Mehmet Faruk Çiftçi, 1991 yılında Tekirdağ‘da doğdu. Çizimi bir tutku olarak görüyor olsa ki eğitim hayatında bambaşka bir alana yönelip Ankara Üniversitesi‘nde Japon Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı okumaya karar verdi. Şuan halen daha eğitimini sürdüren Çiftçi, eğitiminin bir parçası olarak geçici olarak Tokyo‘da yaşamakta. Uzunca bir süre tipografi üzerinde, harflerin fiziksel durumlarıyla ilgilendi ve daha sonrasında karakter çizimlerine başladı. Şu anda sanatçıyı öne çıkaran ve hakkında yazmak istememi tetikleyen nokta da tam olarak bu çizimleri. Çoğunlukla karakalem işlerini paylaşan Çiftçi, renklendirmeleri gerek kağıt üzerinde gerekse dijital ortamda yapıyor.

Sadece Japon dilinin değil, Japon diliyle beraber kültürünün ve Tokyo’da deneyimlediği yaşam hayatının çizimlerine büyük katkısı olduğu apaçık ortada. Japonların mizacını Orta Asya insanlarıyla buluşturan ve arka planda kendi yarattığı bir dünyanın çizgilerini taşıyan çizimlerine oldukça fazla rastlıyoruz. Bu doğrultuda sanatçının illüstrasyonlarında gerçekçi değil de gerçek dışı bir tutumun hakim olduğunu anlamak pek de zor değil.

Sanatçıyı Instagram ve Behance hesaplarından takip edebilirsiniz.

The post Mehmet Faruk Çiftçi: Çizimin Ütopik Boyutu appeared first on Dadatart.

Kübra Kaçtıoğlu, İstanbul doğumlu fotoğraf ve sinema tutkunu birisi. Yıldız Teknik Üniversitesi Mimarlık bölümünde eğitimine devam ederken fırsat buldukça izlenimlerinin belli başlı silüetlerini fotoğraf ve manipülasyon aracılığıyla somuta aktarmaya çalışıyor. Yaklaşık 4 senedir takip ettiğim işleri için ‘uyumlu aykırılık’ şeklinde tanımlayabileceğim, insanın içini dolduran bir izlenimim mevcut. Görünen gerçeği yansıtmaktansa; soyutlamayla, gerçekliği kendi etrafında döndürerek yorumlaması hemen hemen tüm eserlerinde ve son olarak yaptığı “Distortion, relation” çalışmasında da derin bir şekilde hissediliyor. Eski topluluk fotoğraflarını eğip bükerek belki de zamanın devresel dalgalanmalarına dikkat çekmiş olabilir, kim bilir.

Diğer çalışmaları için http://www.behance.net/kubrakactioglu adresini ziyaret edebilirsiniz.

The post Kübra Kaçtıoğlu: Bozulmalar appeared first on Dadatart.

Tarayıcımın yer imlerinde kendimi kaybettiğim vakitlerden birinde Alexa‘ya rastladım. Çalışmalarındaki illüzyonu, açıklayıcı görseller olmasa hiçbir şekilde hissedemeyecektim. “Tamamiyle yağlı boya işi, tamamiyle!” şeklinde zihnimden geçirirken çalışmaların farklı açılardan çekilmiş hallerini gördüm. Kendine bir model bulan sanatçı, onu adeta bir boya kutusuna sokarak oluşturduğu mekanın içine tıpkı bir tuval görüntüsünde işliyor. Bunu kimi zaman bir tuvalden çıkarıp; sokak duvarlarına, kalabalık şehir hayatına da yansıtıyor. Çizgisi, görsel algısı hat safhada! Bize de doya doya bakmak düşüyor, buyurun önden geçiniz.

Sanatçının kişisel sitesi için http://www.alexameade.com/ adresini ziyaret edebilirsiniz.

The post Alexa Meade: İllüzyonlu Tuval appeared first on Dadatart.

From The Knee of My Nose to the Belly of My Toes (Burnumun Kıvrımlarından Ayak Parmaklarıma Kadar) ismini verdiği, yazının altında fotoğraflarını paylaştığım mimari proje Alex Chinneck‘in en etkilendiğim çalışmalarının başını çekiyor. Zaman algısının mimariye aktarılmış şekli olarak yorumlanabilecek, post-modernist mimariye güzel bir eleştiri niteliğinde. Eski bir binanın ön cephesi sökülerek cepheye, tamamiyle eski stil “çingene tuğlası” ile güzel bir duvar örülmüş. Cephenin tamamına bakıldığında üstten bir kısmın çıplak kaldığını ve alttan zemine doğru kaydığını görüyoruz. Üst, yani çıplak kalan kısım bize binanın eski strüktürü hakkında bilgi veriyor. Alt kısmı ise sanatçının salt sanat alanını oluşturuyor. Her ikisi de sanatçının eserini göreceli olarak destekliyor. Dikkatimi en çok çeken kısım ise çanak anteninin kapadığı tuğla zeminin anten üzerinde hayali kontörlerle belirtilmiş olması. Nefes kesici.

