوغ شده بود روز و شبم و آنقدر درگیر هزار و یک کار مختلف شده بودم که خودم را فراموش کرده بودم. آنوقت این فکرها شبانه هجوم می آوردند و نمی گذاشتند بخوابم، تمرکزم را می گرفتند و آنقدر هم آشفته و درهم می آمدند و می رفتند که نمی فهمیدم چه هستند و چه می خواهند!!

سعی کردم گوش بسپارم به همه صداها، به درگیریهای دلم با عقلم، به ایده ها و برنامه ها و آرزوهایش، به تحلیل هایی که از اتفاقات مختلف می کرد، حتی به یاد آوری خاطراتی قدیمی و تلخ. اجازه دادم اشکهایم جاری شوند گاه به گاه، خنده هایم رها شوند. دلگیری ها و آشفتگی ها رابا هر قدم حل و فصل می کردم!

چند روز اول خیلی سخت بود، هزار چیز مختلف همزمان هجوم می آوردند به ذهنم، مثل بمبارانی از شهاب سنگ که بریزد بر سطح سیارکی. حوصله هیچ چیز نداشتم، منی که حتی عاشق بوی کتاب هستم، دلم نمیخواست چیزی بخرم، توی هیچ کتاب فروشی ای پا نمی گذاشتم . حتی کتابسرای نیک که همیشه عادت داشتم حدالقل نیم ساعتی میان قفسه های مختلفش بچرخم و با فروشنده اش در مورد کتابهای جدید گپی بزنیم. حوصله آنجا را هم نداشتم!! راه می رفتم، بی هیچ هدفی، قدمها مرا می کشاندند، ساعتها بی وقفه راه می رفتم…

بعد کم کم، فکر ها منظم شدند، آرامشی نسبی حاکم شد بر زندگیم، انگار رنگ تازه ای زده باشم بر بوم این لحظه ها، بوی رنگ تازه می پیچید، صدای کشیده شدن قلم موی فکر های نو، صدای تراشیده شدن مداد رنگی های قدیمی و زبری آشنا و دوست داشتنی بوم…

حالا خیلی خوبم، افکارم دوباره منظم شده و برنامه ام افتاده روی روال، گرچه هنوز تلنگری کوچک در خود فرو می بردم، اما به همان نسبت – شاید هم بیشتر- شادابی رنگها و عکسها و خنده ها سرحالم می آورد. دوباره شروع کرده ام به ترجمه و کتاب خواندن و حتی درس خواندن و لذت بردن از لحظه ها!

خلاصه اینکه توصیه مداد رنگیانه این پست میشود این : در سخت ترین شرایط هم برای خودتان وقت بگذارید. شده از فرصت نهار و خوابتان بزنید، اما برای فکر کردن، به خودتان فرصتی بدهید. به صدای فکرهایتان گوش بدهید و بگذارید آزاد شوند. این کار به افزایش بازده کاری و درسی تان کمک چشمگیری می کند! خلاصه اینکه این بلایی که من سر خودم آوردم، شما سر خودتان نیاورید !!!

پ.ن: در این میان، توصیه های یک دوست خیلی خوب هم کمک بسیار بزرگی بود. نه تنها توصیه ها، بلکه همان دقایق اندکی که به درد دل می گذشت. درک مشترکی که داشتیم از شرایط هم، کمکم می کرد که آرامتر شوم. یک تشکر بزرگ بدهکارم به او و لطف و بزرگواریش.

بیخیالی

پر شده ام از حرفهای نزده… اینقدر دلم می خواهد بنویسم که حد ندارد، اما نمی شود، یا نمی رسم، یا قابل گفتن نیست، یا اینقدر نمی گویمش که می بینم خیلی های دیگر آمده اند و درباره اش حرف زده اند و دیگر حسش نمی آید بنویسم.

دوستان فرندفیدی، دورادور می دانند که روزهای تلخی را گذراندم در این چند هفته اخیر و الان، یک هفته ای است که سعی کرده ام دوباره شاد و رنگی باشم و بیخیال درد های گزنده ای شوم که مثل ماری از زخم کهنه دلم بیرون می جهند و زهر نیششان را هی می پاشند روی لحظه هایم.

