daMusic

Archive komt naar België

Marc Alenus — 21 May 2012 20:27

In 2009 was Archive nog goed voor twee albums: 'Controlling Crowds Part IV' en 'Controlling Crowds'. In datzelfde jaar deden ze ook twee keer ons landje aan. Dat deden ze voor een uitverkochte AB en volle Hallen van Schaarbeek. Vorig jaar waren ze terug. In het Koninklijk Circus dit keer, vergezeld van een groot orkest. Op 13 november 2012 komen ze weer langs en deze keer zien ze het nog groter. Ze zijn dan te bewonderen in Vorst Nationaal. Ticketverkoop start via de geëigende kanalen op donderdag 24 mei.

Single en tour voor de Portables

Patrick Van Gestel — 21 May 2012 20:18

What Would Djengis Do ? is de nieuwe single uit het binnenkort te verschijnen, nieuwe album van de Portables, die de titel ‘It’s Time To Leave This World Behind’.

Je kan de single gratis downloaden via bandcamp.

Aan de nieuwe plaat, die in september verschijnt, wordt ook een tournee verbonden, die de groep langs allerlei Belgische steden (en Amsterdam) brengt. Alle details daarover vind je op hun website.

The Temper Trap - The Temper Trap

Ben Moens — 21 May 2012 20:05

Die onverwachte, loeiende synths in opener Need Your Love voegen al meteen de daad bij het woord. De zang is nog wel herkenbaar roepend, al lijkt de weemoedmantel op het eerste zicht afgelegd te zijn. Met een tamboerijn hier en daar, vocale trapladders en een ingetoomde gitaarsolo als brug doet dit zowaar denken aan Wolf Gang. Over heel de plaat gezien is dit nochtans niet onze favoriete track, laat staan de meest geschikte als single.

De nieuwsintro van London’s Burning gaat over in sober dokkerende synths en frêle gitaargrepen. Later komt daar nog het schelle stemmetje van Mandagi en tintelende gitaartokkels bij die na verloop van tijd de song wat meer karakter bijbrengen. Dan toch die roots niet helemaal vaarwel gezegd. De nuchterheid, die zo kenmerkend was, wordt ietwat aan de kant geschoven in Trembling Hands. Ondanks de poppy aanpak zal hier nog steeds geen zomerhit uitbloeien, maar er wordt al wat meer in zorgeloosheid vergleden. Meerdere, uitgerekte lagen van gitaren en de tekst die ook al wat toegankelijker is knappen erg veel werk op.

Wanneer de stem enkele toonhoogtes lager zakt, brengt dat meteen een iets intiemer gevoel mee in The Sea Is Calling. Het moeten niet altijd de lentedagen zijn die een passende soundtrack meekrijgen! De woordenloze brug komt net op tijd om dit nochtans knappe nummer niet in verveling te doen vervallen. Hopelijk slaan we de bal volledig mis dat dit nummer het meest ondergewaardeerd zal worden.

Ook Rabbit Hole, dat later op de plaat zit, ondergaat dezelfde tendens. Alleen reikt de stem veel hoger. Miracle kijkt spijtig genoeg helemaal de andere richting uit. Te inspiratieloos moet de stem bijna heel het nummer dragen en dat lukt niet helemaal, de rollende synths ten spijt. This Isn’t Happiness lijkt aanvankelijk in datzelfde bedje ziek te zijn, maar herpakt zich na verloop van tijd dankzij een iets meer verkwikkende aanpak.

Andere wegen worden ingeslaan bij Where Do We Go From Here. En daar malen wij niet om. De gitaren tokkelen scherper en de synth surft harmonieus in het kielzog van de zang, die zowel hoge tonen als lage brommen uitstoot. De drums spelen een hele plaat lang de meest anonieme rol, maar zijn hier zeker verdienstelijk.

In Never Again zorgt een dosis elektronica voor een fijne knik in het ritme, maar dat neemt niet weg dat we dit al tien keer eerder gehoord hebben. Iets ruwer gitaarwerk probeert dat nog te verhelpen, maar we raden deze heren toch aan om inventiever uit de hoek te komen op plaat drie. Ook Dreams pakt het wat softer aan en krijgt een digitale toets. Toch zullen Massive Attack of Hurts nooit de concurrentie van dit probeersel moeten vrezen. Niet slecht, maar een percentje te sloom en een tikkeltje te veeleisend voor de zanger.

Het is jammer dat de strijkers pas tijdens I’m Gonna Wait worden toegevoegd, waardoor het meteen veel klassieker en grootser klinkt. Het stemmenkoor, iets wat op de hele plaat stoort, hoefde dan weer niet. Omdat de gitaar en de drums zich beperken tot een kalme zijrol, groeit dit uit tot een melig pareltje verscholen in de donkere mist van dit album. Ook de piano komt (te) laat aan het raam kijken in Leaving Heartbreak Hotel. Net als in The Sea Is Calling steekt het arrangement net niet tegen vooraleer een verfrissende brug de kop opsteekt. In dit laatste tweeluik valt de gemiste kans van de instrumenten op: zowel de strijkers als de piano mochten veel vroeger aangebracht worden.

Zeker geen mislukte "moeilijke tweede" maar als u vraagt wanneer we deze nog eens uit de kast halen, moeten we het antwoord schuldig blijven.

Gratis live-ep van Enter Shikari

Tino Fella — 21 May 2012 19:51

In februari van dit jaar gaf Enter Shikari een intiem concert in Londen dat voor een televisieuitzending werd geregistreerd. Omdat er van de opnamen al enige weken geluidsbestanden van lage kwaliteit op internet circuleerden, heeft de Britse band besloten de nummers in mp3-formaat aan te bieden.

De live-ep heet "Live In London NW5" en bevat nummers als System/Meltdown, Gandhi Mate, Gandhi, Destabilise, Mothership en Arguing With Thermometers. De nummers zijn gratis te downloaden op de officiëlle Enter Shikari-site, waar ook de videobeelden te bekijken zijn.

De groep is net terug van een zeer succesvolle Amerikaanse tour. Ook werd in de VS een videoclip opgenomen voor de volgende single Warm Smiles Do Not Make You Welcome Here. Het eindresultaat daarvan krijgen we in juli te zien.

Deze zomer speelt Enter Shikari op vele festivals, waaronder Pukkelpop.

Robin Gibb overleden

Patrick Van Gestel — 21 May 2012 07:11

Het zou ons verwonderen als u geen nummer van hen kan neuriën. The Beegees zijn nu eenmaal een deel van het collectief, muzikaal geheugen. Robin Gibb, maakt e samen met zijn broers Maurice, die in 2003 verleed, en Barry deel uit van die groep, die vanaf de jaren zestig al hits scoorde.

Robin Gibb is steeds bezig geweest met muziek. Zijn laatste werk was een klassiek album over het vergaan van de Titanic, dat hij samen met zijn zoon Robin-John schreef.

Robin Gibb werd tweeënzestig en overleed aan een longontsteking na eerder al kanker te hebben overwonnen.

21 mei 2012 t/m 3 juni 2012

Patrick Van Gestel — 20 May 2012 20:34

Les Nuits lopen zo stilaan op hun einde. De festivals staan voor de deur. Dit is de periode dat je niet weet waarnaartoe. En dus staan wij klaar om dat gat op te vullen. Want er is wel degelijk nog een en ander te doen in de concertzalen.

NILS FRAHM
Waar: 4AD, Diksmuide
Wanneer: dinsdag 22 mei 2012 – 20.30 u
Wat: pianofenomeen en magistraal improvisator
Waarom: Pas als Peter Broderick hem vraagt om mee te werken aan de ‘Solo Piano Series’ schakelt deze jonge Duitser over van elektronica naar puur piano. Inmiddels heeft hij al een aantal platen volgespeeld met schitterende pianostukken. Live mengt hij zijn bestaande werk speels met improvisaties en komt dan bij dit soort dingen uit.
Voorprogramma : GREG HAINES
Kost: € 12/10/8

SONDRE LERCHE
Waar: DOKarena / DOKbox, Gent
Wanneer: zaterdag 26 mei 2012 – 19.30 u
Wat: Noorse, muzikale veelvraat
Waarom: Alles wat maar in de verte met popmuziek te maken heeft absorbeert hij als een spons om het dan weer in de vorm van allekanten uitwaaierende liedjes terug vrij te geven. Wie zijn pop graag avontuurlijk heeft is hier op de juiste plaats.
Voorprogramma : SWEET LIGHTS
Kost: € 15/12

SISKIYOU
Waar: Cactus Club@Magdalenazaal, Brugge
Wanneer: zaterdag 26 mei 2012 – 20.00 u
Wat: Great Lake Swimmers voorbij
Waarom: De rond de eigenzinnige stem van zanger Colin Huebert opgebouwde americana heeft zo stilaan zijn eigen plaatsje in de muziekwereld verdiend. Onlangs nog stonden ze in de Botanique te schitteren. Nu is het tijd om naar de kust te verkassen en daar hoge ogen te gaan gooien.
Voorprogramma : ELFIN SADDLE
Kost: € 8/5/2,5

SHELLAC
Waar: Trix, Borgerhout
Wanneer: maandag 28 mei 2012 – 19.30 u
Wat: de andere kant van Steve Albini
Waarom: Hij gebruikt – bespeelt is immers niet het juiste woord - zijn gitaar op een manier die niemand hem nadoet. En zingen kan je wat hij doet ook al niet noemen. Maar het resultaat is van een krassende-vingernagels-op-een-schoolbord-kwaliteit en ontlast u gegarandeerd van alle stress.
Voorprogramma : SLEEPY SUN / HELEN MONEY
Kost: € 21/18

BOB MOULD performs ‘Copper Blue’
Waar: Ancienne Belgique, Brussel
Wanneer: zondag 3 juni 2012 – 20.00 u
Wat: Hüsker Dü-gitarist haalt herinneringen op
Waarom: Voor wie Hüsker Dü een stap te ver was, was er het werk dat Bob Mould nadien met zijn band Sugar maakte. Beschouw dit gerust als het prototype van de toegankelijke gitaarplaat. En vergeet vooral niet uit de bol te gaan.
Kost: € 25

Turbo Turntable-releases VII

Koen Van Dijck — 20 May 2012 11:18

Wat moet je in huis halen als je op trendy feestjes de hippe vogel wil uithangen of wat ontbreekt er in je platenkast als je toch een beetje indruk wil maken op de lokale fuivers. Compact geserveerd met enkele bliksemsnelle pennetrekken: de nieuwe reeks Turbo Turntable Releases.

Na een specialisatie in donkere en minimale dubstep als Headhunter brengt Antony Williams onder zijn Addison Groove-masker een eerste album uit. ‘Transistor Rhythm’ staat bol van de stemsamples, hoekige ritmes, intergalactische elektronica. Dat levert voornamelijk boeiend materiaal op, maar soms ook klinkt het ook iets te hermetisch. Wij gaan vooral loos op tracks als Night To Remember, Sooperlooper, Rudeboy en Savage Henry. (50 Weapons)

Derde album al voor het trio van Marbert Rocel. En ‘Small Hours’ blijft bij de formule die we kennen van de vorige twee albums. Ook deze keer slaagt hij er weer in om ons met een mengeling van jazz, house en soulvolle minimaltechnobeats te omarmen. Warme knuffeltechno die niet misstaat bij een avondje gezellig “socializen” in je woonkamer of als opwarmer in de trendy bar om de hoek. Mooie productie ook waarin elektronische muziek hand in hand gaat met levensechte instrumenten. Aanrader! (Compost)

Nederlander TJ Kong houdt duidelijk van samenwerkingen. Zijn vorige album met Nuno Dos Santos kwam uit op Compost, voor ‘Dream Cargoes’ was niemand minder dan Steve Bug’s Poker Flat label geïnteresseerd. Toch blijven TJ Kong & Modular K in de dubby deephouse-sferen. Het levert bij momenten een zeer zweverige plaat op met hier en daar ook enkele stevige rechttoe rechtaan dansvloerstampers. Onze favorieten: The Last Words Of Mr. Goddard, The Delta Sunset en Studio 5, The Stars. (Poker Flat)

Het Italiaanse label Opilec Music komt op de proppen met een geweldige compilatie getiteld ‘We Are Opilec...!’, samengesteld door labelbaas I-Robots. Daarop heel wat krautrock, vroege elektro, oude synths, donkere disco en house en op cd twee ook heel wat obscure techno. Al even obscure artiesten worden afgewisseld met klassebakken als Giorgio Moroder, The Units en Orlando Voorn en originele versies met extended versions en remixes van onder meer Todd Terje en uiteraard I-Robots zelve. (Opilec Music)

Ook heel wat eightiesinvloeden op de derde The Array-compilatie van Nang Records, al zoeken zij het vaker in de nu-discosferen. Voornamelijk uitstekend werk van ondertussen bekende namen als Toomy Disco, Proper Heat en The Heels Of Love, afgewisseld met enkele nieuwkomers. Dertien nummers die uw feestje in een mum van tijd in een zwoele cocktail/poolparty omtoveren. (Nang)

Blaudzun - Heavy Flowers

Gregor Dijkman — 20 May 2012 11:06

Als de Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond aka Blaudzun in 2008 zijn knappe, titelloze debuut uitbrengt, weten we dat het hier om een bijzonder talent gaat. Twee jaar later krijgen we gelijk als de magistrale opvolger ‘Seadrift Soundmachine’ (2010) verschijnt. Het album staat wederom vol met prachtige liedjes, heeft een rijker instrumentarium dan de voorganger en krijgt terecht lovende recensies. Blaudzun is in geen tijd een gevestigde naam. De verwachtingen voor het derde album zijn logischerwijs hooggespannen. Dat derde album is er inmiddels, heet ‘Heavy Flowers’ en is zonder twijfel een van de releases van 2012.

Het is oktober 2011 als we een eerste voorsmaakje van het album voorgeschoteld krijgen in de vorm van Flame On My Head. Het is een prachtig liedje met een subtiele opbouw waarbij de zanglijnen en strijkers het geheel een oosters tintje geven. De toon is gezet en die bevalt maar al te goed.

Bij de prachtige uptempo stamper Elephants wordt duidelijk dat het geluid op ‘Heavy Flowers’ een nog rijker instrumentarium heeft dan voorganger ‘Seadrift Soundmachine’, terwijl het betoverende titelnummer laat horen dat Blaudzun qua emotie wederom mijlendiep gaat. Als we het strijkarrangement en het eerste couplet ervan horen, moeten we onszelf even knijpen om te voelen of dit echt geen droom is. Het snijdt dwars door je ziel terwijl de dreigende opbouw het liedje naar ongekende hoogtes tilt.

Dat Blaudzun ook in de uptempo en meer directe liedjes diepe emoties weet te combineren met een ongekende drive en subliem songschrijverschap bewijst hij met We Both Know. De spanning is vrijwel meteen voelbaar en je weet dat het liedje elk moment los gaat barsten.

Of Blaudzun nu met zijn band losgaat in het opzwepende Who Took The Wheel of zichzelf slechts begeleid met ukelele en piano in het sublieme en verstilde miniatuurtje Monday, het komt allemaal even sterk, krachtig en overtuigend over.

Tot en met Sunday Punch kunnen we geen hoogtepunt kiezen, tenzij we er tien mogen noemen. Maar dan horen we Another Ghost Rocket en hebben we dat hoogtepunt gevonden. De opbouw is werkelijk subliem. De bezieling spat eraf terwijl het in falset gezongen refrein als een raket naar ongekende hoogtes schiet. En dan die fenomenale outro.

Het album sluit af in de traditie van voorganger ‘Seadrift Soundmachine’: met een alternatieve uitvoering van een van de liedjes. Nu is het de rustigere, maar even mooie “Nocturne”-versie van Elephants die ervoor zorgt dat het album een kop en een staart heeft.

De vraag of Blaudzun de hoge verwachtingen heeft weten in te lossen beantwoorden wij met een volmondige ja!. Wij durven zelfs nog verder te gaan: Blaudzun heeft met ‘Heavy Flowers’ simpelweg de beste plaat van 2012 afgeleverd, punt!

Les Nuits 2012: Grimes - Onweerstaanbare eenvoud

Koen Van Dijck — 19 May 2012 21:57

Met een album dat recht in de roos schoot, een pak media-aandacht ondanks het feit dat haar nummers nu ook weer niet zo toegankelijk zijn en een uitverkochte zaal was het optreden van Grimes een van de acts waar we reikhalzend naar uitkeken op deze editie van Les Nuits. En teleurstellen deed het allerminst.

Voor de ingang stonden enkele mensen nog tevergeefs met bordjes in de lucht naar tickets te speuren. De Rotonde was dan ook tot in de nok gevuld met fans van de Canadese Claire Boucher. Haar derde album ‘Visions’ trok de aandacht van velen door de ontbrekende schakel tussen pop, witch-house en ambient in te vullen. Van dat brouwsel weet ze een bijzonder sexy extract te maken. Op het podium vertaalde zich dat enigszins anders.

Een jongedame kwam ietwat verlegen de bühne op. Doodziek en vergezeld van een emmertje, voor als ze voor de vijftiende keer die dag haar maaginhoud niet langer kan binnen houden. Ze excuseerde zich alvast voor ongecontroleerde overkomelijkheden en kreeg daarmee al meteen de sympathie van haar publiek. Wanneer ook haar sampler en keyboard bij het eerste nummer niet meteen deed wat ze wilde, vreesden we heel even voor een debacle, maar dan keerde de wind.

Ze vuurde een salvo van welgemikte beats op ons af, haalde, ondanks haar ziek zijn, de hoogste noten vlekkeloos en leefde zich volledig uit op haar machines. Zelfs de nummers die op cd eerder in een zen-mood brachten werden hier plots vlijmscherp. Wanneer Genesis en Oblivion uit de luidsprekers schalden, haalden de aanwezigen het dak van de Botanique naar beneden. De zaal veranderde in een zinderende sauna die ons meteen twintig kilo lichter maakte.

Na een uur haastte Grimes zich van het podium af om waarschijnlijk weer een emmer te vullen. Maar het laaiende publiek vroeg en kreeg toch nog een kleine bisronde. Daarmee vervolmaakte ze de dan al schitterende show, die visueel in eenvoud baadde, maar muzikaal ronduit onweerstaanbaar was. Wie er niet bij was, had pech.

We Are Augustines - Rise Ye Sunken Ships

Marc Alenus — 19 May 2012 18:59

De band tussen Bill McCarthy en Eric Sanderson is onbreekbaar. Ze hebben zoveel gemeen dat het griezelig wordt. Ze zijn geboren binnen de vierentwintig uur van elkaar, hebben beide een psychisch labiele broer in de familie en speelden eerder al samen in de band Pela. Veel van de songs op het debuut van We Are Augustines waren bedoeld voor het tweede album van Pela, maar de dood van McCarthy’s broer en andere problemen strooiden roet in het eten.

Een paar jaar na al dat leed, raapte McCarthy zichzelf bij elkaar en zocht zijn maatje Sanderson terug op om de plaat af te maken, maar dan wel onder een andere naam en met een andere kijk op het leven. En met Dave Newfeld als producer van dienst.

We Are Augustines maakt primaire, eerlijke rock-’n-roll, een beetje in de stijl van The Gaslight Anthem en koppelt die aan de emoties van Dry The River en de barlucht van Deer Tick. De set-up is klassiek, de riffs memorabel en de zang bewogen. Soms gaat het er wat over, maar als je het verhaal achter de plaat kent, vergeef je McCarthy zijn hartverscheurende uithalen meteen en heb je zin om hem een biertje aan te bieden en je arm om zijn schouders te slaan.

Chapel Song bouwt langzaam op, beginnend met drums en gitaar. Daarover drapeert McCarthy zijn klaagzang en langzaam druppelen synths en hoorn binnen. De song benadert de climax, maar bereikt hem nooit al spuugt en gromt McCarthy zijn oprechte gekweldheid recht de micro in. Meteen heb je wel het gevoel naar een oprecht vertolker van gevoelens te luisteren.

Zo gaat het de hele plaat door. Op tientallen momenten dreigt de plaat uit de bocht te gaan, maar dat gebeurt niet, ook al passeren alle clichés de revue: woestijnen, snelwegen, polaroids, drive-in-cinema’s, barkrukken en tequila.

Sleutelsong is The Book Of James, dat is genoemd naar de broer van McCarthy die zelfmoord pleegde. Hij vergeeft zijn broer, maar is duidelijk nog niet over het verlies heen. De gitaar tokkelt zacht en wisselt af met apocalyptische wervelingen van geluid en zware tranen van drumroffels.

Bij Headlong Into The Abys hap je naar adem wanneer McCarthy zingt dat hij zal blijven rijden in zijn auto ook al bel je de politie of de psychiater. Bij Juarez lopen de rillingen over je rug wanneer McCarthy zijn familie bezingt en snauwt “I’ve got tequila in my veins and the devil in my mouth”. Dit is het perfecte huwelijk tussen oneindige liefde en het verlies ervan.

Elk nummer schreeuwt om je aandacht en al schud je soms ongelovig het hoofd over de opdringerigheid van de muziek, toch kan je de neiging om mee te schreeuwen niet onderdrukken. ‘Rise Ye Sunken Ships’ is een ongebreidelde, hartverscheurende schreeuw vanuit het diepst van de ingewanden en een van de mooiste eerbetuigingen die een overledene zich kan wensen. Cheers!

Eerste nieuwe Afghan Whigs-track in vijf jaar

Patrick Van Gestel — 19 May 2012 18:49

The Afghan Whigs hebben via hun website See And Don’t See beschikbaar gemaakt voor downloaden. Het nummer, oorspronkelijk opgenomen door Marie “Queenie” Lyons in 1970, is de eerste nieuwe track van de band in vijf jaar.

