daMusic

Maps - Turning The Mind

Hannes Dedeurwaerder — 09 Nov 2009 00:00

'Turning The Mind' is de opvolger van het voor de Mercury Prize genomineerde debuut 'We Can Create'. Zanger James Chapman van Maps liet zich vooraf over de nieuwe plaat ontvallen dat de thema’s gemoedstoestanden en drugs zouden zijn.

Als we afgaan op de songtitels, dan heeft hij, wat de drugs betreft, alvast niet gelogen. Wat bijvoorbeeld te denken van I Dream Of Crystal, Valium In The Sunshine of Chemeleon? Heel flauw allemaal, al moet het niet altijd even serieus zijn. Wat hij net voor de release ook liet weten in een interview, was dat hij over dit nieuwe album zelfzekerder en enthousiaster was dan ooit. Helaas delen wij deze mening absoluut niet.
Naar eigen zeggen tapt Maps uit hetzelfde vaatje als Mogwai, My Bloody Valentine en Low. Breed uitwaaierende, lichtjes gestoorde muzieklappen die bijna steevast in chaos eindigen of dat is toch wat wij daaronder verstaan. Maar waar de drie voornoemde groepen de nadruk leggen op gitaren en decibels, kiest het Britse trio resoluut voor synthesizers, meerstemmigheid en voorgeprogrammeerde beats. Resultaat is een soort kringspiervernauwende tongzoen met het slechtste van de jaren tachtig zonder ook maar één spat gevoel of melodie.
Bij momenten leunt Maps immers wel heel dicht bij Pet Shop Boys aan. Maar terwijl dat op het einde van I Dream Of Crystal bijvoorbeeld nog net werkt, zijn ze ons bij Let Go Of The Fear en The Note (These Voices) echter kwijt. Net of Alex Callier – die van Hair Glow, niet Hooverphonic – er zich hoogstpersoonlijk is mee komen bemoeien. Dit is muziek waarbij de grap zo ver te zoeken is dat het zelfs triestig wordt. Zie in dat geval ook de bombast van Muse.
Valium In The Sunshine is in hetzelfde bedje ziek en heeft dan ook nog eens de pech de lulligste songtitel van het jaar met zich mee te moeten slepen. Of wat te denken van Love Will Come, dat met wat verbeelding een single had kunnen zijn van Right Said Fred of, godbetert, van Stefan Everts, toen hij diep in de jaren negentig de hitparades bestormde met I’m The Best, Try To Beat Me.
Nee, Maps is ons ding niet. Verwijzingen en eerbetonen aan geluiden van weleer is één ding, subtiliteit een ander. Op 'Turning the mind' wordt het er zó met de voorhamer in gemokerd dat we er gillend van zijn weg gelopen. Vast en zeker zijn er voor dit soort experimenten liefhebbers weggelegd, maar wij zijn intussen al lang op weg naar de oorarts.

Arctic Monkeys - Eenheidsworst met toppers

Thomas Morlion — 08 Nov 2009 21:11

Een nieuw album, één der gebroeders Gallagher die de band met wijlen Oasis vergelijkt en een - hoewel niet erg overtuigende - passage op Pukkelpop zorgde voor een aardig gevulde Lotto Arena. Arctic Monkeys: puur, onversneden en langhariger dan ooit.

Vooraleer Alex Turner de bühne mocht opklauteren, deden Eagles Of Death Metal een meer dan verdienstelijke poging om de aanvankelijk matig gevulde zaal op te warmen. De band met zanger Jesse –Snor - Hughes en drummer Josh Homme, 'Humbug'-producer en zanger van Queens Of The Stone Age, bracht onder andere Don’t Speak (I Came To Make A Bang!), Boy’s Bad News en I Only Want You. Ondanks het knappe gitaarspel bleek de band te onbekend om écht bemind te worden, waardoor ze de toeschouwers niet konden meeslepen in de up-tempo garagerockset.

Drie kwartier later zetten Arctic Monkeys uiteindelijk hun set in met Dance, Little Liar. Wanneer Turner daarna klassieker Brian Storm aanhief, stond de zaal in vuur en vlam, al zat ook de knappe rodelichtshow daar voor iets tussen. De mannen van Arctic Monkeys houden kennelijk van diversiteit: Nu eens kalm uit de hoek komend, lieten ze niet na om dan weer alles uit hun instrumenten te halen. Bij Circus leek het er bijvoorbeeld op alsof de bandleden plots een energiestootje van jewelste kregen.

Met het nieuwe album zou een mens haast vergeten dat Arctic Monkeys intussen ook al enkele klassiekers op hun palmares hebben staan. Enkel blije gezichten dus bij onder andere I Bet That You Look Good On The Dancefloor. Een eerste kippenvelmomentje deed zich voor, maar voor ons was het meteen ook het laatste. Wat niet wegneemt dat we uiteraard ook genoten van Crying Lightning, My Propeller of het prachtige Cornerstone.

De temperatuur steeg aanzienlijk met al dat gedans en gejoel. Ook de decibels kenden een opwaartse evolutie naarmate het concert vorderde, maar dat leek niemand te deren. Bij Pretty Visitors gingen de handjes massaal richting podium, en ook The Jeweller’s Hand kon op goedkeuring rekenen.

Toch dienen de jonge snaken erop te letten dat het geheel uiteindelijk niet een beetje eentonig wordt. 'Humbug' heeft duidelijk enkele toppers, maar niemand houdt van steeds dezelfde stijl. Het euvel oplossen met een klassieker, dus. When The Sun Goes Down deed het stilgevallen publiek weer meezingen en dansen. Bij het nummer daarop, Secret Door, viel er zowaar confetti uit de lucht. Een leuke gimmick, maar zoiets lijkt ons meer iets voor één of ander Milc Inc.-project.

Bij de bisnummers konden de aanwezigen zich nog eens volledig uitleven. Fluorescent Adolescent en 505 sloten de avond in schoonheid af. Het publiek zag er tevreden uit, en we konden ons niet van de indruk ontdoen dat ook Turner en zijn crew van de avond genoten hadden.

9 november - 22 november

Patrick Van Gestel — 08 Nov 2009 20:17

De regelmatige bezoekers van deze rubriek weten dat er steeds opnieuw weer gratis concerttickets worden uitgedeeld. Dat is deze keer niet anders. Maar u moet daarvoor wel onderaan dit artikel zijn. Kwestie van de boel een beetje levendig te houden. En misschien bent u intussen wel iets anders gepasseerd dat de moeite loont. Iets zoals :

YO LA TENGO
Waar: Het Depot, Leuven
Wanneer: woensdag 11 november 2009 - 20.00 u
Wat: Band die durft te rammelen en toch ook strak kan zijn
Waarom : Omdat 'Popular songs' het zoveelste pareltje aan de Yo La Tengo-ketting is en het godverdomme (niet alleen Dirk Deferme mag dat) tijd wordt dat de rest van de wereld dat ook gaat inzien. Na hun tussendoortje (Condo Fucks) staan ze er weer helemaal als YLT.
Kost: € 20/18

TORTOISE
Waar: Stuk, Leuven + De Kreun, Kortrijk
Wanneer: vrijdag 20 (20.30 u) en zaterdag 21 (22.00 u) november 2009
Wat: band die in geen enkel vakje past
Waarom: Omdat ze het stigma postrock inmiddels al ver gepasseerd zijn en doodgewoon (hoewel, doodgewoon?) experimenteren met muziek die ligt aan de grenzen van pop en rock. Vooral die alomtegenwoordige marimba maakt het resultaat zo intrigerend.
Voorprogramma : iCu (Stuk)
Kost: € 21/19/17 (Stuk) - € 22/20/18 (Kreun)

CASTANETS
Waar: Video, Gent
Wanneer: woensdag 11 november 2009 - 20.00 u
Wat: muziekproject van Raymond Raposa met immer wisselende bezetting
Waarom: Omdat u ook zo onder de indruk was van 'In The Vines' en nu wil weten of ze dat met 'Texas Rose, The Thaw And The Beasts' eindelijk hebben kunnen evenaren of misschien zelfs overtreffen.
Kost: € 0

THE SOUNDS
Waar: Vaartkapoen, Brussel
Wanneer: vrijdag 20 november 2009 - 20.30 u
Wat: Zweedse band balancerend op het randje van rock, glamour en punk
Waarom: Omdat deze band meer is dan mooi smoeltje Maja Ivarsson en de muziek verder gaat dan de op het eerste gezicht wat kitscherig aandoende songs. Dit is gewoon lekker wegluisterende popmuziek.
Voorprogramma : MFMB
Kost: € 15/12

STEVE EARLE
Waar: Effenaar, Eindhoven, NL
Wanneer: donderdag 19 november 2009 - 20.15 u
Wat: icoon dat zijn mond voor niemand houdt
Waarom: gewoon omdat hij niet naar België komt en Eindhoven niet eens zo ver weg is. Voor het overige zitten er in de intussen al behoorlijk impressionante discografie van deze man meerdere diamanten verstopt. En je hoeft niet eens zo diep te graven.
Voorprogramma : Joe Pug
Kost: € 27,50

O ja, die tickets. Wel, wij mogen duo's sturen naar The Blackout (Vaartkapoen op 11 november) en de Red Bull Soundclash (A Brand vs Stijn, Muziekodroom op 19 november). Wie al iets verder vooruit wil kijken, kan zijn pijlen richten op The Tragically Hip (AB op 29 november) en de fantastische ToutPartout labelnights (Botanique op 28 en 29 november). Over dat laatste initiatief verneemt u trouwens binnenkort meer op deze site.

Oceansize - Gewapend voor hoofdstuk twee

Fabian Desmicht — 08 Nov 2009 01:20

Een jaar nadat Oceansize in Manchester de verjaardagstaart aansneed met integrale uitvoeringen van hun eerste drie platen (uitgebracht als de magistrale, gelimiteerde box 'Feed To Feed'), luidt de band zijn tweede decennium in met een verrassend intieme EP ('Home & Minor') en een Europese tournee, die officieel van start ging in de Molembeekse Vaartkapoen. Door het grote aandeel aan sterk nieuw materiaal toonde het eigenzinnige vijftal zich tot op de tanden gewapend voor het tweede hoofdstuk van zijn carrière.

Wie op tijd ter plaatse was, moest echter eerst het weinig overtuigende voorprogramma van The Worldonfire uitzitten, een gezichtsloze, Londense band, die zich het best laat omschrijven als een doorslagje van The Fall Of Troy. Op enkele ingenieuze drumpartijen na, slaagde de band er nergens in zijn megalomane naam eer aan te doen. “Wat een stelletje posers!”, hoorden we iemand in het publiek zeggen. De waarheid kan hard zijn.

Een tegenvallend voorprogramma heeft gelukkig één positief effect: de kwaliteiten van de hoofdact komen er alleen maar beter door uit de verf. Zo geschiedde ook in de Vaartkapoen. Hoewel de geluidsmix – met name het volume van de microfoon van zanger-gitarist Mike Vennart –, niet altijd optimaal was, maakte Oceansize een onuitwisbare indruk met weidse composities en een verbluffende interactie.

Het was evenwel niet allemaal “Progressive Death Indie” – zoals de groep hun muziek graag omschrijft – wat de klok sloeg. Zo werden van de nieuwe EP het rustig voortkabbelende titelnummer en het verfrissende Legal Teens gespeeld. Met Ransoms nam de band zelfs de gewaagde gok om zijn set te beginnen met een nummer van de vooralsnog titelloze volgende plaat.

De setlist bleek uiteindelijk voor de helft opgetrokken uit nieuw materiaal (zij het van de reeds uitgebrachte EP, zij het van de volgende plaat, die verschijnt in 2010). Naar topnummers als Catalyst, Ornament, en Trail Of Fire konden we fluiten, maar verschroeiende versies van Unfamiliar, A Homage To Shame en Massive Bereavement zorgden voor een positieve balans.

Niet iedereen zal de hoge dosis nieuw werk gewaardeerd hebben, maar het viel niet te ontkennen dat een nagelnieuwe song als Build Us A Rocket Then, You Rocket Building Cunt nu al kan wedijveren met het meest snedige werk uit Oceansize’s discografie. Andere nummers lieten zich minder makkelijk vatten, maar de ervaring leert dat we ons daarover nog geen zorgen moeten maken.

Het Engelse kwintet schitterde zelfverzekerder dan ooit en speelde nu eens indrukwekkend statisch op een lijn om het volgende ogenblik helemaal loos te gaan. Wat nog maar eens opviel, was de vernieuwende manier waarop Oceansize vaak tot drie gitaarpartijen tot een geheel vlecht. Tegelijk werd ons op het hart gedrukt dat de mannen nog niets aan creativiteit en discipline hebben ingeboet. Met hoge verwachtingen wordt nu uitgekeken naar die nieuwe plaat.

Weezer - Raditude

Patrick Van Gestel — 08 Nov 2009 00:00

Als het op Weezer aankomt, kennen wij geen enkele schaamte. Er wordt wel eens meewarig naar de band gekeken, maar al vanaf het moment dat wij Buddy Holly hoorden, waren wij verkocht. Niet alles wat Rivers Cuomo met zijn band heeft verricht, staat even hoog aangeschreven, maar er is geen enkele plaat in de collectie waarop geen prachtsongs staan. Logisch dus dat, als wij dan ‘Raditude’ in de bus krijgen, ons hartje op hol slaat.

Vaak is de keuze van de singles van Weezer perfect. Maar deze keer rijzen er toch twijfels. Uiteraard is (If You’re Wondering If I Want You To) I Want You To behoorlijk catchy. En uiteraard gaat dat er als zoete koek in bij het jonge volkje. Maar wij missen de “bite” die in Pork And Beans zat, de punky eenvoud van Keep Fishin’ of de heerlijke tekst van Pink Triangles (al was dat niet echt een single). Dit is gewoon popmuziek. Van rockende gitaren is er nog een zweem op te merken, maar niet meer dan dat. En was het niet dat wat ons tot eeuwige fans maakte?

Als je dan I’m Your Daddy en The Girl Got Hot hoort, laait dat vuur weer op. Dit is het waarvoor we die albums kopen: die striemende gitaren, die perfect meezingbare refreinen. Maar het geluk is van korte duur, want na Editors vindt ook Weezer de tijd gekomen om de gitaar af en toe de rug toe te keren. Maar waar dat bij Editors nog goed uitpakt en herinneringen aan New Order en Depeche Mode oproept, doet Can’t Stop Partying alleen maar denken aan een ineengezakte, veel te zoete plumpudding.

In Love Is The Answer gaat Rivers Cuomo op zoek naar zijn eigen versie van wereldmuziek, smokkelt hij een Indische schone het nummer in en verkondigt dat liefde het antwoord op alle problemen in de wereld is. Dat mag dan zo wel zijn, maar de wereld veegt daar tenslotte al 10.000 jaar zijn achterwerk aan. Naar verluidt zou Sugar Ray dit nummer al eerder opgenomen hebben. Hopelijk voor hen was hun versie toch iets pittiger want dit moet zowat het minste nummer op de plaat zijn.

Gelukkig herpakt de band zich met Let It All Hang Out weer. Er kan terug gesprongen en gedanst worden op die track en dat is toch wat wij van Weezer willen horen. In The Mall is op dat vlak ook behoorlijk geslaagd zonder echt potten te breken.

In zijn geheel genomen is ‘Raditude’ zeker geen slecht album, ook al haalt geen enkele song het niveau van uitblinker Pork And Beans van de rode, dat als geheel toch moet onderdoen voor 'Raditude'. Wat ons betreft brokkelt het krediet dat Weezer met hun vorige albums had opgebouwd toch stilaan af. Maar dat neemt niet weg dat we toch diezelfde opwinding zullen voelen bij hun volgende album.

Motörhead - My sound is fucked

Stefaan Van Slycken — 07 Nov 2009 13:42

Je moet het maar doen: op bijna pensioengerechtigde leeftijd Vorst Nationaal laten vollopen met een publiek dat in leeftijd varieert tussen 12 en 72 en in gewicht tussen 40 en 135 kilo. Bovendien toont het metalvolkje ook nog graag waar zij voor staan - middels T-shirts, patches op jeansvesten zonder mouwen en hun voorkomen - en ook daarom houden wij zo van hen. Een beetje zoals voetbalsupporters, die trouwens in dezelfde file stonden ter hoogte van Anderlecht.

Metal drijft voor een groot deel op herkenbaarheid en clichés. Voorprogramma Spoil Engine had maar twee nummers nodig om alle clichés af te rafelen en herhaalde zichzelf daarna. Harde riffs, dubbele basdrum, brullende zanger met één voet op de monitors, gitaristen met de benen wijd, de mond open en de rug wat naar achteren, snelle solo's, vuisten, wijsvingers en pinken omhoog steken, "jump jump jump" roepen én van links naar rechts en terug over het podium lopen; het was er allemaal bij. Vernieuwend kan men Spoil Engine dus niet noemen. Maar ze deden wat ze moesten doen: het publiek opwarmen voor de groep die zowat de helft van die clichés uitgevonden heeft.

De armzalige Peavy halfstackjes van het voorprogramma werden aan de kant gerold voor een backline vol Marshalls en een drumpodium ter grootte van de gemiddelde huiskamer. Het Motörhead-logo werd al uitbundig begroet tijdens de test van de belichting en de lichtbruggen hingen afgeladen vol met spots. Alles schreeuwde: show! En die kwam er ook, toen Lemmy en de zijnen het podium betraden. Die Lemmy! Een van de weinige metalmuzikanten die al decennia lang dezelfde haarsnit torst zonder belachelijk te worden.

"Would you like it louder?", brulde de gitarist alvorens Metropolis in te zetten. Wat dacht u? Helaas, hoe luid de bulderende klankmuur ook stond, Vorst Nationaal klonk als het Sportpaleis met een party-dj achter de mengtafels. Of wij nu op het parterre, aan de zijkant of vlak achter de mixage plaats namen, we hebben het nog nooit zo metalig en slecht weten klinken in Vorst. Lemmy's gebrul kwam nauwelijks door de mix, en dus was het soms raden naar de nummers. "My voice is fucked", riep Lemmy op het einde van het optreden. Misschien was dat ook een verklaring?

Maar het zou het publiek worst wezen, want de geweldige drive van het optreden, de vlammende lichtshow en het enthousiaste publiek zorgden voor een onovertroffen ambiance. De drumsolo tijdens In The Name of Tragedy gaf aan waarom Motörhead zo geniaal is: het gaat niet om snelheid of technische trucjes, maar om muzikaliteit - en ook wel om de show en de intensiteit, natuurlijk. Het enige rustpunt in de set was het cafébluesje Whorehouse Blues, het eerste bisnummer. En toen vloog het dak helemaal van de galmbak, met Ace of Spades.

Als je stond te springen en roepen en tieren, viel die slechte klank al heel wat minder op, vooral met een paar veel te dure pinten in de kraag. De koers van de Jupiler is in Vorst trouwens 1 euro per deciliter. Toen beseften we het: metal draait rond het leegmaken van het hoofd. En met die state of mind (of de afwezigheid daarvan) blijft Motörhead de allerbeestigste rock-'n-rollband op de planeet. Volgende keer kiezen we gewoon de zaal wat beter uit. Als er een volgende keer komt tenminste, want met Lemmy weet je dat nooit.

Wilco - Routineus Fantastisch

Kristof Van Landschoot — 07 Nov 2009 12:42

Op de website van de AB stond vermeld dat Wilco langskwam met hun beste plaat totnogtoe, maar dat was een leugen. Hun huidige 'Wilco, The Album' is immers verre van hun beste plaat. 'Sky Blue Sky' had nog gekund, al dateert die al van twee jaar geleden. 'Yankee Hotel Foxtrot' was nóg waarschijnlijker geweest.

Of wat te denken van 'Kicking Television', hun livealbum uit 2005? Er bestaat geen lijstje met beste concertregistraties aller tijden waar deze niet in de top 5 staat. Wij hebben die zo grijs gedraaid dat tijdens elk liveconcert de verwachting opwelt dat iemand uit de zaal op het juiste moment zal roepen dat hij van Kansas City is. Waarop Tweedy dan zal reageren met de vraag hoe waardig het is om van daaruit naar Chicago te komen om Wilco te zien. Om maar te zeggen dat dit een band is die live meestal uitstijgt boven het sowieso al hoge niveau dat ze in de studio halen.

Helaas leek de band deze keer half op automatische piloot te draaien. Het begon nochtans veelbelovend met een flinke versie van Via Chicago, een nummer waarin de drummer zich meerdere keren mag uitleven om een impressie van een donderslag te geven. Meteen daarna volgden een serie potige nummers, met onder andere Shot In The Arm en I Am Trying To Break Your Heart als memorabele momenten. En ook Bull Black Nova, een song zonder refrein, werkte zich naar een beklemmend hoogtepunt en een plots einde toe.

Was dit om het even welke andere groep geweest, dan hadden we het als fantastisch bestempeld. Maar Tweedy zong bij momenten te slordig en de band klonk in het algemeen te routineus. De spastische bewegingen van de boomlange gitarist Nels Cline konden dat niet verdoezelen.

Het duurde uiteindelijk tot Impossible Germany voor we het niveau hoorden dat we van Wilco gewoon zijn. Fantastische song alweer, maar hier kregen we voor het eerst het gevoel dat Tweedy het ook echt meende. En ook Misunderstood behoorde tot de favorieten, al was het maar om de gescandeerde uitroep "Nothing", die tergend lang herhaald werd.

Tijdens deze tournee speelt Wilco sets van meer dan twee uur, en dus hadden we nog heel wat bisnummers te goed toen ze na anderhalf uur in de coulissen verdwenen. Jesus, Etc. bijvoorbeeld, bijna volledig meegezongen door het aanwezige publiek. Leuk voor de ambiance in de zaal, dat wel, maar wij geven toch de voorkeur aan de mooie, keurig uitgevoerde versie met originele zanger.

En plots was dat enorm gemiste enthousiasme er dan toch: in het voorlaatste nummer, het driftige en naar FM-rock neigende stokoude Monday. Iets meer van dat, en wij waren vast ook enthousiaster geweest.

Just Like Rainbows

Kevin Vergauwen — 06 Nov 2009 17:11

In onze nooit eindigende zoektocht naar de dapperste der muzikale Belgen houden we deze keer halt bij de catchy gitaarlijnen van Just Like Rainbows. Jonge snaken met slechts één missie: wereldberoemd worden, en liefst bijzonder snel!

Bijzonder luistervriendelijk klinkt de frêle low-fi pop van Just Like Rainbows.

Veelzijdigheid troef bij dit viertal uit Vlaams-Brabant. Horen wij daar een vleugje Absynthe Minded of Tom Waits, dan wordt dit in een volgend hoofdstuk al gecounterd door een atypische gitaarriedel uit de folkstallen van pakweg The Cave Singers, Port O'Brien of Grizzly Bear.

Hun debuutep 'Pretty Pretty Songs' is ongetwijfeld het opstapje naar de achtbaan die hen met een rotvaart van hun kleurrijke regenboog naar de Belgische clubs zal brengen.

Lees en luister ook via Poppunt.

Bekijk het Vi-profiel van Just Like Rainbows.

Langverwachte album van Lightspeed Champion in februari

Tino Fella — 06 Nov 2009 13:28

Het heeft even geduurd, maar binnenkort verschijnt dan eindelijk een nieuw album album van Lightspeed Champion.

De drieëntwintigjarige songwriter heeft bekendgemaakt dat de plaat 'Life is Sweat! Nice to Meet You' gaat heten en zal verschijnen op 1 februari 2010.

Het zestien tracks bevattende werk is geproduceerd door Ben Allen, die eerder al samenwerkte met onder meer Animal Collective en Gnarls Barkley.

Op 25 januari komt de single Marlene uit.

Pavement sell out?

Kevin Vergauwen — 06 Nov 2009 13:22

Er lekt steeds meer en meer informatie uit over wat volgens velen 'dé reünie van het decennium moet worden'. Naast een handvol concerten in Amerika maakte Pavement ook al data bekend voor Australië en Europa.

Alsof dat nog niet genoeg was, is er nu ook sprake van een nieuwe plaat.

Nu ja, nieuw?! Volgens verschillende bronnen wordt er een greatest hits album gepland met daarbij een handvol nooit eerder uitgegeven materiaal. Gitarist Spiral Stairs heeft het in een interview ondermeer over de eerst radiosessie die het gezelschap ooit gaf.

Als alles volgens plan loopt zou het schijfje in de winkel moeten liggen tegen de eerste reünieconcerten.

Bettie Serveert klaar met zevende langspeler

Kevin Vergauwen — 06 Nov 2009 12:33

Ray Ray Rain, Kid's Allright, Private Suit en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Allemaal singles van één van de meest bekende en baanbrekende indiebands uit Nederland: Bettie Serveert. Jammer genoeg is het al even stil rond de band van Carol van Dijck en Peter Visser.

Hun laatste wapenfeit 'Attagirl' (we tellen het akoestische album 'Bare Stripped Naked' uit 2006 even niet mee) dateert al van 2004.

In een recent interview met 3voor12 liet Visser zich echter ontvallen dat op 11 januari 2010 de zevende langspeler van Bettie Serveert in de platenwinkel zal liggen.

Het zou gaan om een bijzonder energieke plaat, misschien wel de hardste in de geschiedenis van het vijftal.

Als voorproefje op 'Pharmacy of Love' (want dat is de titel van het schijfje) zal er allicht een digitale ep uitkomen met een nieuwe single. De release hiervan staat gepland voor eind deze maand.

Derde concert voor Zita Swoon in de AB

Kevin Vergauwen — 06 Nov 2009 12:09

Zita Swoon bestaat 15 jaar en dat wordt gevierd op woensdag 9 en donderdag 10 december in de Brusselse AB.

Omdat de vraag naar tickets zo groot is besliste het gezelschap om nog een extra concert toe te voegen aan de kalender.

Dit zal plaatsvinden op zaterdag 12 december. Wie de extra muzikale guests zijn voor die avond is voorlopig nog niet bekend.

Op de andere avonden zullen ondermeer Tom Barman, John Parish en Arno de Antwerpse band vergezellen.

Voor alle info surft u naar www.abconcerts.be.

The Wave Pictures - If You Leave It Alone

Hannes Dedeurwaerder — 06 Nov 2009 00:00

Opener en titeltrack If You Leave It Alone op de nieuwe van The Wave Pictures doet wat denken aan Opening Night van dEUS. Een bezwerend baslijntje, een fijne melodie daarover en wat blazers die het deuntje een koperkleurtje geven. Maar waar Antwerpens finest in de loop van die song resoluut voor de woelige wateren kiest, blijft dit Britse combo liever gezellig voortkabbelen, op sleeptouw genomen door de bas.

Door radicaal te kiezen voor zo’n repetitieve aanpak en die vervolgens in te vullen met banjo’s, blazers en meerstemmigheid creëert The Wave Pictures een behoorlijk eigen geluid, en dat is positief. Er zit een streep Woven Hand in, de combinatie van meerdere stemmen en trompet in het refrein van My Kiss is krek Beirut en de krassen in de wat zeurderige stem van zanger David Tattersall doen dan bij momenten weer denken aan een verwijfde versie van Bonnie ‘Prince’ Billy. Ook de koortjes die net naast de maat zingen, lijken van deze baardige bard gepikt – beste voorbeeld daarvan is Come On Daniel.

Het resultaat van dit alles is een soort kampvuurmuziek, die echter weinig weet te beklijven. Muzikaal zit het weliswaar snor, maar de band weigert te kiezen tussen vrolijke folk en mistroostige americana, waardoor enige inleving heel moeilijk is. ’t Is een nogal vrijblijvend geluid dat braaf binnen de lijntjes kleurt, en dat je bijgevolg bent vergeten eenmaal de plaat ten einde is. Leuk zolang het duurt, maar zonder weerhaakjes, weemoed of enige boodschap die het onthouden waard is.

De grootste stoorfactor van deze groep is de stem van Tattersall, die om de haverklap overslaat – een gruwelijke gimmick, zoals we ons herinneren uit de tijd van The Cranberries. Zo’n tic is een drietal songs te verdragen, maar deze plaat telt helaas twaalf nummers en dat is echt te veel van het goede.

Bovendien probeert Tattersall in zijn teksten ook een eigen universum te creëren – vooral bevolkt door dieren als kikkers, spinnen en vissen – maar het klinkt nergens grappig of goed gevonden. Waar South San Gabriel er zowaar in slaagde een concept-cd te maken over een kat ('The Chronicles Of Carlton') en Eels met een faux sérieux maar overtuigend zong over I like birds en Tiger in my tank, krijg je hier de indruk van een geforceerde poging om de magisch-realistische dromer uit te hangen. Nee, net als de stem van de zanger, slaan wij graag over – in dit geval deze plaat.

