daMusic

Les Ardentes trekt blik nieuwe namen los

Gregor Dijkman — 13 Mar 2010 12:43

Eerder werden voor het festival Les Ardentes al een rits namen bekend gemaakt waaronder Pavement, Ben Harper & Relentss7, PiL, N.E.R.D., Babyshambles en Tiga.

Ondertussen trok de organisatie nog eens een blik topnamen los.

Ook Archive, Heavy Trash, Hindi Zahra, Litfiba, Broken Social Scene, General Elektriks, Good Shoes, Yacht, Skip The Use, The Black Box Revelation en Crystal Fighters zullen dit jaar acte de présence geven op Les Ardentes.

Voor meer informatie, ticketverkoop en de line-up surf je gewoon even naar de website van het festival.

Dizzee Rascal op nieuwe Prodigy

Gregor Dijkman — 13 Mar 2010 12:36

Vorig jaar nog bracht dance-act The Prodigy nog hun vijfde studioalbum 'Invaders Must Die' uit, maar het trio werkt nu alweer hard aan de opvolger.

Prodigy-brein Liam Howlett is naast sterke nieuwe beats ook opzoek naar deftige gasten voor het nieuwe album. Zo heeft rapper Dizzee Rascal alvast laten weten graag mee te willen doen op het zesde album van The Prodigy.

The Prodigy zal deze zomer veel festivals aandoen en staat op 30 mei op de 41^e editie van Pinkpop in Landgraaf.

Alweer tweeëntwintig nagelnieuwe namen voor Les Nuits Botanique

Kevin Vergauwen — 12 Mar 2010 18:07

Amazigh K, Avi Buffalo, Bachelorette, Carl, Cibelle, Chapelier Fou, Cloé du Trèfle, Emmanuelle Seigner, Fagget Fairys, Françoiz Breut, La Fiancée, Little Dragon, Lucy Love, Lyenn, Mickey Green, Neil McSweeney, RAz oHARA ANd THE odd oRCHESTRA, Revolver, Samir Barris, Sexy Sushi, Vismets en Wiley is de - opnieuw indrukwekkende - lijst namen die worden toegevoegd aan het programma van Les Nuits Botanique.

Eerder wisten we al de komst van ondermeer Hole, Tindersticks, Joanna Newsom en Richard Hawley te rapporteren.

Les Nuits Botanique vinden ook dit jaar plaats in en rond de Botanique van 7 tot en met 17 mei.

Tweede plaat voor James Yuill

Patrick Van Gestel — 12 Mar 2010 17:59

Op 21 juni verschijnt de opvolger van James Yuills debuut 'Turning Down Water For Air' onder de titel 'Movement In A Storm'.

Niet dat hij heeft stilgezeten het afgelopen jaar, want James Yuill gaf zowaar honderdenvijf optredens in zestien landen, maar nu werd het toch tijd om de nieuwe plaat boven de doopvont te houden. Op zijn website kan u alvast een extended version van de eerste track van het album, Give You Away, downloaden.

Wat u mag verwachten? "Ik heb geprobeerd de akoestische elementen te behouden en de elektronische productie verder uit te bouwen. Er zitten bijvoorbeeld nummers tussen die de brug maken van dance en elektronica naar een instrumentaal stuk met akoestische gitaar.", aldus Yuill.

Boomtown wordt ontdekkingsfestival

Patrick Van Gestel — 12 Mar 2010 17:44

Van 20 t/m 24 juli zijn het weer muzikale hoogdagen in Gent wanneer Boomtown zijn programmatie over vijf podia uiteenspreidt en meer dan veertig acts wil presenteren.

De samenwerking met de Handelsbeurs en het buitenpodium op de kouter bleken in 2009 al een succes en lieten toe de muzikale programmering uit te breiden. Dit jaar mag het festival ook gebruik maken van een extra binnenpodium en wordt van het Kouterplein en de Handelsbeurs één grote festivalsite gemaakt met een extra tent met podium.

De nationale en internationale headliners zullen op het hoofdpodium hun ding mogen doen, terwijl de twee andere podia worden voorbehouden voor het Alles Kan Festival, waar ook plaats wordt geruimd voor beeldende en videokunst. De binnenpodia worden voor de niche-acts voorbehouden. Enkel deze laatste concerten zijn betalend.

De samenwerking tussen organisator vzw Oude Beestenmarkt en Muziekclub Democrazy zal net als in 2008 en 2009 zorgen voor een bredere muzikale horizon.

Hier kan u alles op de voet blijven volgen.

maart 2010

Marc Steens — 12 Mar 2010 17:31

Ook deze maand selecteerde Marc Steens, coördinator van Clubcircuit, enkele bijzondere concerten binnen de broeierig hete Vlaamse clubscène.

On Stage With... (18/03 - De Kreun)

Geen concert, maar wel een must voor muziekliefhebbers. Onder deze noemer nodigt De Kreun mensen uit de muziekscene uit om te putten uit hun ervaringen. Op 18 maart komt muziekmonument Zjakki Willems langs. Na het verdwijnen van Cucamonga uit de ether moeten we ons heil zoeken op het Internet. Gelukkig blijft hij actief, o.a. als samensteller van Exit Plus World. Een rode draad doorheen zijn leven: de onstilbare honger naar muziek.

Wallace Vanborn (19/03 - Nijdrop)

Een Gentse rockband, maar dan steviger, gladder, koppiger en gelikter dan we gewoon zijn. Vorig jaar in september trokken ze nog op tour langs de Amerikaanse westkust en nu pronken ze met hun debuutalbum 'Free Blank Shots', een heerlijk rockend schijfje met de ene stevige stoot na de andere. The Van Jets krijg je er die avond gratis bij. Funked up en fucked up 'Kinderen Voor Kinderen'.

Lee 'Scratch' Perry (21/03 - Democrazy @ Vooruit)

De legendarische Lee 'Scratch' Perry wordt dit jaar 75 en komt dit vieren in Gent, met enkele gerenommeerde collega's. Eigenlijk leest de line-up een beetje als de 'who is who' van de reggae: Lee Perry zelve, Max Romeo, The Congos en Adrian Sherwood. Een betere introductie tot de reggae kun je je niet dromen. Eens benieuwd of hij ditmaal ook keien gaat bakken in een pan.

Triggerfinger (27/03 - Les 4 Ecluses - Duinkerke)

Een Franse club in dit overzicht? Jawel, maar dan wel een die met De Kreun en de 4AD in het Europese 4x4 project zit én Triggerfinger op zijn podium zet. Vandaar dus dat ze zowel vanuit Kortrijk als vanuit Diksmuide een bus inleggen naar dit ongetwijfeld stomende concert van Belgiës vetste rockers. Ook revelatie Boston Tea Party zal die avond van de partij zijn. Je ticket boeken kan via de website van De Kreun of via http://www.4x4music.eu.

De soundtrack bij deze Clubwise vind je hier.

Verleden, heden en toekomst van (Stijn) Meuris

Patrick Van Gestel — 12 Mar 2010 17:24

Nu hij, na Noordkaap, ook een einde aan Monza heeft gemaakt, vond Stijn Meuris de tijd rijp voor een overzicht en ook al een vooruitblik. Op ‘Spectrum’, dat op 2 april verschijnt, biedt de Limburger een selectie van Noordkaap- en Monzasongs samen met enkele nieuwigheden.

Let wel: het gaat om nieuwe versies van de nummers die Meuris met een resem muzikanten heeft opgenomen in januari. Beschouw het als zijn “director’s cut” van wat hij tot nu toe heeft gedaan en nog zal doen.

De Logica In Mij zal het nummer zijn dat hij als soloartiest onder de naam Meuris naar voor schuift. En uiteraard staat ook die song op dit overzicht samen met een duet met Raymond Van Het Groenewoud, namelijk Wat Een Fijne Dag / Het Zou Niet mogen zijn, dat je hier al kan beluisteren en bekijken.

Op 1 april staat Meuris trouwens in de Ancienne Belgique in Brussel voor de première van zijn “nieuwe” repertoire.

Blood Red Shoes - Fire Like This

Olivier Constant — 12 Mar 2010 00:00

In Vlaanderen hebben we The Black Box Revelation, Engeland pakt sinds 2005 uit met Blood Red Shoes. Beide bands hebben dezelfde gemene deler: twee muzikanten die met een beperkt instrumentarium bewijzen dat rockmuziek nog steeds draait om rake gitaarriffs, compacte songs en catchy refreinen. ‘Less is more’ is hun adagium en dat legde ook Blood Red Shoes geen windeieren.

Het duo uit Brighton maakte de afgelopen jaren een ijzersterke indruk tijdens optredens op Pinkpop, Lowlands en Pukkelpop. Met Fire Like This bewijzen Laura-Mary Carter (gitaar/zang) en Steven Ansell (drums/zang) dat we nog maar het topje van de ijsberg hebben gezien. Ze bouwen niet slaafs verder op eerder werk, maar presenteren een uitgepuurde rocksound die meer dan ooit doorspekt is van punk en grunge invloeden.

Opener Don’t Ask is een puntige punkpopsong die je als luisteraar meteen bij het nekvel grijpt. Dat de band een patent heeft op pakkende riffs bewijzen ze ook in het melodieuze It Is Happening Again en When We Wake, waar Laura-Mary Carter nog eens toont wat voor een schitterende zangeres ze is. Met een verfijnde combinatie van melancholische stukken en noisy uitbarstingen slaagt de band er meer dan ooit in om de juiste moodswings op te roepen bij de luisteraar.

Door geregeld het gaspedaal in te drukken met songs als Keeping It Close en Heartsink verliest de plaat op geen enkel moment aan energie. Enkel het overdreven noisy nummer Colours Fade vormt de uitzondering die de regel bevestigt. Door de wat rommelige structuur en zompige gitaarsound valt het nummer na een tijdje als een pudding in elkaar. Een schoonheidsfoutje ongetwijfeld, want met Fire Like This zet Blood Red Shoes een enorme stap voorwaarts.

Daar heeft producer Mike Crossey geen onbelangrijk aandeel in. Net zoals bij voorganger ‘Box Of Secrets’ (2008) koos hij voor een ruige sound die echter zelden aan transparantie verliest. De zang- en gitaaroverdubs werden tot een minimum beperkt en daardoor ademt de plaat een geweldig livegevoel uit. Een terugkeer naar de roots van de muzikanten, want Carter en Ansell hebben beiden hun wortels in de (punk)rockunderground.

Tel daarbij de gelaagde teksten en je krijgt een bijna cinematografische luisterervaring. Niet zo vreemd, wanneer je bedenkt dat het Britse duo verknocht is aan het werk van David Lynch. Misschien vormt 'Fire Like This' wel de perfecte soundtrack bij een avondje Twin Peaks?

Blood Red Shoes speelt op maandag 15 maart in de AB.

Hot Chip - We denken als een dance act, maar we zijn het niet

Koen Van Dijck — 11 Mar 2010 20:51

Zaterdagnacht 3 uur. We verlaten café Bonnefooi tegenover de Ancienne Belgique. Twaalf uur later zitten we in de coulissen van de AB met Hot Chipvader Joe Goddard, die, net zoals wij, nog moet bekomen van de afgelopen nacht. Allebei zijn we blij dat we niet alleen zijn. Zoiets schept een band, of toch minstens voor twintig minuten.

Wat had je te vieren gisteren?
We speelden gisteren in de Paradiso in Amsterdam en daarna zijn we afgezakt naar een pub. Zoals steeds was het too much fun (lacht). Het was een goed optreden, al heb ik het gevoel dat we nog maar aan het opwarmen zijn. De tour is ook nog maar net begonnen. We hebben hiervoor twee weken in het Verenigd Koninkrijk opgetreden, maar daarvoor hebben we wel een tijdje stil gelegen. We moeten de draad dus terug oppikken.

Hoe waren de reacties op die eerste optredens?
Goed. We spelen heel wat nummers van het nieuwe album 'One Life Stand' en we krijgen al meteen heel enthousiaste reacties op die songs. Meestal moet het publiek wat wennen aan een nieuw album, maar gisteren speelden we bijvoorbeeld I Feel Better en het publiek ging meteen mee. Als we heel de zaal zien op en neer springen, dan weten we dat het een goed nummer is.

Is Hot Chip eigenlijk een dance act? Jullie worden vaak zo bekeken, maar er staan evengoed ballads op jullie albums.
Ik denk niet dat we onszelf zien als een dance act, maar ik begrijp wel waarom we zo omschreven worden. Veel van onze nummers hebben nu eenmaal housemuziek met een 4/4 beat als basis . En live laten we de nummers vaak in elkaar overvloeien zodat het aanvoelt als een dj die zijn set opbouwt. We denken soms als een dance act, maar we zijn het niet. We leggen onszelf geen regels op. Zelf ben ik wel geïnteresseerd in dancemuziek, maar Alexis (Taylor, nvdr.) is meer met folk en soul begaan.

Wat kan je ons aanraden op het gebied van dance?
Ik ben gek op artiesten uit de UK die elektronica en funk kunnen combineren, zoals Roska, Joy Orbison en Floating Points. Maar evengoed hou ik nog van de New York house zoals Masters At Work. UK Garageartiesten hebben daar hun inspiratie gehaald en dat maakt het zeer interessant want UK Garage is een andere obsessie van mij.

Waarom ben je zelf eigenlijk muziek beginnen maken?
Ik denk dat we gewoon als tieners bij elkaar zaten, cider dronken en elkaar lieten zien wat we konden. En na een tijdje wil je dat een keertje op band zetten en dan is de bal aan het rollen. Alexis en ik zijn geobsedeerd door muziek, dus we gingen ook twee of drie keer per week naar optredens en clubs en we luisterden vaak samen naar muziek. De volgende logische stap is dan samen muziek maken.

Ondertussen zijn jullie volwassen. Zoeft het leven niet aan jullie voorbij?
De tijd lijkt inderdaad steeds sneller te gaan. Als je jonger bent, heb je daar minder last van. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren vooraleer je nog eens verjaart. Je leeft in kwartjes. Je bent twaalf en een kwart, twaalf en een half, enzovoort. Ik weet niet of het met leeftijd te maken heeft of met de manier waarop we leven, maar de tijd vliegt voorbij.

Is er iets veranderd aan de manier waarop jullie muziek maken na al die jaren?
Hoe ouder je wordt, hoe meer verantwoordelijkheden je lijkt te krijgen. Niet alleen in de band, maar ook in je privéleven. En daardoor blijft er ook minder tijd over om met muziek bezig te zijn. Ik zou liever achter mijn computer aan muziek zitten prutsen in plaats van rekeningen te betalen. Als tiener kon je dagen aan een stuk onbezorgd liggen experimenteren.

Je zal dan wel meer georganiseerd tewerk moeten gaan.
Muziek voelt tegenwoordig meer aan als werk terwijl het vroeger een passie was. Dat is daarom niet slecht hoor. Ik ben zeer blij dat die passie een beroep is kunnen worden, maar het voelt soms heel vreemd aan.

Hot Chip heeft door de vier albums heen een eigen sound gecreëerd. Wat is voor jou het belangrijkste verschil tussen het eerste album 'Coming On Strong' en 'One Life Stand'?
Het idee dat we een eigen sound hebben vind ik wel leuk. Dat wil zeggen dat we toch een eigen karakter hebben. Het verschil met zes jaar geleden is dat we toen veel naïever klonken. Bijna als een kind: zacht, lief en dromerig. Toen dacht ik nog dat we hiphop maakten, zoals The Neptunes. Als ik daar nu op terugkijk zie ik wel dat dat niet erg klopte. Het was een heel ander soort muziek (lacht). We hadden nog geen ervaring met het opnemen van een album, dus wat eruit kwam klonk vrij... ongewoon. 'One Life Stand' klinkt meer als andere muziek omdat we beter hebben leren producen en schrijven. Maar natuurlijk verlies je dan wel die onschuld.

De eerste single uit dit album is One Life Stand. Waarover gaat dat nummer?
Het gaat over Alexis die zijn huidige vrouw leert kennen, met wie hij de rest van zijn leven wil delen. Ik denk toch dat het daarover gaat. Hij heeft het geschreven, maar ik heb het hem eigenlijk nooit gevraagd.

Ten slotte willen we toch nog graag een ding van je weten. Een tijdje gelden werd de uit België afkomstige Europese president Herman Van Rompuy de huid vol gescholden door het Britse Europarlementslid Nigel Farage. Farage sleurde daarbij ook meteen België en zijn inwoners mee. Is dat de manier waarop Britten naar ons kijken?
Die man raaskalt. Spijtig dat zo iemand dan spreekt in de naam van de hele Britse bevolking. Uiteraard wordt er wel eens gelachen met de karaktertrekken van een bepaald land, maar dat doen jullie ongetwijfeld ook. Maar verder houden we van jullie hoor.

Dat moesten we gewoon even horen.

Download nu gratis de nieuwe MGMT single Flash Dilerium

Gregor Dijkman — 11 Mar 2010 20:46

Onlangs wisten we te melden dat het nieuwe album van MGMT, 'Congratulations', op 13 april gaat uitkomen.

Nu vragen velen zich echter af of het geluid van 'Congratiolations' ook echt anders is dan voorganger 'Oracular Spectacular'. Afgaande op de nieuwe single Flash Dilerium is het antwoord is: ja

Wil jij ook horen hoe anders het klinkt? Dat kan, want de band biedt nu gratis die nieuwe single Flash Dilerium aan op hun eigen website.

Je hoeft slechts even op de foto met die oogjes te klikken en het bestand op te slaan, voilà.

MGMT speelt op zaterdag 27 maart in een uitverkochte Botanique.

Phoenix maakt soundtrack

Gregor Dijkman — 11 Mar 2010 20:39

De Franse alternatieve rockband Phoenix bracht vorig jaar nog hun vierde studio-album 'Wolfgang Amadeus Phoenix' uit, maar stort zich nu in een geheel nieuw avontuur.

De band gaat namelijk werken aan een soundtrack voor een film van Sofia Coppola met de voorlopige werktitel 'Love Like a Sunset'. En laat dat nu net de titel zijn van de song op 'Wolfgang Amadeus Phoenix' waarmee de band vorig jaar Amerika veroverde.

Het is overigens ook niet zo heel gek dat Sofie Coppola voor Phoenix heeft gekozen, daar ze de vriendin is van frontman Thomas Mars.

Tweede album voor Laura Marling

Gregor Dijkman — 11 Mar 2010 20:36

In 2008 was daar ineens die achttienjarige zangeres met die fragile maar o zo mooie stem, Laura Marling.

Na een korte periode als tweede stem van folk-band Noah and the Whale gaat Marling solo en brengt het ontroerende debuut 'Alas I Cannot Swim' uit.

Nu twee jaar en veel live optredens verder komt het tweede hoofdstuk van Marlings carrière uit met de titel: 'I Speak Because I Can'.

Op het album kreeg Marling hulp van de bandleden van de bejubelde folk-band Mumford & Sons en werd opgenomen in de hypermoderne Real World Studios van Peter Gabriel in Bath.

Het album komt op 22 maart uit en belooft een erg sfeervol en wederom ontroerend album te worden.

Laura Marling speelt op 6 april in de Botanique.

Liars - Sisterworld

Sanne De Troyer — 11 Mar 2010 00:00

Liars sleutelde drie jaar lang aan de opvolger van hun titelloze vorige album. Vandaag komen ze vanuit de onderwereld van euhm … het zonnige L.A. weer naar boven gekropen met onder de arm een prachtig stukje paranoia, getiteld ‘Sisterworld’. De noise-aanvallen en opdringerige ritmepartijen die op hun vorige platen regeerden bestaan nog steeds, maar werden hier en daar ook ingeruild voor veelzijdiger, uitgesponnen melodieën en af en toe zelfs vrolijke riedeltjes. Weet dus vooral dat ‘Sisterworld’ een allegaartje is van dooreenlopende stijlen die je dan eens prettig doen opkijken om je seconden later als een ware verschrikking de stuipen op het lijf jagen.

Liars, oftewel Angus Andrew, Aaron Hemphill en Julian Gross geven Scissor meteen een demonisch trekje door hun ijzingwekkende samenzang. Anderhalve minuut later ontploft het geheel in een bombastisch staaltje tromgekletter terwijl Andrew zijn stem als een bezetene de hoogte in jaagt, waardoor Scissor alle eigenschappen van een spannende muzikale thriller meekrijgt.

No Barrier Fun begint al een stuk minder ongedwongen, maar ook hier gaat alles weer dat tikkeltje mysterieus klinken. De obscure contrabasklanken vermengen zich met geheimzinnige belletjes en klokgeluiden alsof de tijd tikt en de wereld elk ogenblik ten onder kan gaan. Here Comes All The People behoudt nog flarden van de vroegere Liars. Hemphill laat een portie harde noise door de song sneren en Andrew ruilt zijn rol van zanger nog eens voor die van alwetende verteller.

Ook in Drip blijft het aanstekelijk snerende gitaarriffje de toon bewaren, weliswaar in combinatie met een klassieke piano en zuchtende achtergrondstemmetjes. Dat epische en lang uitgesponnen sfeertje rakelen ze verder nog eens op in Drop Dead. Scarecrows On A Killer Slant is dan weer van een andere orde, het typische surfriedeltje is niet het soort intro die je meteen met Liars zou associëren. Maar wanneer Gross voor de pompende drums zorgt en er een vette portie geschreeuw aan te pas komt, is de puzzel compleet.

‘Sisterworld’ heeft het karakter van een voorhistorische stoomtrein, log en iets dat met veel geweld voorbij raast. Even lijkt I Still Can See An Outside World als rustpunt te dienen, maar de zweverige en zacht tinkelende intro is ook hier weer pure schijn. Als Liars in iets uitblinkt, dan is het wel het verrassingseffect bewaren. Keer op keer slagen ze erin ons om de tuin te leiden, want na ruim een minuut breekt ook in deze song de hel los. Eerst zachtjesaan met tikkende drums, maar dan zijn daar alweer die overweldigende gitaarflarden die het boeltje laten ontploffen. Eigenlijk is elke song op 'Sisterworld' zoiets als blokkentorens gebouwd door kleuters: eerst lang zwoegen aan de hele constructie en daarop het gevaarte van de ene op de andere seconde met veel geweld én plezier neerhalen, om dan weer helemaal opnieuw te beginnen.

De vreemde eend in de bijt is The Overachievers. Hoewel ze ook hier blijven vasthouden aan die sublieme combinatie van een maxi-dosis pokkeherrie, veel uptempo geschreeuw en een massa aan melodie, vermengen ze het overweldigende met vleugjes punk, waardoor de song meteen een heel vrolijk kantje meekrijgt. Too Much, Too Much kan dan weer tellen als sluitstuk van dit hebbeding. Het nummer is als een lange intro die nooit lijkt te eindigen, waarna je niet anders kan dan heel de plaat nog een keer en nog een keer en nog een keer … opnieuw te beluisteren.

'Sisterworld’ wordt trouwens uitgegeven samen met een tweede cd waarop alle tracks in een nieuw kleedje gestoken werden door schoon volk zoals Thom Yorke, Tunde Adebimpe (TV On The Radio), Bradford Cox (Deerhunter/Atlas Sound), Melvins en Blonde Redhead.

Arid - Under The Cold Street Lights

Janne Steenbeke — 11 Mar 2010 00:00

'Under The Cold Street Lights', zo heet de nieuwe en alreeds vierde langspeler van het Gentse trio Arid. Hun aanstekelijke eerste single Come On kondigt al een tijdje het vernieuwde succes van Arid aan. En dat de heren van Arid nog steeds oerdegelijke nummers kunnen schrijven, bewijzen ze op hun nieuwste worp des te meer.

Het moet gezegd: Arids vorige 'All Things Come In Waves' maakte ons niet echt wild. Het geheel klonk te gepolijst en we misten wat rauwheid. De heren kozen daarom voor deze nieuwste een andere aanpak en probeerden hun live-energie op plaat te vatten. Met succes: 'Under The Cold Street Lights' klinkt gevarieerder, rauwer en tegelijkertijd bijzonder aanstekelijk.

Het perfecte voorbeeld daarvan is Something Brighter dat na een ietwat kleffe intro die aan Keane doet denken toch na een slordige twee minuten helemaal openbreekt. Arid haalt de zomer in huis en wij horen de festivalweides al mee ohohoh'en. Ook single Come On werkt zo aanstekelijk en brengt ons dankzij vette gitaarlijnen in andere oorden.

Maar er is ook plaats voor rustiger werk. Seven Odd Years is daar zo een van en brengt ons terug bij de Arid die vroeger heerste. Melancholische noten worden bekroond met de bijna fluisterzachte stem van Jasper Steverlinck. Een weinig baanbrekende ballad, maar een mooie en sfeervolle song die niemand onberoerd kan laten.

Lock And Chain is dan weer een regelrechte hartenbreker met gitaarlijnen die aan wijlen Jeff Buckley doen denken. Een prachtnummer, zonder meer.

Arid gooit het over een compleet andere boeg bij Broken Dancer. Een nummer dat begint als een treurige pianoballad, maar al snel een uptempo, experimenteel en uiterst dansbaar nummer wordt. Volledig nieuw in het alreeds gekende repertoire van deze Gentaren, maar een meer dan geslaagd experiment. Enkel Custom Gold kan ons met z'n bombastisch profiel niet bekoren.

Maar laat ons tot slot nog het fijne All That's Here Is All That's Left vermelden. Een nummer dat zo lijkt weggelopen uit Arids tweede 'All Is Quiet Now'. Het contrast tussen de dreiging in het begin en het zich herhalende 'keep on singing love' op het einde is wondermooi. Vooral wanneer deze pas losbarst wanneer wij het nummer in ons hoofd al hoorden stoppen. Een nummer om gewoon bijzonder vrolijk van te worden.

Echter, wie geen fan is van Arid of Steverlincks stem zal het waarschijnlijk met 'Under The Cold Street Lights' ook niet worden. Fans daarentegen zullen zich bijzonder tevreden stellen met de nieuwe nummers die dit plaatje sieren. De zomer lonkt en we zijn er nu al van overtuigd dat deze heren de komende maanden vele podia zullen verblijden.

Geen concerten meer in Minnemeers

Kevin Vergauwen — 10 Mar 2010 17:22

De geplande concerten van Muziekclub Democrazy in Minnemeers vanaf 25 maart worden verplaatst naar Vooruit.

Als gevolg van een klacht uit de buurt kan het stadsbestuur binnen het kader van de huidige milieureglementering niet langer toestemming verlenen om in Minnemeers concerten te organiseren.

Het concert van The Fleshtones en The Bellrays as. zondag 14 zondag wordt verplaatst naar de Centrale (Kraankindersstraat 2, 9000 Gent, op 500m afstand van Minnemeers).

Lees hier meer.

Door het wegvallen van Minnemeers verliest Democrazy één van haar belangrijkste locaties en werkplekken waar ze haar imago en identiteit aan kan verbinden. Democrazy beraadt zich momenteel over haar plannen en de mogelijkheden op korte termijn om een kwalitatief en gevarieerd programma te blijven realiseren binnen de Gentse context.

Starfuckers’s London Calling

Gregor Dijkman — 10 Mar 2010 09:31

De inlandse band Starfucker doet zeer goede zaken. In september van vorig jaar kwam hun eerste album 'For Crying Out Loud!' uit op Evil Penguin Records en ze gingen onlangs in zee met Nederlandse label ReMusic.

Nu gaat de band de tweede grote stap in hun nog prille carrière zetten. Morgen (11-3-2010) geeft de band namelijk een optreden in het hippe Londense wijk Camden, bekend door zijn bruisende muziekscene, tientallen muziekclubs en vele platenwinkeltjes. Ze staan in het voorprogramma van punkband Pussycat and the Dirty Johnsons.

