Boi Bakat, Exposed!

Usapang Pag-ibig!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Wed, 23 Feb 2011 02:34:00 +0000

Patapos na pala ang valentines. Naging busy ako sa pagiging inlove ngayong valentines. Diko namalayan na nawala na pala ang free internet koneksyon na nasasagap ko. At diko namalayan, malapit na ang March 7.

Ang bilis. Parang last last week lang andaming nakapula, bulaklak at chocolates na nagkalat. Napuno ang hotels at motels. At umuso ang halikan sa daan at holding hands. Hay! Linanggam ang buong linggong yaon. Pero papahuli ba naman ako sa valentines entry ko? AYSOWWWS!

Usapang Pet Name na nagamit na namin (ako at ang mga ex):

Honey (classic bubuyog)

Ney (pina-iksi at pinakorning Honey)

Becko (baby ko, maiba lang ng isfiling)

Bemmo (baby mo, anu pa nga ba?)

myPrince (principe mo)

myPrincess (prinsesa ko)

Dalling (darling)

Sunshine (tawag ko sa kanya)

Monlight (tawag nya sakin)

DoiDoi (pinagsamang names namin)

Bhe (baby na may hininga, be tas lagyan mo ng 'h' sa gitna = behhheee!)

Dko na maalala yung iba, kung wala akong tawag, pampalipas oras lang yun o kaya naman pang isang linggong pag-ibig lang. Ikaw anu tawagan niyo? Magsusuggest ako.

Chocoloves

Chocobanana

Chok-nut

Chocobot

Happy Peanuts

Mani

Maruya

Pichi-pichi(matry ko nga to, sounds good)

At kahit ano pa yan, hindi matatawaran ang tunay na pagmamahalan. Ang tiwala at kumpyansa sa isa't - isa. Ang pangakong walang iwanan. At higit sa lahat ang resulta ng pangakong kailanman at magiibigan ng tapat. Happy Valentayms ulit!

-End

Probinsyano ako!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 08 Feb 2011 14:16:00 +0000

I'm all about dinengdeng, adobong kangkong, pritong isda, alimango, alimasag, hipon, tilapia, bangus, adobo, ar-arusip, daing at tirem(talaba)! Probinsyano ako.

Im all about baka, nwang(kalabaw), kambing, tuw-watu(dragonfly), law-lawa(spider), ambabal(salagubang), kampuso(trumpo) at bain-bain(makahiya). Probinsyano ako.

Im all about salamagi(sampalok), santol, chiko, mangga, mangga, mangga at mangga. Probinsyano ako.

Oo probinsyano ako. E anu naman?

Madalas maging issue ang pagiging probinsyano. Tatawagin kang probinsyano kung nasa Maynila ka at tatanga tanga sa daan, palingon-lingon sa kalye, madalas magtanong sa MMDA kasi nawawala, nakatingala sa mga malaking gusali. It sounds like a bad thing diba?

Pero anu naman ang itatawag natin sa mga manilenyo na pumupunta sa probinsya na palingon-lingon sa mga baka, nagugulat pag maraming bunga ang mangga, tuwang-tuwang makasakay sa kalabaw. Manghang-mangha sa ganda ng mga bukid at palayan. Sa mga taong masayang masayang makaamoy ng saiwang hangin? ----- Manilenyo parin?

Ang daya noh? Pero ako? Ipininagmamalaki kong probinsyano ako.

Hindi ko ipagpapalit ang mga bahay kubo ng probinsya sa malalaking gusali ng Maynila. Bakit? E pag lumindol? Giba na lahat, tirik parin ang kubo. At saka tiyak na hindi bobombahin ng abu sayaff yon.

Hinding-hindi ko ipagpapalit ang tanawin sa bukid ni auncle kardo at ang malawak na regasyon sa malls ng Maynila. Bakit? Usapang bombing parin at saka pwede din naman magshopping ng sariwang gulay sa bukid e. Libre na, aarte kapaba?

Ang simple ng buhay sa probinsya. Lalabas ka lang ng main door pagbalik mo, daig mo pa ang nagsupermarket. Ang hardin ay puno ng saluyot, kardis at pal-lang. Ang backyard nman tadtad ng malunggay, papaya at katuray. Sa kapitbahay may mahihinging kamote, kamyas at sampalok.

Marahil ay hindi masyadong educated ang Manilenyo sa sarap ng buhay sa pobinsya, (isali kaya sa kurikulum?), nasanay na sila sa pag alipusta sa mga taga probinsya. Magsuot ka ng simple, sasabihin... soooo probinsyano! E ang suot naman nilang bagong damit e galing divisoria.

Hindi ko isinulat ito dahil may nangalipusta sakin (mukha kaya akong mayaman!), o may taong minaliit ako dahil tga probinsya ako..... pero subukan lang nila! Susugod ang buong Aringay!

-End

Pipila Ka Ba?

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Thu, 03 Feb 2011 09:00:00 +0000

Masyado atang malikot ang utak ko. Kung anu-ano lang ang pumapasok at pinaglalaruan ko.

Kahapon kasi malungkot ako. Naisip ko tuloy ang buhay ay parang Enchanted Kingdom. Nakabili ka man ng ticket, dika rin mag eenjoy kung dika pipila. Dika magtyatyaga. Kung minsan, nakakabagot ang pumila, nakakaasar pero kahit bali-baliktarin mo, hindi ka makakasakay pag dika pumila.

Kahit nakasakay kana, marami pang sasakyang kailangang sakyan, yung iba nakakatakot pero masaya. Yung sa carousel, simple pero masaya. Pero muli, kailangan mong pumila.

Minsan din, kahit bumili ka ng ticket na ride all you can, dimo naman masasakyan lahat, kung dika pipila.

Minsan din, pumipila tayo sa maling pila. Pumipila sa wala. Pero malalaman mo bang mali ang pila o pumipila ka sa wala kung dika pumila?

Cguro nga kaagapay ng tagumpay ang tyaga. Kasama ng saya ng lungkot. Tulad ng kaakibat ng ginhawa ng hirap. Ang buhay ay parang araw-araw na pila. Minsan enjoy dahil kasama mo ang pamilya o barkada sa pagpila. Minsan nakakabagot at nakakalungkot pag magisa mong pumila.

Pero kahit ganu kasakit, kakirot, kahapdi ang pagpila. Kailangan mong pumila. Dahil alam mong may mapapala ka pagkatapos ng nakakainip at nakakabaliw na PILA.

-End

Mga Eksena ng Eksenadorang HF&F!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Wed, 02 Feb 2011 02:46:00 +0000

Ilang araw na ang dumaan mula ng magkita kami ng HF&F pero hanggang ngayon sa tuwing naaalala ko ang mga eksena, diko parin mapigilang ngumiti. Ngumiti hanggang tenga. Literal.

Pinangawit kasi ang panga ko ng mga eksenang yaon. Naisip ko baka pag tumamda na kami e diko na maalala kaya isusulat ko nalang. Notes lang.

Eksena ni YM:

-YM bibili ng ice, sabi ng ale: Sir ilang kilong ice? (Sabi ko na nga kasi magpabangs na siya para kamukha na niya si DORA!)

-bagong kulay ni YM: YILAW (yellow na dilaw pa.)

-uFdate (walang kamatayang PAFA BAVA issue niya.)

-BB: Contest tayo, swimming, free style. YM: di ako marunong ng free style e. (FREE STYLE nga e.)

Eksena ni Buts:

-ang masarap na ulam na niluto nya sa mt. pulag na ninakaw ng ibang campers.

-ang sekreto nila ni Kitty sa confession Pool(sa kiddie pool)

Eksena ni Pareng Glo at Ingrid:

-Sweet-sweetan moments

-ang mga kaibigang di maaasahan sa oras ng ngisayan, me nangingisay na nga tulog pa, burlog moments.