Mew - Douchen, push-ups en make-up

Mattias Devriendt — 05 Nov 2009 23:23

Net voor hun optreden in de Botanique kregen we drummer Silas van Mew even aan de lijn. Een halfverstaanbaar gesprek, een uitgevallen telefoon en enkele sms'jes later konden we dan toch nog even praten met zanger Jonas. In sneltempo weliswaar.

Het is niet makkelijk om als Deense band voet aan wal te krijgen in onze contreien. Hoe staat het eigenlijk met de muziekscene in Denemarken?

Jonas: Waarschijnlijk zijn wij de grootste of bekendste groep in het buitenland, maar er wordt best wel goede Deense muziek gemaakt hoor. Ik denk nu aan bands als Spleen United. Er wordt bij ons altijd geprobeerd iets eigens te creëren. Ik denk dat dat typisch is voor Deense of voor Scandinavische bands in het algemeen.

Hoe moeilijk is het dan om internationaal door te breken?

Jonas: Ach, uiteindelijk is dat een combinatie van geluk, hard werken en vooral een goed management. Je maakt een plaat die aanslaat en als je dan een paar keer een goede internationale tournee afwerkt, kan het snel gaan.

Wat is het idee achter de hoes van de nieuwe plaat?

Jonas: De hoes probeert een representatie te zijn van de muziek. We zoeken naar iets speels, iets kleurrijks.

Met welk seizoen zou jij je muziek vergelijken?

Jonas: (denkt) De herfst, denk ik. Ik herken me wel in de melancholie. Het idee dat de dingen voorbij zijn geeft me een erg herkenbaar gevoel. Het is een dromerige periode.

Is het vanuit dat gevoel dat de nummers ook ontstaan?

Jonas: Ja. We vertrekken vanuit een gevoel en dat gevoel doet een improvisatie ontluiken. Pas op, sommige nummers zijn ook wel uitgeschreven. We werken eigenlijk op verschillende manieren, maar de improvisatie is de interessantste.

Jullie hebben er al 7 albums opzitten. Hoe ambitieus is Mew nog?

Jonas: Onze ambitie situeert zich vooral op het inhoudelijke vlak. We willen de wereld verrijken en de mensen iets bieden. We willen geen "trash" maken, maar een manier zoeken waardoor anderen zich in onze muziek herkennen. Op die manier zullen ze zich minder eenzaam voelen.

Wat ben je nog van plan voor het optreden?

Jonas: Douchen, push-ups en make-up. (lacht)

Begin er dan maar aan en bedankt voor het gesprekje.

Bekijk hier de videoclip van Repeaterbeater uit het laatste Mew album 'No More Stories Are Told Today I'm Sorry They Washed Away No More Stories The World Is Grey I'm Tired Let's Wash Away'.

Springsteen te boek gesteld

Patrick Van Gestel — 05 Nov 2009 21:04

Je kan gemakkelijk een hele boekenkast vullen met boeken over Bruce Springsteen.

Citaten genoeg, interviews te over, maar een autobiografie was er nog niet.

Daar komt nu verandering in. The Boss is namelijk bezig aan zijn autobiografie.

Wie het boek effectief zal uitgeven, is voorlopig nog niet duidelijk, maar dat hij er zowat tien miljoen dollar voor zou opstrijken is wel al bekend geraakt.

Feit blijft dat er ongetwijfeld heel wat te vertellen valt over een dergelijke carrière.

De man is ondertussen de zestig gepasseerd en oogt nog steeds bijzonder kwiek.

Als de autobiografie navenant is, mag u ons alvast op de koperslijst zetten.

Bring Me The Horizon - Hoogmis voor hardcore

Yasmine Schillebeeckx — 05 Nov 2009 21:04

Het gebeurt niet vaak dat maar liefst drie populaire hardcoregroepen het Brusselse podium van de Ancienne Belgique betreden. Het concert van Bring Me The Horizon en co was dan ook al maanden van tevoren uitverkocht. Aan het uiterlijk van sommige jonge fans te oordelen had dit concert misschien beter plaatsgevonden op Halloween, maar wij namen genoegen met Allerheiligen en smulden van een avond vol metalcoregeweld.

Als supportacts hadden de jonge knapen van Bring Me The Horizon twee knallers uitgekozen. August Burns Red mocht met hun ijzersterke metalcore de spits afbijten. Wij hadden het gevoel dat minstens de helft van de overvolle zaal - volkomen terecht - voor dit viertal was gekomen. Zelden zagen we een band met volle overgave een dergelijk verwoestende set spelen: de moshpits waren nooit tevoren zo heftig, net als het muzikale kunnen van de bandleden zelf. Petje af voor deze straffe muzikanten.

Met hun melodieuze vocals en met bij momenten zelfs dansbare hits was het vijftal van A Day To Remember de vreemde eend in de bijt. De swingende intro van The Downfall Of Us All kreeg de hele zaal echter onmiddellijk mee en zowat alle nummers op de setlist werden luidkeels meegebruld. Op de muzikale prestatie van deze band hadden wij geen enkele op- of aanmerking: straight to the point en met ballen. Een show zoals wij het graag zien.

Met reeds anderhalf uur muzikaal geweld achter de kiezen was het dan eindelijk tijd voor de (lichtelijk gehypete) hoofdact: Bring Me The Horizon. Wij hadden echter niet het gevoel dat deze band de absolute climax van de avond was, ondanks de brutale en gedurfde show die het vijftal neerzette.

Voor praatjes met het publiek moest je in elk geval hier niet zijn. Zonder verdere uitleg en als een stel Britse bulldozers walsten deze jonkies over hun fans. Opener Chelsea Smile dreigde het dak van de Ancienne Belgique te blazen, maar ook bij het uitzinnig meegezongen Diamonds Aren’t Forever heerste er ontploffingsgevaar.

Straf, maar niet beduidend straffer dan de twee eerdere voorgangers. Onze suggestie: kies volgende keer een supportact die het niveau van de headliner niet evenaart.

Idlewild - Post Electric Blues

Hannes Dedeurwaerder — 05 Nov 2009 00:00

De muziek van Idlewild komt als een lentebries uit de cd-speler gewaaid, zij het met wat Schotse regenwolken tegen de achtergrond. Hun zesde worp, ‘Post Electric Blues', is weinig verrassend, maar het zou ons verrast hebben mocht dat wel zo geweest zijn.

De formule van Idlewild is eenvoudig: songs die mikken op een publiek dat graag goedkeurend het hoofd mee beweegt of, indien zittend, met de voeten het ritme mee wenst te tikken. Compromisloze rock, die bij voorkeur zo meezingbaar mogelijk is. En of dat even lukt op deze plaat! Geen dubbele lagen, geen tergende opbouw, maar meteen uit de startblokken, zo snel mogelijk op weg naar de 40:37.

Idlewild komt overigens ook zanggewijs als een echte verademing: zanger Roddy Woomble, van wie zelfs de naam verraadt dat hij uit Schotland afkomstig is, heeft immers niet de neiging om zijn land van herkomst middels een moddervet accent in de verf te zetten. In tijden waarin Lily Allen, Kate Nash en andere Just Jacks hun Britse accent zo in de picture stellen dat het een nationale sport lijkt te worden, is dit verschil dan ook een grote verrassing.

Tijdens de opnames van de plaat liet Woomble optekenen dat het geluid er één was van “a band having a good time”. Dat is er vanaf het begin aan te horen. Opener Younger Than America windt er weinig doekjes om: één twee drie, een fantastische riff en weg voor een prachtsong die je na twee luisterbeurten luidkeels meezingt.

Vervolgens mag eerste single Readers & Writers, compleet met trompet en hammondorgel, het mooie weer komen maken. Heerlijke muziek, met een refrein dat openbarst als een blikje frisse cola. Ook in de rustige momenten, zoals Take Me Back To The Islands of (The Night Will) Bring You Back To Life, bewijst de groep dat ze het schrijven van een perfecte rocksong zo goed als helemaal onder de knie hebben. Doorleefd, doordacht en met een prachtige tekst – wat te denken van een zin als ‘With your sense of dislocation, you make a perfect travelling companion’?

Het opvallende is, dat het merendeel van deze songs zo op ‘Howl’ van Black Rebel Motorcycle Club hadden gekund, en dat het artwork van de cd – de bandleden in de studio – wel heel erg doet denken aan BRMC. Het plaatje klopt met andere woorden.

Kortom, 'Post Electric Blues' is een machtig mooie plaat die in deze tijden van winteruren en kans op bewolking heel welkom is om ons aan op te warmen – de violen die hier en daar opduiken lijken ons zelfs letterlijk te willen strelen. Meer van dat.

Mew - More is more

Kristiaan Art — 04 Nov 2009 20:46

Mew is zo’n band die eigenlijk al veel bekender zou kunnen zijn. In hun thuisland Denemarken is het een stadion act, maar in het buitenland blijven ze steken in het clubcircuit. De monsterachtige rode tourbus op de stoep van de Botanique liet vermoeden dat Mew even een tussenstop deed op weg van de Zenith in Parijs naar Wembley Arena. Ook deze keer zat de Orangerie echter niet volledig vol. Ook de hele productie leek uit zijn voegen gebarsten, maar toch is Mew niet megalomaan. Ze verdienen meer aandacht.

Maar eerst snel nog iets over het voorprogramma. In de Botanique loop je als bezoeker steeds het risico om, vaak onaangekondigd, met een flauwe lokale band opgezadeld te worden. Electric Electric was het bewijs dat het toch de moeite blijft lonen om mooi op tijd te komen. De grotendeels instrumentale muziek van dit trio uit Straatsburg klonk niet alleen als een geslaagde Battles rip-off, ook hun podium prestatie kon tippen aan die van hun grote voorbeelden. Een enorme aanrader!

Ook Mew weet dat het voorprogramma van een bekendere band spelen deuren kan openen. Ze investeerden eerder dit jaar in een tour als support van de afscheidstournee van Nine Inch Nails, en hielden daar wonderbaarlijk stand. Dan is een optreden in Brussel voor een paar honderd echte fans een gemakkelijke klus natuurlijk. En aan de omkadering zou het alvast niet liggen. We zagen wel vijf verschillende roadies op en rond het podium. Bovendien had de band een volledige eigen lichtinstallatie mee, en een monsterachtige projectie-installatie.

Het gezelschap kwam druppelsgewijs het podium op met een perfect ingestudeerde routine waarbij de spanning prachtig opgebouwd werd, maar die werd in ware Spinal Tap stijl door het lot naar de haaien geholpen. Terwijl een roadie in alle haast op zoek ging naar nieuwe oordopjes voor de zanger, hield gitarist Bo Madsen het publiek aan de praat. Eens ze met Introducing Palace Player uit de startblokken geschoten waren, was er geen stoppen meer aan.

De muziek van Mew laat zich nog het best beschrijven als een soort Sigur Ròs voor gevorderden. De hoge, ijle vocalen van Jonas Bjerre gaan de strijd aan met ontelbare ritmewissels en de meest ingewikkelde songstructuren. De songs worden vergezeld door synchrone projecties met animaties van de hand van de zanger op maar liefst drie projectieschermen. Ook over de belichting was duidelijk heel goed nagedacht.

“Less is more” zei ooit een oude Chinese man, dit concert was echter de uitzondering die de regel bevestigde. Er werd op een heel hoog niveau gemusiceerd, maar het visuele aspect moest compenseren wat de groep ontbrak aan charisma op het podium. In de stille stukken bleek dat de schriele zanger ook wel eens een noot durfde te missen, en hij sprak het publiek maar mondjesmaat aan tussen de nummers door.

De Denen speelden voor een echt kenners publiek, en de fans smulden van het nieuwe werk maar ook van oudjes als Am I Wry? No, 156, The Zookeepers Boy en Apocalypso. Ze werden volkomen terecht tot twee maal toe terug het podium op geroepen en eindigden met een epische versie van Comforting Sounds.

De dag erna zagen wij het grote volk uit de hand eten van het net zo bombastische Muse in het Sportpaleis. Eigenlijk had daar evengoed Mew kunnen staan dachten wij. Soms hangt het van maar een paar lettertjes verschil af.

Liars opnieuw actief

Kevin Vergauwen — 04 Nov 2009 20:07

Wie sinds maandag naar onderstaande mysterieuze link surfte werd tot vandaag niet echt veel wijzer.

Ondertussen kunnen wij melden dat het gaat om de aankondiging van de vijfde Liars plaat.

De opnames van het schijfje gebeurde in Los Angeles onder de deskundige leiding van Tom Biller (ondermeer bekend van Grant Lee Phillips).

'Sisterworld' zou in het voorjaar van 2010 uitkomen.

Kele Okereke werkt aan een solo album

Kevin Vergauwen — 04 Nov 2009 18:11

Kele Okereke, ofwel de goedlachse frontman van Bloc Party, zal binnenkort een soloplaat uitbrengen. Tenminste als we producer Ross Birchard mogen geloven.

Bloc Party beëindigde net een lange periode van touren en gaat even met vakantie. Maar dat geldt dus niet voor Okereke.

Volgens Hudson Mohawke (de artiestennaam van de producer) staat het album nog in zijn kinderschoenen, maar zal daar snel verandering in komen.

Voor de plaat zou ook een bandlid van Spank Rock komen opdraven.

Wij houden u uiteraard op de hoogte.

Foto: Wannabes.

Kunstbende vindt ook onderdak in Nijdrop

Patrick Van Gestel — 04 Nov 2009 17:00

Voor muziekliefhebbers is de Nijdrop in Opwijk vast geen onbekende. Dit jaar vindt er ook één van de voorrondes van Kunstbende plaats. Iedereen tussen dertien en negentien jaar oud mag er zijn kunstzinnige alter ego loslaten op het publiek. Brahim, Steak Number 8 (foto) en Hannelore Bedert zijn bijvoorbeeld enkele van de artiesten die hieraan deelnamen.

Liefhebbers kunnen zich uitleven in tien categorieën, met name dans, muziek, performance, TXT, TXT on stage, fotografie, video, ontwerp, mode en dj. Je kan dus alle kanten op.

De prijzen bestaan uit wildcards waarmee een muziekgroep of artiest onder andere een demo mag opnemen. Maar er zijn er uiteraard nog meer. Alle informatie vind je hier.

Bovendien wordt ook druk gezocht naar ambassadeurs voor de wedstrijd. Daarover kan je hier meer vinden.

The Big Pink - Met de ogen dicht zweven op een psychedelische rookwolk.

Sanne De Troyer — 04 Nov 2009 14:21

De Britten kunnen het niet laten om elk jaar opnieuw een overdosis aan zogenaamde hypes op de wereld af te vuren. Met The Big Pink was dat niet anders. Maar het motto luidt nog steeds: "Eerst zien en dan geloven!" Vandaar dus dat de AB-club gezellig vol stond met nieuwsgierigen. Die zagen én geloofden.

Als er dan al eens gekozen wordt voor een waardig voorprogramma, dan mag dat ook gezegd worden. The Germans staan, wat ons betreft, al een stap verder dan de status "hype". Op hun tweede album ‘Grote Meneren/Straffe Madammen’ – een sneer naar de alom geprezen nietsnutten die de Belgische Showbizz rijk is - zochten ze het experimentele in elk hoekje van de studio en achter elke snaar of knopje van hun instrumenten.

En hoera: live was dat niet anders. Ze overdonderden met een caleidoscoop aan zware basdreunen, scherpe elektronica die dan oorverdovend overging in een helse wall of sound van harde krautrock die het publiek van kop tot teen deed sidderen. De rustpauzes lagen in de songs vanop hun debuut ‘Elf Shot Lame Witch’. Zo greep het melancholische Bones je als geen ander bij het nekvel en zorgde het obscure Witch dat het angstzweet losbrak. The Germans konden tellen als straf aperitiefje voor The Big Pink.

Hun debuut ‘A Brief History of Love’ knutselden Robbie Furze en Milo Cordell zonder externe hulp in elkaar, maar live zag het tweetal zich toch genoodzaakt om zich te laten bijstaan door een hyperkinetische Aziatische drumster en langharig tuig dat naast gitarist ook als fulltime headbanger aangesteld werd.

Opener Too Young to Love was meteen een schot in de roos. Met loeihard gitaargeweld, snerende keyboards en de opzwepende echo’s van Furze en Cordell schiepen ze de sfeer voor de rest van hun optreden. Veilig verscholen achter een dik rookgordijn bracht het viertal een set van jewelste.

Golden Pendulum was dan weer een zware brok elektro in de mangel met een stevige portie psychedelica die je het ene moment met de ogen dicht deed zweven om dan weer met de beide voeten op de grond gezet te worden door het repetitieve baslijntje in Crystal Visions. Een nummer dat naar het einde toe in een ruisende gekte eindigde.

Velvet werd meer nog dan op plaat aan elkaar geregen door een brede verzameling aan dubstepsamples. Spijtig dat Furze’s zang haast verloren ging in het bombastische samenspel van de rest van de bende. Maar dat werd snel rechtgezet met het opwindende Frisk: een waaier aan stijlen overgoten met een dikke distortionsaus. Dat resulteerde in een zeer smakelijke cocktail die ieders trommelvliezen nog even lekker liet nasuizen.

The Big Pink had duidelijk lak aan interactie met het publiek, maar storend was dat niet aangezien de energie van het podium moeiteloos op het publiek afstraalde. Wanneer de eerste noten van hun ondertussen bekende single Dominos de zaal vulden, werd het slotakkoord van de avond ingezet. Het was dan ook een kleine teleurstelling toen het viertal na zowat drie kwartier het podium voorgoed verliet.

Nu ja, we hadden dan ook zowat heel het debuutalbum achter de kiezen, maar een verrassend bisrondje was fijn geweest. Nu enkel nog afwachten of ze de hype overleven zodat ze ons in de toekomst nog eens op dergelijke gezellig psychedelische en oorverdovende sets kunnen trakteren.

Githead - Landing

Fabian Desmicht — 04 Nov 2009 00:00

Githead landt twee jaar na het sterke ‘Art Pop’ opnieuw in de rusteloze rockrimboe. Een buiklanding werd het zeker niet. Ook al bestaat de band dan hoofdzakelijk uit veteranen, toch blijft hij uitstekend overeind in het huidige landschap. Fans van de Britse postpunkers Wire, maak jullie borst maar nat, want op ‘Landing’ rockt Githead – met Wire’s Colin Newman – harder dan ooit tevoren.

Op dit album heeft Githead de groove flink te pakken. Terwijl voorganger ‘Art Pop’ bijtende rocksongs afwisselde met akoestische nummers en daarmee zijn naam alle eer aandeed, kiest ‘Landing’ resoluut de kaart van het stomende, nooit aflatende ritme. Faster, het nummer dat als onverwoestbare locomotief negen wagons in zijn kielzog voert, heeft zijn naam dan ook niet gestolen.

Stilistisch schurkt Githead op ‘Landing’ aan tegen wat Wire presenteerde op zijn meest recente album ‘Object 47’. Het venijn van de Wire uit de begindagen wordt echter fel getemperd door een flinke dosis shoegaze met Malka Spigel (ex-Minimal Compact) achter de microfoon in het merendeel van de nummers en een bij momenten ontzaglijke gitaarmuur.

Ook soundkunstenaar Scanner – bij Githead gewoon Robin Rimbaud – levert een niet onaanzienlijke bijdrage. Wie echter al stilletjes begint te hopen op delicate geluidsweefsels is eraan voor de moeite. Bij Githead neemt Rimbaud voor het eerst in zijn lange carrière afstand van draaiknoppen en computers om zijn jeugdliefde voor de gitaar nieuw leven in te blazen.

De scheurende gitaarpartijen van Rimbaud en Newman en de pompende, franjeloze drums van Max Franken (ex-Minimal Compact) vallen op door hun bijzonder effectieve minimalistische aanpak. Krautrockachtige ritmes vormen van meet af aan een van de basiselementen van Githeads sound, maar of ze ooit zo hypnotiserend en dansbaar klonken als op ‘Landing’, durven wij sterk te betwijfelen.

De wel erg coherente ritmesectie is trouwens de lijm die de tien nummers op ‘Landing’ bindt tot een al even samenhangend geheel. De momenten dat Githead gas terugneemt zijn erg schaars en dat is maar goed ook. Want zonder ook maar ergens in herhaling te vervallen is ‘Landing’ een erg meeslepende, roesverwekkende plaat geworden, misschien zelfs hun beste tot nu toe.

Lange tijd dachten wij dat Githead met Drive By (van ‘Art Pop’) zijn signatuursong had geschreven. En dat is nog altijd zo. Maar de concurrentie van ‘Landing’ wordt akelig tastbaar. Beginnen met een aanstekelijke instrumental (Faster), af en toe een kwikzilveren melodie (o.a. From My Perspective) inlassen en eindigen met een verzengende finale (Transmission Tower). Het getuigt van een zeldzaam inzicht, waaruit het jonge rockgeweld nog heel wat lessen kan trekken.

Negen kattenlevens, negen platenhoezen

Koen Van Dijck — 03 Nov 2009 23:37

Er zijn mensen die na hun uren met treintjes spelen, balpendopjes sparen of vrijwillig naar Het Zesde Zintuig kijken. Maar Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Ancienne Belgique, verzamelt met plezier én passie platenhoezen waarop katten een voorname rol spelen. Meer nog, tot het eind van dit jaar loopt in Antwerpen MEOW 002, deel twee van zijn negendelige tentoonstelling over die hoezen. Voor ons vist (pun intended!) hij zijn negen favorieten uit evenveel categorieën. Eén voor elk kattenleven, dus.

1. THE ULTIMATE CAT SLEEVES
VARIOUS ARTISTS 'Feline Groovy. 24 Purrfect Tracks For Kool Cats' (Ace Records - 2008)
Cover: Nick Nelson

”Wat een purr-fectie! Muziek is van ondergeschikt belang in de MEOW-collectie, behalve in deze categorie. Hier komen vorm én inhoud samen. Vierentwintig coole cat-songs uit de jaren vijftig én een booklet vol detaillistische poezenreferenties. Purr Purr!”

2. JAZZ CATS
VARIOUS ARTISTS 'The Duke's Men' (Epic)
Cover: WIlliam Steig

"Een 'jazz cat' is een jazzmuzikant, en dus sieren katten vaak jazzplaten. Zonder meer de grootste categorie in de MEOW-collectie. Topper is de 'Epic In Jazz'- reeks (telkens mooi op de hoes gestempeld), die midden de jaren vijftig verscheen en voor zover we weten uit zes delen bestaat. Helaas is nog maar de helft ervan in de MEOW-collectie beland. Het hoesontwerp is telkens van de hand van de New Yorkse cartoonist William Steig, de man die Shrek ook tot leven heeft gewekt."

3. CONNECT THE DOTS CATS
JOE PUMA 'Wild Kitten' (Dawn - 1957)
Cover: Haas Studio/Dexter

"Deze categorie is best wel grappig, ook al bevat ze voorlopig maar twee exemplaren. Gitarist Joe Puma heeft het trouwens hoog op met zichzelf: niet minder dan 78 keer moet je zijn naam verbinden om - u raadt het al - een gitaarspelende kat te voorschijn te zien komen."

4. ARTISTS ADDICTED TO CATS (VINYL): PSAPP
PSAPP 'Tricycle' (Domino Recording Co. - 2006)
Cover: Galia Durant

"Dit is een klassieker in de MEOW-collectie. Deze Galia Durant, de frontvrouw van Psapp, is enorm bezeten door katten. Op elke release van haar siert een kat, op de 7" 'Hi' zelfs 28. The Fucking Briljants is een door haar tot leven gewekte imaginaire kattenband en Cat Bush en Metallicat noemt ze haar grootste invloeden. Durant ontwierp trouwens ook de poster voor MEOW 001."

5. ½ CATS
SJ ESAU 'Wrong Faced Cat Feed Collapse' (Anticon - 2006)
Cover: Rai Zupa + Olier Marler

"Deze categorie bevat nog meer fun. Een anonieme, maar notoire kunstcriticus zei hierover: "Waar haalt hij het? Is dit wel een categorie waard?" Ja, dus. En wie nog niet overtuigd is, moet Lou Donaldsons 'Midnight Creeper' (Blue Note) maar eens googlen, ook een MEOW-topper. Let op, straks wordt het nog een trend."

6. ARTISTS ADDICTED TO CATS (CD): LADYHAWKE
LADYHAWKE 'Dusk Till Dawn'
Cover: Sarah Larnach

”Als dit niet schattig is! Enkel Psapps 7” ‘The Monster Song’ heeft ook spookpoesjes op de cover. Deze Ladyhawke laat al haar hoezen ontwerpen door vriendin Sarah Larnach, en het zijn stuk voor stuk toppers. Nu haar muziek nog.”

7. SEXY KITTENS
VARIOUS ARTISTS 'My Pussy Belongs To Daddy' (Beacon)

”Een tricky categorie die dicht aanleunt bij de categorie ‘An Assault Against The Aesthetics Of The Meow Manifesto’ . Deze ‘My Pussy Belongs To Daddy’, uit de jaren vijftig, werd me getipt door notoir hoezenverzamelaar Jan De Smet. Nog leuker wordt het als je de persiflage van The Pussywarmers (uit 2009) kent, net als de hoes uit de jaren zestig van Rudy Ray Moore, met ‘This Pussy Belongs To Me’ als titel. For Adults only.”

8. (UV) FARTING CAT
KIMYA DAWSON AND FRIENDS 'Alphabutt' (K Records - 2008)

”Kan het nog origineler? Kimya Dawson (you know Juno!) heeft iets met katten. Kijk er de booklets van haar vorige platen maar eens op na. Deze kat produceert de letters UV uit haar Alphabutt. Cool, maar hopelijk géén nieuwe trend.”

9. CAT'S AREN'T ALWAYS WHAY THEY SEEM
THE CONCRETES 'The Concretes' (Licking Fingers AB - 2004)
Cover: Lisa Milberg en Liselotte Watkins

”Tijgers of leeuwen horen niet thuis in de MEOW-collectie, hoewel ze tot de familie van de katachtigen behoren. En deze dan? The Concretes leggen het zelf uit: “It's a leopardtigercat! It's got the leopard's spots, the shape of a tiger but is referred to (by us) as the cat.” Met dank voor de duiding! De ‘uilskatten’, nog zo’n twijfelgeval, van Bonnie Prince Billy kan je trouwens ook komen ontdekken tijdens MEOW 002.”

BUITEN CATEGORIE
PROJECT 2000 'Jarambi' (Dj Theraphy - 1998)
Cover: Dept

”Oei, zitten we al aan negen? En mijn absolute favoriet uit de MEOW-collectie is nog niet aan bod gekomen. Waarom het mijn favoriet is? Omdat hij op onze kat Soko lijkt? Omwille van de combinatie met die stoere mannensnor? Wie weet!”

MEOW 002, A Cat Sleeve Exhibition, van 3 november tot eind 2009 in platenwinkel Tune Up, Melkmarkt 17, Antwerpen.

Meer informatie op www.vintagecrew.com

Hot Chips for a Cold Winter

Niel Van Herck — 03 Nov 2009 22:44

"I am ready, I am ready for the floooooor?" Hoogstwaarschijnlijk heeft het amusante deuntje van Ready For the Floor zich wel eens in je hoofd genesteld.

Misschien was je wel op één van hun onvergetelijke live-sets en ben je je vervolgens ook maar een stuk vreemder gaan gedragen. Met hun aanstekelijke elektropop en knotsgekke videoclips laten de mannen van Hot Chip weinig mensen onberoerd.

Vanaf 2010 doen ze er nog een schepje bovenop. De release van het nieuwe en voorlopig nog titelloze album is namelijk gepland voor februari.

Een ideaal moment volgens de band zelf want het schijfje dient "to warm up the cockles of your soul right in the middle of the bleak mid-winter."

Na de release zijn een hele reeks concerten gepland, eerst in Engeland en daarna in de rest van Europa. Wees er dus maar klaar voor.

Vijfde langspeler van Buscemi is klaar

Kevin Vergauwen — 03 Nov 2009 22:35

Drie jaar na het met Platina bekroonde album 'Retro Nuevo' is Buscemi terug met een nieuw studio album 'In Situ'.

Na de albums 'Mocha Supremo' (1998), 'Our Girl In Havana' (2001), 'Camino Real' (2003) en 'Retro Nuevo' (2006) is 'In Situ' al de vijfde studioplaat van Buscemi. 'In Situ' betekent zoveel als 'op hun plaats' en dat is precies hoe de muzikale puzzelstukken van Buscemi vallen.

Producer Dirk Swartenbroekx slaagt er andermaal in om de meest uiteenlopende muziekgenres bij elkaar te brengen in zijn eigen typische stijl. Nu Bossa, House Music, Nu Lounge, Brazilian Grooves, Afrobeat, Drum 'n Bass, Ska, Balkanbeats, ...

