Boi Bakat, Exposed!

Nang Magtampo Ang Aking Sarili!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Tue, 11 Aug 2009 08:16:00 +0000

Sarili ko - nawawala.

May nagbulong sakin na mahahanap ko siya sa Bohol o kaya sa Bora. Agad kong tinungo ang SM at nagpabook ng flight sa parehong lugar. "Confirm ko bukas before 10am", pangako ko.

Ngunit parang nananadya ang panahon. Napuyat ako at nalate nagising. Ala - una na nang magising ako. Malakas ang buhos ng ulan, tila nagsasabing hindi ko na ituloy ang byahe ko. Pasado alas-dos na nang lumabas ako ng bahay. Kasama ang mga gamit ko, lumabas ako ng bahay na walang ideya kung san ako pupunta.

Basta kailangan kong hanapin sya. Kailangan. Kailangan.

Dinalaw ko muna ang kaibigan kong sila Asul at PJ. Nagvideoke hanggang alas-5. Walang plano kong tinungo ang Victory Liner at sumakay. Sa bus ko na tinext ang kaibigan kong si Rashid na makikitulog ako sa kanila kasi

hahanapin ko ang nawawala kong sarili.

Pangalawang araw ko na sa Maynila nang matagpuan ko ang sarili ko -- sa MOA. Dito pala sya tumatambay.

Nakatalikod.

Balisa.

Pagod.

At malungkot.

Kinausap ko sya. Ayaw sumagot.

Sabi ko nuod muna kami ng Harry Potter. PUmayag naman ito sa isang kondisyon, kailangan IMAX. Napalunok ako. Huminga ng malalim. Pumikit saka tinungo ang sinehan.

Nilibot namin ang MOA. Pinuntahan namin ang lahat ng lugar na pinuntahan namin ni Yaya nun. Pati ang kainang kinainan namin. Dinalaw namin ang mga ito para magpaalam. Sa mga masasayang ala-alang iniwan ng pamamasyal

namin ni Yaya dalawang taon na ang nakalilipas.

Dinala ko sya sa tahimik na lugar saka nag emo. Di naman kami nag-iyakan. Nagmuni-muni lang. Kinausap ko siya ng matino. Ayaw niya talga. Dipa daw sya handang bumalik ng Baguio . Ayoko siyang pilitin, baka magrebelde.

Niyakap ko siya ng mahigpit. Pinalalahanan ko syang mag-ingat. Binigyan ko siya ng pamasahe nya pabalik kasi mahihirapan akong sunduin siya, wala siyang selfon o wireless connection to communicate with me.

Tama siya, hindi ganun kadali yun.Naiintindihan ko siya. Kailangan niyang maging handa pagbalik niya sakin. Kailangan niyang maging mas matatag pagbalik niya. At sa kanyang pagbabalik para buuin ang pagkatao ko.-End

Clip Pick # Ewan - Cant Have It All (Foot Scrub Version)

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 29 May 2009 06:32:00 +0000

Conceptualized, edited and finalized in less than 6 hours.

Ngayon bilib na talaga ako sa sarili. (Wala ng kokontra!)

-End

Si Gerang!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Tue, 26 May 2009 02:23:00 +0000

Si Gerang – matagal-tagal naring naninirahan sa amin. Simula palang e napamahal na ako sa kanya. Siya ang rason kung bakit hindi ko na kinakausap ang magaling kong kuya.

Minsang lasing ang lokong yun, binato(o hinagisan) niya ng monoblock si Gerang. Buti nalang at nakailag sya. “Buti kapa kumakain ka ng masarap na pagkain samantalang ako kung san-san lang kumakain!”, sumbat nito. Wow, kasalanan ba ni Gerang na lumayas sya at makikain kung kani-kanino? Haha, baliw talaga yun. Next topic na, tataas nnman ang BP ko.

Si Gerang ubod ng sipag. Kung minsan, nakakainis ang kasipagan niya. Yung tipong nagluluto ako e huhugasan niya agad ang sandok na pinang-gisa ko, dipa ako tapos magluto.

Si Gerang – masungit. Napakasungit. Ito ang ilan sa mga sungit lines niya: “Kuya, yung mga damit mo, magulo nnman, kaayos ko lang.(tsaka titingin ng nakakamatay na tingin)” “Kuya pag umihi ha, iflush mo naman.””Hay naku, ikaw ang magtapon ng mga tissue na ginamit, hay!(sabay dabog, haha)”. O diba? Senyora ang dating. Pero kahit ganyan yan mahal ko yan.

Si Gerang – malihim. Minsan, hiniram ko ang selfon niya. Pagkatapos kong gamitin, biglang may nagtext. Na-curious ako. Binuksan ko tuloy. Ang text ay galing kay PAPA Q. Lalo ako nagka-interes. “Mama q, mahal na mahal kita, bakit mo aq pinaloadan? May load pa ako. Nga pala, naiwan mo yung suklay mo.” Halos mamatay ako sa tawa. Binasa ko ng malakas ang text sa harap ni YM at ni Bunso. Hinabol ako ni Gerang sa bwisit nya. Wala kaming kamalay-malay na may PAPA Q pala siya. 2 years na pala silang mahigit.

Si Gerang – nakakatawa. Ito ay ilan lamang sa mga kakatawa at kakatuwang eksena niya.

Gerang: Diba taga- Lasma si ate YM?

B. Bakat: Ha? Lasma?

Gerang: Oo, lasmariñas sa cavite diba?

B.Bakat: Hahaha, Dasma.

Gerang: Ha? Halla, mas maganda namang pakinggan ang Lasma. (ayaw pa maniwala)

Gerang: Babtis ang religion niya. (Baptist cguro!)

Sa game show.

Gerang: Halla ang laki na ng pocket money.

B. Bakat: San?

Gerang: Pag nakuha niya yung tamang sagot, makukuha niya lahat ng pocket money.

B. Bakat: Aaaah... POT MONEY! (*wink)

Gerang: Dun sya nakatira sa Ruksas City.

B. Bakat: Ha? Ruk-sas? Spell mo nga.

Gerang: R-O-X-AS! Ruksas.

B. Bakat: Punas please, nosebleeding ako.

Abangan ang susunod na kabanata, sa buhay ng DYOSAng si GERANG! -End

Sa Aking Pagbangon!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sun, 24 May 2009 09:43:00 +0000

Hello sa inyong lahat.

Una, pasensya na kung ngayon lang ulit ako magkukuwento. Madaming rason kung bakit hindi ako nakapagsulat. Madaming di maiiwasang pangyayari ang naganap. Diko sukat akalaing pati ang hilig ko sa pagsusulat ay maapektuhan.

Kagabi lamang,sa apat na sulok ng kwarto ng ospital na ito ay aking napagtanto na handa na ako para makibalita at magbalita.

Pangalawa, tama ang nasagap mong balita. Wala na kami ni Yaya(such a loser yaya!,salamat sa ideya Aisa), nung Marso pa. Pinangarap kong makasama sya habambuhay. Tiniis ko lahat ng mga ugali nyang di kanais-nais. Minahal ko sya ng lubos at tapat. Oras, pawis at dugo ang puhunan ko, maipaglaban ko lang ang pagmamahalan namin laban sa matatalas na mata, saradong isipan at mapaghusgang puso ng mga tao. Ngunit pait ang idinulot ng himagsikang yaon.

Pangatlo, walang katotohanan ang lahat ng paratang ng mga taong sa simula’t sapol ay walang muwang sa pinagdaanan ko. Walang sinuman ang makakapasabi ng nilalaman ng aking puso at tinatakbo ng aking isip. Walang karapatan ang sinuman na kwestyunin ang anumang ikinilos ko nang mga panahong labis akong nasaktan. Lahat ng desisyon – panget o hindi, ay dulot ng kirot ng sugat na iniwan ng malungkot na pangyayaring iyon.

