daMusic

Zesentwintig nieuwe namen voor Rock Werchter

Kevin Vergauwen — 10 Feb 2012 16:06

Nadat Milow eerder vandaag al liet weten dat hij dit jaar op Rock Werchter speelt, maakt de organisatie vandaag nog een reeks namen bekend.

Op donderdag zijn dat: The All-American Rejects, Rise Against (Main Stage), Amon Tobin, Skream feat. SGT Pokes (Marquee) en Selah Sue, The Maccabees en The Kooks (Derde podium).

Op vrijdag werden: Mastodon (Main Stage), Birdy Nam Nam, Calvin Harris (Marquee), Miles Kane, Bat For Lashes (Derde podium) toegevoegd.

Voor zaterdag noteren we: Black Box Revelation, Mumford And Sons (Main Stage), James Vincent McMorrow, Nnenka (Marquee), Noah And The Whale, My Morning Jacket, Incubus (Derde podium).

Zondag tenslotte komen ook: Dropkick Murphys (Main Stage), Other Lives, Mac Miller (Marquee), Anna Calvi, James Morrison en Milow (Derde podium).

Rock Werchter vindt dit jaar plaats van 28 juni tot en met 1 juli op de festivalweide in het gelijknamige dorpje.

Voor alle info surf je naar de website van het vierdaagse festival.

Springsteen vervangt Clarence Clemons door twee saxofonisten

Kevin Vergauwen — 10 Feb 2012 13:04

Eddie 'Kingfish' Manion en Jake Clemons zullen Clarence Clemons, die in juni plotseling overleed, vervangen tijdens de aankomende tournee van Bruce Springsteen.

Zoals de naam doet vermoeden is Jake familie (meer bepaald het neefje) van de legendarische saxofonist. Manion is dan weer geen onbekende voor The E-Street Band. Hij stond in 1988 tijdens de ‘Tunnel of Love-tournee' al op het podium met The Boss.

Clemons en Manion zullen tijdens de shows afwisselend spelen. Springsteen liet ook weten dat er nog meer gasten zullen meereizen op de aankomende ‘Wrecking Ball-wereldtournee’. Zo wist hij ondermeer Cindy Mizelle en zanger Curtis King te strikken.

Bruce Springsteen speelt op 28 mei op Pinkpop.

Paul McCartney naar Antwerpen

Kevin Vergauwen — 10 Feb 2012 12:21

Paul McCartney wordt headliner op het Diamond Jubilee Concert op 4 juni. Dat kondigde Buckingham Palace zopas aan. Maar er is meer. Sir McCartney himself heeft een kleine reeks liveshows in petto voor zijn Europese fans.

In 2012 is het exact veertig jaar geleden sinds Paul voor het eerst op tour trok als solo-artiest. Sindsdien zijn Pauls concerten bijna niet meer te tellen. Van café-optredens tot grootse stadions en parken, hij heeft het allemaal achter de kiezen.

In 1972 speelde Paul voor het eerst solo in België. Sindsdien volgden er nog drie shows. Hij hield voor het laatst halt in België tijdens zijn ‘Back In The World’ tour in 2003.
Op woensdag 28 maart speelt de man in het Antwerpse Sportpaleis met zijn 'On The Run' tournee.

Tickets kosten 145, 110, 80 of 60 euro (zonder reservatiekosten) en zijn te koop vanaf 14 februari via Proximus Go For Music.

Milow naar Rock Werchter

Kevin Vergauwen — 10 Feb 2012 12:07

"Here we go, I can't keep it to myself anymore: on July 1 I will play a homecoming gig at my favorite Belgian festival: Rock Werchter!!"

Dat staat sinds een klein uurtje te lezen op de Twitter pagina van Jonathan Vandenbroeck (beter bekend als Milow).

Na zijn uitgebreide internationale 'North And South' tournee speelt de eenendertigjarige singer-songwriter met z'n band dit jaar dus op de vierde festivaldag van Rock Werchter naast artiesten als Snow Patrol, Red Hot Chili Peppers en Florence + The Macine.

Binnenkort volgen allicht nog meer namen voor Rock Werchter 2012.

Air - Le Voyage Dans La Lune

Brecht Vissers — 10 Feb 2012 00:00

De etherische elektromuziek van Air kan je al eens tegenkomen in een film zoals ‘Lost In Translation’ of ‘10 Things I Hate About You’. En net zoals met ‘The Virgin Suicides’ uit 1999, mogen de twee Franse koningen van de sfeervolle synthesizer alweer een volledige film van achtergrondmuziek voorzien. ‘Le Voyage Dans La Lune’ blaast Air de ruimte in, op de beelden van de gelijknamige, historisch relevante filmklassieker van Georges Méliès uit 1902. De dvd van deze film zit trouwens ook bij de limited edition van het album, wat het op zich al de moeite maakt om het ding in huis te halen.

Van die korte film (15 minuten) werd tien jaar geleden een verloren gewaande ingekleurde versie gevonden, die vorig jaar op het Filmfestival van Cannes voor de eerste keer – volledig gerestaureerd – aan het grote publiek werd vertoond. Air mocht de zwijgende film van 21ste-eeuws trammelant voorzien en haalde daarvoor dezelfde trucjes boven als in hun vorige albums, zij het met soms een vleugje meer kitsch.

Dat kan hen nauwelijks kwalijk genomen worden. Air zette al sinds het einde van de jaren negentig de downtempo elektronica mee terug op de kaart. Daarbij mengden ze de onvoorspelbaarheid van ambient à la Tangerine Dream met de triphopbeats van tijdsgenoten Massive Attack. Een resem tijdloze hits zoals Kelly Watch The Stars, Sexy Boy, All I Need, Playground Love en Le Soleil Est Près De Moi waren het gevolg.

Tot zover de geschiedenislessen, u komt hier natuurlijk voor de sporadische ophemeling en de weloverwogen afbraak. ‘Le Voyage Dans La Lune’ begint met een angstaanjagend orkestraal instrumentaaltje genaamd Astronomic Club, dat niet echt tot de verbeelding spreekt en – alles in context van de film bekeken – ook niet meer is dan een leuk deuntje op de achtergrond.

Seven Stars past al beter in deze tijd. Victoria Legrand van Beach House mag daarin nog eens naar lieve lust croonen. Ze bewijst dat haar stem niet veel meer nodig heeft dan een piano, bas en drum. Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel van Air bewijzen bovendien dat ze zelfs dàt interessant kunnen houden met enkele synthesizerdetails, al heeft het melodieus gezien niet veel om het lijf.

Bij Retour sur Terre willen we toch de gelijkenis met enkele pianostukken uit Angelo Badalamenti's soundtrack voor de serie 'Twin Peaks' even aanhalen. Dat gezegd zijnde: hoewel het stuk potentieel heeft, is het veel te kort om er in op te gaan. Jammer, al maken andere liedjes met piano en eighties-aandoende synthesizers, zoals Moon Fever en Lava, dat toch gedeeltelijk goed.

In Who Am I Now? komt het New Yorkse damescollectief Au Revoir Simone een onheilspellend deuntje van vreselijke Franse zang voorzien. Wanneer op het einde van het nummer de belletjes rinkelen, zijn we hetgeen eraan voorafging al vergeten. Opnieuw is de zang op melodieus vlak wat naakt. Dan luisteren we liever naar Cosmic Trip, waar een simpel basdeuntje een hele hoop synthesizers ervan moet weerhouden om helemaal gek te gaan klinken.

Uiteindelijk valt er niet zoveel te zeggen over ‘Le Voyage Dans La Lune’ van Air. We komen amper van de grond bij het luisteren van de nummers, al kunnen Godin en Dunckel wel nog bekoren op het vlak van productie. Het zakje sterrenstof van onder andere 'Moon Safari' en 'Talkie Walkie' is nog lang niet leeg, maar men mag er op het volgende album wel wat meer van rondstrooien.

BBC huldigt folkartiesten

Marc Alenus — 09 Feb 2012 22:42

Elk jaar huldigt BBC Radio 2 de beste folkartiesten van het moment.

De editie van 2012 was de eerste prijsuitreiking waarbij publiek aanwezig was. Plaats van het feestelijke gebeuren was The Lowry in Salford. Er waren live optredens van o.a. Seth Lakeman, Tim Edey and Brendan Power, The Unthanks, Martin Simpson, Chirsty Moore, June Tabor, Don McLean en The Dubliners. Heel veel grijze en kale hoofden dus, die de folk niet meteen een eigentijds imago opleveren. Nochtans heeft folk de laatste jaren een grote invloed binnen de pop en rock. Gelukkig was er ook nog de Horizon Award voor Lucy Ward.

Grote slokop van de avond was oudgediende June Tabor die maar liefst vier awards mee naar huis nam. Dit zijn de categorieën en hun winnaars:

Folkzanger(-es) van het jaar: June Tabor
Beste Folkduo : Tim Edey & Brendan Power
Beste Folkband: June Tabor & Oysterband
Beste folkalbum: Ragged Kingdom – June Tabor & Oysterband
Beste originele song: The Herring Girl – Bella Hardy en The Reckoning – Steve Tilston
Beste traditional: Bonny Bunch of Roses – June Tabor & Oysterband
Horizon Award: Lucy Ward (voor Adelphi Has To Fly)
Folkmuzikant van het jaar: Tim Edey
Beste live act: The Home Service
BBC Radio 2: Young Folk Award: Ioscaid
Lifetime achievement awards: The Dubliners en Don McLean
Good Tradition Awards: Ian Campbell en Bill Leader
Roots Award: Malcolm Taylor

Josh Ritter doet het op ep

Patrick Van Gestel — 09 Feb 2012 22:34

Met ‘Bringing In The Darlings’ opteert Josh Ritter voor een ep met zes nieuwe songs. Op 20 februari kan u daarvoor naar de platenwinkel.

De ep werd opgenomen en gemixt in vier dagen in de Homeward Sound Studio’s in Brooklyn, New York. Zelf heeft Ritter er het volgende over te zeggen: “Ik wist dat dit niet mijn volgende plaat zou worden, maar iets kleiner. En dat kleine voelde prettig aan. Ik luisterde veel naar Buddy Holly, Ricky Nelson en The Everly Brothers in die tijd en die sfeer droeg ertoe bij dat ik een paar songs neerpende en opnam die sierlijk en eenvoudig aanvoelden. “

De tracklist ziet er als volgt uit:
Why
Love Is Making Its Way Back Home
Darlin’
Make Me Down
See Me Through
Can’t Go To Sleep (Without You)

Eindelijk een nieuwe plaat van Richard Hawley

Patrick Van Gestel — 09 Feb 2012 22:25

Op 7 mei verschijnt ‘Standing At The Sky's Edge', het nieuwe studioalbum van Richard Hawley. Het zesde studioalbum van de crooner uit Sheffield is de opvolger van het veelgeprezen 'Truelove's Gutter' uit 2009.

De plaat werd opgenomen in de Yellow Arch Studio's in Sheffield over een periode van enkele maanden. Een meer riffbeladen rockgeluid met elementen van psychedelica en spacerock zorgt bovendien voor een stevig muzikaal verschil met de voorganger: "I wanted to get away from the orchestration of my previous records and make a live album with two guitars, bass, drums and rocket
noises!"

Tekstueel daalt hij opnieuw af in de donkere krochten van de ziel. Net zoals zijn vijf voorgangers ontleent het album opnieuw zijn naam aan een buurt in Sheffield.

'Standing At The Sky's Edge' verschijnt als cd, digitale download en op vinyl.

Craig Finn - Clear Heart Full Eyes

Fabian Desmicht — 09 Feb 2012 00:00

Debuteren kan je het niet meer noemen, want hij maakte al vijf albums als hoofdman van The Hold Steady. Maar met ‘Clear Heart Full Eyes’ doet hij het voor het eerst solo. Zijn sterke focus op het brengen van verhalen blijft, maar de muzikale context van The Hold Steady laat hij deels achterwege. Craig Finn blijkt meteen een naam om rekening mee te houden. Een singer-songwriter voor uw to-do-list.

The Hold Steady grossiert in ietwat gezwollen indierock met invloeden uit wat we vaagweg classic rock van Amerikaanse makelij kunnen noemen. Neem daarbij het opvallende narratieve aspect en je begrijpt dat vergelijkingen met The Boss of zelfs verwijten van verregaand Springsteenisme nooit veraf waren. Met de goed geoliede americana van ‘Clear Heart Full Eyes’ gooit Finn dat keurslijf bij het grof vuil.

Daarvoor omringde hij zich met een stel uitstekende muzikanten, waaronder White Denim-drummer Joshua Block. Subtiliteit is iets wat deze band erg serieus neemt, zoals meteen te horen is op de trage blues Apollo Bay. Finn zingt hier en daar een regeltje, maar spreekt vooral. Grommende gitaarmanipulaties gieren als ijzige wind door het gebinte van een bouwvallige schuur. En het duel tussen gitaarsolo’s en pedal steel grenst aan het transcendente.

Zo heeft elk van de elf nummers wel een unieke, meeslepende eigenschap. Rented Room begint met een voorzichtig aangeslagen akoestische gitaar. Het personage uit de tekst is moeten verkassen naar een studiootje. De intensiteit neemt toe wanneer hij terugdenkt aan de goede dagen van zijn op de klippen gelopen relatie. Hij wordt zelfs wat sentimenteel als hij haar parfum ruikt op zijn kussen. Maar de harde realiteit is: “Some things are hard to do when you’re living in a rented room.”

In Balcony borduurt Finn verder op hetzelfde thema, maar vanuit een heel andere invalshoek. Hij weet zich binnen te werken op een feestje, enkel en alleen om zijn ex aan te treffen met iemand anders (“Dude with the long fingernails / I don’t think that I trust him all that much”). Op het balkon. Hij kijkt ernaar, opnieuw met weemoed, maar ook met sardonische humor: “I hope your dude don’t break his nails when he tries to help you carry all your stuff.”

Craig Finn heeft trouwens een nieuwe vriend. Zijn naam is Jezus. Ja, ook in het vrolijke New Friend Jesus loopt de lachband mee: “People say we suck at sports but they don’t understand / It’s hard to catch with holes right through your hand.” Stigmatiseren, daar doet Finn duidelijk niet aan mee. Als Brooklyner trok hij voor ‘Clear Heart Full Eyes’ naar Austin, Texas. Hij schreef een song per dag en boorde zo een nieuwe regio van zijn kunnen aan. En ons hart is er vol van.

Op 22 maart speelt Craig Finn in de AB Box, Brussel als voorprogramma van The Felice Brothers.

The Jesus and Mary Chain terug op het podium

Frederic Heymans — 08 Feb 2012 20:29

Het Schotse The Jesus and Mary Chain kondigt op zijn Facebookpagina aan dat het terug het podium opkruipt.

Momenteel plant de groep vier optredens in de VS waaronder een op het showcasefestival South by Southwest in Texas. Over verdere data is nog niets bekendgemaakt.

De band van de tweeling Jim en William Reid kende tussen 1984 en 1999 een turbulente carrière en bracht in die periode zes albums uit.

De laatste reeks optredens dateren alweer van 2007, toen de groep een korte reünietournee ondernam en enkele festivals afschuimde. Voor de optredens die nu gepland zijn rekenen de broers op gitarist John Moore en Phil King op bas. Naar een drummer wordt momenteel nog gezocht.

Hammerheads, punks, folkies en rockers, de Limburgers heten u welkom!

Marc Alenus — 08 Feb 2012 19:53

De aspirant-muziekmanagers van de Provinciale Hogeschool Limburg-Music lanceren het project ‘We Will Brand Your Band’. Doel is om jonge bands te ondersteunen op het vlak van marketing, promotie en boeking. Zestien managers in spe zullen vijf geselecteerde bands ondersteunen tot aan de festivalzomer.

De kandidaten zullen gescreend worden op basis van criteria zoals: professionaliteit, durf, ambitie, originaliteit en muzikaliteit. Groepen die reeds een manager hebben dienen zich te onthouden.

Veel bedenktijd wordt de kandidaten niet gegund. Op 14 februari om 12 uur worden de kandidaturen afgesloten. De wereld is dus weer aan de rappen.

Wat moet je doen? Stuur je vi.be-link naar wewillbrandyourband@gmail.com. Dat is alles.

Uiteraard hangt er ook een wortel te bengelen voor de neus van de kandidaten. Eén van de vijf uitverkoren bands mag het Burnout Festival openen op 17 mei in Hasselt.

Documentaire over Bad Brains op komst

Patrick Van Gestel — 08 Feb 2012 19:08

Op het SXSW-filmfestival zal er een nieuwe documentaire over misschien wel één van de belangrijkste bands allertijden in première gaan: Bad Brains.

Hun unieke mix van reggae en punk heeft ongetwijfeld een invloed gehad op heel wat hardcorebands. Ian MacKaye (Fugazi, Minor Threat) en Henry Rollins (Black Flagg, Rollins Band) zijn er daar maar enkele van.

De documentaire heet ‘Bad Brains: Band In DC’ en geeft deze band misschien eindelijk waar hij recht op heeft: erkenning. Nog even wachten dus voor hij hier te verkrijgen is, maar er is alvast goede hoop.

Details bekend over nieuw album van Odd Future

Wouter Verheecke — 08 Feb 2012 19:05

Tyler, The Creator, de frontman van het Amerikaanse hiphopcollectief Odd Future, heeft bekendgemaakt dat hun nieuwe album ‘OF Tape Vol 2’ al uitkomt op 20 febrauri.

Eerder was aangekondigd dat de lp pas in maart in de bakken zou liggen, maar de controversiële rapper gebruikte zijn Twitter account om de nieuwe details de wereld in te sturen.

Hij postte ook al het artwork van dat album, wat je hiernaast kan zien.

[PIAS] Nites: 16 februari

Koen Van Dijck — 08 Feb 2012 18:58

Indoorfestivals blijken het tegenwoordig al even goed te doen als de zomerse buitenedities. En daar profiteert ook [PIAS] van. Voor zijn dertigste verjaardag haalt de platendistributeur grote kanonnen boven in combinatie met enkele te ontdekken namen. Jolijt, twee dagen feest. Wij kijken al even wat er in onze happy meal zit.

Op dag één blaast Mogwai je ongetwijfeld uit de sokken. De Schotten bouwen geluidsmuurtjes steen per steen op en doen dat met zo’n precisie dat je je haren drie dagen later nog steeds moet glad strijken. Genietbaar op cd, maar telkens verpulverend op het podium.

Benieuwd of ook Tom Smith daarin slaagt. Met zijn band Editors trekt hij dit jaar nog de studio in om een nieuw album op te nemen, maar op [PIAS] Nites krijg je hem solo voorgeschoteld. Eenmalig trouwens. Alleen al daarom moet u het gezien hebben. Smith kleedt bekende Editors-nummers uit tot op het bot om er kippenvelverwekkende versies van te brouwen.

‘The Big Black And Blue’ bezorgde ons eveneens rillingen. Misschien zit het spookachtige voorkomen van de Zweedse zussen van First Aid Kit daar voor iets tussen, maar in de eerste plaats zijn het toch vooral de prachtige samenzang, harmonieuze melodieën en ingetogen country en folk, die potten breken. Hun tweede album werd begin dit jaar eveneens goed ontvangen en is dus ook hier een reden te meer om vooraan in de zaal te zitten smachten.

Lisa Hannigan, die Joan As Policewoman vervangt, zal in onze contreien waarschijnlijk het bekendst zijn vanwege 9 Crimes, de tearjerker waarvoor ze in dienst werd genomen door Damien Rice. Voor haar debuutplaat werd ze vier jaar geleden genomineerd voor de Mercury Prize en ook ‘Passenger’ gooit nu grote ogen. Wij zijn alvast heel blij dat deze Ierse wil invallen op donderdag.

Agnes Obel wist in België tweemaal het Koninklijk Circus uit te verkopen. Niet moeilijk met dat wondermooie ‘Philharmonics’ van haar. Met dat album sleepte ze ook tal van prijzen in de wacht in haar heimat Denemarken en ook in België deed ze het alles behalve slecht met dertigduizend verkochte exemplaren. Voor wie die concerten miste een gezegende kans om haar alsnog toe te juichen.