Voor de opnames van de plaat kreeg Swartenbroekx het gezelschap van goed volk. Zo maakt zangeres Lady Cath van de eerste single Dipso Calypso een zwoele en tipsy Calypso. Lady Cath is zangeres en actrice Cathérine Kools, bekend uit van de films 'Vermist' en 'Ellectra'.

Een andere opgemerkte samenwerking is die met Viktor Lazlo. Buscemi trok naar de woonst van de legendarische zangeres in het Zuiden van Frankrijk om er samen het nummer Couleurs op te nemen.

Binnenkort leest u hier alles over 'In Situ'. De plaat ligt vanaf 13 november in de winkelrekken.

Slash van Guns 'n Roses doet het solo

David Ardenois — 03 Nov 2009 22:09

Roadrunner Records kondigt met trots aan dat zij in de lente van 2010 het eerste echte soloalbum van Slash zullen uitbrengen. De albumtitel 'Slash' laat geen twijfel over bestaan rond wie het draait.

Deze iconische gitarist, met de hem kenmerkende hoge hoed, heeft in 1987 zijn intrede gemaakt met 'Appetite For Destruction', dat nog steeds geboekstaafd staat als het snelst verkopende debuutalbum aller tijden.

Recentelijk, dat wil zeggen in het augustusnummer van Time, prijkte Slash nog op de tweede stek van de tien beste elektrische gitaarspelers ooit.

Na zijn doorbraak met Guns 'n Roses, zijn project Slash's Snakepit en tot voor kort Velvet Revolver, probeert Slash het nu helemaal alleen. We mogen ons wel verwachten aan enkele samenwerkingen met - naar eigen zeggen - enkele van 's werelds hedendaagse meest belangrijke artiesten, zowel uit de rockwereld als daarbuiten.

Het album heeft dus alle troeven in handen om een essentiële release te worden... afwachten maar!

Bowerbirds, Damien Jurado - Glimlach om de lippen

Patrick Van Gestel — 03 Nov 2009 20:16

Bij een dag als Allerzielen hoort ingetogen muziek. Niet dat je religieus moet aangelegd zijn, maar er blijft toch steeds wel iets hangen. Of dat nu commercieel, meteorologisch dan wel godsdienstig geïnspireerd is doet niet eens terzake. Je hebt eerder de neiging om in een hoekje te kruipen dan je over te geven aan uitbundige party’s. De muziek van Bowerbirds en Damien Jurado is daar uitermate geschikt voor.

De Bar Mondial was mooi volgelopen. Wie er echter had op gerekend dat Bowerbirds de hoofdact was en wat later opdaagde, kwam bedrogen uit. Door omstandigheden diende het programma namelijk omgegooid te worden zodat om stipt negen uur de prieelvogels – dat hebben we inderdaad opgezocht – hun gezangen mochten inzetten.

Vooral het typische geluid van de accordeon van Beth Tacular maakt de muziek van Bowerbirds uniek. De combinatie met de akoestische gitaar van Phil Moore en de ingehouden drumroffels van Matt Damron maakt van Bowerbirds een band om te koesteren. Neem daarbij nog de schitterende stemmen van het drietal, die elk apart, maar vooral ook in combinatie, van een ijzingwekkende schoonheid waren en het resultaat was vaak hemels. Af en toe schakelde Tacular ook over op synths, maar dat was geenszins een bezwaar.

De discussies over de verschillen tussen Bowerbirds’ twee albums laaien op verschillende fora vaak hoog op. Maar op het podium waren die verschillen miniem. Het is moeilijk uitschieters aan te duiden gewoon omdat elk liedje opnieuw doordrong tot in je ziel. Dan blijft er niets over dan persoonlijke favorieten aan te wijzen waardoor je, wat ons betreft, uitkwam bij The Ticonderoga, Chimes en House of Diamonds. Als toegift was er ook nog een onversterkte versie van Bright Future, waaruit nog duidelijker bleek waar de kracht van dit trio lag.

Damien Jurado deed het helemaal anders. Al sinds 1997 doet hij het al anders. De mainstream interesseert hem geen moer en toch overleeft hij al ruim twaalf jaar en heeft hij al twaalf albums uitgebracht. Daar moet toch gewoon meer achter steken.

Maar in de Bar Mondial vonden wij dat niet terug. Zijn liedjes zijn rauw en gaan tot op het bot, ook al brengt hij ze kaal en zonder franjes. “Ik ben niet depressief.”, zo verduidelijkte hij, “Ik schrijf alleen maar trieste liedjes.” En triest waren ze inderdaad. Zelfs als ze werden verondersteld wat meer opgetogen te zijn, was het moeilijk om een streepje zonneschijn te onderscheiden, zelfs in de muziek.

Het was dan ook moeilijk om de hele set lang bij de les te blijven. Gelukkig wist Jurado zijn publiek toch nog te onderhouden met verhalen over hoe zijn zoon zijn liedjes vergelijkt met uien (ze zijn gelaagd en “they stink”) of het leren besnaren van zijn gitaar via YouTube zodat de sfeer af en toe toch wat gebroken werd.

Al bij al waren wij blij om de frisse buitenlucht te kunnen proeven en dat had heus niet alleen te maken met het feit dat er gerookt mocht worden. Gelukkig deed de herinnering aan het schitterende voorprogramma je nog met een glimlach om je lippen in slaap vallen.

Een pak nieuwe concerten in de Botanique

Kevin Vergauwen — 03 Nov 2009 20:09

Het gebeurt wel eens dat u de allernieuwste sensaties uit muziekland voor het eerst ziet in de Brusselse Botanique.

Vandaag voegt de concertzaal weer enkele mooie concerten toe in bovengenoemde categorie. Zo speelt Bombay Bicycle Club (foto) in de Witloof Bar op 20 november, kan je naar Good Shoes op 26 januari en doet Grand Archives Brussel aan op 6 februari. Twee maanden later, op 6 april staat Emanuel & The Fear op het programma.

Het geplande concert van Passion Pit verhuist dan weer naar 1 maart. Annulaties zijn er van The Airborne Toxic Event (17 november) en Hockey (16 november).

The Asteroids Galaxy Tour - Fruit

Max Majorana — 03 Nov 2009 00:00

Doorgaans is het voor popartiesten een opsteker wanneer hun muziek de revelatie van de zomer genoemd wordt. Een dergelijke titel is weliswaar niet unaniem, niet officieel en eigenlijk dus ook niet zo veelzeggend, maar roept wél associaties op met zon, zee, en niet te missen, optredens op festivals. Geen wonder dus dat we allen onze oren spitsen wanneer een debuutplaat wordt gebombardeerd tot zomerhit van het jaar - iets wat overigens net als met het fenomeen van het eindejaarslijstje steeds vroeger en met een grotere willekeur lijkt te gebeuren. Dat 'Fruit' van The Asteroids Galaxy Tour pas onlangs in Europa werd uitgebracht, is dan ook een tikkeltje ironisch.

Natuurlijk komt dit Deense duo niet bepaald uit de lucht vallen. Ze gaven hun eerste optreden toen ze in 2007 openden voor niemand minder dan Amy Winehouse, en scoorden vorig jaar ten dienste van de iPod al een flinke reclamehit met het nummer Around The Bend. Dat schept, zacht uitgedrukt, nogal wat verwachtingen en biedt tegelijkertijd een uitstekend referentiekader.

The Asteroids Galaxy Tour klinkt namelijk zomers, laidback en bijzonder hitgevoelig. De moderne productie kenmerkt zich door slimme midtempo beats en op ieder nummer wordt een heel blik koperblazers opengetrokken. Het is echter vooral het karakteristieke stemgeluid van Mette Lindberg dat hier de dienst uitmaakt. De vergelijking met Duffy is snel gemaakt, al schuilt er een klein verschil tussen beide dames door een zekere kinderlijke onbevangenheid die Lindberg haar stem weet mee te geven.

De waarheid gebiedt ons echter te zeggen dat de plaat als geheel behoorlijk tegenvalt. We hebben hier te maken met een overvloed aan hits, maar dat is nog geen garantie voor een goed album. Niet alleen begint de zangeres ons zowel op vocaal als tekstueel gebied al snel de keel uit te hangen, ook wil het al die stampers maar niet lukken zich van elkaar te onderscheiden. Waar je in het beste geval kunt spreken van een coherent geheel, klinkt 'Fruit' eigenlijk gewoon als één lang nummer van 38 minuten, terwijl wij na de eerste tien al snakken naar een beetje afwisseling.

Tegenover ogenschijnlijke niks-aan-de-hand feestnummers als Lady Jesus en The Golden Age zou een ongepolijste uptempoknaller in de geest van The Go! Team, of juist wat meer sensualiteit á la Brazilian Girls bijvoorbeeld, niet hebben misstaan.

Met 'Fruit' bewijst The Asteroids Galaxy Tour dat een moderne productie weliswaar een album vol potentiële singles kan voortbrengen, maar een gebrek aan kwalitatief songmateriaal nog niet kan verbloemen.

Win tickets voor Waldorfs 'Twelve Seconds to None' cd presentatie

Kevin Vergauwen — 02 Nov 2009 17:15

Het gloednieuwe Waldorf album, 'Twelve Seconds to None', ligt ondertussen bij de betere platenboer

Gisteren bewees de band in de Brusselse AB-club dat het nog steeds in topvorm is.

Komende vrijdag (6 november) is er de officiële cd voorstelling in de Charlatan. Hiervoor hebben wij drie duotickets te geef. Mail 'Waldorf' naar info@damusic.be en val in de prijzen.

Binnenkort leest u hier overigen alles over de tweede langspeler van het viertal.

Glasvegas op visite bij Rick Rubin voor tweede langspeler

Kevin Vergauwen — 02 Nov 2009 16:57

Eerder dit jaar kwam de titelloze debuutplaat van Glasvegas uit in onze contreien.

Vandaag laat de band weten dat de nummers voor de tweede plaat (we tellen 'A Snowflake Fell And It Felt Like A Kiss' even niet mee) klaar zijn.

Niemand minder dan producer Rock Rubin (Metallica, Red Hot Chili Peppers, Beastie Boys, ...) nodigt de heren uit om de drumpartijen die nog moeten opgenomen worden in te spelen bij hem thuis.

Binnenkort zal de band de vertrouwde studiostek in Glasgow dus even verlaten en overvliegen naar Los Angeles.

Volgens gitarist Rab Allan heeft de band alle nummers ondertussen als demoversie klaar.

Wanneer de nieuwe plaat in de rekken moet liggen is voorlopig nog onduidelijk.

Gratis track van nieuwe album van Ocean Colour Scene

Patrick Van Gestel — 02 Nov 2009 14:08

Op 1 februari 2010 brengen Ocean Colour Scene hun nieuwe album 'Saturday' uit. Maar de echte liefhebbers hoeven zo lang niet eens te wachten. Vanaf maandag 2 november is er al één track, Mrs Maylie, gratis te downloaden vanop hun website. Let wel: het nummer zal slechts twee weken beschikbaar zijn.

In november trekt Ocean Colour Scene bovendien door Groot-Brittanië en de kans is groot dat ook de rest van Europa aan de beurt komt. Uiteraard brengen wij u dan verder op de hoogte.

Bat For Lashes - Prachtig wolvengehuil

Karen Van Godtsenhoven — 02 Nov 2009 14:08

Natasha Khan van Bat for Lashes had geen betere avond voor haar optreden in de AB kunnen kiezen dan die van Halloween. Haar haunted voice en donkere melodieën waren de perfecte match, en een uitverkochte AB dacht daar net hetzelfde over.

Net zoals op de cover van het album 'Two Suns' creërde Natasha Khan ook in de AB een soort parallel universum voor haar alter ego 'Pearl': de achtergond van het podium werd ingenomen door een prent van een wolf die naar de maan huilt - denk aan kitscherige indiana-T-shirts- terwijl de rest van haar band halloween-capes droeg, het drumstel een skelet bevatte en Natasha Khan zelf een mooi, wit wolvenmasker had, dat ze helaas nooit opzette.

De sfeer paste bovendien erg goed bij de donkere psychedelica van haar songs. En wanneer ze het publiek vroeg om mee te huilen als wolven, veranderde de AB even in een haunted house vol maniacs en liederlijke zombies. Niet dat haar songs dat trouwens nodig hadden, want aan donkerte was er nooit een gebrek (Glass, Siren Song).

Net vanwege de duisternis in de scene en de songs, was het verfrissend om te zien dat Natasha erg normaal deed, vrij enthousiast en lieftallig was tussen de songs door en het af en toe zelfs op een dansen zette (Daniel). Geen Björk-streken, Lily Allen-poses of Soap&Skin-drama, Natasha Khan heeft genoeg aan haar fantastische stem, waarmee ze haar fans (slechts) een uur in vervoering bracht.

Het duet The Big sleep met Scott Walker bleef voor ons de uitschieter van de avond: omdat een betere combinatie van talent in deze sferen haast onmogelijk is, én omdat de song in al zijn tristesse simpelweg bloedmooi is.

Het is spijtig dat Khan de Mercury Prize ook dit jaar niet won. Die eer was weggelegd voor Elbow. Maar het is ook begrijpelijk, omdat haar muziek en universum misschien toch iets te ontoegankelijk zijn voor een groter publiek.

Anderzijds zal haar onmiskenbare aantrekkingskracht op het publiek en op andere Grote Talenten (Yeasayer, Scott Walker), in combinatie met een stem die we sinds Kate Bush niet meer gehoord hebben, vroeg of laat sowieso zijn vruchten afwerpen én erkenning en airplay opleveren. De vraag is alleen of ze dat zelf wil, en of we haar liever in Vorst gaan beluisteren dan in de AB.

Laat Natasha Khan, aka Pearl, dus nog maar even op korte afstand met de wimpers knipperen.

GusGus - 24/7

Patrick Van Gestel — 02 Nov 2009 12:11

We hoeven er geen doekjes om te winden. Het verschil tussen techno, house, elektro, dubstep, minimal en nog een hele resem andere dansgenres is aan ons niet besteed. Zoals een wijnboer het ooit verwoordde : "Een wijn is goed als je hem lekker vindt." Met muziek is dat niet anders. Het laat ons dus ronduit koud in welk vakje GusGus al dan niet thuis hoort.

Dit is intussen al het zevende album van deze Ijslandse band. Het hoogtepunt zou - zo zeggen kenners - al gepasseerd zijn, maar ook daarover kunnen we geen oordeel vormen vanwege het simpele feit dat we de vorige albums gewoon niet gehoord hebben.

'24/7', zoals het nieuwe album heet, viel ons vooral op vanwege zijn gestyleerde hoes, die bij nader inzien ook mooi bij de muziek past. De zwarte, mysterieuze dame, waarvan enkel de ogen en de haren zichtbaar zijn, is minstens even intrigerend als de muziek.

Opener Thin Ice begint voorzichtig, met bassen die vanuit de achtergrond het nummer overnemen. Aan erg veel tekst hoeft u zich niet te verwachten. Het is de basdrum die het nummer uiteindelijk domineert, daarin bijgestaan door een golvende flow van toetsen. Eigenlijk typeert het nummer de hele cd. Als u dus bij deze track al afhaakt, kan u het misschien beter meteen helemaal voor bekeken houden.

U zou dan nog een uitzondering kunnen maken voor de cover van Jimi Tenors Take Me Baby, maar de hier aangeboden versie voegt niet echt veel toe aan het origineel. Waarmee we weer bij de hoger getrokken conclusie uitkomen.

Als u echter wel iets voelt voor die opener, dan zit u gebeiteld voor een uurtje. U kan dan genieten van het mooi uitgebalanceerde Hateful, dat het experiment niet uit de weg gaat. Denk aan de mixversies van Kraftwerk en u komt enigszins in de buurt. Maar GusGus gebruikt veel warmere vocals in tegenstelling tot de Duitse pioniers. Ook Bremen Cowboy weet ons wel te bekoren.

Maar niet alle nummers zijn even boeiend. On The Job is niet meteen onze favoriet. Het is moeilijk om je aandacht bijna elf minuten bij het nummer te houden. Maar wij maken ons geen illusies: danceliefhebbers zien dat misschien helemaal anders en zouden wel kunnen genieten van het repetitieve, hetgeen nu eenmaal een belangrijke factor vormt in dansmuziek.

'24/7' kan geklasseerd worden onder de wijnen van gemiddelde kwaliteit. Leuk om een glas van te drinken bij een doordeweekse maaltijd, maar te zwaar op de hand om een hele fles van te nuttigen.

Nieuw album Spoon in januari 2010

Jonas Truwant — 02 Nov 2009 11:55

Goed nieuws voor de fans van het Texaanse Spoon. Op 25 januari 2010 wordt hun zevende boreling 'Transference' in de platenbakken gedropt.

De opvolger van 'Ga Ga Ga Ga Ga', uit 2007, zal onder andere Got Nuffin' bevatten, een nummer dat eerder al op de gelijknamige ep verscheen.

Daarnaast zal de plaat ook nog tien andere nummers bevatten. De tracklist ziet er als volgt uit:

1. Before Destruction
2. Is Love Forever?
3. The Mystery Zone
4. Who Makes Your Money
5. Written in Reverse
6. I Saw the Light
7. Trouble Comes Running
8. Goodnight Laura
9. Out Go the Lights
10. Got Nuffin'
11. Nobody Gets Me But You

Wie heimwee krijgt naar de eerste vier albums en ep's - 'Get Out The State', 'Metal Detektor', 'Chicago At Night' en 'Paper Tiger' - kan die in een nieuwe versie opvragen op de website van de band.

Oost-Vlaams Rockconcours - Vier maal vijf is twintig

Stefaan Van Slycken — 01 Nov 2009 19:04

Wonderbaarlijkerwijze togen wij vief en monter naar Zele. Zelfs de lucht van verse aal vanaf de afrit van de autostrade, die ons eraan herinnerde dat wij weer naar een provinciale jeugdbunker gingen, kon ons humeur niet doen omslaan. Het meeste onkruid was immers gewied en echte sukkelaars vond je niet meer terug op de podia van de halve finales. Er zat dus misschien wat fijne muziek in de lucht, en er zaten alleszins lekkere scampi in de backstagefrigo. Een mens zou van minder goedgezind worden.

Amatorski was ons in de preselecties eigenlijk volledig ontgaan. Een aantal van de redenen bleken nog steeds aanwezig. Hun podiumprésence schreeuwde: "Sorry dat we hier staan en jullie storen. We zitten eigenlijk liever in onze warme repetitieruimte." Als de zangeres de ogen al eens opende, was het met een blik zo triest alsof de andere groepsleden 's anderendaags naar ginds oorlogsfront gesommeerd waren, ver weg en met weinig kans op behouden terugkeer. Het afscheid was ronduit onbeholpen. Bovendien hadden zij blijkbaar helemaal geen fans mee. Maar de muziek... Wat is die mooi geworden! Sfeervolle soundscapes, muziek om de ogen bij te sluiten en weg te dromen. Mits wat werk aan de présence (en een bezoekje aan de kapper) zullen zij in de finale een zeer te duchten concurrent zijn voor een aantal andere sfeer- en zweefgroepjes. U hoort het: Amatorski kaapte de eerste plaats weg.

Horny Housekeepers verraste ons totaal niet meer. In de preselectie brachten zij nog een welkome afwisseling: een vreemde eend in de bijt zonder referentie of rechtstreekse concurrentie binnen het concours. Deze avond opperde iemand dat de Jannen Fabre en/of Hoet hier misschien iets mee aan konden, maar hij dwaalde of kent niks van kunst. De Jannen doorprikken dit ballonnetje meteen: Horny Housekeepers is gewoon een excuus voor twee knullen om eens het zwijn dan wel de aap uit te hangen op het podium, maar aan enige visie of bedoeling ontbrak het volledig.

Het verrassingseffect was ook wat weg bij Manu, al slaagt hij er nog steeds in om te charmeren. Toen een onverlaat in het publiek het waagde te kuchen na het openingsakkoord, wierp Manu een schalkse blik richting zaal. Een blik die tegelijk hilarisch was en getuigde van zelfvertrouwen. Muzikaal was hij helaas gewoon miscast op een rockconcours. In een songschrijverscompetitie zou hij het wellicht verder schoppen. De songs - zelfs de nieuwe - kwamen allemaal wat veel uit hetzelfde vaatje qua klank. Misschien moet Manu een bende slechte vrienden zoeken in het caféleven. Die kunnen dan wat rock-'n-roll toevoegen. En als hij gewoon verdergaat op zijn élan heeft Fonny De Wulf een te duchten concurrent of heeft filmend Vlaanderen er een soundtrackcomponist bij.

Bij Limousine noteerden wij: "QOTSA light". De ene catchy song na de andere rolde van het podium. En dit leek iets zeer commercialiseerbaars. De zanger zat blijkbaar wel op de grens van zijn kunnen, maar mits clevere samenzang werd één en ander opgelost. Ander schoonheidsfoutje: de heren vonden de nek van hun gitaar of bas of de toetsen van hun keyboard blijkbaar interessanter dan elkaar of het publiek. Zij bleven er immers vrij lang en veel naar turen. Hier lijkt nog werk aan de winkel.

Giants By The Sea hoefde niet te vaak naar de nekken van de instrumenten te turen. Tijdens de soundcheck brachten zij Pearl Jam, tijdens de set brachten zij dingen die heel erg op Live geënt waren. Zo hebben we er nog zien passeren en die hebben niet eens de halve finale gehaald. Live absoluut geen avontuur, muzikaal helemaal niks bijzonders meer. Hadden zij dit vijftien jaar geleden gedaan, waren ze heel erg in de mode geweest en stonden zij wellicht in de finale. Nu is dat soort ninetiesbombast wel erg passé. En voor een revival is het nog te vroeg. Gelukkig maar.

Wij dachten tijdens het concours wel vaker: als een groepje uit vier leden bestaat en elk brengt vijf vrienden of familieleden mee, dan staan er al twintig fans om de ruimte voor het podium te vullen. Veel groepen hebben blijkbaar geen vrienden of toch niet zo 'n goeie dat ze vijf euro veil hebben om naar twintig minuten gepriengel van hun kennis te mogen komen luisteren. Dat is slechts een euro per vier minuten. As You Like It is evenwel slimmer: zowel op de preselectie als op de halve finale brachten zij een troepje fans mee dat zich zeer gaarne liet gaan op hun beukende rock. Een groep die het belang van fans inziet staat al een heel eind. Hopelijk heeft Amatorski het gezien.

Is As You Like It dan twee alinea's waard? Wij dachten even van wel, maar toen begonnen we naar hun muziek te luisteren. "I won't let you win" hoorden wij als een soort statement. Nu ja, Muse trekt daar ook volk mee. Maar daarna: "I don't wanna know, I don't wanna, I don't wanna". Franz Ferdinand werd in 1914 doodgeschoten, en de geschiedenis had zich beter herhaald alvorens die ene kutsingle op de wereld losgelaten werd. Wij trokken ons dan ook strategisch terug naar de toog, alwaar wij een erg continu gedreun opvingen van een band met meer kloten dan kop. Ook weer een ideale band voor bikertreffens dus... en wij die dachten dat die er allemaal uitgegooid waren in de preselecties. Maar ja, zelfs al scheidt men het kaf van het koren: als het tegen gaat, zit er muizenstront tussen.

De jury zag daar blijkbaar geen graten in en gaf As You Like It een wildcard. In kaf en koren zitten trouwens geen graten. In muizenstront wel, als de muizen héél kleine harde visjes gegeten hebben. De andere wildcards waren voor Look & Trees, Maya's Moving Castle en The Curvy Cuties Fanclub. Dat vinden wij vooral jammer voor Steven H, omdat hij er als enige in slaagde twee à drie nummers te brengen die we nog steeds nazingen. Helaas bracht hij live al te veel performance en te weinig echte livemuziek. "'t Zit tegen.", zouden we zeggen.

Oost-Vlaams Rockconcours - Fear and Loathing in Oost-Vlaanderen

Stefaan Van Slycken — 01 Nov 2009 18:46

Ja, dames en heren, het was lang geleden dat wij nog eens zo 'n fysieke en mentale crash hadden meegemaakt als bij de halve finale in Aalter. Gelukkig stond er backstage een grote ligzak (waar volgens kwatongen meestentijds een grote zak lag) en raakten wij steeds tijdig op de lichtbrug om de bands te zien spelen, anders hadden wij hier een staaltje gonzo journalism uit onze mouw moeten schudden dat voldoende juridische grond zou bieden voor een collocatie.

Paperfox beet de spits af in dezelfde bezetting als in de voorrondes: meisje, computers, keyboardjes, gitaar, retrolampje en kamerplant. Hier zit iets in, dat is duidelijk. Maar zowel de mature stem als de levensvatbare songs verdienen véél beter dan een soloslaapkamerarrangement. Zo 'n sympathiek meisje kan toch geen problemen hebben om een groepje enthousiaste leeftijdsgenoten rond zich te scharen?

Als voorbeeld kan Maya's Moving Castle dienen: het zwartharige prinsesje - met glinsterdiadeem en al - heeft duidelijk een groepje met goesting en muzikale kennis - maar hen ontbreekt het dan weer wat aan muzikale vocabulaire en inspiratie, lijkt het. Echter, het Lady Linn-syndroom, waarover wij reeds meermaals berichtten, verspreidt zich onder muzikanten als ebola onder Congolezen(*). Dit keer moest Fascination Street - één van de sterkste nummers van The Cure - er aan geloven. Waarom een beresterk nummer coveren als je er niks aan kan toevoegen? Het dient enkel als bewijs dat je zeker nog geen wereldniveau haalt.

Winchester had dit keer een drummer mee en dat gaf stukken meer sfeer dan in de preselectie. Leuk, maar... Grofweg vielen zij ergens tussen Mika, Scissor Sisters en Gossip. Rock met een discobeat en popinvloeden dus. En net als in de preselectie was het allemaal goed gebracht. Toch vragen we ons af of het niet allemaal wat te trendy of zelfs wat te gemakkelijk is. Nu, festivals houden nogal eens van trendy en gemakkelijk, dus de boekers mogen hun oren wel even te luisteren leggen bij deze gasten.

Dan hadden wij het meer op Horses on Fire. Wat meer variatie, wat meer rocksound. Ook nu weer noteerden wij met bibberende hand: iets tussen Manic Street Preachers en Radiohead. Zij mogen evenwel nu niet op hun lauweren gaan rusten, want het moeilijkste werk ligt nog voor de boeg: het schrijven van een steengoede plaat zonder ook maar één vullertje. De sound, de beheersing en de goesting zijn er al, nu nog de goddelijke inspiratie en wij zijn fan.

We zullen het al maar verklappen: Vegas! won deze halve finale. We kunnen de jury ergens wel volgen: hun rauwe energie spatte van het podium en hun harde klanken daverden ons uit onze schier comateuze toestand. Podiumgimmicks genoeg: zingen door een megafoon, de microfoon tussen de tanden nemen om keyboard te spelen, spelen met het publiek... Voor ons was het geen verrassing meer maar het bleef toch werken. Vooral omdat de set ook maar twintig minuten mocht duren. Feestje en moshpit gegarandeerd, en dat uitroepteken achter hun naam blijven ze verdienen. Jammer genoeg waren wij eerder in de stemming voor iets rustigs.

Maar zó rustig als Contraband hoefde het nu ook weer niet. Melodieus en goed uitgewerkt, die songs, maar toch te belegen. Zij geven de indruk nog nooit naar een Engelstalige plaat geluisterd te hebben. Vermoedelijk geldt Little Richard te hunnent nog steeds als de baarlijke duivel en hebben zij daarna niet veel plaatjes meer gekocht. Wij bedoelen maar: de muziek staat overal ter wereld wel al een paar stapjes verder, en Contraband rekenen wij qua klank en songs eerder onder folklore van ... wel, folklore-kunstencentra. Er is zeker een publiek voor, maar dat was later die nacht zeker niet terug te vinden op een grote ligzak met de tong half uit de mond, ronkend als een varken. Gelukkig zitten er in Aalter niet te veel vleermuizen.

(*) Dit is geen racistische opmerking; de Congolese variant van ebola verpreidt zich nu eenmaal gemakkelijker dan de andere.

Thé Lau - Energie was het sleutelwoord

Stefaan Van Slycken — 01 Nov 2009 17:19

'Liefde op doorreis': een nieuwe plaat van The Scene, met dezelfde passie en de energie als in de gloriejaren. Dat verdient een interview. Thé Lau, zanger, gitarist en songschrijver, onderhield ons uitvoerig over het totstandkomen van de plaat en de songs, de klank van The Scene en de muziekwereld in het algemeen. Eén ding is duidelijk: Thé is een tevreden man.

Als ik goed geteld heb dateert de laatste Scene-plaat met nieuw werk van elf jaar geleden. Was deze plaat een zoektocht? Thé Lau: Het viel toch allemaal vrij snel op z'n plaats, vooral omdat we vooraf een soort verdeling hadden gemaakt. Ik schreef wel alle teksten maar niet alle muziek. Iedereen speelde thuis zijn partijen in en daarna kwamen die bij mij terecht. Dat hield wel een risico in en ik vroeg me af of het wel levendig genoeg zou worden, maar dat is dus volledig gelukt. We hebben het live laten mixen en dat hoor je wel.