Walang katotohanan ang “Charlie: the better man”, walang katotohanan ang sinabi ko na hindi ako nasaktan. Walang katotohanan ang ipinabatid ko na hindi ako umiiyak gabi-gabi. At walang katotohanan ang ipinamalas kong katapangan sa inyong lahat. Ang lahat ng ito ay bunga ng liku-likong isip na umangkin sa buo kong pagkatao nang pinagdaanan ko ang masaliimuot na pangyayaring iyon.

Tao lamang ako. Sa totoo lang, napakarupok ko, daig ko pa ang puno ng santol na nabuwal sa payak na ihip ng hanging dala ng pamaypay. Ngunit lumaban ako. Ipinakita ko na kaya kong maging matapang. Kaya kong tanggapin ang mga pasakit ng buhay at kaya kong bumangon pagkatapos madapa. Maliban kay YM at kay ahenteng negra na syang nakasaksi sa totoong nararamdaman ko, walang makakapagsabing galing ako sa komplikadong bayan ng Brgy. Break-up – na dumaan ako sa tulay ng kamatayan at muntikan kong binungkal ang lupang libingan ko. Malungkot. Makirot.

Pang – apat, handa na ako. Handa na ako sa susunod na kabanata ng aking buhay. Handa na akong magmahal at masaktan muli. Bukas na ang puso ko sa sinumang gustong magmay-ari. Sa mga pumila, pila lang kayo, mamimili ako. Yung karapat-dapat. Yung matured mag-isip. Yung hindi nang-iiwan sa ere. Yung taong may paninindigan. At higit sa lahat, yung hindi bisaya. Natuto na ako. – End

Laughing Out Loud sa mga Eksena ni YM!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Mon, 12 Jan 2009 08:33:00 +0000

Halos limang buwan narin si YM sa team ko. At sa limang buwan na yun masasabi kong nagging close kami ng husto. Kulang nalang eh tumira na siya sa bahay naming.

Agad kong nagustuhan ang pagiging simple niya at higit sa lahat ang mga masasayang kwento niya. Ilan lamang ang mga sumusunod:

“Kuts, dito tayo kumain sa Volante kasi maganda ang lightning(lighting, kung may kidlat din lang, ayokong kumain dyan!)”

“Mr. amm.. amm.. amm.. (hindi mapronounce ang last name)… amm.. amm.. Sir?”

Hoy ym, lika kain tayo..(si YM nalito)“Hold on don sir!”(hold on sir.)

“This is already P-Shi Issue.”(PC issue)

YM galit sa bwisit na customer. Pasigaw.“Is your address from Tenesse?”(ha?galing sa TN ang address niya?)

Cu: Are you from the Phils?

YM: No sir.

Cu: Cmon, you cannot trick me. Kamusta ka?

YM: Im fine sir. (Bistado!)

“Is that J for Georgia? Or G for Jeorge?”(nosebleed ang customer!)

YM: Do you see the green sirkel?

Cu: No.

YM: What do you see below File?

Cu: Green circle(eh bat kasi sirkel? Circle nga.)

B. Bakat: Hoy may OM, speak English.

YM: What will I tol her?(tol o tell?)

“The customer has AT&T Internet Security SHWIT!”(Suite ungas!)

B. Bakat: Itong elbow at shell macaroni nalang.

YM: Bo-tis nalang!

B.Bakat: Bowties!(nose bleed ako dun a!)

B.Bakat: Diba tiga-Georgia si Mr. Burns?

YM: Hindi, Atlanta daw.

B.Bakat: Oo nga Georgia.

YM: Hindi nga Atlanta nga daw.(Waah! Ayoko nah! Ang Atlanta ay nasa Georgia!)

“Sir, can you saw the blinking cursor? Ayy you can you see?”(so?)

Si YM galit.“Tama na. Mooding forward.”(Moving forward ata ang ibig niyang sabihin.)

“Kuts, ang gwapo mo naman ngayon. San galing yang piolo mo?”(Piolo? Ahhhh polo.)

Hay hay, may kapalit na ata si agent Y ang ahenteng nagpadugo sa ilong ko.-End

Ang Matres ni Tinay!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Mon, 12 Jan 2009 08:16:00 +0000

Magmula nang grumadweyt kami ay never ko pang nakita si Tinay. Umuwi siya kelan lang from Duabai para makapagpatingin sa espesiyalista. May kinalaman ang karamdaman niya sa kanyang matres.(Pasalamat nga sya kay Jisas at binigyan pa sya ng matres, ilang milyong bading ang umaasang magkamatres noh!)

At dahil dito, niyaya niya kaming magbabakarkada upang magtipun-tipon.

Matapos ang mahigit isang oras kong pag-aantay ng sasakyan ay nakasakay din ako. Isinama ko si Lemon sa kahilingan ni Booba. Tinangka naming sumakay sa Partas, dala-dala si Lemon sa kanyang bag ay inakyat ko ang bus ngunit nang Makita ng kondoktor si Lemon ay pinababa kami kahit iginiit kong mabait si Lemon at naka-diaper naman ito.

Parehong kwento ang nangyari nang tinangka kong sumakay sa isa pang aircon bus. Naisipan ko tuloy mag-Van ngunit dahil mag-isa ko lang pinalipat nalang ako sa ordinary bus. Wala na akong nagawa kesa naman hindi ako makapunta at Makita ang kaibigang si TInay.

Pagdating ko sa resort, niyakap ko ng mahigpit si Tinay a.k.a Akulalyn(bansag na itinawag ng barkada sa kanya, hango sa pangasinense na akulaw na ang ibig sabihin ay matandang babae. Dinugtungan lang naming ng lyn para magtunog pangalan, siya kasi ang pinakamatanda sa barkada.)

Walang pinagbago si TInay, Kung meron ma’y yung eyeglass niyang makapal ay palitan ng contact lenses. Hanggang ngayon , isa pa rin siyang masayahing tao. Iniipi parin niya yung dila niya tuwing mag-ssmile at higit sa lahat kalog parin sya.

Pinilit ko syang pagkwentuhin tungkol sa boipren niya pero nak]hirapan ako. Gaya ng dati malihim parin ito. Tinanong ko kung virgin pa sya ngunit nagkibit-balikat lang ito at saka ngumiti.

Naging masaya ang pagkikita naming. Gaya ng dati, puno parin ng tawanan at puno ng kwentuhan. At gaya ng dati, punto parin ng tawanan ang kakatwa at naturally funny na si TInay. End

Sa Aking Paghihinagpis!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Wed, 07 Jan 2009 13:40:00 +0000

Mahigit isang oras akong mas maaga sa shift ko ngayon. Di ako makatulog kaya minabuti kong magtungo nalang dito sa opis.

Tinungo ko ang c.r., pinipilit kong ngumiti pero sobrang hirap talaga pag sobrang bigat ng dinadala mo.

Andami kong tanong. Bakit ako? Bakit lagi nalang ako? Bakit ba lagi nilang sila ang prinoproblema ko? Pwede bang ako naman ang problemahin nila? Laging sinasabi ng kuya ko na makasarili daw ako, pero bakit ako nasasaktan ng ganito. Ilang beses ko ng iniyakan ang mga kapatid ko pero parang walang hantungan ang dala nilang pasakit saakin. Bakit ba? Bakit ako?

Awang-awa ako kay Mamci nang mapakinggan ko ang boses nya sa telepono. Pinigil ko ang mga luha ko dahil kailangan kong magmukhang matibay para kay Mamci. Natutunan ko yun kay Doidoi na kung may kausap kang umiiyak dapat huwag kang umiyak para may mapaghugutan sila ng lakas.