En ook de Belgen ontbreken niet. Daan nog voorstellen lijkt ons absurd, maar wat de man die avond in petto heeft, weet je natuurlijk nooit helemaal zeker. Of het nu akoestisch is of met een batterij elektronica achter zich, overtuigen doet hij sowieso. En dat zal ook Oscar & The Wolf doen. De Gentenaren maken warme en ingetogen muziek met een donker randje. Een randje waar wij wel degelijk van houden. In hetzelfde segment zit het Luikse Roscoe. Zij stellen hun debuutplaat ‘Lowlands’ voor.

Zeg nu zelf: zijn dit geen redenen genoeg om naar Tour & Taxis af te zakken?

Billy Bragg in de Handelsbeurs

Patrick Van Gestel — 08 Feb 2012 18:54

Op 25 mei speelt oude rot Billy Bragg in de Handelsbeurs in Gent. In 2010 deed hij hier te lande nog vijf (kleinere) zalen aan, maar dit keer opteert hij voor slechts één optreden in de Gentse concerttempel.

Of de goede man een band bij zich zal hebben is voorlopig niet bekend en eigenlijk niet eens relevant. Want wij kunnen persoonlijk getuigen dat Bragg ook solo voorzien is van het nodige materiaal om u te raken waar het pijn doet. En daarvoor volstaat een akoestische gitaar.

Tickets kosten tussen 18 en 21 euro en zijn uiteraard verkrijgbaar via de website van de HA.

Steve Hogarth & Richard Barbieri - Not The Weapon But The Hand

Christoph Lintermans — 08 Feb 2012 00:00

Voor een samenwerking tussen Steve Hogarth (Marillion) en Richard Barbieri (Porcupine Tree) staan we graag op de eerste rij. Wie beide heren al een tijdje volgt zal niet opkijken dat ‘Not The Weapon But The Hand’ een intrigerende luisterplaat met talloze laagjes geworden is. Al missen we een echt einde.

Hun eerste gezamenlijke wapenfeit stamt al uit 1997. Het aardige ‘Ice Cream Genius’ verscheen nochtans als een soloalbum onder Hogarths pseudoniem H. De nieuwe plaat ligt in dezelfde muzikale lijn, maar was veel meer een groepsproces. Met bijdragen van o.a. drummer Chris Maitland (ex-Porcupine Tree) en gitarist en arrangeur Dave Gregory (XTC, H) zijn de soundscapes en vocalen bovendien voldoende sterk gestut.

Barbieri staat als “sideman” van Steven Wilson al jaren in zijn schaduw. Nochtans was hij dertig jaar geleden pionier van de grensverleggende synthesizersound van newwavecultband Japan, en heeft hij zo talloze artiesten beïnvloed waaronder Kate Bush en Talk Talk. Ook Hogarth kwam onder de indruk van Japans ‘Tin Drum’ toen hij nog keyboards speelde bij The Europeans.

Nu Wilson zoveel energie in zijn soloprojecten steekt, kan Barbieri eindelijk weer als componist op de voorgrond treden. Zijn muzikale landschappen vatten de essentie van Hogarths dichtstijl. Opener Red Kite grijpt je meteen bij de lurven: Hogarth drijft glashelder op een minimalistisch thema van Barbieri dat door toevoeging van strijkers openklapt als een bloem. Daarna nemen enkele basisritmes en een gitaararpeggio de overhand.

A Cat With Seven Souls handhaaft het momentum door een oorstrelende percussieve invulling en Frippiaanse gitaarsolo. Naked roept de sound van de laatste Marillionplaten op. Door Barbieri bedoeld als een hommage? De emotionele rock van Crack contrasteert door zijn ‘distorted vocals’, vette grooves en stuwende ritmes.

De bubbeltjesballad Your Beautiful Face krijgt het onverwachte gezelschap van een contrabas. Only Love Will Make You Free profiteert dan weer van pakkende zanglijnen. Lifting The Lid is eerder interessant in zijn keuze van texturen dan in songuitwerking. Het titelnummer lijkt er als een coda haastig tegenaan geplakt. En dat is meteen de enige fundamentele kritiek: waar het album zou moeten pieken, blijft de luisteraar achter met een twijfelachtige anticlimax.

Is Mayavoorspelling een Killing Joke?

Marc Alenus — 07 Feb 2012 20:23

Na o.a. Duran Duran, OMD en The Cult geeft nu ook Killing Joke weer teken van leven. Wacht eens even… dat deden ze ook al twee jaar geleden met het reünie-album ‘Absolute Dissent’. In originele bezetting brengen de postpunkers nu een nieuwe plaat uit met de toepasselijke titel ‘2012’. Inspiratiebron voor het album is de voorspelling van de Maya’s dat de aarde op het eind van dit jaar zal vergaan. Begin april zou de plaat er moeten zijn. Net op tijd voor…. de Dag Van De Aarde…

Zanger Jaz Coleman blijkt echt in de voorspelling te geloven: "It's in many different calendars -- the great unveiling, the sky and the earth coming together. It's a significant date.", zei hij over dit jaar. Hij beweert dat er in de herfst een dag is waarop de planeten op één lijn zullen staan. Op die dag zou er een rockfestival plaatsvinden in Nieuw Zeeland, de huidige thuis van Coleman en daar zal de band ook spelen.

Zelf beschrijft Coleman de plaat als "a death disco with huge slabs of guitar that soundtracks these dangerous times". Het album zal verschijnen in twee versies. De standaardversie bevat tien songs en zal op cd en op vinyl te krijgen zijn. Op de digitale versie komt de bonus New Uprising.

Eén van de songs Rapture is al te horen via Youtube. Volgens Coleman is het een expressie van hoe hij een Killing Joke concert beleeft. Hij noemt het een spirituele belevenis om in een staat van gratie te komen.
Wie de band dit voorjaar aan het werk wil zien, kan naar Vooruit in Gent. Daar spelen ze op 3 mei.

GRATIS naar Grimes

Patrick Van Gestel — 07 Feb 2012 20:14

Nu vrijdag 10 februari staan Grimes voor een unieke promo showcase in de Archiduc in Brussel. En wij mogen van V2 Records tien duo’s voor dat intieme optreden weggeven.

Claire Boucher, zoals Grimes bekend staat bij haar moeder, koppelt elektronica en klassieke stemoefeningen om zo bij een uniek resultaat uit te komen. Wie iets heeft met experimentele droompop zal hier vast zijn ding in vinden.

Stuur ten laatste woensdag a.s. een mail naar win@damusic.be met als onderwerp “Grimes” en met het antwoord op de vraag uit welk land Grimes afkomstig is. Veel succes.

Commotie over dure tickets Madonna

Else Van Doorslaer — 07 Feb 2012 19:55

Madonna komt op 12 juli naar het Koning Boudewijnstadion in Brussel. De “material girl” lijkt haar naam waar te maken. De prijzen variëren van 45 euro, voor de zitplaatsen op de achterste rijen, over 92 euro voor de goedkoopste staanplaatsen tot 150 euro voor de beste zitplaatsen. Telkens exclusief servicekosten. In veel andere landen liggen de prijzen nog hoger.

In het Amerikaanse magazine Newsweek reageerde Madonna op de commotie over de dure tickets: "Mensen spenderen honderden dollars aan gekke aankopen als handtassen. Werk dus maar het hele jaar, schraap je geld bij elkaar en kom naar mijn show. Ik ben het waard."

Wat denkt u ervan?

Karma Hotel strooit met nieuwe namen

Wouter Verheecke — 07 Feb 2012 19:46

De organisatie achter Karma Hotel heeft vandaag zeven nieuwe namen bekendgemaakt op haar website. Het gaat om de Frans-Finse band The Dø, dubstep-producer Caspa, de West-Vlaamse hiphoptrots ‘t Hof van Commerce, de rockers van The Hickey Underworld en Belgisch dj-geweld Syndaesia, Yamo en AKS. Eerder waren de komst van Jakwob en Camo & Crooked al bevestigd, wat het aantal namen nu op negen brengt.

De voorverkoop voor de vijfde editie van Karma Hotel start op vrijdag 17 februari en tegen dan zal de volledige line-up bekend zijn. “Vanaf morgen kondigen we elke dag minstens één nieuwe naam aan voor Karma Hotel 2012!”, valt te lezen op het Facebook-profiel van het indoorfestival. Een van die namen zal opnieuw volgen uit een dj-contest op vi.be.

Karma Hotel vindt dit jaar plaats op zaterdag 7 april in het Casino Kursaal en de Krush Club in Oostende. Tickets kosten €20 in VVK of €25 ADD.

Tweede soloplaat Slash in mei

Tino Fella — 07 Feb 2012 19:36

Terwijl Guns N’ Roses Europa en België verblijdt met concertaankondigingen, heeft ook voormalig gitarist Slash nieuws voor ons. Op dit moment legt hij in Los Angeles de laatste hand aan zijn tweede soloalbum, dat op 22 mei zal verschijnen via het eigen label ‘Dik Hayd International’.

Op de plaat zal zijn vaste band, bestaande uit Myles Kennedy (zang), Brent Fitz (drums) en Todd Kerns (bas), te horen zijn. De nummers zijn geschreven door Slash en Kennedy. Het geheel wordt geproduceerd door Eric Valentine, die ook het eerste soloalbum uit 2010 onder handen nam.

De gang van zaken in de studio wordt gefilmd en zal wekelijks worden getoond op YouTube. In november 2011 kwam van Slash nog het livealbum ‘Made In Stoke ‘24/7/11’ uit.

A Winged Victory For The Sullen samen met kamerorkest

Else Van Doorslaer — 07 Feb 2012 19:31

Speciaal voor de AB en als primeur voor België speelt A Winged Victory For The Sullen samen met een twintig koppen tellend kamerorkest.

De groep, die bestaat uit de in België verblijvende Adam Wiltzie (ooit nog aan de zijde van de overleden Mark Linkous) en componist Dustin O’Halloran, debuteerde vorig jaar met een plaat die alleen maar lovende recensies kreeg. Met oude vleugelpiano’s, strijkkwartetten en blazers als hoorn en fagot maakten ze opnames in onder meer de Leuvense Begijnenkerk. Het resultaat was een album met melancholische, instrumentale muziek die zowel wortelt in de klassieke als inde ambient muziek.

Het aan Mark Linkous opgedragen tweedelige ‘Requiem For The Static King’ zorgt hier telkens weer voor tien minuten kippenvel. Het zittend concert vindt plaats op 31 mei 2012 in de Ancienne Belgique. Support is pianist Nils Frahm.

Lisa Hannigan vervangt Joan As Police Woman

Patrick Van Gestel — 07 Feb 2012 19:25

Door omstandigheden heft Joan As Police Woman haar optreden op de [PIAS] Nites 2012 moeten annuleren. Maar met Lisa Hannigan werd gezorgd voor een waardige vervanger.

U kent haar misschien van 9 Crimes van Damien Rice, maar Lisa Hannigan is meer dan de achtergrondstem van Damien Rice. Dat hebben wij haar al uitgebreid zien bewijzen op Eurosonic Noorderslag. En nu kan ook u daarvan getuige zijn want op donderdag 16 februari staat ze in de Fire Starter Room op Tour & Taxis.

Meer info via de website van [PIAS] Nites.

Luke Roberts - Big Bells and Dime Songs

Janne Degryse — 07 Feb 2012 00:00

De naam Luke Roberts doet misschien niet meteen “Big Bells” rinkelen. Zijn debuutplaat werd al in 2010 onderschept door Ecstatic Peace, het recordlabel van Sonic Youthfrontman Thurston Moore, maar kwam pas begin 2011, via Thrill Jockey, in onze contreien terecht. Ingetogen, intieme maar warme folk van een reizende man uit Nashville.

Met het weinig opgetogen Somewhere To Run introduceert Luke Roberts zijn album ‘Big Bells and Dime Songs’ op een rustig tempo . Het geeft je meteen een idee van wat er nog komen zal: negen nummers met een gebrek aan schakering en variatie. Een enkele keer werkt dit gebrek aan afwisseling tegen hem, maar toch weet hij zichzelf ook dan nog te redden door de oprechtheid van zijn nummers.

Naast de akoestische gitaren, het fingerpicking en de gebroken stem wordt er slechts sporadisch ruimte gelaten voor wat snare, bas of ander elektrisch geweld in de vorm van piano of orgel (All American, Just Do It Blues). Het geheel is doorspekt van melancholische zanglijnen, al zal Roberts’ stem niet meteen awards binnenhalen. De lijn tussen gezang en gezaag is vaak behoorlijk dun.

Je zou denken dat hij in deze omstandigheden – geen vernieuwende muzieklijnen – de focus probeert te leggen op verhalende lyrics, maar ook hier breekt hij geen records. Of wat vindt u van "I’m on a boat and if I only float / Curl your hair and tie your shoes"?. En toch, deze absurde uitingen van gedachten passen bij zijn trage, methodische muziek, die van binnenuit komt waardoor ze vaak moeilijk te begrijpen is.

Gelukkig is niet alles kommer en kwel. In Epcot Women toont Roberts ons zijn humoristische kant wanneer hij de draak steekt met veeleisende vrouwen. Het nummer heeft soms iets van een kinderliedje door de manier waarop het wordt gebracht. De vocals kan je immers allesbehalve toonvast noemen en de nodige haperingen in zijn gitaarspel helpen ook niet echt. Maar als geheel zit dit toch goed.

Anyway valt ook niet te negeren. Het opgetogen, boeiende gitaarspel kan zo in een Sofia Coppolafilm en roept voorbijvliegende treinlandschappen op. Ook Unspotted Clothes - William Fitszimmons meets Elliott Smith - bekoort door de verrassende meerstemmigheid.

Toch wordt deze plaat overheerst door melancholie: de ideale soundtrack voor een eenzame avond met een goed gevuld glas in de buurt, mijmerend over mislukkingen van emotionele of andere aard. Luke Roberts' debuut is dus allerminst een mislukking, al ontbreekt het hem hier en daar nog aan overtuiging.

De Mens - Na 20 jaar zijn onze platen volwassener. Maar ik weet niet of ze ook beter zijn.

Patrick Van Gestel — 06 Feb 2012 21:38

Twintig jaar De Mens. Toch iets om trots op te zijn, zo zou je denken. Wij vroegen het frontman Frank Vander linden op de mens af, in een gesprek over verleden, heden en toekomst. 'Trots? Ja. Maar ook depressief. Want twintig jaar is toch ook een beetje schokkend.'

Had je bij aanvang van De Mens gedacht dat je het twintig jaar zou uithouden, en dan nog met (bijna) dezelfde mensen?
Frank Vander linden: 'Totaal niet. Bovendien ken ik Michel (De Coster, bas - nvdr) al van toen ik zeven was. Wij kennen elkaar drieënveertig jaar. Dat is toch speciaal.'

Waarom is dat bij jullie wel en bij zo veel andere groepen niet gelukt?
'Het feit dat we slechts met zijn drieën zijn, is een heel eenvoudige reden. Bovendien zijn we alledrie behoorlijk loyale mensen. Vaak werd aan mij getrokken om me meer op solowerk te concentreren. Maar wat De Mens uniek maakt, is precies de combinatie van bespiegelende teksten en goede rock-‘n-roll.'

'En dan is er nog het sociale gegeven: de vriendschap en de muzikale interactie. Er zal wel een moment komen dat De Mens stopt. Dan ben ik een soloartiest die bandleden zal hebben. En ik heb dat al bij Bram Vermeulen of bij Raymond van het Groenewoud gezien: die interactie is er ook, maar dan is het “de patron” die binnenkomt. Ik heb geen zin om dat te zijn.'

Hoe gaat dat er bij De Mens dan aan toe?
'Vaak zeg ik dat De Mens vooral Michels groep is, terwijl hij er eigenlijk het minste inspanning voor levert (lacht). Dat is ook het geniale van Michel, daarom is hij topmanager (vroeger bij Belgacom, nu o.a. bij Escaux – nvdr): hij slaagt erin anderen aan het werk te zetten. Hij bepaalt ook heel erg de muzikale geest van De Mens. Dat agressieve in de muziek is hoe hij muziek ziet en hoe hij in het leven staat. Michels muzieksmaak is heel smal: hij weet precies wat hij wil, muziek die vooruitgaat, en vooral wat hij niet wil. Zelf ben ik zo niet, maar dat soort muziek spreekt mij dan weer wel aan.'

In twintig jaar heeft dat ongetwijfeld toch tot spanningen geleid?
'Ja, maar dan gezonde spanning. Je kan De Mens vergelijken met een geanimeerd huwelijk. Als het goed gaat, verdedig je dat en zeg je dat je toch niet graag een vrouw zou hebben die overal ja op zegt. Maar als het dan is misgelopen, zeg je weer dat het niet ideaal was dat je vrouw altijd nee zei. Ik heb geen moment spijt van die twintig jaar. Anders had ik ongetwijfeld ook meer solo-cd’s gemaakt.'

Jij neemt de zakelijke belangen van De Mens grotendeels zelf waar.
'Ik heb dat inderdaad altijd gedaan. Voor platenfirma spelen was het enige dat ik er niet bij wou nemen. Zeker op financieel vlak is dat misschien dom geweest, maar ik wou niet al mijn tijd daarin steken. Er moest nog iets overblijven om muziek te maken.'

'Milow is wel dag en nacht met zijn muziek bezig, zowel artistiek als financieel. Hij is dan ook een kind van een nieuwe generatie. Ik bewonder en respecteer wat hij doet, maar dat is niet iedereen gegeven. Muzikanten, die daar niet goed in zijn, zijn tegenwoordig de pineut omdat er nu eenmaal geen grote geldschieters meer zijn. Iedereen werkt uiteindelijk bijna in eigen beheer.'

Is dat de toekomst? Werken in eigen beheer?
'Dat is de toekomst van werken in het algemeen. De fabrieksvloer is aan het verdwijnen. Thuiswerk is normaal geworden. Dat is dus gewoon de algemene evolutie van de maatschappij, die zich ook in de muziek doorzet.'

'Dat heeft ook nadelen. Prince maakte een aantal meesterwerken, maar kreeg het plotseling aan de stok met Warner Bros. Hij heeft zich dan van dat 'juk' bevrijd. Maar zijn platen zijn sindsdien ook niet meer zo goed. Misschien is dat niet eens de oorzaak - hij heeft op korte tijd nu eenmaal een prachtige catalogus bijeengeschreven - maar het heeft toch veel energie opgeslorpt.'

'Tegenwoordig kan iedereen alles zelf doen en opnemen. Dat heeft zijn charme, maar het opnemen in een degelijke, grote studio heeft dat nog meer. Die engineers kennen hun vak. Nu is elke muzikant engineer. Jongere mensen hebben dat zo geleerd. Het is een deel van wie ze zijn.'

Jullie eerste twee platen werden opgenomen met Paul Despieghelaere als producer, voor de derde was Jean Blaute van dienst en daarna hebben jullie het zelf gedaan. Waar zat het verschil?
'Toen we begonnen aan onze eerste cd, hadden wij echt geen idee wat we in een studio moesten doen. Paul Despieghelaere heeft ons alles geleerd. Jean Blaute heeft ons dan weer ICP, een heel goede studio, leren kennen. Ook Michel “Shelle” Dierickx, die altijd onze engineer gebleven is, kennen we via hem. Ook van diens manier van werken hebben we veel geleerd.'

'Om een voorbeeld te geven: tegenwoordig wordt de hoek waarop je een microfoon zet vaak berekend, maar Shelle zet die microfoon lukraak voor een versterker, draait aan twee knoppen en dat zit goed. Dat is “métier” en dat is een ander soort werk dan dat van een muzikant. Het was een “coup de foudre” met hem, en we zijn dan ook altijd met hem blijven werken.'