-ang ratratan with manong driver aka BWISET!

Eksena ni Ahenteng Negra:

-ginaw moments, sakit ulo moments

Eksena ni Maykol:

-tahimik moments

-ang paglasing kay rokita

-dulas moments sa pagbuhat kay rokita

-ang pagbihis kay rokita ng hubot hubad

Eksena ni Naning at ni Ani:

-kilig moments

-halikan sa pool at ang pagkulong sa banyo

Eksena ni Rokita:

-tahimik moments

-ngisay moments

-kahalayan sa pool moments

-pagtulog sa shower room

-ang pagsakay sa carousel na highlight ng kanyang EK adventure

Eksena ni Joy at ni Gie:

-tampuhan moments

-ratratan ni joy at ni Kitty nung ngisay moments

-pagpapatahan ni Gie kay Kitty nung depres-depresan moments ni Kitty

-ang pagtatanggol kay Kitty laban kay babalu at panda bear sa Rio Grande

Eksena ni April:

-ang matinding kapit kay naning sa anchors away

-ang tatlong yugtong tawa sa van

Eksena ni B. Bakat:

-ang sekreto namin ni Naning sa confession pool

-ang comedy bar with Kitty

-kahalayan sa pool

-ang pagbuhat kay rokita

-ang kip brit krip brit na inutos ni Kitty

-ang malabakang iyak na narining ni YM

-ang pagsakay sa Shuttle Cock

-ang libreng hotdog (tenks Glo)

-ang libreng pamasahe at entrans (tenks YM aka mamasang!)

Eksena ni Kitty:

-pagpapatwa sa van

-comedy bar with B. Bakat

-Videoke Kwin

-"I know what im doing. im not drunk. trust me, ok?. ive been doing this for how many years. Paper bag, paper bag, i need paper bag. PAPANG, inhale... ek-eyl... si papang lang ang tanging makakatulong kay rokita. Kahit dalhin niyo sya sa makati med(pinangalanan lahat ng hospital sa pilipinas..), hindi siya gagamutin... i know what im doing.. *****NG **A niyo, ayaw niyong maniwala sakin? cge.. cge"

-ang tense na tense mode.(sabay sabunut sa buhok habang naghahanap ng PAPER BAG!)

-"Papang is he okay?" (sabay tulo luha, with madam gie alalay kay kitty habang umaala-ala mo kaya!)"

Ang saya, saya, saya, saya, saya.. Maliban sa ala-ala ni Manong Driver aka BWISET!

Kung may nakalimutan ako, pakiadd nalang sa koment box.

-End

Sample Sa Showtime!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Thu, 27 Jan 2011 02:04:00 +0000

Sample! Sample! Sample! Sample! Sample! Sample!

Eto ang sample ko, ilan sa mga portrait photos na kinunan ko.

Score nyo, premyo ko! (:

Anti Nila!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Wed, 26 Jan 2011 01:44:00 +0000

Nagcomment si Cheng sa sinend kong link about kay Reyna Evalyn! Tawa daw sya ng tawa, pero nagbayad kaya siya ng entrance dito sa komidi bar ko? Char! Namiss ko tuloy ang tawa ni Cheng, parang baka lang pag tumawa. Itabi mo pa kay ellaine, baka plus baboy - farm na. Hay! kakamiss tong dalwang to. Naalala ko tuloy ang paborito naming kwento. Ang tutuli ni Anti Nila.

Mamalengke daw si Anti Nila. Naligo. Nagbihis. Off to highway para pumara ng jip. Confident si Madam kasi nakaporma. Porma-pormalan ang mukha, taray mode. Nang biglang prumeno ng malakas.

"Araaay!", sigaw ni Anti Nila.

Si Anti Nila, nakalimuting tanggalin ang dalawang cotton buds sa magkabilang tenga. Imaginine mo nalang. Mukhang robot, may pihitan sa tenga. Sumadsad ang cotton buds sa katabing mama. Tiklop si Anti Nila pero astig! Angas!

-End

Sabi Ni Ate!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 25 Jan 2011 11:58:00 +0000

May sumabog daw na bus sa Edsa, tinext ko si YM agad-agad.

"Hoy YM may sumabog daw na bus malapit sa Makati.

Kung nasabugan ka at isinugod ka sa ospital, PRESS 1.

Kung nasabugan ka at nasugatan lang, PRESS 2.

Kung nasabugan ka at patay kana, paramdamdam ka nman."

Pagkaraan ng ilang oras, nagtext si YM, buhay... tsk tsk tsk, sayang!

Ika niya'y ayaw na daw nya manuod ng news, nakakatakot daw kasi. Feeling nya sya na ang sususnod na laman nito. Sumang-ayon naman ako.

Sa totoo lang, yan ang kinatatakutan ko dito sa Maynila ang madalas na laman ng pahayagan at tv. Ngunit nakapag adjust na an

g Maynila sa akin, hindi na rin nila ako mahuhold-up kasi ako na ngayon ang nang-huhold up. Sabi nga ni ate, una-unahan lang yan.

Kaya naman alerto ako kahit san magpunta, pinagdududahan ko lahat ng tao, iniisip ko lahat sila pwedeng maging holdaper kaya iniirapan ko sila kasabay ang mahigpit kong hawak sa bag ko. Kung minsan ngay diko na dinadala ang selfon ko o kaya naman nag aastang mahirap nalang ako. Again, sabi ni ate, una-unahan lang yan.

Si Edon, jowa ni bunso, nawalan ng pera sa jeep kahapon, nakatulog kasi. Tsk, tsk... sabi nga ni ate, una-unahan lang yan.

Tingin ko kahit san naman tayo mapadpad laging may danger. Kung minsan nawawalan ang saysay ang text ng jowa mong TC o TCCIC o ang Ingats ni John Lloyd kung dimo naman paninindigan ang pag-iingat. O kung minsan naman kahit sobrang ingat mo, pwede ka paring mautakan, malamangan, m

adugasan dahil.... sabi nga ni ate UNA-UNAHAN LANG YAN!

-End

Tatlong Parisukat!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 24 Jan 2011 15:58:00 +0000

Matapos kong lustayin ang panahon ko sa bagong assigment ko sa dati kong opis at pumayat at magkapimples at umutim ang eyesbags, napagdesisyunan kong lumipat sa Maynila. Pero grabe -- diko malilimutan ang Baguio.

My life in Baguio has been in 3 boxes.

First box - ang apartment ko kung san nakakalimutan kong Im away from 'Oh Aringay, my beautiful hometown'. Kung san ako nakakapagluto ng masasarap na pagkain -- buttered veggies at fried chicken lollipop, spicy pusit ala dale, shrimps in red sauce ala dale, pork steak, ang

mabawang na lumpiang shanghai at marami pang iba. Sa first box din ako madalas humagalpak sa tuwa at madalas, umiyak na parang baka. Ang kutuhan si Gerang, ang lasingan kasama ang makukulit kong kaibigan at workmates, ang proposal na nauwi sa wala, mga one night stand at marami pang eksenang diko malilimutan.

Second box - ang mga jeepneys at taxis na nasasakyan ko. Pag may rosary na nakasabit -- ok na, relaks na ako. Pag wala - sampung hail mary at our father hanggang matawag ko lahat ng santo at angels. Pero madalas, nageenjoy ako sa pakikinig sa antipatikong si Papa Jack na paborito ng nga taxi drivers.