Tiniis ko ang mahaba at madamdaming usapang yaon na magtunog matapang. Kailangan kong panindigan ang pagiging sandalan ni Mamci sa panahong yaon.

Pagkababa ko ng telepono, agad kong tinungo si Doidoi sa kuwarto. "Ok ka lang?", tanong niya. Saka ko isinalaysay ang pangyayari. Niyakap ako ni Doidoi, galit na galit itong nagbigay ng komento sa sinabi ko. Pinilit kong pigilan ang luha ko ngunit parang tubig sa batis na lumagaslas ang mga ito sa aking mukha. Hinigpitan ko ang kapit ko kay Doidoi. Nais kong maging matapang at matibay ngunit kayhirap. Nanghina ang buong katawan ko.

"Kawawa ka naman", simpatya ni Doidoi pagkatapos ay unti unting tumulo ang luha niya at saka nakipagsabayan sa paghikbi ko. Wari ko'y nararamdaman ni Doidoi ang parang kutsilyong nakaturok sa aking puso ng mga sandaling yun. Mahapdi na nasusumpungan ng bawat hikbi.

Panginoon, tulungan mo akong intindihin ang pangyayaring ito. Turuan mo akong tanggapin ang kapalaran ko. Sanayin mo akong maging matibay at laging handa. Libangin mo ako sa mga kaibigang bumubuklod ng aking pagkatao at higit sa lahat ay unawain mo ang aking munting pagkakamali na dulot ng pait na ito. - End

Ang Aking Davao Chirstmas!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Tue, 06 Jan 2009 05:08:00 +0000

Naging masaya at makabuluhan ang naging dalaw ko sa Davao. Sinundo kami ni Mama Maggie at Uncle Dionie sa airport(December 15). Pasado alas-8 na nang makarating kami sa bahay nila Doidoi.

Kinabukasan(December 16), ipinasyal ako ni Doidoi sa Tagum City.

Nagsimba kami sa bago nilang church kung san makikita ang pinakamalaking rosary sa Asya.

Sa Library cemetery. Inayos ng mayor nila ang dating sementeryo at saka inarrage alphabetically.

Nakita ko rin ang mga trycicle na ito. Mini-jeepney ang itsura.

Nilibot namin ang mga G-malls tsaka kami nagpunta sa Miko’s Brew kung saan namin mineet si Lani ang bestfren nya. Dito ang tambayan ni Doidoi.

Tinungo namin ang mga bbq food stalls at saka dun kami nagdinner. Masaya ang night life sa Tagum City, halos gabi-gabi ay may palabas sa plasa. At taliwas sa pagkakaalam ko na nakakatakot ang Davao, napakaayos nito at napakasafe. Merong DDS(Double Death Squad) na siyang tumitegibum sa mga taong masasama ang budhi kaya kung alam mong matino ka, wala kang dapat ikatakot at ipangamba. Iwasan mo lang na may kamukha kasi baka mapagkamalan kang adik o magnanakaw. Patay!

December 17, nagvideo oki kami maghapon habang kumakain ng matamis na pomelo tsaka nagtungo sa plasa para maglibot. Isinasara ang isang street para sa ukayan at iba’t ibang street food. Pagkatapos ay nagtungo kami sa amphitheater at saka nanuod ng hip-hop compitetion.

December 18, umuulan ang araw na yaon, naisipan naming magbeach sa Umandac Beach Resort, Compostela Valley. 30-minute drive mula sa bahay nila Doidoi. Ang beach na ito ay mukhang pool overlooking Kupyat Island. Mbilis lang kami dun dahil kailangang ihatid si Mama Maggie sa Chistmas party nila. Puno ng putik ang sasakyan kaya nahuli rin kami sa pagtakas na yun. Kumain kami ng dinner sa golden palace hotel sa kanilang eat all you can sa halagang 99 pesos.

December 19 – 20, nagpunta kami sa Paradise Island Beach Resort sa Samal Island, Davao del Norte. Sumakay kami sa charter boat para makarating dun sa resort overlooking Mt. Apo. Pag uwi naming ay sumakay kami sa bus kung san ang mga kondoctor/ kondoctora ay mga babae. Nagtaka ako ngunit sabi ni Doidoi ay ganun daw talga dun.

December 21, nagpunta kami sa Via Ame Resto Bar/Comedy Bar kung san mineet namin ang step brother ni Doidoi.

December 22, Field Trip Day! Tinungo namin ang:

Crocodile Park

Visayan Village

Davao Butterfly Park

Davao People’s Park

December 23, nagpunta kami sa Davao City, Davao del Sur. Ipinasyal ako sa mga naglalakihang malls ng Davao ni Doidoi. Ang Victoria Shopping Mall, G-Mall at SM City Davao. Namili kami ng mga gifts para gift giving sa Noche Buena. Pagkatapos ay tinungo naming ang Aldevinco Shoppers Center, ang lugar kung san namimili ng mga pasalubong galing Davao.

December 24, bumili kami ng durian at marang, kinagabihan, nagpunta kami sa plasa upang bumili ng mga paputok, may magaganda, makukulay at mabibilog na upuan dun kaya nagpicture-picture muna kami. Naging masaya naman ang pagdiriwang namin na pinasigla ng gift giving.

December 25, maaga naming tinungo ang airport, nagging maayos naman ang byahe ko at sinundo ako ni Wacky sa Manila at hinatid sa terminal pauwing Baguio. Samalat Mama Maggie, Papa Dionnie, mga kaibigan ni Doidoi lalo na si Lani at Zang at higit sa lahat salamat Doidoi. - End

Visit: http://www.dailandyui.multiply.com for more photos.

Aking Napagtanto!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 05 Dec 2008 14:02:00 +0000

Nakita ko si YM na nagfri-friendster. Naisip ko tuloy na ipoen yung account ko. As usual madami nnmang bading na hayok sa aking malalaswang pictures ang nagview at nag-add ng account ko, inapprove ko naman.

Inopen ko ang mga messages ko, inuna ko yung message ni St. Joseph, akala ko'y gusto nyang idiscuss yung Pets in Bloom Fashion Show na sasalihan ni Lemon, ni Pepper at ng dog niya na si Tuna.

Medyo mahaba-haba ang message ni St. Joseph sakin. Pinuri niya ang aking mga articles at ang lahat ng contents ng blogs ko. Nagpasalamat din siya sa panulat ko ukol sa pagcongratulate ko sa kanila nila Mamang nang nakaraang 1st Quarter Blue Globe Awards. Kinalaunan, pinarealize niya sakin na madaming nagmamahal sa akin base sa kanyang obserbasyon. Aniya'y ako lang daw ang kuts na consistent sa pagkakaroon ng surprise galing sa mga agents ko tuwing birthday ko.

Salamat sayo St. Joseph, pinataba mo ng husto ang puso ko.

Nagflash back tuloy sakin ang mga birthday ko na nagdaan. Laging masaya magmula nang maging kuts ako. Laging may surprise. Nuong una, pagdating ko sa office, may dekorasyon ang aming bay, ballons at mga pictures ko nagkalat sa floor, may mga konpeti pa. Nung sumunod na taon, baloons, cake tsaka ipinalabas yung movie na ginawa ng mga agents ko, syempre yung mga videos and pictures ko nung lasing ako. Kakababa ng dignidad nga panuurin pero masaya. Tapos ngayon, cake at tarpaulin namanna isinabit pa nila sa bay namin.

Samantalang nuon laging wala akong handa. Kasi naman pareho kaming November ni Bunso. Sa tuwing birthday nya, birthday ko na rin. Ok lang naman yun sa akin. Mahal na mahal ko naman si Bunso eh so sya nalang ang magcelebrate tutal marami namang bumabati sa akin tuwing kaarawan ko. Sapat na yun sa akin.