Nooit overwogen om weer met een producer buiten de groep te werken?
'Dat is één van de dingen waar ik soms wel spijt van heb: dat we soms niet meer buiten onze comfortzone zijn gegaan. Dat had met koppigheid te maken: wij hadden altijd goesting om te spelen, werden vaak gevraagd en dan is een jaar zo voorbij. Als we dan een cd gingen maken, hadden we misschien een buitenlander moeten overwegen als producer. Iemand totaal onverwacht, die dat normaal niet deed, maar die er een heel andere kijk op kon geven. Daarvoor hebben we nooit de tijd genomen.'

'Ook voor het maken van clips hebben we dat nooit gedaan. Veel van mijn vrienden werken voor tv. Mijn vrouw en twee van mijn beste vrienden zijn regisseur. En toch is dat er nooit van gekomen. Misschien zou De Mens dan tien procent meer bekendheid hebben genoten, maar niet veel meer dan dat. Die houding van het allemaal zelf te doen en het klein te houden heeft ons trouwens ook veel goede dingen bijgebracht, zowel muzikaal als sociaal.'

Toen je twintig jaar geleden begon, werden Dit Is Mijn Huis, Jeroen Brouwers en Irene instant hits. Verwonderde je dat?
'Die verwondering kwam pas later. Ik was een hobbymuzikant, die, zoals iedereen toen, teksten in het Engels schreef, hoewel ik als journalist voortdurend met de Nederlandse taal bezig was.'

'Maar dankzij Gorki en The Scene is er dan een moment gekomen dat die combinatie logisch leek. Op twee weken tijd heb ik dan nummers geschreven, die duidelijk beter waren dan wat ik daarvoor gemaakt had, al had ik nog altijd dat gevoel dat de wereld niet op mij zat te wachten. Michel heeft mij ervan overtuigd dat dat het was.'

'Toen de eerste reactie van de platenfirma kwam en we een cd mochten maken, was dat alsof ik mocht toetreden tot een gloednieuw klooster. Van een paar mensen hoorde ik dat het anders was, wat wij deden. En dan begin je daarin te geloven. Van toen af vond ik dat allemaal heel normaal.'

'Aanvankelijk speelde ik die nummers eerder teruggetrokken, maar op een gegeven moment, bij het vijfde of zesde optreden in de Spiraal in Rijkevorsel – in de Kempen valt er altijd veel te leren – realiseerde ik me dat ik met die nummers de brug met het publiek kon slaan. En dat werkte: het publiek zong mee en je voelde dat er iets ontstond. Na een jaar waren wij toen ineens een livegroep.'

'En het rare is dat je dan een soort arrogantie over je krijgt en dat normaal begint te vinden. Onze tweede cd heeft daaronder geleden. Je beseft dan uiteindelijk dat je dat waar moet maken. 'Wil Je Beroemd Zijn?’ vertolkt dat gevoel. Die nummers stonden meteen een stap verder.'

'Bob Dylan heeft dat bij ‘Blood On The Tracks’ zo verwoord: “Ik moet bewust leren doen wat ik vroeger onbewust deed.” Na die tweede cd was ons leven helemaal anders. Je moet dat “vak” gaan leren. Die eerste jaren zeil je minder op vakmanschap, maar eerder op frisheid en eventueel talent. Daarna wordt dat anders.'

Hoe hebben jullie dat REWIND-concert voorbereid?
'Die eerste plaat is twintig jaar oud en er zullen misschien twintigjarigen in de zaal staan. Maar zelfs die ervaren dat als speciaal omdat dat muziek is die ze al een tijd kennen. Als je die dan echt voor hun ogen recreëert, geeft dat een mooi gevoel. Daarom ook dat het belangrijk is dat we die eerste cd echt in de juiste versie gaan spelen.'

'We bestaan al zo lang en er zijn vier, vijf nummers van die plaat die we altijd zijn blijven spelen: Denk Aan Mij, Dit Is Mijn Huis, Irene, … Allemaal luid gespeeld. Denk Aan Mij kreeg een iets snellere versie. Maar dat zijn toch nummers die, net als de mensen die ze toen hebben leren kennen, hebben geleefd, die hun eigen verhaal hebben. En als ze die later hebben leren kennen, hebben zij die nooit live op die manier horen spelen.'

'Nu gaan we voor het eerst in ons leven een toetsenist mee op tournee nemen. David Poltrock (Monza, Hooverphonic, Savalas, Mindbox, … - nvdr) wordt dit jaar onze vaste keyboardspeler. Voor een buitenstaander stelt dat misschien niet veel voor, maar voor ons is dat een soort van revolutie. Bij de Radio 1-sessies hebben we dat al gedaan en dat klikte.'

Waarom zijn die toetsen geleidelijkaan verdwenen?
'Omdat we dat zelf deden en we speelden slechts heel beperkt toetsen. We hebben die vierde man er nooit bij genomen uit een soort van koppigheid en we kregen steeds complimenten dat we met ons drieën een echte sound hadden.'

Gaat die "vierde man" ook iets betekenen voor de nieuwe plaat?
'Dat zal afhangen van het livewerk. Er is nog geen nieuwe plaat gepland. Er is een compilatie met twee nieuwe nummers (o.a. Wij – nvdr), die net is verschenen. Nochtans hadden we veel zin om aan een nieuwe plaat te beginnen.'

'Bij ons vijftienjarig bestaan hebben we tegelijkertijd ‘Onder De Duinen’ uitgebracht, maar dat zorgde voor verwarring. Er zaten ook acht nieuwe nummers in de set, terwijl het misschien eerder de bedoeling was om terug te kijken. Nu hebben we dat dus met opzet niet gedaan. Dit is ook meer een jubileum dan vijftien jaar.'

Waar staat De Mens op dit moment?
'Live zijn we sterker dan ooit. Onze platen zijn beter gemaakt, gevarieerder, volwassener,… Of ze “beter” zijn weet ik niet. Er is een spreekwoord dat zegt: je kan nooit meer terug naar huis gaan. Op onze eerste cd staan stukken waarover ik me lang geschaamd heb. Maar nu we die plaat terug van nabij bekijken en instuderen, ontdekken we daar - zelfs in nummers die we al die jaren zijn blijven spelen - details in die totaal verloren zijn gegaan.'

'Irene hebben we lang in een soort trage versie gespeeld als afsluiter van ons optreden, omdat we over de snelle versie live nooit tevreden waren. Nu hebben we beseft dat we die snelle versie eigenlijk verkeerd speelden. Dat heeft te maken met bas, gitaar en drums, die tegen elkaar in spelen eerder dan met elkaar. Het heeft ons twee repetities gekost om dat goed te krijgen, en nu klinkt het zoals op de plaat. Dat is magisch omdat dat een klassiek nummer is.'

'Op die eerste cd zitten inderdaad dingen die kinderachtig zijn en vooral houterig gezongen, maar zo’n eerste cd heeft iets dat je nooit meer kan terugvinden. Die laatste cd van dEUS is heel goed, maar dat zal nooit meer de magie van ‘Worst Case Scenario' hebben.'

De Mens speelt op zaterdag 11 februari de debuutplaat 'De Mens' integraal in de AB. Daarna volgt een uitgebreide (festival)tournee.

Bob Mould speelt ‘Copper Blue’

Patrick Van Gestel — 06 Feb 2012 20:20

Twintig jaar is het intussen al geleden dat Bob Mould, die voorheen het mooie weer maakte bij cultband Hüsker Dü, met zijn nieuwe band Sugar ‘Copper Blue’ uitbracht.

En dat mag gerust gevierd worden. Dus gaat Bob Mould met band op stap om die plaat integraal – het is nu eenmaal de gangbare trend- te spelen. En op 3 juni staat hij dan ook in de Ancienne Belgique.

In 1992 was dit album de perfecte kruising van gitaren en popmuziek. Redenen genoeg dus om dan naar de AB af te zakken.

Tickets kosten 25 EUR en zijn verkrijgbaar vanaf 10 februari.

Kroniek van een aangekondigde eendagsvlieg

Marc Alenus — 06 Feb 2012 20:06

In maart siert Lana Del Rey de cover van Vogue en in het bijhorende interview verklaart ze zelf dat ze geen plannen heeft om een tweede album te maken. Volgens de zangeres is alles gezegd met het eerste album.

Laat het nu net de teksten zijn waarover de meeste critici vallen. Ze gaan bijna allemaal over hetzelfde thema (dood en slechte mannen) en in heel wat liedjes komen rode jurken voor. Volgens Del Rey is ‘Born To Die’ een ode aan het wilde leven.

“The album is a tribute to living life on the wild side. I’m sort of kidding because I’m not that wild any more… used to drink a lot. Too much,” zei ze. “I haven’t had a drink for seven years now.”

Is het gewoon weer een slimme zet om de hype nog wat meer te voeden of is het haar menens? De tijd zal het uitwijzen. Ondertussen verkocht ‘Born To Die’ in Engeland al tussen de 55.000 en de 60.000 keer.

Haar broodje lijkt dus hoe dan ook gebakken en zal het haar worst wezen of ze nog geloofwaardig overkomt.

Elbow en dEUS op Rockin’Park in Nijmegen

Else Van Doorslaer — 06 Feb 2012 19:09

Op zaterdag 30 juni 2012 wordt de vierde editie van Rockin' Park in het Nederlandse Nijmegen gehouden

Het eendagsfestival maakte vandaag de komst van Snow Patrol, Elbow, dEUS, Fink en Selah Sue bekend.

Binnenkort worden nog meer namen bekendgemaakt worden.

Een ticket kost € 69. Een mooi alternatief voor wie de grote festivals wat te duur en te druk vindt.

Schitter zelf in de nieuwe video van Sioen

Else Van Doorslaer — 06 Feb 2012 18:56

Vandaag wordt de nieuwe single I’m not ready to love you like I do van Sioen gelanceerd.

Daar hoort een interactieve videoclip bij, waarvan Sioen al een deel heeft opgenomen. Het andere deel zal ingevuld worden door fans die zichzelf filmen met de webcam.

De honderd origineelste inzendingen krijgen een plekje in de clip. Me doen? Bekijk dan de instructies.

De cd ‘SIOEN’ komt uit op 24 februari 2012, gevolgd door een tournee.

Op de officiële site van Sioen vind je alle speeldata.

Perfume Genius en Yacht naar Les Nuits

Kevin Vergauwen — 06 Feb 2012 18:15

Anaïs, C2C, Ghostpoet, Esmerine, Ewert & the Two Dragons, La Grande Sophie, Laura Gibson, Maggie Björklund, Milagres, Oxmo Puccino & Vincent Segal, Perfume Genius, Piers Faccini, Prinzhorn Dance School, Revolver, Rover, Sandro Perri, Siskiyou en Yacht zijn nieuwe namen voor Les Nuits Botanique.

Het festival vindt plaats van 11 tot en met 20 mei in en rond de Botanique in Brussel.

Eerder werd de komst van ondermeer Laura Gibson, Great Mountain Fire, The Rapture en Chilly Gonzales al bevestigd.

Voor alle info surf je naarn www.lesuits.be.

The Spits - The Spits V

Michiel Verplancke — 06 Feb 2012 00:00

De Franse Revolutie zal nooit meer hetzelfde zijn. The Spits slagen erin om zowel het werk van Eugène Delacroix als Coldplays Viva La Vida te bekladden. Het zijn dan ook punkers. De heren brengen hun vijfde plaat uit en net als de vorige vier draagt deze geen titel.

The Spits zweren bij The Ramones en hun muziek ademt dat ook. In deze tijden van hightech computers, gestroomlijnde melodieën en beproefde succesformules houden zij de authentieke punk in ere. En daar slagen ze ook nog eens bijzonder goed in. Dit zijn simpele liedjes, die niet meer dan twee minuten duren (slechts twee songs komen daarboven uit) maar volgeladen zijn met energie. Ze zingen “I wanna be ADD”. Geloof ons: meer hoeft niet.

Ze trappen de plaat af met All I Want. Ja, de tekst is melig, maar het spookt wel de hele dag door je hoofd. En het doet ons denken aan Ever Fallen In Love van The Buzzcocks. Alvast geen slecht referentiepunt. De stem is minder sterk, maar des te meer punk. Wat volgt zijn rauwe, het lijkt wel onafgewerkte liedjes: van de ruwe stemmen van de gebroeders Wood tot de valse (!?) gitaarsolo’s. Zalige punk kortom. Er mag dan een gebrek aan variatie zijn en de titels lijken te komen van bij de therapeut (My Life Sucks, I’m Scum, My Mess), maar zolang ze hun heerlijke attitude bewaren, kan ons dat allemaal niets schelen.

En u vergist zich als u denkt dat The Spits in het verleden blijven steken. In het laatste nummer, Last Man On Earth, maken ze zowaar gebruik van een synthesizer, een kettingzaag en een afgetakelde scooter (of wat daarop lijkt). Met andere woorden; ook de nieuwe technologie zetten ze helemaal naar hun hand. Maar of het werkt is dan weer een andere vraag.

Aan allen die met trots hun T-shirt van The Ramones dragen: waag je kans. De jongens van The Spits zijn de enigen die de vergane glorie van The Ramones benaderen. Good old-fashioned punk om u tegen te zeggen. Niet mainstream, maar voor de punkliefhebbers is het een album om vingers en duimen van af te likken.

The Little Willies - For The Good Times

Frank Tubex — 05 Feb 2012 20:00

Als we dat nieuwe plaatje ‘For The Good Times’ van Norah Jones nu eens marketinggewijs zouden benaderen. Ze heeft al enkele lounge-achtige werkjes uitgebracht, die met miljoenen over de toonbank zijn gegaan. Maar het kind wil nu eens wat anders. Misschien zit er ook wel een minuscule writer’s block tussen, die een kleine break noodzakelijk maakt. En hoe die tijd beter overbruggen dan met een countrytussendoortje? Miss Jones heeft immers van jongsaf countrymusic in XXXL-dosissen meegekregen: ze groeide op in het diepe Zuiden van de USA en daar hoor je overal slechts één genre van ’s morgens tot diep in de nacht. Voor Norah Jones is dat dus in alle betekenissen rootsmusic. Bovendien had ze lang vóór het megasucces van haar solocarrière al een huisbandje rond zich verzameld. Met The Little Willies had ze al een titelloze debuutcd op de wereld losgelaten. Dat groepje vrienden wordt nu weer even bovengehaald.

Voor de opvolger wordt de formule gewoon herhaald. In Dixieland is daar niks mis mee. De formule is doorzichtig, speelt op veilig, maar werkt wel. Op ‘For The Good Times’ staat een uitgekiende mix van countryclassics in slepende tearjerkerversie of in een aanstekelijk uptempo dat avondlang de immer vrolijke rijdansen blijft aansporen.

Country is over de plas al lang uitgegroeid tot een superprofessioneel gemanaged merk, waar niet langer plaats is voor amateurisme. Interpreteer dit gewoon als een verklaring voor de bijzonder accurate wijze waarop gemusiceerd en gezongen wordt. Dat is begrijpelijk gezien de ontzaglijke concurrentie binnen het genre. Elk nummer is al eindeloos vaak gecoverd en referenties liggen het voor het grijpen. Tegen die achtergrond brengen The Little Willies het er erg goed vanaf. Norah Jones heeft haar nachtclubstem thuis gelaten en klinkt als een volwaardige countrydiva, die nog net geen snik in de keel heeft. Haar stem wordt dan ook regelmatig sterk naar voren geproducet.

The Willies trappen op tempo af met I Worship You terwijl Remember Me tot zijn volle recht kan komen in een rustige bar ergens tussen Nashville en Austin. Op sommige nummers zet la Jones bewust een stapje achteruit en neemt Richard Julian de vocale honneurs waar. Diesel Smoke, Dangerous Curves illustreren deze zeer geslaagde move. Op Wide Open Road klinkt Julian haast als Lyle Lovett en wie twijfelt dan nog aan de hoge kwaliteit van deze opname? Op Lovesick Blues klaren ze de klus onder hun beidjes.

The Little Willies bestrijken dan wel het hele spectrum van countrygenres – tot het obligate, instrumentale countryriedeltje Tommy Rockwood toe – maar ze vermijden de steeds dreigende val van de murw gedraaide, populaire countryclassics. Wel werk dus van Johnny Cash, Ralph Stanley, Loretta Lynn en Kris Kristofferson, die voor de titelsong zorgde, maar werk uit de minder bekende songbooks van hun oeuvre. Een uitzondering is de afsluiter : Dolly’s Jolene is overbekend maar krijgt van The Little Willies toch een lezing waar echt mee te leven valt.

Geen verkeerd woord over ‘For The Good Times’. De wereld zal misschien niet beter worden van het werk van The Little Willies, maar onze dag zal wel een tikkeltje leuker kleuren wanneer we hun muziek horen.

Sunn O))) komt naar Hoboken

Patrick Van Gestel — 05 Feb 2012 19:42

Op vrijdag 15 juni spelen de legendarische meesters van de doom Sunn O))) in Fort 8 in Hoboken. Aluk Todolo staat in het voorprogramma.

Tijdens hun korte, Europese tournee zal in elke zaal gespeeld worden met quadrofonisch geluid.

Dat betekent dat in elke hoek van de zaal een speakertoren zal worden opgesteld zodat het publiek “helemaal wordt ondergedompeld in geluid om de toeschouwers zo naar een nieuw level te brengen”.

Dat belooft.

Atlas Sound - Parallax

Sanne De Troyer — 05 Feb 2012 00:00

Bradford Cox, ook bekend als frontman van Deerhunter, heeft een schizofreen kantje. In het dagelijkse leven lijkt hij zich als een teruggetrokken eenzaat te gedragen, terwijl Cox zich op het podium vaak tot lollig podiumbeest ontpopt. Deerhunter is er om loos te gaan met immense klanken die vaak vergezeld worden van een goede portie noise terwijl hij met Atlas Sound eerder de melancholische tour op gaat.

Voor ‘Parallax’, de derde Atlas Soundplaat kroop Cox in de huid van crooner en verzamelde hij vooral intieme, breekbare liefdesliedjes. Ze zijn geadresseerd aan niemand in het bijzonder, maar iedereen kan er zich wel ergens in vinden, boeiend en aangrijpend van de eerste tot de laatste seconde.

Zou er zoiets als akoestische elektronicamuziek bestaan, dan zou Atlas Sound heer en meester van deze stijl zijn. In elke song weergalmen de emoties van Cox duidelijk, maar toch steeds in een ander kleedje. The Shakes klinkt obscuur maar heeft daarnaast ook een up-tempo riffje, terwijl Te Amo en Flagstaff dan weer heel ingetogen van sfeer zijn waar niet vastgehouden wordt aan een vast stramien van toonaarden en melodieën.

Maar ‘Parallax’ doet soms ook denken aan een droom. Eentje die zich onder water afspeelt, waar je een ongelooflijke lichtheid en vrijheid aan bewegen en zweven kan ervaren. Modern Aquatic Nightsongs leunt hier het dichtst bij aan, maar nummers als Amplifier of Terra Incognita vervolledigen, mede dankzij hun doffe en gedempte sound, de puzzel.

Toch hoor je ook op dit album dat Cox niet steeds met gebogen hoofd door het leven sloft. Mona Lisa klinkt vrolijk en opgewekt, ook al betreft het hier een onmogelijke liefde vol mysteries.

Kortom, ‘Parallax’ klinkt als een schommel die zonder aankondiging kan beginnen slingeren, want als luisteraar wordt je van pure, trieste melancholie of pijnlijk liefdesverdriet naar hoopvolle dromen en vrolijke lichtpuntjes in de verte geslingerd. Cox is voor ‘Parallax’ alvast diep in de ziel van Atlas Sound gaan graven.

Bon Iver doet toekomstplannen uit de doeken

Ben Moens — 04 Feb 2012 19:43

Justin Vernon heeft een drukke agenda voor de boeg. Helaas zal dit weinig met Bon Iver te maken hebben. Daarom zijn de toekomstige projecten niet minder interessant.

Zo zijn er reeds enkele nummers met Alicia Keys opgenomen. Ook zal hij met Volcano Choir een nieuw album uitbrengen, gelimiteerd voor Japan. Daarnaast zit hij ook in een opnameproces met The Shouting Matches, een soort van blue-gospel band.