And lastly ang third box - ang Sitel, kung san ko nabuhos ang panahon ko. Kung san ako nag-grow bilang empleyado at bilang tao. Ikaw ba naman ang makatrabaho ng mga matatalinong tao, tignan ko lang ko di lalambot ang kukute mo. Pero higit sa lahat ang mga kaibigang nakilala ko. Andami. Diko na iisa-isahin kasi tiyak na mapupuno ang pahinang ito.

Isang makulay na Baguio, sana'y mas maging makulay ang lugar na to at ang bagong tatlong parisukat na maglalaman ng buhay ko --- makabili nga ng krayola.

-End

Sulong Tropa, Sulong!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 24 Jan 2011 14:59:00 +0000

Kapit! Kapit pa. Mahigpit ha?

Bakit? Magfafast forward tayo. Biruin mo ang pinakhuling entry ko pala dito ay August 2009 pa. Nak ng pateng, anung nangyari sakin? Pero cge ito na, kapit!!!

Nagkabalikan kami ni Yaya pagkatapos nagbreak din after 5 months, tapos may bago ulit after 1 month. O yan, ambilis diba? So magmove on na tau, sisikapin kong iupdate kayo araw-araw.

Alam kong inabangan niyo ang pagbabalik ni boi bakat, kaya heto na nagbabalik na ako, tutal may libre namang koneksyon na nasasagap si Blaque(laptop ko).

Cge, enjoy sa pagbabasa mga tropa. Muah.

-End

Nang Magtampo Ang Aking Sarili!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 11 Aug 2009 08:16:00 +0000

Sarili ko - nawawala.

May nagbulong sakin na mahahanap ko siya sa Bohol o kaya sa Bora. Agad kong tinungo ang SM at nagpabook ng flight sa parehong lugar. "Confirm ko bukas before 10am", pangako ko.

Ngunit parang nananadya ang panahon. Napuyat ako at nalate nagising. Ala - una na nang magising ako. Malakas ang buhos ng ulan, tila nagsasabing hindi ko na ituloy ang byahe ko. Pasado alas-dos na nang lumabas ako ng bahay. Kasama ang mga gamit ko, lumabas ako ng bahay na walang ideya kung san ako pupunta.

Basta kailangan kong hanapin sya. Kailangan. Kailangan.

Dinalaw ko muna ang kaibigan kong sila Asul at PJ. Nagvideoke hanggang alas-5. Walang plano kong tinungo ang Victory Liner at sumakay. Sa bus ko na tinext ang kaibigan kong si Rashid na makikitulog ako sa kanila kasi

hahanapin ko ang nawawala kong sarili.

Pangalawang araw ko na sa Maynila nang matagpuan ko ang sarili ko -- sa MOA. Dito pala sya tumatambay.

Nakatalikod.

Balisa.

Pagod.

At malungkot.

Kinausap ko sya. Ayaw sumagot.

Sabi ko nuod muna kami ng Harry Potter. PUmayag naman ito sa isang kondisyon, kailangan IMAX. Napalunok ako. Huminga ng malalim. Pumikit saka tinungo ang sinehan.

Nilibot namin ang MOA. Pinuntahan namin ang lahat ng lugar na pinuntahan namin ni Yaya nun. Pati ang kainang kinainan namin. Dinalaw namin ang mga ito para magpaalam. Sa mga masasayang ala-alang iniwan ng pamamasyal

namin ni Yaya dalawang taon na ang nakalilipas.

Dinala ko sya sa tahimik na lugar saka nag emo. Di naman kami nag-iyakan. Nagmuni-muni lang. Kinausap ko siya ng matino. Ayaw niya talga. Dipa daw sya handang bumalik ng Baguio . Ayoko siyang pilitin, baka magrebelde.

Niyakap ko siya ng mahigpit. Pinalalahanan ko syang mag-ingat. Binigyan ko siya ng pamasahe nya pabalik kasi mahihirapan akong sunduin siya, wala siyang selfon o wireless connection to communicate with me.

Tama siya, hindi ganun kadali yun.Naiintindihan ko siya. Kailangan niyang maging handa pagbalik niya sakin. Kailangan niyang maging mas matatag pagbalik niya. At sa kanyang pagbabalik para buuin ang pagkatao ko.-End

Clip Pick # Ewan - Cant Have It All (Foot Scrub Version)

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Fri, 29 May 2009 06:32:00 +0000

Conceptualized, edited and finalized in less than 6 hours.

Ngayon bilib na talaga ako sa sarili. (Wala ng kokontra!)

-End

Si Gerang!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 26 May 2009 02:23:00 +0000

Si Gerang – matagal-tagal naring naninirahan sa amin. Simula palang e napamahal na ako sa kanya. Siya ang rason kung bakit hindi ko na kinakausap ang magaling kong kuya.

Minsang lasing ang lokong yun, binato(o hinagisan) niya ng monoblock si Gerang. Buti nalang at nakailag sya. “Buti kapa kumakain ka ng masarap na pagkain samantalang ako kung san-san lang kumakain!”, sumbat nito. Wow, kasalanan ba ni Gerang na lumayas sya at makikain kung kani-kanino? Haha, baliw talaga yun. Next topic na, tataas nnman ang BP ko.

Si Gerang ubod ng sipag. Kung minsan, nakakainis ang kasipagan niya. Yung tipong nagluluto ako e huhugasan niya agad ang sandok na pinang-gisa ko, dipa ako tapos magluto.

Si Gerang – masungit. Napakasungit. Ito ang ilan sa mga sungit lines niya: “Kuya, yung mga damit mo, magulo nnman, kaayos ko lang.(tsaka titingin ng nakakamatay na tingin)” “Kuya pag umihi ha, iflush mo naman.””Hay naku, ikaw ang magtapon ng mga tissue na ginamit, hay!(sabay dabog, haha)”. O diba? Senyora ang dating. Pero kahit ganyan yan mahal ko yan.

Si Gerang – malihim. Minsan, hiniram ko ang selfon niya. Pagkatapos kong gamitin, biglang may nagtext. Na-curious ako. Binuksan ko tuloy. Ang text ay galing kay PAPA Q. Lalo ako nagka-interes. “Mama q, mahal na mahal kita, bakit mo aq pinaloadan? May load pa ako. Nga pala, naiwan mo yung suklay mo.” Halos mamatay ako sa tawa. Binasa ko ng malakas ang text sa harap ni YM at ni Bunso. Hinabol ako ni Gerang sa bwisit nya. Wala kaming kamalay-malay na may PAPA Q pala siya. 2 years na pala silang mahigit.

Si Gerang – nakakatawa. Ito ay ilan lamang sa mga kakatawa at kakatuwang eksena niya.

Gerang: Diba taga- Lasma si ate YM?

B. Bakat: Ha? Lasma?

Gerang: Oo, lasmariñas sa cavite diba?

B.Bakat: Hahaha, Dasma.

Gerang: Ha? Halla, mas maganda namang pakinggan ang Lasma. (ayaw pa maniwala)

Gerang: Babtis ang religion niya. (Baptist cguro!)

Sa game show.

Gerang: Halla ang laki na ng pocket money.

B. Bakat: San?

Gerang: Pag nakuha niya yung tamang sagot, makukuha niya lahat ng pocket money.

B. Bakat: Aaaah... POT MONEY! (*wink)

Gerang: Dun sya nakatira sa Ruksas City.

B. Bakat: Ha? Ruk-sas? Spell mo nga.

Gerang: R-O-X-AS! Ruksas.

B. Bakat: Punas please, nosebleeding ako.

Abangan ang susunod na kabanata, sa buhay ng DYOSAng si GERANG! -End

Sa Aking Pagbangon!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Sun, 24 May 2009 09:43:00 +0000

Hello sa inyong lahat.