Napagtanto ko, andami ngang nagmamahal sa akin,therefore nakagawa na ako ng kabutihan. Huwag nalang muna natin ipaalam kay kamatayan baka ilagay na nya ako sa Queue.

Halla anu ba tong nangyayari sa akin. Naku po, mukhang mamatay na nga ako. - End

Sa Muling Pagtapik Ni Kamatayan!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 05 Dec 2008 13:57:00 +0000

Katatapos lang ng mass para sa mga kaluluwa ng mga namayapang Sitel employees. Isa dun si Ian. Si Ian kaklase ko nung training na naging supervisor sa ibang account. Namatay siya sa isang car accident nung lunes lang. Kakasad nga eh. Naisip ko tuloy na pwedeng bukas makalawa eh matigok din ako. Naku, kawawa naman si Lemon pag nagkataon at magiging malamig ang mga gabi ni Doidoi.

Ewan ko ba, 2 nights ago, nanaginip ako, mamatay na daw ako pag-uwi ko sa Davao. Huling scuba dive ko na daw dahil hindi na ako aahon, at least na-enjoy ko ang marine life ng 24 hours bago ihaon ang katawan ko. Naisip ko tuloy na magpaprint ng magandang picture, yung 8R para may gamitin sila sa burol ko. Gusto ko kasi maganda yung picture na nakadisplay. Baka kasi idisplay ni Mamci yung paborito niyang picture ko, yung mukha akong durugista na tumambay sa talyer sa Barangay Dos. Basta imaginin nyo nalang. Hanggang ngayon nasa room niya yun. Sa taas ng aparador sa harap niya. Mukha nga akong santo pag nakita mo kasi sa ibaba ay may mga rebulto at mga kandila.

Malapit na ang bakasyon ko sa Davao, sa 14 na ngunit diko alam kung excited ako o hindi. Nagtext nga yung mama ni Doidoi kanina, sabi niya itu-tour daw niya ako sa kanila, parang field trip ba. Mahiyain pa naman ako.....saang banda?

Pero sana mag-enjoy ako. Ngayon lang naman ako magbabakasyon. At isa pa, chance ko na ring makilala ang mga paryentes ni Doidoi at mga kaibigan niya. Sana makapalagayan ko sila ng loob.

Hay, tapos na akong magkwento pero di ako mapalagay sa napanaginipan ko. Mamamatay kaya ko? Kung oo, ok lang. Pero sana huwag muna akong tapikin ni Kamatayan. Ayoko muna siyang i-close kasi nakaunli ako ngayon, katext ko si Jisas kanina lang sa misa para kay IAN, pasaload ko daw siya kasi naubusan ng load si San Pedro. Sabi ko naman, mag unli-nyt nalang ako para tawagan ko siya later mga bandang 11pm hanggang 6am para mapagkwentuhan namin kung nakagawa naba ako ng kabutihan. - End

Si Boi Bakat Sa Q3 Blue Globe Awards!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sun, 30 Nov 2008 06:39:00 +0000

Scarlet Party ang naging tema ng 3rd Quarter Recognition ng AT&T. Halos lahat naka-Red. Kumpara sa nakaraang Blue Globe Awards, masasabi kong mas maayos ang pagdiriwang na ito. Mas maganda ang location, mas masarap ang food at hindi KAKARAM(kakaramput, ang pagkain ng mga gods and goddesses nung nakaraan na Q1 Awards) o di kaya’y TIBITIN (tipid na, bitin pa!, ang pagkain nung nkaraang Q2 Awards). Gaya ng dati, nagkaroon ulit ng presentation per cluster. At dahil Delta pa naman kami sa Q3, nirepresent namin ang Delta. Kasama ko si Ahenteng Negra, si YM, Maria Rikina at si Lil Daddy. Kulang-kulang na isang Lingo ang aming pag-iinsayo, kasama na dun ang mpagprepare ng props at pagbili ng costume. Sulit naman ang pagod at sakpisyo namin para sa presentation dahil nakamit namin ang unang gantimpla laban sa pitong katunggali.

In fairness, magagaling naman ang ibang teams kaso mas magaling kami. (ang mag-react, mas mapait pa sa marapait!). –End

Ang Aming Kaarawan!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sun, 30 Nov 2008 06:25:00 +0000

Naging simple lang ang pagdiriwang ng aking kaarawan. Ang balak ko lang sana ay dinner with the family ngunit dahil mapilit si Doidoi, naghanda naman ako ng kaunti. Hindi naman magkakasya lahat ng kaibigan ko sa apartment kaya minabuti kong imbitahin ang mga dati kong kabahay sa Esmena’s Academy at ilang malalapit na kaibigan at kapamilya.

Bago pa pumatak ang alas siyete ng gabi, nalagyan na ni bunso ng disenyo ang sala. Ang boifren niyang si Edon naman ang nagbuhat ng lamesa at mga upuan upang maging maayos ang sala. Dumating si ahenteng negra dala-dala ang cake. Unti-unting napuno ang sala. Handa na ang lahat.

Inawitan ako ng Happy birthday tsaka ko blinow ang cake. Palakpakan. Sinimulan ko ng pasasalamat ang aking birthday speech.

“Salamat sa inyong lahat na dumalo. Sa aking Mamci na walang sawang sumusuporta sa akin, kay Gerang, Bunso at Edon, salamat. At syempre kay Doidoi. Hindi lang birthday ko ang sinicelebrate ngayon, pati birthday ni Lemon, she just turned 3mos old kahapon, at anniversary namin ni Doidoi. Isang taon narin kaming magkasama ni Doidoi at nagpapasalamat akong nanjan sya lagi para sa akin. Ang saya-saya ko at nanjan ka lagi Doi at gusto ko sana ay nanjan ka habambuhay. Salamat. At…… at…..”.

Natigilan ako, umakyat ang lamig sa buong katawan ko. Nauutal ako at nanginginig. Kakaibang kaba ang naramdaman ko. Hindi ko alam kong maibubuka kopang ulit ang aking mga bibig. Ngunit nang makita kong nag-aantay ang lahat sa aking sasabihin, humugot ako ng lakas ng loob sa pamamagitan ng paghinga ng malalim at saka ko itinuloy…

“At…. at nais ko sanang tanungin si Doidoi kung gusto niya akong pakasalan..”, teary-eyed akong iniabot kay Doidoi ang singsing bilang simbolo ng aming engagement. Malakas na hiyawan at palakpakan ang sumunod kong narinig. Lahat nabigla, speechless at teary-eyed. Walang pasintabing inabot ni Doidoi ang singsing at saka sinabing, “Oo naman!”. Saka ako niyakap ng mahigpit. Nasubaybayan ng mga mahal ko sa buhay ang wagas naming pagmamahalan at ninais kong masaksihan nila kung ganu ito kadalisay.

Buong buhay ko, hinangad kong magkaroon ng masayang pamilya pagtanda ko at alam kong mangyayari yon dahil katuwang ko si Doidoi. Si Doidoi na dinayo pa ang Baguio makapiling lang ako. Si Doidoi na pinili ang masayang buhay kasama ko kesa masaganang buhay sa Davao. Si Doidoi na laging nagpapagaan ng loob ko sa tuwing hindi ako inaayunan ng tadhana. Si Doidoi na kasama kong namamaluktot sa maliit na payong sa ulan. Si Doidoi na laging umaakap sa akin sa gitna ng bagyo at unos. Si Doidoi na siyang lahat sa akin ang gusto kong makasama habambuhay.

Napakaligayang kaarawan sa akin. –End

Nang Ako'y Tinangkang Gatasan!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Tue, 11 Nov 2008 03:11:00 +0000

Pinaglaruan nnaman ni Lemon ang pagkain niya, ambaho tuloy niya. Tinanggal ko ang damit ko. nakaboxers lang ako. Ang init kasi. Inakay ko si Lemon at saka dinala sa banyo.