Was die manier van werken noodgedwongen of een bewuste keuze? Het was eerder noodgedwongen. Zoals de zaken nu staan met de platenindustrie, zou je zo uitgebreid moeten repeteren dat je een plaat op drie dagen kan opnemen. Dat vind ik op zich ook wel een uitdagend idee, maar ik wist gewoon dat dat nu praktisch onhaalbaar was. Dus het was een soort noodgreep, maar ik merkte wel snel dat het ook voordelen had. We hebben echt nog nooit zoveel uren in een plaat gestoken. Ik ben op een gegeven moment echt de tel kwijt geraakt. Er is een jaar intensief aan gewerkt.

Ik zag dat we op die manier eigenlijk ook kunnen concurreren met de groten der aarde. In het verleden was dat nooit zo, want je had een budget dat bijvoorbeeld twee of drie weken studio toeliet en dan tien dagen mixen. Nu waren we voor de mix wel beperkt, maar voor de opnames hadden we echt geen beperkingen.

Is de plaat door die manier van werken meer persoonlijk, introspectief wat de teksten betreft dan de andere scene-platen? Ik zie niet zo heel veel verschil met een plaat als 'Marlene', of zelfs met 'Blauw'. Zelf ben ik natuurlijk een stuk ouder geworden. Ik wou zeker vermijden in herhaling te vallen met mijn teksten, maar dat viel best mee. Ik heb ondertussen zo 'n 500 pagina's proza gepubliceerd en daar heb ik geleerd om met een redactie te werken. Ik liet m'n teksten door een paar mensen nalezen, die er onder andere op letten dat ik niet gewoon songs herschreef die ik in pakweg 1991 al gemaakt had.

Ben jij, als songschrijver, begaan met de boodschap van een song of draait het jou vooral om de poëzie en de schoonheid? Heel soms, heel heel soms vind je wel iets van een boodschap terug. Op Atlanta bijvoorbeeld: dat is een song die gerijpt is toen ik in 2001 in Atlanta was om op te treden met Sarah Bettens. Toen ik een dag niks te doen had ben ik naar het Martin Luther King Centre gegaan en daar wou ik iets over schrijven.

Meestal heb ik de basismuziek. Dan ga ik daar wat op zingen en dan rolt er op de goede plek wel eens een woord uit. Het mooiste is als de tekst zichzelf schrijft. Vrouw is mijn favoriete song van de plaat, en die gaat over Marlène Dietrich, Josephine Baker, grote historische vrouwen die ook achter de schermen een rol hebben gespeeld bij het verzet en zo. Dat was een van de weinige nummers die vertrokken zijn vanuit een thema.

Jaren geleden heb ik eens een song geschreven over de nachtelijke autoritten terug. Dat vind ik één van de leukste dingen aan het spelen in een band. Die song was niet goed, dus ik had me nu voorgenomen om er eentje te schrijven die de lading wel precies dekte. En dat is Geluk geworden. Daar ben ik zeer tevreden mee.

En vanuit het managemenent kwam het idee om die Clouseautrack (Sterven op de Planken, nvdr) toe te voegen als een soort tongue in cheek einde van de plaat. Het is natuurlijk niet hetzelfde wanneer Koen dat nummer zingt of wanneer het gebracht wordt door een zanger van zevenenvijftig die gewoon een grotere kans heeft dat hij een Tommy Coopereinde beleeft op een podium in Wevelgem.

The Scene slaagt er zowel live als op plaat al vele jaren in om diezelfde herkenbare klank aan te houden. Hebben jullie daarvoor een vast "recept", een vaste manier van werken en opnemen? Ik kan alleen voor mezelf spreken, voor mijn manier van muziek schrijven en die is ontstaan vlak voor 'Blauw'. Die komt neer op het zo lang mogelijk uitstellen van akkoordenovergangen. Voor iemand die maar heel oppervlakkig luistert lijkt het alsof er de hele tijd hetzelfde gebeurt maar dat is vaak niet zo. Ik zit altijd te experimenteren met middenstemmen. Bij het nummer Blauw was dat zo. Het is ongeveer tweehonderd keer gecoverd en iedereen mist altijd de essentie: er zit in die gitaarpartij iets wat ze altijd ontgaat, en dan wordt het meteen een kampvuurliedje.

Maar het is een beetje balanceren, spelen met de grens waar het saai wordt. Maar tegenwoordig hoor je in Nederland heel veel producties waarbij gewoon alleen maar akkoordjes aan elkaar geregen worden en ik nooit iets kan ontdekken van een arrangement of van iets wat het meer diepte geeft. Dat probeer ik ook te ontwijken door heel lang in de grondtoon te blijven hangen. Of zelfs door een heel nummer in hetzelfde akkoord te maken, net als Sly Stone. Een paar van mijn favoriete nummers van hem gaan gewoon op één akkoord.

Ik heb veel bewondering voor mensen die een spannende riff kunnen verenigen met uitgekiende akkoordenschema's maar voor mijn gevoel wordt het dan toch vaak iets te poppy.De druk om een plaat te maken die radiovriendelijk is, heb ik meermaals meegemaakt in m'n leven, maar daar rolt dus werkelijk nooit iets goeds uit.

We hebben het geluk dat we nu bij V2 zitten. Bij de eerste meeting komt zo 'n onderwerp altijd ter sprake en ze hebben gezegd wat ik hoopte dat ze zouden zeggen: "Maak gewoon de plaat die jij wil maken en dan kijken wij wel of hij radiovriendelijk is". Anders was ik in opstand gekomen. Misschien lukt het zo wel voor mainstreamartiesten maar voor een band als wij werkt dat gewoon simpelweg niet. Dan regent het terecht rotrecensies en vaak komt je muziek ook niet eens op de radio.

Onze houding was: "Je vindt het mooi of je zoekt het maar uit". Hier in België komt alles nu meteen weer in een stroomversneling, terwijl er in Nederland veel afwachtender op gereageerd wordt. Dat had ik wel verwacht: alles wordt overspoeld met Marco Borsato, Guus Meeuwis, ... en dan kunnen ze met ons geen weg uit.

Ben jij het met me eens dat de Nederlandstalige muziek al enkele jaren een wel heel melige toer opgaat en dat het tijd is voor iets sterks? Ik las dat in je recensie en ik kon me daar wel iets bij voorstellen want dat had ik ook wel al aangetroffen. Maar het is niet alleen in de Nederlandstalige muziek. Onlangs kreeg ik op een bijeenkomst van de platenmaatschappij een hele stapel cd's - wisselend in kwaliteit naar mijn mening - maar wat ze wel allemaal gemeen hadden was dat er bijna niets stevigs tussen zat. Allemaal erg singer-songwriterig en hier en daar zeer navelstaarderig.

Bij ons was "energie" van meet af aan het sleutelwoord. Als we dat er niet in krijgen, heeft het bijna geen zin om een plaat uit te brengen. En het bizarre is dat het lijkt of we een soort gat opvullen. Dat was begin jaren negentig in België ook al zo. Er was gewoon een gapend gat in de Nederlandstalige muziek.

Verloopt werken met The Scene anders dan werken aan een soloplaat? Bij een soloplaat is het in feite zo dat ik in grote lijnen alle partijen bepaal en ook vaak zelf inspeel. Met name de baspartijen en keyboards van Otto (Cooymans, toetsen en zang bij The Scene, nvdr) maken het verschil: dat zijn bijna allemaal partijen waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben. Hij heeft zo 'n andere insteek dan ik dat het de variatie geweldig ten goede komt.

Gaandeweg heb ik de songs horen veranderen. Wat ik opstuurde was gewoon een soort copy/pastedrums, gitaarpartij en zang. Verder liet ik het helemaal aan de rest van de band over. Als ik het niet mooi vind, had ik wel gebeld. En er kwam nooit iets binnen wat ik had verwacht. Dat is wel leuk.

Heb jij de plaat zelf geproducet? Ja, maar ik had een sidekick die zich vooral beziggehouden heeft met de drums. Eén van de dingen die we tevoren hadden vastgelegd was dat het dezelfde energie moest hebben als vroeger maar het moest wel anno nu klinken. De ritmiek moest bijvoorbeeld echt puur en strak zijn en hij heeft zich daarmee bezig gehouden.

Met de diverse downloadsites lijkt het ook alsof een plaat als geheel niet meer bestaat: het artwork, de opbouw, de coherentie lijken allemaal niet van belang. Hoe sta jij daar tegenover? Vind jij "de plaat" als geheel nog belangrijk? Of werk jij eerder rond "de song" op zich? Dit album hebben we echt wel gemaakt als een geheel van minimaal veertig minuten. Voor mij heeft het pure fenomeen "single" opgehouden te bestaan op het moment dat de hoesjes niet eens meer gemaakt werden. Zelf koop ik ook muziek bij iTunes. Zo kan ik enkel de goede songs van een cd downloaden. Maar wij hebben 'Liefde op Doorreis' echt wel als plaat opgevat.

Jullie touren in 2010 een paar maand door Nederland en België. Hebben jullie al verdere plannen? Nou, we hopen op de festivals. Naar wat ik begrijp is dat de festivals eerst gaan kijken wat ze uit Engeland en Amerika kunnen krijgen en daarna gaan ze kijken wat ze lokaal nog hebben. We zien dus wel. Het zou leuk zijn als we een aantal echt mooie festivals konden doen; ik hoop bijvoorbeeld op Werchter Classic.

Eén van de bestaansredenen van deze plaat is dat we wisten dat we een plaat nodig hadden om verder te kunnen spelen. De reünie in 2007 was zo 'n succes dat we het er niet bij konden laten. Vooral omdat we al een wat oudere band zijn. Dus we dachten: als we een levensvatbare goeie plaat kunnen maken hebben we wel degelijk bestaansrecht.

Hangt het van jullie succes nu af of er een volgende plaat komt? Nee, deze is net uit en met de volgende ben ik nog niet bezig. Het enige wat ik weet is dat ik gewoon heel erg tevreden ben.

Thé, bedankt voor dit interview en veel succes!

Foto via Wannabes.

Tien jaar ‘Duyster’ met The Low Anthem en Isbells

Patrick Van Gestel — 01 Nov 2009 15:01

Is het nu echt al tien jaar dat we kunnen genieten van het beste wat je niet elke dag op de radio hoort? Ja dus. 'Duyster' bestaat effectief al tien jaar en Ayco Duyster en Eppo Jansen willen dit feit luister bijzetten met optredens van enkele bijpassende artiesten in de AB-Box.

Het zijn trouwens niet de eersten de besten die langskomen. Met The Low Anthem en Isbells staan al twee klassebands op het programma en er zullen er nog volgen.

Het concert vindt plaats op zaterdag 30 januari 2010 en de feestelijkheden starten al om 18.00 uur. Bedenk nu maar eens een reden om daar niet naar toe te gaan.

White Lies - Onder constructie

Sharon Buffel — 31 Oct 2009 17:13

Een architecturaal monument bouwen, kost tijd. Dat geldt ook voor muziekgroepen. White Lies zijn een relatief jonge band en dat valt te merken. De fundamenten zijn gezet, en verdorie ze staan stevig. Nu is het enkel nog wachten op voldoende bouwstenen voor een perfecte afwerking.

De support-act, Darker My Love, staat dan weer nog op een heuse bouwwerf. Vijf Californische mannen spelen catchy rocksongs, ondersteund door een rollende bas, een mooie tweestemmigheid en goed gitaarwerk. Maar door een tekort aan variatie, ‘hebben ze deze song daarnet niet gespeeld?’- slaat de verveling al na het derde liedje toe. Er is nog werk aan de winkel, mannen.

En ook die van White Lies hebben nog tal van karweitjes op te knappen vooraleer ze de titel van supergroep verdienen. Ten eerste mogen ze snel beginnen aan een tweede cd, zodat hun setlist al een stuk langer wordt. Want er heerst toch enige teleurstelling over de duur van hun optreden. Het publiek slechts trakteren met een optreden van een uur en een kwartier, is wel erg gierig. Een tweede cover naast Heaven van Talking Heads of een herhaling van de sterke opener Farewell To The Fairground had al veel goed gemaakt.

De podiumperformance is ook nog niet helemaal op punt gezet. Ja, het zijn nu eenmaal sobere jongens, maar dat neemt niet weg dat ze het publiek iets meer kijkplezier mogen geven. Leadzanger Harry McVeigh balt slechts enkele keren zijn vuist om zijn songs wat kracht bij te zetten, maar de schuchtere blik in zijn ogen verraadt dat hij niet altijd weet wat te doen op zo’n groot podium.

Gelukkig heeft White Lies niet veel theatraals nodig om een goeie show op poten te zetten. De donkere, charismatische stem van Mc Veigh alleen al zorgt voor een bulderende bulldozer die over het publiek raast en ons geen andere keuze laat dan aandachtig te luisteren. Dat gebeurt onder andere tijdens Taxidermy en het rustige Nothing To Give. En de behendigheid van de drummer blijft je onmogelijk onopgemerkt tijdens A Place To Hide.

De single Death, die aan de basis lag van hun succes, wordt slim gespaard tot aan het einde van het concert. Eens bij dat moment aangekomen, steken de artiesten een tandje bij en met rookmachines wordt de show opgedreven. Vanzelfsprekend dat de toeschouwers – lees: jonge pubers met de baard in de keel – voluit meezingen, crowdsurfen en de voorste rij met hun borstkas tegen de omheining pletten.

Een goed optreden, toch merk je dat de band nog veel kan groeien. Met de stem van McVeigh, vele enthousiaste fans en drie sterke singles bezit White Lies over genoeg fundamenten om een dijk van een carrière op te bouwen. En dijken kunnen we met de stijging van de waterspiegel in de toekomst goed gebruiken.

Foo Fighters live in concert via internet

Tino Fella — 30 Oct 2009 18:46

Vlak voor Halloween, in de nacht van vrijdag op zaterdag (3 uur onze tijd), zal Foo Fighters een exclusief optreden geven op het internet.

Dit om het vijftienjarig bestaan van de band van Dave Grohl en de release van het 'Greatest Hits' album te vieren.

Het internetconcert vindt plaats in de '606 Studios' in Virginia. Fans kunnen ondertussen via Facebook en Twitter met de band communiceren.

Het verzamelalbum met daarop ook twee nieuwe tracks is vanaf heden verkrijgbaar. Bekijk hier de videoclip van hun nieuwe single Wheels.

Grohl is momenteel ook druk met zijn nieuwste band Them Crooked Vultures. Daarvan komt over enkele weken ook een album uit.

Foo Fighters beperkt de promotie van hun 'Greatest Hits' voorlopig dan ook tot dit ene optreden.

Paul weller duikt terug in het verleden

Kevin Vergauwen — 30 Oct 2009 17:10

Met sir Paul Weller weet je nooit, zo blijkt wederom.

De voormalige frontman van The Jam (en ook wel een beetje vanThe Style Council voor de liefhebbers) zal begin januari een eigen gebrouwen compilatie album uitbrengen.

Samen met de Schotse dj Keb Darge zocht hij zijn favoriete soul nummers uit de jaren '50 en '60 uit.

Ondermeer The Creations, The Great Experience en The Tempos worden vanonder het stof gehaald.

Als alles goed gaat ligt de verzamelaar op 18 januari bij uw platenboer.

Geen Gabriel Rios op Music In Mind

Kevin Vergauwen — 30 Oct 2009 16:38

Nadat oververmoeidheid een stokje voor het concert van The XX stak, graait nu ook het griepvirus in het programma van Music in Mind.

Wegens ziekte van een van de muzikanten moet dus ook het concert van Gabriel Rios feat. Jef Neve en Kobe Proesmans op zondag 1 november sneuvelen.

Het concert wordt verplaatst naar het voorjaar van 2010. Meer informatie hieromtrent volgt.

Verkochte tickets blijven geldig of worden terugbetaald op de plaats waar ze werden aangekocht. Mensen die via onze website een ticket kochten worden zelf door ons gecontacteerd.

Het Music In Mind Festival loopt nog tot en met zondag.

Seasick Steve - Man From Another Time

Thomas Morlion — 30 Oct 2009 00:00

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, naar 't schijnt, maar - excusez-nous le mot - godverdomme, aan die van Seasick Steve valt ook niet te tornen. Ouder dan Mick Jagger, handiger dan uw lokale loodgieter en charismatischer dan een niet nader genoemde Duitser uit de jaren stilletjes, baant de ex-zwerver zich een duidelijke weg doorheen het muzieklandschap. Wie pakweg de voorbije editie van Rock Werchter of Leffingeleuren aandeed, smolt wellicht al. Welaan dan, laat uzelf dan helemaal herleiden tot één gesmolten zootje.

Blues niet aan u besteed, zegt u? Wel, dat dachten wij ook, maar deze plaat bleef desondanks langer dan gemiddeld in onze cd-speler steken. Dit swingt zodanig de pan uit, dat je vergeet met welke belachelijk simpele instrumenten de songs gemaakt werden. Seasick Steve heeft een arsenaal zelf ineengeknutselde instrumenten. Zo is er de One String Diddly Bo, waaruit een gemeen harde sound uit kan komen. Het instrument wordt bezongen in de openingstrack, en daarmee wordt de luisteraar meteen meegesleept in een nu eens woelige, dan weer opmerkelijk kalme zee van zeer luisterbare muziek.

De gitaar staat logischerwijs centraal op deze plaat, en hoe. Zo word je keer op keer verrast door een nieuwe melodie, die, voor een mens er erg in heeft, handen, voeten of andere enigszins loszittende lichaamsdelen ritmisch laat meetappen. Dat ligt ook aan het hoge tempo van de songs, afgezien van een drietal meer ingetogen nummers.

Het woelige deel van het album vind je terug bij nummers als Big Green And Yeller of Never Go West. Seasick Steve moet er echter wel op letten dat de nummers niet teveel op elkaar gaan lijken in hun eenvoudige opbouw. Gelukkig zijn er ook rustigere nummers, zoals onze persoonlijke favoriet Dark, samen met Just Because I Can en The Banjo Song een song waarbij een mens rustig kan achteruitzakken in z'n gezelligste sofa.

Het leuke van dit album is dat het niet weer "another plain old album" is, maar nummers bevat die handelen over pakweg met tractors rijden, gelukkig zijn met een job of gewoonweg een instrument als de hiervoor beschreven Diddly Bo. Weze het nu een oproep tot eren van het kleine of simpelweg de zanger die over echt vanalles kan schrijven, ons weze het worst, dit zijn uiterst luisterbare songs.

De veelzijdigheid van Seasick Steve zorgt ervoor dat je de plaat niet gauw beu raakt. Hoewel er niets mis is met de nummers waar de man zich van zijn rockabillykant toont, komt 's mans stem komt beter tot zijn recht in de oase van rust die de ingetogen nummers met zich meebrengen. Of hoe een oude ex-zwerver voor elk wat wils in petto heeft.

De heropstanding van Peter Gabriel

Kevin Vergauwen — 29 Oct 2009 22:37

En kijk wie we daar hebben.

Peter Gabriel (die komende winter zijn zestigste verjaardag viert) komt voor het eerst sinds 2002 met een nieuwe plaat aanzetten.

Hoewel, 'nieuw' is misschien een relatief begrip, wetende dat het schijfje hoogst waarschijnlijk dertien covers zal bevatten.

Gabriel kreeg voor de opnames de hulp van producer Bob Erzin én van een heus orkest.

'Scratch My Back' zou begin volgend jaar in de rekken moeten liggen en bevat eigen interpretaties van ondermeer The Power Of The Heart (Lou Reed), Heroes (David Bowie), Mirrorball (Elbow) en My Body Is A Cage (Arcade Fire).

De vermoedelijke tracklist is hier terug te vinden.

Signeersessie van Editors in Brusselse Fnac

Kevin Vergauwen — 29 Oct 2009 22:19

Zaterdag 7 november staat bij alle Editors fans (en daar rekenen wij onszelf ook bij) in het vet gemarkeerd op de kalender.

De heren stellen die avond hun laatste worp 'In This Light And On This Evening' voor in een uitverkochte club van Vorst Nationaal.

Vandaag raakte bekend dat Tom Smith en zijn gevolg enkele uren voordien (vanaf 13.30u) een signeersessie houden in de Brusselse Fnac (City 2 - Nieuwstraat).

Maak dat je op tijd komt, want het zou daar wel eens behoorlijk druk kunnen worden.

Drive Like Maria - Elmwood

Veerle Vermeulen — 29 Oct 2009 00:00

Je hebt groepen en je hebt supergroepen. De eerste heeft af en toe, als het meezit, een hitje, doet zijn uiterste best om leuke platen af te leveren en geeft occasioneel eens een interview weg in een veelgelezen blad. De supergroepen zijn daarentegen al vanaf hun ontstaan gedoemd tot succes en trekken meteen een schare trouwe fans die tot het uiterste gaan. Alles wat ze aanraken, lijkt in goud te veranderen. Drive Like Maria kan je er sterk van verdenken zo'n supergroep te zijn.

Alleen al op papier leest hun biografie gigantisch vlot, zelfs in telegramstijl: trio – Nederlands / Belgisch – vrouwelijke gitariste – ontstaan in 2005 – drie weken na hun eerste ontmoeting winst in The Global Battle Of The Bands – drummer = zanger. Geef toe, hier zitten enkele interessante ingrediënten in.

De legende wil zelfs dat de groep opgestart werd omdat de bandleden als producer of muzikant aanwezig waren in een studio en het hen gewoon te veel werd om te luisteren naar de zoveelste klaagzang van de band achter de microfoon. Do it better yourself…

En nu, vier jaar na hun ontstaan, is er dus hun debuut ‘Elmwood’. Maar kunnen ze die interessante bio en de ruime media-aandacht en airplay ook waarmaken en verantwoorden op plaat?

Aanvankelijk, na een eerst luisterbeurt, vrezen we van niet. Been there, heard that. Maar eerlijk is eerlijk: na enkele dagen kamperen in de cd-lade, tellen we toch enkele nummers op ‘Elmwood’ die een verslavend karakter hebben.

Niet te versmaden en bij uitstek het absolute topnummer is I’m On A Train. Er los op! Vinnig begin, hoge uithalen van de zanger en een melodie die zo catchy is dat ze als kauwgom aan de muren van je geheugen blijft kleven.

Niet alle nummers zijn echter van dezelfde kwaliteit, en er is bovendien heel erg goed geluisterd naar Queens Of The Stone Age. Niet altijd even origineel, dus. Soms klinkt de zanger zelfs zo dramatisch dat het op de zenuwen zou kunnen werken. En het rustpunt op nummer vier, Sure Enough, hoort op een andere plaat thuis. Maar dat doet geen afbreuk aan de totaliteit van de plaat. Luister bijvoorbeeld naar King Of My Town, ook een schot in de roos.

Op de MySpace van DLM is te lezen dat ze weldra het voorprogramma van Motorhead verzorgen. Nadat ze eerder al Triggerfinger mochten vergezellen, is dit eigenlijk een logisch vervolg.

Wij raden dan ook aan om in het jeugdhuis in je buurt jouw kaartje voor Drive Like Maria alvast te reserveren. Zo kan je later opscheppen dat je erbij was, toen niemand al in de gaten had dat Drive Like Maria een supergroep is.

Discovery - LP

Bjorn Borgt — 29 Oct 2009 00:00

Cd’s zijn eigenlijk wonderbaarlijk multifunctioneel. Uiteraard dienen ze in eerste instantie om fraaie muziekjes voort te brengen, maar je kan ze ook perfect gebruiken als minifrisbees, onderleggers of uit de kluiten gewassen oorbellen. Als u díe functies eens wil uittesten, raden we ‘LP’ van Discovery aan.

Twintig seconden, zo lang heeft ‘LP’ van Discovery ons kunnen bekoren bij een eerste luisterbeurt. Verder hebben we ons vooral mateloos geïrriteerd aan de bliepjes en andere elektronische geluidjes die deze plaat overheersen. Meer nog, we hebben zelfs gecheckt of er niks aan onze cd-speler schortte, omdat het geluid soms leek weg te vallen. Maar dat bleek bij nader inzien ook gewoon de ‘muziek’ te zijn.

Nochtans gaan achter het Discovery-project niet de minste namen schuil. Bezielers zijn de Amerikanen Rostam Batmanglij en Wes Miles. Die eerste is de toetsenist van Vampire Weekend, Wes Miles is de zanger van Ra Ra Riot. Beide heren waren evenwel al met dit project bezig vóór hun bands het licht zagen.

Wie bijgevolg indie verwacht, in de lijn van de muziek die ze met hun respectievelijke groepen op de wereld loslaten, is er echter aan voor de moeite. Gitaren zijn nergens op dit album te bespeuren, enkel pure elektronica. Het duo heeft zich in de studio ongetwijfeld geamuseerd met het uittesten van alle geluidjes in de synthesizer.

In het nummer Osaka Loop Line willen we zelfs even meegaan, alsof we ons bevinden in het Sportpaleis tijdens een optreden van dancekoning Regi. Maar ook deze song gaat uiteindelijk ietwat verloren in een zee van irritante achtergrondgeluidjes.

‘LP’ heeft veel weg van een soundtrack bij een Mario Bros-spelletje: Mario die goud pakt, Mario die beschoten wordt en alle andere mogelijke emoties in het leven van Mario Bros. Het maakt ons wat nostalgisch naar die fijne games van vroeger, maar de geluidsband ervan hoeven we toch niet per se in ons bezit te hebben.

De zangpartijen zijn nochtans zeer degelijk, en ook op de prestatie van Ezra Koenig van Vampire Weekend, in Carby, valt weinig verkeerds te zeggen. Het is enkel het muzikale sausje dat ons totaal niet kan boeien.

Zelfs de elektronische cover van I Want You Back van The Jackson Five kan het tij niet keren en is eigenlijk vrij schaamteloos. Rostam en Wes, bedankt voor de onderzetter.

Brendan Benson - Spervuur van powerpopsongs

Patrick Van Gestel — 28 Oct 2009 19:39

Jack White. Zo, hebben we dat meteen al gehad. U gaat de naam sowieso in elke recensie tegenkomen. Maar eigenlijk heeft Brendan Benson meer dan voldoende kwaliteiten om het ook zonder die Raconteur moeiteloos af te kunnen. De korte, maar erg felle set die hij in Trix voorlegde, is daarvan het beste bewijs.

De omstandigheden waren er nochtans niet naar, want blijkbaar was Bensons schoonvader de dag voordien overleden. Maar laten we vooral niet op de zaken vooruitlopen. Er was ook nog een support act.

Cory Chisel had dan wel zijn Wandering Sons even te vondeling gelegd, hij had wel de allerbevalligste Adriel Harris bij zich om hem muzikaal en vocaal te ondersteunen. En ook dat was mooi. Zijn warme liedjes deden ons soms denken aan Springsteen op zijn intiemst. Ook Chisel leek in elk nummer zijn ziel bloot te leggen. Vooral See It My Way deed ons denken aan the Boss, zonder dat Chisel ook maar enigszins zijn eigenheid opgaf.

Met enkel de begeleiding van zijn akoestische gitaar en de toetsen van Harris wisten de songs van Chisel elk door harde tijden gepolijste harnas te doorboren. Als hij daarenboven ook nog eens een mooie, vertederende versie van Tom Waits’ Rosie bracht, kon hij al helemaal niks meer fout doen. Dit was americana van de betere soort.

Heel even was Brendan Benson al opgedoken tijdens de show van zijn voorprogramma om hem op (onversterkte) drums bij te staan. Maar deze jongeman heeft nog veel meer in zijn mars. Behalve multi-instrumentalist is hij ook een uitstekend songschrijver. En hoewel de nummers op zijn laatste album ‘My Old, Familiar Friend’ tekstueel niet echt uitblinken, is er haast geen enkel deuntje dat niet quasi-instant in je brein wordt gebrand.

Dit optreden was dan ook een korte maar hevige adrenalinestoot. Tien – helaas slechts tien – nummers lang werd het publiek amper adem gegund. Het spervuur van powerpopsongs werd ingezet met A Whole Lot Better. En uiteraard kwamen er nog heel wat songs van dat laatste album voorbij. Vooral Poised And Ready kon ons daarbij bekoren vanwege de geleidelijk naar een toppunt groeiende spanning. Maar er was, zelfs in deze korte set, ook tijd voor oudere songs als Good To Me en I’m Blessed.

Zijn uitstekende band verdiende trouwens eveneens een speciale vermelding. Bassist Jared Reynolds (Ben Folds) en toetsenist/gitarist Mark Watrous (Raconteurs) stonden hun frontman bij met prima backing vocals terwijl drummer Brad Pemberton (Ryan Adams) zich het hart uit het lijf mepte.