Una, pasensya na kung ngayon lang ulit ako magkukuwento. Madaming rason kung bakit hindi ako nakapagsulat. Madaming di maiiwasang pangyayari ang naganap. Diko sukat akalaing pati ang hilig ko sa pagsusulat ay maapektuhan.

Kagabi lamang,sa apat na sulok ng kwarto ng ospital na ito ay aking napagtanto na handa na ako para makibalita at magbalita.

Pangalawa, tama ang nasagap mong balita. Wala na kami ni Yaya(such a loser yaya!,salamat sa ideya Aisa), nung Marso pa. Pinangarap kong makasama sya habambuhay. Tiniis ko lahat ng mga ugali nyang di kanais-nais. Minahal ko sya ng lubos at tapat. Oras, pawis at dugo ang puhunan ko, maipaglaban ko lang ang pagmamahalan namin laban sa matatalas na mata, saradong isipan at mapaghusgang puso ng mga tao. Ngunit pait ang idinulot ng himagsikang yaon.

Pangatlo, walang katotohanan ang lahat ng paratang ng mga taong sa simula’t sapol ay walang muwang sa pinagdaanan ko. Walang sinuman ang makakapasabi ng nilalaman ng aking puso at tinatakbo ng aking isip. Walang karapatan ang sinuman na kwestyunin ang anumang ikinilos ko nang mga panahong labis akong nasaktan. Lahat ng desisyon – panget o hindi, ay dulot ng kirot ng sugat na iniwan ng malungkot na pangyayaring iyon.

Walang katotohanan ang “Charlie: the better man”, walang katotohanan ang sinabi ko na hindi ako nasaktan. Walang katotohanan ang ipinabatid ko na hindi ako umiiyak gabi-gabi. At walang katotohanan ang ipinamalas kong katapangan sa inyong lahat. Ang lahat ng ito ay bunga ng liku-likong isip na umangkin sa buo kong pagkatao nang pinagdaanan ko ang masaliimuot na pangyayaring iyon.

Tao lamang ako. Sa totoo lang, napakarupok ko, daig ko pa ang puno ng santol na nabuwal sa payak na ihip ng hanging dala ng pamaypay. Ngunit lumaban ako. Ipinakita ko na kaya kong maging matapang. Kaya kong tanggapin ang mga pasakit ng buhay at kaya kong bumangon pagkatapos madapa. Maliban kay YM at kay ahenteng negra na syang nakasaksi sa totoong nararamdaman ko, walang makakapagsabing galing ako sa komplikadong bayan ng Brgy. Break-up – na dumaan ako sa tulay ng kamatayan at muntikan kong binungkal ang lupang libingan ko. Malungkot. Makirot.

Pang – apat, handa na ako. Handa na ako sa susunod na kabanata ng aking buhay. Handa na akong magmahal at masaktan muli. Bukas na ang puso ko sa sinumang gustong magmay-ari. Sa mga pumila, pila lang kayo, mamimili ako. Yung karapat-dapat. Yung matured mag-isip. Yung hindi nang-iiwan sa ere. Yung taong may paninindigan. At higit sa lahat, yung hindi bisaya. Natuto na ako. – End

Laughing Out Loud sa mga Eksena ni YM!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 12 Jan 2009 08:33:00 +0000

Halos limang buwan narin si YM sa team ko. At sa limang buwan na yun masasabi kong nagging close kami ng husto. Kulang nalang eh tumira na siya sa bahay naming.

Agad kong nagustuhan ang pagiging simple niya at higit sa lahat ang mga masasayang kwento niya. Ilan lamang ang mga sumusunod:

“Kuts, dito tayo kumain sa Volante kasi maganda ang lightning(lighting, kung may kidlat din lang, ayokong kumain dyan!)”

“Mr. amm.. amm.. amm.. (hindi mapronounce ang last name)… amm.. amm.. Sir?”

Hoy ym, lika kain tayo..(si YM nalito)“Hold on don sir!”(hold on sir.)

“This is already P-Shi Issue.”(PC issue)

YM galit sa bwisit na customer. Pasigaw.“Is your address from Tenesse?”(ha?galing sa TN ang address niya?)

Cu: Are you from the Phils?

YM: No sir.

Cu: Cmon, you cannot trick me. Kamusta ka?

YM: Im fine sir. (Bistado!)

“Is that J for Georgia? Or G for Jeorge?”(nosebleed ang customer!)

YM: Do you see the green sirkel?

Cu: No.

YM: What do you see below File?

Cu: Green circle(eh bat kasi sirkel? Circle nga.)

B. Bakat: Hoy may OM, speak English.

YM: What will I tol her?(tol o tell?)

“The customer has AT&T Internet Security SHWIT!”(Suite ungas!)

B. Bakat: Itong elbow at shell macaroni nalang.

YM: Bo-tis nalang!

B.Bakat: Bowties!(nose bleed ako dun a!)

B.Bakat: Diba tiga-Georgia si Mr. Burns?

YM: Hindi, Atlanta daw.

B.Bakat: Oo nga Georgia.

YM: Hindi nga Atlanta nga daw.(Waah! Ayoko nah! Ang Atlanta ay nasa Georgia!)

“Sir, can you saw the blinking cursor? Ayy you can you see?”(so?)

Si YM galit.“Tama na. Mooding forward.”(Moving forward ata ang ibig niyang sabihin.)

“Kuts, ang gwapo mo naman ngayon. San galing yang piolo mo?”(Piolo? Ahhhh polo.)

Hay hay, may kapalit na ata si agent Y ang ahenteng nagpadugo sa ilong ko.-End

Ang Matres ni Tinay!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 12 Jan 2009 08:16:00 +0000

Magmula nang grumadweyt kami ay never ko pang nakita si Tinay. Umuwi siya kelan lang from Duabai para makapagpatingin sa espesiyalista. May kinalaman ang karamdaman niya sa kanyang matres.(Pasalamat nga sya kay Jisas at binigyan pa sya ng matres, ilang milyong bading ang umaasang magkamatres noh!)

At dahil dito, niyaya niya kaming magbabakarkada upang magtipun-tipon.

Matapos ang mahigit isang oras kong pag-aantay ng sasakyan ay nakasakay din ako. Isinama ko si Lemon sa kahilingan ni Booba. Tinangka naming sumakay sa Partas, dala-dala si Lemon sa kanyang bag ay inakyat ko ang bus ngunit nang Makita ng kondoktor si Lemon ay pinababa kami kahit iginiit kong mabait si Lemon at naka-diaper naman ito.

Parehong kwento ang nangyari nang tinangka kong sumakay sa isa pang aircon bus. Naisipan ko tuloy mag-Van ngunit dahil mag-isa ko lang pinalipat nalang ako sa ordinary bus. Wala na akong nagawa kesa naman hindi ako makapunta at Makita ang kaibigang si TInay.

Pagdating ko sa resort, niyakap ko ng mahigpit si Tinay a.k.a Akulalyn(bansag na itinawag ng barkada sa kanya, hango sa pangasinense na akulaw na ang ibig sabihin ay matandang babae. Dinugtungan lang naming ng lyn para magtunog pangalan, siya kasi ang pinakamatanda sa barkada.)

Walang pinagbago si TInay, Kung meron ma’y yung eyeglass niyang makapal ay palitan ng contact lenses. Hanggang ngayon , isa pa rin siyang masayahing tao. Iniipi parin niya yung dila niya tuwing mag-ssmile at higit sa lahat kalog parin sya.

Pinilit ko syang pagkwentuhin tungkol sa boipren niya pero nak]hirapan ako. Gaya ng dati malihim parin ito. Tinanong ko kung virgin pa sya ngunit nagkibit-balikat lang ito at saka ngumiti.