Shinampoo ko ng maigi si Lemon. Nanginginig ito sa ginaw kaya minadali ko nalang.

Binalot ko ito ng twalya. Kiniskis-kiskis hanggang mawala ng tubig sa coat niya. Nangangatal parin ito sa ginaw kaya kinarga ko siya. Hinaplos - haplos ko si Lemon hanggang makatulog ito.

Kinuha ko ang hair brush niya saka ko sinuklay ang kanyang buhok. Nagising ko ata si Lemon sa pagsuklay ko. Itinaas nito ng bahagya ang kanyang ulo. Abot ni Lemon ang kaliwang suso ko. Tinitigan niya ito. walang anu-ano pa'y dinilaan niya ito. Nakiliti ako. Patuloy parin ito sa pagdila. Naisip ko, matutulis na pala ang ngipin niya kaya ibinaba ko na siya kahit nag-eenjoy pako.

Nang mapagod ako, ibinaba ko na si Lemon sa sahig para dun na nya ituloy ang tulog niya. Humiga ako sa sofa. Nakatulog ako.

Nagising ako sa pagdila ni Doidoi sa kaliwang suso ko, Manyakis talaga sya. Naalala ko, yun pala ang suso kong dinila-dilaan ni Lemon bago ako nakatulog. Kaya, para makabawi sa kamanyakan niya, tinagalan ko. Kunwari gustong-gusto ko pa. Nang magsawa siya saka ko sinabi na pareho sila ng taste si Lemon. Masuka-suka siya nang malaman niya.

Buti nga sayo.

-End

Sinaunang Pamamaraan!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Mon, 10 Nov 2008 02:27:00 +0000

Sumakit ng husto ang ulo ko sa puyat sa last night ni Tatay at sa pagod sa libing. Dinagsa ang libing, hindi ko maiwasang maging emosyonal, sa dami ng nakiramay at dumalo, hindi maitatagong mabuting tao si tatay.

Pagkatapos ng libing, dumiretso kami sa bahay nila para sa mga ritwal, ang “suob”, kung saan kailangan mong mausukan sa winalis na dumi galling sa bahay nila tatay. Ang “anger”, kung saan kailangan mong isawsaw ang iyong kamay sa pinakuluoang dahon ng bayabas at ipahid sa iyong nuo para hindi sumakit ang ulo mo.

Pagkatapos, dumiretso na kami sa bahay. Natanong ko tuloy si Anti Konching kung anu ang ibig sabihin ng mga yon. Inexplain naman niya. Napagkwentuhan tuloy namin ang buhay nuong unang panahon. Ayon kay Anti Konching simple lang ang buhay nuon.

Sa tuwing magluluto si Inang ng lugaw, tinuping dahon ng saging lamang ang kutsara nila. Aniya’y wala naman sa kutsara ang lasa, nasa lugaw. Gaya ng tao, mas mainam ang nilalaman kesa sa kung anung bumabalot ditong magagarang damit.

Itinuloy niya ang usapan, sa tuwing may sayawan, naghahanap sila ng batong patay, yung puti. Kikiskisin nila ito hanngang lumabas ang pulbong siya ring ipapahid nila. Kukunin ang itinagong crepe paper babasain, gagawing lipstick, eye shadow at blush on. Magsisindi ng posposro at syang gagamiting eye liner. Ngumiti ako. Naisip ko tuloy kung ganu kaswerte ang mga tao ngayon. Ngayon, may fifty pesos ka lang, makakabili ka na ng make up kit sa Bonchic o Divisoria.

Dumating si Ate, narinig niya ang kwentuhan. Ang pilosopong si Ate, nakisawsaw.

“Gusto mo bang makakita ng multo?”, tanong niya. Tumawa ako dahil alam kong joke nnman ito.

“Kunin mo daw ang muta ng aso at ilagay mo sa mutaan mo.”, nandiri ako, humalakhak si Anti Konching at saka itinuloy ang kwento. Sabi niya, yun daw ang sabi ng mga matatanda saka nya dinutungan ito.

Pag may sore eyes, i-catch mo ang ihi mo, saka mo ihilamos. (naku! Hindi ba mas ma-iinfect?)

Ang unang regla, kailangang ibabad sa tubig tsaka ihilamos para hindi magkapimples.(Yuck!)

Ang pasmadong paa, ihian mo, mawawala. (Mawawala nga, magkakaroon ka nman ng alipunga!)

Ang pimples, pahidan mo daw ng tulili mo, gagaling.(Talaga? Matry nga.)

Halos mamatay na ako sa katatawa ngunit ang huling banat ni Anti Konching ang nagpatumba sa akin mula sa upuan dahil sa sakit ng tyan.

Kapag may anghit ka, palihim kang kumuha ng sampalok, ipitin mo sa dalawang kili-kili mo. Maglakad-lakad ka, hanggang walang tao. Kapag siguradong wala ng tao, ihulog mo ang mga inipit na sampalok. May twist. Pag nilingon mo ang mga sampalok, babalik ang anghit mo.

Ukininana ketdi.

-End

Sa Aking Mga Tagasubaybay!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Thu, 06 Nov 2008 12:22:00 +0000

Una sa lahat, nagpapasalamat ako sa pagtangkilik niyo sa aking mga lathalain. Sinimulan ko ang blog na ito dahil gusto kong linangin ang hilig ko sa pagsusulat na nagsimula pa nung kabataan ko. Hindi ko akalaing marami ang magkakainteres sa mga istoryang mula sa payak kong kabatiran.

Natutuwa akong malaman na napakarami sa inyo sa iba't ibang lupalop ng mundo ang gustong magbabad sa aking mga pahina upang mapawi ang uhaw na dulot ng pagkabagot at kalungkutan.

Naisipan ko tuloy na gumawa ng chatroom nang sa gayo'y malaya niyong ipahayag ang inyong mga saloobin sa kahit anung bagay na sa tingin niyo'y makapagpapabuti sa kalooban ng mga taong kagaya niyong sumusubaybay sa kahindik-hindik at kakatwang mga istorya sa buhay ko.

Kung mababasa niyo sa aking chatroom, ilang maseselang mga bagay ang nakalagay duon. Mga bagay na pwedeng manakit sa taong tinutukoy niyo at kahit sa mga taong hindi iniibig basahin ang mga salitang nakasaad duon.

Nais kong bigkasin nang sakdal timyas ang aking pakiusap na sana'y tigilan na natin ang paninira sa kapwa tagasubaybay at kung may kasakdal-sakdal mang ginawa ang taong ito sa inyo'y harapin niyo siya ng buong tapang at sabihin ang nilalaman ng inyong natatanging budhi.

Ayokong maging instrumento para makapanakit kayo ng kapwa niyo.

Tatanawin kong malaking utang na loob ang respeto niyo sa hinaing kong ito.

Salamat.

Ang Pamamaalam ni Tatay Klito!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Mon, 03 Nov 2008 10:12:00 +0000

Hindi ko alam kung panu ko uumpisahan ito. Gulung-gulo pa ang isipan ko ngayon. Hindi ko rin alam kung handa na ako na tanggapin ang mapait na katotohanang ito. Sa totoo lang, umiiyak ako ngayon habang tinatapik ang mga letra sa keyboard ni bumblebee.