Op 23 mei geven ze ook hun eerste concert in dertien jaar in de Bowery Ballroom in New York, waarna ze op tournee gaan en ook in België (op 13 juni in het Koninklijk Circus en op Pukkelpop) passeren.

Drummer Crowded House verliest de strijd

Marc Alenus — 19 May 2012 18:46

Via news.com.au bereikte ons het nieuws dat Peter Jones (rechts op de foto), drummer van Crowded House overleed aan de gevolgen van hersenkanker. Op de website van de band verscheen een officiële boodschap: "we zijn in de rouw vandaag omwille van de dood van Peter Jones die we ons zullen blijven herinneren als een man met een warm hart, een grappig en getallenteerd man en een waardevol lid van onze band. Hij speelde altijd heel stijlvol en vol vuur. We groeten hem en zenden onze liefde en innigste gedachten aan zijn familie en vrienden."

Peter Jones is al de tweede drummer van Crowded House die het tijdelijke voor het eeuwige wisselt. Hij verving Paul Hester toen die in 1994 uit de band stapte. Hester pleegde later zelfmoord. Hij was al langer depressief.

Hier kan je hem nog eens live bezig zien met Crowded House.

Les Nuits 2012: Baxter Dury - Popsongs

Patrick Van Gestel — 19 May 2012 11:00

In januari stond hij nog voor een overvolle Rotonde en ook deze keer was de Orangerie niet groot genoeg voor Baxter Dury. De Botanique is dan ook “zijn favoriete gebouw in België en mogelijk zelfs in Europa”. En eigenlijk was dat gevlei niet eens nodig.

Van de twee Belgische voorprogramma’s, die aan Baxter Dury werden toegevoegd, was vooral Oh Burgundy heel erg nieuw. De beide heren gaven zelf al aan dat dit nog maar hun derde optreden was. Maar dat betekent nog niet dat het duo geen ervaring heeft. De helft van het duo maakt bijvoorbeeld deel uit van Oscar & The Wolf.

Hun zacht tintelende liedjes met begeleiding van toetsen en akoestische of elektrische gitaar vonden duidelijk hun weg naar het publiek, dat al vroeg op de avond meewiegt.

De stemmen van beide heren herinnerden soms aan de ijlheid van Great Lake Swimmers, al werd de muziek hier soberder gehouden. Maar het was moeilijk ontsnappen aan de eentonigheid van de songs, waardoor het moment hen toch af en toe leek te ontsnappen.

Van een heel andere orde was Leaf House, wiens op bands als Yeasayer gebaseerde dancepop, ook aansloeg. In tegenstelling tot hun voorgangers zat hier wel meer variatie in de songs waardoor de aandacht gaandeweg toenam.

Hoewel de elektronica van groot belang was voor hun geluid, waren het analoge instrumenten als gitaar en bas, die het voortouw namen. Zo kronkelde de flinterdunne gitaar langs elektronische percussie en stuwde de uit de kluiten gewassen bas de nummers vooruit. Dat ze hun bandnaam bij een song van Animal Collective hadden gehaald, was in elk geval geen verrassing.

En dan was er dus Baxter Dury. Hij kwam het podium op in zijn bekende, van Brits flegma druipende stijl, handje in de zij, het publiek al meteen uitdagend. Dat zou hij eigenlijk het hele optreden lang doen door steeds opnieuw te gaan joelen en huilen als een jonge wolf, waarna de fans daar uiteraard op ingingen.

Britser dan dit wordt het niet meer. Dury’s donkere stem, al dan niet parlando, over de perfect uitgebalanceerde songs van zijn drie platen, hield de toeschouwers ruim anderhalf uur gevangen. Verwacht geen lang uitgesponnen solo’s – hoewel die ene diep grommende gitaarsolo tijdens Isabel er als om de regel te bevestigen zeker mocht zijn - of breed uitwaaierende, instrumentale partijen. Voor dit soort muziek werd het woord popsong ooit uitgevonden.

Dury zelf bekommerde zich vooral om microfoon en bijhorende standaard, waaraan hij vaak liefkozend hing. Occasioneel zette hij zich aan de toetsen voor enkele subtiele details om dan weer recht te springen, te worstelen met zijn das en opnieuw een dansje uit te voeren.

Het was een genot om te zien hoe deze groep muzikanten duidelijk goed op elkaar was ingespeeld en zich bijzonder goed amuseerde. Madelaine Harts stem bood, samen met die van bassist Lee Canham, perfect weerwerk in songs als Hotel In Brixton. Er werd voortdurend gegrapt en gelachen op het podium, hetgeen de sfeer zeker ten goede kwam.

Het obligatoire Cocaine Man – ongetwijfeld één van zijn beste songs – zorgde samen met Love In the Garden voor een mooi orgelpunt achter een optreden, dat misschien niet uitblonk in originaliteit, maar wel garant stond voor een mooie, muzikale avond.

Perfume Genius schenkt jou een song

Marc Alenus — 18 May 2012 19:38

Stel dat je de laatste maanden op een andere planeet zat en het nieuwe album van Perfume Genius 'Put Your Back N 2 It' nog niet gehoord hebt.

In dat geval is dit je kans tot een kennismaking. Perfume Genius geeft immers een gratis song weg uit zijn tweede album. Het gaat om Rusty Chains, een song over een man wiens geliefde overleed na ziekte.

Hij herinnert zich de tijd van voor de ziekte toen alles veilig en eeuwig aanvoelde en vraagt om ook te sterven om zo terug samen te zijn.

Rusty Chains staat niet op de fysieke versie van het album, maar was wel opgenomen in de iTunes versie.

Funkmuzikant Chuck Brown overleden

Tino Fella — 18 May 2012 18:32

Woensdag is in een ziekenhuis in Baltimore funkmuzikant Chuck Brown op 75-jarige leeftijd overleden.

Brown was onder meer bekend van The Soul Searchers en gold als de grondlegger van de 'go-go'.

Zijn muziek inspireerde veel hiphop-artiesten. Zo werd zijn grootste hit Bustin' Loose (part 1) uit 1979 later door Nelly gebruikt als basistrack voor diens succes Hot In Here.

Brown bleef actief tot aan zijn dood. Kort geleden moest hij om gezondheidsredenen nog een reeks optredens afzeggen.

Field Music - Koel geserveerd, warm aanbevolen

Patrick Van Gestel — 18 May 2012 10:55

Met al dat nachtelijk, Brussels geweld zou je haast vergeten dat er nog andere concerten worden georganiseerd. En zelfs al was de opkomst - om het met een eufemisme te zeggen - eerder beperkt en waren de omstandigheden euh… ongewoon, de muziek was er niet minder boeiend om. En Field Music liet het daar in Gent allemaal niet aan hun hart komen.

Want de typisch Belgische weersomstandigheden noopten de organisatie ertoe het concert toch maar onderdak te geven in de DokBox. Ook deze locatie is niet meer dan een uit de kluiten gewassen afdak en dus waren de temperaturen, ondanks de avondzon, navenant. Geen wonder dus dat niet alleen de toeschouwers voorzien waren van dikke jassen, maar ook de muzikanten zich regelmatig de handen warm moesten blazen.

Vadoinmessico zorgde er nochtans voor dat de sfeer zonnig werd. Een stevige scheut Latijnse invloeden geeft hun indiepop ondanks hun herkomst - de band komt uit Londen - een zuiderse klankkleur. En wonderlijk genoeg slaagt de band er op een podium steeds in te overtuigen waar hun debuutplaat dat niet helemaal kon.

Met Spaanse gitaren, banjo, ukelele en de nodige percussie werd aan nummers als Cave en afsluiter Archaeology Of The Future een dansbare draai gegeven. Het atletisch vermogen van percussionist Harry Sullivan was bovendien een streling voor het oog. Na hen ook op Eurosonic aan het werk te hebben gezien, zijn wij ervan overtuigd dat het enige dat bij hen nog ontbreekt het vangen van hun livesound op plaat is.

Een heel verschil met Field Music, die er al vier keer in slaagden een bijzonder boeiend album in elkaar te steken. Alleen jammer dat de respons ondermaats is. Maar als je met dit soort arrangementen, waarbij het zoeken is naar ankerpunten, uitpakt, is dat misschien niet echt verwonderlijk: steeds opnieuw maken hun songs vreemde bochten, slaat het tempo om of wordt de luisteraar op de verkeerde voet gezet.

In Gent was het voor hen geen lachertje om uit de startblokken te geraken. Opener Start The Day Right moest drie keer worden hervat. Krakende boxen, lampen die uitvielen en niet hoorbare instrumenten deden je vermoeden dat duivelse krachten er alles aan deden om deze show in het water van het Handelsdok te doen belanden. Maar de broertjes Brewis lachten het allemaal met een kwinkslag weg, bedankten het publiek voor hun geduld en zetten voor de zoveelste keer het drieluik, waarmee hun laatste plaat ‘Plumb’ opent, in.

Die moeilijke start kon de sfeer niet drukken. Er was ambiance, zowel op als voor het podium, waar het publiek genoot van een band, die zijn nummers - nu zonder toeters en bellen - deed samensmelten tot een boeiend geheel.

Naar goede gewoonte wisselden Peter en David Brewis regelmatig van plaats, speelden om beurten drums, piano en gitaar en stonden elkaar vocaal bij. Gitarist Kev Dosdale zorgde samen met de beide frontmannen vaak voor boeiende gitaarconversaties en de bekkentrekkende, nieuwe bassist Andrew Lowther maakte het geheel rond.

Vaak zijn de liedjes van Field Music in elkaar verweven, zoals het openingstrio al aangaf. Maar ook op zichzelf staand zijn hun nummers even mooi als een door prachtige natuur kronkelend bergwegeltje. Dat gold voor de herkenbare riffs van Let’s Write A Book, die op gejuich onthaald werden, en evengoed voor het door piano gedragen A Gap Has Appeared.

Uiteindelijk was het concert voorbij voor je het zelf besefte en bleek de vijftien nummers lange setlist te kort voor de gretige toeschouwers. Met Share The Words werd er toch nog een bisnummer aan toegevoegd.

Dit optreden werd weliswaar lettterlijk koel geserveerd, maar mag gerust beschouwd worden als warm aanbevolen.

Op 23 mei speelt Field Music ook nog in De Effenaar in Eindhoven.

Het is weer SINXEN

Patrick Van Gestel — 18 May 2012 10:43

Op 26, 27 en 28 mei vindt in De Kreun het SINXEN-festival plaats.

Zaterdag wordt er dan plaats geruimd voor onder meer Dynooo en Lefto, wanneer Warriorz gastheer mogen spelen. Op zondag kan u er gaan genieten van IceAge, Bear In Heaven en Hong Kong Dong. En op maandag volgt dan nog de uitsmijter met het zwaardere werk: Liturgy, Forest Swords en The Soft Moon kuisen dan uw oren uit.

Het festival is gratis dus u heeft geen enkele reden om niet te gaan.

Handsome Furs geven het op

Patrick Van Gestel — 18 May 2012 10:14

Op hun Facebookpagina hebben Dan Boeckner, zelf ook nog in Wolf Parade, en zijn vrouw Alexei Perry aangegeven dat ze een eind maken aan hun muzikale samenwerking Handsome Furs.

Officieel luidde het: “With a heavy heart the time has come to let all of you know that Handsome Furs are no more.”

Handsome Furs bestonden zes jaar gedurende welke drie albums werden geproduceerd.

Donna Summer overleden

Gregor Dijkman — 18 May 2012 10:04

Gisteren is “The Queen of Disco”, Donna Summer op drieënzestig jarige leeftijd overleden. Summer vocht al enige tijd tegen borstkanker.

De zangeres debuteerde in 1971 met een cover van de the Jaynetts-cover Sally Go Round the Roses, en scoorde in haar ruim dertig jaar lange carrière een reeks grote hits waaronder Last Dance, Bad Girls, I Feel Love en MacArthur Park.

Voor vijf van haar songs mocht ze een Grammy in ontvangst nemen.

Nive Nielsen & The Deer Children - Nive Sings!

Andreas Hooftman — 18 May 2012 09:55

Haal uw multiculturele pet maar uit de kast, want vandaag laten we u kennismaken met een debuterende songschrijfster uit Groenland, godbetert. Ze brengt Eskimofolk/ Inuk Indie, speelde in een Hollywoodfilm en haar eerste concert was er één voor de koningin van Denemarken. Qua inleiding kan dat tellen!

En nu is er dus een eerste album: ‘Nive Sings’. Dat is opgenomen in Nuuk, Montréal, San Francisco, Bristol, Tucson en – jawel – Gent, want mevrouw Nielsens arrangeur, multi-instrumentalist en spondegenoot is landgenoot Jan De Vroede. Aan schoon volk geen gebrek, want aan deze plaat werkten onder andere ook Howe Gelb, Patrick Carney (The Black Keys), John Parish en Arlen T (Wolf Parade) mee.

Hoe klinkt dat nu, die Groenlandse folk? Niet zo heel veel anders dan al die andere meisjes die de gitaar - of in Nive’s geval de ukelele - hebben opgepikt om ermee gestalte te geven aan hun zielenroerselen, zo blijkt. Door haar grappige Engelse accent denken we nog het vaakst aan SoKo, maar ook Rilo Kiley en Julia Stone loeren om de hoek.

Wat de drie teksten in haar moedertaal betreft kunnen we moeilijk een oordeel vellen, maar in de Engelstalige nummers werpt Nive zich niet bepaald op grootse thema’s. Coffee Song gaat over haar koffieverslaafde vriend en de bonje die steevast volgt wanneer ze hem geen bakje troost heeft gezet. In Vacuum Cleaner Killer worden weerloze insecten dan weer met dood-door-stofzuiger bedreigd. Het kan tenslotte niet alle dagen Kierkegaard zijn. Daar gaan we niet om Sören.

Nielsen weet ons immers een heel album lang te bekoren met aanstekelijke melodieën en een warme stem, die worden aangevuld met een interessant en uitgebreid instrumentarium. In Dear Leopold ontwaren we zelfs een zingende zaag.

Hoogtepunten zijn voor ons het lieflijk slepende Room, Pirate Song (een duet met Gelb, met de geweldige regels “I sink much more than you sink/ I sink much more than you think/ I’m a much better pirate than you”), en het naar New Orleans neigende Winter Song. Het instrumentale Autoharps! met in de hoofdrol – u raadt het! – een autoharp is dan weer volstrekt overbodig.

‘Nive Sings’ heeft op ons hetzelfde effect als een kom hete soep op een bar koude januaridag. Ondanks enkele schoonheidsfoutjes is dit een schijfje om te omarmen.

Wereldwijd luisteren naar de nieuwe Sigur Rós

Patrick Van Gestel — 17 May 2012 18:01

Vandaag zal Sigur Rós hun laatste plaat ‘Valtari’ wereldwijd beschikbaar stellen. Op hun website wordt er afgeteld naar het grote uur U wanneer de plaat in zijn geheel zal te beluisteren zijn.

Het fysieke exemplaar verschijnt op 29 mei via EMI/XL.

Single en album voor Chris Robinson Brotherhood

Gregor Dijkman — 17 May 2012 11:19

Chris Robinson, de strot van bluesrockers The Black Crowes, heeft na het laatste Crowes album 'Croweology' (2010) zeker niet uit zijn neus zitten vreten. Nee, hij vormde onder andere een nieuwe band.

Wat ooit met Neal Casal (zang, gitaar), Adam MacDougall (toetsen, zang), George Sluppick (drums) and Mark Dutton (bas, zang) begon als een project is uitgegroeid tot Chris Robinson Brotherhood.

Op 4 juni zal het eerste wapenfeit van Chris Robinson Brotherhood uitkomen met als titel 'Big Moon Ritual.' Het album 'The Magic Door' volgt dan in september.

De tracklist voor 'Big Moon Ritual' ziet er zo uit:

1. Tulsa Yesterday
2. Rosalee
3. Star Or Stone
4. Tomorrow Blues
5. Reflections On A Broken Mirror
6. Beware, Oh Take Care
7. One Hundred Days Of Rain

Cross - Wake Up Call

Christoph Lintermans — 17 May 2012 11:08

Progressieve muziek heeft alles vandoen met vooruitgang. Stilstaan is achteruitgaan. Of toch niet: het Zweedse Cross lijkt steeds dezelfde muziek te maken. En gelukkig maar: ‘Wake Up Call’ is alweer het elfde album uit de koker van Hansi Cross en levert de ons vertrouwde symfonische rock op hoog niveau.

Lyrisch duikt men met titels als Human Resolution, Racing Spirits en Waking Up in dezelfde pastorale waterschappen, die door Yes al werden leeggevist. Muzikaal is men gaandeweg meer onder de invloed gekomen van de succesvolle land- en generatiegenoten The Flower Kings. Minder neoprog dus, maar symfonischer.

Human Resolution laat meteen vocale harmonieën horen die evengoed uit de kelen van de Bloemenkoningen hadden kunnen komen. Ook de gitaarlijnen benaderen de signatuursound van Roine Stolt. Maar in plaats van de toetsengekte van Tomas Bodin, is het Mats Bender (Introitus) die de melodie met zijn orkestratie voortstuwt.

Remembrance is met zijn gitaararpeggio’s een miniatuurtje uit het gulden boek van Genesis en dient als intro tot het eerste hoogtepunt Falling Beyond. Hansi Cross mag als zanger zijn beperkingen hebben, hier klinkt hij groots als John Mitchell (It Bites). De basloopjes van Lollo Andersson en Benders suspenserijke synthesizers (met eindelijk de Moog) zorgen verder voor de somptueuze aankleding.

Meer dramatische wendingen in Racing Spirits en het ambitieuze Waking Up, waarin de sustained guitar, de lyrische viool en het toverachtige spel op de Moog de juiste emoties losmaken. Waking Up – over het ontwaken van ons zelfbewustzijn – lijkt wel een sleutelsong in het genre dat bij uitstek het talentvolle individu viert: "No one else can tell us what the future brings / From visionary fools to visionary kings / Time can’t run you through / All belongs to you."

Richie Hawtin resideert op Ibiza

Ben Moens — 17 May 2012 11:02

Richie Hawtin, aanbeden door god en klein pierke in de technoscene, krijgt zijn eigen residentie op Ibiza. Hij zal er elke donderdag van juli tot en met september 'Enter' hosten in Space, een van de bekendste clubs op het feesteiland.

Hawtin kent het eiland natuurlijk als z'n broekzak, aangezien hij er al meermaals neerstreek voor onder meer 'Cocoon' van Sven Väth. Nu wil hij dus zelf vrienden uitnodigen vanop het eigen M-nus label. Er zal vooral naar 'grensverleggende techno' gestreefd worden. En er zal ook een speciale Sakebar en terrasstage voorzien worden.

Steven Wilson - Wilde extremen en controverse

Fabian Desmicht — 17 May 2012 10:55

Steven Wilson (Porcupine Tree, No-Man, ...) op solotoernee. Het moest er eens van komen. Waar de eigengereide muzikant-producer vroeger zijn soloheil zocht in hermetisch experiment (Bass Communion, I.E.M), zet hij nu zijn initialen onder een uniek soort allesvretende, gitzwarte avantrock. In de AB Box kneep hij er je keel mee dicht. Zijn fascinatie voor seriemoordenaars bespreken met een Belgisch publiek bleek wel een brug te ver.

Laat ons maar de meest controversiële zin van de avond prijsgeven: "When did Marc Dutroux produce his best albums?" De naam was hem voorzichtig aangereikt uit het publiek, als antwoord op zijn vraag naar onze meest vermaarde seriemoordenaars. Elders in de zaal mompelde iemand nog Roland. De spanning was te snijden. Nee, het Belgische publiek vond het niet gemakkelijk hiermee te dollen. Het collectief geheugen is nog steeds in shock.

Stel je voor: in Noorwegen zou de zaal wellicht leeggelopen zijn. Wilson pakte de situatie aan met de nodige flegmatiek en vroeg om oorverdovende stilte voor het delicate begin van moordenaarsepos Raider II. In amper enkele minuten tijd leidde hij ons van King Crimson-bombast over industrial tot free jazz. Nog verbazingwekkender was Remainder The Black Dog, dat alle pretentie had van een serieuze symfonie, die van Wilsons constant uitmuntende band een waanzinnige uitvoering meekreeg.

Dat de man grootse plannen heeft met precies deze groep muzikanten, bewees hij met het gloednieuwe Luminal, waarin we evenveel Rush en Jethro Tull hoorden als Electric Masada. Een elegisch middendeel? Mellotron? Dwarsfluit met delay? Wilson maakt er een uniek klankweefsel van. Wie dit gewoon prog noemt, gaat echt te kort door de bocht.

Zijn universum is er ook geen van futuristische fantasieën of nostalgie naar het feodale tijdperk. De melancholische kant van het leven, dat is zijn habitat. Met Get All That You Deserve bereikte hij naar het einde toe het meest wrang smakende moment van de set, met een verzengende finale als evocatie van een leven in gruzelementen. Lijnrecht daartegenover stond het hoop zaaiende engelenkoor in de aangrijpende ballad Postcard.

Enige ruwheid in de livesound werd niet geschuwd en maakte het geheel erg organisch. Toetsenist Adam Holzman laveerde tussen jazz, klassiek en snerpende elektrische solo's, terwijl Marco Minneman zich een polyritmische octopus toonde. De Bulgaar Niko Tsonev wist Wilsons messcherpe gitaarwerk perfect naar zijn hand te zetten. Maar hij was het die, net nadat Wilson tot stilte had aangemaand, de meest gruwelijke misrekening maakte en als per ongeluk een powerchord loste tijdens een verstilde passage. Als een scheet tijdens een begrafenis, zo klonk dat.