Van communicatie was er nauwelijks sprake en gezien de omstandigheden kunnen we daar best begrip voor opbrengen. Maar zelfs in deze minder gunstige omstandigheden bleven Bensons songs moeiteloos overeind. Vergeet dus even die witte ridder en verdiep u in het werk van Brendan Benson als u van pure popsongs houdt. U zal merken dat het zich meer dan loont.

Zangeres van Lamb brengt nieuwe soloplaat uit

David Ardenois — 28 Oct 2009 19:12

Lou Rhodes, de naam zegt u misschien niets, maar er gaat misschien een belletje rinkelen als we u zeggen dat deze dame de zangeres is van Lamb? Welnu, op 14 maart 2010 brengt ze haar derde soloalbum uit, dat 'One Good Thing' als titel meekreeg.

De fans van Lamb moeten zich niet al te hard in de handen wrijven, want op haar soloplaten sluit de zangeres eerder aan bij het folkgenre - denk akoestische gitaren, viool, rijke percussie - dan bij de triphop van de groep waarin ze de vocalen verzorgt.

De muziek die haar geïnspireerd heeft bij het maken van 'One Good Thing', opgenomen in slechts twee weken, is er van enige jaren geleden zoals 'Five Leaves Left' van Nick Drake of Nico's 'Chelsea Girl'. Net zoals toen, gebeurden de opnames met live takes waarbij zowel de gitaar als de stem tezelfdertijd geregistreerd werden.

There For The Taking - een toepasselijker titel konden we zelf niet bedenken - is als voorloper van het nieuwe album gratis te downloaden op http://www.lourhodes.com . De single wordt op 14 december uitgebracht met Falling Down als b-kant.

Nieuwe najaarsconcerten voor de Botanique

Tino Fella — 28 Oct 2009 18:24

De Botanique in Brussel blijft haar programma aanvullen.

Zo kunnen we uit de VS bijvoorbeeld de (indie)rockers van White Rabbits verwachten op vrijdag 27 november.

Ook uit Amerika komt de Ska Punk van Reel Big Fish (foto). Bekijk hier de videoclip van hun A-ha cover Take On Me bijgestaan door het Britse Sonic Boom Six op zaterdag 30 januari.

Uit eigen land kunnen we voor donderdag 10 december Hallo Kosmo (kraut pop) noteren met Daniel Offerman van Girls in Hawaï.

Sukilove (vaderlandse rock) doet de Botanique aan op zondag 13 december en op donderdag 17 december is het hip-hop en breakcore dat de klok slaat met optredens van Depotax (Ballet i Motion), Cupp Cave, Ucture en Bishop Dust.

Tot slot noemen we ook alvast Saint-André (chanson pop), verwacht op donderdag 22 april.

Een volledig overzicht, alle supportacts en meer nuttige info is te vinden op de Botanique-site.

Pascale Picard - Duizend schitterende smoelen

Sharon Buffel — 28 Oct 2009 12:43

Je zit met gefronste wenkbrauwen voor jouw scherm? Terecht dat deze band geen belletje doet rinkelen. Deze Canadezen zijn veeleer bekend bij de Franstalige media dan in het noorden van Europa. Maar met drie zeer knappe muzikanten, een nasale VV Brownstem en talrijke expressieve bekken heeft Pascale Picard alle troeven in handen om snel op andere podia te verschijnen. Een kop om te volgen dus.

Nog een band om in het oog te houden is Puggy. Met een Londense zanger, die overigens iets weg heeft van een Gabriel Rios met lange haren, een Zweedse drummer en een Franse bassist klinken ze veel aangenamer dan de naam op zich doet vermoeden. Zuiderse gitaarritmes worden gecombineerd met sterke samenzang. Stille intermezzo’s volgen snelle rockgedeelten op. Het resultaat is een geslaagde coherentie van The Killers en Jason Mraz.

Ook bij de hoofdact zien we verschillende persoonlijkheden. In Pascale Picard huist een klein kind, een opstandige puber en een elegante vrouw. Bij het eerste nummer, Sorry, zie je een knappe dame, maar al snel merk je dat de ankertattoo op haar rechterarm er niet zo maar staat. Het is een waarschuwing die aankondigt dat ze wel degelijk rock-’n-roll is.

Haar puberale gedrag vind je dan ook in de rest van het concert terug. Van sigaretten roken op het podium tot bier uitdelen aan het publiek. Van de zotste smoelen trekken tot honderduit ratelen tussen de nummers door. En bij de bisnummers laat Picard het kind helemaal in zich los en verschijnt ze als Batwoman.

Ondanks het aarzelend begin, werpt de Canadese zangeres haar mantel van onschuld toch snel af. That’s The Matter, Annoying en When At The End zijn stevige rocksongs die Picard hard en snel, maar helaas vrij onverstaanbaar zingt. Ze beschikt over een prachtige, nasale stem waarmee ze ook nog eens ferm kan uithalen. Maar soms wil de vrouw net iets te snel razen waardoor het effect van haar zanglijn verloren gaat. Logisch dus dat de hoogtepunten net de tragere popliedjes à la Gate 22 en Smiling zijn.

Pascale Picard heeft slechts één cd uitgebracht, hetgeen het moeilijk maakt om origineel uit te pakken. Daar slaagt ze toch bijzonder goed in door twee jamsessies aan de setlist toe te voegen. In het midden van het concert pakt ze uit met een erg lange, maar allesbehalve vervelende versie van Portisheads Glory Box. Een cover die heel traag opbouwt, maar uiteindelijk voor een ware climax zorgt. Als bis schenkt ze het publiek een remix van onder andere The Beastie Boys, Peter Bjorn And Johns Young Folks, de Rolling Stones en om de boot in het midden te houden: the Beatles.

Energieke bands en goeie muziek zijn meestal al genoeg voor een geslaagde avond. Knappe artiesten zijn altijd een meerwaarde. En nog beter is dat je terzelfder tijd ook nog eens kennis opdoet. Picard toonde dat een menselijk gezicht meer spieren heeft dan gedacht. Wij oefenen ze alvast voor de spiegel.

Customs - Enter The Characters

Dimitri Muylaert — 28 Oct 2009 00:00

Nog niet zo lang geleden kon u hier lezen dat niemand nog zat te wachten op meer van het zelfde van Editors. Smith en de zijnen dachten er duidelijk hetzelfde over. Ook de jongens van Interpol lasten een pauze in. In die korte break stelde zanger Paul Banks onder het pseudoniem Julian Plenti zijn soloplaat voor. Weerom een ander geluid. En net nu brengt het Belgische Customs met 'Enter The Characters' een plaat uit die vol staat met verwijzingen naar de muziek waar voornoemde bands zo graag van weg willen.

Maar we zijn hoopvol als we aan de eerste luisterbeurt van 'Enter The Characters' beginnen. En het lijkt op het eerste zicht allemaal nogal mee te vallen. Na de atmosferische intro Enter krijgen we het catchy The Matador voorgeschoteld. Als we dat Editorsgitaartje wegdenken zouden we dit nummer zelfs origineel durven noemen.

Meteen daarna volgt de intro van single Justine. Dit akkoordenschema hebben we echter al een paar keer gehoord in andere liedjes. Het eerste nummer waar we aan denken is There Will Be No Next Time van The Kids. En ook in Justine is die hoger genoemde leadgitaar aanwezig. Maar net wanneer we de moed beginnen verliezen komt Tonight We All Stand Out voorbij. De intro lijkt gepikt van The Cure, maar wanneer het refrein begint, kunnen we ons bijna niet meer bedwingen. Dit is echt catchy.

De single Rex kennen we nu al een paar maanden en we moeten toegeven dat het een goede song is. Als Interpol nooit had bestaan zouden we zelfs fan zijn. Maar helaas kunnen we het nummer nu enkel als kopie bestempelen. Inmiddels zijn wij het namedroppen beu, maar bij Talk More Nonsense spookt er slechts één naam door ons hoofd. Dit nummer is gewoonweg een slechte imitatie van The Architect van dEUS. Dat men hier nog mee weg komt is gewoonweg onvoorstelbaar.

U heeft het al door. Wij zijn geen fan van Customs. Een band die haar helden eer aan doet, kunnen we enkel toejuichen. Maar wanneer er bij gebrek aan eigen creativiteit gewoonweg gekopieerd wordt, krijgen wij spontaan buikpijn. Wedden dat ze op hun volgende plaat beslissen om de gitaren aan de kant te leggen?

Mumford & Sons - Sigh No More

Mathias DHondt — 28 Oct 2009 00:00

Het lijkt wel of ze aan de andere kant van Het Kanaal en masse het stof van grootvaders banjo geblazen hebben. De Britse folkgroepen schieten als paddenstoelen uit de grond. Het is er dan ook het seizoen voor. Nu, je hoort er ons niet over klagen, want er zit veel knap materiaal tussen. Neem nu Mumford & Sons.

De groep werd opgericht in december 2007 en bracht onlangs het debuutalbum ‘Sigh No More’ uit. Van dat album werd Little Lion Man als single vooruitgestuurd. Sinds de eerste keer dat we het nummer hoorden, waren de verwachtingen hoog gespannen.

De plaat steekt met titelsong Sigh No More rustig van wal. De vier muzikanten zingen meerstemmig samen, een gitaar en bas vullen het geheel wat op. Je moet niet schreeuwen om gehoord te worden. Het is pas na goed twee minuten dat het tempo naar omhoog gaat, en dat men aan het fingerpicking begint.

Het fingerpicking en de harmonieuze samenzang bepalen in grote mate de sound van de band. De basis is oldschool folk, maar het zit in zo’n energiek en robuust kleedje dat het allesbehalve ouderwets aandoet. Het zou ons niet verwonderen, mocht de wat rauwe zangstem ons binnenkort even vertrouwd in de oren klinken als de typische zangstem van pakweg Eels of Beirut.

Maar terug naar de plaat in kwestie. Openingsnummer Sigh No More is een perfect opstapje naar de volgende twee nummers op de plaat. Ook The Cave begint rustig, om uitbundig te eindigen. In Winter Winds wordt de rustige eerste minuut geschrapt en kiest de band resoluut voor een levendig begin. Het nummer doet wat folkloristisch aan.

‘Sigh No More’ bevat ook enkele zeer beklijvende nummers, waarin zwaardere onderwerpen niet gemeden worden. De tekst en muziek van Timshel doen je nog voor het einde van het nummer in gedachten verzinken. Hetzelfde geldt voor After The Storm. Dit is het laatste nummer van het album, maar de melodie blijft in de stilte nog minutenlang doorklinken.

Mumford & Sons heeft met ‘Sigh No More’ een bijzonder mooi debuutalbum gemaakt. Folk is meer dan ooit terug, en wij zijn daar niet rouwig om. De band staat trouwens op 22 november geprogrammeerd op het Crossing Borderfestival in Antwerpen.

Absynthe Minded smaakmaker op tweede Tabii-avond

Kevin Vergauwen — 27 Oct 2009 21:44

Na de eerste Tabii-avond breien Keremos, Democrazy en De Centrale een vervolg aan dit multiculturele succes.

Op 12 november 2009 verbroedert het Turkse Yüksek Sadakat met ons eigen Absynthe Minded op het podium.

Zoals bij de eerste editie wordt er gemikt op een gemengd publiek.

Wat er op het podium samen zal gebeuren is één grote verrassing. Het filmpje hieronder waarin zanger Bert Ostyn zich waagt aan een Turkse versie van hun recente single Envoi is alvast veelbelovend.

Klik hier voor beeldmateriaal, klik hier voor meer informatie.

Foto via Wannabes.

Dan toch geen reünie van Pulp

Kevin Vergauwen — 27 Oct 2009 21:21

In tegenstelling tot de berichtgeving van gisteren ontkracht Jarvis Cocker zelf het gerucht dat Pulp volgende zomer terug samen zou gaan spelen.

Cocker verklaart in een interview het nieuws er kwam nadat men hem had gevraagd of hij graag op de veertigste editie van het Glastonbury festival zou spelen.

"Uiteraard wil ik daar spelen" aldus de voormalige frontman van de succesvolle Britse band. "Maar dat wil daarom niet zeggen dat dat met Pulp zal zijn. De journalist in kwestie heeft mijn woorden volledig verdraaid, of fout begrepen".

Voorlopig hangt er dus blijkbaar geen Pulp reünie in de lucht.

Achtste muzikantendag op 14 november in de AB

Wendy De Cauwer — 27 Oct 2009 19:42

Op 14 november organiseert Poppunt de achtste Muzikantendag in de AB. Dit jaar zal de nadruk vooral op persoonlijke feedback liggen. Er zijn dan ook meer dan vijftig activiteiten die je dag kunnen vullen.

Je kan er terecht om je muzikale creaties te laten beoordelen door panel professionals. Ook je persbericht, bio, je foto's, online communicatie of het niveau van je Engels kan je voorschotelen aan mensen die weten waar ze mee bezig zijn.

Voorts kan je nog een heleboel dingen bijleren zoals runten, open stemmingen, slide guitar, drummen met iPhone, drumfills, om er maar een paar te noemen.

Als dat nog niet genoeg is, kan volgend stukje namedropping je misschien nog overtuigen: Aborted, Kobe Proesmans, Karel De Backer en Tom Pintens, Michael Schack, Alex Callier, Styrofoam, Superlijm, Jan Hautekiet, Bert Vanneste, Jasper Erkens, Floris De Decker, Tomàn en tot slot ruilt de grote Nederlandse interviewer Jan Douwe Kroeske voor één dag de polders voor een sessie met Selah Sue.

Voor de geïnteresserden: Alex Callier en Raymond Geers grijpen deze Muzikantendag ook aan om audities te houden voor de opvolger (m/v) van Geike Arnaert. Je kan je kandidaat stellen via http://vi.be, de muziekcommunity van Poppunt.

Meer info: www.muzikantendag.be

Guy Van Nueten: Nobele Onbekende?

Dimitri Muylaert — 27 Oct 2009 19:18

Nobele onbekenden vind je overal. Iedereen gebruikt toestellen met chips in, maar wie waren de mensen achter die kleine siliciumplaatjes? Of wie vond de ontploffingsmotor uit? Slechts enkelen onder ons weten het. En zo gaat het ook in de muziek. Sommigen groeien uit tot echte sterren en vaandeldragers van een generatie, terwijl de roem voor anderen beperkt blijft tot de kleine lettertjes in talloze cd-boekjes. Maar dat maakt hen daarom niet minder belangrijk.

Om "to the point" te komen: de meeste Belgen met slechts een matige interesse voor muziek kennen ongetwijfeld wel de Antwerpse groep dEUS. Maar wie kent de man die op enkele van hun platen de toetsen voor zijn rekening neemt? "Guy Van Nueten", zullen de echte fans in koor roepen. Maar de "casual listener" moet bij deze vraag meestal afhaken.

Naar aanleiding van de release van 'Merg', de eerste soloplaat van Van Nueten, zetten wij daarom even zijn meest memorabele (doch dikwijls onbekende) werkstukjes op een rijtje.

Laat ons beginnen bij het begin. The Sands, de groep rond pianist Guy Van Nueten en gitarist Michel Vanderhaegen, brengt in 1991 de single April & June uit en krijgt meteen een degelijke portie airplay op Studio Brussel. Eens getekend op het label Megadisc gaat het snel voor The Sands. Met Bill Janovitz achter de knoppen nemen ze in Boston hun debuutplaat op, die in 1995 uitkomt en meteen ronkende recensies vangt. In 1996 brengt de band het album '...And Other True Stories' op de markt, maar na deze plaat wordt het verdacht stil rond dit Turnhouts collectief.

Daardoor lijkt Van Nueten - hoe ironisch het in dit stukje ook is - wel bekender als "sideman" dan als oprichter van The Sands. In 1993 al speelde hij piano op Annie van Pink Flowers, de band van Bruno Deneckere. En ook op de release van 'Circus Bulderdrang', de absurdistische theatergroep rond Vitalski en de zijnen, speelt Van Nueten een nootje mee.

Jaren later mag hij aan dat bescheiden rijtje alsmaar meer namen toevoegen. Zo kent iedereen wel (al dan niet onbewust) zijn bijdrage aan Mediterranean Sea en Rags 'n' Run van Admiral Freebee, en aan onder andere Bridge Burner van Daan.

Op enkele platen weet Van Nueten dan weer een prominentere positie in te nemen. Zo laat hij als volwaardig bandlid van zich horen op beide platen van Chitlin' Fooks, de band van Pascal Deweze en Carol van Dyk. Maar zijn meest opvallende project is zijn samenwerking met Tom Barman voor het album 'Live' (verkocht onder het label Tom Barman - Guy Van Nueten): de weergave van de tour die beide heren samen deden. Het dubbelalbum bevat vooral uitgeklede dEUS-nummers en interessante covers van onder meer David Bowie, Captain Beefheart en Nick Drake.

En nu, op zijn laatste worp 'Merg', speelt Van Nueten zelf de absolute hoofdrol. Zijn eerste soloplaat bevat namelijk zeventien (hedendaags klassieke) solostukken voor piano, waarmee Van Nueten zich als klassiek geschoold pianist op bekend terrein begeeft. 'Merg' was de naam van een voorstelling van theatergezelschap De Roovers waarbij Van Nueten nauw betrokken was. De muziek op zijn eerste soloplaat is dan ook een voortzetting van de muziek die hij voor die voorstelling bij mekaar had gesprokkeld.

De plaat begint met Isomorfie nr.1, een verzameling van vier bij elkaar horende stukken. Deze verzameling behelst naast drie andere stukken ook Inventio 6 van J.S. Bach, een componist die de rode draad doorheen dit album vormt. Van zijn hand staan ook Sarabande en Allemande op de plaat. Na het alleenstaande Adagio niet in B vinden we wederom een verzameling van bij elkaar horende stukken. Dit keer is de titel gewoonweg Merg en kunnen we een centraal thema onderscheiden.

Dat Guy Van Nueten zich niet beperkt tot één genre, wisten we wel al langer. Maar keer op keer blijft hij ons verbazen met zijn vakmanschap. Nu eens steelt hij zelf de show, dan weer blijft hij in de schaduw staan. Maar hoe dan ook kunnen we zijn naam nu onderhand wel als een kwaliteitslabel van de Belgische muziek hanteren.

Guy Van Nueten is op donderdag 5 november live aan het werk te zien op De Nachten.

Foto: Julie Haelemeersch.

I Love Techno - I Love (commerciële) Techno

Niel Van Herck — 27 Oct 2009 14:54

Het is moeilijk om voor iedereen goed te doen en dat zullen de mannen van I Love Techno geweten hebben. Elk jaar opnieuw groeit de strijd tussen zij die het wat commerciëler willen en zij die vasthouden aan de puurheid van het festival. Het ziet er echter naar uit dat de eersten het pleit aan het winnen zijn, want I Love Techno is al lang geen zuiver technofeest meer. Maar moet dat dan uiteindelijk?

De Brusselaars van Sound of Stereo lagen er alleszins niet wakker van. Terwijl buiten de grote massa nog stond aan te schuiven, maakten ze de Orange Room duidelijk waarom ze geloofd worden door onder andere Crookers, Armand Van Helden en The Bloody Beetroots. Hard, secuur en lef zijn de typerende woorden. Zij die erbij waren, reageerden enthousiast en bedankten met gejoel en gejuich.

Als eerste vreemde eend in de bijt mocht Buraka Som Sistema aantreden. Kudoro – weliswaar in herwerkte vorm – die door de boxen knalt op een gigantisch technofestijn, het zal altijd iets apart blijven. Helaas kon de groep hun enthousiasme niet overbrengen op het publiek. De foutjes stapelden zich op. De set viel op een bepaald moment zelfs volledig plat en het repertoire was misschien te beperkt voor een dergelijk optreden. Enkele herwerkte hitjes, een sexy danseres en de dertig scharrelkippen die het podium opgeroepen werden konden daar helaas geen verandering in brengen. Jammer want op de zomerfestivals stonden ze er live wel.

A-Trak daarentegen liet geen steek vallen. Met een mengeling van eigen producties, remixen en geleend werk leverde hij een set af om vingers en duimen bij af te likken. Ondertussen toch ook maar eens de complimenten doen aan de lichttechnici en zaalbekleders want de rooms en lichtshows zagen er weer schitterend uit.

Terwijl een behoorlijk jong uitziende dame even haar maag leegde in het midden van de dansvloer, waarop een verwarde kerel er zijn bril liet invallen en die vervolgens gewoon op terug zijn neus zette, gaven Birdy Nam Nam één van hun betere sets weg. De puree van elektro, hiphop, turntablism, minimal en zelfs dubstep viel aanvankelijk moeilijk te verteren, maar eenmaal je erin zat, was het genieten geblazen.

Het volk zakte vervolgens massaal af naar de Crookers. De zaal werd afgesloten en de verwachtingen lagen hoog, maar uiteindelijk verliet je de set met enkel de hits nog in het geheugen. Die werden met vol enthousiasme onthaald door het publiek, maar de rest van de set kon niet echt bekoren. Weinig origineel en eerder slapjes.

Ancien Dave Clarke besloot er dan maar wat power in te steken. Met zijn set toonde hij aan nog steeds aan de top van het technofirmament te staan. Mooi opgebouwde, fantastische visuals en niet te commercieel werk. Ook Tiga liet geen steek vallen met een stevige, weinig voorspelbare set. Helaas was er al heel wat volk richting uitgang vertrokken of simpelweg in slaap gevallen in de chill out.

Het was een bijzondere editie van I Love Techno, niet alleen omdat het de vijftiende keer was. De indruk ontstaat dat de pure (underground)dj’s het steeds moeilijker zullen krijgen. Het merendeel van het publiek ging pas uit de bol als het Riversides en Satisfactions voorgeschoteld kreeg, terwijl de zuivere sets op wat minder enthousiasme mochten rekenen. De line-up mag dan gevuld zijn met grote namen die allen wel ergens in een top vijftig verschijnen, dat was en is zeker geen garantie voor succes.

Zero 7 - Yeah Ghost

Sanne De Troyer — 27 Oct 2009 00:00

Nummer vier is ‘Yeah Ghost’ al voor Zero 7, iets te vaak als de Britse evenknie van Air bestempeld. Het wegvallen van de zeemzoete en bezwerende stem van Sia roept veel nieuwsgierigheid op, maar al na een eerste luisterbeurt kan je tot de spijtige conclusie komen dat dit plaatje weinig boeiends te vertellen heeft.

En nochtans begint het duo Binns – Hardaker mooi aan de opvolger van ‘The Garden’. Count Me Out opent de plaat op mysterieuze, donkere wijze. Zo’n dreunende intro kan wel tellen als teaser voor de rest van de plaat. Wanneer Eska Mtungwazi met haar bombastische soulstem het dansbare Mr McGee opzweept, lijkt het dan ook alsof Zero 7 het bij het rechte eind heeft.

Maar die illusie wordt vrijwel onmiddellijk doorprikt. Bij een titel als Swing kan je je veel voorstellen. Iets met veel schwung. Er mag gedanst worden. En meer van dat. Maar dat is buiten Zero 7 gerekend. Het orgeltje in de intro probeert het nummer nog origineel te houden, maar de zeurderige zang van Binki Shapiro gaat na een paar strofes snel vervelen. De songs vervallen in een schizofreen allegaartje van roekeloos bij elkaar gesmeten genres.

Dan eens mengen ze natuurgeluiden met goedkope electro om op The Road niets meer uit hun hoed te toveren dan inspiratieloze soulpop. Pop Art Blue lijkt dan weer gewoon van een Massive Attackalbum geplukt te zijn. Zelfs Everything Up, hun ode aan die voetballer die liever kopstootjes uitdeelt dan de bal te hanteren, komt wat braafjes over. Toch niet meteen iets wat je verwacht als het gaat over Zinédine Zidane.

Het merendeel van ‘Yeah Ghost’ lijkt trouwens gerecycleerd uit eerder werk van Zero 7. Het ontbreekt de songs met andere woorden stuk voor stuk aan een portie lef en vernieuwing.

Met Ghost sYMbOL krikken ze het niveau dan toch wat op. Het labyrint van obscure electrobeats, donkere vocals en hier en daar een vleugje dubstep is dan ook zeer te pruimen. En een vreugdesprongetje volgt wanneer ook Sleeper een stap in de goede richting blijkt te zijn. Oosterse klanken die in een pittige mix gezwierd worden met opzwepende beats en soul is gedurfd, maar de combinatie werkt wel.

Het nummer kan tellen als pepmiddel voor de hele plaat. Die wakeupcall had gerust wat langer mogen duren, want Solastalgia is er opnieuw eentje dat doet indommelen van verveling. De bedoelingen om experimenteel uit de hoek te komen zijn er wel, maar daar blijft het in dit geval dan ook bij.

Op ‘Yeah Ghost’ staan ruim geteld drie waardige songs, dus een niet te missen hebbeding is dit album zeker niet. Moest het er toch belanden, dan kan het dienst doen als feeëriek achtergrondmuziekje om uw Creaclub- of Tupperwareavonden in een loungy sfeertje te laten baden. Het is maar een tip. En dan nu graag een dubbele espresso om er weer helemaal bovenop te raken, alstublieft.

Win een gesigneerd album van Gossip

Mieke Meskens — 26 Oct 2009 23:31

Het laatste half jaar heeft de Amerikaanse indierockband Gossip wel een zeer Heavy Cross nagelaten.

Met hun nieuwe plaat 'Music For Men' tourden ze deze zomer zowat de hele wereld rond en domineerde de almachtige Beth Ditto onze ether.

Hun doortocht door ons kleine Belgiënland is ons zeer goed bijgebleven. We houden er zelfs twee gesigneerde cd's aan over.

Wil jij de trotse eigenaar worden? Mail dan het antwoord op volgende vraag naar info@damusic.be: "Van welk Gossip-nummer maakten de Dewaele-broers ooit een remix?"

Wil je de band liever nog eens live aan het werk zien? Dan moet je op 27 november in de Hallen Van Schaarbeek zijn.

Wie wint de Uncut Music Award 2009?

Hannes Dedeurwaerder — 26 Oct 2009 19:54

De kanshebbers voor de tweede editie van de Uncut Music Award zijn bekend gemaakt.

Vorig jaar was Fleet Foxes de laureaat.

Dit jaar komen Animal Collective, Bob Dylan, Dirty Projectors, Kings of Leon, Grizzly Bear, Wilco of The Low Anthem in aanmerking voor een podiumplaats.

Een panel, bestaande uit zanger Robin Pecknold van Fleet Foxes, verschillende dj's, BBC medewerkers en de eindredacteur van Uncut bepalen de uiteindelijke winnaar van de Uncut Music Award.

Morrissey uit het ziekenhuis

Hannes Dedeurwaerder — 26 Oct 2009 19:48

Zanger en ex-frontman van The Smiths, Morrissey mocht vandaag het Great Western ziekenhuis van Swindon verlaten.

Daar was hij zaterdagavond opgenomen nadat hij tijdens een concert was ineengezakt. De zanger zakte zaterdag in elkaar in het Oasis Leisure Center in Swindon, dit tijdens het openingsnummer This Charming Man.

Hij had last van ademhalingsmoeilijkheden en moest door twee bandleden van het podium worden gedragen.

De conditie van de zanger zou nu stabiel zijn.

Op 14 november staat Morrisey normaal gezien in Vorst Nationaal.

Massive Attack - Ideologisch geweld op een bedje van beats

Mattias Devriendt — 26 Oct 2009 17:42

Na hun passage in de Lotto Arena, was Vorst bijna te klein voor Massive Attack, ook wel de grondleggers van de triphop genoemd. 8.000 man lonkten naar de tienkoppige band, met hun oren en ogen wijd opengesperd. Sterk, maar niet spetterend.

Dat het publiek niet alleen iets te horen zou krijgen, was onmiddellijk duidelijk. De tandem Robert del Naja en Grant Marshall had een podiumbreed scherm van stal gehaald om op onzachte wijze het kapitalisme te typeren.

Een bonte, socio-economische verzameling van weinig samenhangende woorden moest het publiek bekeren. Met zinnetjes als “Uitgave wc-houder parlementair: € 35”, gevolgd door “Loon ambtenaar Ghana: € 125” schetsten ze een typisch kapitalistische wereld in cijfers en bedragen. Zet daaronder hun dreigende beats en bezwerende stemmen, en je krijgt een vage, maar geslaagde vervreemding van de alledaagse realiteit.

De doortocht in Brussel begon nochtans weinig indrukwekkend. Het eerste halfuur mompelde Massive Attack songs bij elkaar die het publiek maar met een flauw applaus kon beantwoorden. Maar Frisingston en Future Proof beloofden beterschap, en met Teardrop en Angel werd uiteindelijk het groot geschut bovengehaald.