Tatay Klito – ang tawag naming magkakapatid sa kanya. Nagsilbing tatay naming magkakapatid magmula nang mangibang bansa si Papci. Ang nag-iisang kapatid ni Mamci sa La Union na tinatakbuhan niya tuwing may problema sya. Ang nagpapadala ng mga isda, alimango, hipon at talaba tuwing mababalitaang uuwi kami ng La Union para magbakasyon o kaya tuwing aakyat ng Baguio para may maiuwi kami. Ang hinahalika’t niyayakap naming magkakapatid sa tuwing namimis namin si Papci. Si tatay, mapagmahal na ama at asawa. Maalalahaning tito. Magiliw na lolo at responsableng mamamayan. Wala na. Iniwan na kaming lahat na nagmamahal sa kanya.

Tatlong araw bago kami umuwi sa La Union para makadalo sa taunang reunion nang ibalita ni Bunso ang pagkaospital ni tatay. Aniya’y pinauwi naraw ng doctor si tatay dahil malala na. Kaawa-awa daw ang hitsura ni tatay habang nakahimlay sa kanyang kama kasama ang mga aparatong nakakabit sa bunganga nya at ilong para mas maginhawa ang kanyang pagkain at paghinga. Tumahimik ako at nag-alay ng dasal para kay tatay. Balisa ako.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Nuong kailann lang ay umabsent ako dahil sa sakit ng ulo at ipinangako ko sa aking boss na di muna ako liliban. Hindi ko naman pwedeng sabihing emergency, dahil nuong kalian lang ay napagusapan namin sampu ng mga managers na matatawag lamang na emergency ang isang leave kung immediate family member ang dahilan ng iyong pagliban. Ayokong isipin niyang nagdadahilan lamang ako. Tutal, tatlong araw nalang naman. Kaya bawat sandaling may pagkakataon, ibinubulong kong sana ay maabutan ko pang buhay si tatay. At bago ako matulog, iniisip ko si tatay. Umiiyak ako dahil kay tatay. Dahil mahal ko si tatay. Sabi ni Mamci, gusting-gusto niya ako.

Sumapit ang araw ng huwebes, pagkatapos naming mabisita ang doctor ni Lemon at mapabakunahan siya, byenahe naming ng halos dalawang oras ang La Union. Pagdating sa bahay, malulungkot na mukha ang aming nadatnan. Dumating na halos lahat ng kapatid ni Tatay. “Magpahinga na kayo’t dadalawin natin si Tatay.”, sambit ni Mamci.

Kasama si Bunso at Doidoi, hinatid kami sa bahay nila tatay. Pagdating duon, niyakap ko muna ang panganay na kapatid ni nila tatay, si Tita Krising. Nakipagbiruan para hindi masyadong emosyonal ang pagharap ko kay tatay. Walang anu-anu pa’y sinenyasan ako ni Mamci na puntahan si tatay. Matatanaw mula sa aking kinatatayuan ko ang kamang hinihimlayan ni tatay. Nilapitan ko si tatay. Kalmado ako.

“Sinu yan?”, bulong ni taytay. “Si Boi Bakat!”, sagot ni Manong Botog, anak ni Tatay na humihilot sa mga palad ni taytay. “Tay, andito na ako.”, tugon ko sa mata nyang nakatitig sa akin. Hinawakan ko ang kanyang kamay. Hinawakan niya rin ng mahigpit ang aking kamay. Sobrang higpit at diko na maigalaw. Unti-unting pumatak ang mga luha ko. Tinignan ako ni tatay. Bakas ang kalungkutan sa mukha niya. Ikinumpas niya ng dalawang beses ang kanang kamay. Tinignan ako ni Manong Botog. “Lumabas ka na daw.”, paliwanag ni Manong Botog sa inasta ni tatay. Pinunas ko ang mga luha ko at saka ako lumabas.

Naiintidihan ko kung bakit ako pinalabas ni tatay. Ayaw niyang makita kong nahihirapan siya sa paghinga, ayaw niyang makita akong malungkot at ayaw niyang makitang naaawa ako sa kanya.

Mag-aalas siyete na nang mapagdesisyunan naming umuwi. Muli, pinuntahan namin si tatay. Inakyat ng tatlong-taong pamangkin kong si Luis ang kama ni tatay para humalik. “Bye Lolo.” Sumunod na humalik si Bunso, “Mauna na kami Tay.”Tsaka ako yumuko at humalik. “Paalam tatay.”, ang sabi ko habang tinitignan ko ang mga mata nyang nakatitig sa akin. Nasa sasakyan na kami pauwi ng bahay ngunit hindi parin naalis sa isipan ko ang titig ni tatay na ewan ko kung may ibig sabihin.

Pagdating sa bahay, naghanda na ng pagkain si Gerang, habang kumakain kami, nagtext ang panganay na anak ni tatay. Pagkaalis daw namin ay hindi nila namalayang hinugot ni tatay ang aparato para sa oxygen at yung aparatong daanan ng pagkain niya at ayaw na niyang ipabalik. Kinabahan kaming lahat. Inapos namin ang pagkain tsaka sumunod si Mamci.

Hindi pa tapos kumain si Mamci nang tumunog ang selfon niya. Nagtinginan kaming lahat. Sinagot nya ito. Tama ang hinala ko. Humagulgol si Mamci at iba pang kapatid nila. Tinakbo ko si Mamci. Pinaupo. Tinungo ko si Tita Konching, kapatid din nila na sa mga oras nay un ay tila nanghihina habang umiiyak. Hinaplos ako ni tita at saka sumambit, “Napakaimportante mo sa tatay mo, inantay ka niya.”. Pagkabitaw ni Tita Konching ang linyang yaon, bigla ako nakaramdam ng lungkot at pagkaulila tsaka ako umiyak na parang baka. Mga limang minuto kaming nagpalitan ng malalakas na pag-iyak bago pa naming tinungo ang bahay ni tatay.

Pagdating naming duo’y nakapalibot kay tatay ang lahat ng taong nagmamahal sa kanya habang umiiyak. Masakit. Kulang ang pagsigaw at pagiyak ko para maibsan ang kirot sa aking puso. Ang swerto ko, inantay ako ni tatay. Nakita ko siyang buhay bago siya namaalam. Nahawakan ko siya’t nahalikan, bago tinungo ang daan patungo sa kabilang buhay.

Sayo Tatay – paalam. Mahal na mahal kita. At hindi matutumbasan ang pagmamahal mo sa aming magkakapatid. Paalam mahal kong tatay. Hanggang sa muli.

-End

Ang Naninilaw na Laylayan!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Wed, 29 Oct 2008 09:51:00 +0000

Sweldo ngayon kaya kasama si YM, tinungo namin ang isang gusali para makapagpalitada ng mukha(facial). Pagkatapos, tinungo namin ang KFC para mabili ang crispy chicken na ibinilin ni Doidoi. Napansin ko ang isang chubby na mama sa aking kanan. Tinitigan ko kaya ko naalala na si Vincent pala ang mamang nakangiti sa akin. Kaklase ko nung 1st year high school.Ngumiti rin ako.

Tumatak sa isipan ko ang ngiting iyon ni Vincent. Naalala ko ang abiryang kinasangkutan nya ilang taon na ang nakalilipas.

Isang ordinaryong araw ang lunes na yaon. Si Vincent, si Romeo at si Charles ang kasama kong nananghalian. Hindi namin pinansin ang kasibaan ni Vincent habang pinagtritripan ang iba’t ibang putahing inorder niya kay Aling Sopas.Sanay na kami.

Malapit na ang uwian nang may maamoy kaming kakaiba sa loob ng klase. Tahimik ang klase dahil piso kada ingay. Nang hindi na makapagtimpi ang mahaderang baklang si Cippi, tumayo sya.

“Sinu ang natae?”

Tahimik ang buong klase. Humirit si Cippi.

“Tumayo tayong lahat.”

Biglang nagsalita si Vincent, “Bat ako tatayo? Sinu kaba? At hindi ako uto-uto.”