Wilsons vragen tot stilte, gericht tot twee praatgrage kerels vooraan in het publiek, werden de running gag van de avond. En het was ook echt grappig. Roger Waters pakte zulke dingen destijds wel anders aan. Het is eigenaardig hoe al die sentimenten - humor en intense spanning - de wilde extremen van Wilsons muzikale personaliteit weergaven. Net als zijn favoriete thema's voor songs: "Trains, chicks and serial killers."

Les Nuits 2012: DFA Label Night - De definitie van 'fun'

Kristof Van Landschoot — 17 May 2012 10:37

DFA is het label van Hot Chip, LCD Soundsystem, Hercules And Love Affair, The Rapture (eerder deze week al op Les Nuits) en The Juan Maclean. Maar op de DFA Labelnight mochten we kennis maken met drie andere artiesten uit die stal.

Prinzhorn Dance School is een Brits drietal dat punky uit de hoek komt. Hier geen keyboards of samplers. Dat is allicht atypisch voor het DFA-label, hoewel Tobin Prinz op het einde van de set vermeldde dat het gewoon niet praktisch is om die instrumenten mee op tournee te nemen. De stampende baslijnen van Suzi Horn, met korte broek, kort haar en leren laarzen in echte commando-lesbo-stijl, en de hoekige riffs van Tobin Prinz zelf, aangevuld met wat drums en de gescandeerde teksten, zorgden wel voor een dansbaar geluid.

Een nummer dat opviel in tegendraadsheid was het a capella geroepen Crash, Crash, Crash. Nog geen minuut duurde het, maar het was wel een mooi toonbeeld van eigenzinnigheid. In afsluiter Spaceman In Your Garden moesten we plots aan The Breeders denken. Zelfs hun stemmen leken plots op die van de zusters Deal, hoewel het hier toch duidelijk om een man en een vrouw ging. Een aangename kennismaking!

Yacht opende met een hoogst sympathieke dienstmededeling: “Gelieve de muziek te torrenten en achteraf de merchandise te kopen.” Daarna volgde een flashy Powerpoint-achtige presentatie over waar ze vandaan kwamen en verklaarden ze de orangerie tot een autonome danszone.

Dat Yacht, in essentie het alias van Jona Bechtolt, het ooit zonder de blonde Claire L. Evans moest stellen is bijna niet in te beelden. De blondine met lange blote benen in kort zomerjurkje gaf zich volledig en was persoonlijk verantwoordelijk voor een temperatuurstijging van minstens vijf graden Celcius en een ambiance waarbij je enkel kon dansen. Tijdens Afterlife sprong ze in het publiek en bezwoor persoonlijk menig toeschouwer door middel van handoplegging.

Nummer na nummer weekten ze dansspieren los, tot op het einde van de set, bij het aan Brigitte Fontaine ontleende Le Goudron en afsluiter Utopia, de hele zaal in beweging was. Yacht is voltijdse fun, zoveel is zeker.

En dan is er nog het geval Planningtorock. Wie haar niet kent stelt zich Antony van Antony And The Johsons voor die een rolletje in Star Trek Deep Space 9 moet spelen. De vrouw was volledig in het zwart gekleed, had donker, lang haar dat haar gezicht bedekte en alleen haar neus en haar voorhoofd liet zien. Die neus had een afwijking waarvan je je de eerste tien minuten stond af te vragen of ze nu echt een extra neusbeen had laten inplanten of het er misschien was opgeplakt. Op haar voorhoofd maakte een soort blinkende amulet het plaatje compleet.

Haar muziek was opgebouwd rond donkere, sobere electrobeats, die uit een laptop kwamen, waarover zij dan zong. Mooie liedjes soms, zelden vrolijk. Het contrast met Yacht kon niet groter zijn. Je zou haar muziek kunnen vergelijken met die van Fever Ray. Haar podiumact sloot daar trouwens ook bij aan. Alleen is de muziek van Fever Ray zoveel pakkender en het beeld dat ze op het podium brengt zoveel intrigerender dat die vergelijking enkel in Planningtorocks nadeel uitvalt. Echt origineel kon je muziek noch performance noemen.

Desondanks vonden we The Breaks, dat synchroon met de video werd meegezongen, en The One best mooi. En nog een paar andere nummers misschien. Alleen deed het iets te veel denken aan die cliché-freaks, die op menig gothic-feest het slechte weer maken. "This is so much fun.", zei Planningtorock op het einde van het optreden. Daar leek het echt niet op, noch voor haar, noch voor ons. Alleen het publiek smulde ervan.

Laatste namen voor Couleur Café

Marc Alenus — 17 May 2012 06:55

Beverly Jo Scott en General Elektriks zijn de laatste 2 namen voor de Couleur Café-affiche 2012! Country- en bluesliefhebbers zullen verheugd zijn hun favoriete Belgo-Amerikaanse nog eens te zien schitteren op Couleur Café. Zondagavond zal General Elektriks het festivalpubliek trakteren op zijn eigenzinnige mix van pop, funk, soul & hiphop.

Couleur Café presenteert nog veel meer artiesten van 29 juni tot 1 juli en dat o.a. op twee nieuwe podia. De volledige line-up vind je op de website.

Bokes voor de Feekes

Marc Alenus — 17 May 2012 06:44

Een fleece dekentje, een brooddoos en een drinkbus dat is alles wat je nodig hebt tussen 27 en 31 augustus. Dan vindt in Brussel de drieëntwintigste editie plaats van Boterhammen in het Park, door de medewerkers van de AB ook wel eens liefdevol "De Bokes" genoemd. Net als de Feeërieën (of "Feekes") die op dezelfde plaats, maar dan 's avonds plaatsvinden, is Boterhammen in het Park volledig gratis. Je kan er genieten van de top van de Vlaamse en Nederlandstalige muziek.

Of het nu gaat om zoete folk, bittere rap of ongezouten singer-songwriter: op Boterhammen in het Park vind je het allemaal.

Zorgen dit jaar voor het muzikale beleg: Spinvis, Tourist, Het Zesde Metaal, Roosbeef, Polk, Soetkin Collier, Lieven Tavernier & White Velvet, De Held, Guido Belcanto en Mira.

foto: Tim Broddin/ Wannabes

Werchter Boutique volzet

Marc Alenus — 16 May 2012 19:06

Werchter Boutique dat op maandag 28 mei plaatsvindt, zal 52000 liefhebbers van zware metalen ontvangen. Indien u daar ook nog graag zou bij zijn, bent u te laat. Het festival is helemaal uitverkocht. Hebt u wel een ticket dan komt u het best van de trein. De NMBS verkoopt een speciaal ticket voor vijftien euro, ongeacht de afstand. Er worden pendelbussen en zelfs nachttreinen ingezet om alle rockfans terug thuis te krijgen.

Meer informatie op de website van Werchter Boutique en op hun facebookpagina.

Norah Jones - Little Broken Hearts

Janne Degryse — 16 May 2012 18:53

Het was twee jaar wachten op een vervolg op ‘The Fall’, maar de Amerikaanse Norah Jones is eindelijk terug en beloont de geduldigen met een nieuwe plaat: ‘Little Broken Hearts’. Bij die nieuwe plaat hoort ook een nieuwe sound. Van de lieflijke singer-songwriter van toen, die zo betoverend Come Away With Me zong, blijft niet veel meer over. Norah Jones valt geen label meer op te plakken, of het zou dat van kameleon moeten zijn.

Misschien heeft haar collaboratie met producer en muzikant Brian Burton, beter gekend als Danger Mouse, daar wel iets mee te maken. Hij heeft al hersenspinsels uitgewisseld met onder andere The Black Keys, Beck en Gnarls Barkley om er maar enkele op te sommen.

Toen het duo de studio introk, had Jones al enkele ruwe songs op papier die ze had neergekrabbeld na een pijnlijke relatiebreuk.En die relatiebreuk vormt zowat de rode draad doorheen het hele album. De titel en lyrics alleen al zijn daar getuigen van.

Of wat dacht u van nummers als 4 Broken Hearts en absolute hoogtepunt She’s 22, die niets aan de verbeelding overlaten? Jones deinst er niet voor terug om haar gebroken hart met de wereld te delen, zoveel is duidelijk. En hoewel haar nummers handelen over een donker thema, klinken ze allesbehalve depressief.

Maar waarom is dat vijfde album nu zo anders dan zijn voorgangers? Neem nu opener Good Morning. Zelden hoorden we zo’n elektrisch klinkende gitaren en dromerige, spookachtige stemmen in een van haar nummers.

Ook de space-achtige, dynamische piano in de titeltrack Little Broken Hearts en de funky gitaarlijnen in After The Fall vallen niet meer te vergelijken met de eens zo brave gitaren die Jones’ vorige albums kenmerkten. Ze maakte een transformatie van jazz zangeres naar indiepopprinses. Haar jongste single Happy Pills, regelmatig gedraaid op de radio, beaamt dit alleen maar.

Norah Jones is volwassen geworden en doet vanaf nu waar ze zin in heeft, dat vertelt haar nieuwe album ons en dat straalt ze ook uit op de hoes. Voor de geïnteresseerden: het artwork is geïnspireerd op de filmposter van ‘Mudhoney’ die aan de muur van Danger Mouse’s studio hangt te prijken. Legt u de twee gerust eens naast mekaar. Ondertussen zullen wij hier nog wat verder genieten van ‘Little Broken Hearts’.

Wie de nieuwe plaat van Norah Jones live wil horen, kan daarvoor terecht in Vorst Nationaal op 12 september.

Les Nuits belicht - vrijdag 18 mei

Frank Tubex — 16 May 2012 18:47

Het dient gezegd , Les Nuits is een bijzonder boeiend festival. En wel om twee parate redenen : het is gespreid over meerder dagen en elke avond heb je een handvol artiesten waar je een keuze dient uit te maken. Geen overkill maar een beperkte menukaart, die zoals in een goed restaurant, meestal wijst op kwaliteit. Ten tweede is er de programmatie : divers, gedurfd, eigenzinnig en toch zeer open. Men treft er oude knarren naast jong onbekend talent, commerciële toppers naast obscure ‘happy few’-artiesten. Kortom de ideale evenwichtige mix, typisch voor Brussel durven we in een idealistische bui wel eens denken !

Neem nu vrijdag 18 mei : experimentele muziek staat naast vlotte pop van Absynthe Minded, aanstormend talent uit Finland – Mirel Wagners nieuwe werd elders op deze wedstrijd gerecenseerd – krijgt een stek op het programma maar ook één van de nieuwe vertegenwoordigsters van het Franse chanson, La Grande Sophie.

Het optreden van die laatste tijdens Les Nuits kadert in de promotie van haar nieuwste en goede cd ‘La Place du Fantôme’. Frankrijk is al enkele jaren geleden gevallen voor deze - ook letterlijk - grote dame. In Frankrijk betekent dat steeds een optreden in de wereldberoemde Olympia en enkele Victoires de la Musique, de Franse versie van de grammies.

Met haar nieuwe cd mikt zij toch wel wat verder en de plaat heeft alle troeven om La Grande Sophie vlot voorbij de weliswaar stevige grenzen van la patrie te projecteren. Sophie verweeft vlot het typische Franse chansongenre met meer rockgeïnspireerde songs.

“Tradition oblige” en in een Frans lied is een tekst nog steeds belangrijk : ze schrijft intelligente teksten. De arrangementen klinken modern. Kortom dit is een product uit de stal van onze zuiderburen, dat internationale allures heeft en toch door en door Frans is.

De unieke combinatie doet het beste vermoeden voor haar optreden op Les Nuits. Ze treedt op in het Koninklijk Circus met Anaïs, een ander opkomend Frans talent, en met het al even jonge Australische bloemenmeisje Nadéah.

Les Nuits 2012: Fanfarlo - Isbells - Dan San - Intimiteit, vonken en vuur

Marc Alenus — 16 May 2012 18:36

Op 15 mei stonden een aantal überhippe bands op het programma van Les Nuits Botanique, maar wij trotseerden de kou van de Chapiteau om daar Dan San, Isbells en Fanfarlo te beluisteren. Spijt hebben we daar niet van. Integendeel!

Eigenlijk waren we ook benieuwd naar Philco Fiction, maar die hebben we gemist. Gelukkig waren we voor Dan San wel op tijd in de Chapiteau. De Luikenaars trakteerden ons op negen songs waarvan het merendeel uit hun recente en door ons zeer gesmaakte album ‘Domino’ geplukt werden. Daartussen werden Pillow en Irony uit hun ep ‘Pillow' gevlochten.

In het begin van de set moesten de jongens (en het ene meisje) nog wat loskomen en de bindteksten waren enkel in het Frans. Maar ja, een goede Vlaming kent zijn talen zeker? Na Tomorrow kwam de groep onder stoom en voor we het wisten, was hun show al voorbij. Aangezien mooie liedjes nooit lang plegen te duren, was dat een goed teken.

Origineel klinken deze Walen misschien niet, maar hun harmonieën kloppen en hun songs zijn gevarieerd en fris. Vooral wanneer de groep aan het freewheelen ging, viel er wat te beleven. Dat gebeurde in The End Of The Day Part 2 en afsluiter Irony. Op zulke momenten sprongen de vonken tussen band en publiek echt over.

Isbells werden geplaagd door een storing in een van de pedalen van gitarist Gianni Marzo en in het begin moesten de stemmen elkaar ook nog wat vinden. Gelukkig is het songmateriaal uit laatste worp ‘Stoalin’’ erg sterk en kon de groep rond Marzo overtuigen.

Toch was de betovering zoals we die eerder voelden niet aanwezig. Verder dan een "Merci, dank u wel." ging de interactie met het publiek niet en pas bij Reunite zagen we de eerste sporen van spelplezier. Het was overigens opvallend dat die grote hit niet meteen op herkenningsgejoel onthaald werd.

Het eerste kippenvel voelden wij bij het verheffende Elation en dat was het voorlaatste nummer op de setlist. Erase & Detach mocht dit intieme concertje afsluiten.

Fanfarlo was de laatste band in de Chapiteau. De Londenaars begonnen er maar aan om half elf. Maar dit zijn Les Nuits, en niet Les Soirées, dus bleven wij in de Kruidtuin tot het bittere eind. Niet dat dat zo’n opgave was, want Fanfarlo zorgde voor een orgelpunt van een reeds geslaagde avond.

Voor de band het podium op ging, dachten we even dat we dat we het programmaboekje niet goed gelezen hadden. Dat beloofde immers een mengeling van pop en folk en op het podium stonden enkel twee keyboards en een elektronisch percussie-instrument. Wat een verschil met de rijkdom aan instrumenten bij Isbells!

Maar Cathy Lucas had wel degelijk haar viool en een reuzentamboerijn bij, Leon Beckenham bracht zijn trompet mee en zanger Simon Balthazar toverde halverwege de set ineens een sax te voorschijn. Instrumentale rijkdom gegarandeerd dus.

Fanfarlo had net als de twee voorgaande bands een nieuwe plaat uit. ‘Rooms Filled With Light’ heet die en ze passeerde bijna integraal de revue. De vlag van dat album dekt de lading, want de muziek van Fanfarlo is helder als de junizon waardoor het toch ineens lente leek in Brussel.

Er was ook plaats voor oudjes: I’m A Pilot kreeg een grondige beurt en ook Comets, Finish Line, Luna, Harold T. Wilkins en Atlas (uit de film ‘Eclipse’) zaten in de playlist. Dat resulteerde in veel herkenning en een dansend publiek.

Fanfarlo was de enige band die een bisronde speelde vanavond, maar niet voordat Simon Balthazar een wijntje achterover kon slaan. “Skoll!”, riep hij alsof hij in Duitsland stond om dan de Chapiteau af te breken met Bones en The Walls Are Coming Down.

Fanfarlo beloofde Brussel om zeker nog eens terug te komen. Zorg dat u daar bij bent. U zal er geen spijt van krijgen!

Gossip - A Joyful Noise

Janne Degryse — 15 May 2012 18:52

Sinds het trio ‘Standing In The Way Of Control’ (2006) uitbracht, veroverde Gossip stap voor stap de wereld met hun dansvriendelijke muziek. Ook opvolger ‘Music For Men’ - inclusief succesnummer Heavy Cross - scoorde opvallend hoog en zorgde ervoor dat frontvrouw Beth Ditto en de haren een vaste waarde werden voor menig muziekliefhebber. Nu pakt Gossip uit met hun vijfde studioalbum ‘A Joyful Noise’, een fikse mengelmoes van disco, rock, funk en giftige teksten.

De voorloper van dit ‘A Joyful Noise’ dateert alweer van drie jaar geleden, de solocarrière van Beth Ditto, het corpulente brein achter de Amerikaanse band die intussen uitgroeide tot mode-icoon en wereldwijd fenomeen, meegerekend. Het was dus reikhalzend uitkijken naar nieuw werk van deze indierockband. Hoewel, indierockband? Het stond dan wel sinds 1999 op hun visitekaartje geschreven, maar de voorbije jaren leek daar dan toch enige verandering in te komen.

Met de nieuwe plaat zijn ze verder weg van huis dan ooit. Luister maar naar nummers als Get Lost en de platgedraaide single Perfect World, die eerder het label disco opgeplakt krijgen. Misschien zit producer Brian Higgins, de Britse Phil Spector van de eenentwintigste eeuw, daar wel voor iets tussen. Samen met zijn team Xenomania, dat eerder werkte met grote namen als Kylie Minogue, Pet Shop Boys, Sugababes en Girls Aloud, zorgde Higgins voor een nieuwe Gossip, die de luidruchtige gitaren grotendeels achterwege laat en zich focust op electrobeats, disco en funky baslijnen.

Waar wel nog stevige gitaren en drumslagen te horen zijn is in opener Melody Emergency, het prototype van een Gossiplied zoals we het gewend zijn van eerdere platen. Maar laat u niet misleiden: het zet alles behalve de toon voor de rest van het album. Het zijn immers elektrosongs als Get A Job en Involved, gedrenkt in synthesizergeluiden en funky, soms zelfs naar dubstep neigende drumlijnen, die de broek dragen. En als u nog een nummer zocht dat niet uit het hoofd te krijgen is, dan is het refrein van Move In The Right Direction een grote kanshebber. Dance-punk op zijn best.

Hoe dan ook, Gossip gaat op zoek in zijn eigen indrukwekkende muzikale landschap, dat reikt van punk en rock in hun beginjaren tot de funkband die ze nu zijn. Maar producenten van joyful noise, dat zijn ze zeker.

Gossip komt deze zomer naar de festivalweide van Rock Werchter en op vrijdag 30 november valt het trio te bewonderen in de Lotto Arena (ticketverkoop start woensdag 16 mei om 9u).

Nieuwe artiestenapp met Triggerfinger en School Is Cool

Ben Moens — 15 May 2012 18:37

De lang verwachte bandapp van Vijftakt is er.

De app is er voor artiesten, dj's en performers en zal een concertagenda, fotoalbum, een nieuwswall, biografie en een videosectie bevatten. Van daaruit kan er gelinkt worden naar verschillende sociale media als facebook, twitter, mail of sms. Ook iTunes en Spotify ontbreken niet in de app, die voor zowel Mac als Android beschikbaar is.

Het iniatief komt er om te bewijzen dat er wel een professionele app kan geleverd worden aan een redelijke prijs. Voor €399 per jaar heb je er eentje en als je hem zelf wil beheren, betaal je nog €199 extra. Eerste klanten in de rij: Channel Zero, Triggerfinger en School Is Cool.

Je kan hem aankopen via iTunes en de Androidstore.

Linkin Park zoekt Belgische ambassadeur

Tino Fella — 15 May 2012 18:26

Linkin Park is op zoek naar een woordvoerder in België die de verrichtingen van de alternatieve rockband wil delen via sociale media en een officiële blog. De “ambassadeur” zal zo de verbinding tussen band, fans en media vormen.

Belangstellenden kunnen tot 18 mei hun Linkin Park-cv en een motivatie opsturen. Van 21 tot en met 23 mei worden de drie finalisten bekendgemaakt en voorgesteld op Studio Brussel in het programma 'Sound Of Sam'. Een dag later maakt de Californische band op de radio bekend wie de winnaar is. Die vliegt half augustus bovendien naar de VS om een concert bij te wonen en tijd met de bandleden door te brengen.

Kandidaten moeten achttien jaar of ouder zijn, de Engelse taal beheersen en, niet geheel onbelangrijk, Linkin Park-fan zijn. Bekijk hier de vacature.

Op 22 juni verschijnt het nieuwe album 'Living Things'. Volgens Rolling Stone Magazine is dit vijfde studioalbum het sterkste werk sinds debuutplaat 'Hybrid Theory' uit 2000.

Linkin Park staat de komende weken op diverse Europese festivals waaronder Pinkpop en Rock Am Ring.

Feeërieën prikkelen en verrassen

Marc Alenus — 15 May 2012 15:54

Ook dit jaar wil de Feeërieën verrassen en prikkelen. In het Warandepark staan vijf themadagen op het programma. Startend op 27 augustus zijn dat achtereenvolgens: klassiek , doom soul en haunted instrumentals, , elektronica (29/08 en 31/08) en op 30 augustus: mooie liedjes. Dat resulteert in volgende programma:

27/08: Dez Mona feat.BOX:Sàga + Black to Comm

28/08: Cold Specks + Spookhuisje

29/08: Touch. 30 feat.: Biosphere + Philip Jeck + BJ Nilsen

30/08: Tommigun + Love Like Birds

31/08: Holy Other + Gang Colours + G.H.

Mooie headliners voor Absolutely Free Festival

Patrick Van Gestel — 15 May 2012 14:30

Met Wolf People, Get Cape.Wear Cape.Fly, Sleep Party People en Head Full Of Flames heeft het Genkse Absolutely Free Festival een aantal mooie namen binnengerijfd.

Eerder al had het festival enkele mooie Belgische namen aan de affiche toegevoegd. Nu komen daar enkele buitenlandse smaakmakers bij. En de organisatoren hebben al aangekondigd dat er nog verrassingen zullen volgen.