De club waar Starfucker zal optreden is The Dublin Castle en dat is zeker niet de minste. Niet alleen werd de beroemde skaband Madness er ontdekt, bands als Blur, Kula Shaker en The Cardigans gaven er acte de présence.

Het optreden van Starfucker in The Dublin Castle zal worden gefilmd en een sfeerverslag zal volgen.

Pantha Du Prince - Black Noise

Fabian Desmicht — 10 Mar 2010 00:00

Een idyllisch olieverfschilderijtje als dat op de cover van ‘Black Noise’ zouden we op elke rommelmarkt straal negeren, maar niet als er Pantha Du Prince op geblokletterd staat. Het derde album van de Duitse elektronicus is een dompelbad van uiterst bedwelmende minimal techno. ‘Black Noise’ houdt ons zeventig minuten lang kopje onder en dat vinden we niet eens erg.

Minimal techno, deep house, dark ambient of hoe je het ook wil noemen, het hoeft geen reden te zijn om Pantha Du Prince op voorhand af te schrijven. Hendrik Weber, de man die achter deze alias schuilgaat, zorgt er immers voor dat zijn brouwsels ook de modale luisteraar kunnen bekoren. Hoe? Met een stevige, zij het wat dompige beat, verrassende samples (zoals de kerkklokken in Stick To My Side) en met een verhaallijn die het abstracte niet schuwt maar ook niet verheerlijkt.

Het zal niemand verbazen dat ‘Black Noise’ geen dansplaat pur sang is, maar moeilijk is ze evenmin. Het is een subtiel werkstuk dat baat heeft bij meerdere luisterbeurten, maar al bij al licht verteerbaar is. We zien het tafereel zo voor ons: de muziek die weergalmt over het Zwitserse meertje van Schuttwald Atzmännig, waar de plaat werd opgenomen. Banaal? Ja, maar evenzeer overweldigend. Net als de locatie zelf.

Op Stick To My Side krijgt Pantha Du Prince deskundige hulp van Panda Bear (aka Noah Lennox van Animal Collective). Vormelijk, qua sfeer en kwalitatief is dat er aan te horen ook. En wij maar denken dat panda’s enkele jaren geleden met betrekking tot copuleren een zerotolerantie hadden afgekondigd. Niet dus.

Het nummer werkt desoriënterend, want na de instrumentale pracht van de eerste drie nummers is er voor het eerst een stem te horen. En wat voor een. Er wordt inderdaad uit het Animal Collectivevaatje getapt, maar daar hebben we geen problemen mee zolang het dit soort songs oplevert.

Ook Lay In A Shimmer, het eerste nummer, brengt je van de wijs met een bas die na enkele seconden zo dreigend wordt dat de luchtdruk plots angstvallig lijkt te dalen. Abglanz zet de verwondering verder op de tonen van wat klinkt als een sitar, houtblokken en steel drums.

Webers instrumenten zijn namelijk "prepared instruments", die stammen uit een experimentele traditie volgens dewelke bestaande instrumenten naar haar hand gezet worden. Pantha Du Prince doet dat met verve, bijvoorbeeld op het virtuoze Bohemian Forest, maar ook op het intense Es Schneit, een vrije vertaling van het nummer Hilary van The Durutti Column uit 1985.

‘Black Noise’ verraadt ook invloeden van onze eigenste Wim Mertens en moderne componisten als Arvo Pärt. Maar Pantha Du Prince houwt er zijn persoonlijke berglandschap mee uit. Een landschap dat blijkbaar regelmatig overspoeld wordt door een lawine van uitstekende luistertechno.

Piano Magic - Ovations

Patrick Van Gestel — 10 Mar 2010 00:00

Met Piano Magic weet je eigenlijk nooit waaraan je je moet verwachten. Glen Johnson, het enige originele bandlid, heeft dan wel een voorkeur voor new wave, dat wil nog niet zeggen dat zijn band het daarbij houdt. Er valt met andere woorden voor iedereen wel iets te rapen op ‘Ovations’, ook al moet je hier en daar behoorlijk zoeken.

Sinds 1996 maakt Piano Magic op regelmatige basis platen. Aanvankelijk verscheen er jaarlijks een nieuw album. Dezer dagen vraagt het duidelijk iets meer tijd om de nodige inspiratie op te doen en de juiste muzikanten bij elkaar te zoeken.

Hoewel new wave ook nu weer in elke song verstopt zit, klinkt de plaat op geen enkel moment ouderwets. Uiteraard hoor je de verwijzingen naar bands als Joy Division en misschien nog meer naar New Order (On Edge), The Cure (The Faint Horizon) of Cocteau Twins (die mistige gitaar in The Blue Hour), en uiteraard verwondert het niemand dat precies Brendan Perry van Dead Can Dance hand- en spandiensten heeft geleverd op deze plaat.

Maar dat betekent nog niet dat er niks nieuws valt te beleven. March Of The Atheists mag dan niet meteen onze favoriet zijn op deze plaat, het is wel leuk hoe invloeden uit de wereldmuziek verwerkt worden in deze zwartjassenmuziek. Ook met het instrumentale La Cobardia De Los Toreros zoekt Johnson nieuwe wegen op. Afsluiter Exit laat dan weer een snuifje Kraftwerk horen.

Het eerder genoemde The Blue Hour valt zeker in de smaak: de combinatie van die gitaar die als een rookgordijn achter Johnsons zang hangt en de rollende drums gaan er bij ons als zoete koek in. Ook You Never Loved This City, waarop Johnson enkel door strijkers en een eenzame piano wordt begeleid, behoort tot de nummers die de aankoop van deze cd rechtvaardigen.

Hoewel het enige gewenning vraagt, blijkt dit album uiteindelijk toch vrij vlot zijn geheimen prijs te willen geven. Geen lang uitgesponnen suikerspinnen deze keer, geen misplaatste ambient: Johnson houdt het erg to the point en dat resulteert in het betere werk.

Niet dat we helemaal ondersteboven waren van ‘Ovations’. Niet alle nummers zetten ons op het puntje van onze stoel, maar er staan toch behoorlijk wat goede tot prima nummers op deze plaat en het blijft dus de moeite om Piano Magic van nabij te volgen.

Bettie Serveert - We beschouwen het als een compliment als mensen tijdens onze optredens blijven staan

Veerle Vermeulen — 09 Mar 2010 16:57

Het debuut van Bettie Serveert, 'Palomine' uit 1992, heeft een blijvende indruk nagelaten en iedereen die het viertal live zag, was onder de indruk van frontvrouw Carol Van Dyk. Achttien jaar later zijn de Betties nog steeds een plezier om live te zien. Hun laatste plaat 'Pharmacy Of Love' grijpt helemaal terug op die rauwe sound uit de beginjaren. Hun tournee brengt hen onder meer in Antwerpen. Na een geslaagde show plofte Carol Van Dyk neer in de zetel voor een gesprek.

Hoe vond je het optreden?
Van Dyk: Heel erg leuk, al moet ik toegeven dat we verbaasd waren over de ruime omvang van de zaal toen we hier arriveerden. Maar uiteindelijk zijn de mensen tijdens het optreden blijven staan, en dat beschouwen we als een groot compliment. (lacht)

Vond je niet dat het publiek wat meer enthousiasme had mogen tonen?
Het verbaast me niet dat de mensen niet heel enthousiast waren, aangezien de plaat hier slechts een week uit is. Normaal moest de plaat in Nederland en België tegelijkertijd uitkomen, maar er is blijkbaar iets misgelopen. Dat maakt natuurlijk een groot verschil. In Nederland kunnen de mensen toch al heel wat nummers meezingen.

Is er een verschil tussen het Belgische en Nederlandse publiek?
Het Nederlandse publiek is brutaler.

Een cliché als een koe.
(lacht) Ja, maar het klopt wel. Soms komt het Nederlandse publiek zelfs een beetje lomp over. Ik heb enkele jaren in België gewoond, dus ik ben wel goed geplaatst om de verschillen te zien.

Het is blijkbaar niet eenvoudig om in heel België door te breken. Nochtans is er ook in Wallonië een heel leger goede én jonge bands.
Dat merk ik nu ook in Nederland: we hebben enkele sterke, piepjonge bands. De groep die op deze tournee ons voorprogramma doet, The Bohemes, bestaat uit jongens die amper negentien jaar oud zijn. Niemand kent ze vooralsnog, maar ze zijn steengoed. Voor het publiek lijkt het wat op The Libertines en Babyshambles, maar voor ons gaat het meer naar The Prisoners. Vooral in Den Haag heerst er tegenwoordig een sub-sub-subcultuur.

Volg je dat op de voet?
Ja, ik volg alles en ik ben ook heel nieuwsgierig. We hebben trouwens veel affiniteit met die nieuwe sub-sub-subcultuur, aangezien die muziek veel rauwer is, terug heel puur.

Een beetje zoals jullie debuut, 'Palomine'.
We zijn nog steeds heel trots op onze enige gouden plaat. Dat kunnen ze ons ook nooit meer afpakken. We hebben zelfs ons platenlabel Palomine gedoopt.

Tijdens de set hebben jullie enkel Tom Boy uit die plaat gespeeld.
Dit was eigenlijk een extreem korte set voor ons. Normaal spelen we tot anderhalf uur. En dan zitten Tom Boy en Kid's Allright er steevast tussen. We hebben trouwens vandaag met een vervangdrummer gespeeld: Viktor Van Woudenberg, tweeëntwintig jaar oud. Onze eigen drummer, Joppe Molenaar, kon er niet bij zijn. Dus hebben we Viktor in het diepe gegooid. En hij blijkt goed te kunnen zwemmen.

Kan je ook van hem nog iets leren?
Jazeker. In de crew zitten nog wel wat jonge honden. Zij leren van ons, maar wij leren ook van hen. Ze hebben namelijk een frisse manier om te kijken naar dingen die we zelf zo goed kennen.

Hoe is het om de dame in het gezelschap te zijn?
Ik kan het iedereen aanraden. Ik ben een heel nuchter iemand. En ik ben altijd met muziek bezig geweest. Vóór Bettie Serveert was ik geluidstechnicus bij optredens. Dat deed ik ook heel erg graag, omdat je dan een verlengstuk van de band bent. Dat was leuker dan in een studio dagenlang te bijten op hetzelfde stukje muziek.

Wat mij altijd opvalt, is dat er nog steeds erg weinig vrouwelijke muzikanten in dit wereldje rondlopen. Ik vraag me af waarom want het is gewoon heel erg leuk. Dus mochten er tussen de lezers vrouwen zijn die ambities hebben om luide elektrische gitaarmuziek te spelen, dan kan ik hen warm aanbevelen om het gewoon te doen.

Hoe is het werken met een producer voor jou?
Verschrikkelijk (lacht) en daarom doen we het zelf. We weten ook heel goed wat we willen. De plaat is trouwens voor het grootste deel in België opgenomen, een studio in Waimes, een van de leukste studioperiodes ooit! Het was eigenlijk meer een soort vakantie, maar tegelijkertijd hebben we ook een plaat opgenomen. Sindsdien raden we al onze vrienden die studio aan. De omgeving heeft zeker bijgedragen tot het spelplezier, dat kan je merken in de clip van Deny All. Al is dat niet echt een clip, meer een soort mini-documentaire.

Wat kan ik kopen in the Pharmacy Of Love?
Het is meer een referentie naar een documentaire die ik gezien heb, die heette the Pharmacy Of Live. Het liedje heette eerst ook zo, maar dat bekte niet echt, daarom hebben we het maar herschreven tot Pharmacy Of Love.

En waarover ging de documentaire?
Over de chemische processen in je lichaam op het moment dat je verliefd wordt, dus niet over de romantiek. Het is toch ook erg interessant om te weten waarom je op die persoon wel valt en op een andere niet. De belangrijkste componenten, zo bleek uit de documentaire, zijn de stem en geur.

Vind je dat Bettie Serveert een logische evolutie doorgemaakt heeft de afgelopen jaren?
In de jaren negentig waren we de alternatieve rockband die een soort rammelige muziek maakte. En in de jaren tweeduizend zijn we dan meer beginnen experimenteren. Zo was 'Log 22' (uit 2003, nvdr.) onze eigen vinylplaat. Op 'Attagirl' (uit 2004, nvdr.) hebben we wat geflirt met samples en trance, terwijl 'Bare Stripped Naked' (uit 2006, nvdr.) een terugkeer was naar de basis. En na al dat geëxperimenteer zou je kunnen zeggen dat deze plaat een logisch gevolg is: luid en rauw.

Ben je ook gegroeid als muzikant?
Peter en ik zijn geen goede, technische muzikanten, dus ik vrees dat we ook niet fel gegroeid zijn. Maar we weten intussen wel dat we elkaar nodig hebben om te spelen. We hebben dat spelplezier en die samenwerking nodig. We improviseren vaak op het podium. Er is altijd heel veel oogcontact.

Loopt dat dan nooit mis?
Om eerlijk te zijn, vorige week is het erg fout gelopen, en dat was de eerste keer in zeker acht of negen jaar tijd. Maar een fout is geen fout als je het kan oplossen. Ik was volledig verkeerd van start gegaan en uiteindelijk hebben we de hele boel platgelegd. We hebben over de grond gerold van het lachen.

Je bent de stem van Bettie Serveert, naar welke stem kijk je zelf op?
(Aarzelt). Mocht ik als jongen geboren zijn, zou ik hopen een stem te hebben als die van Evan Dando of Pascal Deweze. Omdat ze zo'n prachtige stemmen hebben en echt alles kunnen zingen. Ze hebben beiden een erg groot stembereik.

Wat is het mooiste compliment dat je over de nieuwe plaat hebt gekregen?
Het is eerder een anti-compiment. Op het internet is een stukje verschenen van een vrij obscure journalist die in zijn blog een soort van scheldtirade over de plaat heeft gezet. Hij haat de plaat met heel veel passie. Dus hebben we even met het idee gespeeld om hem uit te nodigen, maar we waren bang dat het als cynisch zou opgevat worden, daarom hebben we het maar zo gelaten. Het deed ons een beetje denken aan een tour die we gedaan hebben met Jeff Buckley. In het begin vonden we daar helemaal niks aan, we vonden hem echt afschuwelijk. Maar dan opeens is die haat omgeslagen in liefde, en merkten we dat het ronduit fantastisch was wat hij deed. Haat en liefde liggen vaak erg dicht bij elkaar. Wie weet vergaat het die journalist ook zo?

Arcade Fire exclusief op Rock Werchter

Kevin Vergauwen — 09 Mar 2010 15:09

Arcade Fire komt naar Rock Werchter op zondag 4 juli.

En dat is bijzonder mooi nieuws. Te meer omdat Arcade Fire slechts op enkele festivals present zal geven deze zomer. En des te meer omdat de groep zelf Rock Werchter met stip aan dat selecte lijstje uitverkoren festivals heeft toegevoegd.

Het is nu al een tijdje stil rond Arcade Fire. En dat sinds hun grote tournee in 2007 die hen onder andere naar Pukkelpop en een tot de nok gevuld Vorst Nationaal bracht.

Binnenkort ligt het derde album in de rekken en staat de band dus terug in ons landje. Arcade Fire speelt op de main stage tijdens de laatste festivaldag, omringd door mooi volk als Them Crooked Vultures, Wolfmother, Alice In Chains en Pearl Jam.

Alle info is terug te vinden op http://www.rockwerchter.be/.

Boenox - Styl-o-phone

Koen Van Dijck — 09 Mar 2010 00:00

‘Styl-o-phone’ is het derde album van de band Boenox, al noemen ze zichzelf liever een ‘ensemble’. Hoe dan ook is de groep een beetje een vreemde eend in de bijt, en dat zal met deze cd niet veranderen. Tenzij hobo’s en fagotten plots populair worden binnen de popmuziek. Op ‘Styl-o-phone’ bewijst Boenox alvast dat je met deze instrumenten niet enkel binnen de klassieke genres boeiende muziek kunt maken.

Verdachte koerswijzigingen treffen we niet aan op deze nieuwe plaat. Net zoals op hun titelloze debuut en op ‘Studio’ maakt Boenox een mix van pop, folk en klassiek, met elektronica, blaas- én strijkinstrumenten. De nummers blijven ook hoofdzakelijk – op twee tracks na - instrumentaal.

Zangeres Ilse Wanten geeft ons woorden aan waarmee op Zeven Maal Zeven wordt gejongleerd. Een wat stroeve computerbeat voert het ritme aan en probeert het verhaal wat funky te maken, maar het is toch vooral de hobo die zich als een sexy slang doorheen het nummer kronkelt.

Voor Moederken Alleen deed Boenox dan weer een beroep op sopraan Ilse Eerens, en het ensemble klinkt meteen een pak traditioneler dan we van hen gewoon zijn. Eerens vervult haar rol perfect, al is dit niet het meest spannende dat we van Boenox al hebben gehoord.

Maar geen nood voor wie uit is op avontuurtjes. De nummers liggen immers voor het grijpen. Zo denken we in Chemicals even bij Wim Mertens beland te zijn, tot de beats er een feestje van willen maken. De rockgitaar maakt van Wodan Sonate dan weer een nummer dat niet zou misstaan op de podia van onze zomerfestivals. En het scenario van een dramafilm ontspruit aan ons brein tijdens Fagot, Intrabassa en Samedi Apres-Midi. Voor minder dan vier sterren doen we het niet van de hand.

Het zijn dan ook die ingetogen nummers, steeds met een zekere zweem van mysterie rond zich, die voor ons de sterkte van ‘Styl-o-phonic’ bepalen. Wij hebben niets tegen samples en een dosis elektronisch experiment, maar de beats klinken ons vaak iets te plastiek. Vooral Opus slaat volledig de bal mis, door acid house uit een FisherPrice-keyboard te toveren.

Hoewel Boenox weer een paar knappe nummers nalaat, zijn we ervan overtuigd dat we hen al sterker hebben gehoord, zoals op het bijna onberispelijke 'Studio'. Maar goed, experimentjes lopen nu eenmaal af en toe fout. En dus kan hun volgende cd er net zo goed weer pal op zijn.

Girls - Makke Girls in de Orangerie

Kristof Van Landschoot — 08 Mar 2010 21:07

Het was de tweede keer in een half jaar tijd dat Girls naar de Botanique kwam. De vorige keer was de kelder net niet te klein om al het volk te ontvangen dat de nieuwe sensatie van over de plas aan het werk wou zien. Deze keer mochten ze in de orangerie aantreden, maar die bleek te groot voor de matige opkomst. Het kan verkeren.

Girls komt uit San Francisco en draait voornamelijk rond frontman en zanger Christopher Owens. Een innemende, lieve persoonlijkheid die met zijn lang blondbruin haar, oranje nagellak en groene Dr. Martens voor moderne hippie kan doorgaan. Zijn levensverhaal zou in Hollywood als ongeloofwaardig aan de kant geschoven worden. Hij is namelijk opgegroeid in een sekte waar hij een broer verloor omdat hem medicatie werd ontzegd en waar zijn moeder tot prostitutie werd gedwongen. Toen hij erin slaagde om te ontsnappen heeft hij zich in de drugs gestort tot een rijke mecenas zich over hem ontfermde en ervoor zorgde dat hij zich concentreerde op zijn muziek.

De fel bejubelde eerste plaat staat vol dromerige liefdesliedjes en retropopsongs. Het soort liedjes dat live het best gedijt in een intieme sfeer, die vorige zaterdag compleet ontbrak. Al zal dat ook aan de technische problemen gelegen hebben. Gedurende de eerste vijf nummers was er die versterker die niet mee wilde werken en zo volledig de vaart uit het optreden haalde.

Het bleek nefast. Het enthousiasme waarmee het vijftal op het podium stond leek meer op dat waarmee de nachtploeg van Opel tegenwoordig aan het werk gaat dan dat van een groep jonge, gepassioneerde muzikanten. Nochtans passeerden mooie nummers als Laura en Ghost Mouth de revue, maar echt begeesteren deden deze niet.

Toen favoriet Hellhole Ratrace naar het einde toe in een orkaan van feedback en noise uitdeinde leek er toch nog iets te zullen gebeuren. En de direct daaropvolgende huidige single Morning Light was een onbetwistbaar hoogtepunt. Maar daarna lieten de heren de teugels terug los en hervielen ze in hun gezapige doen.

Girls heeft de gewoonte om originele covers te brengen en we hadden nog gehoopt om een versie van True Love Will Find You In The End van Daniel Johnston of hun versie van de campy Skeeter Davis-song The End of The World, maar we kregen nog twee andere bisnummers die evenmin de boel konden redden: een ode aan San Francisco en een weliswaar strak Big Bad Mean Motherfucker.

Broken Bells nu al bezig aan nummer twee

Patrick Van Gestel — 08 Mar 2010 20:54

James Mercer en Danger Mouse moeten met een overschot aan inspiratie zitten want op dit ogenblik werken de heren al aan een opvolger voor hun debuut als Broken Bells.

De band is het stadium "project" dan ook al voorbij, of zoals ze het zelf zeggen : ""Je maakt je de songs eigen, je identificeert je met de nummers. Bovendien zijn we trots op wat we gemaakt hebben."

En dan moet er dus ook een vervolg komen op die eerste samenwerking: "Het samenwerken in de studio is ons erg goed bevallen, dus als we tussen de bedrijven door tijd hebben, duiken we weer de studio in. Meer nog: we zijn al begonnen met het opnemen van de volgende plaat." Moeilijke tweede, zei u?

Eindelijk een nieuw album van The National op komst

Gregor Dijkman — 08 Mar 2010 20:49

Drie jaar na het succesvolle en terecht bejubelde album 'Boxer' komt u dan eindelijk de langverwachte opvolger uit met de titel 'High Violet'.

Het album zal op 10 mei uitkomen op het gerenommeerde 4AD label.

Het belooft een erg mooi album te worden. Wij kunnen dan ook haast niet wachten en tellen de dagen af.

Volg hier alle vorderingen op de voet.

Pavement: de kunst van het fouten maken

Kristiaan Art — 08 Mar 2010 19:21

De nineties zijn helemaal terug. Nieuwe bandjes grijpen terug naar de sound van de jaren negentig en de invloedrijke alternatieve bands van weleer grijpen de kans om eindelijk hun nalatenschap te verzilveren. De reünietournee van Pavement wordt op luid gejuich onthaald maar er zijn ook fans die de herinnering intact willen houden en het liever niet zien gebeuren. Want Pavement kan veel mooie herinneringen kapot maken, héél veel. Voor zij die net iets te jong waren in 1992, of net de verkeerde kant uitkeken, leggen we even uit waarom Pavement zo'n belangrijke band was en misschien nog steeds is.

1992

Pavement verschijnt op het toneel in 1992. De muziekwereld zindert nog na van 'Nevermind' van Nirvana, dat de barrière tussen underground en commercieel succes tot spaanders schopt. MTV wordt gedomineerd door Whitney Houston en Eurodisco, maar iedere zondagavond staat de video geprogrammeerd voor '120 minutes'. Jongeren die het net iets anders willen en op zoek gaan naar nieuwe geluiden vinden opwinding in de alternatieve gitaarscene, muziek waar men zich nog echt mee kan afzetten tegen z'n ouders!

Lo-fi

Na een reeks singles en ep's levert Pavement met 'Slanted and Enchanted' een vrijwel perfecte debuutplaat af die hen een steeds groeiende schare bekeerlingen oplevert. De songs zijn rommelig opgenomen, het artwork bestaat uit amateuristische knipselcollages en de optredens zijn chaotisch en nonchalant. Pavement is het perfecte uithangbord voor een nieuw muziekgenre: lo-fi, oude wijn in nieuwe zakken klaar om verorberd te worden door een nieuwe generatie. Pavement haalt de mosterd bij The Fall, Sonic Youth en The Velvet Underground maar is van meet af aan ook heel erg zichzelf.

Studentikoos

Pavement komt uit Stockton, een universiteitsstadje in California. Stephen Malkmus en Spiral Stairs ontmoeten elkaar op de universiteit. Ze nemen hun eerste demootjes op in de studio van Gary Young, een alcoholverslaafde drummer die dan ook maar de drums voor zijn rekening neemt. De band wordt aangevuld met Mark Ibold op bas en Bob Nastanovich als extra percussionist.

Wanneer Pavement voor het eerst België aandoet, speelt de band in kleine zaaltjes (Lintfabriek en Groovy Times). Aanvankelijk blijft Pavement een echte underground band, maar nadat ze door Sonic Youth meegenomen worden op tournee (legendarisch optreden in de Brielpoort) en ze met Cut Your Hair een radiohitje te pakken hebben komt daar langzaam aan verandering in. De cd's 'Crooked Rain, Crooked Rain' (1994) en 'Wowee Zowee' (1995) blijven het goed doen bij de critici. In 1994 speelt Pavement voor het eerst op Pukkelpop. Gary Young is intussen vervangen door Steve West als drummer.

Tegendraads

Het avontuurlijke geluid van Pavement wordt gekenmerkt door een combinatie van speelse melodieën, een stevige dosis toeval en doelbewuste stoorzenders. Als iets te mooi is, is het niet af. Als iets af is, is het niet bruikbaar voor Pavement. Die werkwijze vertaalt zich niet alleen in de platen van de band, maar ook in hun carrière. Stephen Malkmus haalt zich de toorn van Billy Corgan op de hals door te spotten met succesvolle alternatieve bands als Smashing Pumpkins en Stone Temple Pilots in het lied Range Life. Pavement blijft ostentatief tegendraads doen en lijkt een verdere doorbraak doelbewust te saboteren.

Invloed

Pavement blijft degelijke platen afleveren en is anno 1997 een referentie die een grote invloed heeft op andere tijdgenoten. Blur spiegelt zich aan Pavement voor hun nieuwe sound en scoort een monsterhit met Song 2. Pavement blijft het grote succes netjes ontwijken, en maakt duidelijk dat ze zich thuis voelen in de marge. Maar eigenlijk is het dan al duidelijk dat Pavement zijn uiterste houdbaarheidsdatum nadert. Na 'Brighten the corners' en 'Terror Twilight' trekt Malkmus er in 1999 de stekker uit. Hij voelt zich beperkt door de groepsdynamiek en het succes van de band.

De reünie

Nu Pavement tien jaar later terug samenkomt is dat groot nieuws. Er worden eerst een beperkt aantal optredens in de States aangekondigd en later volgt een volledige wereldtournee. In Engeland worden ze uitgenodigd als curatoren van een editie van het prestigieuze All Tomorrow's Parties festival. Ze zijn populairder dan ooit. Hun optreden in de AB is in no time uitverkocht en er wordt een verzamelalbum uitgebracht. Van een bestaan in de marge van de muziekindustrie is niet veel sprake meer. Voor het eerst is Pavement een product, dat perfect geplaatst kan worden in de herbeleef-je-jeugdindustrie. The Golden Years voor de alternatievelingen zijn misschien wel terug: "Go back to those gold soundz".

Vanaf vandaag ligt Pavements 'Quarantaine The Past', het lang verwachte best of album, in de winkels.

Wij geven deze week elke dag een exemplaar van het album weg. Mail het antwoord op onderstaande vraag naar info@damusic.be. In de titel van je mail zet je 'Pavement' en vergeet ook zeker je postadres niet te vermelden. Veel succes!

'In welk jaar splitte Pavement?'

Pavement speelt op 18 mei in een uitverkochte AB.

Dan San

Patrick Van Gestel — 08 Mar 2010 19:02

Ook bands doen aan marketing en gaan dan logischerwijze op zoek hun unique selling point ofte USP. Niet eenvoudig als je weet dat er elke dag een massa releases op de mensheid wordt losgelaten. Het Luikse kwartet Dan San vond het nodig om de cajon - het Peruviaanse percussie-instrument dat eruit ziet als een sinaasappelkist waarop de artiest kan gaan zitten - als USP naar voor te brengen. Uniek is dat in elk geval, maar of het ook verkoopt?