Ondertussen werd ons netvlies voort getrakteerd op netjes in het Frans en Nederlands vertaalde boodschappen zoals “dood en verderf” of “folteren”: een ode aan Guantanamo. Massive Attack wil zich duidelijk profileren als geëngageerde band, en dat is bewonderenswaardig. Al zit de lichtbenevelde en inhalerende bezoeker daar wellicht niet altijd op te wachten.

Gelukkig bood de kostumering van zangeres Martina Topley-Bird – nu eens een baljurk, dan weer een zijdelings gedrapeerd stuk stof – de toeschouwer een prima alternatief voor al dit ideologisch geweld.

De eerste bisronde werd opgevrolijkt door Splitting The Atom, misschien wel het beste nummer van de weinig interessante ep die onlangs verscheen en de nieuwe plaat in 2010 lijkt aan te kondigen.

Maar met uitstekende versies van Unfinished Sympathy, waarin de kristallen stembanden van Deborah Miller trilden als nooit voorheen, en Safe From Harm, gevolgd door Karmacoma – ondertussen al de tweede bisronde - wist de groep uiteindelijk toch de nodige hits te spelen om de fans tot een volgend bezoek zoet te houden.

Al bij al een sterk optreden dus, al konden wij ons niet van de indruk ontdoen dat Vorst meer een passage dan een hoogtepunt was in deze Europese tournee.

The Mountain Goats - The Life of the World to Come

Mathias DHondt — 26 Oct 2009 00:00

Toen John Darnielle begin jaren negentig met The Mountain Goats muziek begon te maken, nam hij zijn nummers steevast met een cassetterecorder op. De band werd dan ook lang gekenmerkt door hun lofi-geluid. En dus vroegen we ons bij hun nieuwe album ‘The Life of the World to Come’ meteen af hoe het deze keer zou klinken. “Zoals een cd hoort te klinken”, is het antwoord.

Het meest opvallende aan ‘The Life of the World to Come’ zijn de titels van de nummers. Die zijn allemaal genoemd naar een passage uit de Bijbel. Verwacht echter geen bloemlezing van de mooiste fragmenten uit het boek, want dat is deze plaat absoluut niet. De titels verwijzen naar passages die Darnielle iets bijgebracht hebben.

Eerste nummer op het album is 1 Samuel 15:23, een erg eenvoudig nummer waarin de tekst belangrijker is dan de muzikale begeleiding. John Darnielle slaagt er steeds opnieuw in om over heel kleine en gewone zaken een haast poëtische tekst te schrijven. Soms is het klaar en duidelijk waarover hij zingt, maar regelmatig doet hij ook een beroep op het interpreterend vermogen van de luisteraar.

Matthew 25:21 gaat over iemand die de strijd tegen kanker aan het verliezen is. In 1 John 4:16 is 'de dood' het centrale thema. Niet bepaald lichte thema’s, dus. En toch zijn het geen neerslachtige nummers. Het tempo werd net snel genoeg gehouden, om niet te gaan vervelen, en de tekst krijgt rustig de tijd om in te werken, maar niet om als een flink stuk taart zwaar op de maag van de luisteraar te vallen.

Ondanks de wat zware thema’s, is ‘The Life of the World to Come’ geen zwaarmoedig album geworden. Meer nog, de plaat klinkt bij momenten zelf opbeurend en hoopgevend. En zo bezorgt The Mountain Goats ons wederom twaalf ingetogen maar krachtige nummers. Perfect om er op een rustige avond intens naar te luisteren.

Oost-Vlaams Rockconcours - The night of the crooked clichés in English

Stefaan Van Slycken — 25 Oct 2009 22:49

Soms bekruipt ons de lust om te emigreren naar een dorpje in de Andes waar zelfs de panfluit nog niet ontdekt is. Maar, als we heel eerlijk zijn, vaak zijn we toch benieuwd naar wat de groepjes er in de halve finales van het Rockconcours van terecht brengen. Zijn ze sedert de preselecties op hun lauweren blijven rusten, of hebben ze bijgestuurd, en hoe houden ze stand tegen hun nieuwe opponenten?

Singer/songwriter Jivadev beet de spits af voor een lege zaal. Wij twijfelen er niet aan dat dit een erg sympathieke jongen is die veel werk in zijn teksten en songs steekt, maar er is een reden waarom er zo weinig singer/songwriters doorbreken die niet in hun moedertaal zingen: veelal rijgen zij de clichés aan elkaar en zijn ze al blij als het rijmt, en als het dan eens "origineel" mag zijn dan is het Engels zodanig hoekig en tegennatuurlijk dat het door Hollanders geschreven lijkt te zijn. Dankuwel en goeienavond dus.

Helaas, ook Slowscan maakte niet bijster veel indruk. Dat deden ze al niet in de voorrondes, en hoewel er niks aan te merken viel op hun samenzang, arrangementen en songs, bleven ze toch wat te veel steken in clichés, zowel qua klank als qua tekst. Wij luisteren graag naar muziek, maar wij verkiezen stilte boven muziek van dertien in een dozijn. Stilte is uitzonderlijker.

The Curvy Cuties Fanclub had hun eigen curvy cuties fanclub meegebracht, en dat zorgde toch voor wat ambiance. Bij de soundcheck maakten deze jonge snaken al indruk, en tijdens hun set knikten we ook goedkeurend. Misschien is er sprake van een generatiekloof, want we vonden het vanaf het derde nummer toch weer net wat te poppy en Ketnetfähig. We zijn wel nieuwsgierig wat deze jongens - die technisch best al ver staan - zullen presteren eens ze wat levenservaring opgedaan hebben.

Toen was het weer tijd voor een regelrecht duel: Snowhites en By No Means stonden al tegenover elkaar in de voorrondes, en nu dus weer. Emopoprock? We zeggen er eerlijk bij dat we ons van beide groepen niet veel meer konden herinneren, en volgende week zijn we hen alwéér vergeten. Nee, geen beginnende alzheimer, gewoon te veel van hetzelfde. Hun sets waren erg professioneel en ze waren op geen enkel schoonheidsfoutje te betrappen, maar "boodschap" en "begeestering" staan niet in dat Nederlands/Engels-zakwoordenboekje waaruit ze hun teksten plukken. Bovendien lijdt By No Means aan het Lady Linn-syndroom: het memorabelste nummer van hun hele set was een cover. Desalniettemin: deze groepen zullen vermoedelijk nog vaak gaatjes in festivalprogrammaties mogen vullen.

Afsluiter Catatonics deed het niet slecht. Wij waren in de wolken met hun passage in de preselecties, en ook nu gaven ze ons - en het merendeel van het publiek - een goed gevoel. De naam James Blunt viel, en laat dat nu net één van die muzikale zonden zijn waar wij ons graag in verlustigen. Helaas geldt hier ook weer: Blunt zingt in zijn moedertaal, Catatonics niet. Dat is dan ook onze enige opmerking, en helaas iets waar de groep niks aan kan doen. De jury gaf hen vrijgeleide naar de finale. Ook deze avond waren wij het volmondig met hen eens. Wij tippen ook de Curvy Cuties voor een wildcard, maar zij zullen nog even bang moeten afwachten...

Oost-Vlaams Rockconcours - Met de vingers in de neus

Stefaan Van Slycken — 25 Oct 2009 20:09

We waren het bijna weer gewend: weekends zonder architecturale nachtmerries van jeugdhuizen, spaghetti in de backstage, pokkeherrie op het podium, en Vedett van 't fleske aan de toog. Maar na dit penitentiair verlof van een maand moeten we de rest van onze straf gaan uitzitten: de halve finales van het OVRC.

Buitenbeentje Mauer, dat ons in Lede hooguit onze schouders deed ophalen, verraste. De zanger stónd er - lees: hij kroop niet rond over het podium - en de groep speelde samen songs in plaats van lawaai. Een betere setopbouw hadden ze ook in de aanbieding. Helaas vielen hierdoor de vocale beperkingen van de zanger wat meer op, en live is dat toch een struikelblok.

Ander buitenbeentje Steven H. veranderde niet zo heel veel aan zijn set, maar dat hoeft ook niet. Onze commentaar blijft dan ook dezelfde: wat meer muzikale live-feel zou het nog leuker maken. Het is erg geestig om Steven alle kanten van het podium en de zaal te zien opspringen, maar of dat leuk blijft voor meer dan twintig minuten... Hoedanook, zijn teksten en songs mogen er zijn en 't Zit Tegen blijft voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Deze jongen willen we nog vaak terugzien.

Deze keer waren we beter mee met Look & Trees: een propvol podium, een propvolle klank, volle vocalen en melodieuze dingen. Iets minder zweverig dan bijvoorbeeld Fleet Foxes. Desalniettemin is dit stel misschien wat te trendgevoelig, en naar onze mening toch wat te cerebraal en zielloos. Toch kan deze groep het best wel halen op alternatieve festivalletjes, daar houden ze van cerebraal en zielloos, zo laten wij ons vertellen.

De halve finales leveren ook regelrechte duels op: singer/songwriter (v) Lisa Pangrazio, die bij de preselecties indruk maakte met stem en présence versus huppelding Joni_Sheila, die het van haar bakvissencharme moet hebben. Ongetwijfeld zal Studio 100 wel een puberend publiek vinden dat zich vindt in de teksten van Joni, maar ondanks alles blijft het dertien in een dozijn. Ook Lisa weet deze keer niet echt te charmeren. Ze heeft meer maturiteit maar helaas niet zo heel veel meer inhoud.

Als twee honden vechten om een been... Intergalactic Lovers haalt het met de vingers in de neus van beide dames. Dat mag vrij letterlijk genomen worden; de zangeres zag er erg grieperig uit. Of de songs qua tekst zo veel beter zijn dan die van de andere songschrijfsters weten we niet, maar de aankleding is alleszins veel beter en gevarieerder. En zo gaan zij dus aan de haal met een ticket voor de finale. Daarin kunnen wij de jury zeker volgen, maar Steven H verdient zeker een wildcard. Anders zal het er tegen zitten.

Sukilove - "Dit is progrock, meneer"

Patrick Van Gestel — 25 Oct 2009 18:13

"Maar dat mag je niet schrijven, hoor!" Pascal Deweze, het brein achter Sukilove, houdt wel van een grapje, en dus wordt af en toe smakelijk gelachen tijdens het interview. Maar zaken gaan voor, en 'Static Moves', de nieuwe plaat van Sukilove, kan wel wat achtergrond gebruiken. Alhoewel. "Als ik een plaat moet uitleggen, hebben we iets fout gedaan."

Pascale, is 'Static Moves' een positieve plaat?
Dat was in elk geval wel de bedoeling, maar uiteindelijk is dat grandioos mislukt. We wilden een heel zomerse popplaat maken - dat proberen we trouwens al twee platen lang - maar op een zeker moment lijkt die minieme dissonantie, dat donkere, ons meer aan te trekken. En dan gebeuren dit soort muzikale ongelukken. Hoe meer ik in een bepaalde richting wil schrijven, des te meer ik daarin lijk te falen. Ik kan er dus maar beter mee ophouden. Het lukt toch niet.

Staan die teksten vooraf al vast of komen die pas later?
Ik schrijf alles tegelijkertijd: arrangement, melodie, teksten, ... Maar ik probeer de afstand tussen de verschillende elementen wel zo klein mogelijk te houden. En uiteraard kunnen er elementen veranderen. De tekst is niet belangrijker dan de melodie of het arrangement, maar alles is met elkaar in balans. Als je bijvoorbeeld een akkoord verandert, zou je ook de tekst moeten veranderen.

In de tekst van een nummer als A New Beginning blijkt de hoop al gauw om te slaan in wanhoop. En de muziek is haast industrieel te noemen.
Vrolijk industrieel, dan (grijnst). Het sowieso al een beetje ontwrichtend omdat er geen snare in dat nummer zit. De luisteraar wordt een soort ontlading ontnomen, en dat is niet goed voor je humeur. En bovendien zit er bijna geen harmonie in het nummer. Het zijn slechts enkele noten op bas en gitaar. Bijna niemand speelt een akkoord. Daardoor krijg je een wankel evenwicht waarover die melodie wordt gespreid, wat resulteert in die vreemde sfeer waarin dat nummer baadt. Een aantal typische elementen zijn gewoon weggelaten.

De tekst van Fear is simpelweg fatalistisch.
Fatalistische humor, dan. Eigenlijk was dat een grapje. Oorspronkelijk wou ik een kinderkoor vragen om dat refrein "We're all just meat. We're all waiting to die" te zingen. Maar in gedachten zag ik die boze ouders al op mij afkomen. Daarom hebben we het maar zelf ingezongen, al maakten die mannenstemmen het geheel nog zwaarder. Het is meer een soort van overlevingstechniek dan een doemmoment. Je kan tenslotte met je leven aanvangen wat je wil. Dat is allemaal niet zo belangrijk. Vat het dus maar positief op. Ook al word je hier met je neus wel hard op de feiten gedrukt.

En de muziek onderstreept dat nog eens. Zonder deze achtergrondinfo is het wel erg confronterend.
En eigenlijk heb ik nu al te veel achtergrond gegeven. Als ik een plaat moet uitleggen, hebben we waarschijnlijk iets fout gedaan. Een plaat moet gewoon op zichzelf kunnen staan. Wat de luisteraar daarin hoort, is genoeg. Ik hoef me niet te verdedigen. Wij hebben ons ding gedaan. Klaar!

Je schrijft al je teksten ook in de ik-vorm.
Mijn teksten zijn niet persoonlijk. Het lijkt alleen maar zo omdat ik ze inderdaad in de ik-vorm schrijf. Maar ik kan nu eenmaal geen verhaaltjes schrijven. Dat zou betekenen dat ik een vooropgezet plan moet hebben, met een begin en een einde, en voor mij werkt dat niet. Een nummer eindigt waar het eindigt. Ik zie er wel beelden bij. In 4AM bijvoorbeeld zag ik elke zin visueel voor mij. Niet dat een buitenstaander daar veel zinnigs in zou zien.

Is het toeval dat instrumantal Teeth Fitness ongeveer in het midden van de plaat zit?
In elke plaat die we tot nu toe hebben uitgebracht, zit meestal wel een moment waarop we gas terugnemen. Hierdoor kan alles wat bezinken, waarna we weer vooruit kunnen. De donkerdere nummers komen wat later op onze platen, de wat frissere songs staan aan het begin. Teeth Fitness zorgt voor een sfeerbreuk, omdat we die op de plaat nodig hadden. De bassist schreef dan een drone en die gaat dan over in het volgende nummer, Choose Your Gods. Dit is progrock, meneer!

Hoe pak je het aan om een bepaald geluid te creëren voor je plaat?
Het grootste gedeelte hebben we al in ons hoofd als we eraan beginnen, maar er zit ook een percentage toeval bij. We hebben de plaat live opgenomen in veertien dagen tijd, en dan ben ik nog twee maanden bezig geweest met teksten inzingen, backing vocals, enz. Zo hebben we nog vanalles uitgeprobeerd, zoals gitaren door gangen of door versterkers jagen om de klank te vinden die we wilden horen.

De klank heeft iets afstandelijks.
Je 'hoort' inderdaad die kamers. Bij Eels bijvoorbeeld zit alles heel dichtbij, maar wij gaven er de voorkeur aan om afstand te nemen, zoals dat in de Elvisperiode het geval was. Heartbreak Hotel bijvoorbeeld. In plaats van alles "hifi crispy" te maken - zoals de Beatles' 'Remasters' - leek het de juiste stap voor deze plaat om alles verder naar achteren te duwen. Toen ik de demo's maakte, wist ik al dat dat het moest worden.

Voel je druk om te presteren als je schrijft?
Niet meer. Vroeger had ik dat wel. Toen legde ik mezelf normen op waaraan nummers moesten voldoen. Maar als ik nu lange tijd niet geschreven heb, dan begin ik gewoon met een aantal nummers. En die moeten niet eens goed zijn. Zit er dan toch iets tussen dat ergens op lijkt, dan ben ik vertrokken.

Ik kan me voorstellen dat iemand als Joost Zwegers veel meer druk voelt - vanuit zichzelf, maar vooral vanuit zijn publiek - om telkens die honderdduizend mensen ervan te overtuigen dat hij een goede plaat gemaakt heeft. Wij hebben er maar een paar duizend nodig, en dat maakt het schrijven heel wat relaxter. Die paar duizend weten trouwens sowieso dat elke Sukiloveplaat anders is. De enige constante is haast dat ze allemaal ontoegankelijk zijn.

Op Pukkelpop was er bitter weinig volk op jullie optreden. Doet dat pijn?
Nee, eigenlijk zijn we het gewend om enkel voor liefhebbers te spelen. Op hetzelfde moment begon dEUS, en elders was Placebo bezig. De mensen die de tent binnenkwamen, zijn ook gebleven. We zijn dan ook geëindigd met een tent die voor twee derde vol zat. Nu hebben we weliswaar al vier platen en drie ep's gemaakt, maar de meeste mensen hebben nog nooit van ons gehoord.

Je bent ook bezig met literatuur. Word je beïnvloed door wat je leest?
Absoluut. Memory As A Skull komt van een boek van Paul Auster ('The invention Of Solitude', nvdr.) waarin zijn vader sterft en hij het huis van zijn vader gaat leegmaken. Op die manier maakt hij de vergelijking tussen lege kamers en die schedel. Van daaruit ben ik vertrokken voor dat nummer, en dat evolueert dan vanzelf.

Een band als De Kift gebruikt poëzie en zelfs proza als basis voor hun nummers. Zou jij iets dergelijks zien zitten?
Ik ben ermee gestopt om nummers helemaal in mijn eentje op gitaar te schrijven. Ik probeer meer en meer om tekst en melodie te laten versmelten. Hele nummers schrijven vanuit een tekst werkt op dit moment niet voor mij. Ik kom uit een periode dat ik alleen maar traditioneel wou schrijven, maar na één of twee platen zat ik al aan mijn plafond. Vanaf 'You Kill Me' heb ik weer alles opengezet, en dat werkt voor mij veel beter. Al de rest vind ik te beperkend.

Je hebt al met heel wat mensen samengespeeld. Zijn er plannen voor een echte soloplaat?
In Sukilove heeft iedereen er zich bij neergelegd dat ik de "leider" ben. Ik schrijf alles en de anderen steunen mij daarin. De plaat zou zonder hen nooit zo goed zijn geweest, maar het is geen echte groep, meer een collectief dat aan dezelfde kar trekt. Meer solo dan dit zal het waarschijnlijk nooit echt worden.

Hoe bepaal je voor welke bands je de productie wil gaan doen?

Talent en ruimte in mijn agenda. Zij kiezen mij. Gelukkig heb ik te weinig tijd in mijn leven, zodat ik spullen kan weigeren en enkel kan doen wat ik echt leuk vind. The Galacticos was zo'n groep. Of de nieuwe plaat van The Future Dead, die ik net heb opgenomen. En dat wordt naar mijn mening ook iets heel moois. Een beetje Velvet Underground meets Teenage Fanclub.

Soms krijg ik ook aanvragen waarvan ik me afvraag waarom ze bij mij terechtkomen. Met pure kleinkunst heb ik bijvoorbeeld gewoon weinig voeling. Ik ken er niets van. Onze drummer, Stoffel Vervaeckt, kan daar bijvoorbeeld veel beter mee overweg. Die kan zich in alles vinden.

Heb je nog andere projecten op stapel staan?
Met Rudy Trouvé, Craig Ward en Dave Schroyen willen we iets doen rond Jimmy Page (legendarisch gitarist van Led Zeppelin, nvdr.). Met de Crab Four mikken we artistiek iets hoger. We gaan het 'White Album' integraal spelen, maar dat is meer een hobbyproject. De arrangementen gaan we zo goed mogelijk benaderen, de stemmen zullen een iets vrijere interpretatie krijgen.

We zijn benieuwd!

Foto via Wannabes.

Eerste soloplaat voor Hot Chip-zanger

Jonas Truwant — 25 Oct 2009 13:20

Joe Goddard, de zanger van elektroband Hot Chip, brengt op 9 november een eerste soloalbum op de markt. De plaat zal 'Harvest Festival' heten en voornamelijk instrumentale nummers bevatten.

Met de soloplaat treedt Goddard in de voetsparen van Hot Chip-collega Alexis Taylor. Die bracht vorig jaar ook al op z'n eentje een eigen album uit.

Aftellen naar Crossing Border in Antwerpen

Kristof Van Landschoot — 25 Oct 2009 12:52

Crossing Border, het Nederlandse festival dat een mengeling brengt tussen muziek en literatuur heeft dit jaar een Belgische tegenhanger in Antwerpen, daar kon u hier al eerder over lezen. De ticketverkoop blijkt los te lopen en de organisatie liet een paar dagen terug weten dat er nog slechts een 30-tal tickets te koop waren. Reden genoeg om zo snel mogelijk uw ticket te bestellen.

Wie dat dit weekend probeerde kreeg evenwel nul op het rekest. Een technisch mankement aan de ticketpagina zorgde er namelijk voor dat dit onmogelijk was. Volgens een mededeling op de website is men druk aan het werk om dit te verhelpen. Redelijk vervelend voor de organisatie natuurlijk, maar ook vervelend voor die 35 mensen die nu ongetwijfeld als maniakken hun browserpagina's zitten te verversen.

Als u er alsnog bij wilt zijn: één adres.

26 oktober - 8 november

Patrick Van Gestel — 25 Oct 2009 11:48

De dagen worden korter, de avonden langer. U heeft dus meer tijd om te verdrijven. En hoe kan je je tijd nu beter verdoen dan met goede muziek. Bovendien kunt u zoals steeds op ons rekenen om u wegwijs te maken door een jungle van bands in de aanbieding. Met wat geluk hoeft u er niet eens voor te betalen. Wij hebben namelijk tickets voor de optredens van Mew (1 november in de Botanique), Susanna and The Magical Orchestra (2 november in de Botanique) en Oceansize (6 november in de Vaartkapoen). Stuur een mailtje naar info@damusic.be met de naam van de groep als onderwerp.

HEALTH
Waar: De Kreun, Kortrijk + Ancienne Belgique, Brussel
Wanneer: dinsdag 27 + woensdag 28 oktober 2009 - 20.00 u
Wat: a loud American noise rock band from Los Angeles (aldus Wikipedia)
Waarom : omdat uw oren rijp zijn om gewassen te worden en deze band precies dat doet. Maffe wendingen vol noise en ongewassen synthdreunen ondersteund door de meest waanzinnige drumpartijen en monotone zangpartijen. Vergeet vooral uw oordopjes niet.
Voorprogramma: Pictureplane
Kost: € 12/10/7 (Kreun) of € 12 (AB)

THE XX
Waar: Lighthouse, Brugge
Wanneer: zaterdag 31 oktober 2009 - 21.15 u
Wat: jong grut dat klaar staat om de wereld te veroveren
Waarom: Hun debuut wordt langs alle kanten bewierookt. Of dat al dan niet terecht is, laten we hier zelfs in het midden. Maar u wil toch ook zien wat deze buzz nu weer allemaal inhoudt. En wie zijn wij dan om u die kans te ontzeggen.
Voorprogramma : The Bear That Wasn't
Kost: € 11/8

WOODS
Waar: Trix, Antwerpen
Wanneer: donderdag 5 november 2009 - 19.30 u
Wat: eigenlijk een programma met drie evenwaardige bands, maar er mag er nu eenmaal slechts eentje bovenaan staan.
Waarom: Omdat u niet elke dag de kans krijgt om drie beloftevolle bands aan het werk te zien. Woods staat voor lo-fi met een eigen smoel. The Cave Singers leggen hun punkroots in eigenzinnige Americana en Espers grijpen terug op de Britse folk uit de zestiger jaren. Wie houdt van avontuur, is hier op het appel.
Voorprogramma : The Cave Singers + Espers
Kost: € 12/10/7

MAYER HAWTHORNE AND THE COUNTY
Waar: Het Depot, Leuven
Wanneer: vrijdag 6 november 2009 - 20.00 u
Wat: duizendpoot met gevoel voor goede songs
Waarom: Omdat deze man de soul van grote namen als Isaac Heyes en Curtis Mayfield herinterpreteert zonder te kopiëren. Daarnaast weet hij ook perfect hoe een pakkend liedje in elkaar moet steken. Het resultaat is vaak adembenemend.
Kost: € 13/11

PORTUGAL. THE MAN
Waar: Botanique, Brussel
Wanneer: zaterdag 7 november 2009 - 20.00 u
Wat: een al veel te lang onbekend gebleven band
Waarom: het ene moment laat dit viertal uit Alaska hun nummers regeren door loops en synths, het volgende geven ze de voorkeur aan conventionele instrumenten. Je weet eigenlijk nooit wat je van hen moet verwachten en precies daarin ligt zowel hun kracht als hun zwakte. Wat ons betreft kan dit kwartet in elk geval weinig fout doen.
Kost: € 11/8/5

The Scene - Liefde op Doorreis

Stefaan Van Slycken — 25 Oct 2009 00:00

U hebt er ons al vaak over horen zeuren, maar blijkbaar zeuren we nog niet hard genoeg: het Nederlandstalige muziekgebeuren wordt nog altijd geregeerd door neuzelaars, navelstaarders en broebelaars met artistieke pretenties. Wij sprongen dan ook een klein gaatje in de lucht toen we 'Liefde op Doorreis', de nieuwe plaat van het bijna doodgewaande The Scene, in onze bus kregen.

De plaat opent met Mijn Land: een akoestische gitaar, en Thé Lau, die mijmert over zijn jeugd. Maar vooraleer wij "Oh nee!" kunnen denken, maken drums, gitaar en bas er een rocker in klassieke Scenestijl van. Meer dan degelijk, maar geen knaller - net als Geluk en Vrouw. U zal ons geen kwaad woord over de tekst horen zeggen, maar muzikaal had het best wat opwindender gemogen dan de voortkabbelende gitaarbegeleiding.

Het kan geen toeval zijn dat we net de funkier dingen het leukste vinden. Nachttrein bijvoorbeeld. Vergissen we ons of herkennen we er iets in van Waar Mensen Wonen, volgens ons de onbetwiste topper op Lau's soloplaat 'De God van Nederland'? Kan best zijn, maar het is opvallend dat The Scene klinkt als The Scene. En dat Thé Lau solo helemaal anders klinkt. "Ne zanger is ne groep." zong Wannes ooit, maar The Scene is duidelijk meer dan een begeleidingsbandje. Breek de Ban is zelfs helemaal vintage Scene.

Straat is ook nog zo iets leuks: het heeft héél dicht tegen Stevie Wonders fijnste funkwaren gelegen. En bij ons weten zijn er niet veel Nederlandse of Vlaamse artiesten de er mee wegkomen funky te doen. Hier lukt het dus wel. Leef lijkt dan weer erg op Je Me Fâche, toevallig Axelle Reds sterkste nummer. Niet uitzonderlijk origineel dus, maar in dit geval bedekken we dat graag met de mantel der liefde.

Vier Seizoenen en Kind van de Maan zijn helemaal ons pakkie-an: Tom Petty meets Pearl Jam, in bescheidener proporties weliswaar. Het contrast met Tijd is helaas wat te groot: een al te introspectieve Lau die op piano en viool mijmert over Nederland. Nee, hou dit liever voor een tuinfeestje ten paleize van Hare Majesteit. Ook Paradijs valt wat bleekjes uit. Zeker als je bedenkt dat Tröckener Kecks ook een lied hebben dat zo heet en dat we jaren later nog kunnen nazingen. Kecks, waer bestu bleven?

Nee, deze plaat is geen kopstoot geworden. Anderzijds hebben we sinds lang niks gehoord dat ook maar enigszins aan de knieën komt. De oudjes houden de eer van de rock hoog terwijl het jonge grut maar wat zielloos aanmoddert, troosteloos herkauwt en musiceert zonder identiteit. Yep, de Nederlandstalige muziek staat op het niveau van de Engelse en de Amerikaanse mainstream. Niet iets om trots op te zijn. Lau en de zijnen hebben de twijfelachtige eer de enige Nederlandstalige rockers te zijn die iets presteren wat het beluisteren waard is in deze tijden van bloedarmoede.

Nieuw album voor Beach House

Patrick Van Gestel — 24 Oct 2009 20:20

Op 25 januari 2010 verschijnt het nieuwe, derde album van Beach House onder de titel 'Teen Dreams'. Twee jaar geleden was hun vorige plaat 'Devotion' al meer dan de moeite waard en Alex Scally en Victoria LeGrand zullen ongetwijfeld ook nu weer uitpakken met liedjes vol melancholie.

Chris Coady, ook bekend van zijn werk voor Yeah yeah yeahs, TV On The Radio en Grizzly Bear, verzorgde de productie.

In de VS neemt SubPop het duo onder zijn vleugels terwijl Bella Union de Europese belangen van Beach House waarneemt.