Bovendien zorgt het festival ook voor een ecologische primeur. Wie het festival binnen wil, zal immers moeten betalen met gebruikte batterijen of zaklampen of een bijdragen moeten storten voor Natuurpunt.

Alle verdere info over festival en ecologisch initiatief vind je hier.

Vinicio Capossela - Rockopera a l’italiana

Frank Tubex — 15 May 2012 11:53

In het kader van zijn Europese tournee ter promotie van zijn bejubelde cd ‘Marinai, Profeti e Balene’ passeerde zondag Vinicio Capossela in het wat weggestopte Théâtre Saint-Michel in Brussel. Omdat de zaal hoofdzakelijk gevuld was met vurig taterende Italianen, voelde je je als anderstalige een beetje de vreemde eend in de bijt.

De boeg van een schip, dat parmantig door de zaal kliefde, maakte duidelijk dat de zee met haar bewoners en gebruikers de rode draad van dit concert zou worden. En inderdaad, de man opende achter zijn piano met Il Grande Leviatano. Meteen was de stoomboot vertrokken.

Soms was de zee rustig, soms liet Capossela er een onstuimige storm over gieren en op het schip zelf speelde zich een spektakel af dat bijwijlen schatplichtig was aan de Italiaanse commedia dell’ arte. Het deed ons enigszins en mutatis mutandis denken aan de reeds lang vervlogen tijden van ‘Hair’ en ‘Jesus Christ Superstar’.

Maar er was meer aan de hand : gedurende ruim twee uur nam Capossela zijn publiek mee in zijn eigen fantasierijke wereld, bevolkt met walvissen en sirenen. Billy Budd liep er naast Goliath en Job maakte kennis met Calypso. Dat gebeurde allemaal in een perfect uitgekiende show, die niettemin vol zuiderse spontaneïteit zat.

Er waren te veel hoogtepunten om op te noemen. Capossela bracht bijzonder avontuurlijke muziek: de niet te overziene batterij instrumenten van de vijfkoppige begeleidingsband weefde een bezwerend, akoestisch soundscape, dat Capossela in een trance leek te brengen.

De verschillende songs tegen elkaar afwegen zou ze onrecht aandoen omdat ze allemaal zo verschillend zijn en toch passen in een groter geheel. Vooruit dan, I Fuochi Fatui en Dimme Tiresias waren bijzondere en rustige momenten en L’Oceano Oilalà en Vinocolo brachten dan weer volop ambiance in de keet.

Tegen het einde van het spektakel voerde Vinicio het tempo nog wat op en sluisde hij geruisloos enkele klassiekers uit zijn vroegere werk in de set. Heel de zaal maakte nu enthousiast slagzij en Capossela’s schip werd door een triomfantelijk volksdansende zaal in de haven onthaald.

Bij de bisnummers bracht Capossela een Italiaanse versie van La Nuit van Salvatore Adamo als eerbetoon en sloot hij, ondertussen doorweekt van het zweet en zichtbaar moe, af met een mooie, heel persoonlijke versie van Le Sirene.

Vinicio Capossela zal allicht nooit de verkoopscijfers halen van een Ramazzotti of Pausini, maar opwindend zijn zijn platen en optredens ontegensprekelijk. Als je hem deze zomer in Italië tegenkomt: stop en blijf luisteren !

The Killers wel/ niet op soundtrack Dark Shadows

Marc Alenus — 15 May 2012 11:42

In de bioscoop kan je dezer dagen naar Dark Shadows, de nieuwste film van Tim Burton met Johnny Depp in de hoofdrol. De film speelt zich af in de jaren zeventig en op de soundtrack vind je dan ook een boel klassiekers zoals Nights in White Satin van The Moody Blues, I’m Sick of You van Iggy Pop, Season of the Witch van Donovan, Top of the World door The Carpenters, You’re the First, My Last, My Everything van Barry White, Get It On van T.Rex and Alice Coopers No More Mr. Nice Guy en Ballad of Dwight Fry. Ook The Killers leverden hun bijdrage, maar deze is niet op de plaat opgenomen. De track is nu wel online opgedoken. Het gaat om een cover van Go All The Way, oorspronkelijk van The Raspberries.

Verse vis... euh namen voor Marktrock

Marc Alenus — 14 May 2012 21:52

Marktrock had al Regi, The Compact Disc Dummies, Soulsister en Luna Twist gestrikt en pakte vandaag uit met nieuwe namen en een wedstrijd.

Op zaterdag 11 augustus mag Marco Z de affiche aanvoeren. Zijn single I’m A Bird tovert al weken en lach op je gezicht en sinds vandaag heeft hij ook een volledig album. Eveneens op zaterdag krijgen zeven inlandse nieuwe bands de kans om te schitteren tijdens de KU Leuven Students On Stage. Daarna treden op de Vismarkt Steak Number Eight, The Wolf Banes, The Kids en The Neon Judgement aan.

Samen met MNM gaat Marktrock op zoek naar een nieuwe dj. Meer informatie vind je hier.

Marktrock blijft ook dit jaar gratis en volledig Belgisch en vindt plaats van 10 tot 13 augustus.

Gratis naar 101

Patrick Van Gestel — 14 May 2012 21:10

Het moet niet altijd ingewikkeld en complex zijn. Waarom eens niet de zaken eenvoudig houden? Dat moe zowat de redenering geweest zijn waarmee Democrazy en Stijn Cole aan 101, 10 artiesten solo, zijn begonnen.

Het is – of wat dacht u dan? – simpel: op zaterdag 19 mei brngen tien artiesten elk drie nummers in hun eentje en met één instrument. Dat alles moet dan één vloeiend concert vormen.

Bij de namen zijn er beloftes en gevestigde waarden. Het betreft Pascal Deweze (Sukilove), Dag Taeldeman (A Brand), Sherman, Anton Walgrave, Wannes Cappelle (Het Zesde Metaal), Tom Pintens, Roosbeef, Love Like Birds, Stan Lee Cole en Nick Fransen.

Tickets kosten 10 (VVK) of 13 (ADK) euro en zijn verkrijgbaar via Democrazy.

Of u kan gewoon een mail sturen naar win@damusic.be met als onderwerp “101” en uw naam om een duoticket te winnen.

Nieuwe namen voor Boomtown

Andreas Hooftman — 14 May 2012 20:23

Ook het Gentse festival Boomtown, dat tijdens de Gentse Feesten steevast de Kouter en omgeving onveilig maakt met een eclectische mix van het kruim van de hedendaagse muziek, heeft vandaag enkele interessante nieuwe namen op de wereld losgelaten.

Deze bands zakken in juli af naar Gent: Kapitan Korsakov, Wallace Vanborn, The Hickey Underworld, Marco Z, School is Cool, Great Mountain Fire, ‘t Hof van Commerce, Kira Kira (IC), Orchestra of Spheres (NZ), Vive La Fête, Budos Band (US) en Flying Horseman.

Namen die al eerder aangekondigd waren zijn: Het Zesde Metaal, Sioen, Isbells, Hong Kong Dong, De Mens, Renée, I Got You On Tape, Frankie Rose, Slow Club en Kimya Dawson (Moldy Peaches).

Wat zou u thuis zitten doen?

Squarepusher in de AB

Patrick Van Gestel — 14 May 2012 20:20

Op 4 oktober staat elektronicagigant Squarepusher in de Brusselse AB.

Eigenlijk heet hij Tom Jenkinson, maar als Squarepusher leeft hi zich uit met IDM, drum ’n bass en andere elektronica. Bovendien heeft hij de naam om spetterende concerten te geven, zoals wij aan den lijve mochten ondervinden in 2009.

Nu krijgt u de kans om dat ook nog eens mee te maken. En dat voor een luttele tweeëntwintig euro.

Tickets zijn verkrijgbaar vanaf 16 mei om 11 uur.

Pukkelpop zet pletwals in gang

Andreas Hooftman — 14 May 2012 20:03

Vandaag begon de officiële voorverkoop van Pukkelpop, nadat de onfortuinlijke mensen die vorig jaar online een ticket hadden gekocht reeds een week de kans hadden gekregen om voor alle andere gegadigden een kaartje te bemachtigen.

Om de laatste twijfelaars te overtuigen kondigden Chokri en de zijnen vanmorgen nog een aantal nieuwe namen aan. Voor ons springen de herschapen indiepophelden van The Shins er het meeste uit. Zij treden aan op zaterdag 18 augustus. Die dag kan u ook de reünie van post-hardcoreband Refused in Kiewit aanschouwen, en de punkrockers van Billy Talent. Op donderdag 16 augustus kunnen liefhebbers van drum ’n bass en dubstep hun hart ophalen aan de spetterende show waarvoor Sub Focus garant staat.

Hoewel de Pukkelpopservers blijkbaar de grootste moeite hadden om de enorme toeloop op de site te verwerken verloopt de verkoop blijkbaar als een trein. De dagtickets voor zaterdag (met ondermeer Foo Fighters, The Black Keys, Dizzee Rascal, The Hives en Magnetic Man) zijn ondertussen al volledig uitverkocht.

Voor wie dit feest van muziek wil meemaken is snel zijn dus de boodschap en dit alles via www.pukkelpop.be.

Absynthe Minded - As It Ever Was

Marc Alenus — 14 May 2012 17:41

Het balorkest van de hel is niet meer. In 2004 kreeg Absynthe Minded deze geuzennaam toebedeeld, maar nu, acht jaar later is de band rond Bert Ostyn klaar voor Europa en liet het zijn scherpste jazzkantjes er afvijlen door producer Adams Samuels. Of dat jammer is? Oordeel zelf.

Het grootste deel van ‘As It Ever Was’ werd opgenomen in de Lichtstad. Enkel Little Rascal uit de soundtrack van de film ‘Turquaze’ en How Short A Time niet. Ze zijn ook op muzikaal vlak de buitenbeentjes. Little Rascal klinkt oosters en How Short A Time is samen met Fighting Against Time het enige nummer zonder violen.

De hele plaat ademt de sfeer uit van een grootstad. We horen synthesizers met ADHD, nerveuze pianoriedels en violen die voorbijflitsen als het verkeer op de périphérique, maar alle blijven op hun rijvak en er zijn ook rustpunten zoals de parken in de stad.

Het titelnummer handelt over zo’n rustpunt: een tuintje in de stad dat door de eigenaar wordt opengesteld voor iedereen. De aardbeien vallen er zomaar in je hand en je vindt er de oudere zussen van de stadsboefjes.

De single Space opent de plaat als een trage pianoballad en laat langzaam de stad ontwaken. De andere songs starten meestal nerveus om dan gas terug te nemen. In End Of The Line bijvoorbeeld zorgen de synths en de gitaren voor een sneltreinritme terwijl de violen in het refrein de triestheid van het afscheid schilderen.

De observaties van Ostyn zijn niet erg persoonlijk, maar je hoort wel dat de man ondertussen vader is. Het voorbijglijden van de tijd is een thema in Fighting Against Time, maar ook in het bluesy Picture In A Frame en het luchtige Only Skin Deep waarin de raad klinkt om alles af en toe gewoon te laten gebeuren.

Ook de liefde komt voorbij. Soms als verlokking, soms 100% romantisch zoals in You Will Be Mine dat wel voordendert als een metrotrein. Helemaal aan het eind klinkt Absynthe Minded nog één keer losgeslagen als in Crosses een man koortsachtig naar zijn geliefde zoekt in een stad vol gezichten. Overal meent hij haar te zien.

Absynthe Minded klimt met ‘As It Ever Was’ op het schavotje waar ook dEUS staat. Van "balorkest van de hel" naar "balorkest van de grootstad" was een geleidelijke evolutie waarbij de band zijn ziel niet verkocht aan de duivel. Play it again, Sam!

Les Nuits 2012: Django Django - Oefening in elasticiteit

Fabian Desmicht — 14 May 2012 17:35

Een eivolle, snikhete Rotonde, dat kan maar één ding betekenen: dat er een stomend optreden aan de gang is. Niet zelden van een band die door de overzeese pers onder luid gejubel richting vasteland werd gekatapulteerd. Wie herinnert zich zo de magische show van Anna Calvi nog? Nu is Django Django hot. Hun titelloze debuut is niet enkel een van de onmiskenbare popmeesterwerken van 2012, in de Rotonde sprong de band meteen enkele horden verder.

De Britse invasie werd nog voorafgegaan door een ontdekking uit Brooklyn: Devin Therriault. Devin voor de vrienden. De singer-songwriter, geruggesteund door een meer dan degelijke ritmesectie, gooide zich meteen vurig in de strijd. Tijdens zijn tweede nummer ging hij al gewillig door de knieën en nam hij Jagger-achtige poses aan, helemaal passend bij zijn ‘Some Girls’-shirt.

Hij gaf niet op toen hij bij zijn bindteksten op een weinig responsief publiek stootte. Het leek hem aan te sporen om nog intenser te gaan spelen. Zo worstelde hij in New Horrors vakkundig met feedback.

Devins persona heeft iets duivels (vergelijk hem met Alex uit ‘A Clockwork Orange’) en blinkt uit in Springsteen-achtige geestdrift. Sterke songs en een krachtige sound, die verwijst naar The Who, The Clash en The Jam, zorgden voor de rest.

“And that’s it!”, zo besloot hij zijn set. Wij hebben er akte van genomen, met de bedoeling Devin niet meer uit het oog te verliezen.

Django Django deed het met heel wat meer gadgets: een arsenaal aan percussie-dingen en een synth- en elektronica-set-up die Rick Wakeman trots zou hebben gemaakt. Wie het vijfsterrendebuut ‘Django Django’ de voorbije weken heeft ontleed (of het op zijn minst geprobeerd heeft), vroeg zich ongetwijfeld af hoe de band die complexe pop, vergeven van meerstemmige harmonieën, live zou neerzetten.

En uiteindelijk werd het zeker geen zielloze imitatie van het studiowerk. Stuk voor stuk werden de songs aangedikt met rijkelijke percussie – bij momenten door alle vier de muzikanten! –, dito synths en kosmische pulsen.

De toch al niet voor de hand liggende zanglijnen werden dan weer moeiteloos omgeleid via spannende routes. De extreme rekbaarheid van de songs was wellicht de grootste opsteker van de avond. Simpelweg heerlijk was het om de band haast in real time steeds opnieuw verborgen details in zijn eigen songs te zien opdiepen en uitwerken. Een uitdaging van zo’n kaliber straalde natuurlijk af op de zaal.

Akkoord, bij aanvang werd er wat kortademig gezongen, Hail Bop kende een warrig begin en Vincent Neffs gitaar werd bij de mixage wat stiefmoederlijk behandeld. Daartegenover stonden echter frivole techno-workouts, die songs aaneen lijmden, close harmonies, tegen elkaar opboksende stemmen en zelfs een koppel uitgeholde kokosnoten.

Django Django deed dus meer dan zomaar bevestigen. Tussen de lijnen door lazen we de belofte dat de band zichzelf altijd naar de kroon zal blijven steken. Van een uitdaging gesproken…!

Les Nuits 2012: Spain - Half geslaagd

Patrick Van Gestel — 13 May 2012 21:21

Ooit uit de uitverkoopbak opgediept omdat die hoes al een hele tijd intrigeerde. Hij heeft dan ook iets weg van een plaat van Blue Note Records, de cover van ‘The Blue Moods Of Spain’. Maar in de cd-speler wist hij toen niet echt te overtuigen. Tot we hem na zeventien jaar weer bovenhaalden, zij het dit keer om een andere reden.

Want Josh Haden had zijn oude groep Spain - weliswaar met behulp van nieuwe leden – vanonder het stof gehaald. Dat vierden ze door de debuutplaat integraal te gaan spelen. En omdat ze daar zo blij om waren werd er ook nog “lots of other old and brand new stuff” aan de setlist toegevoegd.

Reden genoeg dus om ‘The Blue Moods’ terug van onder het stof te halen en een tweede kans te geven. Die verdient de plaat ook, want er staan wel degelijk pareltjes op. En dat heeft niet alleen met Johnny Cash te maken. Voor de onwetenden onder ons: Cash coverde Spiritual voor zijn album ‘Unchained’.

Slowcore kan je het niet echt noemen want daarvoor zijn de gitaren te braaf, maar het ligt wel in het verlengde van bands als Low en aanverwanten. Na elk akkoord vraag je je namelijk af of het volgende akkoord überhaupt nog wel zal komen. Maar precies daarin zit nu net de charme van deze band.

Verder viel er immers bitter weinig te beleven op het podium. De vijf heren begaven zich nooit buiten de hen toegemeten vierkante meter (met uitzondering van ritmegitarist/toetsenist Randy Kirk, die toch af en toe van instrument wisselde). Communicatie met het publiek was zo goed als onbestaande. Pas in het tweede deel van de set wisselde Haden enkele schuchtere woorden met het publiek.

Let wel: dat hoeft voor ons niet echt. Een concert kan ook zonder al die extra’s weten te raken, maar eigenlijk was dat enkel het geval in het eerste deel, toen ‘The Blue Moods Of Spain’ werd gespeeld.

Want hoewel sommige van die songs ons op plaat (ook nu nog) niet helemaal weten te overtuigen, leek dat in het Koninklijk Circus wel te lukken. Wij noteerden naast verwachte klassiekers zoals opener It’s So True, Untitled #1 (dat tijdens de bisronde op min of meer algemeen verzoek nog eens zou worden hernomen) en Ray Of Light immers ook een schitterende versie van World Of Blue. Het was tijdens die laatste song dat de e-bow van leadgitarist Daniel Brummel ons finaal over de streep haalde.

Met des te meer nieuwsgierigheid keken wij dus uit naar het vervolg, maar in het tweede deel van de show leek de magie er niet meer te komen. Het tempo werd ook aangepast, waardoor Spain in de buurt kwam van een tweederangs Travis. Maar dan zonder over de vocale kunde van een Fran Healy te kunnen beschikken.

Die originele invalshoek die ‘The Blue Moods’ zo typeert was dus verdwenen en het was wachten tot Oh That Feeling op het einde van de set, voor ons hart weer een klein sprongetje maakte. Niet toevallig werd dat nummer net als Our Love Is Gonna Live Forever (nota bene het laatste nummer), ook aan een lage versnelling gespeeld.

Het onverbiddelijke eindoordeel moet dan ook luiden dat de avond slechts voor de helft geslaagd was. Al was het dan een helft die voor een volwaardig concert mocht doorgaan.

Spain speelt op 9 augustus ook nog in het kader van Klinkers in Brugge en op 6 december in de Handelsbeurs in Gent.

Les Nuits 2012: The Divine Comedy (an evening with Neil Hannon) - Met of zonder frivoliteiten

Kristof Van Landschoot — 13 May 2012 19:36

Dat de man gevoel voor humor heeft is al langer duidelijk voor al wie zijn teksten heeft gehoord, maar ook live bracht Neil Hannon niet enkel de liedjes die hij onder de naam The Divine Comedy de wereld in stuurt. Hij entertainde ook het publiek met spontane en grappige interventies.

De man heeft er een gerespecteerde carrière van een goede twintig jaar in de popmuziek op zitten, maar dat volstond blijkbaar niet om de tent te vullen. De programmatie in de andere zalen van de Botanique was dan ook niet te onderschatten.

Ook Noa Moon mocht concurrentie ondervinden. Van de ondergaande zon in de tuin. De twintigjarige Brusselse deed haar best om wie was komen opdagen te verwarmen met aanstekelijke pop. Haar gitaarliedjes waren zeker niet slecht maar we kunnen geen ongelijk geven aan degenen die hadden gekozen om buiten van het weer te genieten.

Een piano en een gitaar was alles wat Neil Hannon had meegebracht. Met een ironisch "My second home, the Botanique!" zette hij meteen de toon: het moet niet altijd serieus zijn, als het maar altijd mooi is. Met zijn pianospel hoeft hij niet te denken ooit de Koningin Elizabethwedstrijd te winnen, dat is duidelijk. Hij miste ook in zijn teksten af en toe maar ving dat telkens vlot op met een kwinkslag.

Voor Your Daddy's Car vroeg hij zelfs vlakaf of er iemand in de zaal het tekstboek bij had en moest de tweede strofe verschillende keren herbegonnen worden. Maar dat maakte niet uit. Het lied over hoe de auto van palief tegen een boom parkeren en er toch nog mooie herinneringen aan over houden raakte trefzeker de juiste toon. Ook The Complete Banker, waarin België een plaatsje kreeg in de lijst van bijna failliete landen, paste in het rijtje van komische liedjes over serieuze onderwerpen.

Later volgden een paar serieuzere nummers op gitaar, al was er toch weer een komisch accent toen de roadie droogweg het kapodaster van fret drie naar fret vier van de gitaar kwam zetten tijdens Perfect Lovesong. An English Lady Of A Certain Age bekoorde wel in alle eenvoud en toonde dat Neil Hannon geen frivoliteiten nodig heeft om te bekoren.

Naar het einde toe kwamen steeds meer publiekslievelingen aan bod, zoals Everybody Knows That I Love You, de recente "hit" At The Indie Disco en klassieker Our Mutual Friend.

Op geen enkel moment misten we de orkestrale arrangementen die op de platen van The Divine Comedy te horen zijn. Neil Hannon compenseerde zijn gebrek aan techniek met een spits gevoel voor humor en een dosis charme en had van begin tot einde het publiek op zijn hand. Een mooi optreden!

Les Nuits 2012: The Rapture - Even aanstekelijk als vanouds

Frederic Heymans — 13 May 2012 19:23

Negen jaar al is het geleden dat The Rapture medeverantwoordelijk geacht werd voor de golf van elektro, funk en punk die destijds op gang werd gebracht. The Rapture is in al die jaren een vriend aan huis geworden bij de Botanique. De groep speelde vanavond voor de vijfde keer aan de Brusselse Kruidtuin en dat mocht dus gevierd worden.