Verder op de to do-list: het idee uitwerken om een Amerikaans songbook te maken over de grootste vrouwenstemmen. Daarbij denkt hij aan Casey Dienel van White Hinterland, Bonnie Raitt en Alicia Keys. Hij zou graag een "éénmalig exclusiviteit aanbieden, voor het goede doel. Ik kan toch geen ander excuus bedenken om met zo veel mooie namen samen te werken."

Jammer genoeg zal er dus geen tijd meer overschieten voor een nieuwe Bon Iverplaat. "Dat is niet voor de komende drie, of misschien wel vijf jaar. Het hangt er gewoon vanaf wanneer de nummers zich ontplooien en zich na al dat wachten aan mij overgeven."

Lowlands in geen tijd uitverkocht

Kevin Vergauwen — 04 Feb 2012 13:20

Deze ochtend om 11 uur gingen de tickets (zo'n 55.000 stuks) voor het Nederlandse Lowlands festival in voorverkoop.

Voor de twintigste editie van het evenement zijn nog maar enkele namen bekend (waaronder Feist en Blaudzun), maar toch is het nu (zo'n twee uur later) al uitverkocht.

Het driedaagse festival in Biddinghuizen vindt dit jaar plaats op 17, 18 en 19 augustus.

Traditioneel overlappen een pak namen met ons eigen Pukkelpop.

Binnenkort lost de organisatie van Lowlands een aantal nieuwe acts.

Horses On Fire - Horses On Fire

Marc Alenus — 04 Feb 2012 10:11

Wordt 2012 het jaar van de gitaar? Het lijkt er wel op. Zowel The Hickey Underworld, Creature With The Atom Brain als Wallace Vanborn spannen de snaren en slijpen hun plectrums. En zeer binnenkort ligt ook het debuut van Horses On Fire in de rekken. Dat belooft!

Terwijl The Van Jets in Parijs zit en The Black Box Revelation de hort op is met Jane’s Addiction, probeert Horses On Fire hun wei in te pikken. En dat zou wel eens kunnen lukken ook. Seventies rock is in, en laat deze heren daar nu net een zwak voor hebben.

Horses On Fire is het kindje van Thijs De Cloedt (vroeger bij Aborted) en Michélé De Feudis. Als grafisch vormgevers werkten zij samen aan Kabouter Wesley en deze kregelige kabouter bevruchtte ook hun muziek. Getuige daarvan songtitels als Violent Highs, Raw Meat en Season To Hate.

Veel van de songs op deze debuutplaat werden live opgenomen en sommige zelfs op tape geregistreerd. Daarbij werden heel wat vintage instrumenten gebruikt, en zowel Ian Clement (Wallace Vanborn) als Maarten Heynderickx (ook verantwoordelijk voor 'Paradisiac' van Millionaire) leenden hun deskundigheid.

In oktober 2011 trok Horses On Fire ze de startstreep met de lekkere vette single Draw The Line. De riff lijkt wel uit het brein van Dan Auerbach gepulkt, de drums mokeren dodelijk efficiënt en de stem van Michélé zorgt voor de finale vonk die wel eens voor een laaiend vuurtje zou kunnen zorgen. Alleen… de radio wil tot nog toe niet echt mee.

Dat Horses On Fire meer kan dan gemeen trappen en bijten, bewijst een nummer als Wolfman In Disquise: lekker lome, zompige southern rock. Ook de eerste minuten van Monster, Plagued By Vertigo en Better Than You zijn een relatief rustpunt. Maar verder raast deze band voorbij als de vier ruiters van de Apocalyps, zonder daarbij de melodie uit het oor te verliezen.

In 2010 wonnen ze de Global Battle Of The Bands Belgium en nu zijn ze helemaal klaar voor het grote succes. Wij durven deze paarden in onze tiercé te zetten.

Dvd over Mystic Valley Band van Coner Oberst

Else Van Doorslaer — 03 Feb 2012 21:01

Over het ontstaan van de Mystic Valley Band van Conor Oberst werd al in 2009 een documentaire gemaakt. ‘One Of My Kind: The Story Of The Mystic Valley Band’ wordt nu uitgebracht op dvd samen met een cd met opnames.

Het dvd/cdpakket wordt midden mei verwacht. De beelden zijn gemaakt door gitarist Philip Schaffart, die eigenlijk ingehuurd was om de gitaren te stemmen maar voor zijn plezier begon te filmen tijdens het opnemen van Outer South, de soloplaat van Oberst en de daaropvolgende tour.

Bekijk de filmtrailer.

Win tickets voor 'We Are O'pen'

Kevin Vergauwen — 03 Feb 2012 20:00

Op vrijdag 10 en zaterdag 11 februari kan je in de Antwerpse muziekclub Trix weer naar 'We Are O'pen'.

Het jaarlijks terugkerende festival biedt een podium aan een pak Belgische artiesten, in combinatie met enkele buitenlandse acts.

Op vrijdag spelen ondermeer The Hickey Underworld, Drums Are For Parades, Bed Rugs, Star Club West en Humble Flirt ten dans.

Een dag later kan je naar Blaudzun, Superlijm, Little Trouble Kids, Kapitan Korsakov, Rones, BRNS en vele anderen.

Wij mogen beide festivaldagen drie duo's op missie sturen.

Een correct antwoord op onderstaande wedstrijdvraag in onze mailbox win@damusic.be kan al volstaan. Vergeet zeker je naam niet te vermelden.

[Hoeveel acts spelen er dit jaar ten dans op We Are O'pen].

Deze wedstrijd loopt tot en met woensdag 8 februari, 20u.

Drummer Black Sabbath wil beter contract voor reünie

Tino Fella — 03 Feb 2012 17:04

Veel ogen zijn dit jaar gericht op de reünie van Black Sabbath. Zoals al enige tijd bekend is zal de legendarische metalband in de originele bezetting gaan touren en een nieuw studioalbum opnemen.

Alle betrokkenen lijken hier nog steeds zin in te hebben, maar drummer Bill Ward vreest toch te moeten afhaken als er geen beter contract komt.

In een lange brief aan onder meer de fans legt hij uit dat de huidige overeenkomst voor hem onacceptabel en respectloos is. “Ik wil niets liever dan meedoen aan de reünie, maar dan moet er wel een redelijk contract komen,” zegt Ward.

Nadat onlangs bij gitarist Tony Iommi een vroeg stadium van lymfeklierkanker is vastgesteld, werd besloten de werkzaamheden aan het nieuwe album te verplaatsen van de Verenigde Staten naar het Verenigd Koninkrijk.

In zijn uitleg verklaart Ward zeker mee te willen verhuizen, zij het niet tegen elke prijs. Tevens geeft hij aan het ongelukkige gevoel te hebben pas als volwaardig deelnemer van het project te worden beschouwd als hij het voor hem onaanvaardbare contract heeft getekend.

De genoemde tour brengt Black Sabbath op 22 juni naar Graspop.

[Update 20.20u]

Het officiële antwoord van de rest van de band gaat als volgt:

We were saddened to hear yesterday via Facebook that Bill declined publicly to participate in our current Black Sabbath plans...we have no choice but to continue recording without him although our door is always open... We are still in the UK with Tony. Writing and recording the new album and on a roll... See you at Download!!!

- Tony, Ozzy and Geezer

Radical Face - Moord en jojo

Kristiaan Art — 03 Feb 2012 16:23

Voor het Belgische podiumdebuut van zijn groep Radical Face, mocht Ben Cooper al meteen het bordje "Uitverkocht" boven halen. De knusse AB-Club liep helemaal vol voor deze Amerikaanse songsmid die het eerste deel kwam voorstellen van een muzikaal drieluik dat diep geworteld is in de Amerikaanse songwritingtraditie. In het voorprogramma konden we kennis maken met een andere beloftevolle singer-songwriter uit Engeland.

Het merendeel van het publiek was duidelijk niet erg geïnteresseerd in Benjamin Francis Leftwich, want enkel gewapend met zijn gitaar moest de jonge snaak opboksen tegen heel wat gebabbel in de zaal. Diegenen die zich wel de moeite getroostten om hun aandacht erbij te houden hadden al snel in de mot dat deze kerel niet alleen een heel eigen stemgeluid had, maar ook een reeks sterke songs kon voorschotelen, die het midden hielden tussen Eliott Smith en Nick Drake. Eigenlijk was het een serieuze afknapper dat zijn stille liedjes niet meer respect kregen. We zijn beter gewend van het AB-publiek. De man liet weten in april terug te komen naar ons land. Hou het in de gaten.

Dat Ben Cooper, de bezieler van Radical Face, een rasechte verteller is was duidelijk van zodra hij plaats nam op het podium. Hij gaf uitleg over de rugblessure die hem tot een zittend optreden verplichtte. En ook tussen de nummers door ging het er heel gemoedelijk aan toe. Het huiselijke sfeertje was een welkom tegengewicht voor de toch wel gewichtige thema’s van zijn nummers. Hij putte vooral uit zijn cd uit 2007 ‘Ghosts’ en zijn (bij ons) pas verschenen ‘The Roots’, het eerste deel uit een trilogie die ‘The Family Tree’ heet en gaat over de ondergang van een familie over verschillende generaties heen in het Amerika van de negentiende eeuw.

Cooper zingt met hoge stem en de meeste van zijn songs klinken vrolijk, maar schijn bedriegt: in zijn liedjes kwamen de meest lugubere (veel moord en dood) en naturalistische (huiselijk geweld, landloperij) thema’s aan bod. En telkens gaf hij op ironische toon wat uitleg bij de nummers, soms tot grote hilariteit van het publiek. Een lied over een man die zijn tweelingbroer in zijn armen ziet sterven? Daar kan je maar beter om lachen om er niet te lang bij stil te staan.

Godzijdank bleef de relativerende toon beperkt tot de bindteksten en konden we ons tijdens de uitvoeringen laten meenemen in de donkere verhalen van de nummers, die met veel concentratie en overgave met een beperkte bezetting in de verf gezet werden. Op plaat is Radical Face rijk gearrangeerd, maar ook met begeleiding van enkel gitaar, piano en drums kwamen ze goed uit de verf. En dan weet je dat het sterke songs zijn.

Een moment waar we in een beschrijving van dit optreden niet omheen kunnen was de pauze, die er viel toen Cooper een snaar van zijn gitaar moest vervangen. Dit werd het moment de gloire van de fijnbesnorde drummer, het soort figuur dat uit een tekenfilm gestapt lijkt te zijn. De man bleek een kampioen in de fijne kunstvorm van het jojo-spelen en slaagde erin de zaal een volle vijf minuten te boeien met zijn trukendoos.

Het optreden ging absoluut in stijgende lijn en naar het eind toe wist Ben Cooper ons te overtuigen dat we nog veel van hem zullen horen. De man was duidelijk in zijn nopjes met de warme ontvangst die hij kreeg. Als uitsmijter mochten we kiezen tussen een cover van Prince of een medley met songs uit de Disney versie van Robin Hood. Het werd uiteindelijk de laatste optie en daarmee werd er een vrolijk punt gezet achter dit puike optreden.

Neil Young spreekt over zijn nieuw werk

Else Van Doorslaer — 03 Feb 2012 14:50

Tijdens een interview met Rolling Stone gaf Neil Young meer informatie over het nieuwe Crazy Horse album ‘Americana’ dat ondertussen zou afgewerkt zijn. Daarnaast gaf hij aan ondertussen ook al aan een tweede album te werken.

De nieuwe plaat bevat nieuwe arrangementen van (kinder)songs die tot het collectief geheugen behoren en werd opgenomen samen met een kinderkoor.

Bovendien treden Young en zijn groep voor het eerst sinds 2004 weer op. Ze spelen op het “MusicCares Person of the Year Gala”, gewijd aan Paul McCartney op 10 febrauri in het Los Angeles Convention Center.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Nog één keer 'Under The Covers' van 2manydj's

Kevin Vergauwen — 03 Feb 2012 14:32

2manydjs reizen al geruime tijd de wereld rond met ‘Under The Covers’.

De broers Dewaele mixen hierbij audio en video in real time waardoor platenhoezen via verbluffende animatie tot leven komen op grote projectieschermen.

In België zal je ‘Under The Covers’ een allerlaatste keer kunnen beleven op de [PIAS] Nites op vrijdag 17 februari.

2manydj’s deelt er die avond het podium met ondermeer Etienne de Crecy, Modeselektor, M83, Laurent Garnier en Raving George.

Een dag eerde, op donderdag 16 februari, zakken ondermeer Joan As Police Woman, First Aid Kid, Agnes Obel, Tom Smith (Editors) en Mogwai af naar Tour & Taxis voor de eerste festivaldag van [PIAS] Nites.

Graspop verwelkomt Guns N' Roses

Kevin Vergauwen — 03 Feb 2012 13:42

Vandaag raakte bekend dat Guns N' Roses dit jaar het licht zal uitdoen op Graspop.

De band rond Axl Rose zal op zondag 24 juni de derde festivaldag van het festival afsluiten.

Naast Guns N' Roses werden ook Machine Head, Cannibal Corpse, Gotthard, Adrenaline Mob, Sebastian Bach, The Treatment en Black Veil Brides aan de line-up toegevoegd.

Graspop gaat door in Dessel en dit van 22 tot en met 24 juni.

Voor alle info surf je naar www.graspop.be.

Dave Grohl werkt mee aan sitcom over band in crisis

Ben Moens — 02 Feb 2012 22:35

Foo Fightersfrontman Dave Grohl zal als executive producer de komiek Dana Gould bijstaan. Die laatste schrijft en speelt in de sitcom mee.

De plot gaat over een band die op de rand van een megadoorbraak staat, maar plots dreigt uit elkaar te vallen.

De leden ondernemen nog een ultieme poging om bij elkaar te blijven en consulteren daarom een professionele therapeut. Helaas heeft die zelf z'n zaakjes niet op orde aangezien zijn eigen vrouw wil scheiden van hem.

Gould schreef onder meer reeds mee aan The Simpsons en is een enorme fan van Grohl. Hij leek dan ook de geschikte persoon om mee te werken aan dit project, met een flink pak ervaring in turbulente bands.

Toch zou hij nooit een therapeut in de band willen. "Ons geheim dat we zo lang bij elkaar blijven, is net dat we niet alles tegen elkaar zeggen. Zo'n therapeut zou onze band kapot maken. Van bij de start wilden we geen dramaclub over emoties van onze band maken. Bands in therapy are doomed!"

Main Square Festival voegt namen toe

Patrick Van Gestel — 02 Feb 2012 20:53

Blink 182, Incubus, Wiz Khalafi, Izia, X, The All Amercian Rejects, Noah & The Whale en Miyavi zijn de namen die vandaag warden toegevoegd aan de line-up van het Main Square Festival in het Franse Arras.

Eerder werd al bekend gemaakt dat onder meer Florence + The Machine, Pearl Jam, Justice en X op de affiche staan. Dat die ook op Rock Werchter staan is uiteraard geen toeval, want beide festivals zijn op meer dan één vlak verwant.

Het Main Square Festival vindt plaats van 29 juni tot 1 juli.

Alan Lomax’ muziekarchief op het web

Patrick Van Gestel — 02 Feb 2012 20:43

Nog deze maand komt de collectie folkmuziek die de Amerikaanse ethnolmusicoloog Alan Lomax verzamelde op het web via Global Jukebox.

Bezoekers van de website zullen er gratis naar de zeventienduizend opnamen, die Lomax maakte in de VS, maar ook in Ierland, Groot-Brittanië, Italië, Spanje en de Caraïben, en waarvan een groot deel nooit voor het publiek beschikbaar is geweest. Later zal het ook mogelijk zijn mp3’s en cd’s van de opnames te kopen.

Turbo Turntable-releases

Koen Van Dijck — 02 Feb 2012 20:39

Dat het nog geen ijskoude winter geweest is zal misschien de fout zijn van alle hete dancereleases die de laatste tijd op ons af komen. De opwarming der aarde: blame it on the dj! Een overzicht van wat u deze maand vooral niet mag vergeten te kopen.

Een tweede album voor het Duitse duo Extrawelt. Op ‘In Aufruhr’ mengen ze dromerige elektronica met dansbare minimal techno. Hier en daar zelfs een nummer met een breakbeat of, zoals de prachtige opener Schlusslicht, op een dubby drafje. De uitwerking is minder “explosief” dan de hits van Booka Shade, maar des te intenser. Zelfs op stevigere momenten (Swallow The Leader, Leaves 46) blijft dit ideaal luistervoer.

Dave Jones is ongetwijfeld een van de meest invloedrijke mensen in de UK Garage / 2 Step-scene. Onder zijn alias Zed Bias blies hij in 2000 al eens onze ramen stuk met zijn clubhit Neighbourhood en dat doet hij op ‘Biasonic Hotsauce - Birth Of The Nanocloud’ nog eens over met een geüpdatete versie van het nummer. Naast de bekende ingrediënten op dit album ook heerlijke boogiefunk met Toddle T, dubstep met Skream en house met Jenna G. Een zeer gevarieerd werkje future world beats als u het ons vraagt. Uit op Tru Thoughts.

Een heel ander paar beats krijg je van Ivan Smagghe. Ooit nog de helft van Black Strobe maar nu al een tijdje proper op zichzelf. De tweede ‘A Few Things From Ivan Smagghe And Friends’ is eigenlijk al een tijdje uit, maar bleef lang onder onze radar vliegen. Maar dit is zo’n heerlijk album dat we hem u niet mogen onthouden. Een lading obscure eightieselektropunk wordt door Ivans editmolen gehaald. Vooral de versie van Cival Defense en de re-edit van Morning Glory Daze door Brusselaars Mugwump blijven bij ons stevig nazinderen.

Liefhebbers van de jaren tachtig gaan ook een vette kluif hebben aan ‘Fac. Dance’, dat een overzicht biedt van de vroege dansvloerbommen en rarities uit de periode ‘80-’87 van Factory Records. Pareltjes van Quando Quango (waaronder de twelve-inch-versie van Love Tempo), New Order (Confusion), A Certain Ratio (Wild Party) en eveneens een verloren gelopen reggaenummer van X-O-Dus. Met niet minder dan vierentwintig nummers valt er op deze geweldige compilatie ook nog heel wat te ontdekken. Feest!

Dat moeten ze afgelopen zomer ook gedacht hebben op de Ibiza party van het Duitse label Cocoon. Voor Maetrik, ook bekend(er) onder het pseudoniem Maceo Plex, was 2011 hét jaar van de doorbraak. Wie een overzicht in huis wil van wat de man al produceerde komt voldoende aan zijn trekken op deze ‘Live At Cocoon Ibiza’. Een echt livegevoel hebben we niet bij het album. Het zou evengoed een vooropgenomen dj-set kunnen zijn, maar ‘s mans producties zijn sterk genoeg om daar over te zien. Met daarbovenop het geweldige Under The Sheets en remixes van Silicon Soul en Popof.

Joanna Newsom exclusief in de AB

Patrick Van Gestel — 02 Feb 2012 12:54

Op 13 maart staat harpiste en singer-songwriter Joanna Newsom in de Ancienne Belgique voor haar enige show op het Europese vasteland.

Tickets kosten 30 euro en zijn verkrijgbaar via de website van de AB. U kan er maar beter snel bij zijn.

Charlene Soraia - Moonchild

Frank Tubex — 02 Feb 2012 00:00

Kim Clijsters kon bij manier van spreken eerder tennissen dan telefoneren, prins Filip is constitutioneel op de wereld gezet om koning te worden en elke miss wil vroeg of laat op tv. Iets gelijkaardigs is er aan de hand met Charlene Soraia : amper acht jaar oud nam ze reeds deel – na drie jaar voorbereiding nota bene – aan een lokale muziektalentenjacht. Als dat maar goed afloopt, zegt de wat misanthrope zeurder in ons, Sylvie Melody in gedachte. Wel, het resultaat van Charlenes debuutcd mag er zijn. Toegegeven, wij werden niet van onze sokken geblazen maar ‘Moonchild’ verdient meer dan een gewone luisterbeurt. En omdat we beleefde mensen zijn, willen we er zelfs een hele recensie aan wijden.