Just Jack - Energie wordt synergie

Mattias Devriendt — 24 Oct 2009 13:10

De organisatie van de Minnemeers had Just Jack misschien iets beter mogen kaderen. Een matig gevulde zaal, een voorprogramma dat in de verste verte niet aansloot bij de hoofdact en slaapverwekkende achtergrondmuziek tussen de optredens. Geen wonder dat de zaal zich maar met moeite oprichtte om van zijn energie te smullen. En toch mogen we er niet aan denken dat we het zelf gemist zouden hebben.

Wie dat voorprogramma dan wel verzorgde? Tommigun is de naam, ook bekend als Thomas en Joeri uit Brussel, en voor de gelegenheid hadden ze de helft van de liveband thuisgelaten en enkel een extra zangeres aan hun zijde meegebracht. Vervolgens kregen we een stukje lo-fi / indie te horen met veel toetsenwerk. Languit liggen was dan ook de boodschap.

Hier en daar hoorden we een aardig nummer, en over het algemeen werd dat met al dan niet oprechte overgave gebracht. Máár, jongens, horen jullie nu zelf niet dat die vrouw links van jullie veel beter zingt? Bij deze dus een oproep aan Tommigun: maak in het midden van het podium wat plaats vrij voor je backing vocal.

En zo moesten we half in slaap gewiegd overeind krabbelen om de hoofdact te zien: Just Jack, een vrolijk rondhuppelend, los T-shirt met gele basketsloefkes eronder en kortgeknipt haar erboven. Niet meer, niet minder. Je ziet jezelf zo een pintje bestellen aan de bar met deze jongen. Al is “jongen” misschien niet meer van toepassing voor iemand die op nieuwjaarsdag 35 jaar wordt.

Hem daar nu al voor feliciteren is misschien wat voorbarig, en dus houden we onze 'proficiat' voor 'All Night Cinema', zijn nieuwe langspeler sinds augustus. Maar ook voor zijn prestatie in de Minnemeers kan er een complimentje vanaf, want Jack kreeg zelfs een mak publiek aan het feest.

Writersblock was de opener van een langzaam stijgende set. Just Jack wees daarbij hier en daar naar toeschouwers of keek hen staalhard in de ogen, terwijl hij lachend over het podium dartelde. Stoom aflaten, noemen ze dat.

Ook de drummer van deze hemels strakke band verdient trouwens een schouderklopje. De kale knikker met de twee stokjes was hyperprofessioneel, op het autistische af, en een steengoede coach van het Jackteam. Na tien seconden zag je al wie de baas. En heb je gelet op de sublieme versnelling en de hints vóór elk nummer? De perfectie van eenvoud. Iets waar veel jonge bands nog van kunnen leren.

Het optreden bereikte – hoe kan het ook anders - zijn hoogtepunt bij Starz In Their Eyes. Energie werd synergie en het publiek leefde zich uit. Tijdens de bisnummers werd die lijn bovendien nog eens naadloos doorgetrokken. En dus zit er niets anders op dan de voor de hand liggende woordspeling eindelijk neer te schrijven: Just a very good Jack.

All-American Rejects - Glitter en glamour

Yasmine Schillebeeckx — 23 Oct 2009 20:46

Hoewel All-American Rejects intussen een vaste waarde is in het rockcircuit, was het de eerste keer dat het Amerikaanse viertal een Belgisch zaalpodium betrad. De massa pubers die aan de ingang stond te wachten, beloofde niet veel goeds. Maar na een stomende set bleek All-American Rejects meer te zijn dan de zoveelste tienerrockband.

Terwijl supportact American Steel met erg middelmatige poppunk en zwakke vocals het publiek niet kon entertainen, slaagde het viertal van All-American Rejects daar vrijwel meteen in. Onder de bombastische drumriff van Move Along betraden de tienerhelden het podium, frontman en bassist Tyson Ritter voorzien van een aanzienlijke laag glitter over zijn iele, blote bovenlijf.

Maar wie denkt dat Ritter just another pretty face is, zit goed fout. Ja, hij bracht het allemaal iets té dramatisch en - toegegeven - dat overbodige gebruik van scheldwoorden was niet stoer, veeleer storend. Maar zelden hoorden we een vocalist die ook live hoge noten als in Swing, Swing en Top of the World met gemak haalt. Impressionant.

Ondanks de beperkte opkomst mankeerde het niet aan sfeer in de inmiddels broeierig hete concertzaal. Wat zou een mens anders verwachten van een troep uitzinnige tienermeisjes? En toch was het niet met hun schattige uiterlijk dat deze jongens ons wisten te overtuigen.

Een sterke setlist volgepakt met stevige hits, enkele enthousiaste muzikanten en een publieksmenner als frontman droegen allemaal bij tot een uitstekend concert. Met Dirty Little Secret werd het jonge publiek al gauw in vuur en vlam gezet, een vuur dat heftig bleef branden tot de loeiende afsluiter Gives You Hell.

Maar achter het stoere uiterlijk van deze jongens schuilt ook een soft kantje. Dat ervaarden we halverwege de set, toen even wat gas werd teruggenomen. Een akoestische en doorleefde versie van Mona Lisa raakte ons tot in het diepst van onze ziel, en ook het massaal meegebrulde It Ends Tonight zorgde voor een kippenvelmoment. Wij konden niet anders dan met volle teugen genieten.

Wanneer de zaal na afloop weer leeg liep, werd er heftig nagepraat. “Tyson is lekker!”, hoorden we meermaals. Jammer, want deze jongelingen zijn zich wellicht niet bewust van het feit dat ze getuige zijn geweest van wellicht een van de beste poppunkconcerten van 2009.

De solo plannen van Noel Gallagher

Kevin Vergauwen — 23 Oct 2009 17:25

In een interview met The Daily Mirror laat Noel Gallagher weten dat hij van plan is een solo carrière uit te bouwen na de split van Oasis eerder dit jaar.

"Ik kijk er echt naar uit om mijn eigen muziek te maken en vooral om mijn eigen ding te doen, zonder daarover rekenschap aan iemand te moeten geven" verklaart hij.

Concrete plannen verklapte de man nog niet, daarvoor is het blijkbaar nog even te vroeg.

Oasis splitte in augustus na een zoveelste kletterende ruzie tussen de Noel en Liam Gallagher.

To be continued ... .

Magnolia Electric Company - Josephine

Patrick Van Gestel — 23 Oct 2009 00:00

Zou ze echt bestaan? ‘Josephine’? Dat moeten zowat de eerste gedachten zijn geweest die ons door het hoofd schoten bij de eerste beluistering van deze plaat. Als ze bestaat, heeft ze in elk geval iets om trots op te zijn. Tenminste, als je van de muziek van Jason Molina en zijn Magnolia Electric Co. houdt.

Maar enig onderzoek wees uit dat ‘Josephine’ wordt opgedragen aan Evan Farrell, voormalig bassist en steelgitarist van Magnolia Electric Co. en andere bands als Rogue Wave en The Japonize Elephants. Als je er dan over nadenkt en de plaat nog eens oplegt, zijn er inderdaad heel wat verwijzingen naar het hogere in de liedjes op dit album. Niet dat wij er meteen godsdienstig door geïnspireerd werden, maar als afscheid kan dit in elk geval tellen.

Het valt meteen op dat er een zekere rust van dit album uitgaat. Of is berusting eerder het juiste woord? Op dat vlak vult de muziek de teksten bijna perfect aan. The Rock Of Ages is daarvan waarschijnlijk het beste voorbeeld. Zonder drums en aan een gezapig tempo straalt dit nummer die haast onwezenlijke rust uit.

Niet alle nummers zijn even berustend. Af en toe halen de elektrische gitaren even uit, als willen ze de woede omtrent dit verlies kracht bijzetten. In The Handing Down is er bijvoorbeeld steeds de gitaar die dreigend op de loer ligt, klaar om zijn prooi te bespringen. Maar dan nog is er die onderliggende rust die uitgaat van Molina’s stem. En zelfs de bijhorende solo is nog steeds gedisciplineerd.

Helemaal in de wolken zijn wij van Whip-Poor-Will, dat rust op een akoestische gitaarlijn, enkel af en toe bijgestaan door een steelgitaar. De tekst is schitterend. De referentie naar de hotelkamer waar Molina zit en de manier waarop hij daarop terugkomt verder in het nummer is groots. Of hoe een nummer met een eenvoudige gitaar als ondersteuning toch zo’n kracht kan uitstralen.

Elk nummer straalt de pijn bijna uit, maar toch is er steeds hoop die door de donkere wolken priemt. Of zoals Molina het in Song For Willie zegt : “As long as there are sundowns/ There will always be the west.” Als er een westen is, dan is er ook een oosten en komt de zon de volgende dag ongetwijfeld weer op. En de trompet klaagt.

Jason Molina is één van die zeldzame mensen die in elk van zijn liedjes zijn ziel legt. Steve Albini heeft dat op ‘Josephine’ tot in de details vastgelegd. En wij? Wij zijn gewoon dankbaar om dergelijke parels.

Alice In Chains - Black Gives Way To Blue

David Ardenois — 23 Oct 2009 00:00

Het artikel dat u nu begint te lezen, is in wezen een overbodige recensie. ‘Black Gives Way To Blue’, de eerste nieuwe plaat van Alice In Chains sinds de dood van hun zanger in 2002, is namelijk een oerdegelijke rockplaat van begin tot einde die u zich dus zonder enige schroom kan aanschaffen. We zeggen en schrijven “rockplaat” omdat dit album heel wat meer muziekliefhebbers kan aanspreken dan enkel diegenen die zweren bij dat hoofdstuk begin jaren negentig, dat “grunge” getiteld is.

All Secrets Known opent dit elf nummers tellende album op een plechtstatige wijze: een fijne gedempte riff die algauw begeleid wordt door de ritmegitaar, waarna de zang en de drums - voorzien van het nodige cimbaalwerk - invallen. Om het geheel af te maken drapeert Jerry Cantrell er nog een ijl klinkend gitaarlijntje overeen. Het timbre van William DuVall, de nieuwe vocalist, lijkt heel erg op dat van wijlen Layne Staley dus de fans hebben alvast geen reden tot klagen.

Het terecht tot single gebombardeerde Check My Brain is een midtempo nummer dat zodanig catchy is dat u na één enkele luisterbeurt het refrein al kan meebrullen. Een compacte song met bijzonder efficiënte bends in de hoofdriff, die zich ogenblikkelijk in uw brein vastboort.

Last Of My Kind is dan weer een steviger nummer, waarvan we ons afvragen of dit een zelfbespiegeling is van hetgeen nog overblijft van de grungescène en de eigen positie van de band in het muzikale landschap. Wat er ook van zij: deze duistere, meeslepende song zien wij de fans zo al meescanderen op de festivalweides, zwaar headbangend uiteraard.

Al dan niet de geplogenheden van het genre indachtig, is de volgende song Your Decision een akoestisch nummer, dat evenwel een prachtige solo bevat. Als zachte balsem tussen twee zware stukken in, heeft dit nummer de perfecte plaats in de tracklist gekregen. De balans tussen de instrumenten is perfect, de tekst is pakkend: de term “instantklassieker” komt spontaan bovendrijven.

When The Sun Rose Again is met zijn slagwerk en akoestische gitaar een tweede rustpunt, perfect om de ogen bij te sluiten en weg te dromen. Acid Bubble, dat aanvankelijk maar een vullertje lijkt, grijpt je echter niet één maar tot twee maal toe bij je nekvel. Een schoolvoorbeeld van hoe zacht en hard perfect kunnen samengaan.

Dan zijn we nu bij “Instant Classic Nr. 2” beland. De song zelf heet echter Lesson Learned: de gitaar zet genadeloos de aanval in, waarna de zang en de drums je heel strak bij de les houden. De band gaat op Take Her Out door op zijn elan: melodisch, meeslepend en toch stevig.

Ondanks de vervaarlijke titel begint de groep stilaan uit te bollen met ‘Private Hell’, om te besluiten met de sobere titeltrack waarin zowaar pianopartijen te horen zijn die - zonder melig te worden - geleidelijk aan de gitaar overstemmen. Een schitterende plaat, die uitnodigt om ze niet twee maar tot drie maal toe na elkaar op te leggen en die ervan getuigt dat comebacks best wel mogelijk zijn. Dat ‘Black Gives Way To Blue’ ongetwijfeld hoge ogen zal gooien bij de eindejaarslijstjes is niet meer dan terecht.

Alice In Chains speelt op 20 november in Trix.

Andrew Bird op zoek naar zijn roots

Kevin Vergauwen — 22 Oct 2009 23:33

Op 16 en 17 september is singer-songwriter Andrew Bird te gast in respectievelijk De Warande in Turnhout en De Vooruit in Gent.

De man doet momenteel enkele Europese concertzalen aan ter promotie van zijn laatste album 'Noble Beast'.

In zijn eigen regio pakt de zessendertigjarige bard het anders aan.

Hij plant namelijk enkele optredens in kerken.

Zo gaat Bird naar eigen zeggen op zoek naar zijn roots. Als kind zong hij in verschillende kerkkoren.

Kraakpand 4.2: win, win, win

Kevin Vergauwen — 22 Oct 2009 23:16

Zaterdag 24 oktober is de Handelsbeurs alweer toe aan 'Kraakpand 4.2'.

Gastheer en curator Dirk Blanchart presenteert u andermaal een avondvullend programma met vier uiterst beloftevolle Belgische acts.

Spelen deze keer (letterlijk) afwisselend ten dans tussen het publiek: She No Go, The Mudgang, Jaune Toujours en Amelia Curran.

Wij mogen geheel last minute enkele duo's naar de Gentse concertzaal sturen.

Een mailtje met als titel 'Kraakpand' en daarin je naam naar info@damusic.be kan volstaan voor twee gratis plaatsjes op zaterdagavond.

The Rakes houden het voor bekeken

Patrick Van Gestel — 22 Oct 2009 22:56

De Noordlondense band The Rakes heeft aangekondigd er met onmiddellijke ingang de brui aan te geven. De tournees door Groot-Brittanië en de VS worden volledig geannuleerd.

The Rakes staken in 2002 hun neus aan het venster en brachten in 2005het intrigerende debuut 'Capture/Release' uit. Vooral de single uit dat album 22 Grand Job deed het uitstekend op de radio zonder echter een regelrechte hit te worden. Later volgende nog 'Ten New Messages' (2007) en 'Klang' 2009', maar de echte doorbraak kwam er niet.

"Wij kwamen tot de gezamenlijke conclusie dat we het niet meer voor honderd procent konden opbrengen bij elke show.", was de reactie vanuit de band. Even toch had deze band het vuur met songs die getuigden van politiek bewustzijn, maar ook van humor.

De Noordlondense band The Rakes heeft aangekondigd er met onmiddellijke ingang de brui aan te geven. De tournees door Groot-Brittanië en de VS worden volledig geannuleerd.

Atlas Sound - Logos

Koen Van Dijck — 22 Oct 2009 00:00

Je kan Atlas Sound best omschrijven als Bradford Cox’ slaapkamerproject. Een hobby waarbij de frontman van Deerhunter songs knutselt, geluidslagen schildert en zieleroersels vertaalt. Hij deed dat al eerder op schitterende wijze met ‘Let The Blind Lead Those Who Can See But Cannot Feel’. En blijkbaar spendeert hij veel qualitytime in bed, want opvolger ‘Logos’ ligt nu al in de rekken.

Dat dit solowerk is ligt er niet echt dik bovenop. Bradfords muziek klinkt zeer gelaagd. Voorzien van klanktapijtjes en traditionele instrumenten bouwt hij intimistische songs, die een weg zoeken tussen pop, rock, country en folk. Zoals Deerhunter zelf? Ja, maar daar waar Deerhunter vaak zeer gevat uit de hoek durft komen, is Atlas Sound terughoudender en breekbaarder.

Ontegensprekelijk moeten wij bij Atlas Sound telkens denken aan Animal Collective. Laat ons de test doen en we halen de twee bij momenten amper uit elkaar. En dat is zeker niet negatief. Luister naar The Light That Failed, de eerste track op 'Logos', en je wordt onmiddellijk meegezogen in een soundscape waarbij gitaren en kabbelende loopjes met elkaar verweven worden. Ook het mooie Kid Klimax en Washington School worden op die manier gefabriceerd.

Verder zijn het meer echte songs met als uitschieters Shelia dat een Beach Boyskantje heeft en het van een stevige beat voorziene Walkabout met Noah Lennox van Panda Bear. Twee nummers die je, ook midden op straat, euforisch meeneuriet. Laetitia Sadier van Stereolab zingt een toontje hoger op Quick Canal dat ergens ver boven de wolken lijkt te zweven, met een koude wind en een verblindende zon in het gezicht.

Ijle stemmen zijn trouwens ook een kenmerk van Atlas Sound. Ze geven op die manier vaak een psychedelisch trekje aan zijn muziek. Het is het titelnummer dat ons een laatste keer doet dagdromen en daarmee een einde maakt aan deze muzikale roadtrip.

Via Atlas Sound hoor je duidelijk welke stempel Cox drukt op Deerhunter. Een gefilterde versie, zeg maar. Of een knutselwerkje waar veel werk in kroop en dat met veel ijver en toewijding tot in de kleinste details werd afgemaakt. Heel mooie luistermuziekjes die ook vooral hun ding doen in de slaapkamer of als je onderweg met muziek in de oren naar landschappen staart. Alleen opletten dat je geen onbekenden vastpakt en begint te knuffelen.

I Love Techno for dummies

Niel Van Herck — 21 Oct 2009 22:19

Het is weer zo ver. De hoogmis van de elektronische muziek settelt zich ook dit jaar in de Expohallen van Gent. Meer, luider, harder, beter, groter... Meer dan 35 namen, waaronder Dave Clarke, Boys Noize, Crookers, Laurent Garnier, Tiga en Vitalic pompen een hele nacht lang beats door de gigantische boxen. Om de avond wat vlotter te laten verlopen en het muzikaal genot te optimaliseren komt daMusic met tien tips op de proppen. Zo wordt I Love Techno een onvergetelijke ervaring.

1. What's the plan Stan? Een voorbereid man is er twee waard, dus: kam de website van I Love Techno uit van onderen tot boven. Ga door de line-up, kies de namen die je zeker wil zien en print desnoods een uurregeling af. Op de ILT-site staat een handige tool om je avond volledig te plannen en af te drukken. Zo hoef je ter plaatse niet meer uit te zoeken wie waar speelt en bespaar je jezelf nutteloze tochtjes. Voor de die-hards is er trouwens ook een iPhone-applicatie die je door de avond loodst. Vergeet trouwens niet op voorhand geld af te halen, want ter plaatse zijn er geen bankautomaten.

2. Er komt ongetwijfeld een moment waarop je je vrienden verliest in de mensenmassa. De één wil naar Carl Craig, de andere naar Buraka Som Sistema. Spreek op voorhand een plaats en eventueel uur af om te verzamelen. Gsm's doen wonderen, opvallende kledij nog meer. Draag je Teletubie-kostuum en je vrienden vinden je gegarandeerd altijd terug.

3. Probeer er op zijn minst te geraken. Vorig jaar werden heel wat mensen al in het station of vanop de parking naar een ziekenhuis geëvacueerd. Overvloedig alcoholgebruik was de boosdoener. Indrinken mag altijd, maar probeer te doseren. Een goede maaltijd voor het feest kan trouwens wonderen doen. Zo heb je de nodige energie om wat langer door te gaan op de set van Simian Mobile Disco. En ja, een pita is ook goed.

4. Een gouden tip: probeer op tijd te komen. Als je Speedy J wil zien om 23 uur, dan is het niet aan te raden een half uurtje op voorhand aan de ingang te gaan aanschuiven. Er is veel volk, heel veel volk, en elk jaar opnieuw moet je een hele tijd aanschuiven om binnen te komen. De vestiaire gaat iets vlotter, maar ook dat neemt toch ook weer wat tijd in beslag. En uit ervaring nog dit: zorg ervoor dat je ticket in de juiste broek zit, want zonder geraak je absoluut niet binnen.

5. Er zijn vijf rooms en per room kan er 5.000 man binnen. Dat komt dus op 25.000 man. Er zijn echter 35.000 tickets verkocht, dus loopt er zo'n 10.000 man verdwaald. Veel volk, dus. Eenmaal een zaal vol zit, kom je er niet meer in zonder (lang) aanschuiven. Wil je per se Birdy Nam Nam zien, ga dan een half uur voor het begin van hun set naar de juiste zaal. Zorg ook dat je genoeg drankbonnetjes hebt en plan je wc-gebruik. Ook daar is het namelijk aanschuiven. En het zou zonde zijn om bijvoorbeeld de zaal te moeten verlaten in het midden van Brodinski zijn set.

6. Geraak je niet meer binnen bij Paul Kalkbrenner, dan is de kans groot dat je zijn en anderen hun set alsnog kan volgen op groot scherm in de Switch Video Room. Daar zijn trouwens ook de wc's, de chill out en de drankbonnen te vinden.

7. Elk jaar opnieuw vallen heel wat fuivers in zwijm, en dan hebben we het niet over liefdesperikelen. Oververhitting en uitdroging zijn de grote duivels. Niet alleen promoten we dus functioneel naakt, af en toe eens uitblazen in de chill out en alcoholische dranken afwisselen met frisdrank kunnen soelaas brengen. Er zijn trouwens standjes met gratis waterbevoorrading. Neem eventueel een lege Camelbag of wijnzak mee. Die kan je daar dan opvullen,waardoor je opnieuw minder hoeft rond te lopen!

Om onze woorden wat kracht bij te zetten, laten we even dj Rush aan het woord: "Ik vergelijk uitgaan graag met autorijden: wie twee uur aan een stuk achter het stuur zit, last best een pauze in. Voor dansen geldt net hetzelfde: sta je twee uur aan een stuk te shaken, stop even en ga wat chillen om weer op adem te komen. En ga iets drinken. Een luchtje scheppen gaat natuurlijk enkel als de organisatie je toelaat om naar buiten te gaan, en dat is niet steeds het geval, wat ik toch jammer vind. Wat mij betreft, mogen ze het aanbod aan vruchtensapjes gerust wat uitbreiden: een frisse mango juice na twee uur dansen is echt wel hemels."

8. Probeer het mixen aan de dj's over te laten. Drugs, alcohol en warmte zijn al - tijd een slechte combinatie.

9. Het gaat er luid aan toe, dus probeer je oren wat te beschermen. Gehoorschade is een hot topic nu, dus met wat geluk zijn er aan de balie oordopjes beschikbaar. Maar neem toch maar het zekere voor het onzekere en koop er een paar in de apotheker. Goedkoop, in alle kleuren beschikbaar en makkelijk weg te steken.

10. Wees, tot slot, vriendelijk tegen de tramchauffeur die je naar huis brengt.

Ojos De Brujo - Een smeltkroes van stijlen en muziek

Niel Van Herck — 21 Oct 2009 22:15

De browniekruimels liggen nog op tafel en er hangt een zoete etensgeur in de zaal. De mannen van Ojos de Brujo hebben juist gegeten en bereiden zich voor op hun performance in de AB. De flamencogitarist oefent zijn vingerzetting al wat in de gang, Carlos Sarduy loopt fluitend door de zaal en voor ons zitten Max, rapper, beatboxer en percussionist en DJ Panko klaar voor het interview.

Zenuwachtig?
Max: Niet echt eigenlijk. Als je zoveel optreedt op korte tijd verdwijnen de zenuwen vanzelf. Wel zijn we opgewonden en benieuwd. De vorige keren dat we hier kwamen optreden, was het altijd feest en hopelijk zal het nu ook weer zo zijn.

Jullie zitten met een heel druk schema. Raak je dat toeren niet beu?
Max: Met het vorige album 'Techari' zijn we drie jaar lang rond getrokken. Dat was misschien van het goede te veel, want op het einde zat de sleur er toch in en waren we allemaal oververmoeid. Nu is er dat nieuwe album. We kunnen het publiek dus iets nieuws voorschotelen en dat geeft ook extra energie. Tussen 'Techari' en 'Aocanà' zit er een pauze van drie jaar en die heeft ook deugd gedaan natuurlijk.

Drie jaar aan het zwembad gelegen met een cocktail in de hand?
Panko: Was het maar zo (lacht). Nee, onze zangeres Marina is bevallen in die periode, dus moesten we wel een pauze pakken. Maar we hebben zeker niet stilgezeten. Er werd gewerkt aan nieuwe teksten, veel gecomponeerd en ondertussen was er ook nog Ojos de Brujo Soundsystem, een nevenproject. Maar de pauze was meer dan welkom. Er was echt een gebrek aan tijd en het vat was leeg.

Is dit ook de reden waarom jullie sinds kort samenwerken met Warner?
Max: Dat is inderdaad één van de redenen, maar niet de enige. De wereld zit in een crisis, de muziekwereld in een nog grotere en met de Spaanse muziekindustrie gaat het al helemaal niet goed. Een groot bedrijf als Warner kan in dergelijke periodes voor wat meer input zorgen.
Panko: Het is ook een stuk makkelijker om buitenlandse markten te bereiken. Vroeger deden we alles zelf, van de videoclips tot het management, maar met Warner hebben we onze artistieke integriteit zeker niet moeten opgeven. Het is een goede deal, waarbij we de nodige vrijheid krijgen.

'Aocanà' komt van "Aocanà Garlochi" en betekent letterlijk "Nu van het hart". Kwamen de vorige albums dan niet uit het hart?
Max: De eerste kwam uit de neus, dan eentje uit de oren en de derde uit de mond. (lacht) Nee, ze komen allemaal uit het hart, maar deze is iets specialer. Het is veel meer een gevoelsplaat geworden, een momentopname van hoe we ons nu op dit moment voelen. Marina en Carlos (nvdr. Sarduy, trompettist) hebben ook samen een kind gekregen en die liefde weerspiegelt zich ook in dit album. Vier van de nummers op 'Aocanà' zijn dan ook door hen geschreven. Het is een warme plaat geworden.

Carlos Sarduy is redelijk nieuw in de band. Bracht hij verse inspiratie?
Panko: Carlos is begonnen als invaller tijdens de tournees en raakte zo stilaan betrokken bij de band. Zijn invloed valt niet te ontkennen. Hij geeft meer dimensie aan het geluid. Het is allemaal wat Caraïbischer en een stuk warmer geworden. Het gaat er nu ook allemaal wat professioneler aan toe.
Max: Vroeger plakten we gewoon geluiden die we leuk vonden samen, maar nu wordt er ook gekeken naar de technische kant. Ojos de Brujo heeft ook altijd samengewerkt met andere artiesten en dat doet ook wat met je geluid.

Een zangeres uit India, een Cubaanse band, Spaanse rappers en zo kunnen we nog een tijdje door gaan. Waar vind je al die mensen? Waarschijnlijk niet op de hoek van de straat?
Max: In Barcelona is alles mogelijk (lacht). Ojos de Brujo gaat al een tijdje mee en tijdens het touren kom je altijd wel interessante mensen tegen. Vaak contacteren we ook muzikanten waarvan we hun album goed vinden en zo. Daarnaast heeft iemand van de groep ook een project geleid rond Indiase muziek en ik ben dan weer gaan studeren in Engeland. Zo krijg je snel een smeltkroes van stijlen en muziek.

Ook op 'Aocanà' staan weer heel wat sociaal geëngageerde teksten. Streven jullie naar een betere wereld?
Panko: Dat proberen we toch. Misschien lukt het niet of zijn we niet efficiënt in wat we doen, maar we doen toch een poging en dat is het voornaamste.
Max: Niets doen heeft geen zin. We schrijven muziek met geëngageerde teksten. Tijdens andersglobalistische betogingen zal je af en toe wel eens Ojos de Brujo horen en als bijvoorbeeld de homobeweging om muziek komt vragen voor een campagne, dan zullen we geen neen zeggen.
Panko: We proberen toch wat licht te brengen in deze duistere wereld.

Mooie afsluiter! Veel succes zo meteen op het podium!

Max: Dankjewel. Kom je kijken? Wil je deze fles wijn anders? Het moet een feest worden!

Nouvelle Vague - Ceci n'est pas un cocktail party

Kristof Van Landschoot — 21 Oct 2009 20:01

Het is bewezen: rond het zingen van andermans nummers kun je een aardige carrière opbouwen. Vraag het maar aan de meiden van Scala of aan die groep die het tot Rock Werchter schopte door nummers van Pink Floyd na te spelen.

Veel covergroepjes verdienen hun boterhambeleg door op dure cocktailfeestjes voor achtergrondmuziek te zorgen bij een receptie voor managers met overgewicht. Men zou op basis van hun platen kunnen vermoeden dat Nouvelle Vague in dat rijtje thuishoort. Tijdens hun optreden in de Democrazy in Gent rekenden ze met dat vooroordeel definitief af.