Eerst was het aan het Milagres en het Brusselse Great Mountain Fire om de avond op gang te schieten. Die laatsten speelden een thuismatch en konden niet verliezen. De Brusselaars hadden in een mum van tijd het publiek op hun hand met funky en energieke indierock. Een Belgische belofte om in het oog te houden. Over enkele dagen speelt de groep ook nog een akoestische set op Les Nuits, wat veel zegt over de veelzijdigheid van de groep.

Wat The Rapture betreft was het afwachten geblazen. De groep is terug na een zes jaar durende pauze waarin het voortbestaan aan een zijden draadje hing. Met ‘In The Grace Of Our Love’ bracht het vorig jaar een degelijke plaat uit, weliswaar zonder de overtuiging van 'Echoes'. De punk van weleer werd ingeruild voor disco en dat is, ondanks enkele leuke resultaten, toch een spijtige zaak. De groep passeerde ook twee keer in ons land, maar echt bijblijven deden die concerten niet. De vraag was dan ook of we een glimp van de energie en het enthousiasme zouden terugzien van de oude Rapture.

Maar van die twijfel bleef al snel niets meer over. The Rapture begon zijn set met het zorgvuldig opgebouwde In The Grace Of Our Love en was vastbesloten om een feestje te bouwen. De New Yorkers speelden opvallend geconcentreerd en lieten hun greep op de set nooit los. Het speelde ook in een vloeiend strak kader, opgetooid met de koebel, elektronische percussie en saxofoon van Gabriel Andruzzi.

Ondanks dat de set nauwelijks verschil vertoonde met het concert dat The Rapture eind vorig jaar in de Botanique speelde, zat de groep duidelijk in een betere flow dan toen. Dat viel vooral op toen het viertal naar het einde van de set een versnelling hoger schakelde. Met de twee oudjes House Of Jealous Lovers en Olio en het op een accordeonsample drijvende Come Back To Me breide het een langgerekt en indrukwekkend hoogtepunt aan elkaar. Daarnaast vielen er onverwachtse hoogtepunten te noteren bij het hoekige Killing en het bombastische Sail Away.

Als er al minpuntjes waren, zaten die in de hoekjes verborgen. Zo waren nu en dan de scherpe kantjes soms zoek en ontbrak er net dat extra tikkeltje om de tent in de fik te zetten. Verder had Whoo! Alright gerust ingeruild mogen worden voor Sister Savior of I Need Your Love. Maar dan zijn we aan het vitten.

Een erg punky Echoes zette een punt achter een bevredigend eerste deel. Knap was het ook om te zien hoe The Rapture even later de draad terug oppikte en een matig nummer als Children probleemloos inpaste in de set.

Als klap op de vuurpijl mocht uiteraard het euforische hoogtepunt en classic in spe How Deep Is Your Love niet ontbreken. Dat nummer is een geslaagde mix van de oude en nieuwe formule van The Rapture en kon niet beter gekozen worden om de vrijdagnacht voor geopend te verklaren.

The Rapture plukte gericht uit hun werk en speelde de perfecte set. Het doet uitkijken naar een vervolg, waarvan het optreden op Dour deze zomer al een goed begin is. Een spoedige opvolger van 'In The Grace Of Our Love' zou ons helemaal gelukkig stemmen.

Zulu Winter - Language

Ben Moens — 13 May 2012 19:04

Zulu Winter zou wel eens the next big thing kunnen zijn. Het Londense vijftal maakte furore op Eurosonic, trekt als voorprogramma de kar van Placebo en Keane en brengt nu zijn debuut uit. 'Language' is de titel, en onze kop eraf als het zich niet in menig eindejaarslijstje nestelt. Melige indie die even zorgeloos zweeft als een verse zeepbel.

Als kalme opener fungeert Key To My Heart. De herkenbare stem van Will Daunt deint sober mee, maar zorgt ook voor een lichtpunt. Het arrangement bestaat uit galmende gitaren en een drum buiten de klassieke lijntjes kleurt. Als een priemend zonnetje na lenteregenval. In We Should Be Swimming trekt de drum het tempo wat strakker, en ook het gitaarwerk uit zich nu tokkelend in plaats van strijkerachtig. De ingeboezemde zorgeloosheid verdwijnt wat, behalve in het meezingrefrein.

En ook tijdens Bitter Moon maant de stem, uittorend boven de doffe drum, de gelederen aan. Euforische uitspattingen zijn daar het knappe gevolg van. De volumineuze gitaarbrug beslecht het pleit met een zeer fel eerste hoogtepunt.

Met Small Pieces lijkt Zulu Winter de smaak te pakken te hebben, al blijft de zang nog steeds ietwat weemoedig en prekend klinken. Verzengende synths zijn een aangename aanvulling op de gitaren, die al iets ruwere grepen hanteren. En ondanks alweer een meezingrefrein met de nodige glamourindie op de achtergrond in Silver Tongue, klinkt de band toch met elk lied dat tikkeltje anders.

De groep neemt veel tijd voor instrumentale schoonheid. Het contrastvan bonkende drums en de zeemzoete stem in You Deserve Better - soms zo ingetogen, soms zo groots - volgt de gitaarversnelling enkele treden hogerop, met een synth op de achtergrond. Dit unieke geluid van gloeiend gitaarwerk en glinsterende effecten zijn kant-en-klaar dagdroommateriaal.

Het recept van een ingetogen start, gevolgd door een grandioze opbouw - zowel toegepast in Let’s Move Back To Front als in Words That I Wield - is spannend zonder meer. Onze gedachten lijken wel in cirkels te gaan. We dachten al enkele malen het absolute topnummer op de plaat gehoord te hebben, maar Moment’s Drift voegt zich dankzij een langzame, helende piano moeiteloos bij het rijtje. Helaas geldt dat niet voor Never Leave en zijn sobere sleur.

People That You Must Remember kwijt zich met slaperige elektronica van zijn taak als zachtjes wiegend, bedwelmend slotoffensief. Zulu Winter levert met 'Language' iets onwezenlijk moois af: een ideale plaat om bij in slaap te vallen. Positief bedoeld.

Les Nuits belicht - donderdag 17 mei

Kristof Van Landschoot — 13 May 2012 17:03

Ze draaien al op volle kracht, Les Nuits. Maar er zijn vast nog wel tickets voor de verschillende zalen beschikbaar. Reden genoeg dus om op tijd naar de Botanique af te zakken, daar een hapje te eten en een slokje te drinken in de gezellige tuin en te genieten van de muziek die er voorhanden is.

Een van de opvallendste platen van dit jaar is ongetwijfeld ‘Visions’ van Grimes. Dit eenmansproject wordt bestuurd door de 24 jarige Claire Boucher, die een wonderlijke mix van hiphop, witch-house en Enya in een poppy jasje weet te verpakken. Sinds 2009 timmert ze in de undergroundscene van Canada aan haar carrière, maar haar derde album zorgt nu voor de definitieve doorbraak. Benieuwd of deze meid even bevreemdend over komt op het podium als op plaat.

Baxter Dury is de zoon van van zijn vader en erfde meteen diens podiumpresence, die grotere zalen dan de Orangerie zouden kunnen vullen. Toch is dat waar hij geprogrammeerd staat. Zijn aanstekelijke poprock zorgt vast voor een mooie avond. Hij mag twee Belgen in zijn voorprogramma verwelkomen: de folktronica van het Luikse Leaf House en het Brusselse Oh Burgundy, dat minimalistische intieme gitaarmuziek maakt.

In de Chapiteau verzorgt Balthazar het hoofdprogramma. Die hoeven vast geen introductie meer. De Belgische Gaëtan Streel mag met zijn filmische folk de avond openen samen met de twintigjarige Amerikaan Oberhofer, die dansbare rock brengt.

U heeft allicht de videoclip gezien voor Lana Del Rey's Born To Die? De man achter die video heet Yoann Lemoine en maakt ook zelf plaatjes onder de naam Woodkid. Wie weet brengt hij wel Lana Del Rey mee naar het Koninklijk Circus. Zo niet zal je het moeten doen met Thomas Azier, een in Duitsland verblijvende Nederlander en/of het Brusselse V.O., die de voorprogramma's komen verzorgen.

Nog zo'n man, die van verschillende markten thuis is, is de Franse Piers Faccini. Hij is schilder en muzikant. De ideale man dus om in het museum te programmeren, al zullen vooral zijn akoestische gitaarliedjes aan bod komen. In zijn voorprogramma valt de Engelse anti-folk zangeres Lail Arad te ontdekken. Genoeg alternatieven dus.

Les Nuits 2012: Bombay Bicycle Club - Fietstochtje door het park

Ben Moens — 12 May 2012 23:45

Al weken lang stond de Kruidtuin in Brussel te trappelen om Les Nuits te ontvangen. Met een dijk van een programmatie en een setting waar het zalig vertoeven is ontbrak er zeer weinig aan het plaatje. Ook de soundtrack is van de bovenste plank. Op dag 1 werd die geleverd door Malibu Stacy en Bombay Bicycle Club.

Het leek wel derde keer, alweer goede keer voor Malibu Stacy te zijn, daar in de Botanique. Met zijn zevenen stonden ze op het podium, goed voor een arsenaal van instrumenten waaronder trompet, twee drumkits, keyboards en accordeon. Op die manier kon zanger De Froidmont zich volop geven en extra tijd nemen voor de bindteksten.

Het meest aangename was misschien wel dat het volk zeker niet te laat kwam voor deze heren. Het Luikse indiepopbandje moet niet weten van sleur en trekt daarom de vrolijke, maar net dat tikkeltje hardere kaart. Aan het eind van de rit trakteerde het publiek hen dan ook op een welverdiende meezingcanon.

De start van het Britse Bombay Bicycle Club was niet minder dan magistraal. De lichten dimden, Apache van Michael Viner’s Incredible Bongo Band werd loeihard afgespeeld en vloeide op indrukwekkende wijze over in de aanvang van How Can You Swallow So Much Sleep? Het handgeklap overstemde de fragiele stem dan ook meteen bij Your Eyes. De instrumentale tussenstukken met grote allure tijdens Dust On The Ground bewezen fijntjes dat dat meer dan terecht was. Een opgewarmd, maar eerder lauw publiek hield zich vooralsnog koest tijdens Open House, dat veel stouter klonk dan op plaat.

Het vijftal bracht daar verandering in met Lights Out, Words Gone als eerste hoogtepunt. De gezapige meewieger werd ondersteund door zangeres Emma Wilson.

Het akoestische Rinse Me Down was de voorbode van het dromgeroffel van Ivy & Gold. Daarin stalen een uitgebreide drumsolo en de banjo de show. Ook de indrukwekkende basriff tijdens Evening/Morning zorgde voor de uiteindelijke steekvlam. Cancel On Me, Beggars en Always Like This toonden aan dat de bandleden er zelf ook zin in hadden. Naar het einde toe mocht The Giantess nog voor een verrassing zorgen: de gonzende drums kregen gezelschap van het engelengezang van het Ijslandse Ósk.

Als bis mochten Shuffle en What If niet ontbreken. En ook de heerlijke quote van frontman Jack Steadman onthouden we u niet: "This feels like a festival but there's no one here to hate us, and no one is waiting for Paramore to come after us on stage." Dat klopt, beste Steadman, aan jullie hadden wij alvast meer dan genoeg om gelukkig te worden.

Rockpalast: een razend rockende reeks

Stefaan Van Slycken — 12 May 2012 15:52

Je zou het de Duitsers niet meteen nageven, maar ze kennen best wel iets van rock. Hoewel de lerenbroekenvariant sinds de grunge niet langer zo serieus genomen wordt, halen Mig ("Made in Germany") Music en WDR - Rockpalast toch wel een mooie selectie liveregistraties uit de archieven, en telkens we zo 'n eenvoudig zwart-wit hoesje in onze recensiebak vinden maken we toch een sprongetje van blijdschap. Hoog tijd voor een voorstelling dus.

Aangezien deze optredens telkens op televisie te zien waren, heb je vaak keuze tussen cd, lp of dvd. Het beeldmateriaal is soms wat gedateerd, maar sommige van deze optredens zijn inmiddels dan ook de dertig gepasseerd. Van de muziek valt soms hetzelfde te zeggen - Michael Schenker Group plakt soms echt wel hard tegen Spinal Tap aan, ook qua looks.

Gelukkig zit er ook heel wat tijdloze muziek in deze reeks. John Cale zet er twee sets neer om U tegen te zeggen (al hadden we liever gezien dat Chris Spedding toen nog in z'n band zat, maar je kan niet alles hebben). Het eerste optreden rockt er niet minder om en er is nauwelijks een betere manier denkbaar om Cale op zijn best te horen, zonder naar bootlegs of obscure platen te moeten gaan zoeken. De fantastische jam Pablo Picasso/Love Me Two Times sluit een brok elektrisch vuurwerk af. De tweede cd laat Cale solo horen, met eenzelfde intensiteit. Antarctica Starts Here is ronduit ontroerend.

Ook Joe Jackson (toen nog met iets meer haar!) had zin in een snedig concert - Een andere orde van songschrijven maar een even knappe sound is te horen op de dubbelcd van Herman Brood. I Still Believe krijgt een prachtige versie, en je hoort waarom Brood even aan de wereldtop stond. Ongetwijfeld even rock-'n-roll maar veel wilder ging het er aan toe bij PiL, de groep van Johnny Rotten, na dat punkbandje. Eén cd hier, maar wel tjokvol spetterende rock.

Soms tref je ook namen aan waarvoor iedereen behalve de meest fervente muziekquizzer al eens naar de dichtstbijzijnde encyclopedie grijpt. Ian Hunter? Van Mott The Hoople, die Bowieklonen van All the Young Dudes. Glamrock dus. Roger McGuinn? Van The Byrds... Rickenbacker twelvestringpop dus. Steve Gibbons? Gewoon van zichzelf, maar best het beluisteren waard. Roy Buchanan? Soortement bluesgitarist waar de Amerikanen zot van zijn. Johnny Winter? Sublieme bluesgitarist waar wij zot van zijn.

Het hoeft gelukkig niet allemaal even hard te stampen of even oud te zijn; de zwaar onderschatte soulzanger Roachford kreeg een dubbelaar met optredens uit 1991 en 2005, en Jackie Leven zet het op zijn dvd op een vertellen. Eén van die vertellingen heet "Jackie's Bad Depression - A Funny Story".

Onderhoudend is het dus zeker. En dat kan van heel de reeks gezegd worden. Hou dus vanaf nu de website van Mig in de gaten, en hou je klaar om een sprintje richting platenwinkel in te zetten.

Josh Ritter in het Felix Pakhuis (met zijn boek)

Patrick Van Gestel — 12 May 2012 15:37

Dat Josh Ritter een singer-songwriter is wist u waarschijnlijk. Maar dat hij ook een auteur is is niet zo algemeen bekend. Op 10 juni maakt hij zijn opwachting in het Antwerpse Felix Pakhuis met zijn boek ‘De Wonderjaren Van Henry Bright’.

Josh Ritter wordt er geïnterviewd en zal ook zijn eigen werk signeren. Bovendien krijgt het gebeuren een muzikaal tintje als Bert Dockx, zanger van Flying Horseman, enkele nummers van de laatste plaat van zijn band ten beste brengt.

Het gebeuren vindt plaats op 10 juni om 15u in Het Salon van het Felix Pakhuis aan de Godefriduskaai in Antwerpen.

Fitz And The Tantrums werkt aan nummer twee

Patrick Van Gestel — 12 May 2012 15:24

Samen met producer Tony Hoffer (Beck, M83, Depeche Mode, Phoenix) werken Fitz And The Tantrums op dit ogenblik aan hun tweede plaat in Los Angeles. De plaat komt in de herfst op de markt.

Wie dat wil, kan de band volgen op een blog waar zij hun bevindingen over het opnameproces vastleggen.

Intussen kan je via hun website wel een gratis live/remix-ep downloaden met daarop vier nummers die de band opnamen in House Of Blues in Boston en een remix van Breakin The Chains Of Love.

Band Of Skulls - Sweet Sour

Bram Serpieters — 12 May 2012 11:33

Drie jaar. Zo lang heeft het geduurd voor Band Of Skulls, drie rockers uit Southampton, met een opvolger voor hun succesvolle debuut ‘Baby Darling Doll Face Honey’ kwamen. Maar nu is hij er dan, ‘Sweet Sour’. De hamvraag luidt: gaat deze tweede plaat evenveel potten breken als zijn voorganger? Ironisch genoeg heeft het album een zoete en een zure kant. Van enige eenheid lijkt nauwelijks sprake.

‘Sweet Sour’ steekt nochtans meteen van wal met twee kleppers: de titeltrack en de single Bruises. Allebei zijn ze meteen herkenbaar als Band-Of-Skulls-materiaal. Onder meer de samenzang van Russell Marsden en Emma Richardson en het kenmerkende drumgeluid van Matt Hayward, die de eerste plaat zo typeerden, zijn ook hier nadrukkelijk aanwezig.

Het fantastisch bezwerende Wanderluster volgt, op de hielen gezeten door het rockende The Devil Takes Care of His Own, dat al in oktober van vorig jaar als single werd vooruitgestuurd. Lay My Head Down blijkt een niet misplaatst rustpunt, dat door het opzwepende You're Not Pretty But You Got It Going weer aan flarden wordt gescheurd.

De opgebouwde energie wordt daarna ietwat abrupt afgebroken door Navigate, het langste nummer van de plaat. Na een gezapig begin lijkt het halverwege op te bouwen naar een climax, maar uiteindelijk blijft het rustig voortkabbelen en lost het de verwachtingen niet helemaal in. Het is zo’n nummer dat niet echt weet wat het wil en dan maar besluit om niet echt iets te zijn. En ook het volgende nummer, Hometowns, staat in schril contrast tot het begin van de plaat. Het is een rustige song over de cycli van het leven, nuchter en een beetje donker, maar zonder al te veel variatie.

Met Lies pikt het trio de draad weer op en proberen ze opnieuw de pannen van het dak te rocken. Maar erg origineel klinkt het niet meer en we mogen van geluk spreken dat dit het kortste nummer van de plaat is. Met het rustige Close To Nowhere kruipt het album naar zijn einde. Bijlange geen slecht nummer, maar de titel typeert de song: in de buurt van nergens.

Waar ‘Baby Darling Doll Face Honey’ een plaat is die je als geheel graag terug oplegt, weet Band of Skulls met ‘Sweet Sour’ blijkbaar niet goed welke richting men uit wil. Ondanks een zeer sterk eerste deel, waarin de band zijn rockcapaciteiten etaleert met nummers die niet zouden misstaan op het debuut, stelt het tweede deel, met nummers die als eerder overbodig aanvoelen, teleur. Toch twijfelen we er niet aan dat deze band je live ook met die laatste nummers zal kunnen inpakken, zoals ze in oktober al bewezen in de Botanique.

Vijftien kaarsjes voor Within Temptation

Marc Alenus — 11 May 2012 18:12

Als Nederlanders een feestje bouwen, komen ze daar wel al eens een keer voor naar Antwerpen. Zo ook de band Within Temptation. Zij bestaan vijftien jaar en vieren dat met een speciaal concert in het Antwerpse Sportpaleis op 13 november dat de naam 'Elements' meekreeg. Deze keer verwijst de titel niet naar Aarde, Water, Wind en Vuur, maar wel naar: de stem van Sharon, gitaarriffs, orkestrale en Keltische invloeden en onverwachte muzikale samenwerkingen. De band belooft er een groots spektakel van te maken. De ticketverkoop startte vandaag.

Demo's Foo Fighters opgedoken

Marc Alenus — 11 May 2012 17:42

Het kan verkeren. De Foo Fighters zijn tegenwoordig immens populair, maar ook die band heeft een moeilijke periode gehad. In 2001 raakte drummer Taylor Hawkins zwaar in de problemen na een overdosis drugs en zat de rest van de band op z’n tandvlees na een lange tournee. Er waren in die tijd ook wat personeelswissels eind jaren.

De opnames voor het vierde album ‘One By One’ sleepten anderhalf jaar aan en de demo’s die werden opgenomen, voldeden niet. Ze slorpten zoveel geld aan studiotijd op dat ze de “million dollar demo’s” werden genoemd.

Grohl zette de opnames na vier maanden zelfs tijdelijk stil om ‘Song For The Deaf’ op te nemen met QOTSA en met die band te touren. Daarna werd de draad voor ‘One By One’ weer opgenomen met het bekende vervolg: de plaat leverde Foo Fighters een Grammy op en werd het jaar daarop uitgeroepen tot beste rockalbum.

Nu zijn er twee van de gewraakte demo’s gelekt op Youtube. Have It All en Come Back klinken al bijna af en eerlijk gezegd: best lekker en steviger dan de uiteindelijke versies. Wat vind jij?

Mark Stewart - The Politics Of Envy

Marc Alenus — 11 May 2012 12:37

Eenzelfde gevoel kan soms op totaal verschillende manieren geuit worden, zelfs binnen eenzelfde kunstvorm. Zowel Mark Stewart als Bruce Springsteen gebruikten hun ergernis over de bankencrisis als inspiratie voor hun laatste album. Bij Springsteen resulteerde dat raar genoeg in een enigszins vrolijke plaat, maar niet zo bij Mark Stewart. Zijn ‘Politics of Envy’ is een vlammend en bijtend document geworden.

Eind jaren zeventig richtte Stewart de legendarische The Pop Group op, wellicht de band met de meest misleidende groepsnaam aller tijden. Hun rauwe punk was toen al geschikt om je ouders grijs haar te bezorgen. Gelukkig lijkt er anno 2012 niets veranderd.