Misschien hebben we u nu even op de verkeerde voet gezet, want eigenlijk zijn wij behoorlijk enthousiast over deze ep. Niet alleen staan er enkele prachtige liedjes op 'Pillow', ook met de instrumenten kunnen deze vier jonge snaken prima overweg.

Zelf refereren ze aan Kings Of Convenience, Bright Eyes en Grizzly Bear, maar zelf hadden we toch andere namen in gedachten. Opener en titelsong Pillow deed ons aanvankelijk denken aan het gitaarspel van virtuozen als Rodrigo Y Gabriela zonder de uitsloverij in combinatie met de samenzang die ook voor bands als Fleet Foxes en de hele beweging in navolging van Crosby, Stills, Nash & Young zo belangrijk is.

Maar nummers als Peace en vooral Leaders deden ons pas echt de ogen opengaan. Dit zijn de opvolgers van de onvolprezen La's. En dat mag u beslist als een compliment beschouwen. Inventief (die stop/startgitaren in Leaders), speels en vooral heel erg geslaagd zijn slechts enkele adjectieven die hier op hun plaats zijn.

Uiteraard is er dat onmiskenbare Franse accent dat niet eens stoort, maar mooi aansluit bij de muziek. Persoonlijk vinden we dat de leadzanger in The End Of The Day niet eens zoveel moeite hoeft te doen om zijn stem te laten krassen. Dat effect werkt eerder storend, maar zelfs dat willen we graag over het hoofd zien als deze band nog van dergelijke songs maakt.

Irony is waarschijnlijk onze favoriet. De song wordt mooi opgebouwd naar een boos hoogtepunt. De stemmen vallen op het juiste punt in en geven het nummer dat extra zetje. De muziek volgt die evolutie trouwens op de voet en draagt op die manier ook zijn steentje bij.

Die cajon is leuk, jongens, maar spits je toe op de muziek. Dat volstaat en dat hebben jullie met 'Pillow' bewezen. Nu gewoon nog die lijn doortrekken.

Hole stelt album voor op Les Nuits Botanique

Kevin Vergauwen — 08 Mar 2010 17:43

Twee jaar na het legendarische 'Celebrity Skin', komt Hole, de groep van Courtney Love - die op haar beurt de weduwe is van Kurt Cobain - met een nieuwe plaat op de proppen : 'Nobody' s Daughter'.

Nog steeds met haar grungy kribbige stem die zich moeiteloos meet met een gitarenherrie ergens tussen punk en new-wave.

Skinny Little Bitch is de eerste single van dit album dat je momenteel op de radio kan horen en lijkt geïnspireerd door David Bowie, The Stooges en bepaalde stukken van Pink Floyd.

Op 10 mei speelt Hole ten dans in het Koninklijk Cirkus tijdens Les Nuits Botanique.

De ticketverkoop van dit concert begint op vrijdag 12 maart om 11uur via de site van de Botanique.

Hot Chip - Hot Chip is wél een dance act

Koen Van Dijck — 08 Mar 2010 14:02

Of Hot Chip wel een rasechte dance act is vroeg ook founding member Joe Goddard zich af tijdens een eerder interview. De vele ballads op hun albums maken van Hot Chip vaak een zacht gekookt eitje. Maar zet deze vijf mannen op een podium en er blijft niemand met zijn twee voeten op de grond staan. Dat bewezen ze wederom op het podium van de Ancienne Belgique.

Gitarist Al Doyle opende met een intro waarbij zelfs de muizen in de kelders van de AB wisten dat hun thuishaven op zijn grondvesten ging daveren. Zij maakten zich uit de voeten, maar wij werden in snelheid gepakt door de eerste dreunen van Hand Me Down Your Love.

In eerste instantie klonken ze nog een beetje onwennig en knullig, maar bij Boy From School was alle schroom verdwenen en werd er genadeloos op onze trommelvliezen ingebeukt. Deze versie klonk tien keer krachtiger dan wat we kennen van op ‘The Warning’.

Van dan af speelde Hot Chip alleen nog maar met als doel iedereen plat op de buik te krijgen. En dat lukte zeer aardig. Thieves In The Night en One Life Stand, allebei uit het laatste album, werden door het publiek enthousiast onthaald en onvermijdelijke hits als Over And Over en Ready For The Floor werden in een open goal binnengetrapt. Ze knalden uit de luidsprekers alsof ze er veel te lang in opgesloten hadden gezeten.

Zelfs een melig nummer als Brothers werd door hen voorzien van een bruisende discogroove die ons omver blies. Het was wel de enige ballad waar ze zich aan waagden, maar daar waren wij absoluut niet rouwig om.

Van Goddards zangkwaliteiten waren we niet helemaal overtuigd. Hij balanceerde op een gevaarlijk randje en klonk vaak als een mompelende brombeer, maar gelukkig nam Alexis Taylor het grootste deel van de nummers voor zijn rekening. Ook Alley Cats vinkten we als minpunt aan. Sowieso al niet ons favoriete nummer op ‘One Life Stand’ en live bleef het een flauw niemendalletje .

Maar laat ons benadrukken dat dit het enige moment was waarbij de zaal even op standby werd gezet. Hot Chip speelde een energierijk optreden en was op het podium alvast wél een dance-act. Of Joe het nu wilde of niet.

The Unwinding Hours - The Unwinding Hours

Patrick Van Gestel — 08 Mar 2010 00:00

Bands komen, bands gaan. Net als het leven dient die cyclus gerespecteerd te worden. En als bands komen te gaan, wordt er al wel eens een traantje weggepinkt. Zoals wij bijvoorbeeld deden toen Aereogramme er de brui aan gaf. Hun muziek is nog steeds uniek, hetgeen op zijn beurt verklaart waarom succes uitbleef: ze was gewoon niet in de reguliere vakjes onder te brengen. En nu is er dus The Unwinding Hours, opgestaan uit de as van Aereogramme.

Bij het heengaan van de Schotse band vroegen wij ons al af wat er nu moest worden van Craig B. De andere leden hadden allemaal wel iets waar ze mee bezig waren, maar voor Craig B. was die band een houvast, een anker in zijn woelig bestaan. Maar er is nog gerechtigheid in deze wereld en dus startte Craig samen met voormalig kompaan, Aereogrammegitarist Iain Cook, een nieuw project op. The Unwinding Hours waren een feit.

Net op het moment dat de cd bij ons in de bus viel, stond Hannelore Knut op de voorpagina van een niet nader genoemd krantenmagazine en meteen vroegen we ons af of het Vlaamse topmodel op één of andere manier iets te maken had met het gelijknamige openingsnummer (Knut) van de plaat, dat van ingetogen uitgroeit tot groots, van piepklein tot reusachtig.

En dat is iets dat op wel meer songs terugkomt. Luister maar naar There Are Worse Things Than Being Alone dat begint met enkel een akoestische gitaar en violen om dan uit te groeien tot de muzikale versie van een orkaan. Cook laat zijn gitaren razen als een tornado.

Craig B. is duidelijk nog niet verlost van zijn demonen en als dit het gevolg daarvan is, kunnen we daar alleen maar blij om zijn. Ook The Final Hour past in dat rijtje. In die mate zelfs dat onoplettende luisteraars die net de volumeknop iets meer open draaiden, wel eens voor een oorverdovende verrassing kunnen komen te staan.

Niet alle nummers zijn zo groots opgezet. Solstice is een prachtig miniatuurtje met enkel akoestische gitaar en piano waarover B. zijn melancholische zang laat weerklinken. Peaceful Liquid Shell trapt je van bij de aanvang herhaaldelijk in de onderbuik met donkere bassynths die geleidelijk aan worden opgeluisterd met drums en gitaren die opnieuw dat kenmerkende geluid van Iain Cooks gitaar doen weerklinken. Dit resulteert in een nummer van een bijna pijnlijke schoonheid, waarin elk detail klopt.

Het is moeilijk om onszelf hier niet voorbij te draven en ons te buiten te gaan aan een overdaad aan superlatieven. Want over elk nummer op deze plaat kunnen we niet anders dan in de wolken zijn. Er zijn sterren die iets minder schitteren dan de anderen, maar is het niet precies dat waardoor een open hemel ’s nachts zo fascinerend is?

Crookers - Tons of Friends

Dimitri Strobbe — 08 Mar 2010 00:00

Crookers verwent de fans de laatste jaren met erg stevige tracks en remixes. Wie Knobbers, Day 'n' nite en We are Prostitutes niet kent, zat volgens ons de voorbije jaren dan ook iets te weinig op de juiste feestjes. Hoewel de Crookers intussen meer dan 70000 MySpace-fans hebben, stellen ze er ons toch nog een paar voor op hun nieuwe verzamelalbum 'Tons of Friends'. Wij beluisterden voor u al eens wat deze vrienden in hun mars hebben.

Bij de eerste track krijgen we meteen een parel van jewelste naar onze oren gesmeten. Een eenvoudige vocal uit We Love Animals (onder andere geschreven door de broers Dewaele a.k.a. Soulwax) blaast het eerste stof uit de tweeters.

Daarna trekt de cd op gang met vijf simpele tonen die het feestbeest in ons naar boven halen door de hele mikmak de effectenmolen in te draaien. Wanneer de diepe beat ons dan komt verlossen, herinneren we ons opeens de intro van de Crookers op I Love Techno 2009, waar dit duo garant stond voor een heerlijk feest. De sfeer is gezet.

De heerlijk volle dubstepbastonen van de tweede track, Kelis' No Security, zetten het muzikaal feest verder. Schreven we daarnet nog I Love "Techno"? Niets van aan, deze heren brengen met dit album elektro clash, hip house en fidget finesse. En dat ze hun hiphop achtergrond niet vergeten zijn, blijkt duidelijk uit de pure bassen en claps doorheen het album. Met Natural Born Hustler (Pitbull) en Lets get Beezy (Will.I.am) worden een aantal hiphopschijven ingeleid.

Vooral Hip Hop Changed (Rye Rye) en Tee-Pee Theme van Drop The Lime breekt met het typische Crookers geluid dat we tot nu toe gewoon waren. Tribute to the hiphop? We vermoeden een beetje van wel, maar dan toch met een serieuze saus elektro die het hele soepje gaar houdt, af en toe opgekruid met zware dubstep basslijnen (Have Mercy - Carrie Wilds, Hip Hop Changed - Rye Rye).

We vielen bijna achterover van de samenwerking van de Crookers met Roisin Murphy met als resultaat het nummer Royal T. Wat een energetische plaat! Die moet je gewoon gehoord hebben. We kregen er maar niet genoeg van en schudden ons hoofd goedkeurend mee op het ritme, net zoals bij Transilvania van Steed Lord. Die andere dame op het album, Yelle, zorgde voor het leukste nummer op de cd.

Met een zwaar Frans accent laat ze in Cooler Couleur Engelse halfzinnen tegen haar Franse woordenschat aanglijden. Akkoord, de akoestische versie van Day 'n' Nite is wel grappig, maar dient samen met enkele mindere tracks (Lone White Wolf - Tim Burgess, Birthday Bash - The Very Best, Marina & Dargen D'Amico) als iets te makkelijk cd-vulsel te worden aanzien.

Het nieuwste album van de Crookers 'Tons of Friends' is spek naar onze bek. Het album is - dat moet gezegd - een wilde samensmelting van elektronisch geweld, maar dat mag niemand afschrikken: deze zomer verwachten we verschillende tracks uit deze verzameling te horen tijdens menig vreugdevol feest. Crookers heeft misschien al veel vrienden, maar bij deze krijgen ze er vast en zeker nog een groot pak bij.

Sparklehorse frontman berooft zichzelf van het leven

Kevin Vergauwen — 07 Mar 2010 16:26

"Het is met veel verdriet dat wij dit nieuws met jullie delen. Mark Linkous heeft zich zijn eigen leven ontnomen. Wij zijn hem dankbaar voor zijn tijd bij ons en houden hem eeuwig in ons hart. Dat zijn reis vredevol, vrolijk en vrij mag zijn. Er is een hemel, en er is een ster voor jou."

Een tragische boodschap die de nabestaanden van de Sparklehorse frontman vandaag wisten te melden.

In 1996 ondernam hij al eens een zelfmoordpoging door een overdosis pillen en drank in te nemen, wat hij in 2006 herhaalde. Linkous leed aan depressies en had vreselijke migraine-aanvallen.

Zijn exacte leeftijd is onbekend, maar hij zou wel in de veertig geworden zijn.

Arquettes de studio in met topproducer

Tino Fella — 07 Mar 2010 12:31

Het is een tijdje geleden dat we nog hoorden van Arquettes. In 2007 hadden zij radiohits met Feehler en It's A Relief en verscheen een titelloze ep.

Volgende week wordt dan eindelijk de eerste hand gelegd aan de opnames van een volwaardig album.

Daartoe zal, in Gent en Parijs, worden samengewerkt met de Franse topproducer Stéphane "Alf" Briat.

Alf werkte eerder onder meer samen met Air, Phoenix en Etienne De Crecy.

De cd wordt verwacht in het najaar.

Half april moet er nog een single verschijnen.

The Van Jets - Cat Fit Fury!

Veerle Vermeulen — 07 Mar 2010 00:00

Dat het niet het meest gunstige moment is voor een Belgische band om een nieuwe plaat uit te brengen is een open deur intrappen. Er lijkt wel een babyboom aan de gang in de vaderlandse muziek en ook The Van Jets gooien hun jongste mee op de hoop. ‘Cat Fit Fury!’ moet een weg banen tussen al dat moois van pakweg de Admiraal en Mintzkov, en dat net met die “moeilijke tweede plaat".

The Van Jets kunnen hun Rock Rallyverleden niet achter zich laten. In 2004 behaalde hun krachtige gitaargeweld de gouden medaille. Maar intussen zijn de mannen gegroeid. Een gitarist later, een ep en de debuut-cd verder lijkt ‘Cat Fit Fury!’ vooral de glamrocktoer op te gaan.

Opener The Future kwijt zich gewetensvol van zijn taak: een triomfantelijke sound met een melodie die na anderhalve luisterbeurt in je hoofd blijft kleven. De opener is op die manier meteen ook een voorbode voor de rest van de plaat. De meeste songs gaan namelijk in dezelfde lijn verder.

Rode draad en sterke speler zijn vooral de drums. Waar de luisteraar in The Future zijn best moet doen om de straffe ritmesectie meteen op te merken, kost hem dat in Damage al heel wat minder moeite. De break in het begin geeft het nummer de nodige pit, daar waar de gitaar net een alarm is dat overgaat in een sirene.

Je ruikt bijna het zweet op de ruggen. Alleen het trage middenstuk mocht wat ons betreft een pak korter, maar dat maakt zanger Verschaeve goed door een Cobaineinde aan het nummer te breien.

Verschaeve zingt trouwens weer erg gevatte teksten, met als koploper The Other Man: “I wanna be the other man / feather scarve, silver tan.” Een andere favoriet staat even verder op Teevee: “Wanna kiss you in the rain”. Mooi.

Halverwege de plaat overvalt je ineens het Jack Whitegevoel en dat krijg je niet meer van je afgeschud. Hoewel het zo niet aanvoelde op ‘Electric Soldiers’ en zeker niet op de ep, neigt Verschaeves stem naar die van Jack White. En ook de sound van de groep is daarmee vergelijkbaar.

In januari 2007 maakte Verschaeve in een interview met daMusic de opmerking dat alle Jets fan van Bowie zijn. Waar je op de vorige plaat nog wat meer moeite moest doen om dat te ontdekken, is die invloed overduidelijk op de huidige plaat. Luister bijvoorbeeld naar Givers & Takers, waar de geest van Bowie over de schouders meekijkt.

‘Cat Fit Fury!’ bevat ook wat atypisch Van Jets-materiaal. Een mooi voorbeeld is Teevee, dat erg catchy is en leuke “oehoes” in de achtergrond bevat. En ook hier speelt de ritmesectie weer een bescheiden, maar onmisbare rol. Of spoel even verder naar afsluiter Our Heads, waar ook weer wat Bowie te ontdekken valt, maar dat vooral als geheel klópt.

Met producer Jon Gray (zie ook Editors en the Kooks) achter het stuur voelen The Van Jets zich duidelijk in hun nopjes. Ze leveren met ‘Cat Fit Fury!’ een degelijke plaat af en zullen die hopelijk omzetten in enkele waanzinnige live-shows.

Le Peuple de l'Herbe - Leve de trompet!

Niel Van Herck — 06 Mar 2010 23:48

Het wondermooie Lyon staat bekend om zijn uiterst verfijnde keuken, goede wijnen, ellenlange files en prachtige voetbalspel. Kunst en cultuur krijgen er alle ruimte en ook muzikanten hebben er een streepje voor. Geen wonder dat een steengoede band als Le Peuple de l’Herbe hier ontsproten is. Om het nieuwe album ‘Tilt’ te promoten, doen ze allerlei kleine en grote zalen aan in Europa. Nu was de Minnemeers in Gent aan de beurt.

Aan de geur bij de inkom te ontwaren, werd meteen duidelijk dat Le Peuple de l’Herbe niet staat voor ‘het volk van de oregano.’ Vreemd genoeg was de zaal slechts half gevuld, dus moest Doctor Flake extra zijn best doen om toch iets van sfeer te scheppen. Hij deed het met volle overtuiging en gooide zich in de zware triphop en dub. De bizarre samples vlogen ons om de oren en de Fransman gooide zelfs wat visuals in de strijd, maar kijken naar een dj was ook deze avond behoorlijk saai.

Dringend tijd voor de gereputeerde hyperactiviteit van Le Peuple dus. De band staat bekend om zijn enorme diversiteit aan stijlen. Waar het eerste album nog begon met smooth jazz, evolueerden de volgende telgen naar hiphop, dub en lichte rock. Een allegaartje aan genres, strak aan elkaar geregen door de scherpe, maatschappijkritische tong van de rappers.

Ook in de Minnemeers was dit niet anders. De avond begon kalm met enkele licht verteerbare hiphopnummers en de begeleiding van de immer aanwezige trompet. De zaal was dan ook net op tijd gevuld voor het hardere drum&bass werk. De dreadlocks en ander (ongewassen) lichaamsdelen vlogen zwierig in het rond. De stewards kregen het ook een pak moeilijker om het geldende rookverbod te staven.

Na een sessie uit de dubcollectie schakelde de band over naar een rock/punkrepertoire. Het sloeg wel aan bij de toeschouwer, voornamelijk door de spectaculaire lichtshow en het enthousiasme van de muzikanten, maar de diehard fans verkozen toch het andere werk. Gelukkig trok JC 001 het dipje recht met een gezellige beatboxsessie, inclusief het citaat “there is good music and there is house music.”

Le Peuple de l’Herbe staat er live altijd. Het nest Duracellkonijnen op het podium krijgt elk publiek in beweging met hun enthousiasme en funky muziek. Helaas lijken ze ten prooi te vallen van de huidige trends en opteren ze al eens voor een gitaartje meer. Terwijl het repertoire opgebouwd rond de trompet net zo sterk was.

Marsmannen in Antwerpen in november

Patrick Van Gestel — 06 Mar 2010 18:22

In 1978 stampte Jeff Wayne een onwaarschijnlijke, muzikale versie van H.G. Wells' 'War Of The Worlds' uit de grond. Op 26 november wordt dit spektakel nu eindelijk tot leven gebracht in de Antwerpse Lotto Arena.

Het waren geen onbekende namen die meewerkten aan dat project. Richard Burton fungeerde als verteller (en deed dat trouwens subliem) en voor de muzikale bijdragen werd een beroep gedaan op toenmalige grote namen als Justin Hayward (Moody Blues), Chris Thomson (Manfred Mann's Earth Band) en Phil Lynott (Thin Lizzy). De dubbel-lp werd een megasucces en haalde de top tien in tweeëntwintig landen.

Inmiddels zijn er dertig jaar gepasseerd en van de plaat werd een heruitgave op cd uitgebracht. En gezien de mogelijkheden voor op het podium inmiddels enorm zijn uitgebreid werd het tijd om dit project ook visueel te verwezenlijken. De speciale effecten zijn spectaculair en maken gebruik van echte vliegende schotels, 3d-technieken en andere grafische hoogstandjes. Ook de muziek werd heropgenomen en mag niet ontbreken op deze versie van 'Jeff Wayne's Musical Version Of The War Of The Worlds'. Meer info vind je hier.

Jaga Jazzist - Jackpot!

Fabian Desmicht — 06 Mar 2010 13:23

De Horntveths vormen al jaren de meest melodieuze experimentele jazzfamilie. Vijf jaar na ‘What We Must’ hebben ze met ‘One-Armed Bandit’ opnieuw een meesterlijke plaat uit, die uitgebreid en met verve werd voorgesteld in de AB Box. Het publiek maakte Jaga Jazzist mee in technicolor, met een heldere sound en een gedroomde setlist.

Jaga Jazzist vormde een uitdagende double bill met Flying Lotus, niet de minste onder dj’s en producers, en bovendien het achterneefje van Alice Coltrane. Met een grote smile gebogen over zijn laptop, leverde hij een (al te) flitsende set waarin drum-‘n’-bass en hiphop versneden werden met nummers van onder andere Radiohead en Jose James. De mix werd kracht bijgezet door een montage van gruwelijke zwart-witbeelden.

Maar Flying Lotus hield goede ideeën zo kort aan, dat hij er niet altijd in slaagde om de oogst van zijn snelle cuts binnen te halen. Op dat gebied stond de dj dan ook mijlenver van het negenkoppige collectief dat door het leven gaat als Jaga Jazzist. Jaga erkende de heilige opbouw van zijn composities, speelde feilloos en liet daarbinnen ook nog eens ruimte voor improvisatie.

Toen het Noorse nonet zijn Book Of Glass inzette, wist je niet waar eerst kijken. De nagenoeg perfecte geluidsmix liet toe de kunst achter Jaga Jazzists organische sound helemaal te ontdekken. One-Armed Bandit, dat naadloos volgde op Book Of Glass, had nog even te lijden onder een wat rommelige klank, maar vanaf het onaardse Bananfluer Overalt raakte Jaga helemaal op kruissnelheid.

De eerste reeks nummers van ‘One-Armed Bandit’ mondde uit in Toccata, het meest revolutionaire nummer van de plaat en bovendien een aartsmoeilijke compositie om live te brengen. In al zijn minimalistische pracht, leek het alsof Jaga ter plekke de fakkel overnam van Steve Reich.

“Tijd voor wat oud materiaal”, kondigde drummer Martin Horntveth, een prima entertainer trouwens, daarna aan. De rijke kleuren van Reminders en All I Know Is Tonight maakten ons warm voor de onwaarschijnlijk diptiek die Day en Another Day samen vormen. De meeslepende trompetsolo van Mathias Eick liet niemand in de zaal koud.

Touch Of Evil evoceerde met zijn versplinterende riffs en fuzzy synths de hoogdagen van Mr. Bungle. Evil dus, maar ook steengoed. En de finale nam zelfs Gregoriaanse proporties aan. Oslo Skyline – voor de gelegenheid omgedoopt tot Brussels Skyline – sloot de set licht kakofonisch en anthemisch af.

Met Prognissekongen, de enige bis, toonde Jaga Jazzist zich eens te meer progressief in de ware zin van het woord. En het dissonante slotakkoord liet allesbehalve een wrange nasmaak na.

De podiumrekwisieten – rood oplichtende gokmachine-symbolen – deden de fantastische set nog beter tot zijn recht komen. En wat we aan de hand van het decor van tevoren al vermoedden, werd uiteindelijk ook bevestigd: Jaga Jazzist heeft opnieuw de jackpot te pakken.

Faith No More op het Dour Festival

Kevin Vergauwen — 06 Mar 2010 12:54

Na hun straffe concerten van vorige zomer, zakt Faith No More opnieuw af in de originele line-up (Mike Bordin, Roddy Bottum, Bill Gould, Jon Hudson en Mike Patton) voor een exclusief Belgisch concert.

De band uit San Francisco, Californië zal op 15 juli de eerste dag van het Dourfestival headlinen.

Gorillaz - Plastic Beach

Niel Van Herck — 06 Mar 2010 00:00

Laat een nest apen los op een deel instrumenten en je krijgt hoogst waarschijnlijk totale chaos en een kakofonie waar zelfs je halfdove omaatje van gaat stuiptrekken. Geef die dingen echter in handen van de Gorillaz en ze toveren er gegarandeerd een interessant album uit. Dat de grenzen tussen realiteit en fictie daardoor nog meer vervagen, moet je er maar bij nemen.

Voor ‘Plastic Beach’ werd namelijk een volledig virtueel eiland opgebouwd uit drijvend afval. Voor zij die nog geen vakantiebestemming hebben, het ligt op 48° 52’ 36” zuiderbreedte, 123° 23’ 36” westerlengte. Interviews kunnen alleen afgenomen worden met de fictieve karakters, die ook elk een eigen leven leiden, tweeten, in de paparazzi-boekjes komen en sterven in helikoptercrashes.

Het eiland staat centraal in zowat alle teksten op het album. Al snel wordt dan ook duidelijk dat ‘Plastic Beach’ een soort ecologische aanklacht is. Maar de mensen achter Gorillaz willen ook een statement maken tegen de oppervlakkigheid van de pop- en celebritycultuur. “Ik heb demonen gezien in mijn leven, maar geen zo erg als Simon Cowell”, aldus bassist Murdoc.

Een echte hit à la Clint Eastwood, Dare en Feel Good Inc. vinden we niet meteen terug op het album, maar het geluid is nog op en top Gorillaz. Toch hebben de producers ervoor gezorgd dat ‘Plastic Beach’ net iets anders klinkt dan de voorlopers, waardoor er ook een zekere vernieuwende factor in zit.

Catchy popdeuntjes, simpele gitaarlijnen en drumpartijen die balanceren tussen hiphop, rock en funk vormen nog steeds de basis, maar er is al eens plaats voor een uitschieter. Op White Flag doen undergroundrappers Kano en Bashy bijvoorbeeld hun ding op een arrangement van het Lebanese National Orchestra for Oriental Arab Music. En Stylo is dan weer een strakke single zonder refrein.

Naast de twee straatrappers komt trouwens nog een hele boterham aan andere guestvocals meedoen. Ceremoniemeester Snoop Dogg, De La Soul, Mos Def, Bobby Womack, Lou Reed, Little Dragon, Gruff Rhys, Mick Jones, Paul Simonon en Mark E. Smith kregen elk hun eigen getekende versie in de virtuele Gorillaz-wereld.

Als je je trouwe fans vier jaar laat wachten op een nieuw album, je enorme budgetten in marketing pompt en zoveel nieuwsgierigheid opwekt dat zelfs je halfdove omaatje om nieuwe batterijen voor haar hoorapparaat strompelt, dan kan de val enorm diep zijn. Maar ‘Plastic Beach’ is opnieuw een voltreffer. Aangenaam vernieuwend, vlot herkenbaar, verrassend divers en fantastisch gecomponeerd.

The Soft Pack - Frontman wurgt zachte bende

Fabian Desmicht — 05 Mar 2010 23:03

The Soft Pack kwam op uit het niets, stemde zijn gitaren en zette Down On Loving in met een te verwachten dosis energie en popgevoeligheid. De Californische band had er duidelijk zin in in de AB. Drie leden van het bejubelde kwartet dan toch, want zanger-gitarist Matt Lamkin had de pijnlijke verdienste zijn uitstekend musicerende makkers mee te sleuren in zijn val.

Voorprogramma 1982, een veel minder bekende maar zeker zo beloftevolle, Belgische band, maakte dan ook een veel betere indruk. Wire, Iggy and the Stooges en At The Drive-In leverden de inspiratie en terwijl het publiek gestaag groeide, deelde 1982 enkele rake klappen uit met flarden noise, fuzzsolo’s en atoomsplijtende drums. Met hun sound bliezen ze The Soft Pack al van het podium voor ze goed en wel verschenen waren.