Met hun scherpe neus zoeken Marc Collin en Olivier Libaux - de breinen achter deze groep - in de archieven van de popmuziek naar verborgen pareltjes of gekende popsongs waar ze vervolgens de essentie uit distilleren en een nieuwe song rond opbouwen. Ze slagen er ook in om excellente performers aan te trekken om de nummers te zingen. In de Democrazy brachten ze de ravissante Nadeah Miranda en de uiterst charmante Melanie Pain mee.

Vooral die eerste blijkt een ongelooflijk getalenteerde performer te zijn. Niet alleen is zij een podiumbeest zonder weerga maar ook een aantrekkelijke blondine met een mooie stem die perfect toonvast zingt, als een bezetene over het podium kronkelt en niet te beroerd is om zich onder het publiek te mengen ter bevordering van de ambiance in de zaal. Neem ter illustratie de indrukwekkende performance - er is geen ander woord voor - die ze leverde tijdens het van Madness geleende en enkel door drums begeleide Grey Day.

De sfeer sloeg na zulke intense vertoningen vaak snel om met iets lichtvoetiger werk en daar bleek dan dat Nouvelle Vague-oudgediende Melanie Pain niet altijd moest onderdoen. Haar aanpak in bijvoorbeeld het enkel door akoestische gitaar begeleide God Save The Queen zorgde voor een leuke meezingdialoog met het publiek.

Het is moeilijk hoogtepunten te kiezen. Bela Lugosi's Dead is in de versie van Bauhaus al een fantastisch nummer en de versie die we te horen kregen als eerste bisnummer was minstens even indrukwekkend. Het in countrysferen verkerende Parade, een cover van Magazine, ook. Of de dromerige afsluiter In A Manner Of Speaking maar zeker ook het al eerder vermelde Grey Day.

Met hun repertoire van meezinghits had dit optreden gemakkelijk een feestje kunnen worden dat zelfs managers met overgewicht tot dansen had bewogen. Door de keuze voor minder bekende nummers werd het gewoon een fantastisch optreden. Daar geven wij nog altijd de voorkeur aan op een doordeweekse dinsdagavond.

Wilco snel terug de studio in

Kevin Vergauwen — 21 Oct 2009 19:21

Op 6 november is Wilco te gast in de Brusselse AB om hun laatste album 'Wilco (The Album)' voor te stellen.

Tijdens een interview met The Ampersand liet bassist John Stirrat zich ontvallen dat de band begin volgen jaar al nieuwe songs zal opnemen in de studio.

Een nieuwe plaat zou tegen eind 2010 of begin 2011 ten laatste in de rekken moeten liggen.

Raz Ohara And The Odd Orchestra - II

Koen Van Dijck — 21 Oct 2009 00:00

We schrokken even bij het horen van hun eerste album begin vorig jaar. Van het platenlabel Get Physical waren we toch vooral het betere beatwerk gewoon, maar een intimistische popplaat, weliswaar met een laag elektronica, hadden we op het Berlijnse label nog niet vaak gehoord. Geen eenmalig experiment blijkbaar want Raz Ohara And The Odd Orchestra keert nu terug met het al even intimistische ‘II’.

Onze verwachtingen worden dan ook volledig ingevuld. We krijgen tien pareltjes vol invloeden uit folk, gipsy, electro-akoestische muziek en vooral ook jazz geserveerd. Gitaren en bas geven de synths en de samples een warme touch en de stem van Raz Ohara komt recht uit het hart. Raz gebruikt nu ook meer van zijn stemcapaciteiten waardoor we op sommige momenten eerder aan Jamie Lidell denken dan aan een overgevoelige singer-songwriter.

Op The Burning (Desire) bijvoorbeeld hoor je de funk en soul uit zijn stem spatten. De electrojazz heeft een Four Tetrandje, maar klinkt hier rustieker en zachter. Strings maken het werk af en doen je volledig wegdromen. Wie helemaal naar een andere planeet wil verhuizen doet dat ongetwijfeld op de tonen van Losing My Name. Hallucinerende loops brengen je in trance. Ohara verleidt je met sexy vocals.

En het lijkt wel of ‘II’ gemaakt is om je eeuwig in een trip vast te houden. Het schemerige Varsha knispert als een houtkacheltje en lijkt de eenzamen te willen omarmen. Het heeft een onuitgesproken tristesse in zich maar ook een mooiere schoonheid. Wildbirds neemt vlotjes over en bouwt laagje per laagje op tot een heerlijke harmonie van verschillende instrumenten. De accordeon krijgt een speciaal plaatsje in het gezelschap.

Kingdom is een zachte dreiging in de duisternis. Het staat bol van de effecten, zij het zeer subtiel. Een schimmige tribal vibe overheerst het nummer. Afsluiter Praise The Day (No One Owes You Nothing) klinkt dan weer veel lieflijker zodat we op een positieve toon afscheid kunnen nemen van ‘II’.

Gelukkig is het geen vaarwel, maar eerder een spoedig weerzien. Dit tweede album is energieker dan zijn voorganger, bevat meer kronkels en bochten en heeft iets meer lente in zich dan herfst. Wat kunnen we nog meer zeggen om je ervan te overtuigen dat je met Raz Ohara And The Odd Orchestra kwaliteit in huis haalt?

Slow Club - Yeah So

Veerle Vermeulen — 21 Oct 2009 00:00

In 2006 liep in het Engelse Sheffield een band op de klippen, The Lonely Hearts. Op zich geen wereldschokkende gebeurtenis, ware het niet dat die split tegelijk ook aan de basis lag van Slow Club. En na het uitbrengen van enkele singletjes, verschijnt nu hun eerste langspeler: 'Yeah So'.

Sinds Jack en Meg White de wereld veroveren, en in hun zog een hele resem soortgelijke groepjes, zou een mens bijna vergeten dat een duo niet altijd róck hoeft te spelen. Slow Club houdt ons bij de les.

Parallellen met The White Stripes zijn nochtans zeker aanwezig: het gaat ook om een man en een vrouw, en de dame (Rebecca Taylor) beroert de drums, terwijl de heer (Charles Watson) de gitaar vasthoudt. Maar muzikaal moet de luisteraar toch een stapje verder denken.

Slow Club is zo’n band die gebruik maakt van alles wat los en vast hangt in het repetitielokaal. Stoelen, houten lepels, ... alles vind je terug in hun ietwat bizar instrumentarium. En zoals Slow Club zelf aangeeft, zou dit op papier dan ook een hoogst irritant groepje kunnen zijn. Maar wanneer je 'Yeah So' een kans geeft, merk je al snel dat dit plaatje je tolerantiegrens niet zal uitdagen.

Het merkwaardigste wat je over Slow Club kan vertellen, is dat ze de Engelse Miek en Roel zijn. Zo is opener When I Go de eigentijdse, Engelstalige versie van Jij en Ik, zeg maar. Vergeet daarbij trouwens alle rotte clichés over kleinkunst en probeer je te focussen op het belangrijkste: sterke tekst op een poepsimpel melodietje met breekbare, échte stemmen. Dat vat Slow Club zo’n beetje samen.

Dat het duo wist te weerstaan aan de drang om het geheel een beetje digitaal op te fleuren, getuigt van een goede portie gezond verstand en lef. Het is charmant om foutjes te horen: een stem die eens overslaat of een ritme dat even niet in de haak was. Zo hoor je immers dat de muzikanten ook mensen zijn. Niks slechts over die muzikanten trouwens, want Slow Club weet echt wel hoe een instrument vast te houden.

Taylor en Watson slagen erin om hun sound vaak heel vol te maken, ook al zijn er maar twee bandleden. Hoe minder opsmuk sommige nummers nodig hebben - check bijvoorbeeld I Was Unconscious, It Was A Dream - des te voller zijn andere dan weer, zoals Because We’re Dead.

Het vaste recept van Slow Club is steevast een dosis humor, pittige teksten en ongeveer alles wat je met de combinatie van een mannen- en vrouwenstem kan bereiken. Al horen wij liever wat meer verschil in de melodielijn, ze zingen erg vaak op dezelfde toon.

Origineel is het niet, en het leunt ook sterk aan bij label-maatjes van Tilly And The Wall. Maar de muziek van Slow Club zal zeker en vast een glimlach op je gezicht toveren. Een fijne herfstplaat!

Brett Dennen - Hope for the Hopeless

Karlien Vermeulen — 21 Oct 2009 00:00

Als u bij de naam Brett Dennen geen belletje hoort rinkelen, hoeft u zich nergens voor te schamen. Hoewel de man al geruime tijd meedraait in het muziekcircuit en zijn muziek het Europese vasteland al bereikt heeft via series als Grey’s Anatomy, House MD en Scrubs, werd driemaal toch ook scheepsrecht voor deze roodharige (!?) Californiër.

Vergelijkingen met Tracy Chapman, M Ward en Bob Dylan lijken ons even uit de lucht gegrepen als onterecht, maar ’s mans derde worp 'Hope For The Hopeless' mag gerust erg aangenaam muzikaal behang genoemd worden.

Jack Johnson is dan weer een vergelijking die wel wat hout snijdt, al wegen de songs van deze amoureuze troubadour vaak nog te licht door. Vrolijke folkriedeltjes die zich relaxed een weg banen naar je hoofd om aldaar een uurtje of twee niet meer te verdwijnen. Denk aan de warme gloed van een nazomers kampvuur, akoestische gitaren en vertederend veel vriendschap en lachende smoeltjes. U komt aardig in de buurt.

Het duetje Makes you Crazy met Femi Kuti kwam deze zomer al een paar keer uit uw radio gerold, maar het zou ons betwijfelen of er uit Hope For The Hopeless meer te putten valt dat u zich over een maand nog kan herinneren. Brett bezingt de klassieke thema’s, beschikt niet over het soort scherpe pen waar je tekstuele pareltjes mee aflevert en doet gewoon dunnetjes over wat zovelen hem voordeden. Hopeless...

Edoch, als u warm loopt voor jongens als Jason Mraz en Jack Johnson en vernieuwing voor u niet zozeer hoeft, spoedt u dan op 31 oktober richting Kruidtuin voor een hartverwarmende kampvuursessie.

Brett Dennen speelt op 30 oktober in de Botanique.

U2 concert live via YouTube

Tino Fella — 20 Oct 2009 19:39

De populaire video-site YouTube wordt zondag 25 oktober even 'U2ube'.

Op die dag is daar het concert van de Ierse rockband in Pasadena California wereldwijd gratis via een livestream te volgen.

Nooit eerder was een evenement van dergelijk formaat rechtstreeks te bekijken via de site.

U2 manager Paul McGuinness is enthousiast over deze ontwikkeling. "De band heeft al lang iets dergelijks willen ondernemen. Het is de perfecte gelegenheid het feest uit te breiden tot buiten het stadion."

Het optreden in het - met bijna honderdduizend verwachte bezoekers - uitverkochte 'Rose Bowl' is de eennalaatste in dit deel van de veel besproken '360° Tour', die in 2010 zal worden voortgezet.

Dankzij de livestream zijn mensen in andere delen van de wereld, waar de tour nog niet is geweest of in het geheel niet langs zal komen, in staat er toch iets van mee te krijgen.

"Fans moeten vaak ver reizen om U2 te komen bekijken. Dit maal kan U2 naar hen toe komen" aldus McGuinness.

Na afloop van de livestream zal het concert op YouTube nog enkele malen worden herhaald.

Meer informatie is te vinden op de U2-site en op het officiële YouTube-channel van de band.

Duyster gaat op tournee

Dimitri Muylaert — 20 Oct 2009 19:25

Het bekende radioprogramma Duyster trekt het Vlaamse land in.

De eerste halte is Muziekcentrum Nijdrop in Opwijk.

Zij pakken op vrijdag 27 november uit met het meer dan bijzondere The Low Frequency In Stereo en het Belgische Kites On Coast, het project van Pieter-Jan Van Den Troost van Willow.

Voor, na en tussen de optredens door zorgt Ayco Duyster voor de nodige sfeermuziekjes. Een avond om niet te missen dus.

Ben Frost - By the Throat

Sancho Geentjens — 20 Oct 2009 00:00

De Australische componist Ben Frost maakt met de titel van zijn nieuwe plaat meteen zijn bedoelingen duidelijk: hij wil de luisteraar bij de keel grijpen. Na vijf minuutjes luisteren begin je te vrezen dat hij dit al te letterlijk neemt. De repeterende feedback, de onheilspellende melodieën en het wolvengehuil doen je meermaals naar adem happen.

Frost heeft een enorme hekel aan de opgewarmde kost die hij vandaag overal om zich heen hoort. De overdaad van deze “auditieve botox”, zoals hij het zelf noemt, doet hem twijfelen om ooit nog een voet in een platenwinkel te zetten. Hij houdt van muziek waar vlees aan zit; ze moet bloeden voor het iets voor hem betekent. Deze gedachten brachten hem bij het primitieve, dierlijke geluid van ‘By the Throat’.

Voor Ben Frost geen zingende mereltjes zoals op Blackbird van The Beatles, hij haalt zijn inspiratie uit de rauwe klanken van orka’s en jagende sneeuwwolven. De dreiging die hieruit voortvloeit, komt het sterkst tot uiting in The Carpathians, dat bestaat uit sinistere oergeluiden en minimalistische pianotonen. Ook Peter Venkman, Part I en Part II ademen diezelfde atmosfeer. Gitaarnoise, stemgeluiden en blazers vormen een borstelig klankentapijt, op een wijze waarop nano-sampler Christian Fennesz trots zou zijn.

Gelukkig gaat Ben Frost er niet op alle tracks even hard tegenaan. Op Leo Needs a New Pair of Shoes – een quote uit Twin Peaks – horen we een delicaat liefdesspel tussen een pianoloop en gitaargepluk, halverwege gehinderd door lichte elektronische ruis. Een stuk ambient dat doet denken aan de composities van Avro Pärt of werk van Six Organs of Admittance.

De modern-klassieke elementen vermengd met elektronica is wat Ben Frost gemeen heeft met de andere artiesten van Bedroom Community, het IJslandse label waarop ook de bejubelde voorganger ‘Theory of Machines’ verscheen. Labelgenoten Valgeir Sigurðsson en Nico Muhly hielpen Frost bij het tot stand komen van ‘By the Throat’. Ook kreeg hij hulp van het vrouwelijke strijkersensemble Amiina (u bekend van hun samenwerking met Sigur Rós), Jeremy Gara van Arcade Fire en Crowpath, zowaar een Zweedse metalband.

‘By the Throat’ zal niet voor iedereen weggelegd zijn. De muziek werkt in op primaire gevoelens van angst en onbehagen, sentimenten waar weinig mensen doelbewust naar op zoek zijn. Verwacht je echter iets meer van muziek als kunstvorm, dan ontdek je al snel de kracht en ook wel de schoonheid van ‘By the Throat’. En je leert onderweg misschien zelfs iets bij over je eigen oergevoelens.

Mew - No More Stories Are Told Today I'm Sorry They Washed Away No More Stories The World Is Grey I'm Tired Let's Wash Away

Fabian Desmicht — 20 Oct 2009 00:00

Met een haast kinderlijke rusteloosheid telden we maandenlang de dagen af tot de release van Mews ‘No More Stories’, een beetje zoals we vroeger deden in de aanloop naar Pasen. En om die vergelijking compleet te maken, koos Mew voor een cover met een gevleugeld paasei. Een teken aan de wand, zo blijkt, want ‘No More Stories’ moet niet onderdoen voor de grandeur van die klokken van Rome.

Na het vertrek van bassist Johan Wohlert zijn ze bij Mew officieel nog maar met drie. Toch slaagt de Deense band erin om zichzelf, met behulp van een batterij gastmuzikanten, te overtreffen. Zoiets leek bij de release van het uitstekende ‘And The Glass Hand Kites’ in 2005 nochtans ondenkbaar. Maar terwijl die plaat van vele walletjes tegelijk at, vertoont ‘No More Stories’ een meer rechtlijnige aanpak, waardoor het muzikale verhaal als geheel een minder grillig parcours aflegt.

Door de nog prominentere aanwezigheid van synthesizers is Mews sound bovendien een tikkeltje romiger, maar zeker niet flauwer geworden. Integendeel zelfs. De dromerige en spacy pop waarvan de band zijn handelsmerk maakte, wordt er alleen maar krachtiger door. En ook de hemelse vocalen van Jonas Bjerre weerkaatsten nooit eerder tegen een pakkender decor.

‘No More Stories’ mag zich overigens de trotse vader noemen van Cartoons And Macramé Wounds, Mews mooiste vocale bravourestukje tot nog toe. De meervoudige zanglijnen van Bjerre en een vierkoppig vrouwenkoor zijn zo sierlijk verweven dat je tekstregels hoort die er wonderlijk genoeg niet zijn. Het is een soort magie waarvan wij week worden vanbinnen.

Cartoons And Macramé Wounds, nummer zeven op de plaat, lijkt bovendien het hoogtepunt van een songcyclus die begint bij openingsnummer New Terrain. Met de korte intro Hawaii Dream - waarvan de volledige tekst als albumtitel dienst doet - begint de volgende reeks van zeven nummers. Bovendien is het vijfde nummer van elke cyclus bij wijze van intermezzo een titelloze (quasi-)instrumental en is het afsluitende Reprise een symfonische miniversie van Silas The Magic Car.

Dat Mew iets afweet van albums maken, is al lang geen geheim meer. Maar de tweeledige structuur van ‘No More Stories’ is zonder overdrijven onovertroffen. Is het Mews persoonlijke knipoog naar de grote albumkunst van de jaren zeventig? Goed mogelijk, want ook ‘And The Glass Hand Kites’ was een erg verzorgde en coherente plaat. En ook puur muzikaal graaft de band trouwens in het verleden, naar zowat alles tussen prog en indierock.

Ach, wat valt er veel goeds te zeggen over ‘No More Stories’, over de tegendraadse ritmes van Introducing Palace Players, over de in indiepop gegoten jeugdherinneringen in Beach, over de exotische percussie in Hawaii, over de donkere ondertonen van de jaren tachtig in Tricks Of The Trade en over de poëtische, in het dagelijkse leven gewortelde teksten. Wat ons betreft, hoeft er vandaag inderdaad geen ander verhaal meer verteld te worden.

Mew speelt op 1 november in de Brusselse Botanique.

Joseph Arthur - De Michelangelo van de effectpedaal

Kristiaan Art — 19 Oct 2009 22:30

Een optreden van Joseph Arthur is als een greep uit de grabbelton. De man is een hyperproductieve duizendpoot en de kwaliteit van zijn releases is op zijn minst wisselvallig te noemen. Op een podium is dat niet anders. Hij sloeg ons al verschillende keren met verstomming, maar ook één van de meest teleurstellende optredens die we ooit zagen staat op zijn naam. In benevelde toestand wil improvisatiedrang wel eens de bovenhand nemen. En dan komt het niet meer goed.

In afwachting van uitsluitsel over welke kant het deze avond op zou gaan, kon het publiek kennis maken met de Amerikaanse singer songwriter Vandaveer. Mark Charles Heidinger bracht traditionele americana en de samenzang met zijn vrouwelijke metgezel zorgde voor een welkome pittige toets in zijn brave songs. Rose, de dame in kwestie leek weggelopen uit een freakshow. In schril contrast met haar knalroze haar en een arm volgetatoeëerd met Kimberlysterretjes, bleek ze te beschikken over een zwoele en evenwichtige stem die ons de volle drie kwartier wist te boeien.

Ondanks het verdienstelijke voorprogramma, lag het welsagen van de avond nog steeds in handen van de gastheer van de avond. Joseph Arthur werd ontdekt door Peter Gabriel en sindsdien kon de wereld niet alleen kennismaken met zijn muziek, maar opende hij ook een galerij voor zijn schilderkunst. De rode draad doorheen het werk van Arthur is zijn druggebruik en alcoholverslaving. Op het podium van de Ab-Club stonden er enkel drie flesjes water klaar en dat was, wat ons betreft, alvast een positief voorteken.

Het eerste nummer dat hij liet horen was Vacancy, een ep-track die na tien jaar rijpen nog aan schoonheid gewonnen leek te hebben. Met een technisch hoogstandje ontdubbelde Arthur zijn eigen stem waardoor hij als het ware met zichzelf aan het samenzingen was. Ook de rest van de avond maakte hij gebruik van een enorme batterij effectpedalen zoals een kunstschilder gebruik maakt van allerhande technieken om de verf op het canvas aan te brengen. Op geen enkel moment kregen we evenwel de indruk dat het experiment de bovenhand kreeg.

Joseph Arthur putte kriskras uit zijn uitgebreide oeuvre en vergat daarbij ook zijn recente platen, ‘Temporary People’ en ‘Nucleair Daydream’, die hij met zijn band The Lonely Astronauts opnam, niet. Maar ook de zeemzoete parels waar we stiekem allemaal op zaten te wachten, Honey And The Moon en In The Sun kregen een beurt. Dit laatste nummer - zo goed dat Michael Stipe er ooit zes versies van op een ep zette - zal de man misschien zelf al beu gespeeld zijn, maar toch wist hij opnieuw een bezielde versie neer te zetten.

Zoals dat hoort bij een getormenteerde artiest, maakte Arthur een zelfingenomen, lichtjes gedeprimeerde indruk. Het antwoord op de vraag of hij zich amuseerde klonk eerder cynisch dan enthousiast, maar een uurtje later in de lange bisronde kon er zowaar toch een echte glimlach van af.

Maar bij Joseph Arthur blijft een optreden toch vooral een transactie van kunstwerken, zoals dat ook in zijn galerij het geval is. Na afloop van het concert haalde hij zijn akoestische gitaar nog eens boven om met de fans You Are Free te zingen. Waarschijnlijk was dat een verkooptruc om zoveel mogelijk fans te laten wachten tot de versgebrande opnames van het concert klaar waren voor de verkoop, maar zelfs dat commerciële gevoel kon vanavond de pret niet drukken.

Eastpak Antidote Tour: win, win, win!

Kevin Vergauwen — 19 Oct 2009 20:48

Op donderdag 12 november staat muziekclub Trix weer in vuur en vlam door potige punkrockriffs.

Die avond strijkt de 'Eastpak Antidote Tour' namelijk neer in Antwerpen.

De blikvanger dit jaar is Anti Flag (foto). Daarnaast spelen ook Alexisonfire, Four Year Strong en The Ghost Of A Thousand ten dans.

Voor alle info suf je naar hier.

Wij mogen onze lezers een exclusief Eastpak pakket aanbieden met daarin ondermeer een rugzak, een t-shirt, posters en badges.

Wil jij kans maken op dit hebbedingetje mail dan als de bliksem je antwoord op onderstaande wedstrijdvraag naar info@damusic.be.

Vergeet daarbij je adres niet te noteren.

Wedstrijdvraag: Uit welk land is Alexisonfire afkomstig?

Gratis naar het laatste Amerikaanse concert van AC/DC

Patrick Van Gestel — 19 Oct 2009 20:21

Wie kans wil maken op de allerlaatste tickets voor het concert van de 'Black Ice'-tournee van AC/DC in Orlando, rept zich best als de duivel naar dit adres. Neem een video op waarop je zingt, danst of een instrument bespeelt op de tonen van een hit van AC/DC en je dingt mee naar de hoofdprijs.

De andere fans kunnen zich vanaf 9 november laven aan 'Backtracks', de lang verwachte boxset met onuitgegeven opnames van de Australische groep. De basisboxset bevat 2 cd's en een dvd. maar er is ook een luxe-uitgave van de boxset met een extra cd en dvd waarop onder andere een integraal concert van de band in München.

En dat is nog niet alles. In de luxeset zit ook nog een hoogwaardige vinyluitgave, een map met merchandise en een prachtig fotoboek. Die box is enkel te bestellen via deze site.

Winterslag

Mieke Meskens — 19 Oct 2009 19:30

Na het frivole Superlijm, worden we op de tweeluik-EP 'Superlijm/Winterslag' onmiddellijk overweldigd door het droefgeestige Winterslag. Winterslag is niet alleen een gekende Genkse mijnenstreek maar tegenwoordig ook een muziekgroep die nummers schrijft passend als soundtrack van een eenzame nacht voor de open haard of van een sentimentele kerstfilm. Pak dat knusse dekentje maar al klaar.

Echt eenzaam gaan we ons niet voelen doordat de juiste sfeer vaak ontbreekt of onderbroken wordt. Soms wordt dit een beetje vervelend, zoals in het eerste nummer Feint.

Feint is een mooi tweestemmig nummer waarin we niets meer horen dan de stemmen van zanger Rolf Verresen, een stem die doet denken aan Bert Ostyn, en Laure Geslin, begeleid door een eenvoudig gitaarspel. Mooi zou je dan kunnen denken maar de harmonie tussen de twee stemmen is vaak zoek, waardoor het vals gaat klinken.

Met Presents... slaagt Winterslag er dan weer de volle honderd procent in om een perfecte kerstsfeer weer te creëren. Het donkere nummer, vergezeld van een sombere cello, vult je hart letterlijk met 'sadness'. Tenminste tot het moment komt dat kinderlijk jeugdsentiment de bovenhand neemt: de kerstbellen gaan rinkelen en vrolijke kindergezichtjes, Playmobilverpakkingen en Transformerpoppen verschijnen rond en onder de kerstboom.

Ja, ook wij glimlachen mee. Dit is zeker het geval wanneer we het volgende horen in When I Fell In The Water, een prachtig verhaal voor het slapengaan: " I panic and remember swimming lessons that I took when I was a kid." Na vergeefse pogingen verdrinkt het arme ventje en gaat het als volgt: "Then I went to heaven/They would not let me in/Something with a dresscode/My outfit was a sin..."

Superlijm

Mieke Meskens — 19 Oct 2009 19:25

Na Wixel, Yuko en The Bear That Wasn't, behoren nu ook Superlijm en Winterslag tot de bende van het Belgische indielabel Debonair. Het resultaat van hun fantasierijk denken vinden we terug op hun eerste tweeluik-EP 'Superlijm/Winterslag'. Volgens het motto 'samen staan we sterk' kan je dit als een briljant aandachtstrekker aanschouwen.

Superlijm heeft zich deze zomer al goed vastgehecht aan het geheugen met het nummer Michael Jordan. Airplay krijgen op de nationale radiozender, hoeveel groepen dromen daar niet van? Michael Jordan is dan ook het krachtigste nummer van het Superlijm-luik. Pieter-Jan Delesie, Quinten Ingelaere, Marieke Dermul en Kris De Troch gaan helemaal loos in het refrein met elektronica, stevige gitaren, synths en trippen zelfs ook even op verkouden heliumstemmen. Ze staan als het ware springend te supporteren voor hun grote basketheld. Wij doen even enthousiast mee!

Met deze song bewijst Superlijm meteen dat je origineel kan zijn zonder extremen op te zoeken. Door met een verwonderende positieve blik naar de wereld kijken, bereiken ze hun eerste succes. Zo horen we bij het nummer Super Sunday: "So I was wondering why/Are there people in the sky/So now I could fly away/That's what happened on Super Sunday." We hoeven er geen prentje meer bij te maken. Combineer dit soort tekst nog eens met de zachte fluisterende stem van Pieter-Jan en het droomeffect is er ook meteen bijgehaald.

Oh ironie: degenen onder ons die zomertijd met vrolijke momenten associëren zullen hun slag niet thuishalen met hun zeurderige Summertime. Gelukkig maakt Input Selector, een nummer in de categorie 'eenvoud met stijl', alles helemaal goed. Met akkoordgetokkel en een simpele tamboerijn tovert de groep hier zijn mooiste nummer in je oren. Het biedt vijf minuten puur genot waarin we de vergelijking met Grandaddy-zanger Jason Lytle onvertogen kunnen maken. Net zoals Jordan is ook Lytle een held van frontman Pieter-Jan.

Net wanneer we innige vrede hebben genomen de overheersende rustige kant van Superlijm worden we verrast door een uptemponummer. Why Bother California bevat dezelfde muzikale elementen als Michael Jordan én is dan ook een even groot schot in de roos.

Nieuwe Mintzkov in februari 2010

Wendy De Cauwer — 19 Oct 2009 19:17

Na het toeren door verschillende Europese landen in het kielzog van Kaisers Orchestra en het uitbrengen van 'M for means and L for love' en '360°' in Frankrijk, vindt Mintzkov het terug tijd om de studio in te kruipen.

Hun derde album wordt verwacht in februari 2010 en zal geproduced worden door de Brit Jazg Kooner.

Zijn producerpalmares mag gezien/gehoord worden: het debuutalbum van Infadels en albums van Radio 4, Reverend and the Makers, Mancini en Broken Dolls.

In november trekt Mintzkov samen met Kooner en Jon Gray naar de La Chapelle-studio's in Waimes waar zij een verrassende en vernieuwende Mintzkov-sound hopen te ontdekken.

Tussen de opnames door breit Mintzkov nog een staartje aan hun Franse avontuur door een optredenreeks langs 10 grote steden, w.o. Parijs, Nancy en Nantes.