In de jaren tachtig en negentig bleef Stewart actief als muzikant bij verschillende projecten en onder zijn eigen naam. Hij werkte samen met artiesten als Trent Renzor, Tricky, Massive Attack en Primal Scream en was ongetwijfeld van grote invloed op bands als Skinny Puppy en Front Line Assembly.

Eind vorig jaar effende de dubbele single Children Of The Revolution/ Nothing’s Sacred de weg voor dit album. Eigenaardig genoeg haalde die eerste track het album niet. Maar niet getreurd: de elf tracks die er wel op staan, zijn een spervuur aan stijlen en elementen die we al eerder tegenkwamen in zijn lange carrière en de vele gastmuzikanten leveren allemaal een bonus op. Een heel leger passeert de revue, waaronder: Bobby Gillespie, Lee ‘Scratch’ Perry, Tessa Pollitt, Factory Floor, Youth, en Daddy G.

Directe aanleiding voor dit album zijn de rellen in Londen, de revoluties in het Midden-Oosten en de bankencrisis. Dat wordt duidelijk in de lyrics: in Automnia bezingt Stewart het lot van Carlo Giuliani, die stierf bij de anti-G8-betoging in Genua in 2001; in Baby Bourgois trekt hij van leer tegen de “corporate cocksuckers”; en in Vanity Kills laakt hij de apathie bij de burgerij tegen alle mistoestanden.

Muzikaal laat Stewart zich niet in een vakje drummen. Hij gebruikt in elke song een andere muziekstijl gaande van slowmotion coldwave, over dubstep naar industrial tot … simpele pop en zelfs disco. Hoogtepunten zijn Method Of Madness en de David Bowie cover Letter To Hermione, door Stewart omgetoverd tot een drumloze klaagzang.

Sinds 2008 was Stewart een slapende vulkaan, maar met dit album is deze met een ziekmakende knal ontwaakt. ‘Politics Of Envy’ heeft meer punkattitude dan de Young Guns en Offsprings van deze wereld ooit zullen hebben. Niet voor watjes dus!

Floatstone - Meet Floatstone

Marc Alenus — 11 May 2012 12:20

Wie wil er nu een nummer van De Kreuners coveren? Een man met een open blik en een groen hart misschien? Groene jongens geloven wel in recyclage en hergebruik. Brick De Bois, alias Floatstone lijkt zo iemand. Hij is bovendien van vele markten thuis: hij maakt theater, schrijft boeken, geeft les en maakt muziek. Dat laatste doet hij zelfs heel goed. Op zijn uitnodiging ‘Meet Floatstone’ (meteen ook de naam van zijn debuut) gaan we maar wat graag in.

Elk nummer op deze plaat heeft de diepgang van de Marianentrog, maar gelukkig vermijdt Floatstone prekerigheid en zwaait hij nergens met het opgeheven vingertje. Daar is hij veel te relaxed voor. Als bewijs van zijn onthaasheid, brengt hij het openingsnummer Crayfish aan. Je waant je meteen ergens onder een boom naast een rivier met helder water, glinsterend in de zon.

Birthday Present schreef hij twee jaar geleden op zijn verjaardag. Net op die dag werd Aung San Suu Kyi vrijgelaten in Birma. Floatstone trok ook naar ginds en bracht er zelfs het nummer in première voor een geëmotioneerd publiek.

In verschillende nummers eist pijn zijn plaatsje op. In The Apple And The Tree gaat het over familiepijn, The One That Gives Me The Blues en Barefoot In The Park behandelen liefdesverdriet en I Want You gaat over bedrog en het leed dat daarmee gepaard gaat. De Kreuners maakten er een meestamper van, maar Floatstone herinterpreteert het op gepaste wijze.

‘Meet Floatstone’ is een bluesy gitaarplaat. Brick De Bois heeft een heel ritmische manier van spelen. Tussendoor ranselt hij de klankkast van zijn akoestische gitaar en zorgt daarmee zelf voor percussie. Eigenlijk deed hij alles zelf. Dit debuut werd ook uitgegeven in eigen beheer mét oog voor het milieu: het hoesje is van FSC-papier en het schijfje zelf van gerecycleerd plastic. De muziek zelf verdient het bio-label, zo puur is die. Dit was een aangename kennismaking!

Eerste officiële clip

Wil jij Floatstone ook ontmoeten? Dat kan.

Claude Bourbon - Over The Mountains

Stefaan Van Slycken — 10 May 2012 21:00

Het gebeurt zelden dat de eerste act op een festival ons van de sokken blaast. Toch slaagde Claude Bourbon daar met glans in op Elouges en Blues. Zijn fijnbesnaarde mix van folk en klassiek met een toetsje akoestische blues vond zijn weg naar een fijne dubbelcd, die je voor een appel en een ei kan kopen op 's mans website.

Hoewel het zeker niet de eerste plaat is van deze Franse Zwitser (die quasi accentloos Engels zingt), is 'Over The Mountains' wel een mooi overzicht van zijn kunnen. Op de eerste cd vind je erg stemmige songs waarvan Tim Leaning het leeuwendeel schreef en ook Craig Ward voor ééntje tekende. Bourbon voorzag ze van zijn typische gitaarklanken en zijn rustige, herkenbare stem. Dylanfans zullen deze klank ook zeker naar waarde weten te schatten.

De teksten springen noch wat mix betreft, noch qua inhoud boven de muziek uit. De sfeer primeert. Perfect voor een rustige avond pijprokend in leder gebonden boeken lezen. Bourbon voert ons terug naar een generatie onterecht in het verdomhoekje geraakte folkgitaristen als Bert Jansch, Richard Thompson, Mississippi John Hurt en zelfs Nick Drake. Goed, ú kent ze misschien nog wel, maar wanneer hoorde u ze nog eens op de radio?

De samenzang op de titeltrack is prachtig, naturel, niet te afgelikt. Le Dernier Train en I'm Drifting zoeken het in een erg fijne bluessfeer. En in I Borrowed A Smile klinken twee gitaren prachtig samen. Deze eerste cd is erg coherent, al wil dat wel zeggen dat je de songs soms nauwelijks in elkaar hoort overgaan als je niet aandachtig luistert. Het nodigt alleen maar meer uit om beter te luisteren.

De tweede cd heet 'Over The Sea' en bevat maar liefst twintig interpretaties van klassieke werken. Sommige duren maar een minuut, zodat deze cd afklokt op drie kwartier. Mozarts Rondo Alla Turca krijgt een leuke gitaarversie, al zijn er nog wel gitaristen te vinden die hieraan de vingers trachtten te branden. Bourbons versie van Ravels Bolero is meer dan een curiositeit en ook zijn interpretatie van de eerste cellosuite van Bach (onder de titel Souviens-Toi) is veelvuldige beluistering waard.

Door de aanwezigheid van heel wat bekende stukken en klanken lijkt de tweede cd gevarieerder dan de eerste. Doordat Bourbons aanpak niet te technisch-klassiek is, genieten we des te meer. Dit zijn niet alleen nonchalant klinkende, technische hoogstandjes, er ligt ook wel heel wat gevoel in. Dat geldt ten dele ook voor de eerste cd, maar daar zouden we liever wat meer sterke songs op hun tekstuele waarde zien uitgespeeld worden. En als we dan toch kritisch moeten zijn: het hoesje blinkt ook niet uit in leesbaarheid. Maar als dat onze enige bezwaren zijn, dan begrijpt u wel dat we u deze plaat van ganser harte aanraden.

Turbonegro verstoort de rust na vijf jaar stilte

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:27

Het is alweer van 2007 geleden dat de Noorse rockers van Turbonegro met 'Retox' een schijfje vol rockers op ons afvuurden. Maar denk nu niet dat de band het voor gezien gaat houden, want met nieuwe zanger Tony Sylvester (die Hank Von Helvete in 2011 verving) zullen ze op 7 augustus het nagelnieuwe album 'Sexual Harassment' uitbrengen.

Verder is er nog weinig bekend over het album en is er nog geen tracklist, wel kun je de nieuwe track 'You Give Me Worms' al beluisteren.

Main Square heeft affiche rond

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:27

Nu het festival seizoen op losbarsten staat hebben de meeste festivals hun affiche helemaal rond en staan er weer veel lekkernijen op hun menukaart.

Ook het Franse Main Square Festival heeft een laatste blik namen losgetrokken om een mooi festival te presenteren.

De laaste namen zetten we even voor u op een rijtje: The Subways, Electric Guest, Kreayshawn, The Young Professionals en Etienne De Crecy (u kent die hit 'Am I Wrong' nog?).

Main Square Festival vindt plaats van 29 juni tot en met 1 juli en kent veel overlap met Rock Werchter, waar Main Square tot dit jaar ook een overeenkomst mee heeft.

De herfst brengt een nieuwe Tomahawk

Gregor Dijkman — 10 May 2012 20:23

Mike Patton, Duane Denison, John Stanier en Trevor Dunn zullen komende herfst een nieuw Tomahawk-album de markt op slingeren. En omdat het nog zo ver weg is plaatsten ze alvast een fijne teaser om de fans te doen warm lopen.

Verder is er nog maar bar weinig bekend over het nieuwe album van Tomahawk, maar de titel is alvast 'Oddfellows'

Dranouter gooit troeven op tafel

Marc Alenus — 10 May 2012 19:57

Terwijl Kadril nog op zoek is naar een gepaste opener voor het festival, gooide de organisatie van Dranouter vandaag wel heel mooie kaarten op tafel. Naast de reeds bekende toppers als Waterboys, Seasick Steve en Blaudzun, zullen ook volgende bands de weg naar de Westhoek moeten zoeken: Goran Bregovic & The Wedding and Funeral Band, Absynthe Minded, Balkan Beat Box, Boy & Bear, Adam Cohen, The Delta Saints, Nomad Swing & The Dipsy Doodles, Epsylon, Wallis Bird en Chapelier Fou.

Of je dus liefhebber bent van Balkan muziek, (indie-)folk, singer-songwriter of southern rock, je weet waarheen van 3 tot 5 augustus.

Nog een laatste greep GRATIS TICKETS (en T-shirts) voor Les Nuits

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 21:08

En u dacht al dat we door onze voorraad gratis tickets heen waren?

Ook voor de concerten van Absynthe Minded, Stereo Grand en Roscoe op 18 mei, voor Citizens! en OK Cowboy! Op 19 mei en tenslotte voor Blood Red Shoes, Spector en BRNS hebben we nog enkele duotickets liggen.

Wie één van deze bands wel ziet zitten en al door zijn maandbudget zit stuurt een mailtje met zijn naam en het concert van zijn/haar wens als onderwerp naar win@damusic.be om bij de kanshebbers te horen.

En dat is nog niet alles. Van de Botanique mogen wij ook enkele unieke T-shirts van Les Nuits 2012 weggeven. Daarvoor stuurt u een mail met uw naam en T-SHIRT als onderwerp naar datzelfde win@damusic.be en ook uw kledingbudget krijgt een duw in de rug.

Björk heeft stemproblemen

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 20:53

Reden tot paniek is er waarschijnlijk nog niet voor Björkfans die hun zinnen al hadden gezet op haar optreden op Pukkelpop, maar haar optredens op Primavera Sound in Barcelona en Optimus Primavera Sound in Porto werden wel geannuleerd vanwege problemen met haar stembanden.

Het bericht heeft het over haar dokter die haar aanraadde om nog verder te rusten en geen shows meer te doen om blijvende schade aan haar stem te voorkomen.

Voor de andere optredens lijkt er voorlopig nog geen probleem te zijn.

Les Nuits belicht - woensdag 16 mei

Kristof Van Landschoot — 09 May 2012 20:43

16 mei is zo’n dag dat je in de Botanique alle kanten uit kan. Er is heel wat Belgisch talent te zien. En daar tegenover staat melancholische pianopop en neofolk. Wie de benen moeilijk kan stil houden kan zich ook helemaal laten gaan.

Met elke passage in Brussel rijst de ster van Perfume Genius een beetje meer en zijn melancholische pianoliedjes veroveren de harten van steeds meer fans. Het concert dat hij op 16 mei in de rotonde gaat geven is dan ook al een tijdje uitverkocht.

In het voorprogramma speelt Cate Le Bon, een Britse folkdame die, naar eigen zeggen, werd beïnvloed door een reeks sterfgevallen onder haar huisdieren. Of dat dan uitmondt in kattengejank zal ons benieuwen.

In het Koninklijk Circus maken we ons op voor een rondje Belgisch. Want hoewel Clare Louïse van oorsprong Française is, ze is tegenwoordig gehuisvest in Brussel en schrijft daar haar broze gitaarliedjes die doen denken aan CocoRosie of Alela Diane.

Amatorski zal vast volledig tot zijn recht komen in deze mooie zaal, en tot slot mogen Intergalactic Lovers nog voor wat muzikaal contrast komen zorgen.

Ook in de Orangerie mag die avond het bordje "uitverkocht" uitgehangen worden. Verantwoordelijk daarvoor is C2C, een Franse dj die, na tien jaar van het podium te zijn verdwenen, zijn comeback komt vieren. Hij won indertijd vier keer het wereldkampioenschap dj'en. Wie wist dat dat bestond, een wereldkampioenschap dj'en mag nu zijn hand opsteken.

In het voorprogramma Ghostpoet, een Londonse triphop-dj en de Belgische rapper Dynamic.

Wie het wat kalmer aan wil doen, moet in het Museum zijn voor de neofolk van Mariee Sioux en de kinderlijke liedjes van de Amerikaanse Maïa Vidal. Breng zelf een knus haardvuur mee!

In de chapiteau kun je volop dansmuziek ontdekken. De funky pop van het Amerikaanse General Elektriks, de frisse electropop van het Franse Housse Le Racket (met ex-leden van Air en Phoenix!) of de aan Vive La Fête verwante punkwave van het eveneens Franse La Femme, ze mikken allemaal
op ambiance.

Dan toch nieuw werk van My Bloody Valentine

Gregor Dijkman — 09 May 2012 20:27

Het is alweer eenentwintig jaar geleden dat de Ierse band My Bloody Valentine nieuw studiomateriaal de wereld in stuurde, maar de band is vastbesloten om die stilte te doorbreken. In 2007 gaf frontman Kevin Shields al aan dat de band weer bij elkaar was en aan nieuw materiaal zou werken, maar nu lijkt het toch echt zover te zijn.

"We’re making it now, in fact it’s almost done. I’m on the eighth song, and I’ve got to do vocals for that, then I’ve got to record the ninth song from scratch. Then I’ve got to mix it. But that’s OK, because I’m not slow at mixing.", liet Shields weten.

Over het geluid van het derde studioalbum zei Shields: "It’s not going to sound like ‘Loveless’ where it’s like looking into another world. Where it seems to be of this world, but with one foot in another world".

Wij zijn alvast benieuwd!

The Magnetic Fields - Love At The Bottom Of The Sea

Patrick Van Gestel — 09 May 2012 20:18

“So I’ve taken a contract out on you / I have hired a hitman to do what they do / He will do his best to do his worst / After he’s messed up your girlfriend first” Juist ja, The Magnetic Fields ten voeten uit. En dit is dan enkel nog maar de tekst.

Vijftien songs. Iets meer dan twee minuten per stuk. Na een dik half uur ben je door ‘Love At The Bottom Of The Sea’ en vraag je je af wat je is overkomen. Want bij deze band ben je slechts van één ding zeker: dat niks zeker is.

Hoewel, de stemmen van originele leden Claudia Gonson en Stephen Merritt zijn nog steeds uit duizenden te herkennen. En dan is er dat absurde gevoel voor humor dat de platen van deze band zo typeert. Wij kunnen een grijns immers moeilijk onderdrukken als we een nummer als Andrew In Drag horen. Of het ronduit hilarische God Wants Us To Wait over… ja, wat dacht u dan.

Muzikaal zochten Merritt en zijn bende het deze keer in de elektronische sfeer. In tegenstelling tot de twee vorige platen, waar er geopteerd werd voor analoge instrumenten (zij het soms in een ietwat eigenzinnige productie), zijn het de synthesizers die het mooie weer maken op ‘Love At The Bottom Of The Sea’.

En het resultaat spreekt zeker aan. Naast de muzikale lijntjes die de tekst volgen is er immers ruimte genoeg voor vreemdsoortig geborrel en gepiep. Een nummer als Infatuation (With Your Gyration) doetonvermijdelijk denken aan de hoogdagen van bands als The Human League en aanverwante, terwijl I’ve Run Away To Join The Fairies toch een heel andere richting kiest.

Hoewel de synthesizers in bepaalde nummers (Your Girlfriend’s Face, …) bijzonder aanwezig zijn, blijft gitaar – bas – drums wel de basis waarop andere nummers rusten. Op die manier lijkt de band op twee paarden te wedden en er zowaar nog mee weg te raken ook.

Soms vraag je je af of dit lang gaat blijven duren. Of dit uiteindelijk niet gaat vervelen. Maar na ettelijke afspeelbeurten betrappen wij ons nog steeds op een glimlach nadat we deze plaat hebben afgespeeld. Wie zijn wij dan om hier een negatief oordeel over te vellen? Stephen Merritt en zijn bende hebben het hem gewoon weer geflikt.

De invloed van Beastie Boys

Koen Van Dijck — 09 May 2012 19:18

Wat maakte van Beastie Boys zo’n invloedrijke hiphopband? Dat ze blanke middenklassejongens waren? Dat ze samplers en live-instrumenten gebruikten? Dat ze megahitsuccessen hadden en daar niet eens plat voor op de buik hoefden te gaan? Een maand geleden werden ze voor hun werk opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Wat later sterft mede-oprichter MCA. Wij vroegen drie notoire Beastie Boys-fans naar hun drie belangrijkste BB-platen.

DJ Grazzhoppa (Grazzhoppa’s Big Band / Mo&Grazz)
"Een van de eerste Beastie Boys platen die ik kocht was de twelve inch ‘The New Style’ uit 1986. Op de b-kant staat Paul Revere, een ware hiphopklassieker.

De dansvloer vullen doe je in een mum van tijd met 33% God uit de 'Love American Style EP' uit 1989. Het samplewerk op dat nummer is ongelooflijk, zeker voor die tijd. Op die ep staat ook Hey Ladies van het classic album 'Paul’s Boutique'. Op dat album werkten ze samen met het ongeëvenaarde producersduo Dust Brothers, die bekend stonden voor hun vooruitstrevende sampletechnieken.

Nog zo’n partyklassieker is So What ‘Cha Want in de Soul Assassin-remix. Het is vooral Cypress Hills beatmaker DJ Muggs, die hier de hand in heeft. Oorspronkelijk was deze versie enkel op vinyl te vinden. De originele versie vind je op het album 'Check Your Head'."

King DJ (aka 4T4 van ‘t Hof Van Commerce)
"Shake Your Rump is een van de vetste en vettigste funknummers die ik ken. Enorm goed gedaan en af tot in de puntjes. Je vindt het terug op hun tweede album 'Paul’s Boutique'.

Hold It, Now Hit It is voor mij pure, onverdunde, oldschool energie, een perfect voorbeeld van wat ik graag hoor in rapmuziek en bijgevolg het tegenovergestelde van saaie rap. Het nummer was de eerste single uit hun debuutalbum ‘Licensed To Ill’ uit 1986.

Uit hun vierde album, ‘Ill Communication’, komt Transitions. Luister daar gewoon naar en woorden zijn overbodig."

Jules X (dj StuBru / FM Brussel)
"Fight For Your Right veranderde mijn leven. In 1986 keek ik wekelijks naar Countdown, een muziekprogramma met Adam Curry op de nederlandse zender Veronica. De nieuwkomer van de week waar hitpotentieel in zat heette "De alarmschijf".

Ik hoorde Curry "The Beach Boys" aankondigen en op achtjarige leeftijd vond ik dat maar niks, dus wou ik wegzappen. De clip begon en toen de Beasties in beeld kwamen en begonnen te rappen en de boel kort en klein sloegen, was ik completely blown away... that was "IT".

Mijn interesse voor activiteiten die ik toen deed (scouts, karate,..) verdween en werd vervangen door skateboarden, rap, New York en breakdance. Skaten doe ik nog wekelijks, met oldschool hiphop ben ik nu nog meer mee bezig dan vroeger en naar New York probeer ik om het anderhalf jaar te gaan. Fight For Your Right is de song die het meeste invloed gehad heeft op mijn leven.
Ook Shake Your Rump is een enorm vet nummer. Let op de knappe samples, de geweldige videoclip op het New Yorkse dak en Ad Rock die werkelijk te cool is in die clip. Deze track doet me terugdenken aan mijn skateperiode van eind jaren tachtig: brede decks, gewoon rappen op straat. En het is een ongelooflijk partynummer.

Na ‘Licensed To Ill' en ‘Paul's Boutique’ had ik de indruk dat de Beasties niet serieus genomen werden. Ik dacht zelf ook wel ergens dat het na 'Paul's Boutique' gedaan was met hen. Tot ik Pass The Mic hoorde, de eerste single uit hun nieuwe plaat 'Check Your Head'.

Met die single werd meteen duidelijk dat je de Beastie Boys wel degelijk serieus moest nemen. 'Check Your Head' is ook mijn favoriete album, eentje dat ik helemaal niet zag aankomen. De combinatie van hiphop, funk en punk en het feit dat ze, zoals een echte funkband, alles zelf inspeelden was in de hiphopwereld vernieuwend op dat moment. Na twintig jaar klinkt het album nog meer newschool dan de meeste hiphopreleases nu."

Beluister het debuutalbum van Niki And The Dove

Andreas Hooftman — 09 May 2012 18:03

Het Zweedse electropopduo Niki And The Dove gooide vorige jaar hoge ogen met hun debuut-ep 'The Drummer'. Sindsdien werd reikhalzend uitgekeken naar hun eerste langspeler, die maandag (14 mei) verschijnt op Sub Pop/ Mercury.