Naging masaya ang pagkikita naming. Gaya ng dati, puno parin ng tawanan at puno ng kwentuhan. At gaya ng dati, punto parin ng tawanan ang kakatwa at naturally funny na si TInay. End

Sa Aking Paghihinagpis!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Wed, 07 Jan 2009 13:40:00 +0000

Mahigit isang oras akong mas maaga sa shift ko ngayon. Di ako makatulog kaya minabuti kong magtungo nalang dito sa opis.

Tinungo ko ang c.r., pinipilit kong ngumiti pero sobrang hirap talaga pag sobrang bigat ng dinadala mo.

Andami kong tanong. Bakit ako? Bakit lagi nalang ako? Bakit ba lagi nilang sila ang prinoproblema ko? Pwede bang ako naman ang problemahin nila? Laging sinasabi ng kuya ko na makasarili daw ako, pero bakit ako nasasaktan ng ganito. Ilang beses ko ng iniyakan ang mga kapatid ko pero parang walang hantungan ang dala nilang pasakit saakin. Bakit ba? Bakit ako?

Awang-awa ako kay Mamci nang mapakinggan ko ang boses nya sa telepono. Pinigil ko ang mga luha ko dahil kailangan kong magmukhang matibay para kay Mamci. Natutunan ko yun kay Doidoi na kung may kausap kang umiiyak dapat huwag kang umiyak para may mapaghugutan sila ng lakas.

Tiniis ko ang mahaba at madamdaming usapang yaon na magtunog matapang. Kailangan kong panindigan ang pagiging sandalan ni Mamci sa panahong yaon.

Pagkababa ko ng telepono, agad kong tinungo si Doidoi sa kuwarto. "Ok ka lang?", tanong niya. Saka ko isinalaysay ang pangyayari. Niyakap ako ni Doidoi, galit na galit itong nagbigay ng komento sa sinabi ko. Pinilit kong pigilan ang luha ko ngunit parang tubig sa batis na lumagaslas ang mga ito sa aking mukha. Hinigpitan ko ang kapit ko kay Doidoi. Nais kong maging matapang at matibay ngunit kayhirap. Nanghina ang buong katawan ko.

"Kawawa ka naman", simpatya ni Doidoi pagkatapos ay unti unting tumulo ang luha niya at saka nakipagsabayan sa paghikbi ko. Wari ko'y nararamdaman ni Doidoi ang parang kutsilyong nakaturok sa aking puso ng mga sandaling yun. Mahapdi na nasusumpungan ng bawat hikbi.

Panginoon, tulungan mo akong intindihin ang pangyayaring ito. Turuan mo akong tanggapin ang kapalaran ko. Sanayin mo akong maging matibay at laging handa. Libangin mo ako sa mga kaibigang bumubuklod ng aking pagkatao at higit sa lahat ay unawain mo ang aking munting pagkakamali na dulot ng pait na ito. - End

Ang Aking Davao Chirstmas!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 06 Jan 2009 05:08:00 +0000

Naging masaya at makabuluhan ang naging dalaw ko sa Davao. Sinundo kami ni Mama Maggie at Uncle Dionie sa airport(December 15). Pasado alas-8 na nang makarating kami sa bahay nila Doidoi.

Kinabukasan(December 16), ipinasyal ako ni Doidoi sa Tagum City.

Nagsimba kami sa bago nilang church kung san makikita ang pinakamalaking rosary sa Asya.

Sa Library cemetery. Inayos ng mayor nila ang dating sementeryo at saka inarrage alphabetically.

Nakita ko rin ang mga trycicle na ito. Mini-jeepney ang itsura.

Nilibot namin ang mga G-malls tsaka kami nagpunta sa Miko’s Brew kung saan namin mineet si Lani ang bestfren nya. Dito ang tambayan ni Doidoi.

Tinungo namin ang mga bbq food stalls at saka dun kami nagdinner. Masaya ang night life sa Tagum City, halos gabi-gabi ay may palabas sa plasa. At taliwas sa pagkakaalam ko na nakakatakot ang Davao, napakaayos nito at napakasafe. Merong DDS(Double Death Squad) na siyang tumitegibum sa mga taong masasama ang budhi kaya kung alam mong matino ka, wala kang dapat ikatakot at ipangamba. Iwasan mo lang na may kamukha kasi baka mapagkamalan kang adik o magnanakaw. Patay!

December 17, nagvideo oki kami maghapon habang kumakain ng matamis na pomelo tsaka nagtungo sa plasa para maglibot. Isinasara ang isang street para sa ukayan at iba’t ibang street food. Pagkatapos ay nagtungo kami sa amphitheater at saka nanuod ng hip-hop compitetion.

December 18, umuulan ang araw na yaon, naisipan naming magbeach sa Umandac Beach Resort, Compostela Valley. 30-minute drive mula sa bahay nila Doidoi. Ang beach na ito ay mukhang pool overlooking Kupyat Island. Mbilis lang kami dun dahil kailangang ihatid si Mama Maggie sa Chistmas party nila. Puno ng putik ang sasakyan kaya nahuli rin kami sa pagtakas na yun. Kumain kami ng dinner sa golden palace hotel sa kanilang eat all you can sa halagang 99 pesos.

December 19 – 20, nagpunta kami sa Paradise Island Beach Resort sa Samal Island, Davao del Norte. Sumakay kami sa charter boat para makarating dun sa resort overlooking Mt. Apo. Pag uwi naming ay sumakay kami sa bus kung san ang mga kondoctor/ kondoctora ay mga babae. Nagtaka ako ngunit sabi ni Doidoi ay ganun daw talga dun.

December 21, nagpunta kami sa Via Ame Resto Bar/Comedy Bar kung san mineet namin ang step brother ni Doidoi.

December 22, Field Trip Day! Tinungo namin ang:

Crocodile Park

Visayan Village

Davao Butterfly Park

Davao People’s Park

December 23, nagpunta kami sa Davao City, Davao del Sur. Ipinasyal ako sa mga naglalakihang malls ng Davao ni Doidoi. Ang Victoria Shopping Mall, G-Mall at SM City Davao. Namili kami ng mga gifts para gift giving sa Noche Buena. Pagkatapos ay tinungo naming ang Aldevinco Shoppers Center, ang lugar kung san namimili ng mga pasalubong galing Davao.

December 24, bumili kami ng durian at marang, kinagabihan, nagpunta kami sa plasa upang bumili ng mga paputok, may magaganda, makukulay at mabibilog na upuan dun kaya nagpicture-picture muna kami. Naging masaya naman ang pagdiriwang namin na pinasigla ng gift giving.

December 25, maaga naming tinungo ang airport, nagging maayos naman ang byahe ko at sinundo ako ni Wacky sa Manila at hinatid sa terminal pauwing Baguio. Samalat Mama Maggie, Papa Dionnie, mga kaibigan ni Doidoi lalo na si Lani at Zang at higit sa lahat salamat Doidoi. - End

Visit: http://www.dailandyui.multiply.com for more photos.

Aking Napagtanto!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Fri, 05 Dec 2008 14:02:00 +0000

Nakita ko si YM na nagfri-friendster. Naisip ko tuloy na ipoen yung account ko. As usual madami nnmang bading na hayok sa aking malalaswang pictures ang nagview at nag-add ng account ko, inapprove ko naman.

Inopen ko ang mga messages ko, inuna ko yung message ni St. Joseph, akala ko'y gusto nyang idiscuss yung Pets in Bloom Fashion Show na sasalihan ni Lemon, ni Pepper at ng dog niya na si Tuna.