Niet dat het al miserie was wat de klok sloeg toen The Soft Pack aantrad. Hoewel het geluid aan het begin van de set wat aan de flauwe kant was, raakten we al gauw onder de indruk van de stevige drums en de zuivere samenzang op Down On Loving.

Daarna dook de band meteen het verleden in met Bright Side, een song die nog dateert van de periode dat de band nog The Muslims heette. Lamkin maakte een dromerige, nonchalante indruk. Wie dacht te maken te hebben met de sympathieke Lamkin uit de clips van de band, dacht verkeerd. Al snel bleek dat die man gewoon geen zin had om te spelen.

Zo haalde More Or Less bijlange niet het niveau van de albumversie door de tamme manier waarop de man het essentiële riedeltje uit zijn gitaar probeerde te persen. Right And Wrong, opnieuw uit het Muslims-tijdperk, werd dan weer wel met het nodige vuur gespeeld. Heel even had de groep een afspraak met The Who, al werd die zeker niet door Lamkin vastgelegd.

Ook in Extinction hield de band het hoofd nog boven water, maar Lamkins blik werd toen al wat glaziger. Een teken aan de wand, want met zijn kus-allemaal-mijn-kloten-attitude ging het van kwaad naar erger en de drie andere bandleden waren er vooral om de schade te beperken.

Nummer na nummer ging de mist in: Pull Out, Tides Of Time, dat wel erg off-key gezongen werd, en ga zo maar door. In Mexico namen de vocals zelfs beschamende proporties aan, hoewel het nummer naar het einde toe wel heerlijk psychedelisch werd. In Answer To Yourself slaagde Lamkin er zelfs in om de beste tekstregels te verpesten. En na het korte, maar krachtige C’mon trok de band er definitief de stekker uit.

Lamkin bazelde iets in de trant van “I’m too fucked up.”, overlegde even met zijn makkers, gaf nog een overbodig “Buy our cd!” mee en maakte zich daarna uit de voeten. Als je dan merkt dat de zaal in een mum van tijd half leeg is en er geen enkel exemplaar van die bewuste cd te bespeuren is, dan heb je heb je stof genoeg voor een –en dan houden we ons in– niet zo denderende balans.

Dizzee Rascal’s leven in boekvorm

Gregor Dijkman — 05 Mar 2010 22:37

Er komt een boek uit over het leven van niemand minder dan rapper Dizzee Rascal.

Het boek zal worden uitgegeven door 'Canongate Books' en 'Dirtee Book', een nieuwe uitgeverij dat onderdeel vormt van Rascals 'Dirtee Stank Label'.

Het is echter nog niet bekend of Dizzee Rascal de biografie, die oktober dit jaar uitkomt, ook zelf gaat schrijven.

Nick Davies van Canongate verklaart: "Niet alleen is hij een meest getalenteerde en innovatieve muzikanten van nu, hij is ook een van de meest eigenwijze en welsprekende, getuige zijn songteksten".

Een hardcover van het boek met foto's en songteksten komt als eerst uit, daarna volgt een audiobook (digitaal).

In de zomer van 2011 komt dan nog eens een paperback versie uit.

Iron Maiden kondigt nieuw album aan

Gregor Dijkman — 05 Mar 2010 22:33

Goed nieuws voor de fans van heavy metalband Iron Maiden! De band kondigde afgelopen donderdag hun nieuwe studio album aan getiteld: 'The Final Frontier'.

Het is het eerste studio album sinds 'A Matter of Life and Death' uit 2006. De tijd tussen die twee albums is de grootste in de indrukwekkende discografie van de rockers

'The Final Frontier' wordt geproduceerd door Kevin Shirley (o.a. Aerosmith, Journey, The Black Crowes, Silverchair en Slayer).

De release van het album zal samengaan met de The Final Frontier World Tour die na een uitgebreide tour door Amerika ook Europa aandoet. Voorlopig staat er nog geen Belgisch concert op het programma.

Nieuwe LCD Soundsystem wordt de laatste?

Tino Fella — 05 Mar 2010 18:03

LCD Soundsystem (neem zeker een kijkje op hun website) legt momenteel de laatste hand aan het nog titelloze nieuwe album. De opvolger van 'Sound of Silver' uit 2007 moet gaan verschijnen in mei.

Het zal wel de laatste plaat worden voor het project van James Murphy. De New Yorker liet dat weten aan Rolling Stone Magazine.

Murphy, die in het verleden meer van zulke cicli heeft gekend, is van mening dat de 'muzikale boodschap' die hij wilde brengen met LCD Soundsystem met dit derde album wel voldoende aan het licht is gekomen, en dat het tijd is voor 'iets anders'.

Daarnaast vindt hij dat veel artiesten en bands na hun derde album vaak minder interessant materiaal afleveren. Een eventuele doorbraak bij een nog breder publiek boeit de producer al helemaal niet.

Van LCD Soundsystem verscheen onlangs nog de single Bye Bye Bayou, een cover van Alan Vega.

S'Acobla - Een bont allegaartje

Mattias Devriendt — 05 Mar 2010 15:25

Ars Musica parkeerde haar hedendaagse muzikale programma in Flagey voor een 'Piknikmusik' opgeluisterd door het Catalaanse S’Acobla. We verwachtten ons aan een portie kunstige muziek, want voor minder komen wij de deur niet uit.

Bij het horen van de term “hedendaagse muziek” worden al snel wenkbrauwen gefronst. En terecht: daar waar het experiment de schoonheid overwoekert, schermt een mens al eens zijn oorschelpen af. S’Acobla werd aangekondigd als een mengelmoes van experimentele pop en noise en zo begon het ook.

Het drietal trok met twee gitaren, een drumstel en wat elektronica een zenuwachtige glitchstad op die even later het decor vormde voor gitaarakkoorden en Catalaanse zanglijnen. De combinatie van elektronische soundscapes en verstilde pop deed ons denken aan het In The Fishtank-experiment dat de Oostenrijker Fennesz en Sparklehorse ooit opzetten: geslaagde laagjes klanken.

De jongens wilden echter niet in een vakje geduwd worden en schakelden daarna over op rauwe postrock. Ondanks wat schoonheidsfoutjes in de drumfills bleek de opbouw geslaagd en ontstond er een aangename spanning tussen gekende harmonie en onbekend experiment.

Het publiek, dat begin niet goed van einde kon onderscheiden, liet het applaus wijselijk achterwege en werd even later getrakteerd op een paar minuten pure rock. Eenvoudige akkoorden en voorspelbare drums konden het contrast met het eerste kwartier niet groter maken en toen het nummer weggleed in clichés werd het niets meer dan een ironische knipoog naar de britrock. Dat alles werd bevestigd doordat de gitaren de zang –enkele gesproken frases- volledig overstemden en de tweede gitarist herhaaldelijk “Qué dices?” (“Wat zeg je?”) prevelde.

Dat S’Acobla niet goed weet wat het wil en weinig subtiel van het ene genre op het andere overstapt, heeft enerzijds zijn charmes -wie houdt er niet van eens gewoon op zijn gitaar te rammen- maar resulteert anderzijds ook in een wat flauw experimenteel allegaartje. De groep verzandt bovendien al te vaak in stereotiepe postrock en na de mooie gelaagdheid uit het openingskwartier verdwaalde het drietal tussen folk, rock, kleinkunst en zelfs plukjes fado. De teksten, die af en toe deden denken aan Spaanse vissersgezangen, werden een paar keer geprojecteerd en dat bleek geen slechte zet. Het publiek dat er geen snars van stapte kon zo toch in alle rust wat inhoud meepikken.

De studio’s in Flagey met hun extreme, akoestische kwaliteiten vormden een prachtig decor voor een talentvolle, maar wat richtingloze band die sterk uit de startblokken schoot en nadien wat verder praatte en schreeuwde zonder een concreet doel. S’Acoblablabla zeg maar.

Het Ars Musica Festival loopt nog tot 2 april. Meer informatie vindt u hier.

Lokerse feesten goes metal

Kevin Vergauwen — 05 Mar 2010 09:00

De zesendertigste editie van de Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 30 juli tot en met zondag 8 augustus 2010.

Op algemeen en massaal verzoek komt er voor de eerste maal een heavy rock & metal-dag op zondag 1 augustus 2010.

De eerste drie namen zijn Alice Cooper, Papa Roach en Anthrax.

Er worden later nog twee namen toegevoegd. Deze festivaldag zal dan ook uitzonderlijk vroeger van start gaan (18u).

De voorverkoop loopt nu al, via de website van het festival.

Meer namen worden binnenkort bekend gemaakt.

Lucy Love - Superbillion

Koen Van Dijck — 05 Mar 2010 00:00

Dat Lucy Love en Fagget Fairys goede vrienden zijn, verbaast ons niets. Niet alleen vind je ze beiden in de hipste clubs van hun thuisstad Kopenhagen, ze maken ook beiden hiphop met ballen. Draai er nog een schep dubstep, grime, elektro en een paar welgemikte rhymes bij, en je krijgt een plaatje waarop wij een paar keer ongecontroleerd door de knieën gaan.

Ook de vergelijking met M.I.A. komt niet uit de lucht vallen. Met alle tanden nog in de mond en een zelfzekerheid die groter is dan het ego van de gemiddelde Hollywoodster, spuwt ze “when it comes to rhymes then I’m the cleverest/with bars so strong/they can climb Mount Everest”. En zo gaat het heel het nummer door in L.U.C.Y.L.O.V.E.. Kwestie van meteen te weten met wie je de komende veertig minuten opgezadeld zit.

Lucy Love houdt de middelvinger stijf opgestoken naar alles wat rapt en tien kettingen draagt, én naar wie de naam Britney, Christina of Beyoncé opgespeld kreeg (No V.I.P.). In I’m In Love With It bezingt ze haar verslaving aan muziek en benadrukt ze nog een keertje haar talent voor taal. Al weten we zeker dat hier een dosis gezonde zelfrelativering achter schuilt.

Even vaak komen we trouwens een tedere en gevoelige Lucy Love tegen. Ze klinkt bijna ontroostbaar in het dromerige Wake Up en zelfs angstig in het dubby Ten Steps. En ook in Darkest Hour zien we niet bepaald haar meest vrolijke kant, wat het beeld van het stoere, stoute meisje even doet wankelen. We zijn blij dat we niet alleen haar tanden te zien krijgen.

Gelukkige kunnen we die donkere hoekjes en kantjes af en toe wegspoelen met wat humor. Daddy Was A DJ is een grappige hommage aan haar eigen Zaki. Het heeft een hoog De Jeugd Van Tegenwoordig-gehalte, met rake beats een booty shakin’ sound. Uiteindelijk klinkt dit nummer zeer eenvoudig, maar het bewijst dat dat des te doeltreffender kan zijn. Een gevoel dat we wel vaker hebben op ‘Superbillion’.

In België kon Lucy Love al een paar keer laten zien dat ze op het podium haar mannetje staat. En geloof ons, ook op cd is de Deense te genieten. Maar mispak je zeker niet aan haar harde tante-imago. Want als je houdt van vrouwen uit een blok en een boksbeugel in de hand, dan zal je af en toe zelf een pintje uit de frigo moeten halen. Al vinden wij, nieuwe mannen, dat helemaal niet erg.

The Kissaway Trail - Sleep Mountain

Fabian Desmicht — 05 Mar 2010 00:00

Twee jaar na het onder luid gejuich ontvangen titelloze debuut, staat The Kissaway Trail er weer met ‘Sleep Mountain’. Het Deense vijftal slaagt erin de tomeloze ambities van het debuut te sublimeren en manifesteert zich zo als een van de toppaarden uit de Bella Union-stal.

De kerkklokken van SPD luiden het album in. De drums twijfelen tussen roffelen en beuken en de stem laveert tussen warm en ietwat genepen. Akoestische en elektrische gitaren vormen intussen een krachtige blend. De song valt tot twee keer toe stil, alvorens in alle pracht weer los te barsten.

Painter biedt een schitterend vervolg, dat half zo snel is, maar eens zo intens. Het eerdere instrumentarium lijkt bij het huisvuil gezet en ingeruild voor een orgel, een huilende viool en een troostende banjo. Het meerledige New Year grijpt dan weer naar de keel met het epische mannenkoor dat over de minimalistische basis heen zweeft.

En alsof dat alles nog niet ver genoeg gaat, wordt Don’t Wake Up gedomineerd door een accordeon, terwijl voor Friendly Fires zelfs de mellotron nog eens vanonder het stof wordt gehaald. Zoveel variatie en ambitie verdient een rustpunt, en dat komt er met een korte Prelude.

Het adembenemende Beat Your Heartbeat zet het tweede deel van de plaat in, waarin vooral de Neil Young-cover Philadelphia uitblinkt. The Kissaway Trail is geknipt voor de job en door het lichte effect op de vocals lijkt Young himself door deze schitterende interpretatie van zijn “latter day classic” te spoken.

Iets lichtvoetiger wordt het met New Lipstick. En in Whirr Or Wings klinkt de stem misschien wat geforceerd, maar de gitaarlijnen behoren tot de meest begeesterende van de plaat.

Enemy zorgt dan weer voor de zoveelste verrassing met zijn gracieuze staccato-symfonie voor gitaar, viool en synth. En als kers op de taart levert The Kissaway Trail met het hymnische Three Million Hours zelfs een nagenoeg perfect einde af.

Een kleine anderhalve eeuw na de dood van Hans Christian Andersen, heeft de Deense stad Odense er een nieuwe parel bij, en die luistert naar de naam The Kissaway Trail. ‘Sleep Mountain’ een hedendaags sprookje? Zeker weten!

‘Dark Night of The Soul’ komt vooralsnog niet uit

Gregor Dijkman — 04 Mar 2010 23:27

Producer en muzikant Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse ligt al enige tijd in de clinch met platenmaatschappij EMI die Danger Mouse zelfs aan wil klagen.

Om onbekende reden wordt het album 'Dark Night of The Soul', die hij samen met Sparklehorse maakte, vooralsnog niet gereleased door EMI. Vorig jaar bood Danger Mouse het album zelf al als gratis download aan.

Naast Sparklehorse bevat het album gastbijdrages van onder andere wijlen Vic Chesnutt, Black Francis, The Strokes en Iggy Pop. Ook zit er bij het album een fotoboek die regisseur David Lynch ('Lost Highway' en Mulholland Drive') maakte.

Het album is (voorlopig) hier nog te beluisteren. To be continued...

Win 'Valleys Of Neptune' van Jimi Hendrix

Kevin Vergauwen — 04 Mar 2010 14:38

Vanaf morgen ligt 'Valleys Of Neptune' van Jimi Hendrix in de rekken. Een cd met vijf nooit eerder uitgebrachte songs. Daarnaast kan je op het schijfje ook zeven songs vinden die ooit in een andere versie werden uitgebracht. Voer voor de echte Hendrix fan dus.

Het gaat onder meer om eerste uitvoeringen van composities van Hendrix uit 1969 en 1970. Hij was toen bezig met het dubbelalbum 'First Rays of the New Rising Sun'.

Dat album was nog niet af toen hij overleed in 1970, maar kwam later (in 1997) uit. Dertien jaar na de feiten is het dus weer opgepoetst en geremasterd door Eddie Kramer, met wie Hendrix destijds nauw samenwerkte.

daMusic mag van Sony vijf exemplaren van 'Valleys Of Netpune' weggeven. Mail het antwoord op volgende vraag naar info@damusic.be met in het onderwerp 'Valleys Of Neptune' en val in de prijzen (vergeet ook je naam en adres niet te vermelden): ' Waar precies overleed Jimi Hendrix'?

Mintzkov - Is dit niet te gemakkelijk?

Jonas Truwant — 04 Mar 2010 00:52

Mintzkov heeft een nieuwe plaat uit en de eerste lentezon steekt de kop op. Of het ene iets met het andere te maken heeft, willen we weten. Op een ontiegelijk vroeg uur - en voor artiesten en journalisten is dat alles vóór 13 uur - treffen we Philip Bosschaerts en Lies Lorquet in café Stanny. Philip legt zijn De Morgen aan de kant, Lies haar iPhone. Een koffie, een abrikozen- en een appelsap zijn onze enige getuigen.

Proficiat, jullie openen de Main Stage van Werchter op vrijdag 2 juli!

Philip: "Echt waar?" (lacht)

Als we de website van Het Laatste Nieuws mogen geloven, wel ja. Al zijn ze er zelf ook niet helemaal zeker van.

Philip: "Laat ons hopen dat het klopt. Het zou mooi zijn, maar we weten nog van niets. Hoe dan ook kunnen we dit gebruiken tijdens de onderhandelingen." (lacht)

Succes ermee, maar laten we beginnen bij het begin: 'Rising Sun, Setting Sun'. Als we voorganger '360°' en jullie nieuwe plaat na elkaar beluisteren, hebben we het gevoel naar twee heel verschillende bands te luisteren. Ervaren jullie dat ook zo?

Philip: "Wat mij betreft is dat wel zo, ja. En jij bent een van de eersten die dat zegt. Volgens de meesten is het toch nog altijd 'heel Mintzkov', en ligt het nog altijd in dezelfde lijn. Maar ik heb daar zelf dus ook een ander gevoel bij."

"We zijn natuurlijk geen totaal andere band geworden en we staan nog altijd achter die vorige plaat. Maar in drie jaar tijd zijn we uiteraard geëvolueerd."

Maar tussen 'M for Means, L for Love' en '360°' lag ook vier jaar, en daar is het verschil volgens ons veel kleiner.

Lies: "Deze cd is ook anders tot stand gekomen dan onze vorige twee albums. Het is de eerste keer dat Philip pas op het einde de tekst of de melodie voor de zang af had. We concentreerden ons eerst op alle andere dingen. De 'schets' van de nummers was al bijna helemaal klaar toen de tekst volgde."

Philip: "Inderdaad. We begonnen vroeger ook altijd al instrumentaal, maar nu hebben we er meer aandacht aan besteed. Dat verklaart ook waarom er meer groove in de plaat zit, zoals velen zeggen."

En wat is daarin het aandeel van producer Jagz Kooner (o.a. Primal Scream en Kasabian)?

Philip: "Jagz is een dj en past op papier dus eigenlijk niet echt in ons kraam. Maar toch klopte het plaatje. Wij wilden eens iets anders proberen, en hij was daar de man voor. Dat hoor je ook op 'Rising Sun, Setting Sun'."

"In onze zoektocht naar een producer zijn we trouwens heel toevallig op Jagz gestoten. Via via zijn we aan zijn naam geraakt. "Het is echt iets voor hem", zeiden ze. "Hij heeft jullie demo gehoord en wil het heel graag doen. Hij vindt jullie sound heel interessant." Et voila..."

Klopt ons gevoel dat Lies op deze cd veel minder prominent aanwezig is?

Lies: "Wij zijn daar eigenlijk niet echt mee bezig. Als een nummer bijna af is en als een extra zanglijn van mij leuk blijkt te zijn, dan doen we dat ook. Maar sommige nummers hebben dat gewoon niet nodig. Ik ga niet overal mijn stem tussensmijten omdat er nu eenmaal plaats is."

Philip: "Het is sowieso een plaat met heel veel ruimte, hoewel er redelijk veel informatie op staat. Maar Lies mag altijd meer zingen van mij." (lacht)

En wanneer horen we een nummer van jullie waarin Lies de eerste stem zingt?

Lies: "Ik zou het niet kunnen én ik heb er absoluut geen ambitie voor. Ik speel veel liever basgitaar. Om te zingen op een podium moet ik me echt superhard concentreren."

Philip: "We hebben het één keer geprobeerd. We coverden Blondie en toen moest Lies zingen, want het was te hoog voor mij."

Lies: "En ik vond dat niet plezant."

Laten we het dan maar snel over iets anders hebben. '360°' kwam ook uit in enkele andere, Europese, landen. Is dat met 'Rising Sun, Setting Sun' opnieuw het doel, of is dat het vertrekpunt voor veel meer?

Philip: "De nieuwe plaat komt sowieso uit in alle landen waar de vorige ook uitgekomen is. Tien landen. Of elf? Ik ben de tel soms kwijt. Bovendien gaan we er ook overal live spelen. Zo hopen we natuurlijk langzaam te groeien. En uiteraard zoeken we nog andere plekken, om uit te breiden. Maar Mintzkov is een eigen-beheer-verhaal, ons verhaaltje. Daarom moeten we langzaam contacten leggen en rustig opbouwen. Wij hebben geen budgetten om heel Europa te infiltreren, wij zijn nog altijd een kleine groep. In Duitsland marcheerde het, maar ook dat is relatief."

Lies: "Via optredens in clubs kan je wel al wat bereiken. Maar zolang je in een vreemd land geen tien keer per dag op de radio gespeeld wordt, kent niemand je."

Philip: "Daarom moeten we in België heel fier zijn op een zender als Studio Brussel, waar het voor bands als de onze relatief gemakkelijk is om er binnen te raken. In het buitenland is dat vaak veel moeilijker."

Lies tegen Philip: "Even tussendoor: Moet ik Pascal (toetsenist, red.) nu afbellen of niet?" Tegen ons: "Sorry, praktisch geregel voor repetities."

Daar hadden jullie een jaar lang veel minder last van, als artist-in-residence in Trix. Hoe kijk je daarop terug?

Philip: "Heel jammer dat het gedaan is. We hebben er een jaar lang een lokaal gekregen, we mochten er alle faciliteiten gebruiken, we mochten meedenken over de programmatie, ... Hebben wij dat eigenlijk gedaan?

Lies: "Neen, en dat vind ik wel spijtig. Het is er niet van gekomen."

Philip: "Hoe dan ook: ergens een jaar gratis kunnen repeteren als je een plaat aan het voorbereiden bent, is ideaal. Nu is het echt wel aanpassen: repeteren, alles afbreken, alles vervoeren, weer opzetten, weer afbreken, ..."

Lies: "Ik denk niet dat we dit lang zullen volhouden."

Philip: "En zeggen dat 95 procent van de Vlaamse bands dat probleem heeft: een plek vinden waar je lawaai kunt maken en kunt blijven maken. Ik vond het dus een heel goed initiatief. Al is het uiteraard ook hun taak. Zij zitten als muziekcentrum midden in het muzieklandschap, zij krijgen er subsidies voor."

Tot slot willen we het nog even over de hoes hebben. Wij zien een kat en wij denken aan Kurt Overbergh, de artistiek directeur van de AB die platenhoezen verzamelt waarop katten een voorname rol spelen.

Philip: (lacht) "Kurt heeft inderdaad een vreemde hobby. Maar de keuze van de kat was niet onze keuze, wel die van ontwerpster Kati Heck. We kozen voor haar omdat we haar werk wel goed vonden, en dus vroegen we haar of ze voor ons een hoes wilde maken. Ze wilde eerst onze cd beluisteren, maar was nadien dolenthousiast. En toen kwam ze met die kat af..."

Lies: "Ik heb gisteren trouwens een platenhoes gezien die heel hard op die van ons geleek. Niet van onderwerp, maar wel van kleuren en plaatsing. De naam ontglipt me, maar het was een nieuwe postrockgroep ofzo (And So I Watch You From Afar, red.)"

"Maar ach, zulke dingen gebeuren nu eenmaal onbewust. Zo stelden we ook plots vast dat een basriffje van Ik Wil Je van De Kreuners in Opening Fire binnengeslopen was. Je vermoedt dat je het van ergens kent, en pas veel later besef je vanwaar. Uiteindelijk heeft het fragment de cd trouwens niet gehaald. Maar het is dus altijd opletten. Is dit niet te eenvoudig? Is dit niet al duizend keer gedaan? En zelfs al kun je het niet meteen plaatsen, toch heb je het gevoel: dees is te gemakkelijk. Al wordt dat risico wel veel kleiner als je met vijf muziek maakt. Dan wijs je elkaar op zulke dingen."

En dat hebben jullie goed gedaan. Bedankt voor het gesprek!

Mintzkov - Rising Sun, Setting Sun

Jonas Truwant — 04 Mar 2010 00:00

De voorbije week was het weer zover. Gebogen over ons bord grepen we naar ons glas water. Kevin de Kok had het zoutvat weer in de kookpot laten vallen, merkte een collega op. De anderen knikten instemmend - omdat spreken met een mond vol water nu eenmaal niet aan te raden is. Mintzkovs derde plaat, 'Rising Sun, Setting Sun', komt alleszins niet uit een Sodexho-keuken, voegde ik er in gedachten aan toe.

Een zoutloos plaatje, dus. Dat is volgens ons (helaas) de beste omschrijving voor de nieuwe cd van Mintzkov. We hebben het nochtans wel voor de band rond Philip Bosschaerts en Lies Lorquet. Maar nu zijn we een beetje ontgoocheld. Ongeïnspireerd? Dat is misschien te fel uitgedrukt. Maar echt verrassen en opvallen doet Mintzkovs derde niet. We horen geen In Every Crowd, geen One Equals A Lot, geen Hitman.

'Rising Sun, Setting Sun' begint nochtans goed. Het gelijknamige nummer schiet stevig uit de startblokken met drum en bas, en al snel horen we het typische stemgeluid van Bosschaerts. Het refrein lijkt op het eerste gehoor niet al te ver gezocht, maar het blijft wel een hele dag in je hoofd rondspoken.

Ook de meerstemmigheid in het tweede refrein - alsof een koortje stiekem de studio is binnengeslopen en pas tegen het einde alle kelen open zet - valt in de smaak. We moeten spontaan aan dEUS' Popular Culture denken, en dat is een compliment.

Maar blijft het dat ook als we aan Barman en co blíjven denken? Niet zozeer omdat Bosschaerts' stem volgens velen bij die van Barman aanleunt - iets waarvan we zelf trouwens steeds minder overtuigd zijn - maar wel omdat zij Mintzkovs geheime wapen beter uitspelen dan de band zelf dat doet. Lies Lorquet is de naam, en voor één keer zijn we tégen ontwapeningsverdragen.

Lorquet blonk op dEUS' 'Vantage Point' uit in Eternal Woman, en bracht ons eerder ook al een beetje aan het zwijmelen met I Do, Ruby Red en Return & Smile. Maar op 'Rising Sun, Setting Sun' lijkt ze van de aardbol verdwenen. Hier en daar steekt ze nog wel eens de kop op, maar dat gebeurt naar onze smaak veel te weinig.

Spijtig, want net die samenzang tussen Bosschaerts en Lorquet is vaak wat Mintzkov-songs naar een hoger niveau tilt. Single Opening Fire, The 25th en Finders Keepers kunnen nog wel op eigen benen staan, maar halverwege lijkt de plaat toch wat in te zakken. Zo klinkt Roadbuilding bijvoorbeeld als een hidden track - en daar zijn we helemaal geen fan van - en laat Mintzkov in afsluiter Gemini alle kansen liggen om er met een geweldige uitbarsting een punt achter te zetten.

En dus, beste lezer, voelt u de bui ongetwijfeld al hangen. Want als een bespreking bijna meer over andere bands en oudere platen gaat dan over diegene waarover het zou moeten gaan, dan is dat een teken aan de wand. Op 'Rising Sun, Setting Sun' mist Mintzkov een beetje ballen, geniale ingevingen én een flauwe plezante die net voor het koken stiekem de dop van het zoutvat losschroeft.

Fucked Up - Couple Tracks

Bart Walravens — 04 Mar 2010 00:00

Fucked Up is een band die niet in één vakje onder te brengen is. De bandleden luisteren naar kleurrijke nicknames als Father Damian, Pink Eyes, Slumpy en Guinea Beat, en muzikaal heeft de band raakvlakken met alles wat een goeie naam heeft in het punk/hardcore-straatje. Denk in de richting van Black Flag en Wire, maar ook the God Machine of Pro Pain. Fucked Up klinkt jong, fris én gevaarlijk.