Miss Soraia lijdt aan een speciale vorm van bipolariteit. Eenvoudig gezegd een soort aandoening, die de jonge dame regelmatig tot uitersten drijft, van het extreem vrolijke tot het even extreem trieste. Ze zegt het trouwens zelf met evenveel woorden op Bipolar. Denk nu niet dat deze cd daarom een therapeutische outing geworden is die men “for art's sake” een artistiek tintje wil meegeven.

Neen, Charlene Soraia durft wel eens uithalen waar je het niet verwacht. In het rustige Daffodils bijvoorbeeld, waar blazers mooi werk afleveren, gaat ze naar het einde toe met haar stem de vocalise-toer op. En de vraag is dan of dat zonodig moest voor dit nummer. Ook op Nobody Knows herhaalt ze hetzelfde truukje en blijft ook dezelfde vraag. Maar doorgaans houdt ze het rustig en kleurt ze keurig binnen de lijntjes.

Buiten kijf staat dat de jongedame wel wat in haar mars heeft. Met haar akoestische gitaar kan ze vele muziekjes aan en creëert ze de meest uiteenlopende sfeertjes. Opener When We Were Five heeft een softe, Braziliaanse feel die later in de song neigt naar jazzy nightclubmuziek. Niet verwonderlijk als ze meegeeft dat Robert Fripp één van haar idolen is. ’T Was Lovely hoort ook in dat rijtje thuis. Meadow Child drijft dan weer op vage rhythm & bluespatronen.

De meeste nummers zijn aan de kalme kant. Het betere singer-songwriterwerk zo u wil. Af en toe wordt het tempo wat opgetrokken en klinken de instrumenten wat vettiger. Zoals in het reeds aangehaalde Bipolar of op het vrolijke, zomerse uptempootje Bike.

Dit zijn stuk voor stuk knap gemaakte liedjes. Merkwaardig goed vakwerk voor een debutante, die niet meteen de vlotte meezinger of de onweerstaanbare wereldveroverende hit ambieert. Bepaald mooi is de afsluiter en tegelijk bonustrack Wherever You Will Go.

Gaat ‘Moonchild’ van Charlene Soraia de komende weken de radiostations bezetten, bij voorkeur de nachtprogramma’s? Of gaat ze meteen doorstoten tot de top tien van het jaar 2012? Wij betwijfelen beide opties. Maar ook het debuut van Joan Armatrading of Joni Mitchell ging aanvankelijk verloren om nadien des te sterker terug te keren toen de backcatalogue van beide dames herontdekt werd. Wie weet wacht Charlene Soraia hetzelfde lot over enkele jaren. Het zou ons allerminst verbazen.

Josh Tillman wordt Father John Misty

Patrick Van Gestel — 01 Feb 2012 19:08

Nog maar net is het bericht dat Josh Tillman Fleet Foxes zou verlaten de wereld ingestuurd, of hij gaat alweer zelf de boer op. Onder de naam Father John Misty zal er op 1 mei een album met de titel ‘Fear Fun’ bij Sub Pop verschijnen.

Phil Ek mixte de plaat, die in Los Angeles werd opgenomen met Jonathan Wilson (Bonnie 'Prince' Billy, Jonathan Rice).

Beetje vreemd wel dat Tillman een andere naam heeft gekozen voor zijn nieuwe solowerk, gezien hij eerder al een aantal platen onder zijn eigen naam op de wereld losliet. Maar het persbericht heeft het over “songs die hij schreef onder de invloed van fungi, waarna hij de naam Father John Misty aannam.” Begrijpe wie begrijpen kan.

Sinéad O’Connor komt

Patrick Van Gestel — 01 Feb 2012 18:47

Op 12 april speelt voormalig newwave-icoon Sinéad O’Connor in het Koninklijk Circus in Brussel.

Naast haar klassieke albums als ‘The Lion And The Cobra’ zal u ook kunnen genieten van haar nieuwe album ‘How About I Be Me And You Be You’, dat op 20 februari verschijnt.

De ticketverkoop start op vrijdag 3 februari om 11u. Tickets kosten tussen 36 en 48 euro en zijn verkrijgbaar via www.proximusgoformusic.be.

Daniel Johnston op C-mine Jazz Genk

Patrick Van Gestel — 01 Feb 2012 18:39

Zaterdag 14 april kan u cultheld en singer-songwriter Daniel Johnston aan het werk gaan zien in C-mine Jazz Genk.

Zijn eigenzinnige lo-fi heeft hem inmiddels een huizenhoge reputatie bezorgd. Hoog tijd dat u dat dus aan den lijve gaat ondervinden. Trouwens Johnston heeft wel meer fans: Tom Waits, Beck, Wilco en Eels hebben al covers van zijn nummers gebracht. En wie zijn wij dan? Op dezelfde dag kan u trouwens ook nog Yuko en Sam Amidon aan het werk zien.

Dagtickets kosten 24 EUR in voorverkoop. Combtickets gaan voor 40 EUR de deur uit.

Machinist 'Soul Train' overleden

Patrick Van Gestel — 01 Feb 2012 18:29

Muziekshowgastheer en grondlegger van ‘Soul Train’ Don Cornelius werd vanmorgen dood teruggevonden in zijn huin in Californië. Een door hem zelf afgevuurd wapen zou aan de basis van zijn dood liggen. Cornelius werd vijfenzeventig jaar oud.

In 1971 zorgde hij er met het wereldberoemde programma voor dat r&b op televisie kwam. Dankzij het immense succes van de show kregen artiesten als James Brown, Aretha Franklin, Smokey Robinson, Marvin Gaye en Michael Jackson de aandacht die ze verdienden. Cornelius was gastheer van de show tot 1993, maar de show zelf ging wel door tot in 2006.

Win een plek op de affiche van Groezrock

Frederic Heymans — 01 Feb 2012 17:22

Altijd al gedroomd om met je band de affiche te kunnen delen met namen zoals Rancid, Lagwagon of Refused? Het schoenmerk Macbeth geeft je de kans en nodigt maar liefst veertien bands uit op hun podium op het grootste punk- en hardcorefestival van Europa.

Wie wil deelnemen moet zich voor 16 februari inschrijven op de website van de schoengigant, waar je een biografie, een foto en een link naar je muziek moet achterlaten.

Uit alle inzendingen maakt een professionele jury op 21 februari een selectie. Daarna is het opnieuw aan de groepen zelf om zoveel mogelijk stemmen van het publiek binnen te halen.

Op 10 maart valt de beslissing en wordt de definitieve line-up van het Macbethpodium op Groezrock bekend gemaakt. Wie weet sta jij dan op 29 of 30 april tussen je helden op de festivalweide in Meerhout.

Alle informatie over Groezrock zelf vind je op www.groezrock.be

Selah Sue het meest gedownload

Kevin Vergauwen — 01 Feb 2012 17:12

Vandaag reiken BEA Music en Ultratop de zesde Ultratop Download Award uit.

Deze Award beloont de Belgische artiest of groep, waarvan het repertoire het meest werd gedownload in 2011.

Na Ozark Henry (2006), Fixkes (2007), Milow (2008), Daan (2009) en Stromae (2010), krijgt deze keer Selah Sue de prijs uit handen van Johan Vande Lanotte, Vice-Eerste Minister en Minister van Economie, Consumenten en Noordzee.

De top die werd vervolledigd met Gotye en Hooverphonic.

Knight Area - Nine Paths

Christoph Lintermans — 01 Feb 2012 00:00

Knight Area heeft de ambitie om de beste symfonische rockgroep van de Lage Landen te worden. Met hun vierde album ‘Nine Paths’ doen ze een overtuigende gooi naar het kroontje.

Terwijl de band haar traditie trouw blijft – ze doen in elk geval niet de moeite de invloed van Genesis weg te moffelen – werd producer Neil Kernon (Queensryche) onder de arm genomen. Deze heeft gezorgd voor een hardere sound en een contemporaine mix.

Ever Since You Killed Me klinkt in de instrumentale proloog als vintage Genesis, al ondersteunen Gijs Koopman en Pieter van Hoorn hier met een hardere ritmesectie. Naast de dubbele basdrumpedalen en ronkende bas gooit gitarist Mark Vermeule daar nog wat riffs tussen. Maar in het vocale gedeelte en de outro toont Vermeule zich van zijn emotionele zijde, terwijl toetsenist Gerben Klazinga enkele Tony Banks-registers opentrekt.

De band laat zich in Summerland van een andere kant horen. Dit is pompende symfo met wervelende synths. Mark Smits vloeiende zanglijnen worden gestut door variërende gitaarriffs. Maar dan nemen de verhalende stem van Smit en Klazinga’s piano het over om ten slotte te berusten bij een heerlijke gitaarsolo en een coda met synthwerk.
Please Come Home profiteert van het duet tussen Smit en gastvocalist Charlotte Wessels (Delain) die de hogere tessituur voor haar rekening neemt. Vooral in de samenzang levert dat kippenvelmomenten op. De zanglijnen worden vervolgens gedoubleerd door de ijle gitaarklanken van Vermeule. Een parel van een ballad. Clueless neemt ons weer een versnelling hoger, maar de voorspelbare structuur van dit poprocknummer zit het onbetwiste vakmanschap in de weg. Gelukkig horen we in The River dat Banksiaanse toetsenspel waar we maar geen genoeg van krijgen. De zanglijn wordt hier aangenaam ondersteund met orgel, terwijl de synths als een metafoor klinken “Where streams gently meander downhill / Slowly growing / A majestic river / For centuries passing by as if time stood still”. Deze jongens hebben duidelijk goed geluisterd naar Genesis’ Firth of Fifth. Een lekker basloopje en piano vormen een verrassende ritmetandem in Pride and Joy. Gitaren en toetsen spinnen een web alsof er in de studio eventjes stevig gejamd moest worden. Kort maar erg plezierig. Een modern ritme en een vocoder krijgen de bovenhand in The Balance. Smit lijkt ons met een heel traktaat over de evenwichten in het leven op te willen zadelen. Maar de acrobatische sprongen van de rest van de band krijgen ons in de epiloog alsnog op de punt van onze stoel. Wat een lekker stomende ouverture krijgen we voorgeschoteld in Wakerun. De zanglijnen winnen aan kracht dankzij de close harmony. Een erg ritmisch intermezzo werkt als bruggetje naar een tweede vocaal luik. In het afsluitende Angel’s Call horen we eindelijk de dreigende mellotronklanken. Een vernuftig dynamisch opstapje leidt ons naar het refrein. And when my angel flies away / She’ll take away my light of day”. Voor de ik-figuur loopt het dan ook slecht af: “From the waters come their hands that drag me down / Need draw my final breath before I drown / When my head goes down I kiss the world goodbye." Negen songs, ofwel negen wegen naar de sleutel tot het leven. ‘Nine Paths’ eindigt niet bepaald met een happy end, maar het tevreden gevoel is volledig aan de luisteraar.

Stream nu al het nieuwe album van Mark Lanegan

Else Van Doorslaer — 31 Jan 2012 22:25

Het nieuw album ‘Blues Funeral’ Mark Lanegan Band is nu al te beluisteren via Mojo.

De opvolger van ‘Bubblegum’ (uit 2004) komt uit op 6 februari 2012. Het album werd opgenomen in Hollywood, Californië met Alain Johannes achter de knoppen. Ook Jack Irons, Greg Dulli en Josh Homme leverden een bijdrage.

Mark Lanegan speelt op 2 en 3 maart 2012 in Trix. Beide concerten zijn uitverkocht.

Zevende studioalbum van Rufus Wainwright op komst

Else Van Doorslaer — 31 Jan 2012 22:20

Geproduceerd door Mark Ronson wordt ‘Out of the Game’ het zevende studioalbum van Rufus Wainwright. Van al zijn platen klinkt deze het meest als een popalbum. Zijn inspiratie zocht hij bij Elton John, Freddie Mercury en David Bowie. Het album werd afgelopen herfst opgenomen in New York. Producer Mark Ronson beweert dat het zijn beste werk ooit is.

Op de twaalf tracks tellende plaat zijn ondermeer zus Martha, Sean Lennon, Wilco's Nels Cline en Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs te horen. De plaat komt uit op 23 april 2012 bij Polydor. De single Jericho wordt binnenkort al verwacht.

The Cult is helemaal terug

Patrick Van Gestel — 31 Jan 2012 19:13

Vijf jaar is het intussen al geleden dat er nog nieuw studiomateriaal verscheen van The Cult. Maar op 21 mei komt daar verandering in. Dan brengt Cooking Vinyl het nieuwe album ‘Choice Of Weapon’ uit. Vanaf vandaag kan je trouwens al een voorproefje van die plaat beluisteren op hun website.

Voor de productie werd een beroep gedaan op Chris Goss (Queens of the Stone Age, U.N.K.L.E., Masters of Reality) en Bob Rock (Metallica, Bush). Die laatste werd ook al ingehuurd voor het hitalbum ‘Sonic Temple’.

Fans kunnen trouwens al op 14 mei de hand leggen op een special fan edition. Vanaf 21 mei kan je je het dubbel vinyl en de download aanschaffen. Voor de cd en deluxe-cd moet je wachten tot 4 juni.

Trouwens, er zou ook nog een wereldtournee volgen, maar daarover zijn voorlopig geen gegevens bekend.

Garbage bevestigt release nieuw album

Else Van Doorslaer — 31 Jan 2012 19:03

De Schots-Amerikaanse rockgroep Garbage bevestigt dat er na zeven jaar een opvolger op komst is voor ‘Bleed Like Me’. Op 15 mei brengen ze hun vijfde studioalbum ‘Not Your Kind Of People’ uit op het eigen label STUNVOLUME.

Shirley Manson (vocals) gaat deze lente en zomer samen met Steve Marker, Erikson en Butch Vig op tournee om het album voor te stellen. Zo doet Garbage Rock Werchter aan op donderdag 28 juni.

Tunng - This Is Tunng... Live From The BBC

Koen Van Dijck — 31 Jan 2012 00:00

Als er één ding is waarin Tunng de afgelopen jaren enorm geslaagd is, dan is het folkmuziek weer sexy en aantrekkelijk maken. En daar hoeven ze niet eens zo gek veel voor te doen. Het gebruik van zachte laagjes elektronica in combinatie met traditionele en minder traditionele instrumenten en een pak geweldige melodieën maakt van hen een zeer hedendaagse en relevante groep. ‘This Is Tunng... Live From The BBC’ zal daar niets aan veranderen.

Wie prachtige nummers als Take, Bullets of Jenny Again al kende, zal ook hier ten volle genieten. Maar echt verrassen doet het ons niet. Daarvoor klinken de nummers te veel als de albumversies. Toch mag je de cd niet laten liggen. Want naast de songs die elke Tunng-adept ondertussen uit het hoofd kent, staan er ook een aantal leuke extraatjes op.

Zo nodigden ze de populaire Woestijn-popband Tinariwen uit om met hen het aanstekelijke Tamatant Tilay op te nemen. De kruising van de intieme sound van Tunng, dat voor de gelegenheid een zeer bluesy indruk nalaat, met de West-Afrikaanse touch van Tinariwen geeft het nummer nog meer draagkracht dan het al had. De geweldige opbouw zorgt ervoor dat je de laatste minuut in trance en één meter boven je zetel doorbrengt.

De Bloc Party-cover The Pioneers was eerder verkrijgbaar op ep, maar werd nog niet op een album of verzamelaar gereleased. Mooi meegenomen, want hun versie lijkt helemaal terug te keren naar de essentie. De wall of sound wordt overboord gegooid en maakt plaats voor een getemperde elektrobeat, een koppel pinkelende gitaren en een prachtige samenzang. Kele mag nog schreeuwen zo veel hij wil, ons hartje wordt er pas echt klein van in het universum van Tunng.

Op diezelfde wijze gaan ze met Naked In The Rain op sleeptouw. We waren het nineties dancehitje van Blue Pearl eigenlijk al helemaal vergeten. En als we het origineel nu opnieuw horen, dan weten we plots ook weer waarom dat zo is. Maar in handen van Tunng lijkt alles in een aards paradijs te veranderen.

Wie dus nog niets in huis heeft van deze bende, moet dat bij deze maar eens dringend overwegen. Deze BBC-sessies lijken ons alvast een goede start.

The Vaccines dit jaar al met tweede album

Gregor Dijkman — 30 Jan 2012 22:00

The Vaccines brachten afgelopen jaar hun goed ontvangen debuutalbum ‘What Did You Expect From The Vaccines’ uit en zijn momenteel nog druk aan het touren.

Ondanks deze bezigheden wist frontman Justin Young aan NME te melden dat de band in maart alweer de studio in zal duiken om de opvolger van hun debuut in te blikken.

Voor die opnames zal niemand minder dan producer Ethan Johns (Ray LaMontagne, Ryan Adams) achter de knoppen zitten.

Het album zal volgens Young dit jaar nog het levenslicht zien.

The Craving Deer - The Craving Deer

Marc Alenus — 30 Jan 2012 20:26

Er is in Vlaanderen een duo dat in 2011 maar liefst twee cd’s uitbracht en waar toch nog maar weinig mensen van gehoord hebben. Eigenaardig? Niet echt: de muziek van The Craving Deer is zo fragiel dat er gemakkelijk overgekeken word. Dat kunnen wij niet laten gebeuren al is het maar dat ze herinneringen aan The Triffids en The Saints opwekken.

Nick Drake wist het al in de jaren zeventig: soms heb je niets meer dan een gitaar en een stem nodig om te ontroeren. Rein Vanvinckenroye en Natalie De Man hebben dat ook begrepen. Bovendien schrijven zij ook nog eens overtuigende songs. Die songs zijn intimistische vertellingen over liefde en verdriet, afscheid en terugkomen, verlangen en afscheid, woede en vergiffenis.

Rein en Natalie zijn twee poëtische, gelijkgestemde zielen die niet te beroerd zijn om hun diepste zielenroerselen op plaat te zetten. Het artwork is al even esthetisch verantwoord als de liedjes. Hun albums zijn zo mooi vormgegeven dat de liefde voor hun vak er vanaf spat.

Het album werd opgenomen in het Zuid-Franse Les Brousses in een geïmproviseerde studio en dat hoor je. Alles klinkt heel puur, maar in het geheime bos waar het hert naar water dorst, groeien onder de tedere bloempjes van de bosrank ook stekelige bramen. Daarvan getuigen teksten als “Thanks for the time you left me waiting / for the madness in my head / for the grace of doubt anyway”

Deze twee herten zijn schuwe schemerdieren, maar wie ze vindt, zal versteld staan van hun schoonheid. Hier kan je ze alvast aantreffen dit voorjaar. Vertel het verder, maar fluister, anders zou het wel eens kunnen dat ze wegspringen.

Soloplaat van Jack White op komst

Frederic Heymans — 30 Jan 2012 19:50

Muzikale duizendpoot Jack White laat weldra opnieuw van zich horen. Deze keer werkt hij niet aan een soundtrack of richt hij geen nieuwe band op maar komt hij met een soloalbum op de proppen.

Op 23 april ziet ‘Blunderbuss’ het levenslicht en van dat album lichtte White vandaag een tipje van de sluier. De eerste track, Love Interruption, kan je beluisteren op zijn website jackwhiteIII.com en klinkt alvast veelbelovend.

Love Interruption is een eerder minimalistisch folknummer, met enkel een akoestische gitaar, een klarinet, een piano en de zang van White geassisteerd door een nog onbekende, mysterieuze gastzangeres. Het nummer wordt op 7 februari ook als single uitgebracht, samen met het B-kantje Machine Gun Silhouette.

White nam de plaat zelf op in zijn ‘Third Man Studio’ in Nashville. In een mededeling geeft hij toe dat hij op het geschikte moment gewacht heeft om zijn eigen werk te presenteren en dat dat moment nu aangebroken is.

White benadrukt wel dat de nummers uitgaan van zijn eigen gevoelens en expressie en met niks of niemand iets te maken heeft. Zo wil hij wellicht de geruchten dat de songs zouden gaan over de split van The White Stripes of over zijn scheiding met Karen Elson meteen in de kiem smoren.