پست هزاران نقطه ، دقیقا داغ دلم را تازه کرد… نگاهی به تقویمم انداختم و متن های فراوانی که آن روزهای اوج بحران، دقیقا در همین باب نوشته بودم و شکایت کرده بودم از رفتارهای آدمهایی که نمی گذارند خودت باشی و صادقانه محبت کنی….

آدمهایی پیدا می شوند که به خودشان اجازه می دهند توی زندگی همه دخالت کنند و برای همه نسخه بپیچند و در روابط همه آدمها خودشان را داخل کنند، صرفا با این توجیه احمقانه که «فلانی دوست من هم هست»

آدمهای حسودی پیدا می شوند که برای کوبیدن تو، از هیچ اقدامی فرو گذار نمی کنند، حتی اگر به قیمت آبروی خیلی ها تمام شود! بعد هم که به مقاصدشان رسیدند، خیلی شیک و تمیز، پا پس می کشند و می روند در دنیای قدیم خودشان سوت می زنند و توی دلشان قند آب می شود که به زعم خودشان له کرده اند تو را!!

و آدمهایی که چشمهایشان را درست باز نمی کنند تا حقیقت را ببینند….

از این نوع دردها که بگذریم، روزمرگی هایم هم چندان تعریفی نیست…

روزها می روم دانشگاه و با کوله باری از خبرهای وحشتناک بر میگردم خانه! از پیش بینی های خیلی تاریکی که برای همین چند ماه آینده می شود… از قحطی و تورم و اتفاقاتی که خواهد افتاد حالا که قیمت نفت، بر خلاف خوش بینی (یا به عبارت بهتر حماقت) رئیس جمهور، نه تنها از بشکه ای 100 دلار کمتر شد، که به حدود 60 دلار رسید …. حساب ذخیره هم که همه دیگر وضعش را می دانید، 25 میلیارد دلار تهش باقی مانده که با این اوضاع بحرانی، به هیچ جایمان نمی رسد… تورم رکودی، کسری شدید بودجه، به دنبالش محدودیت شدید واردات و  احتمالا تنها راه چاره که چاپ پول است توسط بانک مرکزی که آنهم به تورم شدید تری منجر می شود و ….. آن فرصت طلایی ای که به راحتی از دستش دادیم… تمام شد آن خوابهای شیرین وفور نعمت و ثروت…

دلم می خواست همه چاه های نفت ایران را می بستم… نابودمان کرد این نفت لعنتی، این نفرین منابع….

هی خواسته ام بیایم و تحلیل هایی که خوانده ام، شنیده ام، و گاها تحلیل های خودم را اینجا بنویسم، اما نشده، الان هم فقط چون در آستانه خفه شدن بودم این کلمات سرازیر شده اند.

این ترم TA دو تا از استاد ها شده ام و در کنار این ها هم پروژه های درسهایم ، کمرشکن شده و هجم کارم هم به علت از دست دادن بخش قابل توجهی دیتا در اثر مشکلات سخت افزاری سرور اصلی (در امریکا) و عملیات بازیابی این دیتا ها، به شدت بالاست …

اما از اینکه سرم شلوغ است خوشحالم، شاید نیاز داشتم به این اوضاع. دیگر زمان چندانی نمی ماند برای فکر و خیال!

امروز خیلی اتفاقی رفتم یه سری به برد آموزش زدم و دیدم که اسمم رو زدن روی برد که برم پیش استاد راهنمامون.

خوب، در این مواقع هزار و یک جور فکر مختلف به ذهن آدم می آد، تا با این فکرای مختلف کلنجار برم، رسیده بودم جلوی در اتاق استاد.

جلوی در اتاق استاد مزبور:

سلام استاد، آموزش گفتن که امری با من داشتید

سلام دختر ما، بیا بشین اینجا بابا ببینم

به طرف صندلی ای که استاد تعارف کرده رفته و اونجا نشستم! این استاد عزیز ، با اینکه قدش هم خیلی بلند است، همیشه خدا پشت کوهی از کتاب و جزوه و مقاله گم است، و باید به زور روزنه ای پیدا کنی تا شمایل استاد از پشتش نمایان شود!!!

صدا از پشت کتابها گفت:

خوب دخترم، اوضا خوبه بابا؟؟؟ (این مقدمه چینی همچین هم عادی به نظر نمی رسد ها!!! آدم را 4 طبقه کشیدی که اوضاعم را چک کنی؟؟)

بله استاد، شکر خدا خوبه.