Walang nagawa si Cippi. Wala ring nagawa ang buong klase kundi ang tiisin ang mabahong amoy na nagmumula sa nanlilimahid sa pawis at nilalangaw na si Vincent.

Nagbell na. Hudyat na katapusan na ng klase. Tumayo ang lahat para mag-alay ng dasal. Tumayo din si Vincent. Halos manghina ako sa nakita ko. Naninilaw ang laylayan ng puting polo ni Vincent. Nilalangaw din ito.

Sinugod ni Cippi si Vincent.

“Natae ka.”, sigaw nito.

“Excuse me, hindi ito tae, kahit amuyin mo pa.”, sabay haplos sa naninilaw na tela at saka inamoy.

Alam naman namin na nate nga sya kaya hindi ko maimagine kung panu niya natiis amuyin ang poopoo niya. Hinila ni Vincent ang kanyang back pack at saka umalis kasama ng mga langaw na naksunod sa kanya.

Nandiri ang buong klase. At hindi pumasok si Vincent ng isang Linggo.
-End

Sa Pagdating ni Bibi Lemon!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sat, 25 Oct 2008 08:45:00 +0000

Halu, pasensya na kayo kung di ako nakapagkwento sa inyo. Naging busy kasi ako sa pagdating ni Lemon sa buhay namin. Magmula nang dumating si Lemon, lahat ng libreng oras ko, napunta sa kanya.

Narito ang ilang impormasyon tungkol kay Lemon.

Name: Lemon

Last Name: Hindi ko pa alam kung Square or Joy

Birthdate: August 22, 2008

Breed: Shih Tzu, princess type

Price: Secret, hehe!

Favorite color: yellow

Hobbies: eating, wrestling with monkey, weeweeing sa carpet, po0pooing sa dyaryo, kahuling in the middle of the night to wake Boi Bakat up, reading FHM, frustrating Gerang

Kaya, ito, patuluyin niyo rin si Lemon sa buhay niyo. Tiyak, sasaya rin kayo.

More pics at http://www.friendster.com/dal3pogi.
-End

Sa Likod ng Photoshoot!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 17 Oct 2008 02:01:00 +0000

Hindi biru-biro ang pomosing sa harap ng kamera. Sa ganda ng mga kuha, hindi niyo alam na may istorya sa likod ng bawat emosyong pinapakita ng modelo.

Minsan, wala kang magawa kahit ayaw mo ang make up mo. Wala kang magawa sa mga posisyong nais nilang ipagawa sayo. Pauupuin ka, pahihigain kung saan-saan, ngiti, simangot o galit.

Pero ang mahalaga, may kontak ka sa kamera at sa potograper. Ngunit ang pinakamahalaga sa lahat, inienjoy mo ang bawat klik ng camera.

Baguio Sojourn Photoshoot
Photographer: Erwyn Manuel , Norman Castillo
Make up Artist: Abby Valentos

More pics at http://friendster.com/dal3pogi

-End

Tech-Su-Fart vs. Tech-Show-Port!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sun, 12 Oct 2008 18:53:00 +0000

Kung mapapansin niyo sa unang issue ng Tech-Show-Port, isa ako sa mga staff writers, marahil ay hinahanap niyo hanggang ngayon kung asan ang artikulo ko. Well, hindi pinayagan ng ating astro boi na mailathala ito. Medyo konserbatibo ata at masyadong pormal ang pahayagang ito. Hindi ko na inilaban ang artikulo ko. Binigyan ako ng pagkakataon ni kumpareng glory ann na ibahin ang aking artikulo at concept ngunit nawalan ako ng taym.. opps nawalan ako ng gana sa totoo lang. Bagama't nagpapasalamat ako sa exposure bilang model ng newsletter(only bilu touches my skin, who touches yours?)!

Pero para hindi masayang ang NAPAKAGANDANG konsepto ko at artikulo, eto, dito ko nalang ilalathala ang konsepto ko at artikulo, mas world-class!

======================================

BOI BAKAT, EXPOSED! (Tell me your tech-show-port stories. I promise to let everyone know!)

Hey ya’all! Welcome to the page where your comical stories are revealed. We begin by reading a letter from our first-ever letter sender.

Dear Boi Bakat,

I was on break when I had a sudden urge to pass gas. I knew it was going to be a loud fart so I went to the comfort room and entered the first cubicle. I was about to bluster it out when I heard two men talking while entering the comfort room. I decided to shelve that air-polluting gas until they both go out. While waiting, I noticed that my shoelace on the right was untied. I tried reaching my right shoe. While bending to get it, my bum trumpet suddenly played. Its notes reverberate through the walls of the comfort room. The explosive fart that I had hoped to contain was heard clearly by the guys who were at that time snickering. I instantaneously turned red. They continued laughing until they eventually went out. I waited 5 minutes before going out the comfort room. And until now, I still feel bad whenever I remember it.

Tech Su-Fart

Dear Tech Su-Fart,

Or should I say fart knocker? Don’t feel bad. You are fortunate because you only have two witnesses of that unpardonable crime. When I was in high school, my classmate farted while we were praying before the classes begin. His bum trumpet was so loud that it sounded like voices of fallen angels in a 50-seat room. We all stopped praying to laugh our lungs out. He did not only turn red, he turned purple. So, cheer up!

Boi Bakat

Thank you for reading and start sending your entries now. See you again next issue. This is Boi Bakat, signing off.
*Pls. send your send your tech-show-port stories to dal3pogi@yahoo.com or log on to http://dal3pogi.blogspot.com.

======================================

Astro boi, goodluck sayo!
-End

Ang Improbays Hot Kompres!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Sun, 12 Oct 2008 18:04:00 +0000

Biglang bumukas ang aking mga mata, tilaok ng manok ang una kong narinig. Pinilit kong abutin ang relos ni Doidoi sa maliit na mesang katabi ng aming kama. ala-una palang pala ng tanghali. Limang oras pa lamang ako nakaidlip. Bigla kung naradaman ang bahagyang pananakit ng aking puson, hudyat ito na naiihi ako.

Bumangon ako at hinagilap ang aking tsinelas,natadyakan ata ni Gerang nang maglinis ito sa kwarto. Tinungo ko ang banyo, hinila ko ang pinto ngunit nakasara. Namataan ako ni Gerang tsaka sinabing naliligo si bunso. Napasilip si Doidoi na nuo'y nanunuod ng Wowowee.

Sasabog na ang pantog ko. Feeling ko'y konting galaw lang ay kusa nang magbubukas ang lips nijunior. Nagisip ako. Ibinaling ko ang aking paningin sa supot na ginagamit ni Doidoi sa pagbalot ng aking baong sandwich, Inunat unat ko ito at tingin ko'y matibay naman.

Dala-dala ang puting supot, tinungo ko ang kwarto. Binuksan ang zipper, inilabas si junior at saka ishinoot sa supot. Tila langit ang pakiramdam ko nang tuluyang ibuhos ni junior ang dilaw na likidong inipon niya ng mahigit anim na oras. Laking ginhawa ko nang mailabas kong lahat ito. Halos mapuno ang supot. Ibinuhol ko ito nang mahigpit at tinungo ang pintuan sa labas ng kusina. Hindi ko alam kung saang basuraan ko ilalagay, nabubulok? o di nabubulok? ang supot, hindi, ang ihi, pwede.

Narinig ko si Doidoi na nagbuntong-hininga. Biglang, nagdilim ang isip ko. Akay-akay ang puting supot na puno ng dilaw na likido, tinungo ko ang sala. Sakto nakatalikod si Doidoi at mukang pagod ito sa pagbabasa. Inilapat ko ang mainit na puting supot sa kanyang batok. Kinapa niya ito at tinanong, "Anu yan?".

"Hot compress."

"Ganun ba?, Jang banda. Masarap. Diinan mo pa."

Ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa. Iilipat-lipat ko ang puting supot hanggang sa kanyang braso. Panakaw-tingin niyang sinulyapan ang supot. Nang mapansin nito na kulay dilaw ang laman nito, hindi ko na mapigilan ang aking tawa. Nanikip na nga ata ang aking dibdib sa pagpigil nito. Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking kanang pisngi. Patuloy ang aking pagtawa. Hindi napigilan ni Doidoi ang pagdaing ng pandidiri habang ako'y patuloy sa paghalakhak. Nang wala nang magawa si Doidoi, nakitawa narin ito.

Isang makatindig-balahibong eksperyens para kay Doidoi.Isang panibagong imbensyon ni Boi Bakat.

-End.

Clip Pick #3: Claudine Barreto, Nagmura Sa ASAP!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 12 Sep 2008 09:37:00 +0000

Yes, you're right si Claudine napamura sa ASAP, LIVE!!!

Ang Lampara at Ang Gitara!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 12 Sep 2008 09:08:00 +0000

Namimiss ko na ang isa sa pinakapaborito kong Antie, si Antie Lita. Naalala ko tuloy ang kwento niya.

Kwento ng karamihan, nung dalaga pa si Antie Lita, isa ito sa mga pinkakaakit-akit na mga dilag sa aming lugar. Kaya naman hindi maikakailang madami itong manliligaw.

At kadalasa’y naiimbitahan siya sa mga pagtitipon. Isang araw, ipinagpaalam siya ni Apo Carmen upang dumalo sa isang sayawan. At dahil si Apo Carmen ay isang malapit na kaibigan ng aking Inang, pumayag ito na dumalo si Antie Lita.

Suot ang pinkamagandang damit ni Antie Lita, tinungo nito ang bahay ni Apo Carmen para duon mag antay.

Walang anu-ano pa’y tinahak na ng kababaihan ang lugar kung saan magaganap ang sayawan. Kasal kasi ng ana ni Apo Carmen. Mag-iisang oras na pero wala pa ring umaalingawngaw na tugtog, tanda na may sayawan. At dahil masikip ang sapatos ni Antie Lita, napagpasyahan nitong tanggalin na lamang ang kanyang mga sapatos at magpaang maglakad.

Isang bundk na ang kanilang nalalakad nang sabihin ni Apo Carmen na may isang bundok pa. Puno na ng pawis ang magarang damit ni Antie Lita. Hindi na rin niya maitikom ang kanyang bibig dahil sa paghahabol niya ng kanyang hininga. Paika-ika narin sya sa paglalakad.

Matapos ang mahigit dalawang oras na paglalakad ay tsaka pa naaninag ang isang ilaw. Kaunting hakbang nalang nang Makita ni Antie Lita ang lugar na pagdadausan. Sa gitna’y isang matandang lalaking may kalong-kalong na gitarang tinatapik gamit ang isang lampara. Ang sayawan—isang lampara at gitara.

Sising-sisi si Anti Lita. Ngunit dahil kailangang makisama, inenjoy nalang nito ang pagtapik ni Manong ng gitara habang masiglang sumasayaw. Magmula nuon, inaalam muna ni Anti Lita ang lugar kung saan idadaos ang sayawan bago pumayag sa paanyaya.-End

Ang Kawawang Monoblock!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Fri, 12 Sep 2008 09:01:00 +0000

Ibang-iba talaga ang highschool life sa college. Grabe!

Nung high school, sobrang strikto. Bawal lahat. Kahit sa classroom. Sa tuwing walang titser kailangan tumahimik, dahil kung hindi maililista kang noisy. Piso kad word o kada halakhak.

Minsan, habang inaantay si Miss Cacayuran, sobrang tahimik ng klase. Kahit nga iayos mo ang upuan mo at mag-ingay ng konti ang upuan eh titignan ka na ng masama ni Freda. Hudyat na isa pang ingay eh malilista kana.

Patuloy parin ang lahat sa pagpigil ng aming bibig nang biglang may malakas na ingay na narinig mula sa pinakalikod na upuan. Lumingon ang lahat sa likod. Si Amanda – ang kaklase naming XL, nakahandusay sa sahig, ang monoblock chair naman ay pira-pirasong kumalat sa sahig malapit sa kinahahandusayan ni Amanda. Hindi kinayanan ng kawawang upuan ang bigat ni Amanda. Feeling ko’y simula palang ng school year ay nagrereklamo na ang monoblock sa bigat ni Amanda. Kung makakapagsalita lamang ito’y sumigaw na ito ng “Tulong!”.

Nanikip ang dibdib ng lahat sa pagpigil ng aming emosyon. Walang anu-ano pa’y sinimulan ni Freda ang pagbungisngis, kasunod nito’y ang malakas na halakhak ng buong klase. At dahil nanguna si Freda sa pag-iingay, tiyak, walang maililista. Si Amanda, namula. Wari ko’y pakiramdam nito’y lalamunin na sya ng hiya. Wari ko’y pinagsisisihan nitong lumaki siya sa kusina.

Kinausap ng titser namin si Amanda na palitan ang nasira niyang upuan. Gustuhin man ni Amanda na magreklamo, wala itong magagawa dahil kahit saang anggulo tignan--- Si Amanda ang salarin.-End

Paalam Poor Freyn!

noreply@blogger.com (dal3pogi) — Mon, 11 Aug 2008 22:02:00 +0000

Alas kwatro na nang magising ako kanina. Sumasakit ang aking tyan. Tantya ko’y umaatake nnaman ang aking gastritis, sakit ng mahihirap. Tinignan ko ang aking selfon, walang nakaalala sakin. Bumangon ako para kumain. Nang makain, napagdesisyunan kong huwag nalang pumasok.

Nakakatamad tlgang pumasok. Lalo na kung ayaw mo ang boss mo, may mga kontra bida kang agents at isang malapit na kaibigang malapit nang magresign.

Tama, magreresign na si Mitch. Isang tapat at malapit na kaibigan. Nakita ko sa kanya ang mga katangian ng aking best frend. Yung tipong hindi plastic. Sasabihin niyang “panget ka today” o kaya naman “ang baho mo fren, maligo ka nga”. Kalog. Masungit. Matapang.

Hay, mamimis ko tlga ang babaeng ito. Mamimis ko ang mga eksena nya. Pupuntahan ako sa aking bay para humingi ng pagkain o kaya naman ay pera. Poor friend tuloy ang tawag ko sa kanya. O kaya magkukuwento ng malulungkot na sandali ng kanyang buhay. Totoo syang tao at mahal na mahal ko sya kaya ayokong ipakita sa kanyang nalulungkot ako sa pag alis niya dahil tiyak na mas malulungkot sya pag nalaman niya. Ayoko namang mabigat ang loob nya sa pag alis niya.

Apat na taon din niyang iginugol ang kanyang buhay para sa kompanya. Aniya’y napagod na sya kaya kinakailangan nyang umalis. Gusto rin niyang magkaroon ng bagong working environment. Pero madalas kong sabihin sa iba na 90% of the time people stay because of their friends and 90% of the time people resign dahil sa mga boss nila. Totoo yun pero nasa sayo parin kung gusto mong paapi sa boss mo.

Ewan ko lang kay Mitch kung anu talaga ang tunay na dahilan ng kanyang pag alis. Pero kahit anu pa yan, sana’y malaman nyang masaya ako’t naging bahagi sya ng buhay ko at kailanma’y diko sya malilimutan. Hindi ko maeenjoy ang pagtratrabao kung di gaya ng isang katulad niya.

Malungkot ako’t iiwan na nya ako.. kami.. pero masaya ako sa desisyon niya at sana’y magtagumpay sya. Paalam Mitch, paalam poor frend, paalam mahal ko…-End