Depeche Mode dit jaar nog in de studio

Kevin Vergauwen — 30 Jan 2012 18:58

Martin Gore, één van de stichters van Depeche Mode, heeft aan het Duitse Gothic en New Wave magazine 'Sonic Seducer' gemeld dat zijn band later dit jaar nog de studio ingaat.

Depeche Mode zal werken aan de opvolger van 'Sounds Of Universe' uit 2009.

Wanneer het album precies zal uitkomen is nog onbekend.

Volgens Gore zou maart/april 2013 een haalbare kaart moeten zijn.

Red Bull Soundclash in de Lotto Arena

Gregor Dijkman — 30 Jan 2012 18:07

Red Bull laat op 16 maart weer twee bands, die je kunt zien als bevriende tegenpolen, het tegen elkaar opnemen in een muzikale “battle”.

Dit keer staan de hiphoppers van De Jeugd Van Tegenwoordig en de beukende rockers van Triggerfinger lijnrecht tegenover elkaar.

In vier hoofdstukken en op twee verschillende podia wordt er gestreden in de Antwerpse Lotto Arena. Het publiek fungeert als scheidsrechter.

Voor tickets en verdere info surf je hierheen.

Lana Del Rey - Born To Die

Marc Alenus — 30 Jan 2012 00:00

Heden verschijnt voor ons in het beklaagdenbankje: Elisabeth (Lizzy) Grant, alias Lana Del Rey. De aanklacht tegen haar luidt: "Op bedrieglijke wijze verleiden van de liefhebbers van alternatieve muziek.” Het bewijsmateriaal? Haar eenenvijftig minuten durend album ‘Born To Die’.

De beste argumenten die in haar voordeel pleiten, kennen we al: Video Games, Blue Jeans en Born to Die zijn mooie singles waarmee Del Rey haar imago van gangsterliefje en nachtclubdiva op succesvolle wijze introduceerde en muzikaal toch wel overtuigde.

Elf van de twaalf nummers op haar debuut gaan dan ook over dood en slechte mannen. Alleen het autobiografische This Is What Makes Us Girls is hierop een uitzondering. Maar voor het overige profileert Del Rey zich als stoute meid.

Lana Del Rey heeft minstens een vinger in elke song op haar debuutalbum. Ze is dus niet te vergelijken met popprinsesjes die songmateriaal aangereikt krijgen van een batterij slimme hitschrijvers. Links en rechts laat ze zich wel eens 'inspireren', maar dat rekenen we haar niet te streng aan. Al moet ze wel niet verder gaan dan bij National Anthem. Hopelijk krijgen The Verve en T.A.T.U. een deel van de royalty’s.

Bijna alle nummers klinken loom en zwoel. Del Rey zingt, rapt en fluistert, en bespeelt daarmee een ruim register. Live lijkt ze dit niet te kunnen, maar eerlijk is eerlijk: op plaat kan ze wel bekoren.

Het broeierige sfeertje dat ze creëert, past perfect bij het (gefabriceerde) beeld dat we van haar hebben. Del Rey is van New York, maar je zou zo geloven dat haar wortels in het diepe zuiden van de VS liggen. Het zou ons niet verwonderen als een van haar songs ooit zou opduiken op de soundtrack van True Blood of een Tarantino-film.

Het verdict: Lana Del Rey zelf definieerde haar stijl van bij het begin als Hollywood pop/sadcore. Wie er iets anders in hoorde, heeft zich laten leiden door zijn eigen seksdrive.

Del Rey is er in geslaagd een coherent album te maken dat dankzij goed gevonden effecten, triphopbeatjes en wijds klinkende strijkers bijna een uur blijft boeien. In Radio zingt ze: “Now my life is sweet like cinnamon, like a fucking dream I'm living in.” Wel, het is haar gegund.

Wallace Vanborn blogt over CD-opnames

29 Jan 2012 20:18

Wallace Vanborn is dezer dagen, onder de deskundige leiding van David Bottrill (eerder al aan het werk met Muse, Tool en Placebo) druk bezig met de opname van een nieuw album. Vanuit de studio's blogt zanger-gitarist Ian Clement daarover voor daMusic.

Wallace Vanborn blogt over CD-opnames: Week 1, Preproducties

Ian Clement — 29 Jan 2012 19:03

Nog voor we ook maar de kans kregen om de katers van oudejaar te verjagen, vielen we op 2 januari de Motormusic-studio binnen in Mechelen. Onze goede voornemens voor het nieuwe jaar: Een tweede plaat opnemen met de Canadese producer David Bottrill. Aan ons om hem zijn vierde Grammy te bezorgen.

De eerste week, voornamelijk preproductie en repeteren, brachten we door in de kleine studio B om ons voor te bereiden op wat David “the expensive room” noemt... de grote studiozaal beneden die voornamelijk voor de drumtakes zal gebruikt worden. Behalve Bottrill, en uw heilige drievuldigheid nog bekend volk: het grootste deel van de preproducties en de opnames zal technieker Floris “Team William” De Decker – die voor de gelegenheid zijn beste Engels meebracht – het project bijstaan.

Het werd meteen duidelijk dat nonkel Dave als een getrainde bloedhond de verkeerde noten van op afstand hoort aankomen en weet hoe we die moeten opvangen. Hij voelt wat nummers missen en tipt hoe we ze terug op de rails zetten. In de eerste week herstructureerden we de hele plaat, herwerkten de singles (hoezo singles?) en luisterden gretig naar de verhalen die David deelde over zijn opnames met Tool, Muse, dEUS en Placebo.

De man bezit een enorm charisma, weet hoe hij iedereen op zijn gemak moet stellen in de studio en maakte meteen duidelijk dat hij hier, in dit natte belgendorp, was gekomen omdat hij potentieel hoorde in onze muziek en dat we met hard werk een fantastische plaat moeten kunnen afleveren. Hoeven we daar alvast niet meer van wakker te liggen.

Ondertussen kwam Mario Goossens (beneden geboekt voor een sessie met een andere band) af en toe om het hoekje loeren om Sylvester’s nieuwste drumfills te stelen, aten we in enkele gezellige Mechelse restaurantjes en leerden op elkanders lip te leven in het piepkleine gasthuisje.

Vroeg slapen, vroeg opstaan, vitamientjes eten (veggie voor Dave, des te meer vleesjes voor ons) en regelmaat in onze dagen. Zo geraken we steeds meer op elkaar ingespeeld. “A tight unit”, klaar voor de échte opnames.

30 januari 2012 t/m 12 februari 2012

Patrick Van Gestel — 29 Jan 2012 17:58

Groot gelijk als u naar de voorrondes van Humo’s Rock Rally gaat. Daar zit immers toekomst in. Maar moest u toch nog een gaatje vinden, dan kunnen wij u onderstaande selectie zeker aanraden.

PJDS AKA BEUZAK / ANTON WALGRAVE
Waar: N9, Eeklo
Wanneer: vrijdag 3 februari 2011 – 21.00 u
Wat: vergeten Belgisch talent
Waarom: Het laat hem waarschijnlijk stilaan koud zolang hij maar zijn ding kan doen, maar wij hebben het intussen nog steeds voor Pieter-Jan De Smet. Tegenwoordig noemt hij zichzelf Beuzak, maar de inhoud blijft dezelfde: popsongs met peper in hun gat, bezieling en vuur.
Kost: € 8

JONATHAN WILSON
Waar: Trix, Borgerhout
Wanneer: zondag 5 februari 2011 – 19.30 u
Wat: folk met psychedelisch randje
Waarom: Hij heeft connecties met Crosby, Stills & Nash, Jackson Browne, maar hij kan het evengoed op eigen kracht, want Jonathan Wilson heeft er de songs voor. Verstilde pracht met een stekelige korst is wat u mag verwachten. En merk vooral ook dat nieuwe project van Piet De Pessemier in het voorprogramma op.
Voorprogramma : MAD ABOUT MOUNTAINS
Kost: € 13/10

RICH ROBINSON
Waar: Het Depot, Leuven
Wanneer: dinsdag 7 februari 2011 – 19.30 u
Wat: Black Crowesgitarist kan het ook alleen
Waarom: Nu de Black Crowes weer even in de diepvries werden gestopt, kan Rich Robinson zich nog eens concentreren op zijn toch iets meer ingetogen solowerk. Zijn tweede soloplaat is nog maar net uit de oven gekomen en dat hij de ervaring heeft om ook zo’n tour tot een goed einde te brengen, zal niemand kunnen ontkennen. Het ontdekken ongetwijfeld waard;
Voorprogramma : PJDS AKA BEUZAK
Kost: € 17/14

GUSSIE P & MATIC HORNS / FORWARD FEVER MEETS KENNY KNOTS
Waar: Cactus@Magdalenazaal, Brugge
Wanneer: vrijdag 10 februari 2011 – 20.00 u
Wat: reggaegeschiedenis inclusief de bijpassende muziek
Waarom: Voor reggaeliefhebbers zijn dit klassiekers, want inmiddels is het al de vijfde keer dat Cactus op zoek gaat naar de grondslagen van dat genre. Dit keer wordt er naar de roots van het aloude soundsystem gezocht. De bijhorende muziek doet de rest.
Voorprogramma : IRIELAND SOUND
Kost: € 13/10/8/7,5/5

AZARI & III
Waar: Botanique, Brussel
Wanneer: zondag 12 februari 2011 – 20.00 u
Wat: Een viertal uit Toronta, Canada dat eigenhandig hedendaagse disco herlanceerde.
Waarom: Twee elektronische wizards + twee zwoele vocalisten = dansfeest van de bovenste plank. Ze zijn niet voor niets door Madonna gevraagd om binnenkort met haar mee te trekken op tournee. Enkele maanden geleden lag één van de twee zangers met een ooginfectie in een Leuvens ziekenhuis, nu dus weer op volle kracht voor hun tweede livepassage in België.
Kost: € 17/14/11

Als u van ouderwetse rock-‘n-roll houdt, kunnen wij u ook nog het concert van Hanni El Khatib aanraden. En nu wil het toeval dat we daarvoor nog enkele duo’s liggen hebben. Stuur een mail met als onderwerp “Khatib”naar win@damusic.be en zorg ervoor dat het juist geschreven is. De rest volgt vanzelf.

Eerste namen voor Les Ardentes

Kevin Vergauwen — 29 Jan 2012 11:45

Les Ardentes strooide gisterenavond met de eerste namen voor de aankomende editie van het festival.

50 cent, Marilyn Manson, Brigitte, Caravan Palace, Ed Kowalczyk (u weet wel, de zanger van Live) en Death In Vegas tekenen present voor een optreden tussen 5 en 8 juli in het Luikse ‘Parc Astrid’.

Voor meer info surf je naar hier.

Leonard Cohen - Old Ideas

Stefaan Van Slycken — 29 Jan 2012 00:00

Leonard Cohens optreden in het Minnewaterpark staat ons nog altijd in het geheugen gegrift. Zijn albums vinden erg vaak de weg naar onze platenspeler. 'Ten New Songs' en 'Dear Heather' staan echter vooral stof te vergaren. Zitten we dus echt te wachten op een nieuwe plaat van de Canadese bard? Meer dan we zelf verwachtten, moeten we toegeven.

'Old Ideas' heet de plaat en die titel dekt de lading. De arrangementen hadden net zo goed hun plaats kunnen vinden op Cohens platen uit de jaren tachtig. Sharon Robinson staat niet meer in voor de productie, dus het aandeel plastic midikeyboardjes is zeer klein. Cohens stem is evenwel de grote ster van deze plaat: nog dieper, nog doorleefder, nog rustgevender maar tegelijk even dwingend als altijd.

Het mooist vinden we dan ook de nummers waarop Cohen zelf prominent aanwezig is. Hoewel Crazy To Love You bijvoorbeeld tekstueel relatief mager afsteekt tegenover Cohens beste werk, is het toch genieten van deze song, al was het maar omwille van die klank van die ene gitaar en die oude stem. Uit Going Home spreekt heel wat zelfrelativering en verlangen naar rust. En vlak daarna zorgen zeven minuten Amen daar ook voor met dat repetitieve, lijzige ritme. We moeten wel toegeven dat die song veel weg heeft van I'm Your Man.

Cohens voltallige toerband speelt mee op de single Darkness; het is een vrij gemakkelijk verteerbare song, maar we vragen ons af of die werkelijk de eeuwigheidswaarde van het album zal maken. Anyhow is dan weer zo stilletjes, spaarzaam gearrangeerd dat het echt een middernachtmuziekje is. Different Sides vinden we tekstueel de beste song van de plaat, omdat Cohen op zijn eigen cryptische en menselijke manier grote thema's aansnijdt zonder prekerig te worden.

De minpuntjes dan. De engelachtige vrouwenstemmetjes op Come Healing maken er een kerkgezang van, met bijpassende tekst. Eerlijk gezegd hebben we liever Cohen de vrouwenzot dan Cohen de hymnezanger. Banjo is de voornaamste song waarbij het arrangement de tekst eigenlijk helemaal niet waardig is. "There's something that I'm watching / Means a lot to me / It's a broken banjo bobbing / On a dark infested sea", daar hadden we liever niet dat al te simpele countrydeuntje achter gehoord. Ook Lullaby had zwaar kunnen profiteren van een ander, eventueel soberder arrangement.

Cohen gaf het zelf al aan met de titel: op 'Old Ideas' zijn geen nieuwigheden te vinden. Tien songs, arrangementen die ook al twintig jaar geleden hadden kunnen bestaan, en helaas soms ook teksten en arrangementen die niet altijd tot Cohens beste behoren. Waarom houden we dan toch zo van deze plaat? Omdat Cohen zelfs op zijn oude dag zonder te vernieuwen nog steeds muziek maakt die met kop en schouders boven al de rest uitsteekt. 'Old Ideas' is een waardige toevoeging aan Cohens oeuvre, en te onzent zal ze zo rond middernacht vaak de weg naar de platendraaier vinden.

Nieuwe plaat voor The Stranglers

Patrick Van Gestel — 28 Jan 2012 18:55

Op 12 maart verschijnt ‘Giants’, het nieuwe album van The Stranglers bij earMUSIC. Aan de plaat wordt ook een uitgebreide tour geknoopt. Het laatste concert van die tournee vindt plaats op 27 april in Het Depot in Leuven.

Het lijkt ons eerder overbodig om de band aan u voor te stellen. Of zo’n nieuwe plaat nog relevant is laten we dan weer helemaal voor uw rekening. Maar de geschiedenis hebben de vier heren in elk geval mee. Het lijkt ons immers eerder onwaarschijnlijk dat u geen enkel nummer van The Stranglers zou kennen.

Van de plaat verschijnt ook een beperkte oplage met extra live-cd met opnames die nog nooit werden vrijgegeven en die werden opgenomen tijdens de Stranglers’ Fan Convention in november 2011.

The Books houden ermee op

Patrick Van Gestel — 28 Jan 2012 18:44

The Books, het experimentele duo, dat allerlei stukjes geluid combineerde met hun muziek, geeft er de brui aan.

Nick Zammuto omschreef het als volgt: “Het lijkt of de lucht uit The Books is verdwenen. Het is een bijzonder pijnlijk jaar geweest, waarin wij tot het besef zijn gekomen dat er geen weg vooruit meer is voor de band. Ik hou van The Books en waarvoor het stond en het is me nog steeds een raadsel hoe een dergelijk vreemd project mensen zo in vervoering kon brengen.

Er ligt nog wel heel wat materiaal van de band op de plank en de fans mogen zich nog verwachten aan enkele platen met B-kantjes en soundtracks, een boxset met de vier albums en een dvd later dit jaar.
Nick Zammuto heeft ondertussen wel al een ander project op de rails gezet. Daarover kan u hier al iets meer vernemen.

The Answer - Het vrijdagshot

Patrick Van Gestel — 28 Jan 2012 18:27

Vrijdagavond. Hoog tijd voor het wekelijkse adrenalineshot om het weekend en vooral de daaropvolgende week door te komen. En waar kan dat beter dan op een concert? De ideale plaats om de batterijen op te laden is een donker hol waar het bier bruist en de muziek uit rondzwierende gitaren en spetterende drums de boxen doet knetteren. Het Brusselse Magasin 4 kwam in aanmerking en The Answer mocht de injectie zetten.

Ze komen uit Ierland en eerlijkheidshalve verwondert het ons dat deze band überhaupt is toegekomen aan een derde plaat. Debuut ‘Rise’ was een welkome verademing tussen alle groepen en artiesten die van alle walletjes tegelijkertijd wilden eten. Rechttoe rechtaan rock-‘n-roll, een basis van blues, een zanger die zijn keel durft openzetten en een band die kan tempo maken. Commercieel leek het zelfmoord, maar van ons mocht het. En van de andere aanwezigen in de Magasin 4 duidelijk ook, want de sfeer was uiteindelijk opperbest, met dank aan zanger Cormac Neeson, die er niet voor terugdeinsde om van bijzonder dichtbij kennis te maken met de fans.

De jongens van Crazy D Nasty maakten er geen geheim van dat zij iets hadden met bands als Guns ‘n’ Roses. Lange haren, lange solo’s en zanger Rem Dust legde het er, met een stem alsof hij met zijn walnoten werd vastgehaakt aan de microfoonstandaard, nog extra bovenop. Zowat alle clichés werden uit de kast gehaald. Of de “hot chicks”, die tijdens de set op het podium werden geroepen, na het optreden zelfs nog maar in de zaal waren, durven wij te betwijfelen. Maar het zag er allemaal leuk uit en af en toe zagen we zelfs al een hoofd meeknikken. Origineel was het niet, maar daarvoor was dit publiek tenslotte ook niet gekomen.

Voor The Answer lagen de kaarten toch enigszins anders. Hier was het de muziek die het moest doen: geen gitaren in de nek, geen blote basten of twirlende drumsticks. Maar zweet vloeide er des te meer. Gitarist Paul Mahon liet merken dat hij het instrument beheerste, liet zijn plectrum meermaals links liggen voor een fingerpickende stijl (Trouble) of gebruikte de slide als basis voor een song (Preachin’). Drummer James “Hitman” Heatley zorgde samen met bassist Micky Waters voor een stevige, zij het klassieke basis, die Mahon liet schitteren met solo’s die de blues steeds in het achterhoofd hielden.

Uiteraard was het Neeson die met alle aandacht ging lopen. Hij pakte dat, zelfs met een publiek dat aanvankelijk niet echt op gang leek te komen, op innemende wijze aan. Regelmatig werd het publiek aangezet tot participatie: meebrullen, klappen, het hele arsenaal moest eraan geloven. Tijdens Preachin’ gooide hij zich zelfs in het publiek en liet hij hen op en neer deinen naargelang de song daarom vroeg. Bovendien bewees hij ook zijn klassiekers te kennen en gooide hij er bijna achteloos een stukje Baby Please Don’t Go van Van Morrison tussendoor.

Het eerste echte hoogtepunt kwam er met Under The Sky, het openingsnummer van de eerste plaat, waarbij de band een versnelling hoger leek te schakelen. Vaak wordt AC/DC als referentiepunt voor The Answer genoemd, maar andere classic rockers als Thin Lizzy of de meer bluesgeïnspireerde Ierse rock van Rory Gallagher liggen minstens even dicht in de buurt. Neeson haalde ook regelmatig de mondharmoncia boven en accentueerde de bluesinvloed daarmee nog meer.

Faith Gone Down was bijvoorbeeld zo’n bluesrocker, die loom startte, maar dan geleidelijk aan kracht won. Vreemd dat de band dit nummer, dat steevast in hun livesets zit, nog niet op plaat heeft gezet. Verder waren wij ook bijzonder te vinden voor single Nowhere Freeway, die het dichtst in de buurt bij een ballad komt.

Na de bisronde, die met een ballenbrekend Waste Your Tears werd afgesloten, waren de honderdvijftig aanwezigen ervan overtuigd dat ze er goed aan hadden gedaan om op een druilerige vrijdagavond naar de Magasin 4 af te zakken. Want The Answer had de missie duidelijk volbracht en het adrenalineniveau was opnieuw voor even op peil. De volgende saaie week kon weer beginnen.