Medyo mahaba-haba ang message ni St. Joseph sakin. Pinuri niya ang aking mga articles at ang lahat ng contents ng blogs ko. Nagpasalamat din siya sa panulat ko ukol sa pagcongratulate ko sa kanila nila Mamang nang nakaraang 1st Quarter Blue Globe Awards. Kinalaunan, pinarealize niya sakin na madaming nagmamahal sa akin base sa kanyang obserbasyon. Aniya'y ako lang daw ang kuts na consistent sa pagkakaroon ng surprise galing sa mga agents ko tuwing birthday ko.

Salamat sayo St. Joseph, pinataba mo ng husto ang puso ko.

Nagflash back tuloy sakin ang mga birthday ko na nagdaan. Laging masaya magmula nang maging kuts ako. Laging may surprise. Nuong una, pagdating ko sa office, may dekorasyon ang aming bay, ballons at mga pictures ko nagkalat sa floor, may mga konpeti pa. Nung sumunod na taon, baloons, cake tsaka ipinalabas yung movie na ginawa ng mga agents ko, syempre yung mga videos and pictures ko nung lasing ako. Kakababa ng dignidad nga panuurin pero masaya. Tapos ngayon, cake at tarpaulin namanna isinabit pa nila sa bay namin.

Samantalang nuon laging wala akong handa. Kasi naman pareho kaming November ni Bunso. Sa tuwing birthday nya, birthday ko na rin. Ok lang naman yun sa akin. Mahal na mahal ko naman si Bunso eh so sya nalang ang magcelebrate tutal marami namang bumabati sa akin tuwing kaarawan ko. Sapat na yun sa akin.

Napagtanto ko, andami ngang nagmamahal sa akin,therefore nakagawa na ako ng kabutihan. Huwag nalang muna natin ipaalam kay kamatayan baka ilagay na nya ako sa Queue.

Halla anu ba tong nangyayari sa akin. Naku po, mukhang mamatay na nga ako. - End

Sa Muling Pagtapik Ni Kamatayan!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Fri, 05 Dec 2008 13:57:00 +0000

Katatapos lang ng mass para sa mga kaluluwa ng mga namayapang Sitel employees. Isa dun si Ian. Si Ian kaklase ko nung training na naging supervisor sa ibang account. Namatay siya sa isang car accident nung lunes lang. Kakasad nga eh. Naisip ko tuloy na pwedeng bukas makalawa eh matigok din ako. Naku, kawawa naman si Lemon pag nagkataon at magiging malamig ang mga gabi ni Doidoi.

Ewan ko ba, 2 nights ago, nanaginip ako, mamatay na daw ako pag-uwi ko sa Davao. Huling scuba dive ko na daw dahil hindi na ako aahon, at least na-enjoy ko ang marine life ng 24 hours bago ihaon ang katawan ko. Naisip ko tuloy na magpaprint ng magandang picture, yung 8R para may gamitin sila sa burol ko. Gusto ko kasi maganda yung picture na nakadisplay. Baka kasi idisplay ni Mamci yung paborito niyang picture ko, yung mukha akong durugista na tumambay sa talyer sa Barangay Dos. Basta imaginin nyo nalang. Hanggang ngayon nasa room niya yun. Sa taas ng aparador sa harap niya. Mukha nga akong santo pag nakita mo kasi sa ibaba ay may mga rebulto at mga kandila.

Malapit na ang bakasyon ko sa Davao, sa 14 na ngunit diko alam kung excited ako o hindi. Nagtext nga yung mama ni Doidoi kanina, sabi niya itu-tour daw niya ako sa kanila, parang field trip ba. Mahiyain pa naman ako.....saang banda?

Pero sana mag-enjoy ako. Ngayon lang naman ako magbabakasyon. At isa pa, chance ko na ring makilala ang mga paryentes ni Doidoi at mga kaibigan niya. Sana makapalagayan ko sila ng loob.

Hay, tapos na akong magkwento pero di ako mapalagay sa napanaginipan ko. Mamamatay kaya ko? Kung oo, ok lang. Pero sana huwag muna akong tapikin ni Kamatayan. Ayoko muna siyang i-close kasi nakaunli ako ngayon, katext ko si Jisas kanina lang sa misa para kay IAN, pasaload ko daw siya kasi naubusan ng load si San Pedro. Sabi ko naman, mag unli-nyt nalang ako para tawagan ko siya later mga bandang 11pm hanggang 6am para mapagkwentuhan namin kung nakagawa naba ako ng kabutihan. - End

Si Boi Bakat Sa Q3 Blue Globe Awards!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Sun, 30 Nov 2008 06:39:00 +0000

Scarlet Party ang naging tema ng 3rd Quarter Recognition ng AT&T. Halos lahat naka-Red. Kumpara sa nakaraang Blue Globe Awards, masasabi kong mas maayos ang pagdiriwang na ito. Mas maganda ang location, mas masarap ang food at hindi KAKARAM(kakaramput, ang pagkain ng mga gods and goddesses nung nakaraan na Q1 Awards) o di kaya’y TIBITIN (tipid na, bitin pa!, ang pagkain nung nkaraang Q2 Awards). Gaya ng dati, nagkaroon ulit ng presentation per cluster. At dahil Delta pa naman kami sa Q3, nirepresent namin ang Delta. Kasama ko si Ahenteng Negra, si YM, Maria Rikina at si Lil Daddy. Kulang-kulang na isang Lingo ang aming pag-iinsayo, kasama na dun ang mpagprepare ng props at pagbili ng costume. Sulit naman ang pagod at sakpisyo namin para sa presentation dahil nakamit namin ang unang gantimpla laban sa pitong katunggali.

In fairness, magagaling naman ang ibang teams kaso mas magaling kami. (ang mag-react, mas mapait pa sa marapait!). –End

Ang Aming Kaarawan!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Sun, 30 Nov 2008 06:25:00 +0000

Naging simple lang ang pagdiriwang ng aking kaarawan. Ang balak ko lang sana ay dinner with the family ngunit dahil mapilit si Doidoi, naghanda naman ako ng kaunti. Hindi naman magkakasya lahat ng kaibigan ko sa apartment kaya minabuti kong imbitahin ang mga dati kong kabahay sa Esmena’s Academy at ilang malalapit na kaibigan at kapamilya.

Bago pa pumatak ang alas siyete ng gabi, nalagyan na ni bunso ng disenyo ang sala. Ang boifren niyang si Edon naman ang nagbuhat ng lamesa at mga upuan upang maging maayos ang sala. Dumating si ahenteng negra dala-dala ang cake. Unti-unting napuno ang sala. Handa na ang lahat.

Inawitan ako ng Happy birthday tsaka ko blinow ang cake. Palakpakan. Sinimulan ko ng pasasalamat ang aking birthday speech.

“Salamat sa inyong lahat na dumalo. Sa aking Mamci na walang sawang sumusuporta sa akin, kay Gerang, Bunso at Edon, salamat. At syempre kay Doidoi. Hindi lang birthday ko ang sinicelebrate ngayon, pati birthday ni Lemon, she just turned 3mos old kahapon, at anniversary namin ni Doidoi. Isang taon narin kaming magkasama ni Doidoi at nagpapasalamat akong nanjan sya lagi para sa akin. Ang saya-saya ko at nanjan ka lagi Doi at gusto ko sana ay nanjan ka habambuhay. Salamat. At…… at…..”.

Natigilan ako, umakyat ang lamig sa buong katawan ko. Nauutal ako at nanginginig. Kakaibang kaba ang naramdaman ko. Hindi ko alam kong maibubuka kopang ulit ang aking mga bibig. Ngunit nang makita kong nag-aantay ang lahat sa aking sasabihin, humugot ako ng lakas ng loob sa pamamagitan ng paghinga ng malalim at saka ko itinuloy…

“At…. at nais ko sanang tanungin si Doidoi kung gusto niya akong pakasalan..”, teary-eyed akong iniabot kay Doidoi ang singsing bilang simbolo ng aming engagement. Malakas na hiyawan at palakpakan ang sumunod kong narinig. Lahat nabigla, speechless at teary-eyed. Walang pasintabing inabot ni Doidoi ang singsing at saka sinabing, “Oo naman!”. Saka ako niyakap ng mahigpit. Nasubaybayan ng mga mahal ko sa buhay ang wagas naming pagmamahalan at ninais kong masaksihan nila kung ganu ito kadalisay.