U kunt het volledige album, dat door toetsenist Gustaf Karlöf wordt vergeleken met Star Wars omdat het is opgebouwd rond "licht en duisternis," nu al streamen via NME.

Tom Gabel wordt Laura Jane Grace

Marc Alenus — 09 May 2012 16:39

Vandaag komt Tom Gabel, zanger van Against Me! er voor uit dat hij lijdt aan genderdysforie. Dat betekent dat hij al heel zijn leven het gevoel heeft in het verkeerde lichaam geboren te zijn. Met andere woorden: Gabel voelt zich al heel lang vrouw in een mannenlichaam. Benieuwd hoe het publiek op Dour daarop zal reageren.

In maart, speelde Gabel voor het eerst de song Transgender Dysphoria Blues op een show in Texas, middenin “Red Neck Country” dus. Niemand kon op dat moment vermoeden dat de tekst autobiografisch was.

Gabel is getrouwd en heeft een dochter en hij zal ook bij zijn vrouw en dochtertje blijven, ook al overweegt hij nu het nemen van hormonen en een leven als vrouw. Hij heeft ook al een naam voor zichzelf gekozen. In de toekomst wil hij Laura Jane Grace genoemd worden.

Volgens de 31-jarige zanger heeft zijn vrouw Heather alle begrip. Het is nu afwachten hoe de rest van de wereld zal reageren. Wie goed luisterde naar nummers van Against Me! had al eerder een vermoeden kunnen koesteren. In The Ocean bijvoorbeeld zingt Gabel: “And if I could have chosen, I would have been born a woman. My mother once told me she would have named me Laura.”

In een interview in 2010 kreeg Gabel de boute vraag al eens voorgeschoteld of hij thuis soms panty’s droeg. Hoe hij daarop reageerde, zie en hoor je hier. Vandaag was het Rolling Stone Magazine dat dit nieuws de ether instuurde.

Les Nuits belicht - dinsdag 15 mei

08 May 2012 20:44

Tegen 15 mei worden in de Botanique alle blazers opgeblonken, de violen gestemd en watten gepropt in de klankgaten van de akoestische gitaren. Die nacht staat immers volledig in het teken van folk en verfijnde pop. Oordopjes kunnen die avond wellicht thuisgelaten worden.

Fanfarlo kent u al van Shiny Things als u af en toe afstemt op Radio 1. Of misschien wel van hun debuutplaat ‘Reservoirs’ uit 2012. Deze vijfkoppige, Londense band brengt weidse, doch fijne folkpop en laat er geen twijfel over bestaan dat ze zelf gek zijn van Beirut en Arcade Fire. Op hun nieuwe album ‘Rooms Filled With Light’ slopen ook synthesizers binnen. Benieuwd hoe dat live zal uitpakken.

Isbells moeten we u wellicht niet meer voorstellen. Onlangs bejubelden we nog hun album ‘Stoalin’’ en hun optreden in Turnhout bezorgde ons ook al warme gevoelens voor Gaëtan Vandewoude en co. Wie dit paradepaardje van de Belgische scène nog niet aan het werk zag, rept zich naar de Botanique. In één moeite door kan je ook nog genieten van bands die je wellicht ook zal kunnen pruimen.

Zoals Dan San bijvoorbeeld. Ook zij konden al rekenen op onze goedkeuring eerder dit jaar. Hun eerste echte album ‘Domino’ is ontluisterend mooi en de jongens uit de buurt van Luik spraken in een interview hun uitdrukkelijke wens uit ook in Vlaanderen te mogen spelen. Is Brussel niet de hoofdstad van ons gewest? Wel dan! Ga ze ontdekken.

Vreemdste eend in de bijt deze avond is het trio rond Turid Solberg: Philco Fiction. Zij sluiten hun Europese tournee af in de Botanique, dus hun bezwerende, compleet eigen versie van synthpop zal wellicht nog epischer klinken dan anders. The Guardian riep hen al uit tot Band Van De Dag en hun debuut ‘Take It Personal’ werd overal op applaus onthaald. Wellicht het beste wat u dit jaar uit Noorwegen zal horen.

Friends hebben nog geen debuutplaat uit, maar mogen wel al een mooi plaats op de affiche komen opeisen. Samen met -hoe toepasselijk- High Places, stadsgenoten uit Brooklyn, komen zij op 15 mei de rotonde onveilig maken. Afgaande op de twee nummers die we van Friends gehoord hebben zou dat een poppy, dansbare avond moeten worden. Ook High Places, dat vroeger een tegendraadse zin voor experimenteren aan de dag legde, lijkt met het in 2011 verschenen 'Original Colors' de dingen niet moeilijker te willen maken dan nodig en klinkt daar onbekommerd poppy en dansbaar.

De Orangerie is die avond voorbehouden aan het platenlabel DFA, u weet wel, dat label van LCD Soundsystem frontman James Murphy. De man die Daftpunk draaide voor de rocklui toen dat nog niet hip was heeft nog altijd een neus voor de betere dansmuziek en Yacht mag dan ook tot het fijnste worden gerekend wat in het "we need more cowbell"-genre gemaakt wordt de laatste jaren. Ze worden voorafgegaan door de door psychologie geïnspireerde indierock van Prinzhorn Dance School en door Planningtorock, in de folder omschreven als foute kitsch. Bestaat er dan ook "correcte kitsch"?

Marc Alenus - Kristof Van Landschoot

Nieuwe single en ep voor Deadmau5

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 20:06

Op 22 juni komt Deadmau5 met een nieuwe ep op de proppen. ‘The Veldt EP’ is de eerste in een reeks van ep’s die nog dit jaar zullen verschijnen. Op het eerste exemplaar staat ook Failbait, een nummer waarvoor ze samenwerkten met Cypress Hill evenals een aantal remixes.

Eerste single uit de ep is The Veldt. Het nummer is gebaseerd op een kortverhaal van Ray Bradbury en werd opgenomen tijdens een tweeëntwintig uur durende livestreamingsessie van Deadmau5 met zijn fans. De muziek werd daar live gecreëerd.

Fan Chris James schreef en zong lyrics voor deze instrumentale track en postte ze online. Deadmau5 zelf was zo onder de indruk van de vocals dat hij Chris James meteen contacteerde om deze versie als single uit te brengen.

Win tickets voor Culturesque in Nazareth-Eke

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 19:41

Naar goede gewoonte vindt ook dit jaar het Culturesque-festival plaats in de cultuurcentra Nova en De Brouwerij in Nazarath-Eke. Dit jaar valt deze heuglijke gebeurtenis op 18 mei. En ook dit jaar mogen wij opnieuw vijf single tickets weggeven.

Met School Is Cool en Wallace Vanborn hebben de organisatoren in elk geval een mooie graai gedaan in de crème van het Belgische rockbands. Bovendien hebben ze daar ook nog eens Bulls On Parade, Headphone, Dirk Stoops, Geppetto & The Whales, Red Juliette en Redking & Mr Noisy aan toegevoegd.

Bovendien wordt dat gecombineerd met comedy. Bert Gabriëls, David Galle, Thomas Smith en Bram Vandenbroecke komen er op uw lachspieren werken.

Tickets kosten 10 (festival) of 12 (festival + comedy) euro en zijn onder meer verkrijgbaar via popallure.

Zie je dit helemaal zitten? Mail dan je naam naar win@damusic.be met als onderwerp ‘Culturesque’.

Ed Sheeran cancelt tour met Snow Patrol

Marc Alenus — 08 May 2012 11:23

Ed sheeran, de rijzende ster uit Engeland, heeft zijn tournee met Snow Patrol afgebroken om persoonlijke redenen. Dat meldde de zanger op Twitter. Het gaat gelukkig voor de Vlaamse fans enkel om het Noord Amerikaanse luik van de tour. Met nog vier shows te gaan, moet Snow Patrol een nieuw voorprogramma zoeken. Sheeran wordt wel verwacht op Werchter en ook in november komt hij naar ons land.

Sébastien Tellier - My God Is Blue

Ben Moens — 08 May 2012 08:43

Sébastien Tellier vraagt bij zijn vierde album om niet naar de plaat te luisteren, maar naar de boodschap erachter. Die zou een soort van profetie, een ideaal aangaande het volgen van dromen bevatten. Met Mr. Flash als producer achter de knoppen werden Michael Jackson en George Michael als inspiratiebronnen genoemd op dit "blauwe dromenpretpark voor volwassenen". Wij houden het op pop met een psychologische hoek af.

De eerste noten van Pépito Bleu doen denken aan foute documentairemuziek uit de jaren tachtig. De poëtische stem, die er afdruipt, maakt het plaatje compleet. Nochtans geven het langzame crescendo van het mannenkoor op de achtergrond, de klassieke piano en de gotische galm dit nummer toch een zekere grandeur mee.

The Colour Of Your Mind kleurt meer binnen de lijntjes met vintage synths, inclusief casio-effecten. De ballad Sedulous brengt geen baanbrekende wijzigingen in die set-up aan, op enkele blazers en een jazzgitaar na. Zij leveren zeer meeslepend werk en zo bombarderen ze dit nummer prompt tot een eerste hoogtepunt.

De eerste disco-invloeden krijgen we pas bij single Cochon Ville voorgeschoteld. Het nummer schrijdt met een funky beat voorbij ondersteund door de stem in ware Miami Vicestijl, maar een reeks neerzetten doet de plaat dan nog niet. Magical Hurricane is een uitgeklede stilmaker met niet meer dan een akoestische gitaar en aanvullende piano aan het eind.

Ook Russian Attractions doet zijn uiterste best om de stoom in te houden. Dat lukt vrij goed tijdens de strofes maar daardoor klinkt het refrein dan weer eens zo bombastisch vanwege de pauken en strijkers.

Mayday is de figuurlijke brug tussen de twee intieme voorgangers. De afwerking met tedere gitaarstrelingen, schuifelende synths en de trompet verdoezelt gelukkig veel van de vrij platte melodie.

In Draw Your World is het nipt, maar we geven het geëxperimenteer graag het voordeel van de twijfel. Een foute gitaarsolo over sloom piano- en synthesizerwerk met oubollige drums stelt ons geduld wel erg op de proef.

De jazzgitaar van weleer wordt in My Poseidon met meer spanning beladen. De teneur klinkt daardoor zwaarder en dankzij het regenachtige drumwerk lijkt dit wel het hedendaagse broertje van Falco’s Jeanny te zijn. Ook Against The Law lijkt de synths veel diepzinniger te leggen dan de fleurige machinespinsels op het eerste deel van de plaat.

De titeltrack doet ons twijfelen. De piano is schattig, maar van zodra het arrangement wordt uiteengezet, stort het lied zich in het diepe dal der foute ballads. Ook afsluiter Yes, It’s Possible bevat bombastische orgels en ander orkestgerei waarna het omslaat in zo’n elektrisch gitaarlied dat bij het cruisen langs de Floridakust in de jaren tachtig hoort.

Dankzij de vette knipoog naar Kavinsky klinkt dit alweer niet slecht, maar overtuigen deed het zeker niet.

Danko Jones brengt dvd ‘Bring On The Mountain’ uit

Patrick Van Gestel — 08 May 2012 08:37

Op 8 juni zal van het Canadese rocktrio Danko Jones de allereerste officiële dvd verschijnen via Bad taste Records/Suburban met als titel ‘Bring On The Mountain’.

Naast een negentig minuten durende documentaire zal de dvd alle videoclips en exclusieve livebeelden van de meest memorabele shows over de hele wereld bevatten. Een korte film, gebaseerd op Danko’s laatste drie videoclips met daarin rollen voor Lemmy (Mötorhead) en acteurs als Elijah Wood, Selma Blair, Ralph Macchio en Jena Malone, rondt het geheel af.

Op dit moment zit de band weer in de studio om een nieuw album op te nemen, dat gepland staat voor het najaar.

Danko Jones staat trouwens op 25 oktober in de Brusselse AB.

Goose slaat gitaren aan op nieuwe single

Marc Alenus — 08 May 2012 08:16

Zonet ging op Studio Brussel bij Thomas Staat Op de nieuwe single van Goose Real in première. Opvallend is het gebruik van elektrische gitaren. Check hier de uitgebreide live versie.

Nieuwe single voor Passion Pit

Marc Alenus — 08 May 2012 07:54

Op 24 juli, brengt Passion Pit zijn tweede cd ‘Gossamer’ uit als opvolger van het succesvolle debuut ‘Manners’. Met die plaat stond de band in 2009 op Pukkelpop. De band stuurt Take A Walk het veld in om de komst van het album voor te bereiden dat in het totaal twaalf tracks zal tellen.

Beach Boys bij Jimmy Fallon

Marc Alenus — 08 May 2012 07:38

‘Late Night With Jimmy Fallon’ is een talkshow die opgenomen wordt in New York. Vorige nacht bruiste die van de West coast vibes, want Fallon had vijf legendarische muzikanten te gast: Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, David Marks en Bruce Johnston. The Beach Boys kwamen praten over hun muzikale nalatenschap en hun plannen. Ze speelden drie nummers:

In My Room, een slaapliedje geschreven door Wilson.
Wouldn’t It Be Nice, de openingstrack van ‘Pet Sounds’.
That’s Why God Made The Radio, de titeltrack van de nieuwe plaat.

Zoals bekend, komen The Beach Boys deze zomer naar de Lokerse Feesten.

Stream 'Bloom' van Beach House

Marc Alenus — 08 May 2012 07:10

Beach House, het droompopduo uit Baltimore brengt volgende maand alweer zijn vierde album ‘Bloom’ uit. Op verschillende media is het album nu al volledig gratis te streamen. Hoewel de band nog maar bestaat sinds 2006 hebben ze terecht al een geweldige schare fans. Die zal met ‘Bloom’ alleen maar groeien, denken we. Myth, opener van het album kennen we al een tijdje, maar de plaat lijkt weer vol te staan met zuivere nostalgische pareltjes.

Wallace Vanborn gratis te beluisteren

Marc Alenus — 08 May 2012 06:55

Het Gentse rocktrio Wallace Vanborn gooide vannacht zijn volledige nieuwe album ‘Lions, Liars, Guns and God’ op Soundcloud. Je kan het daar dus integraal beluisteren. Ideaal om meteen goed wakker te zijn. En als je dat doet, lees dan meteen de recensie nog eens na om te weten wat wij van die plaat vinden. Ook via hun facebookpagina is het mogelijk om gratis naar het album te luisteren.

No Doubt: er komt een nieuw album

Marc Alenus — 07 May 2012 18:55

Wie kent er No Doubt nog? Elf jaar geleden verscheen hun laatste album ‘Rock Steady’. George W. Bush was toen nog president van de Verenigde Staten! In januari was er al een eerste teken van leven met een paar foto’s op Twitter die deden vermoeden dat de band rond Gwen Stefanie terug in de studio zat.

Vorige vrijdag kwam dan plots het nieuws dat de band een nieuw album uitbrengt op 25 september. De band deed dat o.a. met een video op Youtube. Een titel voor het album werd nog niet vrijgegeven en op de muziek is het ook nog wachten.

Andree 3000 wordt Jimi Hendrix

Marc Alenus — 07 May 2012 18:34

Bij Radio 1 is zijn debuut ‘Are You Experienced’ classic album van de week. De plaat kwam dan ook 45 jaar geleden uit. IFTN gaat nog verder. Zij kondigden vandaag aan dat ze een biopic over Jimi Hendrix gaan draaien. Niemand minder dan Andre 3000 van Outkast zal de titelrol spelen.

De prent over Hendrix’ leven zal ‘All Is By My Side’ heetten en zijn licht schijnen over het doorbraakjaar van de legendarische gitarist. Regisseur van dienst is John Ridley. Die ken je van ‘U-Turn’ en ‘Three Kings’.

Roscoe - Cracks

Koen Van Dijck — 07 May 2012 17:11

Na de eerste beluistering van ‘Cracks’ hebben we het voor alle zekerheid maar even gedubbelcheckt, maar Roscoe komt wel degelijk uit Luik. En zo klinken ze niet. Ze klinken niet Luiks of Waals. Zelfs niet Belgisch. Ze klinken als een band die in verlaten stenen woestenij is terecht gekomen. Een band waarmee je in foetushouding integere momenten beleeft en waarvan je op tijd en stond een degelijke uitbarsting mag verwachten.

Verwijzingen naar bands als Radiohead, Mogwai en Elbow zijn onvermijdelijk maar de groep weet met die referenties wel een heel eigen kader te timmeren. Het kostte hen dan ook anderhalf jaar om dit vehikel op de juiste rails te krijgen. Het resultaat is verbluffend. Prachtige harmonieën en meeslepende ritmes dwingen je om te luisteren en te volgen. Aan loslaten willen we na twee nummers al niet meer denken.

Lowlands opent het album nog op kousenvoeten, maar het daarop volgende Things To Solve is een spervuur van gitaren en woeste drums. Het is de rode draad door dit album dat op geen enkel moment zijn weg verliest of in clichés vervalt. Het heeft een ruwe kant, maar zoals vele bolsters eentje ook een zachte binnenkant. We vragen ons vaak af of de weidse steppevlakten rond Luik voor inspiratie gezorgd hebben.

Postrockliefhebbers beleven intense minuten met Moments Of Grace en String Sat. Dankzij hun prachtige opbouw houden beide nummers je gegijzeld aan je stoel. En dan ben je zelfs nog niet voorbij And You Skipped The Curb gepasseerd. Hier en daar ontwaar je ook folk elementen. Zo herinnert A Safe Place (To Fall) ons, dankzij zijn met drama geladen violen, aan de mooie folkrock van de Duitse band Get Well Soon en hangt er over Sorrow die zweem mysterie waar ook Kiss The Anus Of A Black Cat graag mee speelt.

Reken bij dat alles nog de aparte, ietwat naar Thom Yorke neigende stem van frontman Pierre Dumoulin en je weet in welke categorie we beland zijn. Roscoe is zonder meer een band die het verdiend om op z’n minst over onze taalgrens te belanden. En bij uitbreiding liefst nog veel verder ook. Magnifiek werk.

Nieuwe namen Pukkelpop

Marc Alenus — 07 May 2012 00:00

Pukkelpop kampt vandaag met betaalproblemen, maar stelde mogelijke bezoekers meteen gerust. De problemen liggen bij het betaalplatform. Er zijn nog tickets.

In één moeite door bevestigde de organisatie nog een aantal mooie namen. Op donderdag 16 augustus is het feest voor de folkies met Of Monsters And Men en Lianne La Havas, maar ook Chiddy Bang, The Jezabels en The Computers komen die dag spelen.

Voor vrijdag 17 augustus tekenden ze: Keane, Maxïmo Park, Blood Red Shoes, Oberhofer, Kap Bambino, Bassnectar, Skindred, Willis Earl Beal en Pollyn.

Op zaterdag nog meer schoon volk met Dizzee Rascal, Dry The River en P Money.

De organisatie voerde ook twee veranderingen door in het schema. Vondelpark komt vrijdag in plaats van zaterdag en Niki & The Dove annuleerden hun show.

Mirel Wagner - Mirel Wagner

Frank Tubex — 06 May 2012 21:56

Het moet halverwege de jaren tachtig geweest zijn dat de eerste vloedgolf van vrouwelijke singer-songwriters de radiowaves monopoliseerde. Daarna volgden er dichte drommen vrouwelijke stemmen. Het aantal was niet altijd recht evenredig met het talent en velen verdwenen in de plooien van de mantel der vergetelheid. Niettemin, de toon was gezet en elk jaar komt er een nieuwe lading sirenen aankloppen, allemaal gedreven door de droom om de nieuwe Parton, Franklin of Joplin te worden. En hoe zit het in dat verband met Muriel Wagner?

Een close up van een zwarte artieste op een donkere hoes van een titelloze cd. Opgewekt wordt men er niet van maar het zal wel een verwijzing zijn naar existentialistische invloeden van “way back when”. Kortom, een jong onschuldig gezicht zoals ook Tracy Chapman dat destijds had maar in een vrolijkere versie.

En dan klinkt het eerste nummer To The Bone uit de boxen : een stem, een gitaar en een melodie. Soberheid troef. We hadden niets anders verwacht bij een dergelijke hoesfoto. En meteen wordt er ingeschreven op de puurste folktraditie van haar voorgangsters.

Af en toe wordt het tempo enigszins opgetrokken : No Hands gaat over de eerste fietservaringen van een klein kind en in de muziek ontdekt men zowaar met veel goede wil een spiertje vrolijkheid. Soms zakt de stem een fractie van een octaaf, maar voor de rest is het veel van hetzelfde.

Dit is zeker geen slecht debuut. Wagner heeft duidelijk een aparte stem, die tot luisteren uitnodigt, speelt simpel maar niet onfraai gitaar, heeft het een en het ander te vertellen in haar songs, maar is wel vergeten een minieme vorm van variatie in haar liedjes te steken.

Ook thematisch is het nogal voorspelbaar : jongedame voelt zich alleen en door haar lover in de steek gelaten en/of mislukt in de liefde. Hoop is ver te zoeken, tristesse alom. Zelfs de dood krijgt een rolletje in No Death.

Nu hebben we niets tegen “ldvd” en bepaalde breakupplaten behoren tot onze alltime-favorites maar dit is toch een iets te grondige en eenzijdige wenteling in persoonlijke pijn.

Desondanks verdient Mirel Wagner op basis van haar stem en onmiskenbaar talent krediet voor de toekomst. Maar geef haar een producer en een lief tegen de volgende plaat en dan zit er heel wat meer in.

7 t/m 20 mei 2012

Patrick Van Gestel — 06 May 2012 20:28

Iene, miene, mutte, … is één manier om een keuze te maken uit de berg van mogelijkheden die de concertzalen je de komende weken bieden. Komt daar nog bij dat Les Nuits keihard van start gaan. Meer daarover elders op deze site. Maar voor al de rest kan u, naar goede gewoonte, hier terecht.