دستهای چروک خورده از میان روزنه پیدا می شود، دارد میان این انبوه، دنبال چیزی می گردد، اصولا هم با سه چهار حرکت، شی مزبور یافته می شود! این بار هم مستثنا نبود.

یه دفترچه پاسخ های امتحانی رو کشید بیرون و گذاشت جلوی من. در کمال تعجب دیدم که پاسخنامه خودم است، مربوط به امتحان یکی از دروس خیلی سخت تخصصی ام که اتفاقا نمره خوبی هم گرفته بودم!

دفترچه رو باز کرد و انگشت کشیده اش رو گذاشت روی سوالی که دورش یه دایراه قرمز بزرگ کشیده شده بود.

: ببینم، این چه راه حلیه که تو رفتی دختر؟؟؟؟

خوب اینکه این امتحان چه ربطی به این استاد داشت و چرا برگه من دستش بود خودش به اندازه کافی گیج کننده هست، چه برسه به اینکه توی اون گیر و دار بخوام فکر کنم که چرا سوالی رو که صورتش رو هم نداشتم از اون راه حل کرده بودم!!!

گفتم : والا استاد الان اصلا حضور ذهن ندارم که صورت سوال چی بوده!

برگه سوالات از آسمان اومد و جلوی من روی میز قرار گرفت!

همینطور که داشتم سوال رو بررسی می کردم ببینم اصلا یادم می آد موضوع چی بوده یا نه، صدای پشت کتابها با یه لحن تندی پرسید:

استادتون از این راه مسئله رو حل کرده بود؟ آقای شریفی (حل تمرین) چی؟؟ (احساس یه بچه دبستانی ای رو داشتم که به خاطر راه حلی که رفته دارن مواخذش می کنن!! عصبانی شده بودم، خواستم بگم مگه ما قراره هر راهی استاد از اون حل می کنن رو حفظ کنیم و بنویسیم؟؟؟ هزار و یه حرف تند به ذهنم هجوم آورد اما خودم رو کنترل کردم) گفتم:

حقیقتش من وقتی این مبحث تدریس می شد، سرکلاس نبودم. خودم این بخش رو از روی کتاب خوندم و جزوه حل تمرینش رو هم نداشتم. این راه حل خودم بوده، همون موقع هم سر امتحان حس کردم که خیلی راه حل درست و حسابی ای نباید باشه، اما خوب فقط همین به ذهنم رسید.(ای گل بگیرن اون اعتماد به نفس منو!!) استاد هم نگفته بودن که فقط از راه حل های خودشون استفاده کنیم که!

قهقه ای از پشت کتابها به گوش رسید!

درست و حسابی نیست چیه دختر ؟ این راه حلت معرکه است آخه!!!! الان یه دو روزیه ما سرکاریم با این  حل تو! تو انگار خیلی باهوشی، چرا تو این چهار ساله نبوغتو نشون نداده بودی ؟؟ معدلت خوبه ها، اما، با این چیزی که من دارم می بینم، خیلی بیشتر از اینا ازت انتظار می ره…. شنیدم که برای فوق هم نمی خونی…. آخه چرا ؟ چرا دل به درس نمی دی دخترم؟ مشکلی داری؟؟؟ بابا، ما به تو توی کارای تحقیقاتی نیاز داریم… ادامه خنده های بلند بلند

(احساس ویل هانتینگ نابغه بهم دست داده بود!! ، می خواستن روانشناسی ام هم بکنن!!!)

چیزی برای گفتن نداشتم… چیزهای زیادی بود که اصلا قابل طرح کردن نبود.

چرا دل به رشته ام نمی دم؟؟؟ چرا این چیزا باید دقیقا همون سالی که تصمیم گرفتم رشته ام رو تغییر بدم و دنبال علاقه ام برم مطرح بشه؟ من واقعا رشته ام رو دوست ندارم؟ توش موفق نمی شم؟؟ موفقیت چیه؟ آیا احساس رضایت هم خواهم داشت؟ یا اگه دنبال اون چیزی برم که الان حس می کنم دوستش دارم، توش موفق خواهم بود؟؟؟

بیکار بودی استاد آخه؟؟ تو می خواستی نبوغ منو کشف کنی خوب همون سال دوم این کارو می کردی ، الان چه وقتشه؟؟؟