Sanatçının kişisel sitesi için http://www.alexchinneck.com/ adresine geçebilirsiniz.

The post Alex Chinneck: Zaman Algısı ve Mimari appeared first on Dadatart.

Ayşe Nur Gençalp, New York’ta yaşıyor. İstanbul Teknik Üniversitesi ve State University of New York’ta işletme okuduktan sonra 2009’da mezun olmuş. Bizim dikkatimizi çeken ise sinemaya fazlasıyla bağlı oluşu –finans alanında çalışıtıktan sonra, Miami International University of Art and Design’da Film and Video Production master’ı yapıyor-  ve gerçekten insanın ağzında tat bırakan yapıtların arkasında gözünün olması. Dani Zarandieta’nın uzun metrajlı bir filminde görüntü yönetmenliği yapması da bu projelerin arasında.

Ayrıca Amerika’da yaşadığı süre içerisinde görüntü yönetmenliği, kamera operatörlüğü ve kâr amacı gütmeyen organizasyonlarda okul sonrası 8-15 yaş arasi çocuklara film atölyesi faaliyetlerinde bulunmuş. Bunun yanında Crement isimli bir de performansı var.

Yönetmenliğini Janaki Challa’nin yaptığı “Kierkegaardians” adli uzun metrajli varoluşçuluk felsefesinin kurucusu Kierkegaard ve takipçileriyle ilgili belgesel filminin görüntü yönetmenliğ de yaptıkları arasında.

İçinde bulunduğu projelerden Cant, Border, Once Upon A Time, Forty-Five ise göz dolduruyor. Ayşe Nur Gençalp hakkında daha fazla bilgiye ulaşma isterseniz Vimeo sayfasına göz atabilirsiniz.

The post Ayşe Nur Gençalp: New York’tan Bir Göz appeared first on Dadatart.

Benjamin Graindorge ile tahta ve cam kullanarak yaptığı minimal tasarımı sayesinde tanıştık. Bir tarafta alıştığımız bir görüntü, diğer tarafta ise bu görüntünün doğuşunu sağlayan hammadde. Tasarımcı, tahta bir sehpayı aşina olduğumuz bir biçimde tasarlamaya başlamış. Sehpanın, ilerleyen ayrıntılarında işlenilmiş tahta boyutundan çıktığını ve hatta sehpayı oluşturan ana malzemenin, ağacın, dallarıyla beraber tasarıma eşlik ettiğini görüyoruz. Ağacın dalları sehpanın bir bacağını oluşturuyor. Diğer bacağını ise kalın bir cam levha. Cansız bir nesneyi canlı gösterip bir çeşit illüzyona uğratan tasarımcı, bir ürün de olsa tasarımını doğadan koparmayarak başarılı bir şekilde tasarlamış.

Tasarımcının kişisel sitesi için http://www.benjamingraindorge.fr adresini ziyaret edebilirsiniz.

The post Benjamin Graindorge: Canlı Cansız appeared first on Dadatart.

Size bir hikaye anlatacağım:

Katja Kettler‘le(Bundan sonra Katja diye bahsedeceğim) Taksim’de Kooperatif‘te otururken gayet rastgele bir şekilde tanışmıştım. Almanya’ya gitmeme 4-5 ay vardı sanırım. “Fulda’ya gidiyorum.” dediğim zaman sandalyesinde atlamış, şaşırmış gözlerle “Ne yapacaksın orada?” diye sormuştu. Ardından Soğuk Savaş yılları ve Fulda ile ilgili okuduğu bir çocuk romanından bahsetmişti, bu tepkisini de o kitapta okuduklarından kaynaklandığını ayrıca belirtmişti. Merak edenler için romanın adı Die letzten Kinder von Schewenborn(Schewenborn’daki Son Çocuk olarak çevrilebilir).

Söylemeden geçemeyeceğim Fulda Soğuk Savaş yıllarında gerçekten önemli bir yer, zaten Doğu Almanya ile de komşu o zamanlar. İlgilenenler şurada Soğuk Savaş başlığını okuyabilir.

Aynı gün içinde Katja’nın theremin virtüözü olduğunu da öğrendim, dinleme fırsatı da buldum. Benim bu cihazla ilk kez karşı karşıya gelişimdi. Vakti zamanında Leon Theremin tarafından üretilmiş. Manyetik alan oluşturan iki adet anten var, dokunulmadan çalınıyor. Bir çok korku filminin ses efektleri bu cihazla yapılırmış şimdilerde black metal grupları da kullanıyormuş.