STEVEN WILSON
Waar: Ancienne Belgique, Brussel
Wanneer: maandag 14 mei 2011 – 20.00 u
Wat: Porcupine Tree-frontman gaat solo, mét gasmaker en jazzband
Waarom: 'Grace For Drowning' was een van de strafte en meest gedurfde platen van 2012. Wie niet vies is van een beetje prog, maar vooral van muziek zonder beperkingen - van gothic pop tot avant-garde - mag dit audiovisueel spektakel van een van de visionaire geesten uit de hedendaagse muziek niet missen.
Kost: € 23

JOHNNY DOWD
Waar: Cactus Club@Magdalenazaal, Brugge
Wanneer: donderdag 10 mei 2011 – 20 u
Wat: Naar zweet en opengespatte blaren ruikende country
Waarom: Omdat hij zijn tanden zet in optredens en je dat tot op het bot voelt. Soms lijkt het erop of hij de (muzikaal) verloren tijd wil inhalen, zo gretig is hij. En dat levert steeds weer concerten op, die je op de tenen trappen en tegen de schenen schoppen.
Kost: € 11/8/6/5/3,5

ERRORS
Waar: De Kreun, Kortrijk
Wanneer: dinsdag 15 mei 2011 – 20.00 u
Wat: elektronica die je doet geloven in magie
Waarom: Voor de danceliefhebbers op de kar gaan springen: ze touren in het voorprogramma van Mogwai, hetgeen toch voor een stuk aangeeft dat ook de gitaren van groot belang zijn. Maar dat dansbare blijft wel onderhuids aanwezig. Het beste van twee werelden dus.
Voorprogramma : KISS THE ANUS OF A BLACK CAT
Kost: € 13/10/7

FIELD MUSIC
Waar: DOKarena, Gent
Wanneer: woensdag 16 mei 2011 – 19.30 u
Wat: pop, maar dan met een proginstelling
Waarom: Songs die steeds weer van stemming wisselen en toch niet gaan vervelen, het is wat de broertjes Brewis kenmerkt. Wie houdt van spannende popsongs, waarvan het begin in geen enkel opzicht aangeeft waar het gaat eindigen, is hier op de juiste plaats.
Voorprogramma : VADOINMESSICO
Kost: € 10

AND ALSO THE TREES
Waar: Magasin 4, Brussel
Wanneer: donderdag 17 mei 2011 – 19.00 u
Wat: koppige newwavers
Waarom: Al van begin jaren tachtig timmert deze groep aan een carrière, die hen slechts zelden op de commerciële radar deed verschijnen. Maar een trouwe schare fans hebben ze wel. En dat heeft dan weer te maken met hun constante zoeken naar nieuwe invalshoeken.
Voorprogramma : THIEVES OF SILENCE
Kost: € 20/17

En wij blijven maar tickets uitdelen. Want ook nu weer mogen wij duotickets uitdelen voor een concert in de Effenaar, meer bepaald voor Dry The River op 14 mei. Stuur een mail met als onderwerp “Dry The River” en je naam in de body naar win@damusic.be en je bent al halfweg.

Marina & The Diamonds breekt door

Marc Alenus — 06 May 2012 00:00

Het lijkt dan toch te gaan lukken voor Marina & The Diamonds. Ondanks de slechte kritieken die haar album krijgt in de Engelse pers, is haar album toch op nummer 1 binnengestormd in de officiële albumchart van het Verenigd Koninkrijk. Ze onttroont daarmee Jack White die vorige week ook al op de hoogste positie binnenkwam vanuit het niets.

Haar vorige album ‘The Family Jewels’ kreeg wel positieve recensies, maar scoorde niet echt commercieel. Dit tot grote frustratie van Marina Diamandis zelf, die nooit onder stoelen of banken stak dat wereldwijd succes haar grote doel is.

Daarvoor was ze bereid grote toegevingen te doen op artistiek vlak. Bij haar nieuwe album ‘Electra Heart’ zijn de meeste hoekjes afgevijld. Dat bleek al bij de singles die ons van over het kanaal bereikten. Fear And Loathing beviel ons wel, mede dankzij de donkere clip, maar Radioactive en Primadonna zijn dertien in een dozijn popsongs. Nu ja, als Marina een popprinsesje wil zijn, zullen wij haar niet tegenhouden.

Nog meer gratis tickets voor les Nuits

Patrick Van Gestel — 05 May 2012 10:32

Zoals beloofd hebben wij nog een mooi aanbod aan gratis tickets voor Les Nuits.

Wat dacht u bijvoorbeeld van het Belgisch-Franse onderonsje van Intergalactic Lovers, Amatorski en Clare Louise op 16 mei? Of de eigenzinnige koppigheid van General Elektriks, Housse De Racket en La Femme dezelfde dag? En dan hebben we ook nog kaartjes voor de lievelingen van Balthazar, Gaëtan Streel en Oberhofer op 17 mei.

Concert van uw gading als onderwerp, naam in de body van de mail, sturen naar win@damusic.be. You know the drill!

Les Nuits belicht - zondag 13 mei

Fabian Desmicht — 05 May 2012 10:14

Tegen zondag 13 mei spijker je best je Frans wat bij, mocht het nodig zijn. Het merendeel van de acts zal zich immers, verspreid over vijf podia, bedienen van de taal van Balzac, Flaubert en Hugo. Les Nuits selecteerde onder andere een echtpaar uit Mali, een zootje Franse hiphoppers waarvan er eentje een onderwaterfetish heeft en een viertal iconoclastische Britse kunststudenten. Gelukkig is er daMusic om uw keuze te vergemakkelijken.

Het Koninklijk Circus rolt de rode loper uit voor het duo Amadou & Mariam, gelukkig getrouwd sinds 1980, maar beiden al veel langer blind.

Ze bouwen hun begeesterende wereldmuziek op funky Malinese blues, maar vanuit een erg ruim en kleurrijk blikveld. Door associaties met Manu Chao, Scissor Sisters en Damon Albarn vinden Amadou & Miriam bovendien al een tijdje aansluiting bij de westerse mainstream.

En ook hun recentste album ‘Folila’ liegt er niet om, met een serie weelderige songs, maar ook met gastbijdragen van onder meer Santigold en leden van TV On The Radio. De soulvolle Belgische singer-songwriter Sarah Carlier mag Amadou & Mariam naar het podium leiden. Ons zesde zintuig is nu al in zwoele feeststemming.

Hiphop, dubstep en zogeheten rap aquatique, het zijn maar enkele ingrediënten die in de Chapiteau in de potage worden gedraaid. De bandnaam 1995 - lees: un neuf neuf cinq - en debuut-ep ‘La Source’ verraden meteen waar deze zes Franse jongens naartoe willen, namelijk naar de vaderlandse rap van de late jaren negentig.

Ondertussen is het ook het toepasselijk betitelde vervolg ‘La Suite’ uit. Reken op vakkundig atmosferisch werk van dj Lo en raps die ook sceptische zielen over de streep zullen trekken.

Voor een meer vooruitstrevende en agressievere sound zal het Groningse Dope D.O.D. wel zorgen.

Nog meer Franse hiphop is beschikbaar met Odezenne en Hippocampe Fou, de eerste makers van even broeierige als originele sampletapijtjes, doorspekt met eloquente woordspelingen. De tweede een prettig gestoorde kikvors die zonder verpinken zinsneden als “plus collant que le sperme de Spiderman sur son collant” uit zijn mouw schudt.

Met Daniel Darc, de kunstige popmuziek van de Belg Thierry De Brouwer oftewel Le Yéti en de Londense Fransman Lescop zegeviert de francofonie ook in de Orangerie.

Punkicoon Daniel Darc maakte naam en faam als frontman van postpunkband Taxi-Girl, en is na een getroebleerde periode aan herbronning toe met zijn soloplaat ‘La taille de mon âme’. Intensiteit en een brok Franse rockgeschiedenis verzekerd!

Op basis van wat we al hoorden van ‘L’animal en moi’, zijn we er ook zeker van: Le Yéti je zal meeslepen. Nee, misschien niet met je smoel door de sneeuw, maar toch zeker naar zijn eigen popgrot.

Lescop zoekt donkerdere oorden op en maakt het popkader van deze Orangerie-nacht compleet.

Terwijl Hippocampe Fou gek doet in de Chapiteau, maakt Chapelier Fou zich op voor zijn optreden in het Museum. De twee hebben buiten hun “familienaam” echter weinig gemeen.

Chapelier Fou (Frans voor de Mad Hatter uit Alice in Wonderland) grossiert in experimentele elektronica, waarin hij zelfs het ei van zijn scholing als violist kwijt kan. De Fransman lijkt eindeloos te kunnen wisselen van stijl en stemming en verveelt dus nooit. En laat dat nu net het soort mens zijn waarbij wij graag op de thee gaan, al zal Chapelier Fou daar vast een goeie scheut wodka bijgieten.

De Rotonde is voor dé popsensatie van het voorjaar, Django Django. Sinds het Londense viertal de Britse pers met verstomming sloeg, is de band werkelijk overal. Ja, uiteraard op onze draaitafel, maar ook tijdens een dj-set bij de opening van Turnhout 2012 en zelfs als promomuziekje bij het vtm-programma ‘Cijfers liegen niet’.

De kunstacademici van Django Django maken eclectische pop zoals die alleen op het Britse vasteland kan gedijen. Zowat de hele popgeschiedenis passeert bij hen de revue, van garageriffs uit de sixties tot de Afrikaanse toonladdertjes die het nu al enkele jaren erg goed doen bij het indiepubliek. Django Django is kaleidoscopisch, kunstig, verfrissend, eigentijds, steengoed.

North Atlantic Oscillation - Fog Electric

Christoph Lintermans — 05 May 2012 09:58

Met het debuut ‘Grappling Hooks’ (2010) wist North Atlantic Oscillation meteen een breder publiek te bekoren dan enkel de progcommuniteit. Op ‘Fog Electric’ is de eclectische aanpak verder verfijnd: de texturen zijn rijker, de zang en melodielijnen aangrijpender.

Genoemd naar een fluctuerend, atmosferisch druksysteem biedt dit Schotse trio de perfecte soundtrack bij dit weerkundige fenomeen. Typisch is de grote massadichtheid van hun muziek. Een "wall of sound" die Phil Spector jaloers zou maken. Een ingenieuze mix van Beatles, progrock, indie en elektronica.

Het intellectuele klimaat van thuishaven Edinburgh levert bandleider Sam Healey ook in lyrisch opzicht ruime inspiratie. Zijn obsessie met theologie en wetenschap krijgt vorm in songs als Savage With Barometer en Expert With Altimeter. De ene is donker, de andere verheffend; de twee manieren om met een wereld, die religie verbannen en de wetenschap heilig verklaard heeft, om te gaan.

Wanneer je North Atlantic Oscillation hoort, hoor je de voortzetting van Porcupine Tree’s vroege experimenten. Maar het trio slaagt erin de balans te vinden met het commercieel haalbare. Men werd al vergeleken met de Beach Boys (de vocale harmonieën) en Pink Floyd (het sonische vernuft).

En vooral: ‘Fog Electric’ rijgt de memorabele melodieën aan elkaar, alsof de straten van Edinburgh ermee geplaveid zijn. Ondoenbaar om tussen al dat rijpe koren een uitschieter aan te wijzen, want we zouden de andere tracks er onrecht mee aandoen.

En ja, als er enige rechtvaardigheid in deze wereld bestaat, dan moet dit schijfje dezelfde verkoopcijfers kunnen neerleggen als een Elbow of Radiohead.

Nieuwe gitarist voor M!ndgames

Christoph Lintermans — 05 May 2012 08:50

Gezien op tv: M!ndgames-gitarist Rudy Vander Veken kreeg het bezoek van ‘De Huisdokter’. Hij verkoopt zijn huis en begint straks een nieuw leven in Portugal.

Ondertussen heeft de Antwerpse progband een vervanger gevonden. Zondag 6 mei wordt Matvi Bilis voorgesteld aan het publiek van de Spirit of 66 (Verviers), als M!ndgames samen met de Brusselse neoproggers van AmAndA een dubbelconcert geeft. Aftrap van deze Belgische derby om 18u30.

Pick a beat #2

Johan Baeten — 04 May 2012 20:00

YouTube, Spotify, Soundcloud, Bandcamp… Elke dag wordt de argeloze muziekliefhebber overstelpt met bergen muziek. Het is onmogelijk om alles in te nemen. Het is onmogelijk om zelfs maar te kunnen kiezen. Dus gingen wij op zoek naar wat ons opviel. Elke drie weken serveren wij u wat voor ons uit de berg van online releases sprong.

Deep Time - Clouds
Leuke surfpop recht uit Texas? Het kan. En dat bewijst het duo Deep Time, de nieuwe naam van YellowFever. Het was niet alleen de stem van zangeres en gitariste Jennifer die overtuigde, ook de percussie van Adam, het andere deel van de band, maakte indruk. Ontdek het zelf: Clouds is een catchy nummer dat het langverwachte zomergevoel bovenhaalt.

Beta Frontiers - Hondo
Tijd voor cinematische en donkere eightiespop à la Chromatics. Dit is trouwens minstens even aanstekelijk. Ook hier maakt die vrouwelijke, poppy stem het mooie weer. De beats maken het af. Beta Frontiers bracht vorige week via Bandcamp de titelloze ep ‘Hondo’ uit.

Fanzine – L.A
De Britse toonaangevende onafhankelijke muzieksite The Line Of Best Fit kwam onlangs op de proppen met een eigen platenmaatschappij die ondertussen de logische naam Best Fit Recordings draagt. Eén van hun eerste releases is de 7” van Fanzine, een indierockband van over Het Kanaal. L.A. is de nogal geweldige titelsingle, die opent met een minimalistische gitaar en na de eerste halve minuut openbarst in één van de betere nummers die we dit jaar al gehoord hebben. Gitaarriffs alom, reverb vocals en opnieuw een nummer waardoor je de zomer dichterbij voelt komen. Meer dan het streamen waard.

Machine Birds – The Way It’s Meant To Be
Het Noorse popduo Machine Birds brengt zeer binnenkort een debuutep uit en die kan je via de Soundcloud van de zustersite van The Line Of Best Fit, , Ja Ja Ja, nu al volledig beluisteren. We werden al na enkele tonen (en de stemmen van het – jawel - vrouwelijke duo) verliefd op dit nummer, maar het potentieel groeien naarmate de song vordert. Nu eens drums, zware synthesizers, diepe Scandinavische stemmen, dan weer zachte geluiden. Dit nummer klopt tot in de puntjes.

Steezy Ray Vibes – Empty City
De Amerikaan Dan Casey, alias Yalls, focust met zijn muziek meer op het dancegebeuren, maar onlangs zette hij onder de naam Steezy Ray Vibes het nummer Empty City op Soundcloud. Dit is een prachtig, ingetogen nummer waarin eerst een akoestische gitaar en later een melodische, elektrische gitaar de plak zwaait. Wanneer de drumclaps zich ermee gaan bemoeien, krijgt de intieme song een zekere “upbeat”’, maar het blijft een ware muzikale ontdekking.

Het einde van een Beastie Boy

Patrick Van Gestel — 04 May 2012 19:50

Adam Yauch, MC bij Beastie Boys, is op zevenenveertigjarige leeftijd overleden aan kanker.

U mag hen gerust als pioniers van dehiphop beschouwen, want hun combinatie van punk of metal en rap was ongezien toen zij er in 1981 mee op de proppen kwamen. En het pionierswerk van MCA (Adam Yauch), Mike D (Michael Diamond) en Ad-Rock (Adam Horowitz) resulteerde in albums als ‘Licensed To Ill’, ‘Paul’s Boutique’ en ‘Ill Communication’.

Naast muziek was Yauch ook actief in de filmbusiness, waar hij de videoclips van Beastie Boys voor zijn rekening nam, een documentaire over basketball draaide en een filmproductie en –verdelingsmaatschappij onder zijn hoede had.

In 2009 werd kanker vastgesteld bij Yauch waardoor een tournee werd afgezegd en het album ‘Hot Sauce Committee’ werd uitgesteld.

Band Of Skulls - Onversneden, stomende rock-'n-roll

Andreas Hooftman — 04 May 2012 19:40

Iedereen die naar de AB was afgezakt voor Band of Skulls wist perfect waaraan zich te verwachten: een avond pure, onversneden rock-’n-roll. Of we die gekregen hebben? Op een gouden dienblad, meneer!

Openers The Sheepdogs, uit het Canadese Saskatoon, verlekkerden ons met het klassiekste dat rock te bieden heeft. Het zwaarbehaarde vijftal serveerde stevige gitaren, pompende bassen en dreunende drums, afgewerkt met harmoniserende stemmen, een orgel, en geregeld een vinnig gitaarsoloduel.

CCR, Lynyrd Skynyrd en Led Zeppelin waren nooit veraf, en niemand die daarom maalde. Hoewel ze hun voorbeelden nergens overstegen bewezen de heren over een stel meer dan aardige songs te beschikken.

De hoofdact leek het aanvankelijk wat moeilijk te hebben. De stemmen van Emma Richardson en Russell Marsden verzonken in het niets, wat resulteerde in een fervent gesticuleren van laatstgenoemde richting geluidsman. Na het derde nummer werd de juiste balans dan toch gevonden, en kwam er vaart in de hele zaak.

Band Of Skulls brengt stomende bluesrock en de veelvuldige vergelijkingen met groepen als The Black Keys en The Dead Weather zijn niet uit de lucht gegrepen.

Tribale drums en de stuwende bas van Richardson drijven de nummers onherroepelijk vooruit, terwijl de bluesy gitaarlicks van Marsden een zompige moerassfeer creëren. Op poppier momenten schemeren ook The Kills door, maar dan minder – tja – kil.

Het trio uit Southamptom was naar ons land afgezakt om hun nieuwste worp ‘Sweet Sour’ voor te stellen, maar ook uit eersteling ‘Baby Darling Doll Face’ werd uitgebreid geput.

Nummers als Blood en de geile smeekbede Light of the Morning brachten de zaal naar het kookpunt, en het voortdurend dreigende onheil kreeg een knetterende ontlading met I Know What I Am, Death by Diamonds and Pearls en The Devil Takes Care of His Own.

We ondergingen een concert dat op geen enkele concertwei zou misstaan, maar misten soms wat panache. Band of Skulls bracht regelmatig de zaal in extase met mokerslagen van nummers, terwijl andere dan weer te veel onderling inwisselbaar bleken. Niet dat dat ons er van zal weerhouden om er in augustus weer bij te zijn, als ze aantreden op Pukkelpop!

Matt Elliott - The Broken Man

Frank Tubex — 04 May 2012 19:27

Sinds mensenheugenis heeft de mens behoefte om alles in vakjes onder te brengen. Het is alsof een recensent of producer zich alleen maar kan legitimeren als hij een patent genomen heeft op een nieuwe, liefst supergespecialiseerde, nieuwe stroming. Matt Elliott schijnt een typische vertegenwoordiger te zijn van dark folk.

Het begint allemaal met Matt Elliott die in een of ander Andaloesische peña een flamencodanseres traag op gang tracht te brengen. Na een lange inleiding daagt dan uit de verre diepten van Oh How We Fell de bij wijlen gebronzeerde stem van mijnheer Elliott op. Het wordt allemaal meteen een stuk somberder. Of darker, zo u wil.

In totaal staan er slechts zeven nummers – of zijn dit eerder composities of suites? – op deze donkere maar toch mooie cd.

Vast staat dat de productie het vakmanschap van Elliott niet hoeft op te fraaien. De gitaarpartijen, de ondersteunende instrumenten, de soms wat arty backgroundvocals, het is allemaal zonder al te veel franjes op tape gezet en het klinkt heerlijk magisch.

De grondtoon is natuurlijk folky: Elliotts gitaar staat centraal en zijn beheerste spel draagt elk nummer. Meer dan de teksten, die meestal na uitgebreide preludia of gevolgd door een serieuze coda, tot de luisteraar komen.

Soms is de tekst duidelijk vertolkt. Soms, zoals in How To Kill A Rose, beperken de vocalen zich tot een soort gezoem of geneurie, dat bijdraagt tot de sfeer van het nummer.

De meeste teksten zijn somber van inslag. Dust, Flesh and Bones gaat over eenzaamheid, This Is For is een bondige opsomming van moeilijke momenten in het leven van een mens. Het is ondertussen duidelijk, Matt Elliott is niet bepaald een vrolijke Hans.

Soms is de muziek al voldoende om de wat zwaarmoedige sfeer van de plaat te illustreren. Luister maar naar het absolute pièce de résistance, If Anyone Tells Me “It’s Better To Have Loved And Lost Than Never To Have Loved At All” I Will Stab Them In The Face, een minutenlange ballade met niet al te veel tekst en een majestueuze improvisatie op piano van de Canadese Katia Labeque.

De nieuwe van Matt Elliott maakt het leven er zeker niet vrolijker op, maar het is evenmin een plaat van dertien in een dozijn. Dark folk dus toch, maar folk was beter geweest!

Mooie naakte…songs

Marc Alenus — 04 May 2012 19:12

The Naked Song Festival in Eindhoven, net over de grens met Nederland, presenteert dit jaar wel een erg mooie affiche.

Top of the Bill is dit jaar Agnes Obel, maar ook Tindersticks zijn deze week aan de line-up toegevoegd. Verder kan je op 16 juni ook gaan luisteren naar Howe Gelb, Abigail Washburn, Marcus Foster, Bertolf, Jim White, The Hackensaw Boys, Morgan O’Kane, Doug Macleod, Melanie Horsnell, Man From the South en Woody Invites.