De afgelopen tien jaar bracht Fucked Up zowat om de paar maanden een single of een album uit. De volledige lijst is haast oneindig, maar de kwaliteit is degelijk. Deze dubbel-cd bundelt alle mogelijke 7”- en 12”-releases die de band de afgelopen jaren uitbracht. En dat zijn er veel. Heel veel.

En bloemlezing is bijna onmogelijk, maar toch proberen we even te grasduinen door hun repertoire.

Het eerste schijfje kreeg als ondertitel 'The Hard Stuff” mee, het tweede is het liefelijke 'The Fun Stuff'. Naast enkele A- en B-kantjes bevatten deze schijfjes ook enkele nummers die enkel op split-cd's uitkwamen én een paar onuitgegeven tracks. Voer voor iedereen die Fucked Up wil doorgronden, dus. Want dit is niet zomaar de eerste de beste punkband.

Opener No Pasaran is meteen een moker tussen de ogen. Beenhard mept de band je ongenadig tegen de grond. Neat Parts is puur moshpit-geweld, terwijl Generation draait op dezelfde betonmolen als menig God Machine-nummer: oerrepetitief, hypnotizerend en loodzwaar.

Crooked Head is dan weer meer straight forward hardcore-punk, met dezelfde repetiviteit en hier en daar een uitschietende riff. Tijdens het oerpunk-nummer Ban Violins verwacht je enkele “oi”-salvo's, maar die blijven gelukkig uit.

Als je na de eerste cd om adem hapt, is er ook nog 'The Fun Stuff', met primitieve punktracks als I Hate Summer, Teenage Problems of I Don't Want To Be Friends With you. De meeste tracks op de tweede cd zijn een beetje meer doorsnee, maar de intensiteit is er absoluut niet minder om.

Magic Word ligt een eind in het verlengde van The Cramps. Last Man Standing is dan weer typische NYC hardcore, waarvan je nooit genoeg kan krijgen. En met David Comes To Life eindigt de dubbel-cd een stukje trager op een funky cold wave riff.

Als deze Canadezen zo'n best of kan afleveren, kijken wij rijkhalzend uit naar een Europese tournee. Dit is immers punk op zijn allerbest. Als je dit decennium één band zou ontdekken, laat het dan Fucked Up zijn.

Snow Patrol naar Vorst

Kevin Vergauwen — 03 Mar 2010 15:49

Na enkele festivaloptredens (Rock Werchter, Pukkelpop) en de support van U2 speelt het Schotse/Ierse kwintet Snow Patrol eindelijk een zaalshow in België.

Na vijftien jaar van noeste arbeid, drie full albums en een handvol wereldhits bundelt de band met 'Up To Now' het beste uit hun bewogen carrière.

Dertig songs waaronder hun alombekende singles maar ook onuitgegeven covers schetsen een mooi portret.

Op 24 mei komt de band dit album voorstellen in Vorst Nationaal.

Tickets kosten 38 euro en kunnen vanaf vrijdag 5 maart (11.00u) gereserveerd worden via ProximusGoForMusic.

Snel zijn is dan ook boodschap.

Gratis compilatiealbum voor het klimaat

Tino Fella — 03 Mar 2010 15:19

Het Amerikaanse Bonnaroo festival heeft een digitaal verzamelalbum uitgebracht met enkele hoogtepunten uit haar eigen geschiedenis.

Het gratis te downloaden album is een initiatief om aandacht te vragen voor de verandering van het klimaat.

Klinkende namen als Dave Matthews Band, Pearl Jam, Phish, Jack Johnson, Wilco en My Morning Jacket hebben opnamen van hun optredens op dit festival beschikbaar gesteld.

Het Bonnaroo festival wordt sinds 2002 jaarlijks in juni gehouden in Manchester Tennessee.

Het initiatief kwam tot stand in samen werking met HeadCount - een organisatie die democratische participatie met behulp van muziek aanmoedigt - en milieuorganisatie NRDC.

Ambitieuze vrouwelijke dj's gezocht!

Gregor Dijkman — 03 Mar 2010 14:30

Ben jij een stoere vrouwelijke dj en heb je genoeg ballen aan je lijf om dit te willen bewijzen aan de mensheid? Dan is dit wellicht jouw ultieme kans...

Audiofabrikant JBL gaat in samenwerking met vrouwen kledingmerk Roxy gaan in Europa namelijk op zoek naar nieuw vrouwelijk dj-talent.

Gedurende de maand mei zullen een paar duizend vrouwelijke dj's de strijd met elkaar aangaan waarvan er slechts twintig doorgaan naar live finales die in Paris, Londen, Berlijn en Brussel zullen plaatsvinden.

Om deel te nemen aan de competitie moet je minimaal 18 jaar oud zijn.

Met al je vragen hierover kan je terecht op deze website.

Legende Pat Dinizio in Vlaamse huiskamers

Mattias Devriendt — 03 Mar 2010 12:50

"Award winning pop music legend" Pat Dinizio, de frontman van The Smithereens, landt binnenkort in België voor een wel heel exclusieve passage.

Liveinyourlivingroom wist de man te strikken voor een huiskamertournee, iets waar Pat Dinizio al wat ervaring mee opdeed als hij niet met zijn band The Smithereens op pad is (onlangs gaf de band nog een open-luchtconcert in home town New York City, bij de Radio City Music Hall en op 2 maart in de Carnegie Hall, als onderdeel van een All Star Tribute, ter ere van The Who).

The Smithereens scoorde verschillende wereldhits in de jaren '80 en '90 en hun muziek bleek één van de inspiratiebronnen van Kurt Cobain voor zijn plaat 'Nevermind'.

Op zaterdag 20 maart speelt de man in Gent en Antwerpen een dubbelconcert in een intieme en unieke omgeving.

Meer informatie en ticketting kan via deze website.

Ook Ian Brown, Eiffel en Tiga naar Les Ardentes

Kevin Vergauwen — 03 Mar 2010 12:23

Les Ardentes werkt weer aan een bijzonder indrukwekkende affiche voor de aankomende editie.

Eerder wisten we al dat ondermeer Pavement, Babyshambles, Ben Harper, Health, N.E.R.D. , PIL, Heather Nova en Wave Machines afzakken naar het festival.

Vandaag kunnen we ook Ian Brown, Matthew Herbert, Ian Brown, Tunng, Andi Almqvist en Eiffel toevoegen aan de line-up.

Daarnaast bevestigde ook niemand minder dan Tiga. Hij brengt voor de gelegenheid een horde vrienden mee van zijn eigen Turbo label zoals Zombie Nation en Thomas Von Party.

Les Ardentes gaat dit jaar door van 8 tot en met 11 juli.

Dave Matthews Band - Summer of '95

Tuur Van Braeckel — 03 Mar 2010 10:41

In eigen land verkoopt DMB als zoete broodjes (vijf albums op 1 binnen in de Amerikaanse hitlijsten) maar in Vlaanderen verwierf de band nog geen sterrenstatus. In de Lotto Arena kwamen Dave Matthews en de zijnen dus van jetje geven voor een, zoals we al durfden vrezen, halfgevulde zaal.

Heel anders was het in de zomer van 1995, die na al die jaren een mijlpaal in onze muzikale memoires blijft. In de cross-selling hoogdagen die Rock Werchter en andere vierdaagse festivals nu beleven, is het moeilijk te geloven dat men toen op de overvolle weide van Rock Torhout op één dag kon genieten van bands en artiesten met welluidende namen als dEUS, PJ Harvey, The Cure, R.E.M., Jeff Buckley, Spearhead, Morphine, Ben Harper en... Dave Matthews Band. Het voor ons toen compleet onbekende moerasviooltje is dezer dagen verworden tot een uit de kluiten gewassen kamperfoelieslinger.

De man die ons noopte tot deze homerische vergelijking kwam Alberta Cross, de opwarmer van de avond, persoonlijk aan het publiek voorstellen. Het betrof een New Yorks quintet ongure, langharige head-over-heels die best aardig uit de hoek konden komen als het op bluesrock aankwam. Het stembereik van zanger Petter Ericson Stakee deed ons meer dan eens denken aan Joost Zweegers, maar dan met een Brits accent.

De hoofdact opende bescheiden met Proudest Monkey, maar vanaf het tweede nummer en meteen één van onze favorieten (Satellite) kwam de band echt op gang en het voornamelijk franssprekende publiek in the mood. Dave Matthews was naar hier gekomen om zich te amuseren en dat deed hij dan ook, vooral met nummers geplukt uit het recentste werkstuk 'Big Whiskey & the GrooGrux King'. Dave repte echter met geen woord over de verongelukte saxofonist LeRoi Moore, aan wie de plaat werd opgedragen. Hij bracht, zoals we stilaan van hem gewoon worden, amper bindteksten (meervoudige "thank you's" niet te na gesproken) maar liet wel de instrumenten spreken.

In bijna alle nummers was er wel een uitgebreid episch solomoment voorzien. Het merendeel daarvan was uiteraard weggelegd voor Tim Reynolds, muzikaal genie en eerste luitenant tijdens tournees. Wij hebben de VH1 Storytellers dvd met hem en Dave - euh - grijs gedraaid. Ook de violist, de drummer, de trompettist, de bassist en de nieuwe saxofonist mochten op tijd en stond hun talenten botvieren. Onder meer de gevestigde waarde Ants Marching en recenter materiaal als Stay or Leave, Lying in the Hands of God en de in memoriam-single Why I Am werden zo in kleurige live-versies omgezet.

Encore één na deze geweldige overdosis jammen, was het intiem en akoestisch gebrachte Baby Blue (Dave op een mini gitaartje). Bisnummer twee werd - het is haast een verplichting geworden - alweer een andere uitvoering van All Along the Watchtower. De maffe effecten die de bassist hier uit z'n instrument haalde tijdens de intro en de huivering die door de zaal ging bij een verrassende break (we waanden ons in een Stephen King verfilming) waarop de laconieke tekst "no reason to get excited" volgde, zullen ons nog lang bijblijven.

de portables - John Terra

Patrick Van Gestel — 03 Mar 2010 00:00

Zou Johnny Terwingen ‘John Terra’ van de portables in de platenkast hebben staan? Toen Arbeid Adelt met hun parodie op De Dag Dat Het Zonlicht Niet meer Scheen op de proppen kwam, kon hij daar al evenmin om lachen. Maar misschien is met de jaren ook zijn gevoel voor humor gegroeid. En humor is nu eenmaal iets dat de portables graag in hun muziek steken.

Men heeft het wel eens over de “moeilijke tweede”, maar het lijkt erop dat de portables vooral worstelden met nummer vijf. Let op: geen slecht woord over ‘John Terra’, want er staan zeker enkele nummers op die de vergelijking met hun alom bejubelde (en nu nog moeilijk te verkrijgen) debuut ‘Girls Beware’ en diens opvolger ‘Topless Is More’ aankunnen. Maar als geheel valt deze telg iets lichter uit.

Toch willen wij meteen onze naam aan een nummer van de portables lenen als het van dezelfde kwaliteit is als het titelnummer van deze plaat. John Terra wordt geboren uit feedback en groeit op aan het handje van een repetitieve gitaar en rollende drums, om dan pas echt tot leven te komen. Onvoorspelbaar en woest laat het zijn stempel na, om uiteindelijk uit te doven na een rijk gevuld leven.

Camper hadden we al een tijdje op de mp3-speler staan en het klinkt intussen vertrouwd. De track begint als een countryfolksong en doet bij momenten denken aan Teenage Fanclub ten tijde van hun meesterwerk ‘Grand Prix’.

Maar de portables zouden de portables niet zijn als het daarbij zou blijven.Na ongeveer twee minuten slaat de sfeer dan ook om, wordt het tempo teruggedreven en krijgt de song een eerder mistroostige toon, die op zijn beurt wordt verdreven door wat een sample uit Steve Millers Fly Like An Eagle zou kunnen zijn.

En dan is er nog Honorouble Man. Riffs als knokkels over je ruggengraat, snerende zang, steunende toetsen. Het volume dat nu en dan wordt teruggeschroefd, om dan weer op volle kracht je trommelvliezen te teisteren. Het repetitieve deuntje houdt je in de ban, tot er uiteindelijk op wrede wijze een abrupt einde aan gemaakt wordt.

Maar ook This Time Of Year, het verhalende Angela Vs. Neil en het nummer met de typische portables-titel It’s Better To Turnhout Than To Fade Away lusten wij wel.

‘John Terra’ mag gehoord worden, en daar kan Johnny Terwingen niks meer aan veranderen. Maar misschien kunnen de heren portables op één of andere manier toch nog een rel uitlokken? Kwestie van de plaat wat gratis publiciteit te bezorgen...

Under Byen - Alt Er Tabt

Koen Van Dijck — 03 Mar 2010 00:00

Vroeger konden we geen recensie over Under Byen schrijven zonder over Bjørk, Sigur Rós, Mogwai en/of Ludovico Einaudi te beginnen. Wel, die namen mogen we nu gerust achterwege laten bij ‘Alt Er Tabt’, hun vierde album. Under Byen wrong zich in het pashokje en mat zichzelf een nieuwe outfit aan. We moeten zeggen: een nieuw kapsel is altijd even wennen, zelfs al staat het je beeldig.

De Deense band heeft een paar personeelswissels achter de rug en dat blijkt hoorbaar in de sound van de groep. Ze klinken kaler en rauwer. Kill your darlings en hou enkel het essentiële over zou een mogelijke redenering kunnen zijn die hier achter zit. Toch is het de eerste keer even worstelen om ‘Alt Er Tabt’ door te raken en te vatten, maar wie het eerste level levend en wel door komt kan enkel nog plezier beleven aan de rest van het spel.

De gitaar is altijd een beetje een onderdrukte bevolkingsgroep geweest bij Under Byen, daar violen en piano de heerschappij opeisten. Nu de piano zich grotendeels teruggetrokken heeft, strijden de andere instrumenten meer met gelijke wapens.

Zo krijgen we een prachtig arrangement in Territorium waarin een sexy bas, een ruwe gitaar, enkele zwoele strijkers en een harmonica een uitdagende paringsdans met elkaar lijken te maken. Blijkbaar genoten de stembanden van Henriette Sennenvaldt onlangs dan weer van een Oosters kuurbad. Een zeer fascinerend nummer dat ons in een ondefinieerbaar landschap dropt.

Ook Saledes zou de soundtrack kunnen zijn van een bizarre droom. We zien Laurie Anderson door de lucht zweven terwijl ze enkele noten aanslaat op haar synthesizer en vergezeld van een mannenkoor dat ons aanmoedigend “hoe ha” toeroept. Sennenveldt is dan weer zo hard in zichzelf gekeerd aan het kermen dat je er niets tegen op kunt brengen.
Al even mysterieus als prachtig is Konstant. Hier schiet toch Bjørk, we kunnen het gewoon niet laten, weer even voor onze ogen, inclusief vocals die in het ijle zweven en een geluidsdecor waarin we geen minuut langer konden vertoeven of we waren er ongetwijfeld in blijven steken.

Zoals we van Under Byen gewend zijn vinden we dus ook op ‘Alt Er Tabt’ enkele onvergetelijke pareltjes. Maar gratis en voor niets worden ze niet weggegeven. Na een eerste beluistering hebben we het gevoel er een bergtocht te hebben opzitten waarvan we niet wisten wanneer en hoe die zou eindigen. Op tijd ademhalen en jezelf af en toe heroriënteren dus, maar geniet ondertussen toch vooral van het mooie landschap.

Under Byen speelt op zondag 14 maart samen met Get Well Soon in de Brugse Cactus Club. Wij hebben drie duotickets te geef voor dit optreden. Mail als de bliksem je naam naar info@damusic.be met in het onderwerp 'Under Byen - Cactus'.

The Black Keys opnieuw in de aanval

Gregor Dijkman — 02 Mar 2010 22:09

Het Amerikaanse blues-rock duo The Black Keys maakt al een tijdje zeer fascinerende albums. Ze wisten echter pas door te breken met het bejubelde, door Danger Mouse geproduceerde album 'Attack & Release' uit 2008.

Op 17 mei gaat het succesverhaal verder, dan komt namelijk het achtste studio album uit op V2 / Cooperative Music getiteld: 'Brothers'.

Het album werd door de band zelf geproduceerd met hulp van Mark Neill en goede vriend Danger Mouse. De opnames vonden plaats in Auerbach's Easy Eye Sound System in Akron en The Bunker in Brooklyn.

Stone Temple Pilots terug van weggeweest

Gregor Dijkman — 02 Mar 2010 20:47

Het verhaal van de Amerikaanse rockband Stone Temple Pilots is bekend. Ze braken door met de hit Plush van het debuutalbum 'Core' uit 1992.

De band liet daarna nog wel van zich horen middels de albums 'Purple' (1994), 'Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop' (1996), het rauwe 'No. 4' (1999) en 'Shangri-La Dee Da' (2001).

Maar dan bleef het bijzonder stil rond Stone Temple Pilots. De band ging in 2003 uit elkaar maar kwam in 2008, na verschillende uitstapjes weer bijeen voor de '2008 Stone Temple Pilots Reunion Tour'. Echter, nieuw materiaal bleef uit.

Maar daar komt nu verandering in! Op 25 mei komt namelijk het nieuwe album 'Stone Temple Pilots'uit op Atlantic. Het album is geproduceerd door de band zelf en gemixed door Chris Lord-Alge (Green Day, Dave Matthews Band, My Chemical Romance). De eerste single is Between The Lines en zal op 23 maart digitaal uitkomen.

Stone Temple Pilots speelt ten dans op de vijftiende editie van Graspop.

The Bear That Wasn't - In het slechtste geval heb ik verjaardagscadeaus voor de rest van mijn leven

Kristof Van Landschoot — 02 Mar 2010 19:46

Het regent en het stormt als ik Nils Verresen uitzwaai. We worden bijna van het trottoir geblazen maar geen onguur weer is onguur genoeg om hem tegen te houden. Hij is niet aan deze tocht begonnen om het gemakkelijk te hebben. Vannacht slaapt hij bij iemand die hij nu nog niet kent, iemand waarvan hij op dit moment enkel de naam en het adres in zijn broekzak heeft zitten.

Ook wij kenden elkaar gisterenavond nog niet toen ik hem na zijn optreden in de Botanique aansprak en zei dat hij die nacht bij mij zou blijven slapen. Na het concert zijn we samen naar huis gereden, we hebben wat gebabbeld bij een thee, we hebben zijn bed opgemaakt en 's ochtends hebben we samen ontbeten.

Voor hem is dat één jaar lang een dagelijkse gewoonte. Elke dag gaat hij bij iemand anders slapen zonder een eurocent uit te geven. Om naar het toilet te gaan, wat in de Botanique 50 eurocent kost, moet hij schooien. Het zijn regels die hij zichzelf heeft opgelegd. In ruil voor de gastvrijheid zingt hij een liedje en helpt hij bij het huishouden. De lijst van onbekenden werd in sneltempo opgebouwd via Facebook en brengt hem door heel het land, driehonderdvijfenzestig dagen lang bij driehonderdvijfenzestig verschillende mensen.

De cynicus in ons vermoedt dan al snel dat het gaat om een soort goedkope marketing ter bevordering van zijn debuut-cd. Hij verzekert ons dat dat niet zo is: "Toen ik het plan voor deze tocht aanvatte was er van een cd uitbrengen nog geen sprake. We hebben hem in september opgenomen en een maand daarvoor hebben we de arrangementen nog moeten maken want ik had altijd alles solo gespeeld.

Op 2 oktober moest hij klaar zijn en de laatste dag ben ik met pak en zak naar de studio in Tienen getrokken om van daaruit rechtstreeks met mijn tocht te beginnen. Ik was een trui vergeten, maar ik heb er achteraf nog een gekregen van iemand. Dat is het leuke hieraan: mensen willen je altijd helpen. Als ik wou had ik al tien truien. Iemand wou me zelfs een fiets geven."

Ondertussen verspreidt het nieuws van de reizende muzikant zich als een lopend vuurtje. Hij mag optreden in zowat elke Belgische zaal en Ayco Duyster is openlijk fan. Het is niet elke beginnende muzikant gegeven. Op zijn debuut staan nummers die soms al vier jaar oud zijn.

Maar nu staat hij al te springen om aan de opvolger te beginnen: "Het is typisch voor een debuut dat je alle nummers waar je al zo lang aan sleutelt wilt opnemen zodat je met een schone lei kunt beginnen. Ik kijk er dus wel naar uit om terug nummers te beginnen schrijven, maar onderweg schrijven is moeilijk. Normaal schrijf ik als ik 's nachts thuis kom. Dan heb ik het meest goesting om mijn gitaar te pakken en twee uur te spelen.

Die momenten zijn nu zeldzaam. Soms zeggen mensen wel dat ze me twee uur alleen laten om naar familie of naar de winkel te gaan maar daarom lukt het nog niet meteen. Ik durf me niet te permitteren om onbeleefd over te komen.

Hetzelfde geldt trouwens voor mails versturen of op een blog schrijven. Ik ben meestal maar acht uur bij die mensen en je dan op jezelf terugtrekken is nogal onbeleefd."

Ook een tournee plannen is niet evident. Repeteren met de rest van de groep is onmogelijk omdat hij dikwijls ergens met de fiets in een godvergeten dorp logeert. Dus is het soms wat improviseren. En om het nog wat moeilijker te maken is er nu ook een aanbod om in Denemarken te komen spelen. Een ommetocht waar hij best wel zin in heeft: "Er ligt nog niks vast. Het probleem is dat ik volgens mijn regels geen geld mag uitgeven dus het openbaar vervoer is geen optie.

We hebben even met het idee gespeeld om met optredens huurauto's te financieren maar ik ben te koppig om af te wijken van mijn oorspronkelijk opzet. De fiets is dus mijn enige optie. Ik schat dat ik er op acht dagen geraak als ik minstens honderd kilometer per dag fiets. Dat valt niet te onderschatten, maar in mei is het weer hopelijk al wat beter en met voldoende water moet dat lukken.

Het is een mooie uitdaging en ik ben er nog nooit geweest. Het zou deugd doen om eens wat weidsere landschappen te verkennen. België is te druk naar mijn gevoel, je komt er overal mensen tegen. Als ik naar daar fiets zal ik tenminste af en toe een uur hebben zonder dat ik iemand zie."

Dergelijk mooi avontuur spreekt in elk geval tot de verbeelding, maar het leidt soms wel de aandacht af van de muziek zelf, tot zijn frustratie. We vragen hem over welk nummer op zijn debuut hij het meest tevreden is.

"Dat is heel dubbel bij mij. Het nummer dat ik het liefst heb is ook het nummer dat ik het minst liefheb. Maar als ik mag kiezen, dan kies ik voor They Are The Donutpeople, een nummer waarvan iedereen denkt dat het niet echt past bij de rest. Er zitten keyboards in en de percussie bestaat uit glasscherven en radiatoren.

Misschien daarom dat ik het wil beschermen. Er is een hoek vanaf, het is wat rommelig, maar het is ook het nummer waar je het meest naar moet luisteren voor je het kunt appreciëren. Het stond bijna niet op de plaat maar ondanks alle opmerkingen van iedereen wou ik het er absoluut op.

Het gaat over een meisje dat heel veel problemen heeft met zichzelf. De tekst zit vol verwijzingen en beeldspraak. Het gaat eigenlijk over hetzelfde meisje als het eerste nummer van de cd. De titel komt uit 'Henry Fool', een wat mindere film waarin een bepaald personage een probleem heeft met "there" en "they're" en iemand hem uitlegt: "There's a donut. Their donut. They are the donut people".

Het gebeurt wel meer dat ik een nummer heb geschreven en net in die periode een film zie waaruit dan een quote blijft hangen. Dan heb ik altijd de neiging om dat als titel te gebruiken. Ik vind dat ook wel leuk om referenties te gebruiken die slechts enkele mensen zullen herkennen."

De achtergrondgeluidjes waar de nummers mee aan elkaar plakken blijken geluidsopnames te zijn van hem en zijn broers en zussen uit hun kinderjaren. "Mijn moeder heeft heel veel video-opnames van toen wij klein waren en onlangs vroeg ze me om al die opnames op dvd te zetten. Veel van de nummers gaan over mijn kindertijd en dus was het leuk om geluiden daarvan te gebruiken.

De kinderen die je hoort lachen zijn ik en mijn zus en dus hoor je eigenlijk een duet tussen mij en mijn vroegere zelf. De meeste mensen zullen dat niet door hebben maar voor mij past dat goed bij de teksten van de liedjes."

Hij lijkt soms te nederig. Zijn zus schreef hem ooit in voor Humo's Rock Rally, een excuus dat we eerder met Miss België-kandidates dan met popmuzikanten associëren. Hij schopte het wel zonder veel voorbereiding tot in de halve finales.

Desondanks blijft hij een hekel hebben aan de competitiementaliteit die soms onder muzikanten heerst. Als iedereen zich geamuseerd heeft en het waren mooie liedjes is alles al lang goed. "Ik ben heel tevreden dat ik in de AB of in de Botanique kan spelen. Maar mocht mijn cd nu niet verkopen en er blijven dozen in de kelder staan dan is dat geen probleem. Dan heb ik gewoon verjaardagscadeaus voor de rest van mijn leven.

Tegenwoordig vinden mensen blijkbaar dat Belgen te weinig ambitieus zijn maar op dat vlak ben ik wel een typische Belg die gewoon liedjes wil maken op zijn zolder of bij mensen in de huiskamer. Via het internet kan ik ze bovendien gemakkelijk publiceren. Vergelijk het met een club vrienden die voetballen op hun dertigste. Dat is ook plezant en ook al halen ze geen topniveau, ze beleven er misschien meer plezier aan dan een topvoetballer bij Barcelona."

In zijn muziek zijn de teksten heel belangrijk. De grootste uitdaging ligt in het onder woorden brengen van de nuances die verscholen liggen in bijvoorbeeld het gevoel van iemand te houden zonder op iemand verliefd te zijn. Dat is veel interessanter dan de banaliteit van "Ik ben verliefd op jou." of niet. Of zoals hij zelf zegt: "Ik heb al liedjes geschreven in het Nederlands, maar die zijn niet voor publicatie vatbaar. In het Algemeen Nederlands kun je naar mijn gevoel geen mooie liedjes schrijven, je hebt dialect nodig om alles wat makkelijker te laten rollen.

Mijn vader komt uit Antwerpen, mijn moeder is West-Vlaamse en ik ben geboren in Leuven en woon in Limburg. Dat alles zorgt dat ik een soort neutraal Vlaams spreek en dat is niet interessant om naar te luisteren.

In het Engels is het nog iets makkelijker om te zingen. Er zijn minder harde klanken. Je kunt bijvoorbeeld "they're" of "their" door elkaar zingen en niemand zal daar wakker van liggen. In het Nederlands moet je consistenter zijn.

Soms heb ik momenten dat ik geen woord vind dat rijmt of dat bij de cadans van het nummer past maar over het algemeen valt dat heel goed mee. Ik lees ook boeken in het Engels en kijk veel naar films. Mijn teksten worden wel nagelezen maar de fouten die ze er uithalen zijn meestal details."

Als we uiteindelijk de vraag stellen aan wie hij de cd wil laten horen stokt zijn enthousiaste spraakwaterval voor het eerst. Het is een vraag waar hij nog niet heeft over nagedacht en hij laat luidop verschillende ballonnetjes op: "Het typische antwoord zou waarschijnlijk zijn om hem aan mijn muzikale helden te laten horen. Sufjan Stevens is de eerste naam waar ik aan denk, maar ik zou te veel schrik hebben voor zijn oordeel. Ik ben niet zo pretentieus te denken dat ik ooit zijn niveau zal halen.