Buong buhay ko, hinangad kong magkaroon ng masayang pamilya pagtanda ko at alam kong mangyayari yon dahil katuwang ko si Doidoi. Si Doidoi na dinayo pa ang Baguio makapiling lang ako. Si Doidoi na pinili ang masayang buhay kasama ko kesa masaganang buhay sa Davao. Si Doidoi na laging nagpapagaan ng loob ko sa tuwing hindi ako inaayunan ng tadhana. Si Doidoi na kasama kong namamaluktot sa maliit na payong sa ulan. Si Doidoi na laging umaakap sa akin sa gitna ng bagyo at unos. Si Doidoi na siyang lahat sa akin ang gusto kong makasama habambuhay.

Napakaligayang kaarawan sa akin. –End

Nang Ako'y Tinangkang Gatasan!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Tue, 11 Nov 2008 03:11:00 +0000

Pinaglaruan nnaman ni Lemon ang pagkain niya, ambaho tuloy niya. Tinanggal ko ang damit ko. nakaboxers lang ako. Ang init kasi. Inakay ko si Lemon at saka dinala sa banyo.

Shinampoo ko ng maigi si Lemon. Nanginginig ito sa ginaw kaya minadali ko nalang.

Binalot ko ito ng twalya. Kiniskis-kiskis hanggang mawala ng tubig sa coat niya. Nangangatal parin ito sa ginaw kaya kinarga ko siya. Hinaplos - haplos ko si Lemon hanggang makatulog ito.

Kinuha ko ang hair brush niya saka ko sinuklay ang kanyang buhok. Nagising ko ata si Lemon sa pagsuklay ko. Itinaas nito ng bahagya ang kanyang ulo. Abot ni Lemon ang kaliwang suso ko. Tinitigan niya ito. walang anu-ano pa'y dinilaan niya ito. Nakiliti ako. Patuloy parin ito sa pagdila. Naisip ko, matutulis na pala ang ngipin niya kaya ibinaba ko na siya kahit nag-eenjoy pako.

Nang mapagod ako, ibinaba ko na si Lemon sa sahig para dun na nya ituloy ang tulog niya. Humiga ako sa sofa. Nakatulog ako.

Nagising ako sa pagdila ni Doidoi sa kaliwang suso ko, Manyakis talaga sya. Naalala ko, yun pala ang suso kong dinila-dilaan ni Lemon bago ako nakatulog. Kaya, para makabawi sa kamanyakan niya, tinagalan ko. Kunwari gustong-gusto ko pa. Nang magsawa siya saka ko sinabi na pareho sila ng taste si Lemon. Masuka-suka siya nang malaman niya.

Buti nga sayo.

-End

Sinaunang Pamamaraan!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 10 Nov 2008 02:27:00 +0000

Sumakit ng husto ang ulo ko sa puyat sa last night ni Tatay at sa pagod sa libing. Dinagsa ang libing, hindi ko maiwasang maging emosyonal, sa dami ng nakiramay at dumalo, hindi maitatagong mabuting tao si tatay.

Pagkatapos ng libing, dumiretso kami sa bahay nila para sa mga ritwal, ang “suob”, kung saan kailangan mong mausukan sa winalis na dumi galling sa bahay nila tatay. Ang “anger”, kung saan kailangan mong isawsaw ang iyong kamay sa pinakuluoang dahon ng bayabas at ipahid sa iyong nuo para hindi sumakit ang ulo mo.

Pagkatapos, dumiretso na kami sa bahay. Natanong ko tuloy si Anti Konching kung anu ang ibig sabihin ng mga yon. Inexplain naman niya. Napagkwentuhan tuloy namin ang buhay nuong unang panahon. Ayon kay Anti Konching simple lang ang buhay nuon.

Sa tuwing magluluto si Inang ng lugaw, tinuping dahon ng saging lamang ang kutsara nila. Aniya’y wala naman sa kutsara ang lasa, nasa lugaw. Gaya ng tao, mas mainam ang nilalaman kesa sa kung anung bumabalot ditong magagarang damit.

Itinuloy niya ang usapan, sa tuwing may sayawan, naghahanap sila ng batong patay, yung puti. Kikiskisin nila ito hanngang lumabas ang pulbong siya ring ipapahid nila. Kukunin ang itinagong crepe paper babasain, gagawing lipstick, eye shadow at blush on. Magsisindi ng posposro at syang gagamiting eye liner. Ngumiti ako. Naisip ko tuloy kung ganu kaswerte ang mga tao ngayon. Ngayon, may fifty pesos ka lang, makakabili ka na ng make up kit sa Bonchic o Divisoria.

Dumating si Ate, narinig niya ang kwentuhan. Ang pilosopong si Ate, nakisawsaw.

“Gusto mo bang makakita ng multo?”, tanong niya. Tumawa ako dahil alam kong joke nnman ito.

“Kunin mo daw ang muta ng aso at ilagay mo sa mutaan mo.”, nandiri ako, humalakhak si Anti Konching at saka itinuloy ang kwento. Sabi niya, yun daw ang sabi ng mga matatanda saka nya dinutungan ito.

Pag may sore eyes, i-catch mo ang ihi mo, saka mo ihilamos. (naku! Hindi ba mas ma-iinfect?)

Ang unang regla, kailangang ibabad sa tubig tsaka ihilamos para hindi magkapimples.(Yuck!)

Ang pasmadong paa, ihian mo, mawawala. (Mawawala nga, magkakaroon ka nman ng alipunga!)

Ang pimples, pahidan mo daw ng tulili mo, gagaling.(Talaga? Matry nga.)

Halos mamatay na ako sa katatawa ngunit ang huling banat ni Anti Konching ang nagpatumba sa akin mula sa upuan dahil sa sakit ng tyan.

Kapag may anghit ka, palihim kang kumuha ng sampalok, ipitin mo sa dalawang kili-kili mo. Maglakad-lakad ka, hanggang walang tao. Kapag siguradong wala ng tao, ihulog mo ang mga inipit na sampalok. May twist. Pag nilingon mo ang mga sampalok, babalik ang anghit mo.

Ukininana ketdi.

-End

Sa Aking Mga Tagasubaybay!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Thu, 06 Nov 2008 12:22:00 +0000

Una sa lahat, nagpapasalamat ako sa pagtangkilik niyo sa aking mga lathalain. Sinimulan ko ang blog na ito dahil gusto kong linangin ang hilig ko sa pagsusulat na nagsimula pa nung kabataan ko. Hindi ko akalaing marami ang magkakainteres sa mga istoryang mula sa payak kong kabatiran.

Natutuwa akong malaman na napakarami sa inyo sa iba't ibang lupalop ng mundo ang gustong magbabad sa aking mga pahina upang mapawi ang uhaw na dulot ng pagkabagot at kalungkutan.

Naisipan ko tuloy na gumawa ng chatroom nang sa gayo'y malaya niyong ipahayag ang inyong mga saloobin sa kahit anung bagay na sa tingin niyo'y makapagpapabuti sa kalooban ng mga taong kagaya niyong sumusubaybay sa kahindik-hindik at kakatwang mga istorya sa buhay ko.