Doe geen moeite

Stefaan Van Slycken — 28 Jan 2012 14:20

De platenfirma’s weten ook hoe het gaat: heel wat van hun kostbare promo-exemplaren eindigen ergens onderaan een kartonnen doos waar mettertijd steeds meer stof op gaat liggen. Waarom dan de moeite doen om er een hoesje rond te steken, dat al te vaak niet eens geopend wordt omdat de recensent wel eens op Youtube of Spotify zal gaan loeren? U hoort het, deze week bespreken wij – geheel klassiek volgens de cd-in-de-spelermethode – een aantal platen in lege of witte hoesjes.

Zomes – ‘Earth Grid’ (Thrill Jockey Records). Een instrumentale plaat moet al heel goed zijn om stand te houden in onze platencollectie. ‘Tubular Bells’ en ‘Oxygène’ zijn zowat de enigen die ons meteen te binnen schieten. Die zijn natuurlijk van een andere orde dan deze trage keyboard-met-beatjesplaat, zelfs al klinkt dat keyboard lekker vuil en organisch. Leg nummertje vier, Bloodlines, bijvoorbeeld eens naast Magic and Loss (The Summation) en ontdek dat je met diezelfde twee akkoordjes een magnifiek sterke song kan maken in plaats van een achtergrondmuziekje voor een Vlaamse dramareeks. Of hebben we hier weer helemaal niks van begrepen?

Mountains – ‘Air Museum’(Thrill Jockey Records). Soms denk je: “mix hier wat vogelgeluidjes door en je hebt zo ‘n new age-cd die ze in Center Parcs verkopen”. Nee, in dit repetitieve gepriegel zien wij eigenlijk echt helemaal niks. En het soort lui dat deze platen opzet om hun geest even meditatief leeg te maken, heeft sowieso wellicht niet veel in z’n kop zitten. Misschien vindt deze plaat dus wel aftrek bij studenten pol&soc die hun harses even rust willen gunnen tijdens de blok.

Ear pwr – ‘Ear Pwr’ (Car Park records). Jezus Christus, met deze stapel plaatjes zitten we echt wel in het land der leegte. De sound van Ear Pwr is even plat als het cd’tje zelf. Echt niks van dynamiek, niet in die immer doorechoënde keyboardjes als in die drum die met dweilen in plaats van met stokken bespeeld lijkt te worden als in die vrouwenstemmetjes die van een kinderkoor op Prozac lijken te komen. De songs verschillen onderling even hard als erwtjes uit blik. En dan nog die grijze, grijze bedrukking op de cd. Heer, verlos ons uit ons lijden!

Animal Version – ‘Animal Version’. Goed, toegegeven, deze ep (nee, niet voor de aajfoon!) heeft wel degelijk een hoesje, maar het is zo nietszeggend dat ook dit kleinood al sinds het jaar tien in de schuif ligt. De klank vliegt jammer genoeg veel te veel kanten uit. Er zitten fijne stukjes metal tussen, soms gaat het de Savatage-kant uit, dan weer eerder richting Scorpions, en soms zelfs naar – de gruwel! – Blink 182 of Linkin Park. Mix er hier en daar nog een oervervelend stil en traag stukje tussen en u weet: dit had gerust nog een paar jaar in de schuif mogen blijven liggen. Tot en met de dag dat het bureau tot spaanders wordt vermalen.

Vitas Guerulaïtis – 'Vitas Guerulaïtis' (Cheap Satanism Records). Op een Verbatim cd-r’tje verdomme. Maar wel interessant. Stadsgeluiden, potten-en-pannengerammel, hier en daar wat gitaar, niet te bevatten teksten… normaal krijgen we daar nogal snel het vliegend van, maar dit anarchistische trio weet er iets boeiends mee te doen. Wij vermoeden dat een optreden van deze Brusselaars ook niet te versmaden zal zijn. Zo eindigen we toch nog geïntrigeerd.

Kledinglijn rond Kurt Cobain en Courtney Love duikt op in Japan

Wouter Verheecke — 28 Jan 2012 13:56

Een samenwerking tussen retailer Eyescream, Spade Magazine en Number (N)ine designer Takahiro Miyashita mondde uit in een kledinglijn met foto’s van de overleden Nirvana frontman Kurt Cobain en diens voormalige vrouw Courtney Love.

De collectie bestaat uit zestien “zeer gelimiteerde” kledingstukken, waaronder T-shirts, broeken en jasjes.

Ondertussen werkt Courtney Love aan haar eigen memoires, waarin ze naar alle verwachtingen een en ander wil rechtzetten over haar huwelijk met Cobain, haar carrière als rockster/actrice, haar relaties met andere beroemdheden en haar dochter, Frances Bean.

4x4 kent uitbreiding naar Engeland onder de naam IC Music

Gregor Dijkman — 28 Jan 2012 01:04

Zo’n acht organisaties in België (voornamelijk concertclubs als De Kreun en 4AD), Frankrijk (o.a. Le Grand Mix) en Engeland (o.a. Superact) hebben de krachten gebundeld voor het muziekproject IC Music (International Cooperation Through Music). Een schaalvergroting van het 4X4 project zeg maar.

Het voornaamste doel is een duurzame en permanente samenwerking tot stand te brengen tussen artiesten en professionals uit de muzieksector van deze landen.

De partners stellen drie grote doelen voorop:

Het zoeken en aanreiken van podiumkansen voor Belgische bands in Frankrijk en Engeland, en vice versa. Ze willen zo de ruimte maken voor bands en muzikanten met internationale ambitie, om op die manier gemakkelijker te kunnen touren in het twee-zeeëngebied.

Culturele acties organiseren op niet courante plaatsen. Bijvoorbeeld in gevangenissen, scholen, tehuizen voor mensen met een beperking en ziekenhuizen.

Het organiseren van professionele events waarbij bands gepromoot worden tijdens bijvoorbeeld showcases, maar waar ook ruimte is voor conferenties en ontmoetingen tussen muziekprofessionals.

Voor alle info surf je naar hier.

Goose en meer naar Les Nuits Botanique

Kevin Vergauwen — 27 Jan 2012 19:23

Vandaag werden weer een aantal acts toegevoegd aan de affiche van Les Nuits Botanique.

Eerder wisten we al te melden dat ondermeer The Rapture het meerdaagse festival zal aandoen.

Naast Goose en The Experimental Tropical Blues band uit eigen land mag de Botanique ook Chilly Gonzales opnieuw ontvangen.

Daarnaast wisten ook Vinnie Who, 1995, La Femme, Friends, Grimes, Mouse On Mars en King Krule Brussel netjes in te schalen in hun tourschema.

Les Nuits Botanique is er dit jaar van 11 tot en met 20 mei in en rond de Botanique. Voor alle info surf je naar www.lesnuits.be.

Napster maakt doorstart in Europa

Ben Moens — 27 Jan 2012 18:07

Ooit nog over de hele wereld toonaangevend op het vlak van illegale filesharing, nu braaf de hype van het legaal streamen volgen. Het vat kort samen wat Napster nu probeert te doen.

In 1999 kwam de service van ene Shawn Fanning opzetten, maar werd twee jaar later alweer opgedoekt door allerhande rechtszaken met artiesten en muzieklabels. Het reanimeerde zichzelf in 2003 als legaal downloadplatform maar brak nooit echt potten en kende enkele verschillende eigenaars en herlanceringen.

Vorig jaar kocht Rhapsody, nog een andere speler op de online muziekmarkt, de hele zaak op om ze te integreren in haar bestaande structuur. Nu kondigen ze dus aan om de naam Napster toch te behouden en als legale streamsite met meer dan 15 miljoen nummers te willen uitspelen, te beginnen bij Europa.

Rhapsody-baas Jon Irwin vertelt dat het vooral dankzij interesse uit het Verenigd Koninkrijk en Duitsland is dat ze Europa als opstapje willen gebruiken. Napster biedt momenteel twee pakketten aan: ongelimiteerd muziek streamen op je computer (5 pond per maand) of op je smartphone er bij (10 pond per maand).

Kapitan Korsakov - Stuff & Such

Roel Joosen — 27 Jan 2012 00:00

Rock in de jaren negentig: soms met verscheurende gitaarbranie, soms ingetogen en vaak schizofreen tussenin. Nu heeft een Gents trio van jonge honden een sonische tijdsmachine gebouwd waarmee we terug kunnen naar dat verleden. Kapitan Korsakov brengt op 'Stuff & Such' met een vette knipoog een geslaagde ode aan de nineties.

Snelle opener Quicksand Surfer heeft met zijn industriële synth, monotone beat en punky zang nog samen in de scouts gezeten met Nine Inch Nails. Afstandelijk en tegelijk barstend van levenskracht.

Van Cancer je vooruitgeschoven single maken getuigt van lef. Het lijkt bijna een persiflage op de zacht-luid-zacht-dynamiek van Pixies en Nirvana. Niet onze favoriete song op 'Stuff & Such', maar binnen de context van de plaat klopt het wel: pretentie- en complexloos rocken.

Smile And Stay Friends communiceert ook heel rechtstreeks, maar het is een eerste rustpunt op de plaat. Een akoestische gitaar en een piano spelen een walsje en laten een andere kant van Kapitan Korsakov horen. Wanneer de onschuldige stem van Pieter-Paul Devos inzet, spookt Sparklehorse één seconde door ons hoofd. Niet langer, maar het is toch een charmant deuntje, waardoor we ons afvragen of er zoveel jaren later niet te meewarig wordt gedaan over het hele 'unplugged'-idee. Alsof er tegenwoordig alleen maar luide bands zijn aan de ene kant en singer-songwriters aan de andere kant.

En we gooien er nog een nineties woord tegenaan: crossover. Op 'Stuff & Such' horen we een stuk of drie tracks voorbijkomen die duidelijk nog vastzitten in één of andere demofase. Waarschijnlijk is dat de kleine prijs is die we moeten betalen voor dit spontane feestje. Een banjotokkel tegen de achtergrond van een overstuurd gitaarakkoord heeft Beckiaanse gevolgen op Lest My Water Break. Het refrein is tegelijk stadionanthem en understatement. Wanneer de hilarische lyric 'The grass is always greener / after suicide' voorbijkomt, zijn we helemaal verkocht.

Piss Where You Please klinkt alsof Alan Muller en Pascal Deweze (aka de Vlaamse Lennon & McCartney) na het eten nog even een wandelingetje maken langs een welbekende Shady Lane. De lichtvoetige mandoline die de melodie ondersteunt, maakt het nummer tot een potentiële lentehit.

De slepende bas op In The Shade Of The Sun klinkt opnieuw très grunge, maar zoals elders op het album doet Kapitan Korsakov zijn eigen ding met invloeden uit de oude doos. Zo komt een tsunami geheel onverwacht alles opnieuw wegspoelen.

'Stuff & Such' is wel degelijk een plaat met stevige songs uit 2012 en geen slappe retroplaat. “Standing on the shoulders of giants”, om het met Isaac Newton te zeggen. Kapitan Korsakov heeft met dit album op een geslaagde manier koers gezet richting melodie zonder daarbij de piratenstreken van het debuut ‘Well Hunger’ (2009) af te leren.

Oud werk Bright Eyes krijgt heruitgave

Else Van Doorslaer — 26 Jan 2012 22:26

Het onafhankelijke platenlabel Saddle Creek (van Conor en Justin Oberst) brengt binnenkort zes albums van Bright Eyes uit op vinyl.

Onder de eerste heruitgaven ondermeer Bright Eyes' debuut , 'A Collection of Songs Written and Recorded 1995-1997' en de in 2001 samen met Son en Ambulance uitgebrachte ep 'Oh Holy Fools - The Music of Son, Ambulance and Bright Eyes'.

Beiden worden verwacht op 6 maart 2012.

Op 3 april 2012 volgt dan 'Letting Off the Happiness' uit 1998 evenals de 'Every Day and Every Night' ep uit 1999.

Tot slot volgen op 1 mei Fevers and Mirrors en 'There Is No Beginning to the Story' ep.

Da Puta Madre in REWIND

Patrick Van Gestel — 26 Jan 2012 20:13

Op 10 mei brengt één van de eerste echte Belgische hiphopcrews, Da Puta Madre, integraal hun debuut 'Une Ball Dans La Tête' (1997) in het kader van ◄◄ REWIND van de Ancienne Belgique.

Met hun debuut maakte deze rapcrew uit Schaarbeek een absolute Belgische klassieker, die dan ook volledig past binnen dat kader. De unieke mengeling van Franse en Spaanse teksten maakte van de plaat bovendien een unicum.

Da Puta Madre kan er daarnaast ook prat op gaan dat zij de eerste Franstalige act zijn die in de inmiddels befaamde AB-reeks mogen opdraven.

Loudon Wainwright III komt met nieuwe plaat

Patrick Van Gestel — 26 Jan 2012 19:53

'Older Than My Old Man Is Now' zal de title zijn van het volgende album van Loudon Wainwright III, dat op 17 april verschijnt bij 2nd Story Sound Records. Het is de opvolger van '10 Songs For the New Depression' uit 2010 en de overzichtsbox van vorig jaar.

Zoals de titel al enigszins aangeeft, draait de nieuwe plaat van de inmiddels al vijfenzestig jaar oude troubadour rond het ouder worden. Alle vier zijn kinderen, Rufus en Martha Wainwright, Lucy Wainwright Roche en Lexie Kelly Wainwright en twee van hun drie moeders, Suzzy Roche en Ritamarie Kelly leverden een bijdrage aan de plaat.

WIN! WIN! WIN! tickets voor concertreeks BREAKING WAVES

Else Van Doorslaer — 26 Jan 2012 19:44

Wij mogen voor elk van de drie BREAKING WAVES concerten vijf (enkele) vrijkaarten weggeven.
Mail als de bliksem het antwoord op de vraag "Hoe heet de kortingskaart van het Cactus Muziekcentrum?" naar win@damusic.be en vergeet je naam en de datum van het concert van je keuze niet te vermelden!

Met de concertreeks BREAKING WAVES biedt Cactus Muziekcentrum nieuw internationaal talent een podium. Je krijgt niet alleen de kans om verborgen talent te ontdekken maar hoeft bovendien niet eens diep in je portemonnee te tasten. Voor de spotprijs van € 5 ( € 8 aan de kassa) pik je concerten mee van een aantal verrassende nieuwe(re) internationale acts. Wie beschikt over een kortingskaart, komt er bij deze concerten zelfs gratis in. De Cactus prikkaart kost € 10 en geeft recht op € 2 korting op alle andere concerten.

BREAKING WAVES concerten
16 februari 2012- Hidden Orchestra (UK)
11 april 2012 - The Samuel Jackson Five (Noorwegen)
13 april 2012 - CALLmeKAT (Denemarken)

Eerste zes albums van Rory Gallagher geremasterd

Patrick Van Gestel — 26 Jan 2012 19:30

In samenwerking met Capo Records en Legacy brengt Sony Music de eerste zes platen van de Ierse gitaarheld Rory Gallagher in geremasterde vorm terug op de markt. Het gaat met name om 'Rory Gallagher' 1971),'Deuce' (1971), 'Live! In Europe' (1972), 'Blueprint' (1973), 'Tattoo' (1973) en 'Irish Tour '74' (1974).

De heruitgaven hebben te maken met het feit dat het veertig jaar geleden is dat Gallagher aan een solocarrière begon.

Elk van de platen, die hij in een korte en bijzonder vruchtbare periode opnam, zal worden uitgegeven als digipack met gerestaureerd artwork. De sleeve notes zijn van de hand van Rory's broer en voormalig tourmanager Donal Gallagher, journalist Roy Hollingworth en legendarisch rockfotograaf Mick Rock.

Dimlite - Grimm Reality

Koen Van Dijck — 26 Jan 2012 19:17

Voorgekauwde pop, het komt ons soms de oren uit. Maar als er dan iets tussen de boterham komt te liggen dat een heel ander smaakpallet bestrijkt, dan kan je niet anders dan drie keer slikken. Het overkomt ons wel eens bij de muziek van Dimlite. Vergeet alles wat u in de lessen esthetica over muziek geleerd hebt, gooi alle regels uit de muziekschool overboord en beluister 'Grimm Reality' zonder enige verwachtingen.

De eenendertigjarige Zwitser lijkt aan hetzelfde spul verslaafd te zijn als The Residents, Captain Beefheart en Can. Maar het waren toch in eerste instantie de cassettes van zijn zus met van radio opgenomen muziek en het keyboard van zijn muziekleraar die hem op de muzikale rails zetten. Misschien daarom dat 'Grimm Reality' ook nooit echt te zwaar op de maag ligt.

Het album zit namelijk vol met popmuziek, maar slaat wel alle stijlen door elkaar en dat resulteert in een arsenaal aan geluiden waar de meeste producers liever met hun vingers vanaf blijven. Luister naar Pour Some Blood, We Got This waarin hiphop wordt opgefokt met hyperkinetische beats en opgepitchte stemmen. Ergens tussendoor hoor je ook nog een mediterane fluit.

In Healing A Random Tyrant gaat krautrock hand in hand met jazz en een handvol seventieselektronica. New, Better Pain mag je gerust georkestreerde chaos noemen. Keyboards flipperen in het rond en maken daarbij een vrolijk, van de pot gerukt dansje. Er hangt distortion in de lucht, maar Dimlite zet het geheel weer naar zijn eigen onnavolgbare hand door er een funky orgeltje bij te lappen.

Een repetitief stukje piano dat uit een klassiek meesterwerk geknipt lijkt - even dachten we aan Susumu Yokota - opent op mysterieuze wijze Through The Grimms / Stars Down. Maar ook daarna vliegen we van links naar rechts doorheen allerlei bochten. Uiteindelijk belanden we in een spelconsole waarin een meeneuriënde man opgesloten zit.

Het kost soms enige moeite om dit alles te blijven volgen, maar de drempel is minder hoog dan hij op het eerste gezicht lijkt. Na een paar luisterbeurten volg je Dimlites eigenzinnige Wizard Of Oz-achtige tred doorheen het muzieklandschap. Stevige wandelschoenen en een helm aanbevolen.

Marissa Nadler terug met ‘The Sister’

Gregor Dijkman — 26 Jan 2012 18:35

Het is nog maar van afgelopen juni geleden dat dreamfolkzangeres Marissa Nadler met haar titelloze debuutalbum op de proppen kwam. Nog geen jaar later zal 'The Sister' verschijnen op Nadlers eigen Box of Cedar Records. En volgens Nadler is het daadwerkelijk het "zusje" van haar debuut.

"Ik realiseerde me dat ik veel muses om me heen had hangen: mijn kinderjaren, bedrog, vriendschap, nieuwe liefde, de natuur en hoop. Die voice-over is nu sterk aanwezig in mijn songteksten.",zo liet een ongrijpbare Nadler weten.

Ansatz der Maschine - Als je niets te vertellen hebt dan zwijg je beter

Mattias Devriendt — 25 Jan 2012 21:59

Mathijs Bertel, de belichaming van Ansatz der Maschine, is een bijzonder gefocust man. Hij weet precies wat hij wil en dat hoor je aan zijn muziek. Dat moet dan ook een interessant gesprek opleveren. Over geluid, pingpong en muzikale lieven bijvoorbeeld. Redenen genoeg om naar de Vooruit te trekken en daar meteen met de deur in huis te vallen.

Je eerste aanraking met muziek bestond in het volgen van lessen altviool. Vanwaar die keuze?
Mathijs Bertel: Vooral via mijn vader werd muziek mij met de paplepel ingegeven. Net als mijn zus begon ik dan ook met viool. Nadien ben ik overgeschakeld op altviool. Een keuze die ik mij nooit heb beklaagd. Ik hou van klassiek en het is leuk om een stuk van Bach te spelen. In altviool zit ook een droefheid die je niet bij viool vindt.

Vanwaar die interesse voor geluid?
De eerste plaat van Lamb kwam uit toen ik zowat veertien jaar oud was en ik was daar ondersteboven van. Het was de aanleiding om me daar echt op te storten. Later heb ik geluid gestudeerd aan het RITS. Vooral het onbewuste van geluiden intrigeerde me. Wat je niet met woorden kan zeggen, kan je vaak wel uitdrukken met geluiden.