Er zijn mensen wiens mening ik echt belangrijk vind, maar aan wie ik de cd nog niet heb laten horen. Ik heb ook best wel schrik om hem te laten horen. Ik ben nu eenmaal niet zo goed in het promoten van mezelf. Misschien steek ik hem in een tinnen doosje en begraaf hem onder de grond en hopelijk apprecieert de gelukkige vinder hem. Als hij nooit gevonden wordt, is dat natuurlijk wel tragisch, maar liever dat dan negatief commentaar krijgen.

Of anders geef ik hem aan een vriend die me al jaren aanspoort om een cd te maken. Het zijn nummers die hij goed vond en hij zal er iets in horen. De mening van mijn oudere broer interesseert me ook, maar die heeft hem gemixt dus die hoeft hem niet echt meer te horen.

Heb ik hem voor mijzelf gemaakt? Ik wou zeker die cd maken voor ik er spijt van zou krijgen dat ik hem niet gemaakt had. Misschien heb ik de plaat gemaakt voor mezelf over twintig jaar. Als ik dit album tegen dan terugvind, kan ik zeggen: "Dat is die CD die ik gemaakt heb in een nog jonge en naïeve bui". De vijftigjarige Nils in die andere dimensie zal daar vast heel blij mee zijn."

Als dat geen poëtisch antwoord is. Ergens zijn we allemaal wel een beetje jaloers op de lefgozer die enkel met zijn gitaar en zijn enthousiasme zijn dromen nastreeft en volop van zijn vrijheid geniet. Nils Verresen maakt bewust de keuze om zichzelf te laten verrassen door het leven.

Sommigen zullen zeggen dat hij gemakkelijk praten heeft met een diploma voor bio-ingenieur op zak en een begrijpende familie om op terug te vallen, maar uiteindelijk vertrouwt hij er een jaar lang volledig op dat er elke avond iemand de deur voor hem opendoet en hem onderdak en eten verschaft voor de luttele beloning van wat mooie muziek en deel uit te mogen maken van zijn verhaal.

Het klinkt melig, maar als we moeten kiezen tussen dat of cynisme dan is de keuze snel gemaakt. "Het is moeilijk te zeggen of de mensen die ik tegenkom blijvers zullen zijn. Ik ben zeker al interessante mensen tegengekomen waarvan ik hoop dat ze blijvers zijn maar dat kan iemand zijn die aan de andere kant van België woont en dat kan snel verwateren.

Ik ben sowieso nog zeven maanden op de baan dus ik kan moeilijk contact houden nu. Maar misschien kom ik volgend jaar nog eens iemand tegen met wie het gewoon klikt zonder dat we in contact zijn gebleven en worden we dan pas vrienden. Dat hangt van zoveel dingen af en nu heb ik geen tijd om vriendschappen uit te bouwen. Het is al moeilijk genoeg om de vrienden van voor mijn tocht voldoende aandacht te geven.

Wie A Bear That Wasn't afschrijft als een naïeveling heeft het niet begrepen.

Wil je weten of Nils ook in jouw buurt rondhangt, surf dan hierheen.

Yeasayer - Als een dolgedraaide flipperkast

Sanne De Troyer — 02 Mar 2010 17:18

Het was druk in Trix en daar was een goede reden voor. Yeasayer stuurde zopas zijn tweede album de wereld in. ‘Odd Blood’ is een plaat die - volledig terecht - op euforische lofbetuigingen onthaald werd. Als je dan weet dat dit vijftal uit Brooklyn live dubbel zo maf te werk gaat als op plaat, dan is dat optreden voor velen onmisbaar. En ook dit bleek volledig terecht.

Geen flauw idee of Yeasayer zelf voor het voorprogramma gezorgd had, maar de rare Duitse snuiter die achter Hush Hush schuilging, zorgde hoe dan ook voor een vreemde concertervaring. Hush Hush bleek de onemanshow van een Leopold III-lookalike, strak in het pak en met als begeleiding enkel een computer, waar hij een mix van funk en drum ’n bass uit tevoorschijn toverde.

Het enige wat de man deed was over zijn eigen bandje zingen en ons versteld laten staan door zijn ietwat spastische danspassen. Het moet sinds Ian Curtis geleden zijn dat er nog iemand zo hoekig heeft staan dansen. Maar aan gevoel voor humor ontbrak het hem niet: na elk nummer speelde hij een applausbandje af.

Spijtig dat zijn show te veel overkwam als een gimmick. De muziek was nochtans goed, de zang dan weer iets minder. Maar een goede mop vertel je toch ook geen twee keer.

Na de spasmen van Hush Hush was het eindelijk de beurt aan Yeasayer. Net voor hun concert lieten ze nog even een portie stevige kuduro door de boxen schallen, ook al zat de sfeer er van bij het begin goed in. Hier en daar vloog zelfs een vlaag confetti door de zaal.

The Children sloeg meteen in als een bom en met dit nummer leverden ze meteen het bewijs dat Auto-Tune - een audioprocessor waarover je hier meer vindt - ook op een creatieve manier gebruikt kan worden. Yeasayer was op dreef en Rome, een nummer dat op plaat wat platjes klinkt, werd hier in een veel steviger kleedje gestoken.

Tijdens I Remember namen ze wat gas terug en werd plaatsgemaakt voor een portie psychedelica inclusief van echo druipende zanglijnen en panfluitriedeltjes. En in de achtergrond kon de lichtingenieur zich volledig en erg kleurrijk uitleven.

Even was er de angst dat hun hele set opgebouwd zou zijn uit nummers van hun laatste album, maar onze honger naar de pareltjes uit ‘All Hour Cymbals’ werd gestild. Summertime en Final Path kregen allebei een hyperkinetisch randje mee.

Precies door zo'n details geeft Yeasayer nooit het gevoel dat je evengoed thuis had kunnen blijven om de plaat vanuit je luie zetel, zelfs in full surround, te beluisteren, gewoon omdat ze op plaat nooit zo geschift uit de hoek komen als tijdens een van hun concerten.

Love Me Girl was een dolgedraaide flipperkast en werd ondersteund door een geweldige beat die in eerste instantie thuishoorde op een foute jaren negentigschijf. De ninetiessfeer kwam ook terug in O.N.E. dat opgeleukt werd met bliepjes uit oude Gameboyspelletjes. En Mondegreen, hét pepnummer van de avond, stormde als een wervelwind door de zaal.

Na een overweldigende versie van Ambling Alp, waar zelfs de ergste stijfkop niet stil op kon blijven staan, beloofden ze ons nog een laatste song. Sunrise werd uiteindelijk de gouwe ouwe - voor zover daar in het geval van Yeasayer al sprake van kan zijn - die ons goedgeluimd de deur moest wijzen.

Pak nieuwe toevoegingen voor Petrolprogramma

Gregor Dijkman — 02 Mar 2010 13:53

Muziekclub Petrol heeft weer een erg fijn lijstje namen bekend gemaakt die er de komende tijd acte de presence zullen geven.

De crème de la crème binnen de genres soul, gitaarpop, electrorave, punkfunk, indie rock, techno en dubstep passeren weer de revue. De betere inlandse band (Roadburg, Shameboy), de internationale toppers (Field Music) en een veel nieuw te ontdekken talent.

Voor de gehele line-up, data en kaartenverkoop kun je terecht op de geheel vernieuwde website van Petrol.

Ook Editors, Wolfmother en Them Crooked Vultures naar Rock Werchter

Kevin Vergauwen — 02 Mar 2010 09:00

De organisatie van Rock Werchter laat vandaag maar liefst twintig nieuwe namen los voor de aankomende editie. Zet u schrap, wij vuren ze één voor één af.

Editors, Skunk Anansie, Them Crooked Vultures, Rise Against, The Temper, The Blackbox Revelation, The Gaslight Anthem, Wolfmother, Alice In chains, 30 Seconds to Mars, The Ting Tings tekenden present.

Daarnaast zullen ook Bloody Beetroots , Booka Shade, Crookers, Deathcrew 77, Delphic, Empire Of The Sun, Kyteman's Hiphop Orchestra, LCD Soundsystem, Phoenix en The XX aantreden.

Eerder wisten we al dat Pearl Jam, Rammstein, Green Day en Muse de verschillende dagen zullen headlinen.

Rock Werchter 2010 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 1 juli tot en met zondag 4 juli. Ondertussen zijn er al meer dan 60.000 tickets verkocht.

Voor alle info surf je naar www.rockwerchter.be.

Badly Drawn Boy - Is There Nothing We Could Do?

Sharon Buffel — 02 Mar 2010 00:00

Ben jij zo’n persoon die ’s morgens de wekker tegen de muur kegelt? Volgt daarna slechts een diep gegrom als enige vorm van communicatie? En is een aardbeving van zes op de schaal van Richter niets vergeleken met jouw ochtendhumeur? Dan is dit plaatje misschien wel de ideale handleiding.

Richtlijn één: stop het plaatje in je cd-speler. Want eens dat is gebeurd, zal je beseffen dat de morgenstond goud in de mond heeft. De eerste momenten van de dag word je namelijk gewaar op het prachtige Opening Theme. Een lied dat doet denken aan de eerste zomerstralen die op je huid priemen, terwijl de vogels buiten al erg bedrijvig zijn.

En dat ochtendgloren lijkt zich de volledige cd door te zetten: hoe vertaal ik het begin van de dag in muziek? Zo heb je All The Trimmings, waarin een Britse Piet Huysentruyt alle ingrediënten opsomt die je nodig hebt om een volwaardig English Breakfast te maken. En in Big Brain Arrives is het net alsof twee mannen je willen klaarstomen voor een nieuw begin: “Think I’m a heavy winner. Common! Say it: I’m a heavy winner!”

Verder staat op 'Is There Nothing We Could Do?' ook korte begeleidingsmuziek om je ochtendtaken uit te voeren. Zo is A Gentle Touch met zijn 27 seconden perfect om een plasje te doen, en kan je op de noten van Piano Theme je tanden poetsen. Maar ook al zijn we voorstander van mondhygiëne, toch vinden we die korte instrumentale stukjes eerder overbodig.

Gelukkig staan er ook normale liedjes op de plaat. Dat zijn de songs waarin de zeemzoete stem van Badly Drawn Boy, alias Damon Gough, door de luidsprekers klinkt. Zo vallen het prachtige Is There Nothing We Could Do? en Welcome Me To Your World vanaf de eerste luisterbeurt op. Al lijken ze wel erg goed op de muziek van American Music Club.

Maar eigenlijk zijn al deze ochtendgedachtes naast de kwestie. Damon Gough probeerde immers helemaal geen perfecte dageraadplaat te maken, en de muziek hoort gewoon bij de Engelse film 'The Fattest Man In Britain', een verhaal over een dikke man die door zijn manager wordt uitgebuit. Klinkt niet erg plezant, zegt u? Inderdaad. Gelukkig is de muziek ook zonder de film aangenaam. Vooral wanneer we nog rustig aan het ontwaken zijn.

Lindstrøm & Christabelle - Real Life Is No Cool

Koen Van Dijck — 02 Mar 2010 00:00

Samen met Prins Thomas was Lindstrøm altijd al de ideale soundtrack bij onze fancy cocktailparty’s, áls we die al zouden geven. De mix van disco, italo en deep house zou onze gasten onmiddellijk warm maken voor een sensueel dansfeestje. En dat zal met de nieuwe partner in crime Christabelle niet anders zijn. De formule blijft bij Lindstrøm & Christabelle dezelfde, maar dan met extra sexy vocals erbij.

Zo is Lovesick een botergeil nummer, met een lome maar zeer aanstekelijke beat, een paar pianoaanslagen die op onze heupen werken en Christabelle die wulps om ons heen kronkelt. Rrrrrr. Misschien zoekt The Playboy Mansion wel een opvolger voor Dimitri From Paris?

En zo kunnen we nog wel een paar voorbeelden opsommen: de update van Vangelis’ Let It Happen krijgt een heel verleidelijke, mysterieuze touch, en Looking For What schurkt zich als een poes tegen ons been. Wij hebben van kindsbeen af een grote aaibaarheidsfactor en zijn meteen verkocht.

Onze lang uitgesponnen stripact wordt voortgezet met Keep It Up en voorziet in zeemzoete belletjes die uit een ballad van The Jacksons zouden kunnen komen. En om onze gemoedsrust nog meer te sussen, wordt vanachter rode satijnen gordijnen gefezeld en gefluisterd.

Nog meer disco, want op Let’s Practise zitten Donna Summer en Giorgio Moroder op dezelfde trein met de twee Noren. Alsof je I Feel Love op de platenspeler legt met een al dan niet legale roes in je bloed. Wij liggen achterover te staren naar de glitterbol aan ons plafond. En So Much Fun speelt daar verder op in, zodat we nog een vijftal minuten blijven liggen.

Wie volledig wil hallucineren, luistert ook nog even naar Never Say Never, dat drie minuten lang fragmenten uit ‘Real Life Is No Cool’ achterstevoren afspeelt. Het effect is zeer bevreemdend én zeer geslaagd.

Dit nummer is trouwens meteen ook de intro voor High & Low, dat zich net zoals Lovesick heupwiegend en “close together” voortbeweegt. Een zeer kitscherig elektrisch gitaartje klinkt very smooth en Diana Ross schuift in slowmotion met een gelukzalige glimlach op haar gezicht aan onze ogen voorbij. Ergens in het ijle brokkelt alles af en worden we wakker uit onze droom.

Meer dan ooit zoekt onze favoriete spaceman zijn heil in disco. De instrumenten, de melodieën en de zanglijnen worden echter allemaal nog eens ondergedompeld in de geisers van het hoge noorden. Alles klinkt lieflijk en stroperig als in Alice In Wonderland, maar nooit gaat het te ver. Of misschien net wel? In elk geval een zeer genietbare plaat.

En o ja, check bij de bonus tracks zeker ook de uitmuntende remix van Baby Can’t Stop door Aeroplane.

Les Nuits Botanique vult programma aan

Kristof Van Landschoot — 01 Mar 2010 18:25

Lentekriebels? Wij hebben er meer en meer last van. En dat de organisatie van de Botanique hier nog een verse lading namen voor Les Nuits Botanique binnensmijt, helpt ook niet echt.

Of wordt u niet opgewonden van het feit dat frisse folkdeerne Joanna Newsom nog eens ons land aandoet? Haar nieuw album is net uit en wordt hartstochtelijk omarmd op het internet. Benieuwd of dat, in real life, een vervolg krijgt in Brussel.

Daarnaast vinden we op de affiche ook Jamie Lidell, de Amerikaanse legende Gil Scott-Heron, Belgische pareltjes als Dez Mona én Absynthe Minded, dit weekend nog goed voor een uitverkochte AB.

Waar wacht u nog op om uw schema samen te stellen?

Ga geheel exclusief naar de luistersessie van Jimi Hendrix' 'Valleys Of Neptune'

Max Majorana — 01 Mar 2010 18:13

Aanstaande woensdag, 3 maart krijgen de Belgische fans van Jimi Hendrix op een geheime locatie in Brussel de kans om Valleys Of Neptune te beluisteren.

Dat is het binnenkort postuum te verschijnen nieuwe studioalbum van de legendarische gitarist.

Bovendien zal de première opgeluisterd worden door een optreden van de officiële tribute-band 'Crosstown Traffic'.

daMusic mag voor deze geheel exclusieve luistersessie 5 duotickets weggeven.

Wil jij in de prijzen vallen? Mail dan voor woensdagochtend je naam naar info@damusic.be met het antwoord op de wedstrijdvraag: in welk jaar stief Jimi Hendrix? Succes!

Guru in coma

Wendy De Cauwer — 01 Mar 2010 17:15

Het nieuws bereikt ons dat rapper Guru in coma ligt na een hartstilstand.

De man, die wordt beschouwd als een pionier in de hiphop/jazz crossover, is vooral bekend dankzij de Jazzmattazz-albums en speelde ook diverse rollen in films.

Zijn naaste collega's, waaronder DJ DooWop, en samen met hen de rest van de hiphopwereld hopen dat Guru snel ontwaakt en aan zijn herstel kan beginnen.

Wie wil jij op de vijfentwintigste editie van Pukkelpop?

Kevin Vergauwen — 01 Mar 2010 16:32

Vorig jaar lieten meer dan 30.000 mensen weten welke bands zij graag op Pukkelpop zouden willen zien!

Zowat elke naam uit de Popencyclopedie passeerde de revue. Jawel, ook Nirvana hadden sommigen graag opnieuw op de weide van Kiewit gezien! The sky is blijkbaar the limit...

Ook dit jaar vraagt de organisatie van het festival jouw ongezouten mening.

Surf naar http://www.pukkelpop.be en vul als de gesmeerde bliksem jouw vijf favoriete acts voor Pukkelpop 2010 in.

De eerste vijfduizend ingestuurde lijstjes krijgen namelijk een exclusieve Pukkelpop-sticker thuisgestuurd. Wij zijn alvast benieuwd naar al jullie inzendingen.

Live cd en dvd voor Ben Harper

Kevin Vergauwen — 01 Mar 2010 14:52

Vorig jaar zomer gaven Ben Harper en Relentless7 een spetterend optreden voor tweehonderdvijftigduizend (250.000!) man publiek tijdens het International Jazz Festival in Montreal.

"What a memorable show. Ben Harper's Relentless7 sublimely inspired, rocking like hell," was het commentaar van de Creative Director van Le Festival de Jazz de Montréal.

Van deze show verschijnt op 5 maart de live cd en dvd. Bekijk hier alvast een voorsmaakje.

LoneLady - Een debuutalbum is het begin van de ambitie waarin je gelooft

Sanne De Troyer — 01 Mar 2010 14:38

Julie Campbell kocht - zoals zoveel beginnende muzikanten die de droom koesteren om hun eigen ding te doen - ooit een viersporenrecordertje, sloot zichzelf op in haar kamer ergens langs een motorway richting Manchester en kwam jaren later weer naar buiten met wat nu LoneLady heet. Ze knutselt muziek die een mengeling is van fragiliteit, uitgepuurde melodieën en hier en daar een streepje energieke pop. Warp nam LoneLady onder de vleugels en nu komt ze met haar debuut 'Nerve Up' naar buiten.

Blijkbaar ben jij nogal wild van debuutalbums. Vanwaar die voorliefde?

Julie Campbell: Het is de eerste keer dat je als band in de studio zit, de eerste keer in je leven dat je muziek op album zet, kortom: het begin van de ambitie waarin je gelooft. Die dingen trekken me aan. In zo'n debuutalbum hoor je vaak nog een heleboel naïviteit, dat is iets wat in latere albums sowieso verloren gaat. Maar al die aspecten worden natuurlijk gewoon vervangen door andere kwaliteiten.

Veel debuutalbums hebben vaak een nonchalante ruwheid.

Campbell: Precies! En daarom vind ik ze zo boeiend en charmant.

Noem eens een paar opmerkelijke debuutalbums?

Campbell: Het is grappig, maar mijn geheugen laat het steeds afweten als iemand me naar specifieke referenties vraagt.(lacht) 'Movement', het debuut van New Order staat zeker bovenaan mijn lijstje. Dat is een plaat vol onzekerheden en ik word als het ware naar de muziek toe gezogen wanneer ik die plaat beluister. Maar eigenlijk geldt dat voor de meeste debuutalbums. Als ik zo'n album beluister, word ik meteen gecharmeerd door kleine foutjes en het gevoel van jeugdigheid die in deze platen schuilgaan. Op zo'n album leer je een band kennen.

Hoe voelde het dan om aan je eigen debuut 'Nerve Up' te beginnen?

Campbell: Ik had op voorhand al enkele duidelijke ideeën. Zo wist ik al lang dat ik niet in een ordinaire studio wou opnemen, dus ben ik op zoek gegaan naar een gebouw dat een bepaald karakter uitstraalde. Daarvoor ben ik echt gaan zoeken in de buitenwijken van Manchester. Manchester heeft een heel specifieke sfeer die misschien niet meer bestaat, maar er hangt nog 'iets' dat je aan het verleden doet denken. En het was net die sfeer waar ik middenin wou zitten.

Het klinkt niet bepaald eenvoudig om iets in die richting te vinden?

Campbell: Ik heb het uiteindelijk toch gevonden. We hebben het hele album in een oude molen opgenomen. Het gebouw bevindt zich naast een kanaal in Manchester en de ruimte waar we opnamen was aan het einde van een lange gang. Leeg, vervallen, een ruïne eigenlijk. Ik wist meteen dat dit de goede omgeving voor mijn muziek was. (lacht)

Ben je nu niet bang om aan dat tweede album te beginnen?

Campbell: Eigenlijk niet, ik wil er heel graag aan beginnen. Ik heb nu dingen geleerd die ik maar al te graag wil uitproberen. Het hele proces van opname, knutselen met verschillende sounds en het producen vond ik trouwens het leukste aan het maken van 'Nerve Up'. Het enge van 'de eerste keer' is nu ook helemaal weg.

Manchester speelt blijkbaar een speciale rol in je muziek?

Campbell: Om eerlijk te zijn heb ik er zelf nooit zo over gedacht. Maar nu mijn album uitkomt, zijn mensen blijkbaar op zoek naar een context. Dat is misschien logisch, ik weet het. 'Nerve Up' is mijn eerste album, niemand weet iets over mij, en dan kom je al snel uit bij Manchester.

Maar het klopt wel dat de stad een rol speelt in mijn teksten en in mijn muziek. Ik woon er al heel mijn leven, ik ben er opgegroeid. Toch is het pas sinds de laatste jaren dat ik de stad op een heel andere manier ben gaan bekijken. Ik apprecieer de stad nu echt. Manchester is zoals zoveel steden een doodgewone stad, maar als je goed zoekt, vindt je hier en daar nog wel enkele verborgen schatten die het altijd wel interessant of verrassend maken.

Je hebt er dus nooit aan gedacht om naar pakweg Londen te verhuizen en daar je album op te nemen?

Campbell: Daar zag ik het nut niet van in. Ik hou ervan om Londen te bezoeken, maar ik zou het haten om er te wonen. Moest 'Nerve Up' niet in Manchester opgenomen zijn dan zouden er ook een heleboel minder laagjes in zitten. Die sluipen er ongemerkt in tijdens het schrijven en componeren. Moest ik van omgeving veranderd zijn, had dat zeker een effect op het eindresultaat gehad.

Zijn er nog andere invloeden die belangrijk zijn voor je muziek?

Campbell: Zowat alles! Ik snap zelf niet goed wat mensen soms bedoelen met een typisch Manchesteralbum. Ik heb tijdens de opnames bijna niet naar Britse muziek geluisterd. Het is vooral de uitdaging om creatief en inventief te zijn die je moet aandurven, alleen jij en de muziek. Ik heb soms echt het gevoel dat ik een arbeider ben, want het neemt veel tijd in beslag om te schrijven en het is helemaal niet zo magisch als velen denken. Ik zit geen uren langs het kanaal te wachten op een muze die mij iets zal komen influisteren (lacht).

Hoe zit het vandaag eigenlijk met de muziekscene in Manchester? Want we kennen allemaal het broeierige Madchester van Factory Records, Joy Division en de hele historie rond de Haciendaclub.

Campell: Wel, er is nog steeds een bloeiende muziekscene waar een hele hoop verschillende muziekstijlen door elkaar lopen. Nu je erover begint, ik zou die scene trouwens zelf opnieuw eens moeten ontdekken, want daar was tijdens de opnames gewoon geen tijd voor.

Je tekende bij Warp, een label waardoor bands vaak in het oog springen en dat haast garant staat voor succes. Legt dat geen extra druk op je schouders?

Campbell: Voor velen lijkt dat misschien zo, maar dat gevoel heb ik helemaal niet. Ik wil ook pas met iets naar buiten komen als ik voel dat het juiste moment daar is en dat respecteren ze bij Warp. LoneLady is ontstaan in 2005 en sindsdien ben ik stilaan dingen in eigen beheer gaan uitbrengen. Het is een groeiproces en ik voelde me nu pas helemaal klaar voor de release van 'Nerve Up'.

Warp is een veelzijdig label, ze houden niet vast aan een bepaalde muziekstijl. Ze bieden onderdak aan zowel Hudson Mohawke als Grizzly Bear. Die veelzijdigheid is ook te horen in jouw muziek. 'Nerve Up' is een heel eclectisch album. Dan eens klinkt alles fragiel om drie minuten later te ontploffen in een energiek gitaarriffje.

Campbell: Dat komt deels doordat het album een grote tijdspanne overheerst. 'Nerve Up' is een mix van songs die al enkele jaren oud zijn en nieuw werk. Ik kan dus maar hopen dat er een soort ontwikkeling te horen is in mijn songs.

Wat is de richting die je met je muziek uit wil?

Campbell: De oude songs klinken voller, er zit meer gitaar in en ze zijn warmer. Terwijl de nieuwe songs een soort leegheid hebben en daardoor misschien iets meer energie in zich meedragen. Die richting wil ik uit. Ik wil muziek maken die puur klinkt, maar waar ook meer texturen en instrumenten in te horen zijn. Ik wil vooral de driedimensionaliteit in mijn muziek behouden want ik zou het erg vinden moesten mijn songs maar over één kwaliteit beschikken.

Zodat ze steeds blijven verrassen?

Campbell: Dat mag ik hopen.

Welke sfeer tracht je met je muziek uit te lokken?

Campbell: Dat is een grappige vraag, want ik heb daar eigenlijk geen grip op. Dat komt omdat ik dag in dag uit bezig ben met dingen te schrijven die ik vooral zelf graag wil horen. Op het einde kan ik alleen maar hopen dat andere mensen ook geboeid raken door wat ik gecreëerd heb.

Heb je het album helemaal in je eentje opgenomen?

Campbell: Het schrijven doe ik zo goed als alleen, maar ik heb ook een drummer waarmee ik al een paar jaar samenspeel. Hij nam de drumpartijen van 'Nerve Up' voor zijn rekening, maar de rest heb ik wel zelf opgenomen.

Mis je soms geen band rond je?

Campbell: Geen idee eigenlijk, ik heb er ook nooit naar gezocht. Ik begon muziek te maken nadat ik een viersporenrecordertje kocht. Met dat machientje nam ik indertijd alles op wat ik zong en speelde. Ik kon er verschillende lagen mee opnemen en zo ontstond het proces waar ik nu nog steeds schatplichtig aan ben. Maar als we live spelen, nemen we er wel een derde man bij. Optreden is ook nog iets waar we in moeten groeien, dat heeft tijd nodig. Het is een heel andere omgeving maar het maakt me wel nieuwsgierig. Opnemen is trouwens een eenzaam proces dus het zal sowieso eens leuk zijn om met verschillende groepsleden op tour te zijn.

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?

Campbell: Ik heb niet zoveel verwachtingen, ik wil vooral muziek blijven maken op mijn manier. Het leven in Manchester geeft me daar ook de mentale ruimte voor.

Je neemt alles zoals het komt?

Campbell: Inderdaad, ik heb niet het verlangen om een hele carrière uit te stippelen. Ik wil gewoon doen waar ik zin in heb en tot nu toe is me dat steeds gelukt.

Houden zo!

LoneLady speelt 30 maart 2010 ten dans in de Botanique.

Monster Bal-tour brengt Lady Gaga naar Sportpaleis

Mieke Meskens — 01 Mar 2010 14:31

Op maandag 17 mei staat de NewYorkse Stefanie Germanotta, of beter: Lady Gaga in het Antwerpse Sportpaleis.

Dat maakte Live Nation vandaag bekend. Semi Precious Weapons zal diezelfde avond als special guest optreden.

Tickets zijn verkrijgbaar vanaf vrijdag 5 maart vanaf 8u via ProximusGoForMusic.

ABBota - Oorverdovende rock-'n-roll en visjes kijken

Sanne De Troyer — 01 Mar 2010 13:42

Op dag twee van ABBota was het de beurt aan Vlaanderen om zijn zonen en dochters uit te sturen naar de Botanique. Er stonden dus vooral Vlaamse bands op het programma, met Mièle en Lyenn als uitzonderingen.