Kung mababasa niyo sa aking chatroom, ilang maseselang mga bagay ang nakalagay duon. Mga bagay na pwedeng manakit sa taong tinutukoy niyo at kahit sa mga taong hindi iniibig basahin ang mga salitang nakasaad duon.

Nais kong bigkasin nang sakdal timyas ang aking pakiusap na sana'y tigilan na natin ang paninira sa kapwa tagasubaybay at kung may kasakdal-sakdal mang ginawa ang taong ito sa inyo'y harapin niyo siya ng buong tapang at sabihin ang nilalaman ng inyong natatanging budhi.

Ayokong maging instrumento para makapanakit kayo ng kapwa niyo.

Tatanawin kong malaking utang na loob ang respeto niyo sa hinaing kong ito.

Salamat.

Ang Pamamaalam ni Tatay Klito!

noreply@blogger.com (dal3pogi a.k.a. Boi Bakat) — Mon, 03 Nov 2008 10:12:00 +0000

Hindi ko alam kung panu ko uumpisahan ito. Gulung-gulo pa ang isipan ko ngayon. Hindi ko rin alam kung handa na ako na tanggapin ang mapait na katotohanang ito. Sa totoo lang, umiiyak ako ngayon habang tinatapik ang mga letra sa keyboard ni bumblebee.

Tatay Klito – ang tawag naming magkakapatid sa kanya. Nagsilbing tatay naming magkakapatid magmula nang mangibang bansa si Papci. Ang nag-iisang kapatid ni Mamci sa La Union na tinatakbuhan niya tuwing may problema sya. Ang nagpapadala ng mga isda, alimango, hipon at talaba tuwing mababalitaang uuwi kami ng La Union para magbakasyon o kaya tuwing aakyat ng Baguio para may maiuwi kami. Ang hinahalika’t niyayakap naming magkakapatid sa tuwing namimis namin si Papci. Si tatay, mapagmahal na ama at asawa. Maalalahaning tito. Magiliw na lolo at responsableng mamamayan. Wala na. Iniwan na kaming lahat na nagmamahal sa kanya.

Tatlong araw bago kami umuwi sa La Union para makadalo sa taunang reunion nang ibalita ni Bunso ang pagkaospital ni tatay. Aniya’y pinauwi naraw ng doctor si tatay dahil malala na. Kaawa-awa daw ang hitsura ni tatay habang nakahimlay sa kanyang kama kasama ang mga aparatong nakakabit sa bunganga nya at ilong para mas maginhawa ang kanyang pagkain at paghinga. Tumahimik ako at nag-alay ng dasal para kay tatay. Balisa ako.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Nuong kailann lang ay umabsent ako dahil sa sakit ng ulo at ipinangako ko sa aking boss na di muna ako liliban. Hindi ko naman pwedeng sabihing emergency, dahil nuong kalian lang ay napagusapan namin sampu ng mga managers na matatawag lamang na emergency ang isang leave kung immediate family member ang dahilan ng iyong pagliban. Ayokong isipin niyang nagdadahilan lamang ako. Tutal, tatlong araw nalang naman. Kaya bawat sandaling may pagkakataon, ibinubulong kong sana ay maabutan ko pang buhay si tatay. At bago ako matulog, iniisip ko si tatay. Umiiyak ako dahil kay tatay. Dahil mahal ko si tatay. Sabi ni Mamci, gusting-gusto niya ako.

Sumapit ang araw ng huwebes, pagkatapos naming mabisita ang doctor ni Lemon at mapabakunahan siya, byenahe naming ng halos dalawang oras ang La Union. Pagdating sa bahay, malulungkot na mukha ang aming nadatnan. Dumating na halos lahat ng kapatid ni Tatay. “Magpahinga na kayo’t dadalawin natin si Tatay.”, sambit ni Mamci.

Kasama si Bunso at Doidoi, hinatid kami sa bahay nila tatay. Pagdating duon, niyakap ko muna ang panganay na kapatid ni nila tatay, si Tita Krising. Nakipagbiruan para hindi masyadong emosyonal ang pagharap ko kay tatay. Walang anu-anu pa’y sinenyasan ako ni Mamci na puntahan si tatay. Matatanaw mula sa aking kinatatayuan ko ang kamang hinihimlayan ni tatay. Nilapitan ko si tatay. Kalmado ako.

“Sinu yan?”, bulong ni taytay. “Si Boi Bakat!”, sagot ni Manong Botog, anak ni Tatay na humihilot sa mga palad ni taytay. “Tay, andito na ako.”, tugon ko sa mata nyang nakatitig sa akin. Hinawakan ko ang kanyang kamay. Hinawakan niya rin ng mahigpit ang aking kamay. Sobrang higpit at diko na maigalaw. Unti-unting pumatak ang mga luha ko. Tinignan ako ni tatay. Bakas ang kalungkutan sa mukha niya. Ikinumpas niya ng dalawang beses ang kanang kamay. Tinignan ako ni Manong Botog. “Lumabas ka na daw.”, paliwanag ni Manong Botog sa inasta ni tatay. Pinunas ko ang mga luha ko at saka ako lumabas.

Naiintidihan ko kung bakit ako pinalabas ni tatay. Ayaw niyang makita kong nahihirapan siya sa paghinga, ayaw niyang makita akong malungkot at ayaw niyang makitang naaawa ako sa kanya.

Mag-aalas siyete na nang mapagdesisyunan naming umuwi. Muli, pinuntahan namin si tatay. Inakyat ng tatlong-taong pamangkin kong si Luis ang kama ni tatay para humalik. “Bye Lolo.” Sumunod na humalik si Bunso, “Mauna na kami Tay.”Tsaka ako yumuko at humalik. “Paalam tatay.”, ang sabi ko habang tinitignan ko ang mga mata nyang nakatitig sa akin. Nasa sasakyan na kami pauwi ng bahay ngunit hindi parin naalis sa isipan ko ang titig ni tatay na ewan ko kung may ibig sabihin.

Pagdating sa bahay, naghanda na ng pagkain si Gerang, habang kumakain kami, nagtext ang panganay na anak ni tatay. Pagkaalis daw namin ay hindi nila namalayang hinugot ni tatay ang aparato para sa oxygen at yung aparatong daanan ng pagkain niya at ayaw na niyang ipabalik. Kinabahan kaming lahat. Inapos namin ang pagkain tsaka sumunod si Mamci.

Hindi pa tapos kumain si Mamci nang tumunog ang selfon niya. Nagtinginan kaming lahat. Sinagot nya ito. Tama ang hinala ko. Humagulgol si Mamci at iba pang kapatid nila. Tinakbo ko si Mamci. Pinaupo. Tinungo ko si Tita Konching, kapatid din nila na sa mga oras nay un ay tila nanghihina habang umiiyak. Hinaplos ako ni tita at saka sumambit, “Napakaimportante mo sa tatay mo, inantay ka niya.”. Pagkabitaw ni Tita Konching ang linyang yaon, bigla ako nakaramdam ng lungkot at pagkaulila tsaka ako umiyak na parang baka. Mga limang minuto kaming nagpalitan ng malalakas na pag-iyak bago pa naming tinungo ang bahay ni tatay.

Pagdating naming duo’y nakapalibot kay tatay ang lahat ng taong nagmamahal sa kanya habang umiiyak. Masakit. Kulang ang pagsigaw at pagiyak ko para maibsan ang kirot sa aking puso. Ang swerto ko, inantay ako ni tatay. Nakita ko siyang buhay bago siya namaalam. Nahawakan ko siya’t nahalikan, bago tinungo ang daan patungo sa kabilang buhay.

Sayo Tatay – paalam. Mahal na mahal kita. At hindi matutumbasan ang pagmamahal mo sa aming magkakapatid. Paalam mahal kong tatay. Hanggang sa muli.

-End