Geluiden uit het dagelijks leven in een nieuwe context plaatsen resulteert vaak in een poëtisch effect. De teksten van Spinvis doen iets gelijkaardigs. Het zijn alledaagse, herkenbare taferelen die, in een andere context, veel poëtischer worden. Voilà, daar heb ik me goed uitgepraat (lacht).

Vertrek je van een geluid of van een melodie om een nummer te maken?
Een riff op gitaar is altijd de aanzet, maar ik stop daar dan zodanig veel geluiden en sounds bij dat die oorspronkelijke gitaar uiteindelijk verdwijnt. Zo groeien nummers over een periode van ongeveer drie maanden.

In dat proces is het ook belangrijk om geen volledige soundscape maken. Ik probeer steeds ergens een pointe te vinden. Als je niets te vertellen hebt, dan zwijg je beter. Doordat ieder nummer zo’n lang proces doormaakt, verlies je wel wat spontaniteit. Dat is jammer, maar het hoort er nu eenmaal bij.

Hoe voelt het om met je vader op een podium te staan?
De hoorn paste heel erg goed bij de vorige plaat. Mijn vader speelde toen een paar nummers mee. Ook nu hadden we het gevoel dat de nummers iets misten en daarom doet mijn vader nu op zowat alle songs mee. Dat is echt fijn.

De liveset klinkt helemaal anders dan de plaat.
Dat klopt. Technisch vind ik mezelf één van de mindere livemuzikanten van de band. Daarom wisselen we wel ideeën uit met de drummer, gitarist enz. om tot een goede liveset te komen. De muzikanten moeten het tenslotte doen omdat ze het leuk vinden en daar probeer ik ook voor te zorgen. Het is belangrijk dat iedereen voldoende uitdaging vindt in de muziek en dat iedereen zijn plaats erin vindt.

Hoe zou je de nieuwe plaat zelf beschrijven?
(denkt). Zie het als pingpong van de ene stijl naar de andere, terwijl er toch overal hetzelfde gevoel in zit: een warme, optimistische melancholie. Ik schrijf bijna altijd over mensen die dood gaan omdat ik zelf erg gelukkig ben. De muziek is dus een state of mind die je creëert. Daardoor besef ik dat het leven heel mooi is en dat je het moet koesteren.

Wat vind je zelf belangrijk aan een plaat die niet van jezelf is?
Dat het oprecht en integer is en af en toe naar de keel grijpt. Het is ook wat ik in mijn eigen muziek probeer te doen. Aan de ene kant wil ik een gevoel uitdrukken terwijl ik aan de andere kant voldoende gestructureerd moet denken om er een nummer van te maken. Die balans vinden als muzikant is ontzettend moeilijk. Ik ben er zelf nog niet ten volle in geslaagd.

Herinner je je nog het eerste nummer dat je ooit gemaakt hebt?
Het was de eerste keer dat ik het gevoel had een “muzikaal lief” te hebben. Het is op die momenten dat je ook beseft wat muziek is. Naarmate je meer speelt en optreedt, verandert je standaard en ga je de lat veel hoger leggen. Soms denk ik met heimwee terug aan de momenten waarop ik dat spontane creëren zonder veel nadenken intens beleefde. Als ik aan een plaat begin, heb ik nu een ongelooflijke faalangst: tijdens het eerste half jaar denk ik altijd dat ik het niet meer kan.

In de nieuwe plaat zit er iets opvallend oosters. Waar kwam dat vandaan?
Dat is een vraag die steeds terugkomt (lacht). Ik luister veel naar wereldmuziek, zelfs naar Oezbekistaanse herrie. Misschien heeft het te maken met geluiden in een andere context plaatsen, zoals ik al eerder zei. Voor de harmonieën gebruik ik ook wel trucjes die ze in Chinese muziek toepassen.

Heb je nooit zin om gewoon een popsong te schrijven? Met strofes en een refrein?
Op deze plaat heb ik het geprobeerd, maar het is niet gelukt.Ik ga het in de toekomst dan ook niet meer proberen. De volgende plaat zal waarschijnlijk heel donker en ontoegankelijk zijn, een beetje richting DJ Shadow: een zwarte droomwereld.

Waarvan droom je nog?
Muzikale ambitie heb ik eigenlijk niet meer (lacht). Er is nog wel ambitie, maar het heeft niets met carrière te maken. Op Pukkelpop staan zou wel leuk zijn (lacht), maar ik wil vooral gewoon een goed publiek, dat begrijpt wat we aan het doen zijn. Zolang ik kan doen wat ik wil doen en ik die muziek kan brengen op een juiste manier, ben ik tevreden. In België zijn er zodanig veel goede bands en muzikanten, dat het niet eenvoudig is. Ik wil vooral bezig zijn met muziek maken en niet met de omkadering of een carrière.

Je kan Ansatz Der Maschine hier aan het werk zien.

Netsky live in de AB

Kevin Vergauwen — 25 Jan 2012 20:04

De naam Boris Daenen zegt je waarschijnlijk niet zo heel veel. Deze jonge kerel groeide nochtans uit tot een internationale ster in het dj-wereldje onder de naam Netsky, wat allicht iets bekender in de oren klinkt.

Behoorlijk snel werd de slaapkamer van deze tweeëntwintig jarige man ingeruild voor hippe clubs over de hele wereld. Vorig jaar mocht hij remixes afleveren voor ondermeer voor Swedish House Mafia, Miike Snow en Pendulum.

De première van z' n nieuwe single was niet voor een binnenlands radiostation maar wel voor de BBC. Iets wat weinig Belgen hem kunnen nazeggen.

Op 25 mei speelt Netsky voor de eerste maal een liveshow (en geen klassieke dj-set) in de Brusselse AB.

Tickets kosten 19 euro en kunnen vanaf 27 januari worden verkregen via de site van de AB of Proximus Go For Music.

Danger Mouse werkt samen met Norah Jones

Else Van Doorslaer — 25 Jan 2012 18:46

Norah Jones werkt samen met super-producer Danger Mouse aan de opvolger van 'The Fall', de plaat die ze uitbracht in 2009. Het nieuwe album 'Little Broken Hearts' komt in de lente uit bij Blue Note/EMI.

Jones en Danger Mouse namen het album op in de Burton's Los Angeles studio afgelopen herfst. Ze schreven samen de teksten voor 'Little Broken Hearts' en bespelen ook het grootste deel van de instrumenten.

De productie is volledig in handen van Danger Mouse, die onlangs nog veel succes oogstte met de productie van 'El Camino' van The Black Keys.

Norah Jones viert dit jaar ook de tiende verjaardag van haar debuut 'Come Away With Me'.

Saint Etienne is terug

Gregor Dijkman — 25 Jan 2012 17:10

Het Britse dancepoptrio Saint Etienne bracht met 'Tales of Turnpike House' voor het laatst een studioalbum met eigen werk uit in 2005.

Verder deed de band her en der wat remixwerk en zagen wat heruitgaves het levenslicht, maar nieuw eigen werk bleef uit.

Onlangst plaatste de band uit het niets het nagelnieuwe Tonight op hun webstek met een bericht waarin ze aangeven dat het ook op hun nieuwe studioalbum komt te staan.

Hier kun je dat voorproefje alvast beluisteren en downloaden!

Nieuwe plaat Johnny Berlin voor volgende maand

Gregor Dijkman — 25 Jan 2012 17:04

Onze nationale helden van Johnny Berlin komen volgende maand met de opvolger van hun bejubelde debuut 'Find What You Love And Let It Kill You' (2008).

Het album heet 'Hyber Nation' en zal volgende maand verschijnen.

De exacte datum is voorlopig nog niet bekend en ook verdere albumdetails kunnen we u vooralsnog niet meegeven.

Wel kunnen we zeggen dat de band op 11 februari in Herk De Stad speelt. De voorlopig karig gevulde concertagenda vind je hier.

Manning - Margaret's Children

Christoph Lintermans — 25 Jan 2012 00:00

‘Charlestown’, het elfde album van de Britse progressieve singer-songwriter Guy Manning, was vorig jaar een schot in de roos. Manning beloofde snel met een opvolger te komen en heeft woord gehouden. ‘Margaret’s Children’ is opnieuw een knap staaltje ambachtelijk schrijverschap.

Waar ‘Charlestown’ zijn inspiratie haalde bij een trip naar deze haven in Cornwall, is ‘Margaret’s Children’ het vervolg op het in 2006 verschenen ‘Anser’s Tree’. De beide hoezen vertonen trouwens een opvallende gelijkenis. ‘Anser’s Tree’ bestond uit een reeks portretten van fictieve figuren – door hun stamboom met elkaar verbonden – door de eeuwen heen. Niks maatschappijkritiek, want Manning “woont niet op straat en geeft dus geen sociale commentaar”.

Ook in ‘Margaret’s Children’ schildert hij met veel liefde een aantal personages, afkomstig van dezelfde ‘Anser’s Tree’. Naast de duidelijke progressieve inclinaties leent zijn muziek ook uit de seventies rock en folk. Een lekker basloopje leidt The Year Of Wonders in, waarin we kennismaken met Fleming Barras, die een tijdgenoot van Isaac Newton blijkt te zijn. De song profiteert maximaal van het aanstekelijke refrein en de versieringen door fluit en viool.

In Revelation Road is Manning niet mals voor religie. Jorgen Barras is een reizende predikant en regenmaker die de boeren oplicht. A Perfect Childhood is het vijfdelige verhaal van een verpleegster tijdens de Eerste Wereldoorlog, gebaseerd op het leven van de tragische heldin Edith Cavell. Het begint met het nostalgische Before The War – begeleid op mandoline – om vervolgens terecht te komen in de loopgraven in de Westhoek. De meeslepende verteltrant houdt je zeventien minuten lang gekluisterd.

A Night At The Savoy, 1933 trekt een heel ander register open. We komen in de beroemde nachtclub in Harlem terecht als Julie King de rol van Harriet Horden zingt – die er eerst tabak verkocht en dan door haar broodheer ontdekt wordt. An Average Man is de onbekende soldaat uit WO II, hier met marsritmes onweerstaanbaar gedramatiseerd.

Black Silk Sheets Of Cairo drijft op oosterse motieven en is acht minuten bezwerende, hoogstaande muziek. Het afsluitende The Southern Waves kijkt al vooruit naar de toekomstige, verdronken wereld van Dr. Jonathan Anser uit het zusteralbum. Het nummer bezit een elegisch karakter waardoor ‘Margaret’s Children’ zijn overweldigende orgelpunt krijgt.

Het is al zo vaak gezegd dat Mannings stem en muziek op die van Ian Anderson gelijken – en fans van Jethro Tull kunnen zich hier inderdaad geen buil vallen – maar je moet van slechte wil zijn om dit erg te vinden. Het kleurrijke universum van deze productieve multi-instrumentalist gaat al twaalf albums mee zonder enig spoor van slijtage of vermoeidheid. En dat verdient respect.

Franz Ferdinand naar Dour

Marc Alenus — 24 Jan 2012 20:14

Vorige maand speculeerden we over een terugkeer van Franz Ferdinand naar Rock Werchter, maar de vier Schotten kiezen voor het alternatievere Dour Festival om België aan te doen.

De twitteraccount van het festival twitterde vanochtend dat ze vanavond een nieuwe naam zouden bekend maken en dat deden ze ook, zij het op cryptische wijze: "So if you're lonely, you know i'm here waiting for you".

Kenners herkenden natuurlijk meteen de songtekst van Take Me Out.

Franz Ferdinand is zo naast Ministry, Modestep en The Flaming Lips al de vierde lekkere brok op Dour 2012.

Het festival vindt plaats van 12 tot en met 15 juli 2012.

Pauwel De Meyer - What Do They Do With Boys Like Us

Marc Alenus — 24 Jan 2012 19:32

Sint-Niklaas is een Reinaertstad en het schalkse van die legendarische vos zit ook sommige knapen daar in het bloed. Pauwel De Meyer (ex-Simple Brain) is daar een fraai voorbeeld van. Als grote fan van Devendra Banhart, sprong hij in 2007 het podium op tijdens diens passage op Pukkelpop om mee te spelen met What To Do. Het was één van zijn eerste wapenfeiten, maar niet zijn laatste. Getuige zijn eerste cd.

In 2010 was er al de ep ‘Will There Be Enough Wind To Sail’ en nu volgt dus ‘What Do They Do With Boys Like Us’. Beetje verwarrend, want dat was ook de titel van één van de nummers op de ep. Het nummer werd niet opgevist voor de cd, maar Waiting For The Snow To Fall krijgt wel een herkansing. Het past zeker bij deze winter en het is een parel, dus waarom niet?

Pauwel klinkt erg lo-fi. Hij schrijft zijn liedjes in het midden van de nacht en zo klinkt het ook. Het lijkt alsof hij de buren niet wil wekken. Jammer voor hen want Favourite is de subtiele, wondermooie opener met in de vioolpartij van Eva Afschrift een echo van Scarborough Fair (bekend van o.a. Simon & Garfunkel).

Holes In My Jeans is een smeekbede aan zijn lief en het is duidelijk dat de leegte in zijn hart minstens zo groot is als de gaten in zijn broek. Helemaal niet zo duidelijk is waaraan Cats zijn titel dankt. Let it Be is natuurlijk al eens door een bekende band gebruikt. En ook dit is een wereldsong die nooit meer uit je hoofd gaat!

Van een zelden gehoorde intensiteit is New Tattoos. Wanneer op het eind de eenzame trompet van Alexander Lippeveld weerklinkt, lopen de rillingen je geheid over de rug. Ook Joeri De Dobbeleir (cello en slidegitaar) voegt veel goeds toe aan dit sobere, maar veelbelovende plaatje dat via Bandcamp zelfs gratis te downloaden is.

Fans van subtiele muziek die ook The Low Anthem, Perfume Genius en Vetiver smaken, geven Pauwel De Meyer zeker ook een plaatsje in hun hart. Wij gunnen hem alvast de wind in de zeilen.

Pauwel De Meyer kan je hier aan het werk zien.

Garbage komt met eigen platenlabel en nieuw studioalbum

Tino Fella — 24 Jan 2012 19:10

Garbage laat weer van zich horen. Zeven jaar na het meest recente studioalbum 'Bleed Like Me' komt Shirley Manson en gevolg dit voorjaar met nieuw werk.

De plaat zal uitkomen via het net opgerichte eigen label Stunvolume. Op dit moment zit de band nog in de studio in Los Angeles. Voor het afwerken en mixen zijn producers Billy Bush en Butch Vig (tevens bandlid) verantwoordelijk.

Eerder kondigden wij al de komst van Garbage op Rock Werchter aan.

De band uit Madisin, Wisconsin zal op donderdag 28 juni op het nieuwe (voorlopig nog naamloze) podium spelen.

The Black Keys - Once in a lifetime

Patrick Van Gestel — 24 Jan 2012 19:04

The White Stripes stonden (meermaals) garant voor een uitverkocht Vorst Nationaal. Verder is het al zoeken naar een duo dat een zaal van dat formaat vol kreeg. Maar The Black Keys zorgden wel voor een gevulde Lotto Arena, ook al zijn zij op het podium dan niet echt een duo meer. ‘El Camino’, hun laatste plaat, en ook de twee voorgangers hebben in elk geval gezorgd voor een serieuze stroomversnelling.

In Noord-Amerika zijn het Arctic Monkeys die als voorprogramma mogen fungeren. In Europa werd geopteerd voor een Amerikaanse band, die hier nog heel wat groeiruimte heeft. Nochtans heeft Portugal.The Man de songs om hier voet aan wal te krijgen. Alleen jammer dat die voet onder hen werd weggemaaid door het gevreesde bunkereffect. Drums en bas verdrongen alle andere instrumenten en vaak was het een kwestie van “Zoek de solo!”.

Desondanks herkenden wij met veel moeite nog Work All Day en hun voor de fans inmiddels al klassieke versie van The Beatles’ Helter Skelter, die na een stevige, maar volkomen dichtgeklitte jam werden ingezet. Gelukkig waren meer rustige nummers als So American nog wel waarneembaar, maar doenbaar werd het eigenlijk nooit en wij voelden dan ook niets anders dan medelijden voor deze band om nog te zwijgen van de angst dat ook de main act zou verzuipen in ondoordringbare erwtensoep.

De muzikale goden waren de aanwezigen niet helemaal ongunstig gezind want de soundengineer was er duidelijk in geslaagd om de muziek van The Black Keys wel op een deftige manier tot bij de daartoe bestemde oren te brengen. Patrick Carneys diverse drumonderdelen waren duidelijk te onderscheiden en Dan Auerbachs solo’s klonken zoals ze behoorden te klinken: gruizig en rauw.

De bluesrock van The Black Keys mag op plaat dan nog productioneel opgeluisterd worden door de goudvingers van Danger Mouse, op een podium komt die taaie olielaag toch weer bovendrijven. De meeste nummers werden aan een hogere versnelling gespeeld en Auerbach liet zijn gitaar hinniken en briesen op de soms wat klungelig aandoende, maar met veel pit gespeelde drumpatronen van zijn kompaan. Nummers als Strange Times, dat door toetsenist John Wood Mooi werd aangevuld, of het wat meer ingetogen I’ll Be Your Man hielden de aandacht in een onwrikbare houdgreep.

Dit was de eerste show van hun tournee en het was duidelijk dat beide heren (en hun sidekicks) er zin in hadden. Het spelplezier droop van een nummer als Money Maker af. Nu en dan werd er nog overleg gepleegd en bij Next Girl was er zelfs sprake van een valse start. Maar het waren allemaal kinderziektes, waarvoor het juiste serum bestond uit prachtige versies van nummers als Same Old Thing.

Met wat ongetwijfeld hun bekendste liedjes zijn – Tighten Up en Lonely Boy – werd de Arena helemaal in vervoering gebracht. Ideaal dus om op een hoogtepunt mee af te sluiten, ook al werden wij eerder al meermaals ontroerd door de kracht van hun muziek.

In de bisronde accentueerde een discobal de smachtende, hoge stem, die Auerbach voor Everlasting Light hanteerde. Dat verhinderde niet dat de track uitmondde in een wilde indianendans. Naast dat soort kleine gimmicks werd het visuele aspect van de show verzorgd met vier schermen, waarop soms psychedelische en dan weer versnelde en/of wazige beelden getoond werden, en een hele reeks uit de kluiten gegroeide lampenkappen.

“He’s Patrick, I’m Dan, we’re The Black Keys.” Auerbach zei het wel een keer of vijf en de naam van de band, die op het einde van de show in fel licht boven hun hoofden flikkerde, liet evenmin weinig aan de verbeelding over. Het was net als de andere tierlantijntjes eerder overbodige luxe. Want als ze met zijn tweeën op de bühne stonden met slechts enkele karige spots op hen gericht, was de elektriciteit zo mogelijk nog meer voelbaar. Zelfs in deze fabriekshal kreeg je dan even de indruk dat je weer in een kleine club stond te kijken naar een once-in-a-lifetime-optreden. En dat is het waarvoor wij het doen.

The Bony King of Nowhere genomineerd

Else Van Doorslaer — 24 Jan 2012 19:02

De filmmuziek van The Bony King of Nowhere werd geselecteerd voor 'Les Magritte Du Cinema'. De muziek die Bram Vanparys schreef voor de film 'Les Géants', werd er genomineerd in de categorie beste originele soundtrack, samen met ondermeer de soundtrack van Rundskop.

Om dat te vieren voeren 'Bony King & friends' de muziek nog eens uit tijdens drie extra concerten,

Ondermeer Ine Eysermans van Amatorski, Esther Lybeert, Stef Heeren (Kiss The Anus Of A Black Cat), Koen Gisen en An Pierlé staan mee op het podium.

Check de nieuwe website van de groep.

18 februari 2012 C-mine (Genk)

2 maart 2012 Vooruit (Gent)

16 maart 2012 Eden (Charleroi)