De hyperpop van Team William mocht de avond op gang blazen. Zij gaan alvast lopen met de prijs voor het vreemdste concert van de avond. De rotonde is een zaal die voorzien is van circustrapjes. En eigenlijk is het de bedoeling dat het publiek daarop gaat staan, maar dat publiek vond het duidelijk nog net iets te vroeg om actief te zijn en nestelde zich comfortabel neer. De heren van het Team hebben zowat alles uit de kast gehaald om het publiek van die verdomde zitplaatsen te krijgen, maar het mocht niet baten. De peer pressure haalde de bovenhand.

Toch hielden ze de moed erin wat tot gevolg had dat ze naast een zeer komische show, ook een plezant en vooral eerlijk optreden gaven. Het luie gedrag van het publiek zorgde zelfs voor merkwaardige taferelen tijdens een loeiharde versie van Lord of the Dogs. Als het publiek niet naar ons komt, dan komen wij naar jullie, moet zanger Floris De Decker gedacht hebben, waarop hij zich moedig met veel geweld én gitaar voor de voeten van het tamme publiek wierp.

Hier en daar was het daardoor chaos troef: het Team leek blijkbaar alle geloof in zichzelf en hun publiek volledig kwijt. Maar dat zorgde er wel voor dat het dubbelzinnige Peptalk zich tot hoogtepunt ontpopte.

Team William bracht zoals zo vaak een energiek optreden, met een grote portie gekdoenerij. Ze verwachtten het misschien zelf niet, maar zelfs door een zittend publiek werd hun optreden die avond zeer gesmaakt. Laten we het de band in het vervolg niet zo moeilijk maken en gewoon met zijn allen gaan rechtstaan?

Ondertussen ging het er in de Orangerie een pak sprookjesachtiger aan toe. De songs van Mary & Me werden gebracht als echte verhaaltjes. Maar het volume werd serieus de hoogte in gejaagd waardoor het broze karakter dat hun nummers net dat tikkeltje anders maakt een beetje verloren ging.

Daarvoor kregen we een set met veel belletjes en nagebootste schreeuwerige kinderkoortjes in de plaats. Die deden de toeschouwers soms glimlachen en af en toe werden ze ook enorm creepy. Af en toe bracht Mary & Me spannende muziek, maar het geschreeuw ging na een poos vervelen waardoor hun sprookje net niet op een eind goed al goed kon rekenen.

Twee andere groepen die op het te-ontdekken-lijstje stonden, waren Mièle en The Bear That Wasn’t. Spijtig genoeg tekenden beide bands voor een veel te braaf, voorspelbaar en vooral slaapverwekkende set. Het staren naar de goudvissen in de vele vijvertjes die de Botanique rijk is werd vaak zelfs als boeiender ervaren.

Maar gelukkig was daar Lyenn. Aan deze kant van de taalgrens is de band nog relatief onbekend, maar dat zal naar onze mening niet lang duren. Lyenn was de groep die zowat de hele Botanique uit zijn slaap geschud moet hebben. Drama en obscuriteit werden verweven.

Op het podium zagen we vooral vreemde instrumenten, die iets voorhistorisch leken te hebben en waarvan we het bestaan niet eens vermoedden. Maar wat de band ook uit hun mouw schudde, hun bombastische donkere songs hielden het publiek aan de grond genageld om naar het einde toe keer op keer in een apotheose van jewelste te ontploffen. Trommelvliezen moesten er heel wat voor doorstaan, oordopjes waren geen overbodige luxe, maar het was wel meer dan de moeite waard.

Hoe overweldigend Lyenn dan ook mocht zijn, deze avond zou de avond worden van The Van Jets. Alles stond in het teken van hún cd-voorstelling en al de rest werd meteen tot voorprogramma gereduceerd. Met die attitude bestormden ze het podium en met de volumeknop dubbel zo hoog bliezen ze het publiek en de hele buurt rond de Botanique omver.

Het lijkt bijna of ze gehaast waren om er zo veel mogelijk nummers door te jagen in de hen toegemeten tijdspanne. Gelukkig mocht er na een vijftal nummers wat gas teruggenomen worden en kregen we een veel evenwichtigere mix te horen die nog altijd stevig rockte, maar de nieuwe nummers wel volledig tot hun recht liet komen. Met dank trouwens aan Dijf Sanders die bij wijze van vriendendienst was meegekomen om de keyboards en de extra elektrische gitaar te bespelen.

Vooral in de oudere nummers werd duidelijk hoeveel beter The Van Jets vandaag zijn geworden. Geen slecht woord over pakweg Ricochet of Our Love is Strong, maar het nieuwere werk klonk rechtlijniger, strakker en volwassener. Die nieuwe plaat ‘Cat Fit Fury!’ wordt een hit!

Two Door Cinema Club - Tourist History

Fabian Desmicht — 01 Mar 2010 00:00

Two Door Cinema Club werd enkele maanden geleden als hype gelanceerd. De taak van de recensent bestaat er dan in de rage te bekrachtigen of te ontmaskeren. En ja, de tien sterke songs van 'Tourist History' bewijzen dat de commotie terecht is, maar ook dat het Noord-Ierse trio nog wat te kampen heeft met groeipijnen. Uitstekend voor feestjes, dat is het album wel, maar bestudeer het via je hoofdtelefoon en de kleine gebreken komen meteen aan de oppervlakte.

De muziek van Two Door Cinema Club is een eigenzinnige, dansbare mix van indiepop, elektronica en Afrikaanse ritmes en situeert zich ergens tussen Vampire Weekend, The Kooks en Mew. De band is er fier op dat het album afklokt op dertig minuten – “as classic debut albums should be”. Maar dat de nummers gemiddeld drie minuten lang zijn en nauwelijks gebukt gaan onder ballast, heeft wel tot gevolg dat ze niet zelden onaf lijken.

De melodieën zijn sterk, consistent en gevarieerd. De plaat is vlekkeloos geproduced en de sound bij momenten complex en gelaagd, maar een meer ontwikkelde zin voor structuur zou geen overbodige luxe zijn. Muzikaal toont Two Door Cinema Club zich bijzonder ambitieus, daarover bestaat geen twijfel. Maar qua songstructuur worden er weinig risico’s genomen en worden mooie kansen zelfs zonder pardon genegeerd.

Cigarettes In The Theatre legt de vinger meteen op de wonde. Alle kernelementen van de sound zijn aanwezig. De gave stem van Alex Trimble klinkt aangenaam in de oren, het ritme is opzwepend, en met zijn gedempte Afrikaanse gitaarmotiefjes toont Sam Halliday slechts één aspect van zijn veelzijdigheid. Het nummer bereikt euforische hoogtes.

Tegen het einde aan wordt het tempo neergehaald voor een stevige passage met een snerpende trompet. Maar net wanneer het interessant wordt, maakt de band in twee noten komaf met Cigarettes In The Theatre. En zo vergaat het bijna elk nummer op de plaat. Hoe verkwikkend de songs ook zijn, de eindes laten steevast een wat suffe indruk na.

Wat opbouw betreft is Eat That Up, It’s Good For You het sterkte nummer. De serene intro zet je aanvankelijk op het verkeerde been, de uitbarsting halverwege gaat erg natuurlijk terug over in het refrein – wat bijvoorbeeld op What You Know niet het geval is – en de band neemt tijd voor een passend en beheerst slot.

De melodieuze kracht van de band kan dan weer niet genoeg benadrukt worden. En tegelijk merk je ook dat Two Door Cinema Club ijverig (en redelijk succesvol) werkt aan een eigen stijl. In You’re Not Stubborn – het beste nummer wordt tot laatst bewaard – houdt Trimble zelfs een hartverwarmend pleidooi voor een eigen mening, ook al wordt je daarvoor scheef bekeken. Om maar te zeggen dat er ook op tekstueel vlak wat te beleven valt.

‘Tourist History’ is dus in essentie een zeer fijne popplaat, die hopelijk maar een voorbode zal zijn voor wat Two Door Cinema Club nog in zijn mars heeft. Als het drietal er nog in slaagt zijn formulaïsche aanpak in te ruilen voor een avontuurlijker parcours, dan kunnen we volgende keer misschien spreken van een meesterwerk.

ABBota - Een teleurstellende ontdekkingstocht

Sanne De Troyer — 28 Feb 2010 15:15

Het is ondertussen een jaarlijkse gewoonte geworden dat er eenmaal per jaar een heuse kruisbestuiving tussen de twee grootste Brusselse concertzalen, de Ancienne Belgique en de Botanique, plaats heeft. ABBota geldt als een soort uitwisselingsproject waarbij zowel Wallonië als Vlaanderen tonen wat ze op muzikaal vlak te bieden hebben.

Op dag één werd de AB overrompeld door Waalse bands met als enige uitzondering Absynthe Minded. Het was ook meteen deze publiekslieveling die er voor zorgde dat het bordje "Sold out" uit de kast gehaald mocht worden. Waar de zalen slechts halfgevuld geraakten voor de rest van het programma, was van een overrompeling sprake wanneer het Gentse vijftal zelf het podium betrad.

De avond werd op gang getrokken door Frank Shinobi die het volk naar de club moest lokken. En dat deed dit gezelschap met muzikaal geweld dat zwaar schatplichtig bleef aan het ondertussen ter ziele gegane At The Drive In, de band die ze zelf ook hun grootste voorbeeld noemen.

Hier en daar klonk hun muziek overweldigend waardoor de spanning erin gehouden werd, maar na twintig minuten zakte het energiepijl ver onder nul waardoor de verveling ons snel de bar deed opzoeken.

Ondertussen tekende Joy present in de zaal. De opstelling van een cello, gitaar en zware basdrums wekten de nieuwsgierigheid. Ze slaagden er met slechts drie bandleden in om ongelooflijk bombastisch uit de hoek te komen. Hun filmische songs kregen een obscuur randje mee door de schreeuwerige gitaren en de jankende zang.

Maar na een nummer of vier was het creatieve helemaal zoek. Bij het buitengaan overheerste het gevoel alsof we een heel optreden lang naar één en dezelfde song geluisterd hadden, met hier en daar een andere flard tekst. Laat Joy de soundtrack van een film noir verzorgen en ze volbrengen deze opdracht zeker en vast met verve, maar een publiek blijven boeien vraagt toch nog net dat tikkeltje meer afwisseling.

Terwijl het rariteitenkabinet van Depotax in de club zijn demonen uitstuurde met dronische electronica, het nodige geschreeuw en verstopt achter maskers, liep de zaal al behoorlijk vol voor die band waar zowat negentig – zoniet honderd – procent van het publiek het mistroostige regenweer voor getrotseerd had.

Absynthe Minded heeft er met vier albums ondertussen al een mooi parcours op zitten, een parcours waar ze met veel trots op kunnen terugblikken. De vraag is dan of zo’n succesvolle band wel thuishoort op een concept als ABBota, dat toch vooral als doel heeft onbekend talent een duwtje in de rug te geven. Het zal de fans worst wezen: zij kwamen gewoon voor hun favoriete band.

Al snel kon het publiek in zijn handjes wrijven toen songs als I am a Fan en My Heroics, Part One door de boxen knalden. En dat knallen mag zéér letterlijk genomen worden. Absynthe Minded stond er als één brok energie. Live bleven Bert Ostyn en de zijnen toch opnieuw teren op dat opgewekte balkan/jazzkantje waarmee ze het publiek keer op keer en zonder moeite op hun hand krijgen.

En het publiek kreeg waarvoor het gekomen was: een knallend concert van een groep die schijnbaar gelukkig op het podium stond en met een brede glimlach op het gezicht een wondermooie versie van Envoi inzette. Uiteraard werd dat op luid gejuich onthaald. Wijlen Hugo Claus zou er in zijn graf zeker ook een rock-‘n’-roll vreugdesprongetje bij gemaakt hebben.

Van hun laatste titelloze plaat brachten ze nog andere pareltjes zoals Moodswing Baby en het oprechte Heaven Knows die allebei kippenvel veroorzaakten. De energiebommetjes putten ze dan weer vooral uit ‘Acquired Taste’, met het springerige People Of The Pavement als gevierd hoogtepunt.

De bisronde werd er eentje om bij uit te rusten. Met de ballade Paramount lieten ze het publiek even in een dipje vallen, maar het niveau werd al snel weer opgekrikt tijdens het pakkende I Like It When You’re Sad.

Op de eerste avond van ABBota werd het publiek getrakteerd op een variatie aan bands, die spijtig genoeg niet altijd even lang konden boeien. Het is dan ook jammer dat het geen onbekend talent is dat die avond in het oog sprong. Maar gelukkig bleven er nog enkele nummers in het achterhoofd hangen van dat al eerder ontdekte groepje uit Gent waardoor we alsnog neuriënd onze tocht huiswaarts konden aanvangen.

01 maart - 14 maart

Patrick Van Gestel — 28 Feb 2010 12:27

Het aanbod is weer erg mooi zodat u regen en wind moeiteloos kan doorspoelen met enkele fraaie optredens hier te lande. En omdat we weten dat u het moeilijk heeft met het nemen van beslissingen, willen wij u daar graag in bijstaan door middel van onze veertiendaagse gids doorheen de landelijke podia.

THE SOFT PACK
Waar: Ancienne Belgique, Brussel
Wanneer: woensdag 3 maart 2010 - 20.00 u
Wat: één van de beloftes van 2010
Waarom: Omdat wij in hen geloven en omdat hun plaat in elk geval al de nodige golven veroorzaakte over het internet. Wij zijn ervan overtuigd dat ze dat ook op een podium kunnen waarmaken. En omdat we altruïsme niet alleen een mooi woord vinden, willen we u daar ook van laten meegenieten: stuur een mailtje naar info@damusic.be met "soft" als onderwerp en win je tickets.
Voorprogramma : The 1982
Kost: € 12

GIRLS
Waar: Botanique, Brussel
Wanneer: zaterdag 6 maart 2010 - 20.00 u
Wat: makers van één van de platen van 2009
Waarom: Maar ook in 2010 blijft 'Album' een schitterende plaat, die alles heeft om je door moeilijke dagen heen te loodsen. Spanning, verrassing, opwinding, ... je vindt het er allemaal op terug. En wij staan dan ook te springen om hen aan het werk te zien.
Voorprogramma : The Mash
Kost: € 18/15/12

ANGIE STONE
Waar: Trix, Antwerpen
Wanneer: maandag 8 maart 2010 - 20.00 u
Wat: volslanke soulqueen
Waarom: Ze mag dan niet meer piepjong zijn (°1961), haar stem is nog steeds loepzuiver en ze is ongetwijfeld één van de vaandeldragers van de moderne soul. Haar vijfde studioalbum 'Unexpected' ligt net in de rekken en de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen.
Kost: € 33/30

AT THE CLOSE OF EVERY DAY
Waar: Café Video, Gent
Wanneer: woensdag 10 maart 2010
Wat: the best Hollandse band in the world
Waarom: Hun muziek raakt snaren waarvan u het bestaan niet eens vermoedde. Hun platen worden verpakt in artwork dat origineel en vooral erg mooi is. Nu krijgt u nog eens de kans om hen aan het werk te zien op een klein podium. Het lijkt ons wel aangewezen om op tijd te komen, want het wordt drummen geblazen, en dan hebben we het niet over het percussie-instrument.
Kost: gratis

BOMBAY BICYCLE CLUB
Waar: Vaartkapoen, Brussel
Wanneer: woensdag 10 maart 2010 - 20.00 u
Wat: getalenteerde snotneuzen
Waarom: Op Pukkelpop was het een genoegen om dit jeugdig enthousiasme te zien ontploffen en dat komen ze nu ongetwijfeld dunnetjes overdoen. Leuke nummers voorzien van de nodige weerhaakjes moeten u ervan overtuigen dat deze jongelingen meer in hun mars hebben. Wij hebben er een goed oog in. Nu u nog.
Kost: € 15/12

Yep, ook nu hebben we weer tickets te geef. Zoals hierboven al aangegeven kan u voor nop naar The Soft Pack, maar we hebben ook tickets voor Memory Tapes (op 5 maart in de Botanique). Een mailtje met "Tapes" als onderwerp naar info@damusic.be volstaat.

The Drums - Summertime!

Kristof Van Landschoot — 28 Feb 2010 00:00

Het plaatje van The Drums heet 'Summertime!', met het uitroepteken dus, en kwam ongeveer op het goede moment uit in de Verenigde Staten: in de nazomer van 2009. Met hun vrolijke fluitdeuntje Let's Go Surfing hadden ze een bescheiden hit op zak met een refrein dat zich gemakkelijk liet misverstaan als "Obama, I want to go surfing". En dat zorgde voor heel wat buzz.

Vandaag worden ze door de internationale muziekpers genoemd als in de gaten te houden band en wordt 'Summertime!' ook hier uitgebracht. Zoals dat gaat met Amerikaanse groepjes doen ze voor hun bijbehorende Europese tournee naast ongeveer elk Engels dorp enkel Parijs, Amsterdam en Berlijn aan. We zullen moeten wachten tot de zomerfestivals om te weten of ze live wat waard zijn. Ondertussen moeten we het doen met deze zeven nummers.

Die zijn evenwel zo aanstekelijk dat we in gedachten al een paar weken op een zonnige weide verkeren. Hoewel deze jongens als grote invloeden The Smiths en Joy Division aangeven op hun MySpacepagina, stoppen ze een gezonde dosis humor in hun songs die we bij hun illustere voorgangers soms misten. Openingsnummer Saddest Summer bijvoorbeeld zet meteen aan tot vrolijk in het rond springen in plaats van een rondje miezerig naar de tenen staren.

Don't Be a Jerk, Jonny is het mooiste voorbeeld van hun aanpak. In naam van de liefde meldt ene Jonny aan zijn Jennie: "You used to be so pretty / But now you're just tragic / Believe in something / You're full of horseshit". En het klinkt een pak minder lullig als je het hoort.

Enige minpunt is afsluiter I Felt Stupid, dat een beetje te veel aan goedkope collegerock à la Don Henley doet denken. Diens Boys Of Summer mag dan al een fantastisch nummer zijn, daar bleef het wel zo'n beetje bij.

Op basis van één ep met 25 minuten muziek is het wat voorbarig om veel lawaai te maken rond deze band, maar zo werkt de muziekindustrie nu eenmaal. The Drums zijn gewoon bij te schrijven in de steeds langer wordende rij van interessante nieuwe newwavebandjes zoals Girls, The Pains Of Being Pure At Heart, Vivian Girls en The xx.

Misschien kunnen we meteen een nieuwe benaming voor deze stroming verzinnen. Wat dacht u van "nieuw zwart"?

Sir Yes Sir

Patrick Van Gestel — 27 Feb 2010 18:29

Afgelopen zomer kon je Tijs Delbeke, bezieler van Sir Yes Sir, nog aan het werk zien bij dEUS op Pukkelpop. Dezer dagen tref je hem maar al te vaak op het podium met zijn eigen band. Al wie aanwezig was op de preselecties van Humo's Rock Rally weet dat dit een Vi.be is om in het oog te houden...

Hoeken en kanten, ogen en haken, wij houden er wel van. En dat is precies waar we bij Sir Yes Sir aan denken. Muziek die je uit de kast lokt, die niet echt voor de hand ligt, die durft.

Tyfus is zo'n nummer dat het bloed van onder je nagels haalt, dat alle kanten op stuitert, maar toch prima beluisterbaar blijft. De groep komt uit Ekeren en heeft duidelijk heel wat in zijn mars.

Jazzinvloeden vermengen met artrock, je komt er een heel eind mee. En die saxofoon trekt ons al helemaal over de streep. Als je er dan ook nog leuke titels als Ideas For A Wast Of Time bij kan verzinnen, mag men Sir Yes Sir loslaten op de meute, wat ons betreft.

Bekijk het Vi.be profiel van Sir Yes Sir.

Mark Lanegan in de AB

Tino Fella — 27 Feb 2010 17:48

De keren dat Mark Lanegan de Brusselse AB al aandeed lijken ontelbaar. Om maar even een aantal voorbeelden te noemen: hij stond er al eerder met onder meer The Screaming Trees, Queens of the Stone Age, The Mark Lanegan Band en The Twilight Singers.

Op 6 mei geeft de singer-songwriter uit Washington dan eindelijk ook een soloconcert met akoestische gitaar.

Tickets voor dit optreden zijn verkrijgbaar via www.abconcerts.be.

Born Ruffians’ tweede op komst

Gregor Dijkman — 27 Feb 2010 14:03

De Canadese indie-rockers van Born Ruffians laten dit voorjaar hun nieuwe album 'Say It' op de wereld los. De opvolger van 'Red, Yellow & Blue' (2008) zal 31 mei op Warp Records verschijnen.

Het album werd geproduceerd door producer Rusty Santos (Animal Collective, Panda Bear, Owen Pallett) en opgenomen in de Metalworks studio in Mississauga waar de band rijkelijk experimenteerde met Minimoogs en saxofoons.

Alvast een voorsmaakje van het nieuwe album horen?

Het gloednieuwe nummer en tevens live favoriet Sole Brother is nu hier te downloaden.

Aerosmith tweede headliner op Graspop

Tino Fella — 26 Feb 2010 23:30

We wisten al een tijdje dat Kiss één van de headliners zal zijn op Graspop. Maar inmiddels is ook de knaller van de vrijdag (25 juni) bekend: Aerosmith.

De legendarische rockband tobt al enige tijd met onzekerheden. Zo lijkt zanger Steven Tyler de groep al dan niet tijdelijk te willen inruilen voor een soloavontuur. Maar steeds als het er op aankomt, klimmen de heren gewoon weer samen op het podium en lijkt er niets aan de hand. Zo zal dat waarschijnlijk ook zijn tijdens de Desselse Metal meeting.

Tegelijkertijd is ook de komst van Stone Temple Pilots, Mastodon en Fear Factory bevestigd.

Vorige week werden nog de namen van Slayer, Saxon, Paradise Lost en Steel Panther aangekondigd.

Tal van gasten op de nieuwe Cypress Hill

Kevin Vergauwen — 26 Feb 2010 20:01

Op 2 april verschijnt het nieuwe Cypress Hill album 'Rise Up'.

Voor de opnames wisten de heren bijzonder schoon volk rond zich te verzamelen. Rage Against The Machine/Street Sweeper Social Club gitarist Tom Morello, Linkin Park zanger Mike Shinoda, System of a Down zanger/gitarist Daron Malakian en Everlast zijn maar enkele gasten die een bijdrage leverden.

Tom Morello is o.a, te horen op de single Rise Up die hij ook mee schreef en produceerde.

Bekijk op het Cypress Hill YouTube channel een behind the scenes filmpje van de videoshoot van Rise Up.

Josh Ritter, The Swell Season - Oerdegelijke songsmederij

Kevin Vergauwen — 26 Feb 2010 16:46

“Jullie bezorgden ons een fantastische avond.” prevelde een tevreden Glenn Hansard met de hand op het hart voor een uitverkochte theaterzaal van de AB. Een pose die we deze negendendertigjarige bard al eerder zagen aannemen, maar deze keer leek het echt gemeend.

Het valt niet vaak voor dat het voorprogramma en de hoofdact quasi inwisselbaar zijn. Wij hadden dan ook gehoopt op een rasechte double bill. Jammer genoeg moest deze gedachte bijzonder snel opzij gezet worden wanneer de multigetalenteerde Josh Ritter na amper zes nummers in de coulissen verdween.

We noteerden ondermeer prachtige versies van Girl In The War, Kathleen en twee bijzonder veelbelovende nieuwe songs uit zijn binnenkort te verschijnen ‘So Runs The World Away’. Gelukkig liet de man zich ontvallen dat hij later dit jaar met zijn band zeker nog terugkeert naar België. Wij tekenen nu al present.

Waar The Swell Season aanvankelijk vooral bekend werd bij het grote publiek door de soundtrack van de film ‘Once’, waar Glenn Hansard en Marketa Irglova zelf een sleutelrol in speelden, bleek al snel dat deze bezwerende succesformule een vervolg zou krijgen.

Een uitgebreide tournee vroeg om nieuw werk, dat er begin dit jaar met het eclectische ‘Strict Joy’ ook kwam. Tijdens deze doortocht in de AB serveerden Hansard en Irglova, een bonte maar vooral begeesterde mengelmoes van beide platen en werd her en der ook materiaal uit het titelloze debuut opgerakeld.

Niet geheel toevallig liet het duo zich ook nu weer omringen door de muzikanten van Hansards eigen band The Frames. Gedurende het hele concert zweefde, prikte en scheurde hun sound als rode draad door de songs van The Swell Season. Nummers als Feeling The Pull, Low Rising en afsluiter High Horses hadden perfect op een Framesplaat kunnen schitteren. Maar kregen dankzij Irglova’s pianospel en subtiele vocale toevoegingen net dat extra tikkeltje cachet met zich mee.

Waarin The Swell Season zich wel wist te onderscheiden van het Ierse rockgezelschap, waren de intens breekbare ballades. Denk aan het pakkende Back Broke (één van de vele nummers waarin het publiek – met succes - tot meezingen werd opgeroepen) of het slepende, zalvende If You Want Me (één van de weinige songs waarvoor Irglova op de voorgrond mocht treden).

Opvallend was ook nu weer de gedrevenheid waarmee Hansard zijn muziek bleef belijden. Van bij het prille begin van de set wist hij op een bijzonder beklijvende en allesoverheersende manier zonder enige vorm van geluidsversterking de zaal muisstil te krijgen met Say It To Me Now. Tijdens een daverende soloversie van Van Morrisons Astral Weeks scheurde zijn stem van intens intiem naar wilde bombast. Klasse in het kwadraat, zondermeer!

Met een huwelijksaanzoek als intermezzo, het obligatiore (maar daarom niet minder prachtige) Falling Slowly, een sublieme cover van dEUS’ Little Arithmetics, Come and Find Me van en met Josh Ritter en het prachtige sluitstuk High Horses zette The Swell Season ons met een gelukzalig gevoel terug op de stoep van de Anspachlaan. Wij konden niet anders dan instemmend knikken na een magische avond van oerdegelijke songsmederij.

Owl City - Sloophamer overbodig

Patrick Van Gestel — 26 Feb 2010 16:23

Daar sta je dan. Klaar om dit kreupelhout met de botte bijl te rooien, om dit varkentje met de stalen borstel te wassen. Want al die tieners zijn toch enkel en alleen hier voor dat ene radiohitje. Dus je mag Owl City niet au sérieux nemen. Of wel soms?

Maar wat kom je hier dan in godsnaam zoeken? Wel, de ouderliefde is nu eenmaal onbegrensd en omdat je dat voor de rest van je kroost hebt gedaan, ben je dat ook de jongste verschuldigd, en bevind je je plots in een uitverkochte Orangerie waar je grijzende haren nog zouden kunnen worden toegeschreven aan de lichtinval, maar die terugtrekkende haarlijn en de rimpels je leeftijd helemaal verraden.

Het voorprogramma beloofde in elk geval al niet veel goeds. Lights blijkt in Canada hits te scoren en als dat in Canada kan, waarom dan hier niet. Met een live drummer en een batterij knopjes en schuifjes moest Valerie Poxleitner Europa overtuigen van haar kwaliteiten.

En het publiek leek daar best voor open te staan : liedjes als Ice en Drive My Soul werden hier en daar zelfs meegekweeld. Ons liet haar plastic synthpop eerder koud. Het mocht dan lekker wegkauwen, vlug doorslikken leek toch aangeraden.

Zegt de naam Alana Dante u nog iets? Indien niet, dan herinnert u zich misschien toch de rimpels in de plas afwaswater die werden veroorzaakt doordat zij een stemvervormer gebruikte voor haar inzending voor Eurosong. Precies dat soort stemvervormer wordt ook door Adam Young – lijsttrekker van Owl City – veelvuldig gebruikt.