Katja Berlin‘de yaşıyor. Onu son ziyaret ettiğimde evinde gayet konsantre şekilde müzik yapıyordu. Stüdyosundaki sallanan sandalye’de oturup aynı melodi ve vokali saatlerce dinlemiştim. Kendi yaptığı konservelerden ikram etmişti. Uyandığımda gerekli olan adresleri de yanımda bir kağıtta buluyordum. Alles muss ordentlich sein! (Herşey yolunda olmalı)

Katja aynı zamanda yaşaml koçluğu da yapıyor. Çeşitli okullarda dersler veriyor. Müzikoloji okumuş ve “Popüler müzik çalışmaları, 20. yüzyıl elektronik müziği ve kitle medyasındaki cinsiyet çalışmaları” konusunda yoğunlaşmış. İnternet ve reklam alanında farklı işlerde çalıştıktan sonra şu an kendi işletmesini kurmuş. Bir yaşam koçu olarak insanların problemlerini çözmek için çalışıyor, yaşamın özgün yollarını keşfetmelerini sağlıyor, daha fazla yaratıcı daha az gergin olmalarını amaçlıyor.

Müzikte ise kendi tarzını oturtmasının ardından performans, elektro-pop ve noise alanında İstanbul, Berlin ve Brüksel‘de çeşitli projeler gerçekleştirmiş. Şu an Berlin ve Köln merkezli Laminat isimli bir müzik grubunun üyesi. Grubu Katja ve Thomas Heidböhmer kurmuş. Şu an ilk albümlerinin üzerinde çalışıyorlarmış. Laminat’ın eserlerinden “Anything Solid” isimli parçayı da dinleyebilirsiniz.

The post Katja Kettler: Çok Disiplinli ve Deneysel Müzikli appeared first on Dadatart.

Yaşlı insanların yüzündeki bilgelik, görmediğimiz şey değil. Ama onlarla böyle bir bağlamda daha önce karşılaşmamışızdır. Karoline Hjorth ve ortağı Riitta Ikonen, iki yıldır yürüttükleri “Eyes as Big as Plates” projesi kapsamında kendi ülkelerinden yıllanmış yüzleri bizimle paylaşıyor. Ama onların yaptığını herhangi bir portreden ayıran şeyler var. Fotoğraflanan yüzler özellikle emekli denizciler, çiftçiler, 90 yaşın üstündeki eski paraşütçüler; yani şehirle hikayesi olan bir nevi kahramanlar. Kareleri farklı kılan şey, yaşam alanlarının alışılmadık bir biçimde yansıtılması.

Beklenmedik pozlar, yüzlerdeki ciddiyet ve çekim yerleri başka bir dünya izlenimi yaratmış. Normalde de bu yüzler zamanın aşındırıcı ve önlenemez, hatta belki hüzünlü etkisini hatırlatır. Ama onları doğa ile iç içe ve sarmaş dolaş görmek yeni bir bakış açısı getiriyor. Poz verenler, sanki doğadan başka bir mekanın olmadığı, zamansız bir dünyayı anıyor.

Riitta Ikonen’in kişisel sitesi için http://www.riittaikonen.com adresini ziyaret edebilirsiniz.

The post Kuzeyin Yaşlıları Sanatın İçinde appeared first on Dadatart.

Gary Deirmendjian denemiş, sergilemiş. Danimarka’nın liman şehri Aarhus’ta ufak çaplı bir eşya çöplüğü yaratmış. Bahsi geçen çukurun içi, doğada çözünmeyen eşyalarımızla dolu. Proje, masum görünen bu eşyaları kepçe ile parçalayıp toprak altında bırakmayı tasarlıyor. Üstlerine ekilecek çimen ruloları bile hazır beklemekte.

Proje aslında ciddi ve global bir soruna gönderme yapıyor. Yapılanı, metropolün tabiattan kopmuş yaşantısına ve yeni -neredeyse suni- bir doğallık anlayışına tepki olarak düşünebiliriz. Sanatçının, çözünmesi zor olan bu malzemeleri gömüp üstünü toprak ve peyzajla kapatması zoraki bir geri dönüşüm biçimi olarak yorumlanabilir.

Sanatçının diğer işlerine göz atmak isterseniz: www.garo.com.au

The post İnorganiklere Sanatsal Çözümler appeared first on Dadatart.

Eski, neredeyse bir harabe halindeki küçük garaj, doğal bitki örtüsü ve basit eklemelerle sade, cıvıl cıvıl bir bahçe kulübesine dönüştürülmüş. Sahibinin ilgi alanlarına göre özel tasarlanan mekanın içinde bahçe malzemelerinin depolanabileceği bir oda ve mutfak bulunuyor. Ancak bu tasarımlar doğayı geri plana atmamak için mümkün olduğunca sade bırakılıyor; çelik, tahta ve boya kullanımı kısıtlı tutuluyor. Çelik profiller ve teller sayesinde bahçesine ekilen sarmaşık benzeri bir bitki için tırmanma alanı oluşturulmuş. Mimarlar, tasarımlarının bazı bölümlerinde doğal bitki örtüsünü olduğu gibi bırakmayı, bazı yerlerine ise çeşitli çiçekler ve yeşil bitkilerle aranjman yapmayı, tercih ediyor.

Act Romegialli Architects‘in resmi sitesi için http://www.actromegialli.it/ adresini ziyaret edebilirsiniz.

The post Act Romegialli: Kutu Kutu Yeşil appeared first on Dadatart.