En we geven grif toe dat dat bij momenten ook werkt. Fireflies en Cave In zijn twee nummers van de laatste cd die boven de middelmaat (en de rest van die plaat) uitsteken. Bovendien had Adam Young zijn digitale pop voorzien van de nodige analoge accenten. Naast de live drums waren er ook strijkers voorzien. De celliste en violiste zorgden in de voor hen dode momenten trouwens voor ritmische dans.

Het waren uitgerekend die strijkinstrumenten die met de inleiding op Umbrella Beach de set op de rails zetten. Het hoeft geen betoog dat Young en zijn band (drummer, toetseniste en achtergrondzangeres, multi-instrumentalist en strijkers) op luid gekir onthaald werden en dat de jongeman zich dat graag liet welgevallen. Met wijdse armslagen en vrolijk tekeergaand op zijn muziek palmde Young de hem op het podium toegewezen ruimte in, daarbij zijn toetsen en/of gitaar occasioneel beroerend.

Misschien was het allemaal een beetje voorspelbaar - de tandenborstel tijdens Dental Care was een ware inkopper - maar hoewel de songs net als op de plaat een beetje eenvormig waren, moesten we toegeven dat we nergens de neiging hadden om bij wijze van entertainment onze neus leeg te halen. De betere songs als Fireflies, Cave In en bisnummer Hello Seattle werden quasi volledig meegebruld, tot groot jolijt van de band. Door de inbreng van strijkers en gitaren werd het gehalte aan kunstmatige suikers toch beperkt gehouden.

Het zou te eenvoudig zijn om de sloophamer in Owl City te zetten, want hoewel dit zeker geen grootse show was, werd het nergens saai, iets dat met een dergelijk publiek dat reeds bij voorbaat aan je voeten ligt, als een verdienste kan worden beschouwd.

Mugison, Helgi Jonsson, FM Belfast - IJslands feestje

Janne Steenbeke — 26 Feb 2010 16:15

Wat hebben Helgi Jonsson, Mugison en Fm Belfast gemeen? Bitter weinig, tenzij het feit dat ze alle drie afkomstig zijn uit het muzikaal productieve IJsland. En dat daar nog veel onbekend talent rondloopt kon een avond als deze nog maar eens bewijzen.

Helgi Hrafn Jonsson is de jonge snaak die de spits mocht afbijten van een fel gesmaakte IJslandse avond. Niet onbekend voor de notoire IJslandfanaten. Zo fungeerde hij ook als trombonist bij Sigur Rós en deelt hij wel vaker het podium met de mensen van het beloftevolle Bedroom Community label.

Maar deze avond bracht hij zijn eigen nummers, van droevige liefdesballades tot het vrolijke en afsluitende Digging Up A Tree. Daartussen werden we meer dan ingelijfd in 's mans leven met bindteksten die ons vertelden over zijn prille liefde en naar hallucinante tourverhalen verwezen.

Ook bij Ashes Away, dat deze avond op gitaar werd gebracht, werd het duidelijk dat iedereen aan zijn lippen hing. En terecht. Deze jongeman is zonder twijfel één van de betere singer-songwriters afkomstig van het desolate eiland. Zijn stem kan van zacht fluisterend traploos overgaan in pijnlijk krachtig en laat ons steeds ontroerd achter.

Mugison is van andere makelij en waarschijnlijk de grootste publiekstrekker van de avond. Zichzelf uitmuntend begeleidend op gitaar en een zelf gefabriceerde machine hanterend bleek hij ongetwijfeld de meest indrukwekkende muzikant te zijn.

Met een stem die ons meermaals deed huiveren van genot en ons ertoe verplichtte mee 'Jesus' te 'moanen' in - hoe kan het ook anders - Jesus Is A Good Name To Moan. Ook in zijn leefwereld werden we volledig ingelijfd, wat uiteindelijk resulteerde in het aan zijn vrouw opgedragen, en uiterst opwindende I Want You. Het publiek verkeerde samen met ons in extase.

Afsluiter van dienst was het in IJsland immens populaire FM Belfast. Vrolijke elektropop gebracht door een energiek zestal. Op de tonen van Underwear en Par Avion werd de concertzaal plots een dansvloer even en waanden we ons terug in een of andere Ijslandse nachtclub.

Na enkele nummers sprong plots ook Mugison terug op het podium inclusief een enthousiaste fan die zijn liefde niet langer kon intomen. We werden nog getrakteerd op vlagen Rage Against The Machine en Technotronic zodat zelfs diegenen die nog nooit van deze feestelijke bende gehoord hadden een mondje konden meezingen.

Zo'n slordige drie uur na de eerste noten van Helgi Jonsson zat ook de set van FM Belfast erop. Reykjavík werd even naar Brussel gebracht en dat is ongetwijfeld voor herhaling vatbaar, want dit feestje had nog een stuk langer mogen duren.

Atari Teenage Riot, The Sonics en Chromeo naar Dour

Kevin Vergauwen — 26 Feb 2010 16:06

Atari Teenage Riot, The Sonics, Third World, Gwar, De La Soul, Peter Pan Speedrock, Wax Tailor, Les Blérots de R.A.V.E.L., Inna de Yard All Stars, Dj Marky & Stamina Mc, Crown City Rockers, Caliban, Brodinski, Black Sun Empire, Chromeo, Clues, Gwar en A-Track zijn de eerste namen die bekend worden gemaakt voor de komende editie van het Dour Festival.

De organisatie laat weten dat er nog 178 namen over de zes verschillende podia moeten worden toegevoegd.

De tweeëntwintigste editie van het Dour festival gaat dit jaar door van 15 tot en met 18 juli in het gelijknamige Waalse dorpje.

Origine

Patrick Van Gestel — 26 Feb 2010 10:31

We krijgen er stapels van binnen: ep's van groepen die om aandacht schreeuwen. Zoals de meeuwen in Disneys 'Finding Nemo' gillen ze allemaal "Mij, mij, mij, ...!" Maar daarom is elke meeuw nog geen Jonathan Livingston Seagull. 'Flow' van Origine is er zo één uit die stapel. Benieuwd of deze groep duikvluchten kan maken en topsnelheden haalt.

Origine komt uit Kortrijk en hun muziek wroet naar eigen zeggen in de poel die de jaren tachtig en negentig muzikaal vormden. De toetsen vormen de basis voor vier nummers die potentieel hebben. Zelfs na enkele luisterbeurten gaat het niet echt tegensteken. Een stem die regelrecht uit de jaren tachtig lijkt geplukt, een gitaar die best durft uit te halen en een ritmesectie die de juiste basis legt.

Maar het is allemaal zo braaf, zo proper, zo mooi afgerond. Geen scherpe hoekjes, geen uitschieters. Het blijft een beetje te veel op de vlakte. Die stem mag af en toe al eens overslaan, die gitaar mag al eens uitschieten. Dat maakt het allemaal zoveel echter. Hier lijkt het leven er daarentegen bijna met een scalpel uit weggesneden.

Op Weights en New Flame, de eerste twee songs, ligt het tempo iets hoger. Bij Breathe wordt de snelheid een beetje uit het plaatje gehaald en dwalen de gedachten toch even af. Flow doet ons aanvankelijk denken aan Orchestral Manoeuvres In The Dark, vóór die het nodig vonden om hun naam in te korten. Maar de song evolueert wel en eindigt waar Simple Minds ooit goed in waren: emotie op muziek zetten.

Al bij al is dit een geslaagde eerste poging. Als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat we er onze zuurverdiende centen niet aan zouden besteden. Maar toch zouden we de band een keertje aan het werk willen zien. Misschien weten ze live wel meer vuur in hun nummers te blazen.

Phosphorescent terug met eigen werk

Gregor Dijkman — 26 Feb 2010 10:23

Het alweer een even geleden dat indie-folk singer-songwriter Matthew Houck, beter bekend als Phosphorescent, met eigen werk op de proppen kwam.

Vorig jaar bracht hij nog wel 'To Willie' uit, een album met covers van folk-legende Willie Nelson. Maar het is echter alweer drie jaar geleden dat er een album met eigen werk uitkwam.

Het lange wachten wordt nu dan ook eindelijk beloond met het hagelnieuwe studio-album 'Here's to Taking It Easy' die 11 mei op Dead Oceans uit zal komen.

Hier kun je alvast de nieuwe song It's Hard to Be Humble (When You're From Alabama) downloaden door even op de titel te klikken.

Debuutplaat van Karen Elson komt er aan

Gregor Dijkman — 26 Feb 2010 10:11

XL Recordings gaat het debuut album van Karen Elson uitbrengen. Elson is een Brits model, zangeres en tevens de vrouw van White Stripes frontman Jack White.

Elson heeft onlangs de laatste hand gelegd aan het album dat aankomende zomer het levenslicht ziet.

Het album werd door manlief Jack White geproduceerd en opgenomen in Third Man Studios in Nashville en bevat elf eigen composities en een cover van haar eigen Citizens Band.

Op haar website kun je een teaser van het album vinden. Of hoe iemand veel aandacht kan krijgen enkel door middel van haar achterban.

Molina And Johnson - Molina And Johnson

Patrick Van Gestel — 26 Feb 2010 00:00

Het contact werd gelegd aan een merchandisetafel na een concert van Magnolia Electric Co. Will Johnson, zelf touwtrekker bij Centro-Matic en South San Gabriel, begon een gesprek met Jason Molina over hoeden en pompoenen. En van het spreekwoordelijke één kwam het vanzelfsprekende ander. Of zo wil de legende het tenminste. Intussen is die samenwerking concreet en draait ‘Molina And Johnson’ rondjes in de cd-speler.

In hun eigen solowerk of met hun respectievelijke bands hebben de heren al niet de neiging om echt optimistisch uit de hoek te komen. En het lijkt erop dat dit werkstuk een weerslag is van die - om een groot woord te gebruiken – depressieve stijl in het kwadraat.

Dat heeft vooral met de muziek te maken. Af en toe is er dat sprietje hoop dat de kop opsteekt zoals in Lenore’s Lullaby dat naar het einde toe met piano en akoestische gitaar lijkt op te leven. Maar verder wordt alle gras behoorlijk kort gehouden. In dit specifieke nummer is het de percussie die zorgt voor een vreemd effect, dat met opzet de tekst op tegendraadse wijze lijkt te doorkruisen.

Sommige nummers verwijzen uitdrukkelijk naar vroege deltablues. In All Gone, All Gone wordt Johnson daarin bijgestaan door Sarah Jaffe, die met haar texaanse drawl de song nog verder in de moerassen laat wegzinken. Ook Now, Divide, waarin beide heren enkel neuriën, is zo’n exploot van die vroege blues. Opvallend ook hoe ze dat moeiteloos volhouden zonder dat het ook maar ergens over de schreef lijkt te gaan.

Deze muziek is niet geschikt om te fungeren als achtergrond. Daarvoor is hij te indringend, maar op een donkere, maanloze nacht kunnen deze nummers als een speer door je hart gaan. De kale instrumentatie gecombineerd met de indringende articulatie en uitgekiende, afgewogen zang kunnen het hardste harnas moeiteloos doorboren, als ze daartoe de kans krijgen.

Veertien nummers is wel wat veel zwartgalligheid om in één ruk uit te zitten. En misschien ligt daar wel de zwakte van dit album: het valt niet mee om het einde van de plaat te bereiken zonder naar de pillendoos te grijpen of het touw over de balk te gooien. Maar met mate genuttigd is dit een klasseplaat, die wij ongetwijfeld gaan blijven koesteren.

LoneLady - Nerve Up

Sanne De Troyer — 26 Feb 2010 00:00

Julie Campbell kocht zich enkele jaren geleden een viersporenrecordertje. En omdat het niet altijd seks, drugs en rock-‘n’-roll moet zijn, zonderde ze zich een hele tijd af in haar kamertje op een boogscheut van Manchester. Na jaren vol inspiratie voor tekst en melodie trok ze in datzelfde Manchester naar de ruïnes van een oude industriële molen om er haar debuutalbum op te nemen. Et voilà, ze kwam als LoneLady naar buiten met een veelzijdig plaatje dat de naam ‘Nerve Up’ draagt.

De frisse klanken van Campbells gitaargetokkel trekken meteen de aandacht op If Not Now, om later woelig te ontsporen in een portie kil elektrogeklapper en enkele koele drumbeats. Intussen blijft Campbells stemgeluid er overal energiek doorheen echoën.

In dat opzicht is duidelijk te horen dat ‘Nerve Up’ volledig opgenomen is in de kille, lege ruimte van een industrieel pand, waar elk instrument nog meer tot zijn recht komt. Zo behoudt de muziek van LoneLady iets speels en verrassends. Vandaar misschien ook de no-nonsenseattitude die als rode draad door het album loopt.

‘Nerve Up’ is een heel divers album waar frisse songs, zoals het tintelend dromerige Immaterial, mooi worden afgewisseld met vollere en pure nummers. Een song als Intuition wordt gedomineerd door donkere basklanken, die het nummer in een warme sfeer laten baden.

Die groovy bass komt trouwens terug op titeltrack Nerve Up, terwijl Campbell met haar stem de kantjes van de funk opzoekt. Zo groeit het nummer uit tot een echte danstrack, mede dankzij het onderliggende repetitieve elektrobliepje.

Van funk gaat het naar energieke pop in Early The Haste Comes. Een explosieve song die bomvol a-typische ritmes en gierende gitaren zit. Ook Marble is zo’n nummer waar plaats is voor experiment. Zelfs bezwerende orgelklanken en andere uitgesponnen melodieën krijgen hier een plek toegewezen.

Have No Past, een nummer over aantrekken en afstoten, doet door het meeslepende gitaarriffje eerst denken aan de ietwat flauwe maar typische singer-songwriterstijl. Toch verrast het nummer middenin door een frisse weerklank.

Nog één keer trekt LoneLady de volle aandacht met het zinderende maar trieste Fear No More, waarin een boeiend samenspel van gitaren, violen en clavecimbel voor een apotheose zorgt.

LoneLady vervalt hier en daar nog in herhaling. Wat een originele vondst is in de ene song, gaat daardoor wel eens vervelen in een andere. Niettemin is ‘Nerve Up’ een eerlijk debuut dat zowel bij het nekvel grijpt als op de dansspieren werkt.

LoneLady speelt op 30 maart in de Botanique. Wij hebben drie duotickets te geef voor dit concert. Mail je naam naar info@damusic.be en vergeet in het onderwerp 'LoneLady' niet te vermelden.

John Fogerty en ZZ Top op Suikerrock Kick-off

Tino Fella — 25 Feb 2010 20:43

Zo'n tien dagen voor het Suikerrock festival vindt er op de grote markt in Tienen al een spectaculair voorproefje plaats. Onder de titel 'Suikerrock Kick-off' betreden twee grote namen uit de rockgeschiedenis alvast het podium.

Op dinsdagavond 20 juli, de avond voor de nationale feestdag, geven John Fogerty en ZZ Top beiden een exclusief Belgisch concert.

Voor de reguliere editie van Suikerrock (donderdag 29 juli t/m zondag 1 augustus) zijn inmiddels de eerste namen van de zondag bekendgemaakt.

Het gaat om de Australische Pink Floyd tribute act The Australian Pink Floyd Show, de Nederlandse rocklegendes van Golden Earring en de Vlaamse rocktrots De Kreuners.

Tickets voor dinsdag 20 juli en zondag 1 augustus zijn vanaf

vrijdag 26 februari beschikbaar via de website van het festival.

Nieuwe lading namen voor Karma Hotel

Kevin Vergauwen — 25 Feb 2010 11:33

Shameboy, Sub Focus, Caspa & MC Rod Azlan, Villa, Selah Sue, Howie & Linn, Superlijm, Balthazar, Tupolev Soundcrash en dj Eppo Janssen zijn de laatste toevoegingen aan de affiche van het Karma Hotel festival.

Eerder werden onder andere Tiefschwarz, The Van Jets, Nouvelle Vague en Fagget Fairys al bekend gemaakt.

Karma Hotel vindt ook dit jaar plaats in Kursaal Oostende en wel op 17 april. Alle info vind je op bovenstaande website.

The Album Leaf - A Chorus Of Storytellers

Gregor Dijkman — 25 Feb 2010 00:00

Het is alweer bijna drieënhalf jaar geleden dat The Album Leaf, het gezeldschap rond multi-instrumentalist Jimmy LaVelle, van zich liet horen middels het album ‘Into The Blue Again’. Deze maand kwam het nieuwe album ‘A Chorus Of Storytellers’ uit en de berichten vertelden ons dat hij mede door het gebruik van de liveband tijdens de opnames anders zou klinken dan de voorgaande vier. In een interview uit december vorig jaar vertelde LaVelle uitgebreid over de nieuwe koers van de band, maar is die koers nu ook écht zo anders?

Het antwoord is: ja en nee. Het geluid op ‘A Chorus Of Storytellers’ klinkt nog steeds als The Album Leaf en ligt hier en daar nog in het verlengde van voorganger ‘Into the Blue Again’. De knisperige elektronica zijn, net als de lichte post-rock invloeden, nog steeds aanwezig. Verwacht dus geen koerswijziging à la ‘Kid A’ van Radiohead, maar dat is natuurlijk appelen met peren vergelijken.

Wat is er dan veranderd? Jimmy LaVelle speelde voorheen, op de drums na, alles zelf in. Dat kan voordelen hebben, maar ook nadelen. Een nadeel was dat LaVelle er niet meer in slaagde om tracks alleen af te ronden. Hij riep dan ook de hulp in van zijn liveband, hulp die zich meteen vertaalde in een voordeel. Iedere muzikant heeft een andere kijk op muziek en muziek maken wat ervoor zorgt dat het minder geregisseerd klinkt dan wanneer je alles zelf doet.

Nadat is afgetrapt met het minimalistische instrumentaaltje Perro komen we aan bij Blank Pages. Die track ligt met zijn sferische rhodes-partij, subliele gitaarlijn en knisperende beat op het eerste gehoor in het verlengde van het oude werk. Echter, de mooie violen en vooral de subtiele percussie zorgen net voor dat kleine beetje extra. En dan is er die heerlijke baspartij die zich soepel een weg baant door de track. Dit zorgt ervoor dat het allemaal net iets organischer en warmer klinkt, en dat geldt ook voor de rest van het album.

Op ‘Into The Blue Again’ werd al gebruik gemaakt van drums, en die knalden soms werkelijk je speakers uit. Op ‘A Chorus Of Storytellers’ kom je dergelijk drumwerk ook weer tegen in There Is a Wind en Stand Still. In de meeste tracks echter zijn de drums subtiel verweven met de beats zoals in Within Dreams, Falling From the Sun en We Are.

Op ‘A Chorus Of Storytellers’ zijn ook de vocalen weer aanwezig, zij het slechts op vier tracks. Volgens LaVelle hadden veel mensen het namelijk niet zo op zijn vocalen en zagen ze hem dan ook liever niet zingen. Overdreven gezeur als je het ons vraagt. Sterker, LaVelle is zelfs gegroeid als zanger. Wij kunnen zo een tiental zangers en zangeressen opsommen waarvan we liever hebben dat ze hun stembanden slechts voor praten zouden gebruiken.

De elf tracks maken van ‘A Chorus Of Storytellers’ misschien niet echt een coherent geheel, maar als onafhankelijke tracks weten ze wel te boeien. Zie ze als kleine muzikale verhaaltjes. The Album Leaf zal hier dan ook zeker geen fans door verliezen. Misschien weten ze zelfs nieuwe fans voor zich te winnen, want voor de liefhebbers van post-rock, ambient of gewoon sfeervolle elektronische muziek is dit album zeker de moeite van een luisterbeurt waard.

The Album Leaf speelt op 16 maart in Trix.

Lawrence Arabia - Chant Darling

Veerle Vermeulen — 25 Feb 2010 00:00

De luisteraar kan er onmogelijk naast euh… luisteren: Lawrence Arabia, het alter ego van James Milne, is een fan van the Beatles. Nu is er niks mis met een gezonde Fab Four-obsessie op zijn tijd, vandaar dat je best rustig meegaat in de flow van openingsnummer Look Like A Fool. De arrangementen, de stem, het gitaartje, de sfeer en de “pompompompom” in de achtergrond ademen gewoon het melodieuze van the Beatles. Dat maakt ‘Chant Darling’ van bij de start al meteen heel herkenbaar en toegankelijk.

Milne is geboren in Nieuw-Zeeland en heeft zijn muzikale sporen reeds verdiend bij groepen als the Brunettes en the Ruby Sons. Maar vergis je niet, hoewel beide groepen een heel hedendaags geluid hebben, grijpt Milne voor zijn solowerk terug naar het klassieke songschrijven. Dat wérkt ook voor zijn stem. Zijn titelloze solodebuut verscheen in 2006 en sindsdien is Milne in Nieuw-Zeeland behoorlijk populair. Nu is het de beurt aan Europa.

Je vindt vooral veel van hetzelfde op deze ‘Chant Darling’. Maar het is meteen een opluchting om een plaat te beluisteren die níet het gevoel geeft aan de lopende band geproducet te zijn. Een artiest die duidelijk kiest voor een sixties-vibe en dat over de hele lijn doortrekt, maakt een keuze, een statement. En daar ben je voor of tegen, maar geeft je tenminste de kans om een kant te kiezen. Géén eenheidsworst dus.

Leuke uitschieter is bijvoorbeeld Apple Pie Bed met een heel catchy refreintje. Het is ook bijzonder sportief dat Milne het risico durft nemen om breekbaar te klinken met zijn stem. Al is Lennon nooit ver weg. The Beautiful Young Crew is dan weer het vreemde eendje in de bijt. Een fifites-gitaar plukt de openingsriff weg en dan hoor je zowaar een jonge David Byrne zijn mantra opdreunen: “They love each other, but they hate each other, they’re afraid of each other, because they want to screw each other.” Het lijkt wel een vloek voor Milne te zijn dat zijn stem steeds gelijkt op een Andere Bekende Zanger. Maar catchy is het wel. Naar het einde van de song lijkt het wel of Milne enkele vrienden in zijn badkamer heeft opgesloten om samen met hem het refrein te zingen en dat werkt.

Dat Milne een onfeilbaar gevoel heeft voor melodie, blijkt ook uit Eye A. Na een halve luisterbeurt, fluit je vrolijk mee. De ritmesectie houdt Milne en het achtergrondkoortje netjes in toom. Maar de werkelijke ster van dit nummer, is de trompettist die zich bescheiden in de achtergrond opstelt om dat kleine extraatje te blazen. Ook in I’ve Smoked Too Much toont Milne zich een begenadigd songschrijver en zijn de arrangementen om van te smullen.

U wil graag een samenvatting voor deze ‘Chant Darling’? Als u houdt van deftige songschrijverij met een Beatlessmaakje, dan is Lawrence Arabia echt iets voor u. Als het best wat vernieuwender mag zijn, dan slaat u deze beter over. Voor of tegen, pick a side. Maar talent heeft Milne wel.

La Roux - Koud kunstje

Sharon Buffel — 24 Feb 2010 18:06

De lente van 2010 laat op zich wachten en ook La Roux hielp daar niet bij. Want hoe warm Elly Jackson haar stem ook mocht klinken, het vormde een schril contrast met haar ijzige, zelfs verveelde houding on stage. Smalltalk liet ze liever aan zich voorbij gaan, maar bij het zingen gaf ze zich wél volledig. Al kon ze ons enkel met de hits koude rillingen bezorgen.

Dat funk en elektrobeats wel degelijk samengaan, toonde het Belgische voorprogramma The Brown Acid. Muziekjournalist Sasha Van der Speeten stond in voor de zang, maar het was vooral de soundwizard die menig hoofden instemmend deed knikken. De combinatie van maatpak en witte maskers zorgde voor extra mysterie. Een leuke show, al zouden de band en hun Bastard Kids meer tot hun recht komen als afsluiter, als het publiek al wat alcohol door de aderen heeft lopen.

Elly 'La Roux' Jackson dan maar. Die droeg een zwarte broek met gouden streep à la Michael Jackson, afgewerkt met een beige vest met de nodige glitters. Ook het haar, waarop Hergés Kuifje jaloers zou worden, lag er perfect bij. Leuk, maar verrassend was het allesbehalve.

En dat is ook wat je van haar set kon zeggen. De Britse band plantte een goede show neer, maar de liedjesvolgorde was erg voorspelbaar. Enkel een slordige cover van Under My Thumb van The Rolling Stones en het rustige Cover My Eyes, waarbij Jackson haar ware zangkunst toonde, hadden we niet verwacht.

Een andere cliché dat voor La Roux gold, is dat sommige bands enkel bevestigen met hun hits. Gelukkig hadden deze muzikanten er heel wat, en konden we dus meegenieten van Quicksand en In For The Kill. Maar bij de minder populaire nummers zoals Colourless Colour draaiden we meermaals met onze vingers.

Uiteindelijk was het vooral dankzij het enthousiaste publiek, waar de verhouding man/vrouw verbazingwekkend gelijk was, dat het concert van La Roux zich toch nog onderscheidde. Vanaf het opkomen tot en met de laatste noot gaven de voornamelijk jonge toeschouwers het beste van zichzelf. Maar de pogingen van de fans om haar aandacht te krijgen, bleven onbeantwoord. En zo werd het lied I’m Not Your Toy pijnlijk realistisch.

La Roux in de Ancienne Belgique was kortom een zeer voorspelbare, maar degelijke show. De avond bevatte hoogtes en laagtes, maar dankzij het overweldigende bisnummer Bulletproof onthield je toch vooral dat eerste. De band deed koeltjes wat van hen werd verwacht. Niet minder, maar zeker ook niet meer.

Grootste deel line-up Pinkpop bekend

Tino Fella — 24 Feb 2010 15:37

The Prodigy sluit de eenenveertig^ste editie van Pinkpop af. Het energieke Britse drietal, dat vorig jaar nog onder andere Rock Werchter en Lowlands aandeed, is op zondag 30 mei weer de grote publiekstrekker op het Nederlandse festival in Landgraaf.

Andere belangrijke bevestigde namen zijn Green Day (twee uur durend optreden als afsluiter op zaterdag 29 mei), Editors, Rammstein, Skunk Anansie, Pixies, Kasabian, Paolo Nutini, Mando Diao, Moke en Metropole Orkest, John Mayer, 2 Many DJ's, Mika, Danko Jones, Pink, Wolfmother, Gogol Bordello en Florence & The Machine.

Naar verluid zou men bezig zijn ook nog Jay-Z naar Pinkpop te halen.

Evenals in 2008 wordt het festival twee weken na Pinksteren gehouden omdat veel bands zo lang voor de zomer nog niet beschikbaar zijn.

De kaartverkoop is al enige tijd aan de gang. Zo'n dertigduizend tickets gingen reeds 'over de toonbank'.

Nieuwe band voor Sonic Youth drummer Steve Shelley

Gregor Dijkman — 24 Feb 2010 12:20

Sonic Youth drummer Steve Shelley is een bezige bij. Onlangs maakte hij bekend dat hij een nieuwe band heeft opgericht genaamd: The High Confessions.

Naast Shelley bestaat de band verder uit industrial legende Chris Connelly (Ministry, Revolting Cocks, Pigface), Chicago metal steunpilaar Sanford Parker (Minsk, Nachtmystium, Buried at Sea) en engineer Jeremy Lemos van de band White/Light die ook werkte met Bill Callahan, Jim O'Rourke en Stereolab.

De band heeft ook een platencontract getekend met metal-label Relapse Records en zal hun debuut-album 'Turning Lead Into Gold With the High Confessions' aankomende zomer uitbrengen.

Relapse Records omschreef het geluid van The High Confessions als "erg harde, psychedelische rock".

To be continued...